CELEX: 62018TJ0380
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχώρισης λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης INTAS
Προγενέστερο εικονιστικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προγενέστερο εθνικό εικονιστικό σήμα τα οποία περιέχουν το λεκτικό στοιχείο “indas”
Σχετικός λόγος απαραδέκτου
Κίνδυνος σύγχυσης
Ομοιότητα των σημείων και των προϊόντων
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001
Απόδειξη της ουσιαστικής χρήσης των προγενέστερων σημάτων
Άρθρο 47 του κανονισμού 2017/1001

(
)
[
παραλειπόμενα
]
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί του παραδεκτού
[
παραλειπόμενα
]
Επί των ενστάσεων απαραδέκτου που προβάλλει η παρεμβαίνουσα
Η παρεμβαίνουσα υποστηρίζει ότι οι αιτιάσεις με τις οποίες η προσφεύγουσα αμφισβητεί την απόδειξη της ουσιαστικής χρήσης των προγενέστερων σημάτων και την εννοιολογική σύγκριση των αντιπαρατιθέμενων σημείων είναι απαράδεκτες. Κατά την παρεμβαίνουσα, τα νομικά και πραγματικά ζητήματα που ανακύπτουν από τις αιτιάσεις αυτές έχουν ήδη κριθεί κατά τρόπο δεσμευτικό με απόφαση εκδοθείσα στις 16 Μαρτίου 2017 από το τμήμα ανακοπών στο πλαίσιο άλλης διαδικασίας ανακοπής μεταξύ των ίδιων διαδίκων, σχετικά με σημεία πανομοιότυπα με τα επίμαχα στην υπό κρίση υπόθεση και προϊόντα προσδιοριζόμενα από το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση τα οποία ήταν διαφορετικά από τα επίμαχα εν προκειμένω (υποθέσεις R 816/2017‑4 και R 1031/2017‑4) (στο εξής: απόφαση της 16ης Μαρτίου 2017). Η προσφεύγουσα και η παρεμβαίνουσα προσέβαλαν την απόφαση της 16ης Μαρτίου 2017 ενώπιον του ίδιου τμήματος προσφυγών με εκείνο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη στην υπό κρίση υπόθεση απόφαση. Το εν λόγω τμήμα προσφυγών, το οποίο κλήθηκε να αποφανθεί επί των ζητημάτων της απόδειξης της ουσιαστικής χρήσης των επίμαχων προγενέστερων σημάτων και της εννοιολογικής ομοιότητας των αντιπαρατιθέμενων σημείων, επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις στις οποίες είχε προβεί το τμήμα ανακοπών με την απόφαση της 16ης Μαρτίου 2017. Συνεπώς, εφόσον η απόφαση του τμήματος προσφυγών όσον αφορά τα εν λόγω ζητήματα δεν προσβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι εκτιμήσεις που περιέχονται στην απόφαση της 16ης Μαρτίου 2017 έχουν καταστεί απρόσβλητες. Ειδικότερα, η παρεμβαίνουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη στην υπό κρίση υπόθεση απόφαση είναι αμιγώς επιβεβαιωτική της απόφασης της 16ης Μαρτίου 2017, καθόσον δεν λαμβάνει υπόψη νέα στοιχεία ούτε περιέχει επανεξέταση της κατάστασης των διαδίκων, δεδομένου ότι το τμήμα προσφυγών παρέπεμψε ρητώς στην ανάλυση των ζητημάτων αυτών η οποία είχε πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της προηγούμενης διαδικασίας ανακοπής μεταξύ των ίδιων διαδίκων. Επομένως, ζητώντας την ακύρωση της προσβαλλόμενης στην υπό κρίση υπόθεση απόφασης, η προσφεύγουσα ζητεί, στην πράξη, την ακύρωση της απόφασης της 16ης Μαρτίου 2017. Τέλος, η παρεμβαίνουσα προβάλλει ότι, εάν το Γενικό Δικαστήριο δεν κρίνει απαράδεκτες τις εν λόγω αιτιάσεις, τούτο θα συνιστά παραβίαση των αρχών res iudicata και ne bis in idem και θα δημιουργήσει κατάσταση αβεβαιότητας ως προς τα αποκλειστικά δικαιώματά της, η οποία θα διαψεύσει τις εύλογες προσδοκίες της και θα είναι αντίθετη προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου.
Πρώτον, υπενθυμίζεται ότι η αρχή του δεδικασμένου, η οποία απαγορεύει την αμφισβήτηση του δεσμευτικού χαρακτήρα μιας δικαστικής απόφασης, δεν εφαρμόζεται στη σχέση μεταξύ απόφασης τμήματος ανακοπών και ανακοπής ασκηθείσας εκ των υστέρων σε διαφορετική διαδικασία, δεδομένου ιδίως ότι οι διαδικασίες ενώπιον του EUIPO είναι διοικητικής και όχι δικαστικής φύσεως [βλ. απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2015, Giand κατά ΓΕΕΑ – Flamagas (FLAMINAIRE),
T‑583/14
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2015:943
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Κατά μείζονα λόγο, το σκεπτικό απόφασης εκδοθείσας από τμήμα ανακοπών στο πλαίσιο διαφορετικής διαδικασίας ανακοπής δεν έχει ισχύ δεδικασμένου. Το σκεπτικό αυτό δεν μπορεί να δημιουργήσει κεκτημένα δικαιώματα ή δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στα ενδιαφερόμενα μέρη.
Επομένως, η παρεμβαίνουσα δεν δύναται να υποστηρίξει ότι τυχόν απόρριψη των ενστάσεών της περί απαραδέκτου θα δημιουργήσει κατάσταση αβεβαιότητας ως προς τα αποκλειστικά δικαιώματά της, η οποία θα διαψεύσει τις εύλογες προσδοκίες της και θα είναι αντίθετη προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου.
Δεύτερον, η αρχή ne bis in idem, η οποία απαγορεύει την επιβολή περισσότερων κυρώσεων στο ίδιο πρόσωπο για την ίδια παράνομη συμπεριφορά προς προστασία του ίδιου έννομου συμφέροντος, συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας την τήρηση εξασφαλίζει ο δικαστής. Η αρχή αυτή, όμως, εφαρμόζεται μόνον επί κυρώσεων, περίπτωση η οποία δεν συντρέχει όσον αφορά τις αποφάσεις του EUIPO στο πλαίσιο διαδικασίας ανακοπής (βλ. απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2015, FLAMINAIRE,
T‑583/14
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2015:943
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συνεπώς, η επίκληση της εν λόγω αρχής είναι, εν προκειμένω, αλυσιτελής.
Τρίτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι απόφαση αμιγώς επιβεβαιωτική προγενέστερης, μη προσβληθείσας εμπροθέσμως, απόφασης δεν αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής. Προκειμένου να μην αναβιώνει η προθεσμία άσκησης προσφυγής κατά της προγενέστερης απόφασης, η προσφυγή που ασκείται κατά της επιβεβαιωτικής αυτής απόφασης πρέπει να απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Επομένως, όταν η προσβαλλόμενη πράξη είναι αμιγώς επιβεβαιωτική προγενέστερης πράξης, η προσφυγή είναι παραδεκτή μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η επιβεβαιούμενη πράξη προσβλήθηκε εμπροθέσμως [βλ. διάταξη της 13ης Ιουλίου 2017, myToys.de κατά EUIPO – Laboratorios Indas (myBaby),
T‑519/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:502
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Μια απόφαση θεωρείται αμιγώς επιβεβαιωτική προγενέστερης απόφασης εάν δεν περιέχει κανένα νέο στοιχείο σε σχέση με αυτήν και εάν δεν προηγήθηκε της έκδοσής της επανεξέταση της κατάστασης του αποδέκτη της εν λόγω προγενέστερης απόφασης (βλ. διάταξη της 13ης Ιουλίου 2017, myBaby,
T‑519/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:502
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συναφώς, μια απόφαση τμήματος προσφυγών, έστω και αν περιέχει συμπεράσματα πανομοιότυπα με εκείνα προγενέστερης απόφασης εκδοθείσας από τμήμα ανακοπών σε διαφορετική διαδικασία ανακοπής, αποτελεί το αποτέλεσμα της επανεξέτασης νομικών και πραγματικών ζητημάτων που έχουν υποβληθεί ενώπιόν του. Βεβαίως, η επανεξέταση αυτή μπορεί να καταλήξει σε αποτέλεσμα πανομοιότυπο με εκείνο που προέκυψε προηγουμένως ενώπιον του τμήματος ανακοπών στο πλαίσιο διαφορετικής διαδικασίας μεταξύ των ίδιων διαδίκων η οποία αφορούσε σημεία πανομοιότυπα με τα επίμαχα σε μεταγενέστερη διαδικασία ενώπιον του EUIPO. Ωστόσο, το γεγονός ότι δύο διαφορετικά όργανα του EUIPO υιοθέτησαν πανομοιότυπη λύση στο πλαίσιο διαφορετικών διαδικασιών ανακοπής δεν συνεπάγεται ότι η απόφαση του τμήματος προσφυγών είναι επιβεβαιωτική της απόφασης που εξέδωσε προηγουμένως το τμήμα ανακοπών σε διαφορετική διαδικασία.
Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο εάν ληφθεί υπόψη ότι η απόδειξη της ουσιαστικής χρήσης των προγενέστερων σημάτων ενδέχεται να μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου και ότι η ουσιαστική χρήση δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ως δεσμευτικώς αποδεδειγμένη στο πλαίσιο άλλης διαδικασίας ανακοπής πλην εκείνης για την οποία ζητείται. Ομοίως, δεδομένου ότι η σύγκριση των αντιπαρατιθέμενων σημείων ενδέχεται να μεταβάλλεται αναλόγως του ενδιαφερόμενου κοινού καθώς και με την πάροδο του χρόνου, μια τέτοια σύγκριση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δεσμευτικώς διευθετηθείσα με προγενέστερη απόφαση του EUIPO η οποία δεν έχει προσβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον αφορά τα ζητήματα της απόδειξης της ουσιαστικής χρήσης των προγενέστερων σημάτων και της εννοιολογικής ομοιότητας των αντιπαρατιθέμενων σημείων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «επιβεβαιωτική» απόφασης εκδοθείσας από τμήμα ανακοπών στο πλαίσιο διαφορετικής διαδικασίας ανακοπής η οποία αφορούσε τους ίδιους διαδίκους και είχε ως αντικείμενο τα ίδια σήματα.
Κατόπιν των ανωτέρω, οι ενστάσεις απαραδέκτου που προβάλλει η παρεμβαίνουσα δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν και πρέπει να απορριφθούν.
Επί της ουσίας
Επί της απόδειξης της ουσιαστικής χρήσης των προγενέστερων σημάτων
[
παραλειπόμενα
]
–
Επί του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσης του προγενέστερου σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η χρήση του προγενέστερου σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ισπανία αρκούσε για να αποδειχθεί ο ουσιαστικός χαρακτήρας της χρήσης του σήματος αυτού εντός της Ένωσης. Κατά την προσφεύγουσα, από την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken (
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
), προκύπτει ότι, προκειμένου η χρήση ενός προγενέστερου σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπορεί να χαρακτηριστεί ως ουσιαστική, πρέπει το σήμα αυτό να χρησιμοποιείται σε πιο εκτεταμένη εδαφική περιοχή, και όχι εντός ενός μόνον κράτους μέλους, και ότι μόνον υπό ορισμένες ειδικές περιστάσεις αρκεί η χρήση σε ένα μόνον κράτος μέλος για να αποδειχθεί ο ουσιαστικός χαρακτήρας της χρήσης του σήματος αυτού εντός της Ένωσης.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, με την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken (
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
), την οποία μνημονεύει η προσφεύγουσα, το Δικαστήριο έκρινε αφενός, υπό το πρίσμα του άρθρου 47, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 2017/1001, ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία, η φράση «χρήση στην [Ένωση]» έχει την έννοια ότι το εδαφικό εύρος της χρήσης δεν αποτελεί αυτοτελές κριτήριο για το αν υπήρξε ουσιαστική χρήση, αλλά απλώς ένα από τα συστατικά στοιχεία της χρήσης αυτής, το οποίο πρέπει να ενταχθεί στη συνολική ανάλυση και να εξεταστεί παράλληλα με τα λοιπά συστατικά της, και ότι η φράση «στην [Ένωση]» έχει ως σκοπό να προσδιορίσει τη γεωγραφική αγορά αναφοράς για κάθε ανάλυση του ζητήματος αν υφίσταται «ουσιαστική χρήση» σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αφετέρου, το Δικαστήριο έκρινε ότι η φράση «ουσιαστική χρήση μέσα στην [Ένωση]», κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, σημαίνει ότι δεν λαμβάνεται υπόψη η χρήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε τρίτα κράτη (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψεις
έως
και σημείο 1 του διατακτικού).
Εξάλλου, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι σκοπός του κανονισμού 2017/1001 είναι η άρση του εμποδίου της εδαφικής ισχύος των δικαιωμάτων που παρέχονται βάσει των νομοθεσιών των κρατών μελών στους δικαιούχους των σημάτων, καθιστώντας δυνατό στις επιχειρήσεις να προσαρμόζουν τις οικονομικές δραστηριότητές τους στις διαστάσεις της Ένωσης και να τις ασκούν ανεμπόδιστα. Κατά το Δικαστήριο, το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέχει στον δικαιούχο του τη δυνατότητα να προσδιορίζει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες του κατά πανομοιότυπο τρόπο στο σύνολο της Ένωσης, ανεξαρτήτως συνόρων. Αντιθέτως, οι επιχειρήσεις που δεν επιθυμούν την προστασία των σημάτων τους σε επίπεδο Ένωσης έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν να χρησιμοποιούν εθνικά σήματα, χωρίς να υποχρεούνται να ζητήσουν την καταχώριση των σημάτων τους ως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως τόνισε το Δικαστήριο, ο ενιαίος χαρακτήρας του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεπάγεται ότι αυτό απολαύει ομοιόμορφης προστασίας σε ολόκληρη την Ένωση, υπό την έννοια ότι ένα σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν δύναται, καταρχήν, να καταχωριστεί ή να μεταβιβαστεί και να αποτελέσει αντικείμενο παραίτησης ή απόφασης περί έκπτωσης του δικαιούχου από τα δικαιώματά του ή περί ακυρότητας και ότι η χρήση του δεν δύναται να απαγορευθεί παρά μόνο για ολόκληρη την Ένωση. Συνεπώς, κατά το Δικαστήριο, εάν δινόταν, στο πλαίσιο του καθεστώτος περί σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερη σημασία στα εδάφη των κρατών μελών, τούτο θα παρεμπόδιζε την επίτευξη του προαναφερθέντος σκοπού και θα έθιγε τον ενιαίο χαρακτήρα του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα ανωτέρω το Δικαστήριο συνήγαγε ότι, για να εκτιμηθεί αν υφίσταται «ουσιαστική χρήση εντός της [Ένωσης]», δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα εδαφικά σύνορα μεταξύ των κρατών μελών (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψεις
έως
και
).
Αντιθέτως, το Δικαστήριο απέρριψε ρητώς, αφενός, την υποστηριχθείσα ενώπιόν του άποψη ότι το εδαφικό εύρος της χρήσης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να περιορίζεται στο έδαφος ενός μόνον κράτους μέλους (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
) και, αφετέρου, την άποψη ότι, ακόμη και αν δεν λαμβάνονται υπόψη τα εδαφικά σύνορα των κρατών μελών σε ό,τι αφορά την εσωτερική αγορά, η προϋπόθεση περί ουσιαστικής χρήσης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιβάλλει να έχει χρησιμοποιηθεί το σήμα αυτό σε σημαντικό τμήμα του εδάφους της Ένωσης, τμήμα το οποίο μπορεί να αντιστοιχεί και στο έδαφος ενός κράτους μέλους (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψεις
και
).
Συναφώς, διευκρίνισε ότι, μολονότι βεβαίως είναι εύλογο να απαιτείται η χρήση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε περιοχή μεγαλύτερη από την περιοχή ενός μόνον κράτους μέλους προκειμένου η χρήση αυτή να μπορεί να χαρακτηριστεί ως ουσιαστική, δεν είναι εντούτοις αναγκαίο η εν λόγω χρήση να είναι γεωγραφικώς εκτεταμένη για να χαρακτηριστεί ως ουσιαστική, διότι ο χαρακτηρισμός αυτός εξαρτάται από τα γνωρίσματα του οικείου προϊόντος ή υπηρεσίας στην αντίστοιχη αγορά (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
).
Πράγματι, κατά το Δικαστήριο, δεν αποκλείεται, «σε ορισμένες περιστάσεις», η αγορά των υπηρεσιών ή των προϊόντων για τα οποία καταχωρίστηκε σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να περιορίζεται, στην πράξη, στο έδαφος ενός μόνον κράτους μέλους. Το Δικαστήριο διευκρινίζει ειδικότερα ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, η χρήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επικράτεια αυτή μπορεί να πληροί ταυτοχρόνως τόσο την προϋπόθεση περί ουσιαστικής χρήσης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και την προϋπόθεση περί ουσιαστικής χρήσης εθνικού σήματος (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
).
Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, όταν το Δικαστήριο, στη σκέψη 50 της απόφασης της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken (
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
), χρησιμοποίησε τη φράση «σε ορισμένες περιστάσεις», δεν είχε ως σκοπό να καταδείξει ότι η αναγνώριση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο χρησιμοποιείται σε ένα μόνον κράτος μέλος συνιστά εξαίρεση από γενική αρχή. Επιπλέον, το Δικαστήριο αναφέρθηκε στις καθορισμένες με πάγια νομολογία προϋποθέσεις για την εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσης σήματος, δηλαδή στο σύνολο των πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων που μπορούν να αποδείξουν ότι η εμπορική εκμετάλλευση του σήματος αυτού καθιστά δυνατή τη δημιουργία ή τη διατήρηση μεριδίων αγοράς για τις υπηρεσίες και τα προϊόντα για τα οποία καταχωρίστηκε. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο τόνισε ότι δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί θεωρητικώς εκ των προτέρων το γεωγραφικό εύρος που απαιτείται για να κριθεί αν υφίσταται ή όχι ουσιαστική χρήση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι, ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί κανόνας de minimis (βλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Κατά το Δικαστήριο, ουσιαστική χρήση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υφίσταται όταν το σήμα χρησιμοποιείται σύμφωνα με την ουσιώδη λειτουργία του και με σκοπό τη διατήρηση ή την κτήση μεριδίων αγοράς εντός της Ένωσης υπέρ των προϊόντων ή υπηρεσιών που προσδιορίζει το σήμα αυτό. Επομένως, κατά την εκτίμηση της ουσιαστικής χρήσης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα χαρακτηριστικά της οικείας αγοράς, η φύση των προϊόντων και των υπηρεσιών που προστατεύει το σήμα, το εδαφικό και ποσοτικό εύρος της χρήσης και η συχνότητά της (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
).
Από τα ανωτέρω προκύπτει, πρώτον, ότι το εδαφικό εύρος είναι απλώς ένας από τους παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για την εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, δεύτερον, ότι δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί κανόνας de minimis όσον αφορά τη διαπίστωση της συνδρομής του παράγοντα αυτού. Συγκεκριμένα, δεν είναι αναγκαίο η χρήση ενός σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είναι γεωγραφικώς εκτεταμένη για να χαρακτηριστεί ως ουσιαστική, καθόσον ο χαρακτηρισμός αυτός εξαρτάται από τα γνωρίσματα των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών στην αντίστοιχη αγορά και, γενικότερα, από το σύνολο των πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων που μπορούν να αποδείξουν ότι η εμπορική εκμετάλλευση του εν λόγω σήματος καθιστά δυνατή τη δημιουργία ή τη διατήρηση μεριδίων αγοράς για τις υπηρεσίες και τα προϊόντα για τα οποία καταχωρίστηκε (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
). Εξάλλου, προκειμένου να χαρακτηριστεί ως ουσιαστική η χρήση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν απαιτείται να χρησιμοποιείται το σήμα αυτό σε σημαντικό τμήμα του εδάφους της Ένωσης. Επιπλέον, δεν πρέπει να αποκλείεται η δυνατότητα να έχει χρησιμοποιηθεί το εν λόγω σήμα στο έδαφος ενός μόνον κράτους μέλους, δεδομένου ότι δεν λαμβάνονται υπόψη τα σύνορα των κρατών μελών και πρέπει να συνεκτιμώνται τα χαρακτηριστικά των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών.
Σύμφωνα με τις αρχές που καθορίστηκαν με την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken (
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
), το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένως ότι η χρήση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα μόνον κράτος μέλος (παραδείγματος χάριν στη Γερμανία, στην Ισπανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο), ή ακόμη και σε μία μόνον πόλη κράτους μέλους της Ένωσης, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο (παραδείγματος χάριν στο Λονδίνο), αρκεί ώστε να πληρούται το κριτήριο του εδαφικού εύρους [πρβλ. αποφάσεις της 30ής Ιανουαρίου 2015, Now Wireless κατά ΓΕΕΑ – Starbucks (HK) (now),
T‑278/13
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2015:57
, σκέψεις
και
, της 15ης Ιουλίου 2015, TVR Automotive κατά ΓΕΕΑ – TVR Italia (TVR ITALIA),
T‑398/13
,
EU:T:2015:503
, σκέψη
, της 9ης Νοεμβρίου 2016, Gallardo Blanco κατά EUIPO – Expasa Agricultura y Ganadería (Αναπαράσταση σιδήρου στομίδας αλόγου υπό τη μορφή h),
T‑716/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2016:649
, σκέψεις
έως
, της 30ής Νοεμβρίου 2016, K&K Group κατά EUIPO – Pret A Manger (Europe) (Pret A Diner),
T‑2/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2016:690
, σκέψη
, της 28ης Ιουνίου 2017, Tayto Group κατά EUIPO – MIP Metro (real),
T‑287/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:443
, σκέψη
, της 15ης Νοεμβρίου 2018, DRH Licensing & Managing κατά EUIPO – Merck (Flexagil),
T‑831/17
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2018:791
, σκέψη
, και της 6ης Μαρτίου 2019, Serenity Pharmaceuticals κατά EUIPO – Gebro Holding (NOCUVANT),
T‑321/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2019:139
, σκέψεις
έως
].
Με άλλα λόγια, όπως τόνισε η γενική εισαγγελέας Ε. Sharpston με τις προτάσεις της επί της υποθέσεως Leno Merken (
C‑149/11
,
EU:C:2012:422
), το ζήτημα αν ένα σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει χρησιμοποιηθεί σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη στερείται σημασίας. Σημασία έχει ο αντίκτυπος της χρήσης στην εσωτερική αγορά, ειδικότερα δε το ζήτημα αν η χρήση αυτή αρκεί για τη διατήρηση ή τη δημιουργία μεριδίων αγοράς εντός της εν λόγω αγοράς όσον αφορά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσδιορίζει το σήμα και αν συμβάλλει στη σημαντική εμπορική παρουσία των προϊόντων και των υπηρεσιών εντός της αγοράς αυτής. Τo ζήτημα αν η εν λόγω χρήση έχει πράγματι ως αποτέλεσμα εμπορική επιτυχία στερείται σημασίας (προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:422
, σημείο
).
Εν προκειμένω, λαμβανομένων υπόψη, πρώτον, του σημαντικού αριθμού αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε η παρεμβαίνουσα, δεύτερον, της διάρκειας και της συχνότητας της χρήσης τις οποίες βεβαιώνουν τα σχετικά έγγραφα, τρίτον, των χαρακτηριστικών των προϊόντων για τα οποία αποδείχθηκε η χρήση αυτή και των συνήθων διαύλων διανομής, δηλαδή ότι πρόκειται για προϊόντα που εμπίπτουν στον τομέα της υγείας και παρέχονται ιδίως από φαρμακεία και νοσοκομεία, και, τέταρτον, της σημασίας της εν λόγω χρήσης τόσο από άποψη όγκου πωλήσεων όσο και από άποψη κύκλου εργασιών, διαπιστώνεται ότι, υπό το πρίσμα των αρχών που διατυπώθηκαν με την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken (
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
), και οι οποίες συνοψίζονται στη σκέψη 80 ανωτέρω, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως όταν έκρινε, στο σημείο 22 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι η παρεμβαίνουσα απέδειξε τη χρήση του σήματος INDAS στην Ισπανία και ότι, καθόσον δεν λαμβάνονται υπόψη τα σύνορα των κρατών μελών, η χρήση αυτή αρκούσε για να αποδειχθεί η χρήση στην Ένωση.
Πράγματι, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η χρήση προγενέστερου σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα κράτος μέλος είναι δυνατόν να παράγει αποτελέσματα εντός της εσωτερικής αγοράς, εξασφαλίζοντας, για παράδειγμα, τη φήμη των προϊόντων –κατά τρόπο εμπορικώς ευαίσθητο– μεταξύ μετεχόντων σε αγορά ευρύτερη από αυτήν που αντιστοιχεί στην εδαφική περιοχή στην οποία χρησιμοποιείται το σήμα (προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:422
, σημείο
).
Το σύνολο των προσκομισθέντων από την παρεμβαίνουσα αποδεικτικών στοιχείων βεβαιώνει την ύπαρξη επαρκούς χρήσης για τη διατήρηση ή τη δημιουργία μεριδίων αγοράς εντός της οικείας αγοράς, χρήσης η οποία συμβάλλει στη σημαντική εμπορική παρουσία των μνημονευόμενων στη σκέψη 15 ανωτέρω προϊόντων τα οποία εμπίπτουν στην κλάση 10 και προσδιορίζονται από το προγενέστερο σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών επίσης δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως όταν έκρινε, στο σημείο 34 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι αποδείχθηκε η ουσιαστική χρήση του εν λόγω σήματος ως προς τα προϊόντα αυτά.
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η δεύτερη αιτίαση της προσφεύγουσας, η οποία παρατίθεται στη σκέψη 44 ανωτέρω.
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Intas Pharmaceuticals Ltd στα δικαστικά έξοδα.

Gervasoni
Madise
da Silva Passos
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 7 Νοεμβρίου 2019.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.