CELEX: 62020TJ0540
Επιδοτήσεις
Εισαγωγές προϊόντων συνεχούς νήματος από γυάλινες ίνες καταγωγής Αιγύπτου
Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/870
Οριστικός αντισταθμιστικός δασμός και οριστική είσπραξη του προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού
Δικαιώματα άμυνας
Καταλογισμός της επιδότησης
Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Σύστημα επιστροφής εισαγωγικών δασμών
Φορολογική μεταχείριση των συναλλαγματικών ζημιών
Υπολογισμός του περιθωρίου υποτιμολόγησης

(
)
Με την προσφυγή της βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE ζητεί την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/870 της Επιτροπής, της 24ης Ιουνίου 2020, για την επιβολή οριστικού αντισταθμιστικού δασμού και την οριστική είσπραξη του προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές προϊόντων συνεχούς νήματος από γυάλινες ίνες καταγωγής Αιγύπτου, και για την είσπραξη του οριστικού αντισταθμιστικού δασμού στις καταγεγραμμένες εισαγωγές προϊόντων συνεχούς νήματος από γυάλινες ίνες καταγωγής Αιγύπτου (
ΕΕ 2020, L 201, σ. 10
, στο εξής: προσβαλλόμενος εκτελεστικός κανονισμός), κατά το μέρος που ο κανονισμός αυτός την αφορά.
I.

Ιστορικό της διαφοράς
Η προσφεύγουσα είναι εταιρία συσταθείσα σύμφωνα με τη νομοθεσία της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου, της οποίας οι μέτοχοι είναι κινεζικές οντότητες. Η δραστηριότητα της προσφεύγουσας συνίσταται στην παραγωγή και εξαγωγή ορισμένων υφασμένων ή ραμμένων υφασμάτων από γυάλινες ίνες (στο εξής: υφάσματα από γυάλινες ίνες) και προϊόντων συνεχούς νήματος από γυάλινες ίνες (στο εξής: προϊόντα από γυάλινες ίνες), τα δε τελευταία αποτελούν την κύρια πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται για την παραγωγή υφασμάτων από γυάλινες ίνες. Τα προϊόντα αυτά πωλούνται, μεταξύ άλλων, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Α.

Επί της ζώνης οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας Κίνας‑Αιγύπτου στο Σουέζ
Η προσφεύγουσα είναι εγκατεστημένη στη ζώνη οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας Κίνας-Αιγύπτου στο Σουέζ (Αίγυπτος) (Suez Economic and Trade Cooperation Zone, στο εξής: ζώνη SETC). Η ζώνη SETC δημιουργήθηκε από κοινού από την Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η ιστορία της χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990. Το 1997 οι Πρωθυπουργοί της Κίνας και της Αιγύπτου υπέγραψαν μνημόνιο συμφωνίας, με το οποίο οι δύο χώρες συμφώνησαν να «συνεργαστούν για την ανάπτυξη της ελεύθερης οικονομικής ζώνης στα βόρεια του κόλπου του Σουέζ».
Το 2002 η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση χαρακτήρισε μια ευρύτερη περιοχή έκτασης 20 km
, η οποία περιελάμβανε τη ζώνη SETC, ως ειδική οικονομική ζώνη και, ως εκ τούτου, ο αιγυπτιακός νόμος 83/2002 περί ειδικών οικονομικών ζωνών (στο εξής: νόμος 83/2002) κατέστη εφαρμοστέος στη ζώνη SETC.
Εν συνεχεία, κινεζικές και αιγυπτιακές κρατικές οντότητες ίδρυσαν την επιχείρηση Egypt TEDA Investment Co. (στο εξής: Egypt TEDA), της οποίας οι μετοχές ανήκουν κατά 80 % στο Κινεζικό Δημόσιο και κατά το υπόλοιπο 20 % στο Αιγυπτιακό Δημόσιο.
Το 2012 ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Κίνα, χαρακτήρισε τη ζώνη SETC ως καίριας σημασίας έργο για τη διμερή συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Εξέφρασε επίσης την ελπίδα ότι όλο και περισσότερες κινεζικές επιχειρήσεις θα επενδύσουν στη ζώνη SETC και, ως εκ τούτου, θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα ανάκαμψης της Αιγύπτου.
Το 2013 η ζώνη SETC επεκτάθηκε κατά 6 km
, δυνάμει σύμβασης μεταξύ της Egypt TEDA και των αιγυπτιακών αρχών. Από το ίδιο έτος, η ζώνη SETC αναπτύχθηκε περαιτέρω στο πλαίσιο της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος». Η πρωτοβουλία αυτή, κατά τις κατευθυντήριες γνώμες του Κρατικού Συμβουλίου της Κίνας για την προώθηση της διεθνούς παραγωγικής ικανότητας και της συνεργασίας στην κατασκευή εξοπλισμού, της 13ης Μαΐου 2015, περιλαμβάνει τη δυνατότητα των επιχειρήσεων που «δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό» να επωφελούνται από πολιτικές δημοσιονομικής και φορολογικής στήριξης, δάνεια με ευνοϊκούς όρους, χρηματοδοτική στήριξη μέσω κοινοπρακτικών δανείων, εξαγωγικές πιστώσεις και χρηματοδότηση έργων, επενδύσεις μετοχικού κεφαλαίου και ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων.
Το 2015 η ειδική οικονομική ζώνη η οποία μνημονεύθηκε στη σκέψη 4 ανωτέρω, και στην οποία περιλαμβανόταν η ζώνη SETC, ενσωματώθηκε επίσημα στην ευρύτερη οικονομική ζώνη της διώρυγας του Σουέζ (Suez Canal Economic Zone, στο εξής: SCZone), που περιελάμβανε την περιοχή γύρω από τη διώρυγα του Σουέζ και διεπόταν από τον νόμο 83/2002, στο πλαίσιο του «Σχεδίου ανάπτυξης του διαδρόμου της διώρυγας του Σουέζ» το οποίο έθεσε σε εφαρμογή η Αίγυπτος.
Το 2016 οι Πρόεδροι της Κίνας και της Αιγύπτου εγκαινίασαν επίσημα το έργο επέκτασης της ζώνης SETC κατά 6 km
και στις 21 Ιανουαρίου 2016 υπέγραψαν συμφωνία μεταξύ της Κινεζικής και της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης (στο εξής: συμφωνία συνεργασίας του 2016), η οποία αποσαφήνισε τη σημασία και το νομικό καθεστώς της ζώνης SETC.
Βάσει της συμφωνίας συνεργασίας του 2016, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών αναπτύσσουν από κοινού τη ζώνη SETC. Η ανάπτυξη αυτή πραγματοποιείται σύμφωνα με τις αντίστοιχες εθνικές στρατηγικές τους, ήτοι την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» για την Κίνα, αφενός, και το σχέδιο ανάπτυξης του διαδρόμου της διώρυγας του Σουέζ για την Αίγυπτο, αφετέρου. Για τον σκοπό αυτό, η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση παρέχει τη γη, το εργατικό δυναμικό και ορισμένες φορολογικές απαλλαγές, ενώ οι κινεζικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη ζώνη διαχειρίζονται τη μονάδα παραγωγής με στοιχεία του ενεργητικού τους και με διευθυντικά στελέχη τους. Σε αντιστάθμιση της έλλειψης αιγυπτιακών κεφαλαίων, η Κινεζική Κυβέρνηση στηρίζει επίσης το έργο αυτό θέτοντας τα αναγκαία χρηματοδοτικά μέσα στη διάθεση της Egypt TEDA και των κινεζικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στη ζώνη SETC.
Β.

Επί της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση του προσβαλλόμενου εκτελεστικού κανονισμού
Στις 24 Απριλίου 2019 υποβλήθηκε στην Επιτροπή καταγγελία από την παρεμβαίνουσα, Association des producteurs de fibres de verre européens [Ένωση Ευρωπαίων Παραγωγών Γυάλινων Ινών (APFE)], εξ ονόματος παραγωγών που αντιπροσωπεύουν το 71 % της συνολικής παραγωγής της Ένωσης, κατά την οποία οι εισαγωγές προϊόντων από γυάλινες ίνες καταγωγής Αιγύπτου αποτέλεσαν αντικείμενο επιδοτήσεων και προκάλεσαν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.
Κατόπιν της καταγγελίας αυτής, η Επιτροπή, βάσει του άρθρου 10 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2016, L 176, σ. 55
, στο εξής: βασικός κανονισμός κατά των επιδοτήσεων), κίνησε στις 7 Ιουνίου 2019 έρευνα κατά των επιδοτήσεων όσον αφορά τις εισαγωγές προϊόντων από γυάλινες ίνες και, συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το σημείο 2 της ανακοίνωσης για την έναρξη διαδικασίας έρευνας, όσον αφορά τα προϊόντα γυάλινες ίνες κομμένες, με μήκος που δεν υπερβαίνει τα 50 mm, γυάλινες ίνες με απανωτές στρώσεις, εξαιρουμένων των γυάλινων ινών με απανωτές στρώσεις που υφίστανται ειδική επεξεργασία εμποτισμού και επικάλυψης και παρουσιάζουν απώλεια στη διαπύρωση μεγαλύτερη του 3 % (όπως καθορίζεται βάσει του προτύπου ISO 1887), και παραπετάσματα κατασκευασμένα από νήμα από γυάλινες ίνες, εξαιρουμένων των παραπετασμάτων από υαλοβάμβακα.
Η έρευνα σχετικά με τις επιδοτήσεις και τη ζημία κάλυψε την περίοδο από την 1η Απριλίου 2018 έως τις 31 Μαρτίου 2019, ενώ η εξέταση των συναφών τάσεων για την εκτίμηση της ζημίας κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως το τέλος της περιόδου έρευνας.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας, η προσφεύγουσα πώλησε προϊόντα από γυάλινες ίνες σε ανεξάρτητους πελάτες, τόσο στην Αίγυπτο όσο και στο εξωτερικό. Πώλησε επίσης προϊόντα από γυάλινες ίνες σε τρεις συνδεδεμένους πελάτες εντός της Ένωσης, ήτοι στις Jushi Spain SA, Jushi France SAS και Jushi ltalia Srl, καθώς και στη Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE (στο εξής: Hengshi), η οποία επίσης είναι εγκατεστημένη στη ζώνη SETC.
Η προσφεύγουσα υπέβαλε στην Επιτροπή τις παρατηρήσεις της σχετικά με τις επιδοτήσεις και τη ζημία στις 24 Ιουνίου 2019 και κατέθεσε την απάντησή της στο ερωτηματολόγιο της έρευνας κατά των επιδοτήσεων τον Ιούλιο του 2019. Η Επιτροπή πραγματοποίησε επίσης επιτόπιο έλεγχο στις εγκαταστάσεις της προσφεύγουσας.
Στις 7 Αυγούστου 2019 κατέθεσε και η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση την απάντησή της στο ερωτηματολόγιο της έρευνας κατά των επιδοτήσεων.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2020 η Επιτροπή τροποποίησε την ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας της 7ης Ιουνίου 2019, καθώς ανακάλυψε πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με επιδοτήσεις τα οποία έπρεπε να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο της έρευνας κατά των επιδοτήσεων, ήτοι προτιμησιακά δάνεια που φέρονται να χορηγήθηκαν στην προσφεύγουσα από κινεζικές τράπεζες κρατικής ιδιοκτησίας ή ελεγχόμενες από το κράτος, και έκρινε ότι ήταν δικαιολογημένο να συμπεριληφθούν οι επιδοτήσεις αυτές στο πεδίο της εν εξελίξει έρευνας, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων. Η Επιτροπή προσέθεσε ότι θα εξέταζε επιπλέον αν η συνεργασία μεταξύ της Αιγυπτιακής και της Κινεζικής Κυβέρνησης επηρέασε άλλα προγράμματα επιδοτήσεων.
Μετά την τροποποίηση της ανακοίνωσης για την έναρξη διαδικασίας, η Επιτροπή απέστειλε στην προσφεύγουσα και στην Αιγυπτιακή Κυβέρνηση στις 12 Φεβρουαρίου 2020 αίτημα παροχής πληροφοριών σχετικά με τα προγράμματα πρόσθετων επιδοτήσεων που περιλαμβάνονταν στο πεδίο της έρευνας.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2020 η Επιτροπή απέστειλε το έγγραφο εκ των προτέρων γνωστοποίησης, με το οποίο ενημέρωσε την προσφεύγουσα για την πρόθεσή της να επιβάλει προσωρινά αντισταθμιστικά μέτρα επί των εισαγωγών προϊόντων από γυάλινες ίνες. Την ίδια ημέρα η Επιτροπή δημοσίευσε επίσης τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/199, της 13ης Φεβρουαρίου 2020, για την υποχρέωση καταγραφής των εισαγωγών προϊόντων συνεχούς νήματος από γυάλινες ίνες καταγωγής Αιγύπτου (
ΕΕ 2020, L 42, σ. 10
). Η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της γνωστοποίησης αυτής στις 19 Φεβρουαρίου 2020.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2020 η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση, απαντώντας στο αίτημα της Επιτροπής για παροχή πληροφοριών, υπέβαλε τις παρατηρήσεις της, με τις οποίες ζητούσε την απόσυρση του εν λόγω αιτήματος παροχής πληροφοριών, δεδομένου ότι δεν διέθετε νόμιμη εξουσία να συντονίσει την απάντηση των κινεζικών οντοτήτων που ήταν εγκατεστημένες εκτός του κυρίαρχου εδάφους της. Στις 20 Φεβρουαρίου 2020 η Επιτροπή απάντησε στο έγγραφο της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης εμμένοντας στο γεγονός ότι οι ζητηθείσες πληροφορίες μπορούσαν να παρασχεθούν από την εν λόγω κυβέρνηση ενεργούσα αυτοτελώς ή σε συνεργασία με την Κινεζική Κυβέρνηση. Στις 27 Φεβρουαρίου 2020 η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση απέστειλε συμπληρωματικό έγγραφο επαναλαμβάνοντας το αίτημά της περί απόσυρσης του αιτήματος της Επιτροπής για παροχή πληροφοριών, με την αιτιολογία ότι οι ενέργειες κινεζικών οντοτήτων δεν μπορούσαν νομίμως να καταλογιστούν στην Αιγυπτιακή Κυβέρνηση και ότι η Επιτροπή προσέβαλλε τα δικαιώματα άμυνάς της. Με το έγγραφο αυτό, η ως άνω κυβέρνηση ζήτησε επίσης ακρόαση από τον σύμβουλο ακροάσεων, η οποία πραγματοποιήθηκε την 1η Απριλίου 2020.
Η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση καθώς και η προσφεύγουσα υπέβαλαν τελικά τις απαντήσεις τους στο αίτημα της Επιτροπής για παροχή πληροφοριών στις 5 Μαρτίου 2020.
Στις 4 Μαρτίου 2020 η Επιτροπή απέστειλε την εκ των προτέρων ενημέρωσή της στην προσφεύγουσα. Την επομένη εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/379, για την επιβολή προσωρινού αντισταθμιστικού δασμού στις εισαγωγές προϊόντων συνεχούς νήματος από γυάλινες ίνες καταγωγής Αιγύπτου (
ΕΕ 2020, L 69, σ. 14
, στο εξής: προσωρινός εκτελεστικός κανονισμός). Ο εν λόγω εκτελεστικός κανονισμός δημοσιεύθηκε στις 6 Μαρτίου 2020 στην
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
και επέβαλε προσωρινό αντισταθμιστικό δασμό ύψους 8,7 % στην προσφεύγουσα.
Με το έγγραφο της 18ης Μαρτίου 2020, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι, βάσει των απαντήσεών της στο αίτημα παροχής πληροφοριών, έπρεπε να εξετάσει το ενδεχόμενο εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 28 του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων όσον αφορά ορισμένες από τις ζητηθείσες πληροφορίες. Η προσφεύγουσα απάντησε στο έγγραφο αυτό στις 20 Μαρτίου 2020.
Στις 18 Μαρτίου 2020, επίσης, η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί του προσωρινού εκτελεστικού κανονισμού και, στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε ακρόαση με την Επιτροπή σχετικά με τον εν λόγω εκτελεστικό κανονισμό.
Στις 29 Απριλίου 2020 η Επιτροπή απέστειλε την τελική ενημέρωσή της στην προσφεύγουσα, επί της οποίας η τελευταία υπέβαλε τις παρατηρήσεις της στις 9 Μαΐου 2020. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε ακρόαση με την Επιτροπή σχετικά με την ενημέρωση αυτή.
Στις 24 Ιουνίου 2020 η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο εκτελεστικό κανονισμό. Ο εν λόγω εκτελεστικός κανονισμός επιβάλλει οριστικό αντισταθμιστικό δασμό ύψους 13,1 % επί των εισαγωγών στην Ένωση των προϊόντων από γυάλινες ίνες της προσφεύγουσας.
II.

Αιτήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο εκτελεστικό κανονισμό κατά το μέρος που την αφορά·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα·
–
να κρίνει ότι η παρεμβαίνουσα φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Η Επιτροπή και η παρεμβαίνουσα ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
III.

Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Α.

Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2, στοιχεία αʹ και βʹ, του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του άρθρου 4, παράγραφοι 2 και 3, καθώς και του άρθρου 28, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων
[
παραλειπόμενα
]
1.

Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 2, στοιχεία αʹ και βʹ, καθώς και του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων
Η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις κύριες αιτιάσεις προς στήριξη του σκέλους αυτού. Πρώτον, κατά την άποψή της, η εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων δεν δικαιολογείται υπό το πρίσμα του δικαίου της Ένωσης. Δεύτερον, η επίκληση του δικαίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) από την Επιτροπή για την ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού στερείται ερείσματος. Τρίτον, η εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο 1, της συμφωνίας για τις επιδοτήσεις και τα αντισταθμιστικά μέτρα (στο εξής: συμφωνία ΕΑΜ) δεν συνάδει με τη νομολογία του ΠΟΕ και το δημόσιο διεθνές δίκαιο.
Προς στήριξη της πρώτης αιτίασης, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, του οποίου η διατύπωση είναι σαφής και ακριβής και το οποίο άλλωστε δεν χρειάζεται να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα της Σύμβασης της Βιέννης για το δίκαιο των συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969 (στο εξής: Σύμβαση της Βιέννης), και του σχεδίου άρθρων σχετικά με την ευθύνη των κρατών για διεθνώς παράνομες πράξεις, όπως εγκρίθηκε το 2001 από την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών (στο εξής: άρθρα της ΕΔΔ), προκύπτει ότι όχι μόνο το Δημόσιο που χορηγεί τη χρηματοδοτική συνεισφορά, αλλά και η ίδια η χρηματοδοτική συνεισφορά πρέπει να προέρχεται από την επικράτεια της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής. Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από το γενικό πλαίσιο του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, ιδίως από το άρθρο 10, παράγραφος 7, και το άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού.
Προς στήριξη της δεύτερης αιτίασης, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή εσφαλμένως ερμήνευσε το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων υπό το πρίσμα του δικαίου του ΠΟΕ. Επισημαίνει ότι, μολονότι, κατά τη νομολογία, ο δικαστής της Ένωσης μπορεί να ελέγξει τη νομιμότητα πράξης της Ένωσης υπό το πρίσμα των κανόνων του ΠΟΕ όταν βούληση της Ένωσης είναι να εκπληρώσει συγκεκριμένη υποχρέωση που έχει αναλάβει στο πλαίσιο του ΠΟΕ, εντούτοις εν προκειμένω δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθούν υπό το πρίσμα του δικαίου του ΠΟΕ οι διατάξεις του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων οι οποίες διαφέρουν από εκείνες της συμφωνίας ΕΑΜ. Κατά την προσφεύγουσα, η διατύπωση της συμφωνίας ΕΑΜ διαφέρει προδήλως από εκείνη που χρησιμοποιείται στον εν λόγω κανονισμό όσον αφορά τον ορισμό της έννοιας της «επιδότησης».
Προς στήριξη της τρίτης αιτίασης, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη το δίκαιο του ΠΟΕ για την ερμηνεία του όρου «Δημόσιο» του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, η εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο 1, της συμφωνίας ΕΑΜ παραμένει εσφαλμένη, καθόσον δεν συνάδει με το άρθρο 31, παράγραφοι 1 και 3, της Σύμβασης της Βιέννης. Συγκεκριμένα, από το εν λόγω άρθρο της συμφωνίας ΕΑΜ προκύπτει σαφώς ότι οι πράξεις που διενεργεί το Δημόσιο τρίτων χωρών δεν μπορούν να καταλογιστούν στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής. Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται και από άλλες διατάξεις της συμφωνίας, όπως το άρθρο 13, παράγραφοι 1, 2 και 4, και το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ.
Επιπλέον, το άρθρο 11 των άρθρων της ΕΔΔ δεν αποτελεί «σχετικό» κανόνα διεθνούς δικαίου κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, της Σύμβασης της Βιέννης για τους σκοπούς της ερμηνείας του όρου «Δημόσιο» που μνημονεύεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο 1, της συμφωνίας ΕΑΜ. Το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ δεν προέβη, συναφώς, σε διαφορετική κρίση στην υπόθεση «Ηνωμένες Πολιτείες – Οριστικοί δασμοί αντιντάμπινγκ και αντισταθμιστικοί δασμοί για ορισμένα προϊόντα από την Κίνα» (WT/DS 379/AB/R). Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα προσθέτει ότι, εάν το εφαρμοστέο στην έρευνα αυτή δίκαιο ήταν η συμφωνία ΕΑΜ αντί του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, η Επιτροπή θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως επιδοτήσεις, κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 1, της συμφωνίας ΕΑΜ, τις χρηματοδοτικές συνεισφορές τις οποίες χορήγησαν κινεζικές οντότητες στην προσφεύγουσα, τούτο δε χωρίς να χρειάζεται να «καταλογίσει» τις χρηματοδοτικές αυτές συνεισφορές στο Αιγυπτιακό Δημόσιο βάσει του άρθρου 11 των άρθρων της ΕΔΔ. Το άρθρο 11 των άρθρων της ΕΔΔ δεν έχει, εν πάση περιπτώσει, εφαρμογή εν προκειμένω, δεδομένου ότι διέπει τη συμπεριφορά ενός κράτους που ενσωματώνεται σε άλλο κράτος μετά την απόκτηση εδάφους, συμπεριφορά η οποία καταλογίζεται στο διάδοχο κράτος, ή ακόμη τη μεταγενέστερη υιοθέτηση, από ένα κράτος, εκδηλωθείσας ή εκδηλούμενης επιλήψιμης συμπεριφοράς ιδιωτών. Συγκεκριμένα, η ευθύνη του κράτους για την πράξη άλλου κράτους διέπεται από τα άρθρα 16 έως 18 των άρθρων της ΕΔΔ και όχι από το άρθρο 11 των άρθρων αυτών.
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την παρεμβαίνουσα, αντικρούει τα επιχειρήματα αυτά.
Όπως προκύπτει από τη σκέψη 39 ανωτέρω, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, ιδίως της έννοιας του «Δημοσίου» της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής, δεν δικαιολογείται υπό το πρίσμα του δικαίου της Ένωσης.
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ζήτημα αυτό, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία, κάθε διάταξη του δικαίου της Ένωσης πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιό της και να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του συνόλου των διατάξεων του δικαίου αυτού, των σκοπών του καθώς και του σταδίου εξέλιξής του κατά το χρονικό σημείο κατά το οποίο πρόκειται να εφαρμοστεί η οικεία διάταξη (πρβλ. απόφαση της 28ης Ιουλίου 2016, Association France Nature Environnement,
C‑379/15
,
EU:C:2016:603
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συναφώς, υπενθυμίζεται πρώτον ότι, κατά το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, θεωρείται ότι συντρέχει επιδότηση εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις των σημείων 1 και 2 του εν λόγω άρθρου, δηλαδή εφόσον υπάρχει «χρηματοδοτική συνεισφορά» του Δημοσίου στη χώρα καταγωγής ή εξαγωγής και εφόσον με τον τρόπο αυτό παρέχεται κάποιο «όφελος».
Κατά το άρθρο 2, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, ως «Δημόσιο» νοείται κάθε δημόσιος ή κυβερνητικός οργανισμός στην επικράτεια της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής.
Ο κατά το ανωτέρω άρθρο ορισμός του «Δημοσίου» απλώς ερμηνεύει την έννοια «Δημόσιο» ως περιλαμβάνουσα τους δημόσιους ή κυβερνητικούς οργανισμούς της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής. Ωστόσο, η διάταξη αυτή δεν αποκλείει τη δυνατότητα η χρηματοδοτική συνεισφορά να καταλογιστεί στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής του οικείου προϊόντος, βάσει των διαθέσιμων συγκεκριμένων αποδεικτικών στοιχείων.
Δεύτερον, επισημαίνεται ότι η αιτιολογική σκέψη 5 του κανονισμού αναφέρει ότι «[ε]ίναι ανάγκη, κατά τον προσδιορισμό της ύπαρξης επιδότησης, να αποδεικνύεται ότι έχει παρασχεθεί χρηματοδοτική συνεισφορά από το Δημόσιο ή από κρατικό φορέα, εντός της επικράτειας μιας χώρας, ή ότι έχει παρασχεθεί στήριξη του εισοδήματος ή των τιμών υπό οποιαδήποτε μορφή, κατά την έννοια του άρθρου XVI της ΓΣΔΕ του 1994, και ότι έχει προσποριστεί κάποιο όφελος στην επιχείρηση».
Η φράση, όμως, «εντός της επικράτειας μιας χώρας» που περιλαμβάνεται στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη δεν σημαίνει ότι η χρηματοδοτική συνεισφορά πρέπει να προέρχεται απευθείας από το Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής. Αντιθέτως, η χρήση της φράσης αυτής, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, δεν αποκλείει τη δυνατότητα να κριθεί ότι οι χρηματοδοτικές συνεισφορές μπορούν να καταλογιστούν στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής του υπό εξέταση προϊόντος.
Επομένως, ο βασικός κανονισμός κατά των επιδοτήσεων δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η χρηματοδοτική συνεισφορά να καταλογιστεί στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής, ακόμη και αν δεν προέρχεται απευθείας από αυτό.
Το ανωτέρω συμπέρασμα έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στο συγκεκριμένο πλαίσιο της ζώνης SETC, στην οποία είναι εγκατεστημένη η προσφεύγουσα.
Κατά πρώτον, η Επιτροπή έλαβε υπόψη, στην αιτιολογική σκέψη 78 του προσβαλλόμενου εκτελεστικού κανονισμού, δύο δηλώσεις δύο Προέδρων της Αιγύπτου σχετικά με τη ζώνη SETC. Η πρώτη, η οποία χρονολογείται από το 2012, χαρακτήριζε τη ζώνη αυτή ως βασικό έργο της διμερούς συνεργασίας μεταξύ της Αιγύπτου και της Κίνας. Η δεύτερη, η οποία χρονολογείται από το 2014, αφορούσε την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» και διευκρίνιζε ιδίως ότι η εν λόγω πρωτοβουλία αποτελούσε σημαντική ευκαιρία για την ανάκαμψη της Αιγύπτου και ότι η αιγυπτιακή πλευρά ήταν έτοιμη για ενεργητική συμμετοχή και παροχή στήριξης. Η αιγυπτιακή πλευρά επιθυμούσε να συνεργαστεί με την Κίνα για την ανάπτυξη, μεταξύ άλλων, των έργων του διαδρόμου στη διώρυγα του Σουέζ και της ζώνης SETC και να παράσχει κίνητρα σε κινεζικές επιχειρήσεις ώστε να επενδύσουν στην Αίγυπτο.
Συναφώς, η αιτιολογική σκέψη 79 του προσβαλλόμενου εκτελεστικού κανονισμού αναφέρει ότι τα χαρακτηριστικά της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» είναι ευρέως γνωστά και ότι, κατά τις κατευθυντήριες γνώμες του Κρατικού Συμβουλίου της Κίνας για την προώθηση της διεθνούς παραγωγικής ικανότητας και της συνεργασίας στην κατασκευή εξοπλισμού, της 13ης Μαΐου 2015, τα μέτρα των οποίων μπορούν να επωφεληθούν οι επιχειρήσεις που «εγκαθίστανται στο εξωτερικό» περιλαμβάνουν ιδίως πολιτικές δημοσιονομικής και φορολογικής στήριξης, δάνεια με ευνοϊκούς όρους, χρηματοδοτική στήριξη μέσω κοινοπρακτικών δανείων, εξαγωγικές πιστώσεις και χρηματοδότηση έργων, επενδύσεις μετοχικού κεφαλαίου και, τέλος, ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων.
Κατά δεύτερον, η Επιτροπή έλαβε υπόψη, στην αιτιολογική σκέψη 81 του προσβαλλόμενου εκτελεστικού κανονισμού, το γεγονός ότι η ζώνη SETC αποτέλεσε αντικείμενο της συμφωνίας συνεργασίας του 2016 μεταξύ της Κινεζικής και της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης. Η συμφωνία αυτή προβλέπει μεταξύ άλλων, στο άρθρο 1, ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχει τη δυνατότητα να εφαρμόζει ορισμένους από τους νόμους της εντός της ζώνης SETC. Το άρθρο 4, παράγραφος 1, της εν λόγω συμφωνίας προβλέπει ότι «[η] Κινεζική Κυβέρνηση θεωρεί τη ζώνη [SETC] ως ζώνη οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας της Κίνας στο εξωτερικό» και ότι «[η] ζώνη συνεργασίας, κατά την κατασκευή, την προσέλκυση φορέων εκμετάλλευσης και την εκμετάλλευση, δικαιούται την πολιτική στήριξη και τη διευκόλυνση που παρέχει η Κινεζική Κυβέρνηση για τις υπερπόντιες ζώνες οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας». Το άρθρο 5, παράγραφος 1, της συμφωνίας ορίζει επίσης ότι η Κινεζική Κυβέρνηση στηρίζει τη ζώνη συνεργασίας «[ε]νθαρρύνοντας τα σχετικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να παρέχουν χρηματοδοτική διευκόλυνση για […] επενδυτικά έργα που βρίσκονται εντός της ζώνης συνεργασίας, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι όροι δανεισμού και οι απαιτήσεις σχετικά με τη χρήση δανείων».
Κατά τρίτον, η αιτιολογική σκέψη 48 του προσβαλλόμενου εκτελεστικού κανονισμού αναφέρει ότι, προκειμένου να εξασφαλιστεί η εφαρμογή της συμφωνίας συνεργασίας του 2016, η Κινεζική και η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση καθιέρωσαν μηχανισμό διαβούλευσης τριών επιπέδων, ο οποίος περιλαμβάνει ιδίως συμφωνία συνεργασίας για τη σύσταση επιτροπής διοίκησης της ζώνης SETC, επιτροπή διαχείρισης της ζώνης και, εν συνεχεία, επισήμανση των προβλημάτων και των δυσκολιών από την εταιρία Egypt TEDA και τους Αιγύπτιους αντισυμβαλλομένους της. Εξάλλου, από την αιτιολογική σκέψη 40 του ίδιου κανονισμού προκύπτει ότι η Egypt TEDA ανήκει κατά 80 % στο Κινεζικό Δημόσιο και κατά 20 % στο Αιγυπτιακό Δημόσιο και αποσκοπεί στο να προωθήσει την ανάπτυξη της ζώνης SETC στην Αίγυπτο.
Τέλος, από την αιτιολογική σκέψη 173 του προσβαλλόμενου εκτελεστικού κανονισμού προκύπτει ότι η χρηματοδοτική στήριξη που χορηγήθηκε στην προσφεύγουσα ήταν ιδιαίτερα σημαντική.
Επομένως, η Κινεζική και η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση, συνεργαζόμενες στενά, δημιούργησαν τη ζώνη SETC ως ζώνη με νομικές και οικονομικές ιδιαιτερότητες οι οποίες παρείχαν στις κινεζικές δημόσιες αρχές τη δυνατότητα να χορηγούν απευθείας στις εγκατεστημένες στη ζώνη αυτή κινεζικές επιχειρήσεις όλες τις διευκολύνσεις που ήταν εγγενείς στην κινεζική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος».
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι μια οικονομική και νομική κατασκευή τέτοιας έκτασης, όπως αυτή της ζώνης SETC, η οποία σχεδιάστηκε με στενή συνεργασία μεταξύ της Κινεζικής και της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης στο υψηλότερο επίπεδο, εκφεύγει του πεδίου του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, χωρίς τούτο να θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητά του ή τον γενικό σκοπό και τους στόχους του.
Τρίτον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνεία του άρθρου 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων δεν αντιβαίνει ούτε στο άρθρο 10, παράγραφος 7, ούτε στο άρθρο 13, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. Πράγματι, όσον αφορά το άρθρο 10, παράγραφος 7, ο βασικός κανονισμός κατά των επιδοτήσεων ουδόλως αποκλείει τη δυνατότητα διαβουλεύσεων με το Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής σχετικά με τις χρηματοδοτικές συνεισφορές που του καταλογίζονται. Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει εξάλλου ότι η Επιτροπή κάλεσε το Αιγυπτιακό Δημόσιο να προβεί σε διαβουλεύσεις σχετικά με ζητήματα όπως τα προτιμησιακά δάνεια που χορηγήθηκαν από κινεζικές οντότητες.
Όσον αφορά το άρθρο 13, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, το οποίο επιτρέπει, μεταξύ άλλων, στη χώρα καταγωγής ή εξαγωγής να καταργήσει ή να περιορίσει την επιδότηση ή να λάβει άλλου είδους μέτρα για την αντιμετώπιση των συνεπειών της, η δυνατότητα αυτή εξακολουθεί να ισχύει στις περιπτώσεις στις οποίες η χρηματοδοτική συνεισφορά μπορεί να καταλογιστεί στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής. Πράγματι, εν προκειμένω, το Αιγυπτιακό Δημόσιο είχε τη δυνατότητα να θέσει τέρμα στη στενή συνεργασία με το Κινεζικό Δημόσιο όσον αφορά τις χρηματοδοτικές συνεισφορές ή να προτείνει μέτρα για τον περιορισμό των συνεπειών των επίμαχων επιδοτήσεων.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, συνάγεται το συμπέρασμα ότι ούτε το άρθρο 3, σημείο 1, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων ούτε η γενική οικονομία του κανονισμού αυτού αποκλείουν τη δυνατότητα μια χρηματοδοτική συνεισφορά χορηγηθείσα από το Δημόσιο τρίτης χώρας να καταλογιστεί στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής σε περίπτωση όπως η επίμαχη εν προκειμένω, βάσει των διαθέσιμων συγκεκριμένων αποδεικτικών στοιχείων, όπως αυτά εκτίθενται στις σκέψεις 53 έως 58 ανωτέρω.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται από τις διατάξεις του άρθρου 1 της συμφωνίας ΕΑΜ, υπό το πρίσμα της οποίας πρέπει να ερμηνεύεται ο βασικός κανονισμός κατά των επιδοτήσεων. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, στην περίπτωση κατά την οποία βούληση της Ένωσης είναι να εκπληρώσει συγκεκριμένη υποχρέωση που έχει αναλάβει στο πλαίσιο του ΠΟΕ ή στην περίπτωση κατά την οποία η πράξη της Ένωσης παραπέμπει ρητώς σε συγκεκριμένες διατάξεις των συμφωνιών του ΠΟΕ, απόκειται στον δικαστή της Ένωσης να ελέγξει τη νομιμότητα της σχετικής πράξης της Ένωσης με γνώμονα τους κανόνες του ΠΟΕ (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 14ης Ιουλίου 2021, Interpipe Niko Tube και Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant κατά Επιτροπής,
T‑716/19
,
EU:T:2021:457
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, από την αιτιολογική σκέψη 3 του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων προκύπτει ότι σκοπός του κανονισμού αυτού είναι ιδίως να «αποτυπωθούν» στο δίκαιο της Ένωσης, «κατά το δυνατόν», οι κανόνες της συμφωνίας ΕΑΜ.
Εξάλλου, έχει κριθεί με πάγια νομολογία ότι το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ορισμός της επιδότησης», και το άρθρο 1 της συμφωνίας ΕΑΜ είναι σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα ως προς το γράμμα τους και εξ ολοκλήρου πανομοιότυπα ως προς την ουσία τους (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής,
T‑300/16
,
EU:T:2019:235
, σκέψη
).
Επιπλέον, από τις αιτιολογικές σκέψεις του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων δεν προκύπτει βούληση του νομοθέτη να αποκλίνει από την ουσία του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο 1, της συμφωνίας ΕΑΜ. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 3 του βασικού κανονισμού, η οποία παρατίθεται στη σκέψη 64 ανωτέρω, ο νομοθέτης θέλησε να εκπληρώσει συγκεκριμένη υποχρέωση αναληφθείσα στο πλαίσιο της συμφωνίας ΕΑΜ κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 63 ανωτέρω.
Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, οι διατάξεις του βασικού κανονισμού κατά των επιδοτήσεων πρέπει να ερμηνεύονται, στο μέτρο του δυνατού, υπό το πρίσμα των αντίστοιχων διατάξεων της συμφωνίας ΕΑΜ (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής,
T‑300/16
,
EU:T:2019:235
, σκέψη
). Το ίδιο ισχύει για το άρθρο 3 του κανονισμού, το οποίο αποσκοπεί στην εφαρμογή του άρθρου 1 της συμφωνίας ΕΑΜ (απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, Jindal Saw και Jindal Saw Italia κατά Επιτροπής,
T‑300/16
,
EU:T:2019:235
, σκέψη
).
Όσον αφορά το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο 1, της συμφωνίας ΕΑΜ, επισημαίνεται, κατά πρώτον, ότι η εν λόγω συμφωνία ορίζει ως επιδότηση τη χρηματοδοτική συνεισφορά από το Δημόσιο ή από οποιονδήποτε κρατικό φορέα που λειτουργεί στην επικράτεια «ενός» μέλους του ΠΟΕ. Συνεπώς, η διατύπωση αυτή δεν αποκλείει τη δυνατότητα μια χρηματοδοτική συνεισφορά χορηγηθείσα από τρίτη χώρα να καταλογιστεί στο Δημόσιο της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής, δεδομένου ότι αρκεί η χρηματοδοτική συνεισφορά του Δημοσίου ή οποιουδήποτε κρατικού φορέα να εμπίπτει στην επικράτεια «ενός» μέλους του ΠΟΕ.
Κατά δεύτερον, τα άρθρα 13 και 18 της συμφωνίας ΕΑΜ, τα οποία αφορούν, αντιστοίχως, τις διαβουλεύσεις και τις αναλήψεις υποχρεώσεων, δεν κλονίζουν τις ανωτέρω εκτιμήσεις. Πράγματι, το γράμμα και ο σκοπός των διατάξεων αυτών δεν αποκλείουν τις περιπτώσεις στις οποίες η χρηματοδοτική συνεισφορά καταλογίζεται σε μέλος του ΠΟΕ, δεδομένου ότι, αφενός, τα μέλη των οποίων τα προϊόντα ενδέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο έρευνας μπορούν να συμμετάσχουν σε διαβουλεύσεις σχετικά με χρηματοδοτικές συνεισφορές που τους καταλογίζονται και, αφετέρου, τα μέλη των οποίων τα προϊόντα ενδέχεται να αποτελέσουν αντικείμενο έρευνας μπορούν να επιβάλουν περιορισμούς στις επιδοτήσεις που τους καταλογίζονται.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, επισημαίνεται ότι, καθόσον η Επιτροπή ορθώς ερμήνευσε τον βασικό κανονισμό κατά των επιδοτήσεων υπό το πρίσμα της συμφωνίας ΕΑΜ, το γεγονός ότι έλαβε ή δεν έλαβε υπόψη το άρθρο 11 των άρθρων της ΕΔΔ είναι άνευ σημασίας. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί επίσης η τρίτη αιτίαση του υπό κρίση σκέλους και, κατά συνέπεια, το σκέλος αυτό στο σύνολό του.
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Η Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και αυτά στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

3)
Η Association des producteurs de fibres de verre européens (APFE) φέρει τα δικαστικά έξοδά της.

Kanninen
Jaeger
Półtorak
Porchia
Stancu
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο την 1η Μαρτίου 2023.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις της παρούσας αποφάσεως των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.