CELEX: 62020CJ0635
Odwołanie
System językowy
Ogłoszenie o konkursach otwartych celem naboru administratorów wykonujących obowiązki prowadzących dochodzenia i kierowników zespołów prowadzących dochodzenia
Znajomość języków
Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursów do angielskiego, francuskiego i niemieckiego
Język komunikacji z Europejskim Urzędem Doboru Kadr (EPSO)
Rozporządzenie nr 1
Regulamin pracowniczy
Artykuł 1d ust. 1
Odmienne traktowanie ze względu na język
Względy uzasadniające
Interes służby
Wymóg zatrudniania administratorów „gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków”
Kontrola sądowa
Wymagany standard dowodowy

W odwołaniu Komisja Europejska wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 września 2020 r., Hiszpania i Włochy/Komisja (T‑401/16 i T‑443/16, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”,
EU:T:2020:409
), w którym Sąd stwierdził nieważność ogłoszenia o konkursach otwartych EPSO/AD/323/16 i EPSO/AD/324/16 mających na celu sporządzenie list rezerwy kadrowej administratorów wykonujących obowiązki prowadzących dochodzenia (AD 7) i kierowników zespołów prowadzących dochodzenia (AD 9) w dziedzinach: wydatki Unii Europejskiej, zwalczanie korupcji, cła i handel, tytoń i towary podrobione (
Dz.U. 2016, C 187 A, s. 1
) (zwanego dalej „spornym ogłoszeniem o konkursach”).
Ramy prawne
Rozporządzenie nr 1/58
Artykuł 1 rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (
Dz.U. 1958, 17, s. 385
), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (
Dz.U. 2013, L 158, s. 1
) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1/58”), stanowi:
„Językami urzędowymi i językami roboczymi instytucji Unii są języki: angielski, bułgarski, chorwacki, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niemiecki, niderlandzki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski”.
Artykuł 2 rozporządzenia stanowi:
„Dokumenty kierowane do instytucji [Unii] przez państwo członkowskie lub osobę podlegającą jurysdykcji państwa członkowskiego są sporządzane w jednym z języków urzędowych, do wyboru przez nadawcę. Odpowiedź jest sporządzana w tym samym języku”.
Artykuł 6 omawianego rozporządzenia stanowi:
„Instytucje mogą określić szczegółowe zasady stosowania systemu językowego w swych regulaminach”.
Regulamin pracowniczy
Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej (zwany dalej „regulaminem pracowniczym”) został wprowadzony rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników tych Wspólnot oraz ustanawiającym specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (
Dz.U. 1968, L 56, s. 1
), zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (
Dz.U. 2013, L 287, s. 15
).
Tytuł I regulaminu pracowniczego, zatytułowany „Przepisy ogólne”, obejmuje art. 1–10c.
Artykuł 1d regulaminu pracowniczego stanowi:
„1.   W stosowaniu niniejszego regulaminu pracowniczego zakazuje się wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu […] język […].
[…]
6.   Przy stosowaniu zasady niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności należy zapewnić, by wszelkie ograniczenia tych zasad opierały się na obiektywnych i uzasadnionych podstawach oraz służyły osiągnięciu zgodnych z prawem celów w ramach ogólnego interesu polityki kadrowej. […]”.
Zgodnie z art. 2 regulaminu pracowniczego:
„1.   Każda instytucja ustala, kto w jej ramach wykonuje uprawnienia przyznane przez niniejszy regulamin pracowniczy organowi powołującemu.
2.   Jednakże jedna lub więcej instytucji może zlecić wykonanie niektórych lub wszystkich uprawnień powierzonych organowi powołującemu, innych niż podejmowanie decyzji odnoszących się do powołań, awansów czy przenoszenia urzędników, innej instytucji lub organowi międzyinstytucjonalnemu”.
Tytuł III regulaminu pracowniczego jest zatytułowany „Kariera zawodowa urzędnika”.
Rozdział 1 tego tytułu, zatytułowany „Zatrudnienie”, zawiera art. 27–34 regulaminu pracowniczego. Artykuł 27 akapit pierwszy stanowi:
„Przy naborze dąży się do pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Unii z uwzględnieniem jak najszerszego zasięgu geograficznego. Żadne stanowiska nie mogą być rezerwowane dla obywateli jakiegokolwiek konkretnego państwa członkowskiego”.
Zgodnie z art. 28 regulaminu pracowniczego:
„Na urzędnika może zostać powołany jedynie ten, kto:
[…]
d)
z zastrzeżeniem przepisów art. 29 ust. 2 [dotyczącego zastosowania procedury odmiennej od procedury konkursowej w odniesieniu do naboru urzędników wyższego szczebla oraz, w przypadkach wyjątkowych, również w odniesieniu do naboru na stanowiska wymagające szczególnych kwalifikacji], spełnił wymogi konkursu przeprowadzanego w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji albo testy lub zarówno świadectwa kwalifikacji, jak i testy, zgodnie z przepisami załącznika III;
[…]
f)
wykazuje gruntowną znajomość jednego z języków Unii oraz zadowalającą znajomość innego języka Unii w zakresie niezbędnym dla wykonywania swoich obowiązków”.
Załącznik III do regulaminu pracowniczego nosi tytuł „Konkursy”. Jego art. 1 stanowi:
„1.   Ogłoszenia o konkursach sporządzane są przez organ powołujący po konsultacji ze Wspólnym Komitetem.
Muszą one określać:
a)
charakter konkursu (konkurs o charakterze wewnętrznym dla jednej instytucji, konkurs o charakterze wewnętrznym dla kilku instytucji, konkurs otwarty, w odpowiednich przypadkach, wspólny dla dwóch lub większej liczby instytucji);
b)
rodzaj konkursu (przeprowadzany albo w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, albo o testy, albo zarówno w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, jak i testy);
c)
rodzaj obowiązków oraz zakres zadań związanych ze stanowiskiem, które podlega obsadzeniu, oraz wnioskowan[ą] [proponowaną] grup[ę] funkcyjn[ą] i grup[ę] zaszeregowania;
d)
[…] dyplomy oraz inne dokumenty potwierdzające posiadane kwalifikacje lub doświadczenie wymagane w odniesieniu do stanowiska, które podlega obsadzeniu;
e)
w przypadku gdy konkurs jest przeprowadzony w oparciu o testy [egzaminy], należy określić rodzaj testów [egzaminów] i sposób ich oceniania;
f)
w odpowiednich przypadkach, znajomość języków wymaganą w związku ze szczególnym charakterem podlegających obsadzeniu stanowisk;
g)
w odpowiednich przypadkach, maksymalny wiek oraz podwyższony wiek maksymalny w przypadku pracowników Unii pełniących służbę przynajmniej od roku;
h)
końcow[ą] dat[ę] zgłaszania kandydatur;
[…]”.
Zgodnie z art. 7 tego załącznika:
„1.   Po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu Pracowniczego instytucje mogą ustanowić Europejski Urząd Doboru Kadr ([EPSO]) odpowiedzialny za przyjmowanie środków niezbędnych do zapewnienia stosowania jednolitych zasad w procedurach naboru urzędników unijnych […]”.
Decyzja 2002/620/WE
EPSO zostało utworzone decyzją 2002/620/WE Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. (
Dz.U. 2002, L 197, s. 53
).
Artykuł 2 ust. 1 zdanie pierwsze powyższej decyzji stanowi, że EPSO wykonuje w szczególności uprawnienia w zakresie naboru, powierzone na mocy załącznika III do regulaminu pracowniczego organom powołującym instytucji, które podpisały omawianą decyzję.
Artykuł 4 zdanie ostatnie decyzji 2002/620 stanowi, że wszelkie odwołania w zakresie objętym tą decyzją kierowane są przeciwko Komisji.
Inne mające zastosowanie akty prawne
Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych
W dniu 27 lutego 2015 r. EPSO opublikowało w
Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej
dokument zatytułowany „Przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych” (
Dz.U. 2015, C 70 A, s. 1
), na którego pierwszej stronie uściślono, że „przepisy ogólne są integralną częścią ogłoszenia o konkursie i wraz z nim stanowią wiążące zasady procedury konkursowej”.
Punkt 1.3 tych przepisów ogólnych, zatytułowany „Warunki udziału w konkursie”, stanowi w odniesieniu do znajomości języków:
„[…]
Zgodnie z długoletnią praktyką dotyczącą komunikacji wewnętrznej w instytucjach UE, a także z uwagi na potrzeby służb w zakresie komunikacji zewnętrznej i prowadzenia dokumentacji, językami najpowszechniej wykorzystywanymi są angielski, francuski i niemiecki.
Przy określaniu wyboru drugiego języka brany jest interes służby, która wymaga, aby nowo zatrudnione osoby były niezwłocznie zdolne do wykonywania obowiązków i do skutecznej komunikacji w codziennej pracy. W przeciwnym razie wydajność pracy w instytucjach poważnie by ucierpiała.
Ponadto zgodnie z zasadą równego traktowania wszyscy kandydaci mają obowiązek przystąpienia do testów w swoim drugim języku wybranym spośród trzech wskazanych; dotyczy to również kandydatów, których pierwszym językiem jest jeden ze wskazanych trzech języków. Przeprowadzane w taki sposób testy szczególnych kompetencji kandydatów umożliwiają instytucjom dokonanie oceny zdolności kandydatów do bezzwłocznego wykonywania zadań w środowisku, które jest bardzo zbliżone do prawdziwego środowiska pracy. Powyższe pozostaje bez wpływu na możliwość odbywania w późniejszym terminie szkoleń językowych w celu osiągnięcia zdolności do pracy w trzecim języku, zgodnie z art. 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego”.
Sporne ogłoszenie o konkursach
W pkt 1–15 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił treść spornego ogłoszenia o konkursach w następujący sposób:
„1
W dniu 26 maja 2016 r. [EPSO] opublikował[o] w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej
[sporne ogłoszenie o konkursach]. […]
W części wstępnej do [spornego] ogłoszenia [o konkursach] wskazano […], że to ogłoszenie, wraz z przepisami ogólnymi mającymi zastosowanie do konkursów otwartych […], stanowi prawnie wiążące zasady przedmiotowego postępowania w sprawie naboru. Uściślono w nim jednak, że załącznik II do przepisów ogólnych […] nie ma zastosowania do rozpatrywanego postępowania w sprawie naboru i zostaje zastąpiony przepisami zawartymi w załączniku II do [spornego ogłoszenia o konkursach].
[…]
W części [spornego ogłoszenia o konkursach], zatytułowanej »Czy spełniam warunki udziału w konkursie?«, w której określono warunki, jakie osoby zainteresowane muszą spełnić w chwili przesyłania zgłoszenia, sformułowano jako jeden ze szczegółowych warunków udziału w konkursie wymóg »znajomości na poziomie co najmniej C1 [Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego (ESOKJ)] jednego z 24 języków urzędowych [Unii]«, przy czym język ten został określony jako »język 1« konkursu, oraz »znajomości na poziomie co najmniej B2 [ESOKJ] języka angielskiego, francuskiego lub niemieckiego«. Ten drugi język, który został określony jako »język 2« konkursu, musiał być innym językiem niż język 1 kandydata.
W tej samej części [spornego] ogłoszenia [o konkursach] uściślono, co następuje:
»Od kandydatów biorących udział w obu tych konkursach wymaga się dobrego rozumienia języka angielskiego (w mowie i w piśmie). Język angielski jest głównym językiem, jakim posługują się osoby prowadzące dochodzenia w sprawach dotyczących zwalczania korupcji i przestępczości finansowej w kontekście międzynarodowym. Dobra znajomość języka angielskiego jest zatem niezbędna zarówno do przedstawiania prezentacji i prowadzenia dyskusji, jak i do sporządzania raportów i pozwoli zapewnić skuteczną współpracę i wymianę informacji z władzami krajowymi państw członkowskich i państw trzecich.«
Wskazano tam również, że »[k]andydat musi wypełnić zgłoszenie w języku angielskim, francuskim lub niemieckim«.
Ponadto w tej samej części [spornego] ogłoszenia [o konkursach] wskazano, że »[d]rugim wybranym językiem musi być angielski, francuski lub niemiecki«, że »[s]ą to główne języki robocze [Komisji] […] [i że w] interesie służby nowo zatrudnione osoby powinny być niezwłocznie zdolne do wykonywania obowiązków i skutecznej komunikacji w swojej codziennej pracy przynajmniej w jednym z tych języków«. W tym względzie kandydaci zostali poinformowani, że »dodatkowe informacje na temat języków wymaganych w niniejszych konkursach« znajdują się w załączniku II do [spornego] ogłoszenia [o konkursach], zatytułowanym »Uzasadnienie konfiguracji języków na potrzeby niniejszych procedur doboru«.
[…]
Część wprowadzająca załącznika II do [spornego] ogłoszenia [o konkursach] brzmi następująco:
»Niniejsze konkursy otwarte to konkursy specjalistyczne, przeprowadzane w celu rekrutacji osób prowadzących dochodzenia i kierowników zespołów osób prowadzących dochodzenia. Wymagania określone w [części] ‘CZY SPEŁNIAM WARUNKI UDZIAŁU W KONKURSIE?’ niniejszego ogłoszenia są zgodne z podstawowymi wymaganiami instytucji [Unii] dotyczącymi specjalistycznych umiejętności, doświadczenia i wiedzy. Wymagania te uwzględniają również konieczność skutecznego wykonywania obowiązków przez nowych pracowników, szczególnie we współpracy z innymi członkami personelu.
Z tego względu kandydaci muszą wybrać swój drugi język konkursowy spośród ograniczonej liczby języków urzędowych [Unii]. Decyzja ta wynika również z ograniczeń budżetowych i operacyjnych oraz z charakteru stosowanych przez EPSO metod doboru, opisanych w pkt 1, 2 i 3 poniżej. Wymagania językowe obowiązujące w przypadku niniejszych konkursów zostały przyjęte przez zarząd EPSO z uwzględnieniem powyższych czynników i innych specyficznych wymogów dotyczących rodzaju obowiązków lub szczególnych potrzeb [Komisji].
Głównym celem niniejszych konkursów jest utworzenie listy rezerwowej administratorów, spośród których zatrudniani będą pracownicy Komisji […]. Ważne jest, aby zatrudnieni administratorzy byli niezwłocznie operacyjni i mogli porozumiewać się ze swymi współpracownikami i przełożonymi. W świetle kryteriów dotyczących stosowania języków w procedurach doboru [Unii] określonych w pkt 2 poniżej Komisja […] uznała, że w przypadku niniejszych konkursów najwłaściwszymi opcjami drugiego języka będą język angielski, francuski i niemiecki.
Język angielski, francuski i niemiecki to języki najczęściej używane przez pracowników Komisji […] w komunikacji ustnej, tłumaczeniach oraz kontaktach administracyjnych, a także w kontaktach ze stronami trzecimi uczestniczącymi w dochodzeniach w sprawach dotyczących towarów podrobionych, korupcji, ceł i handlu. Z tego względu przynajmniej jeden z tych języków musi być jednym z dwóch obowiązkowych języków obcych kandydata.
Ponadto dobra znajomość języka angielskiego jest uznawana za niezbędną do prowadzenia współpracy w zakresie zwalczania przestępczości finansowej, korupcji i towarów podrabianych w kontekście międzynarodowym. Dobra znajomość języka angielskiego jest zatem niezbędna zarówno do przedstawiania prezentacji i prowadzenia dyskusji, jak i do sporządzania raportów i pozwoli zapewnić skuteczną współpracę i wymianę informacji z władzami krajowymi państw członkowskich i państw trzecich. Z tego względu w ramach oceny zintegrowanej kandydaci poddani zostaną dodatkowemu testowi znajomości języka angielskiego.
Kandydaci muszą wypełniać zgłoszenia internetowe w swoim drugim języku konkursowym (angielskim, francuskim lub niemieckim), a EPSO musi używać tych języków do zbiorowej komunikacji z kandydatami, którzy przedłożyli zatwierdzone zgłoszenia, oraz do przekazywania informacji dotyczących niektórych testów, opisanych w pkt 3.
Punkt 1 załącznika II do [spornego] ogłoszenia [o konkursach], zatytułowany »Uzasadnienie dokonywania wyboru języków w każdej procedurze doboru«, brzmi:
»Instytucje [Unii] są zdania, że decyzję dotyczącą języków stosowanych w poszczególnych procedurach doboru, w szczególności ograniczenia wyboru języków, należy podjąć na podstawie następujących założeń:
(i)
wymóg niezwłocznej operacyjności nowych pracowników
Nowi pracownicy muszą być niezwłocznie operacyjni i zdolni do podjęcia zadań, do wykonywania których zostali zatrudnieni. EPSO musi zatem zadbać o to, aby laureaci posiadali odpowiednią znajomość takiej kombinacji języków, która umożliwi im skuteczne wykonywanie swoich obowiązków, a w szczególności, aby mogli oni skutecznie porozumiewać się w swojej codziennej pracy ze swymi współpracownikami i przełożonymi.
Uzasadnione może być zatem organizowanie niektórych testów w ograniczonej liczbie języków wehikularnych, aby zapewnić, że wszyscy kandydaci są w stanie pracować przynajmniej w jednym z nich, niezależnie od ich pierwszego języka urzędowego. W przeciwnym razie zaistniałoby duże ryzyko, że znaczna część laureatów nie byłaby zdolna do podjęcia w rozsądnym terminie zadań, do wykonywania których zostali zatrudnieni. Zignorowano by w ten sposób oczywiste założenie, że kandydaci ubiegający się o pracę w unijnej służbie cywilnej chcą wstąpić do organizacji międzynarodowej, która musi stosować języki wehikularne, aby właściwie funkcjonować i wykonywać powierzone jej w traktatach zadania.
(ii)
charakter procedury doboru
W niektórych przypadkach ograniczenie możliwości wyboru języka może być również uzasadnione charakterem procedury doboru.
Zgodnie z art. 27 regulaminu pracowniczego EPSO ocenia kandydatów w konkursach otwartych, aby poznać ich umiejętności i móc lepiej przewidzieć, czy kandydaci będą w stanie wykonywać swoje obowiązki.
Metoda oceny zintegrowanej jest metodą doboru [naboru], która polega na standardowej ocenie kandydatów w oparciu o różne scenariusze obserwowane przez kilku członków komisji rekrutacyjnej. W ocenie tej wykorzystuje się ramy kompetencji określone z wyprzedzeniem przez organy powołujące oraz wspólną metodę punktacji i wspólne podejmowanie decyzji.
Przeprowadzane w taki sposób testy szczególnych umiejętności kandydatów umożliwiają instytucjom [Unii] dokonanie oceny zdolności kandydatów do bezzwłocznego wykonywania zadań w środowisku, które jest bardzo zbliżone do prawdziwego środowiska pracy. Wiele badań naukowych wykazało, że ocena zintegrowana, symulująca rzeczywiste warunki pracy, pozwala najlepiej przewidzieć rzeczywiste wyniki w pracy. Jest to metoda stosowana na całym świecie. Biorąc pod uwagę długość kariery i stopień mobilności w instytucjach [Unii], tego rodzaju ocena ma kluczowe znaczenie, szczególnie przy zatrudnianiu urzędników.
Aby zagwarantować, że kandydaci są oceniani na równych zasadach oraz że mogą komunikować się bezpośrednio z oceniającymi i innymi kandydatami biorącymi udział w testach, kandydaci są oceniani w grupie posługującej się wspólnym językiem. Oznacza to, że ocena zintegrowana musi być przeprowadzana z wykorzystaniem ograniczonej liczby języków, chyba że jest to konkurs, w którym obowiązuje jeden główny język.
(iii)
ograniczenia budżetowe i operacyjne
Zarząd EPSO uważa, że przeprowadzanie oceny zintegrowanej dla jednego konkursu we wszystkich językach urzędowych [Unii] byłoby niepraktyczne z kilku względów.
Po pierwsze, takie podejście miałoby bardzo poważne konsekwencje dla zasobów. Uniemożliwiłoby ono instytucjom [Unii] zaspokojenie ich potrzeb rekrutacyjnych w obowiązujących ramach budżetowych. Nie zapewniłoby ono również rozsądnej relacji jakości do ceny z punktu widzenia europejskiego podatnika.
Po drugie, przeprowadzanie oceny zintegrowanej we wszystkich językach urzędowych wymagałoby zatrudniania przy konkursach EPSO znacznej liczby tłumaczy ustnych, jak również korzystania ze specjalnych pomieszczeń z kabinami tłumaczeniowymi.
Po trzecie, konieczne byłoby angażowanie znacznie większej liczby członków komisji rekrutacyjnych znających różne języki używane przez kandydatów«.
W pkt 2 załącznika II do [spornego] ogłoszenia [o konkursach], zatytułowanym »Kryteria wyboru języków w poszczególnych procedurach doboru«, przewidziano:
»Jeżeli od kandydatów wymaga się wybrania języka spośród ograniczonej liczby języków urzędowych [Unii], zarząd EPSO musi w każdym przypadku określić, które języki będą stosowane w danym konkursie otwartym, uwzględniając następujące czynniki:
(i)
wszelkie szczególne zasady wewnętrzne dotyczące stosowania języków w danych instytucjach lub organach;
(ii)
szczególne wymogi dotyczące rodzaju obowiązków i szczególnych potrzeb danych instytucji;
(iii)
języki najczęściej używane w danych instytucjach, określone na podstawie:
–
zadeklarowanej i sprawdzonej znajomości języków, na poziomie B2 lub wyższym według [ESOKJ], wśród zatrudnionych na stałe urzędników [Unii] w okresie aktywnego zatrudnienia;
–
najczęstszych języków docelowych, na które tłumaczy się dokumenty przeznaczone do użytku wewnętrznego w instytucjach [Unii];
–
najczęstszych języków źródłowych, z których tłumaczy się dokumenty sporządzone wewnętrznie przez instytucje [Unii] i przeznaczone do użytku na zewnątrz;
(iv)
języki używane w kontaktach administracyjnych w danych instytucjach«.
W pkt 3 załącznika II do [spornego] ogłoszenia [o konkursach], zatytułowanym »Języki wykorzystywane do komunikacji«, wskazano:
»W poniższej sekcji opisano ogólne zasady dotyczące stosowania języków w komunikacji między EPSO i potencjalnymi kandydatami. W poszczególnych ogłoszeniach o konkursie mogą być określone inne, szczególne zasady.
EPSO należycie uwzględnia prawo kandydatów, jako obywateli [Unii], do komunikowania się w ich języku ojczystym. Jednocześnie EPSO uznaje, że kandydaci, którzy zatwierdzili swoje zgłoszenia, są potencjalnymi przyszłymi pracownikami unijnej służby cywilnej, którzy korzystają z praw i podlegają obowiązkom wynikającym z regulaminu pracowniczego. Instytucje [Unii] uważają zatem, że w miarę możliwości komunikacja EPSO z kandydatami oraz informacje dotyczące zgłoszenia do konkursu powinny być dostępne we wszystkich językach urzędowych [Unii]. W tym celu stałe elementy strony internetowej EPSO, ogłoszenia o konkursach oraz ogólne zasady mające zastosowanie do konkursów otwartych będą publikowane we wszystkich językach urzędowych.
Języki, w których należy wypełniać internetowe formularze zgłoszeniowe, są określone w poszczególnych ogłoszeniach o konkursie. Instrukcje dotyczące wypełniania formularza zgłoszeniowego muszą być podane we wszystkich językach urzędowych. Zasady te będą obowiązywać w okresie przejściowym, niezbędnym do wprowadzenia procedury pierwotnego zgłoszenia elektronicznego we wszystkich językach urzędowych.
Po zatwierdzeniu przez kandydatów pierwotnych zgłoszeń komunikacja zbiorowa EPSO z dużą liczbą kandydatów będzie odbywać się w ograniczonej liczbie języków urzędowych [Unii], dzięki czemu będzie ona szybsza i skuteczniejsza. Będzie to pierwszy lub drugi język kandydata, zgodnie z danym ogłoszeniem o konkursie.
Kandydaci mogą kontaktować się z EPSO w każdym języku urzędowym [Unii], ale aby EPSO mogło skuteczniej rozpatrywać ich zapytania, zachęca się kandydatów do używania kilku wybranych języków, które pracownicy EPSO mogą obsłużyć bez konieczności korzystania z pomocy służb tłumaczeniowych.
Również niektóre testy mogą być przeprowadzane w ograniczonej liczbie języków urzędowych [Unii], aby zapewnić, że kandydat posiada umiejętności językowe umożliwiające mu udział w etapie oceny zintegrowanej konkursów otwartych. Języki poszczególnych testów będą określone w każdym ogłoszeniu o konkursie.
Instytucje [Unii] są zdania, że przedstawione ustalenia zapewniają uczciwą i właściwą równowagę między interesem służby i zasadą wielojęzyczności a niedyskryminacją z uwagi na język. Nałożony na kandydatów obowiązek wyboru drugiego języka, który różni się od ich pierwszego języka (zazwyczaj języka ojczystego lub języka znanego na poziomie odpowiadającym językowi ojczystemu), gwarantuje możliwość porównania ich na równych zasadach«.
W części [spornego] ogłoszenia [o konkursach] zatytułowanej »Jak wygląda procedura doboru?« w pkt 1 wskazano, że komputerowe testy wielokrotnego wyboru, obejmujące rozumienie tekstu pisanego, operowania danymi liczbowymi i myślenia abstrakcyjnego, które stanowią pierwszy etap danego postępowania selekcyjnego, są organizowane w języku, który kandydat wskazał jako język 1 konkursu.
Ponadto, zgodnie z pkt 3 tej części, po »doborze na podstawie kwalifikacji«, stanowiącym drugi etap konkursów, których dotyczy [sporne] ogłoszenie [o konkursach], kandydaci, którzy zdobyli najwyższą całkowitą liczbę punktów, zostaną zaproszeni do centrum oceny zintegrowanej, będącego ostatnim etapem konkursów, który będzie odbywać się w drugim języku kandydata i obejmować szereg testów mających na celu sprawdzenie różnych umiejętności kandydatów.
Podczas tego etapu i z powodów wskazanych w części [spornego] ogłoszenia [o konkursach] zatytułowanej »Czy spełniam warunki udziału w konkursie?« (zob. pkt 5 powyżej) kandydaci zostaną również poproszeni o przystąpienie do testu znajomości języka angielskiego. Zgodnie z[e spornym] ogłoszeniem [o konkursach] »[n]ieuzyskanie wymaganej liczby punktów w [tym ostatnim] teście […] powoduje wykluczenie z dalszej procedury. Zdobytych w nim punktów nie dodaje się do całkowitej liczby punktów uzyskanych w testach oceny zintegrowanej«”.
Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniach odpowiednio 29 lipca i 9 sierpnia 2016 r., Królestwo Hiszpanii w sprawie T‑401/16 i Republika Włoska w sprawie T‑443/16 wniosły, każde z osobna, skargę na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności spornego ogłoszenia o konkursach.
Decyzją prezes dziewiątej izby Sądu z dnia 6 listopada 2019 r. sprawy T‑401/16 (Hiszpania/Komisja) i T‑443/16 (Włochy/Komisja) zostały połączone do celów ustnego etapu postępowania.
W swoich skargach Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska zakwestionowały zgodność z prawem dwóch aspektów systemu językowego ustanowionego w spornym ogłoszeniu o konkursach, ograniczających do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego wybór po pierwsze, drugiego języka konkursu, a po drugie, języka komunikacji między kandydatami a EPSO.
W pierwszej kolejności Sąd zbadał łącznie zarzuty drugi i trzeci podniesione w sprawie T‑401/16 przez Królestwo Hiszpanii, a także zarzuty trzeci i siódmy podniesione w sprawie T‑443/16 przez Republikę Włoską dotyczące pierwszego aspektu tego systemu językowego.
W tym względzie Sąd wskazał w pkt 73 zaskarżonego wyroku, że określone w spornym ogłoszeniu o konkursach ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego (zwane dalej „ograniczeniem wyboru języka 2 konkursów” lub „rozpatrywanym ograniczeniem”) stanowi w istocie odmienne traktowanie ze względu na język, zakazane co do zasady na mocy art. 1d ust. 1 regulaminu pracowniczego, lecz dodał, że takie odmienne traktowanie może znajdować uzasadnienie.
W konsekwencji w pkt 74–207 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał takie uzasadnienie.
W ramach tego badania w pkt 94–116 zaskarżonego wyroku dokonał oceny trzech motywów przedstawionych w spornym ogłoszeniu o konkursach dla uzasadnienia rozpatrywanego ograniczenia.
W tym kontekście Sąd stwierdził w pkt 105 zaskarżonego wyroku, że o ile konieczność, aby nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków, może ewentualnie być odpowiednia dla uzasadnienia rozpatrywanego ograniczenia do trzech języków, o tyle ani ograniczenia budżetowe i operacyjne, ani charakter postępowania w sprawie naboru nie stanowią względów mogących uzasadniać takie ograniczenie.
Co się tyczy pierwszego z tych trzech powodów, Sąd przede wszystkim zauważył w pkt 107–109 zaskarżonego wyroku, że mimo iż względy przedstawione w części wprowadzającej i w pkt 1 ppkt (i) załącznika II do spornego ogłoszenia o konkursach wskazują na istnienie interesu służby w tym, aby nowo zatrudnione osoby mogły skutecznie wykonywać swoje zadania i komunikować się od chwili podjęcia obowiązków służbowych, nie wystarczają one same w sobie do wykazania, że rozpatrywane obowiązki, czyli obowiązki prowadzącego dochodzenie lub kierownika zespołu prowadzących dochodzenie w Komisji, a dokładniej w Europejskim Urzędzie ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), wymagają konkretnie zadowalającej znajomości języka angielskiego, francuskiego czy niemieckiego, z wyłączeniem innych języków urzędowych Unii. W szczególności twierdzenie, zgodnie z którym te trzy języki stanowią „języki najczęściej używane […] w kontaktach ze stronami trzecimi uczestniczącymi w dochodzeniach w sprawach dotyczących towarów podrobionych, korupcji, ceł i handlu”, nie jest poparte żadnymi konkretnymi wskazówkami, a ponadto Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów w tym względzie.
Następnie w pkt 110 i 111 zaskarżonego wyroku Sąd dodał, że wprawdzie to ogłoszenie o konkursach zawiera bardziej szczegółowe względy odnośnie do posługiwania się językiem angielskim, jednak względy te służą jedynie „do uzasadnienia organizacji, na etapie centrum oceny zintegrowanej, testu znajomości języka angielskiego o charakterze eliminacyjnym”. Ponadto niezależnie od kwestii, czy wspomniane względy mogłyby również uzasadniać umieszczenie tego języka wśród trzech języków, do których ogranicza się wybór drugiego języka rozpatrywanych konkursów, Sąd stwierdził, że „nie tylko nie są one odpowiednie, ze względu na sam ich przedmiot, dotyczący wyłącznie języka angielskiego, do uzasadnienia włączenia języka niemieckiego i francuskiego do listy trzech przyjętych języków, ale także podważają znaczenie, zgodnie z którym kandydata posiadającego zadowalającą znajomość języka niemieckiego lub francuskiego można uznać za gotowego do niezwłocznego podjęcia obowiązków”.
Wreszcie, w pkt 112–114 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że analizy tej nie podważa zawarty w spornym ogłoszeniu o konkursach opis obowiązków, jakie mają wykonywać zatrudnieni laureaci, ponieważ nie wydaje się możliwe ustalenie na podstawie samego tylko tego opisu, że trzy języki, do których ogranicza się rozpatrywany wybór języka 2 konkursów, umożliwiałyby wszystkim laureatom tego konkursu gotowość do niezwłocznego podjęcia obowiązków. Sąd stwierdził, że żadna informacja zawarta w tym ogłoszeniu o konkursach ani zresztą informacja zawarta w aktach niniejszych spraw nie pozwala wykazać skutecznego używania tych trzech języków w wypełnianiu zadań wymienionych w załączniku I do tego ogłoszenia. Podobnie z omawianego ogłoszenia ani z informacji zawartych w aktach niniejszych spraw w żaden sposób nie wynika, że trzy wyżej wymienione języki są faktycznie używane w kontaktach prowadzących dochodzenia lub kierowników zespołów prowadzących dochodzenia z organami państw członkowskich i państw trzecich.
W konsekwencji Sąd stwierdził w pkt 116 zaskarżonego wyroku, że motyw oparty na konieczności, aby nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków, nie może, z uwagi na niejasne i ogólne sformułowania użyte w spornym ogłoszeniu o konkursach oraz brak jakichkolwiek konkretnych informacji na ich poparcie, uzasadniać ograniczenia wyboru drugiego języka konkursu.
W tych okolicznościach Sąd zbadał następnie, czy dowody przedstawione przez Komisję na poparcie tego motywu mogą wykazać, że ze względu na specyfikę funkcjonalną stanowisk rozpatrywane ograniczenie było obiektywnie i racjonalnie uzasadnione koniecznością naboru administratorów, którzy byliby gotowi do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
W celu przeprowadzenia tej weryfikacji Sąd, po pierwsze, zbadał w pkt 122–169 zaskarżonego wyroku informacje na temat wewnętrznej praktyki językowej Komisji, a mianowicie:
–
komunikat przewodniczącego Komisji SEC(2000) 2071/6 z dnia 29 listopada 2000 r. dotyczący uproszczenia procesu podejmowania decyzji oraz protokół z 1502. posiedzenia Komisji z dnia 29 listopada 2000 r. sporządzony w dniu 6 grudnia 2000 r. [PV (2002) 1502] w sprawie zatwierdzenia tego komunikatu przez kolegium członków;
–
regulamin wewnętrzny Komisji (
Dz.U. 2000, L 308, s. 26
), zmieniony decyzją 2010/138/UE, Euratom z dnia 24 lutego 2010 r. (
Dz.U. 2010, L 55, s. 60
) (zwany dalej „regulaminem wewnętrznym”), oraz przepisy wykonawcze do tego regulaminu wewnętrznego [C(2010) 1200 wersja ostateczna];
–
fragment Podręcznika procedur operacyjnych Komisji, zatytułowany „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów" i niektóre dotyczące go dokumenty;
–
załącznik do komunikatu Komisji SEC(2006) 1489 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie tłumaczeń w Komisji, zatytułowany „Zasady tłumaczenia po 2006 r.” (zwany dalej „»Zasadami tłumaczenia po 2006 r.«”).
Co się tyczy w szczególności komunikatu SEC(2000) 2071/6, Sąd zbadał go w pkt 132–137 zaskarżonego wyroku, a w pkt 133 tego wyroku stwierdził, że wspomniany komunikat „został w istocie wydany w celu przeprowadzenia przeglądu poszczególnych różnych rodzajów procedur podejmowania decyzji przez kolegium członków Komisji, przewidzianych w jej regulaminie wewnętrznym w wersji obowiązującej w chwili wydania tego komunikatu, oraz przedstawienia propozycji ich uproszczenia. To właśnie w tym kontekście i w odniesieniu do konkretnego rodzaju procedury, a mianowicie procedury pisemnej, w pkt 2.2 omawianego komunikatu wskazano, że »dokumenty należy rozpowszechniać w trzech językach roboczych Komisji«, których zresztą nie wymieniono z nazwy. Tymczasem samo odniesienie się do tego punktu, mimo użycia w nim wyrażenia »języki robocze«, nie wystarczy do wykazania, że wszystkie służby Komisji faktycznie posługują się językami angielskim, francuskim i niemieckim w ich codziennej pracy”. Stwierdziwszy w pkt 134–136 zaskarżonego wyroku, że zakres tego odniesienia jest ponadto zniuansowany przez inne fragmenty komunikatu SEC(2000) 2071/6, Sąd stwierdził w pkt 137 tego wyroku, że omawiany komunikat „nie pozwala na wyciągnięcie użytecznych wniosków co do faktycznego posługiwania się przez służby Komisji językami angielskim, francuskim i niemieckim w ich codziennej pracy, a fortiori także w ramach wykonywania obowiązków, o których mowa w [spornym] ogłoszeniu [o konkursach]”.
W pkt 138 zaskarżonego wyroku Sąd dodał, że stwierdzenia tego nie mogą podważyć inne akty, w świetle których Komisja proponuje przeanalizować komunikat SEC(2000) 2071/6, czyli jej regulamin wewnętrzny, przepisy wykonawcze do tego regulaminu oraz dokument zatytułowany „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”, a następnie zbadał kolejno te trzy akty w pkt 139–151 tego wyroku.
W pkt 152 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał w tym względzie, że dokumentów, o których mowa w pkt 35 niniejszego wyroku, rozpatrywanych łącznie nie można traktować jako przepisów wykonawczych do regulaminu wewnętrznego odnoszących się do ogólnego systemu językowego ustanowionego w rozporządzeniu nr 1/58 w rozumieniu art. 6 tego rozporządzenia. Jak również wyjaśniła Komisja, dokumenty te „ukazują jedynie utrwaloną od dawna praktykę administracyjną w ramach tej instytucji, polegającą na posługiwaniu się angielskim, francuskim i niemieckim w charakterze języków w których należy sporządzać dokumenty w celu przedłożenia ich do zatwierdzenia przez kolegium członków Komisji”. Ponadto po stwierdzeniu między innymi w pkt 153 i 154 zaskarżonego wyroku, że między innymi dokumentu zatytułowanego „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”, który pochodzi z Podręcznika procedur operacyjnych, nie można uznać za decyzję przewodniczącego o określeniu języków przedstawiania dokumentów przedkładanych kolegium, Sąd zauważył w pkt 155 tego wyroku, że Komisja przyznała, iż nie istnieje wewnętrzna decyzja określająca używane w jej ramach języki robocze.
Przedstawiwszy te „uwagi wstępne”, Sąd stwierdził następnie w pkt 156 zaskarżonego wyroku, że ponieważ ogół przedstawionych przez tę instytucję dokumentów ma jedynie na celu określenie języków niezbędnych do przeprowadzenia różnych procedur decyzyjnych Komisji, nie mogą one uzasadniać ograniczenia wyboru języka 2 konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego w świetle specyfiki funkcjonalnej stanowisk, o których mowa w spornym ogłoszeniu o konkursach.
W tym względzie Sąd uściślił w pkt 157 zaskarżonego wyroku, że z dokumentów tych nie wynika, by istniał konieczny związek między procedurami decyzyjnymi Komisji, w szczególności stosowanymi w ramach kolegium jej członków, a obowiązkami, jakie mieliby wykonywać laureaci spornych konkurów. Nawet bowiem przy założeniu, że członkowie określonej instytucji używają wyłącznie jednego lub niektórych języków podczas swoich obrad, nie można domniemywać, bez dalszych wyjaśnień, że nowo zatrudniony urzędnik, który nie zna żadnego z tych języków, nie byłby w stanie niezwłocznie świadczyć użytecznej pracy w rozpatrywanej instytucji.
Ponadto Sąd wskazał w pkt 158 zaskarżonego wyroku, że z dokumentów przedstawionych przez Komisję nie wynika również, by wszystkie trzy języki kwalifikowane jako „języki proceduralne” były rzeczywiście używane przez jej służby w ich codziennej pracy. Dodatkowo komunikat SEC(2000) 2071/6 sugeruje, że to nie służba materialnie odpowiedzialna za redagowanie dokumentu, lecz Dyrekcja Generalna ds. Tłumaczeń Pisemnych sporządza wersje tego dokumentu w językach „proceduralnych” niezbędnych do przekazania ich kolegium członków Komisji. W pkt 159 tego wyroku Sąd dodał, że ponieważ żaden z urzędników nie jest zobowiązany do posiadania zadowalającej znajomości wszystkich trzech języków wymaganych w spornym ogłoszeniu o konkursach, trudno też sobie wyobrazić, by zadanie sporządzenia projektu aktu w wersjach językowych wymaganych w celu przedłożenia go temu kolegium było jednocześnie dzielone pomiędzy odpowiednią liczbę urzędników pracujących w ramach służby odpowiedzialnej za redagowanie tego projektu. Zresztą po odrzuceniu w pkt 160–163 tego wyroku argumentów Komisji opartych na komunikacie SEC(2006) 1489 wersja ostateczna Sąd wskazał w pkt 164–168 tego wyroku, że dokumenty przedstawione przez tę instytucję nie wskazują na wyłączne posługiwanie się trzema językami „proceduralnymi” w postępowaniach, których dotyczą.
W świetle tej analizy Sąd orzekł w pkt 169 zaskarżonego wyroku, że omawiane akty nie są w stanie wykazać, iż rozpatrywane ograniczenie może odpowiadać rzeczywistym potrzebom służby, a tym samym wykazać istnienia, w świetle specyfiki funkcjonalnej stanowisk, o których mowa w tym ogłoszeniu, interesu służby polegającego na tym, by nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Po drugie, Sąd zbadał w pkt 170–195 zaskarżonego wyroku informacje dotyczące języków używanych przez członków personelu OLAF-u.
Przede wszystkim Sąd przeanalizował w pkt 175–185 zaskarżonego wyroku załącznik zatytułowany „Dane zaczerpnięte z Sysper na temat znajomości językowych personelu OLAF-u” i stwierdził w pkt 180 tego wyroku, że dane te ani same w sobie, ani w połączeniu z dokumentami analizowanymi w pkt 122–169 tego wyroku nie pozwalają ustalić, który język lub które języki wehikularne są rzeczywiście używane przez te służby w codziennej pracy, a nawet który język lub które języki są niezbędne do wykonywania obowiązków prowadzącego dochodzenie lub kierownika zespołu prowadzących dochodzenie. W związku z tym Sąd stwierdził, że na podstawie tych danych nie można ustalić, który język lub które języki musieliby znać w stopniu zadowalającym laureaci konkursów, których dotyczy sporne ogłoszenie o konkursach, aby być gotowymi do niezwłocznego podjęcia obowiązków administratorów.
Ponadto po przypomnieniu w pkt 181 zaskarżonego wyroku swojego orzecznictwa, zgodnie z którym nie można przyjąć, że ograniczenie wyboru drugiego języka przez kandydatów biorących udział w konkursie do zawężonej liczby języków urzędowych jest obiektywnie uzasadnione i proporcjonalne, gdy wśród tych języków znajdują się, poza językiem, którego znajomość jest pożądana, a nawet konieczna, inne języki, które nie przyznają potencjalnym laureatom konkursu żadnych szczególnych korzyści w porównaniu z innym językiem urzędowym, Sąd orzekł w pkt 182 tego wyroku, że nawet gdyby należało uznać, że znajomość języków wśród czynnego zawodowo personelu może wskazywać na to, iż dla niezwłocznej gotowości na płaszczyźnie komunikacji wewnętrznej nowo zatrudniony powinien gruntownie znać język szczególnie szeroko rozpowszechniony wśród tego personelu, rozpatrywane dane nie mogą uzasadniać ograniczenia, jakie wprowadza sporne ogłoszenie o konkursach w zakresie wyboru języka 2.
W tym względzie Sąd wskazał w pkt 183 zaskarżonego wyroku, że z analizy danych dotyczących języków zadeklarowanych jako „język 1” i „język 2” wynika bowiem, że można przyjąć, iż jedynie zadowalająca znajomość języka angielskiego przyznaje korzyść potencjalnym laureatom rozpatrywanych konkursów. Natomiast dane te nie pozwalają wyjaśnić, dlaczego kandydat posiadający, na przykład, gruntowną znajomość języka włoskiego i zadowalającą znajomość języka niemieckiego mógłby być gotowy do niezwłocznego komunikowania się na płaszczyźnie wewnętrznej, podczas gdy kandydat posiadający gruntowną znajomość języka włoskiego i zadowalającą znajomość języka niderlandzkiego nie mógłby być gotowy. Co się tyczy ponadto danych dotyczących „języka 3”, Sąd wyjaśnił w pkt 184 tego wyroku, że nawet jeśli ich treść w żaden sposób nie zmienia tej oceny, to w każdym razie nie mogą one zostać uwzględnione, ponieważ z załącznika przedstawionego przez Komisję nie wynika, by wskazany w nim personel wykazywał się już zdolnością do pracy w trzecim języku.
Sąd stwierdził zatem w pkt 185 zaskarżonego wyroku, że dane dotyczące znajomości języków przez personel OLAF-u nie pozwalają uzasadnić rozpatrywanego ograniczenia w świetle celu, jakim jest nabór laureatów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Następnie, co się tyczy załącznika zatytułowanego „Informacje […] dotyczące używania języka angielskiego w OLAF-ie”, Sąd stwierdził w pkt 186 i 187 zaskarżonego wyroku, że nie ma on znaczenia dla sprawy, ponieważ w całym rozpatrywanym okresie wskazuje on na prawie wyłączne używanie języka angielskiego i bardzo ograniczone używanie języka francuskiego i nie zawiera żadnego dowodu mogącego wykazać używanie języka niemieckiego jako języka roboczego w danych obszarach działalności.
Wreszcie, Sąd zbadał w pkt 188–194 zaskarżonego wyroku załącznik zatytułowany „Programy operacyjne w zakresie zwalczania nadużyć finansowych”, zawierający tabelę z danymi dotyczącymi zarządzania niektórymi aspektami programu zwanego „Herkules III”, wykluczając znaczenie tych danych w szczególności ze względu na to, że z załącznika tego wynika, iż „korzystanie z języka francuskiego i niemieckiego okazuje się w tym szczególnym kontekście całkowicie wyjątkowe”, przy czym zasadą jest, że „cała praca [dotycząca tego programu] odbywa się po angielsku”, i że przede wszystkim żadna informacja z akt sprawy nie pozwala stwierdzić, by laureaci spornych konkursów byli odpowiedzialni za zadania związane ze sporządzaniem zaproszeń do składania wniosków w ramach omawianego programu.
W tych okolicznościach Sąd stwierdził w pkt 195 i 196 zaskarżonego wyroku, że podobnie jak w przypadku dowodów przedstawionych przez Komisję w odniesieniu do jej wewnętrznej praktyki językowej dane dotyczące języków używanych przez personel OLAF-u nie pozwalają wykazać, że rozpatrywane ograniczenie jest uzasadnione celem w postaci gotowości zatrudnianych administratorów do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Po trzecie, Sąd zbadał w pkt 197–204 zaskarżonego wyroku dowody dotyczące rozpowszechnienia języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego jako języków obcych używanych i nauczanych w Europie i orzekł w pkt 203 i 204 tego wyroku, że nie mogą one same w sobie ani w połączeniu z innymi dowodami zawartymi w aktach sprawy uzasadniać rozpatrywanego ograniczenia, ponieważ dowody te mogą co najwyżej ewentualnie wykazać proporcjonalny charakter tego ograniczenia, gdyby okazało się, że ograniczenie to odpowiada konieczności naboru laureatów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków, czego jednak Komisji nie udało się wykazać.
W świetle analizy wszystkich okoliczności przedstawionych przez Komisję Sąd stwierdził w pkt 205–207 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie wykazała, iż ograniczenie wyboru języka 2 jest obiektywnie uzasadnione i proporcjonalne do zamierzonego zasadniczego celu polegającego na zatrudnieniu administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków. Nie wystarczyłoby bowiem bronić zasady takiego ograniczenia poprzez odwołanie się do dużej liczby języków urzędowych Unii i do konieczności wyboru mniejszej liczby języków, a nawet jednego z nich, jako języków komunikacji wewnętrznej lub „języków wehikularnych”. Należałoby jeszcze obiektywnie uzasadnić – w świetle art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego – wybór jednego lub kilku konkretnych języków, z wyłączeniem wszystkich pozostałych.
W konsekwencji Sąd uwzględnił zarzuty drugi i trzeci podniesione w sprawie T‑401/16 przez Królestwo Hiszpanii oraz zarzuty trzeci i siódmy podniesione w sprawie T‑443/16 przez Republikę Włoską i stwierdził nieważność spornego ogłoszenia o konkursach w zakresie, w jakim ogranicza wybór języka 2 konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego.
W drugiej kolejności Sąd zbadał łącznie zarzut pierwszy w sprawie T‑401/16 i zarzut szósty w sprawie T‑443/16, odnoszące się do drugiego aspektu kwestionowanego systemu językowego, dotyczące naruszenia art. 18 TFUE, art. 24 akapit czwarty TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego. W pkt 234 zaskarżonego wyroku Sąd uwzględnił te zarzuty i stwierdził nieważność spornego ogłoszenia o konkursach w zakresie, w jakim ogranicza wybór języków komunikacji między kandydatami a EPSO do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego.
W konsekwencji w pkt 235 zaskarżonego wyroku Sąd uwzględnił skargi i stwierdził nieważność spornego ogłoszenia o konkursach w całości. Wyjaśnił on ponadto w pkt 237–242 tego wyroku, że ze względów przedstawionych w tych samych punktach owo stwierdzenie nieważności nie może mieć wpływu na zatrudnienie przeprowadzone już na podstawie list rezerwy kadrowej sporządzonych w wyniku rozpatrywanego postępowania w sprawie naboru.
Żądania stron w postępowaniu odwoławczym
Komisja wnosi do Trybunału o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku;
–
oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezzasadnej, jeżeli stan postępowania pozwala na orzeczenie co do istoty, oraz
–
obciążenie Królestwa Hiszpanii i Republiki Włoskiej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska wnoszą do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania oraz
–
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
Komisja podnosi trzy zarzuty w uzasadnieniu swego odwołania.
Zarzuty pierwszy i drugi dotyczą zgodności z prawem ograniczenia wyboru języka 2 konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego, podczas gdy zarzut trzeci dotyczy zgodności z prawem ograniczenia języków, którymi można posługiwać się w komunikacji między kandydatami, których dotyczyło sporne ogłoszenie o konkursach, a EPSO.
W przedmiocie zarzutu pierwszego
Zarzut pierwszy, który dzieli się na trzy części, dotyczy naruszenia prawa przy wykładni art. 1d ust. 6 regulaminu pracowniczego i przy określeniu ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia, a także naruszenia tego obowiązku spoczywającego na Sądzie.
W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej naruszenia prawa w odniesieniu do celu naboru kandydatów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków oraz dotyczącej naruszenia ciążącego na Sądzie obowiązku uzasadnienia
–
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że w trakcie badania dowodów dotyczących wewnętrznej praktyki językowej Komisji i języków używanych przez personel OLAF-u Sąd bez żadnego uzasadnienia zastosował niezgodne z prawem kryteria oceny, czy dowody te wykazują uzasadniony charakter rozpatrywanego ograniczenia, a mianowicie, w pkt 157 zaskarżonego wyroku, zdolność nowo zatrudnionego urzędnika do niezwłocznego świadczenia „użytecznej pracy” w instytucji zatrudniającej, a także, w pkt 181–183 tego wyroku, brak „szczególnej korzyści”, jaką niektóre języki, do których ogranicza się wybór, przyznają takiemu urzędnikowi. Tymczasem oparcie się na tych kryteriach oznaczałoby zanegowanie interesu służby polegającego na tym, aby nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Jeśli chodzi w szczególności o kryterium przyjęte w pkt 157 zaskarżonego wyroku, Komisja utrzymuje, po pierwsze, że ze względu na to, iż interes służby wymaga zatrudnienia kandydatów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków, okoliczność, że kandydaci ci są jednak zdolni świadczyć „użyteczną pracę”, nie ma znaczenia.
Wymaganie bowiem od nowo zatrudnionego personelu, aby był on gotowy do niezwłocznego podjęcia obowiązków, ma na celu zapewnienie ciągłości z personelem pełniącym służbę w zatrudniającej jednostce organizacyjnej i wykracza poza zwykłą zdolność do niezwłocznego świadczenia użytecznej pracy.
Po drugie, Komisja podnosi, że Sąd – z naruszeniem obowiązku uzasadnienia – nie zdefiniował tego, co obejmuje pojęcie „użytecznej pracy” ani nie wsparł stwierdzenia, zgodnie z którym możliwe jest wykonywanie takiej pracy.
Po trzecie, jej zdaniem jest „niemożliwe”, by nowo zatrudniony kandydat, który nie zna jednego z trzech języków przyjętych w spornym ogłoszeniu o konkursach jako język 2, mógł świadczyć użyteczną pracę w instytucji, w której organ kierownictwa politycznego i orientacyjnego, czyli kolegium członków Komisji, podejmuje wewnętrzne decyzje wyłącznie w jednym z tych trzech języków. W tym względzie Komisja twierdzi w istocie, że odesłanie dokonane przez Sąd w pkt 121 i 122 wyroku z dnia 15 września 2016 r., Włochy/Komisja (
T‑353/14 i T‑17/15
,
EU:T:2016:495
), jest błędne, ponieważ Komitet Stałych Przedstawicieli (Coreper), do którego odwołano się w tych punktach, jest organem wyraźnie przewidzianym w art. 16 ust. 7 TUE, odrębnym od innych instytucji. Tymczasem niniejsza sprawa dotyczy członków tej samej instytucji, obejmujących jednocześnie kolegium i różne służby tej instytucji. Ponadto specyfika obowiązków, jakie mają być wykonywane w ramach służb zatrudnienia, nie ma wpływu na fakt, że ostatecznie to służby przedkładają kolegium członków Komisji każdy projekt aktu prawnego.
Po czwarte, Sąd przekroczył granice kontroli sądowej, gdy stwierdził, że Komisja powinna była przedstawić szersze wyjaśnienia w celu uzasadnienia rozpatrywanego ograniczenia, nie podając przy tym żadnych powodów takiej oceny.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska kwestionują te argumenty.
–
Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału instytucjom Unii przysługuje szeroki zakres uznania w zakresie organizacji swoich służb, a w szczególności przy określaniu wymaganych na stanowiskach do obsadzenia kryteriów umiejętności oraz, w zależności od tych kryteriów i w interesie służby, warunków i sposobu organizacji konkursu. Tym samym instytucje, podobnie jak EPSO, gdy wykonuje ono uprawnienia powierzone mu przez wspomniane instytucje, powinny móc określić, stosownie do swych potrzeb, umiejętności, jakich należy wymagać od kandydatów biorących udział w konkursach, w celu zorganizowania swoich służb w sposób użyteczny i racjonalny (wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
).
Instytucje przy stosowaniu regulaminu pracowniczego powinny jednak zapewnić poszanowanie jego art. 1d, który zakazuje dyskryminacji ze względu na język. Wprawdzie ust. 6 tego artykułu przewiduje, że ograniczenia tego zakazu są możliwe, to jednak pod warunkiem, że będą opierały się na „obiektywnych i uzasadnionych podstawach” oraz służyły osiągnięciu „zgodnych z prawem celów w ramach ogólnego interesu polityki kadrowej” (wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
).
Tym samym szeroki zakres uznania przysługujący instytucjom Unii w kwestiach organizacji ich służb, a także EPSO na warunkach przedstawionych w pkt 67 niniejszego wyroku, musi obowiązkowo mieścić się w granicach art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników, tak że odmienne traktowanie ze względu na język wynikające z ograniczenia systemu językowego konkursu do zawężonej liczby języków urzędowych można dopuścić tylko wtedy, gdy takie ograniczenie jest obiektywnie uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do rzeczywistych potrzeb służby. Ponadto jakikolwiek warunek dotyczący szczególnych umiejętności językowych powinien opierać się na jasnych, obiektywnych i możliwych do przewidzenia kryteriach, pozwalających kandydatom zrozumieć powody wprowadzenia tego warunku a sądom Unii sprawować kontrolę nad jego zgodnością z prawem (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
–
i przytoczone tam orzecznictwo).
Instytucja, która ograniczyła system językowy postępowania w sprawie naboru do zawężonej liczby języków urzędowych Unii, powinna wykazać, że takie ograniczenie jest w stanie odpowiadać rzeczywistym potrzebom dotyczącym obowiązków, które mają wykonywać zatrudniane osoby, że jest proporcjonalne w stosunku do tych potrzeb oraz że opiera się na jasnych, obiektywnych i możliwych do przewidzenia kryteriach, podczas gdy do Sądu należy zbadanie in concreto obiektywnie uzasadnionego i proporcjonalnego charakteru tego ograniczenia w świetle wspomnianych potrzeb (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
,
).
W ramach tego badania Sąd Unii winien dokonywać kontroli nie tylko materialnej prawdziwości powoływanych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale również tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, oraz czy ich charakter może służyć na poparcie wyciągniętych z nich wniosków (wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
).
W części pierwszej niniejszego zarzutu Komisja zarzuca zasadniczo Sądowi, że zbadał on uzasadnienie ograniczenia wyboru języka 2 konkursów w świetle celu, który nie odpowiada celowi przyjętemu w spornym ogłoszeniu o konkursach.
Tymczasem należy stwierdzić, że zarzut ten opiera się na błędnym rozumieniu pkt 157 i 181–183 zaskarżonego wyroku, których treść została przypomniana w pkt 38, 43 i 44 niniejszego wyroku.
Z tych punktów zaskarżonego wyroku, odczytywanych w ich kontekście, wynika bowiem, że to właśnie w świetle „konieczności zatrudnienia administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków”, przedstawionej w szczególności w pkt 1 ppkt (i) załącznika II do spornego ogłoszenia o konkursach jako uzasadnienie takiego ograniczenia, Sąd zbadał, czy przedstawione przez Komisję dowody dotyczące jej wewnętrznej praktyki językowej i języków używanych przez personel OLAF-u mogą wykazać obiektywnie uzasadniony charakter i proporcjonalny charakter tego ograniczenia.
I tak, co się tyczy w pierwszej kolejności pkt 157 zaskarżonego wyroku, poprzez stwierdzanie, że „nie można domniemywać, bez dalszych wyjaśnień, że nowo zatrudniony urzędnik, który nie włada żadnym językiem [uznawanym za język 2], nie byłby zdolny do niezwłocznego świadczenia użytecznej pracy w instytucji”, Sąd w żaden sposób nie podważył interesu służby polegającego na naborze administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków, lecz przeciwnie, starał się ustalić, czy informacje przedstawione przez Komisję w odniesieniu do jej wewnętrznej praktyki językowej wykazują, że w celu zaspokojenia tego interesu konieczne jest, uwzględniając specyfikę funkcjonalną stanowisk określonych w spornym ogłoszeniu o konkursach oraz języki faktycznie używane przez dane służby w ich codziennej pracy, aby wybór języka 2 tego konkursu ograniczał się do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego (zob. także w odniesieniu do orzecznictwa Sądu przytoczonego w pkt 157 wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
).
Poza tym, postępując w ten sposób, Sąd nie uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia ani nie przekroczył granic kontroli sądowej.
Zgodnie bowiem z orzecznictwem przypomnianym w pkt 69 i 70 niniejszego wyroku Sąd słusznie i nie przekraczając granic kontroli zbadał, czy ograniczenie wyboru języka 2 było obiektywnie uzasadnione koniecznością zatrudnienia administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków i czy wymagany poziom znajomości języków był proporcjonalny do rzeczywistych potrzeb służby.
Co się tyczy argumentacji Komisji dotyczącej jej własnych procedur decyzyjnych i zarzucenia Sądowi, że błędnie powołał się na wyrok z dnia 15 września 2016 r., Włochy/Komisja (
T‑353/14 i T‑17/15
,
EU:T:2016:495
), a także że przyjął, iż obowiązki, których dotyczy sporne ogłoszenie o konkursach, mają szczególny charakter po to, aby odrzucić uzasadnienie wskazujące na cel w postaci zatrudnienia administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków, należy przede wszystkim zauważyć, że Sąd zbadał wszystkie dokumenty przedstawione przez Komisję i że po zakończeniu tego badania doszedł do wniosku, że nie wynikało z nich istnienie niezbędnego związku między procedurami decyzyjnymi Komisji a obowiązkami prowadzących dochodzenie i kierownika zespołu prowadzących dochodzenie, które mogliby wykonywać laureaci spornych konkursów. Tymczasem Komisja nie kwestionuje tego wniosku, lecz ogranicza się do twierdzenia, że używanie innego języka niż trzy rozpatrywane języki byłoby „niemożliwe”.
Następnie, chociaż pkt 121 wyroku z dnia 15 września 2016 r., Włochy/Komisja (
T‑353/14 i T‑17/15
,
EU:T:2016:495
), do którego odnosi się pkt 157 zaskarżonego wyroku, dotyczy argumentacji Komisji na temat języków używanych w Coreperze, należy zauważyć, że Sąd stwierdził również w pkt 122 tego wyroku, że co do zasady, jeśli chodzi o argumenty dotyczące używania jednego lub większej liczby języków jako „języków obrad” instytucji Unii, nie można domniemywać, bez dalszych wyjaśnień, że nowo zatrudniony urzędnik, który nie włada żadnym z tych języków nie będzie zdolny świadczyć niezwłocznie użytecznej pracy w rozpatrywanej instytucji. Wynika z tego, że Komisja nie ma w każdym razie podstaw, by twierdzić, że Sąd naruszył swoje własne orzecznictwo.
Co się tyczy wreszcie szczególnego charakteru obowiązków, których dotyczy sporne ogłoszenie o konkursach, należy zauważyć, że Sąd stwierdził w pkt 157 zaskarżonego wyroku, iż uzasadnienie opierające się na celu w postaci zatrudnienia administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków nie zostało poparte wystarczającymi powodami w sposób wymagany prawem.
W tym względzie Sąd poprzestał na przeprowadzeniu, zgodnie z tym, co zostało przypomniane w pkt 69 i 70 niniejszego wyroku, badania niezbędnego do określenia znajomości języków, której Komisja może obiektywnie wymagać w interesie służby, w świetle konkretnych obowiązków, o których mowa w spornym ogłoszeniu o konkursach.
W drugiej kolejności, jeśli chodzi o zarzuty szczegółowe Komisji skierowane przeciwko pkt 181–183 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 69 niniejszego wyroku do Komisji należało wykazanie, że ograniczenie wyboru języka 2 konkursów było w stanie odpowiadać na rzeczywiste potrzeby związane z obowiązkami, jakie mają wykonywać zatrudnione osoby.
To właśnie zbadał Sąd w pkt 181–183 zaskarżonego wyroku, gdy stwierdził, że dane przedstawione przez Komisję w odniesieniu do znajomości języków przez personel OLAF-u prowadzą co najwyżej do wniosku, że o ile gruntowna znajomość języka angielskiego mogłaby przysporzyć korzyści w komunikacji wewnętrznej laureatom spornych konkursów, a tym samym umożliwić im gotowość do niezwłocznego podjęcia obowiązków w kontekście tej komunikacji, o tyle taki wniosek nie może zostać wyciągnięty co do gruntownej znajomości języków francuskiego i niemieckiego.
W konsekwencji Sąd mógł słusznie skonkludować, że Komisja nie wykazała, iż zadowalająca znajomość jednego z tych dwóch pozostałych języków przysparza korzyści w kontekście realizacji celu w postaci naboru administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Ponieważ żaden z zarzutów szczegółowych nie jest zasadny, część pierwszą zarzutu pierwszego należy oddalić.
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej naruszenia prawa przy określaniu ciężaru dowodu i obowiązku uzasadnienia ciążącego na Komisji w ogłoszeniu o konkursie
–
Argumentacja stron
Komisja twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdy w sposób nadmiernie rygorystyczny określił zarówno obowiązek podania w spornym ogłoszeniu o konkursach uzasadnienia rozpatrywanego ograniczenia, jak i ciężar udowodnienia zasadności tego uzasadnienia.
I tak, po pierwsze, nałożony przez Sąd na Komisję ciężar dowodu w celu wykazania istnienia powołanych względów uzasadniających znacznie wykraczał poza wymagany przez orzecznictwo stopień precyzji, ponieważ Sąd orzekł w pkt 133 ostatnie zdanie, w pkt 158 zdanie pierwsze i w pkt 180 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie wykazała, iż trzy języki kwalifikujące się jako język 2 w spornym ogłoszeniu o konkursach były faktycznie trzema językami używanymi codziennie przez „wszystkie służby” tej instytucji.
Po drugie, Sąd w pkt 164 zaskarżonego wyroku wymagał wykazania „wyłącznego używania” tych trzech języków w procedurach decyzyjnych Komisji, podczas gdy w ogłoszeniu tym wskazano, że instytucje Unii używają wspomnianych języków nie wyłącznie, lecz głównie. A zatem Sąd powinien był sprawdzić, czy te trzy języki były rzeczywiście językami najczęściej używanymi przez instytucję, a nie tylko i wyłącznie jedynymi używanymi językami. Ponadto Sąd popełnił ten sam błąd w pkt 181–183 tego wyroku, gdyż dodał kryterium badania, zgodnie z którym konieczne jest dokonanie oceny, czy rozpatrywane trzy języki przyznają „szczególną korzyść kandydatom w spornym konkursie.
Po trzecie, wbrew temu, co twierdzi Sąd w pkt 167 zdanie ostatnie zaskarżonego wyroku, do Komisji nie należy wskazanie tego z trzech języków, który może być używany, a względne znaczenie każdego z tych języków jest nieistotne.
Po czwarte, Komisja zarzuca Sądowi, że w pkt 201 zaskarżonego wyroku odrzucił wszystkie przedstawione przez nią dane statystyczne ze względu na to, iż nie można domniemywać, aby prawidłowo odzwierciedlały znajomość języków przez potencjalnych kandydatów biorących udział w rozpatrywanych konkursach.
Zdaniem tej instytucji standard dowodu wymagany zgodnie z orzecznictwem Trybunału odnosi się do identyfikacji języków urzędowych, których znajomość jest najbardziej rozpowszechniona w Unii. W związku z tym ograniczenie wyboru języka 2 konkursów jest uzasadnione obiektywnymi względami dotyczącymi rozpowszechnienia języków, pozwalającymi rozsądnie wywnioskować, że dane te odpowiadają znajomości języków, jaką posiadają osoby pragnące uczestniczyć w konkursach Unii. W tych okolicznościach do Komisji nie należy udowadnianie, że prawidłowo ustalono taką odpowiedniość.
Ponadto wniosek zawarty w pkt 205 zdanie pierwsze zaskarżonego wyroku, również narusza prawo, ponieważ opiera się on na tym samym błędnym założeniu.
Wreszcie, po piąte, Komisja podnosi, że w pkt 159 zaskarżonego wyroku Sąd przeprowadził oceny czysto hipotetyczne, ograniczając w istotny sposób zakres komunikatu SEC(2000) 2071/6.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska kwestionują te argumenty.
–
Ocena Trybunału
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że jak wynika z pkt 68 niniejszego wyroku, każdy warunek dotyczący szczególnej umiejętności językowej musi opierać się na jasnych, obiektywnych i możliwych do przewidzenia kryteriach umożliwiających kandydatom zrozumienie powodów tego warunku, a sądom Unii – kontrolę jego zgodności z prawem.
Uzasadnienie decyzji instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii ma szczególne znaczenie, ponieważ pozwala zainteresowanemu na podjęcie decyzji, z pełną znajomością rzeczy, czy zamierza on wnieść skargę na tę decyzję, właściwemu sądowi zaś na dokonanie kontroli, a zatem stanowi jedną z przesłanek skuteczności kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 karty praw podstawowych (wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Landesbank Baden-Württemberg i SRB,
C‑584/20 P i C‑621/20 P
,
EU:C:2021:601
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo.
W odniesieniu do ograniczenia wyboru języka 2 w ogłoszeniu o konkursie Trybunał orzekł, że zadaniem Sądu jest zbadanie, czy to ogłoszenie, przepisy ogólne mające zastosowanie do konkursów otwartych lub też środki dowodowe przedstawione przez Komisję zawierają „konkretne wskazówki” pozwalające obiektywnie wykazać istnienie interesu służby, który mógłby uzasadnić to ograniczenie (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, pkt
).
W związku z tym Sąd słusznie przeprowadził to badanie w zaskarżonym wyroku, a w pkt 116, po wykonaniu w szczególności w pkt 107–115 analizy, której treść przedstawiono w pkt 28–30 niniejszego wyroku, stwierdził, że przedstawiony w tym ogłoszeniu powód dotyczący konieczności, aby nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków, nawet rozpatrywany w świetle opisu obowiązków zawartych w spornym ogłoszeniu o konkursach, nie może, biorąc pod uwagę niejednoznaczny i ogólny charakter tego ogłoszenia oraz w braku konkretnych informacji w tym ogłoszeniu na jego poparcie, uzasadniać ograniczenia wyboru języka 2 konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego.
Ponadto Komisja podkreśliła w odwołaniu, że nie podważa pkt 100–116 zaskarżonego wyroku.
W drugiej kolejności w zakresie, w jakim Komisja zarzuca Sądowi nałożenie na nią nieproporcjonalnego ciężaru dowodu, z pkt 69 i 70 niniejszego wyroku wynika, że po pierwsze, Komisja powinna była wykazać w ramach niniejszej sprawy, że ograniczenie wyboru języka 2 konkursów jest w stanie odpowiedzieć na rzeczywiste potrzeby związane z obowiązkami, jakie mają wykonywać zatrudnione osoby, oraz że jest ono proporcjonalne do tych potrzeb, a także oparte na jasnych, obiektywnych i możliwych do przewidzenia kryteriach, po drugie zaś, Sąd musiał przeprowadzić badanie in concreto obiektywnie uzasadnionego i proporcjonalnego charakteru tego ograniczenia w świetle tych potrzeb poprzez dokonanie kontroli nie tylko materialnej prawdziwości powołanych przez Komisję dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale również tego, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny uzasadnienia wspomnianego ograniczenia, oraz czy ich charakter może służyć na poparcie wyciągniętych z nich wniosków.
Tymczasem to właśnie uczynił Sąd, badając w pkt 122–207 zaskarżonego wyroku okoliczności przedstawione przez Komisję na poparcie uzasadnienia dotyczącego konieczności, aby nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Po pierwsze, co się tyczy zarzutów szczegółowych dotyczących pkt 133 zdanie ostatnie, pkt 158 zdanie pierwsze i pkt 180 zaskarżonego wyroku, których treść została przedstawiona w pkt 34, 39 i 42 niniejszego wyroku, należy stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, Sąd w żaden sposób nie wymagał, aby w celu wykazania uzasadnionego charakteru rozpatrywanego ograniczenia Komisja udowodniła, że języki angielski, francuski i niemiecki są używane przez wszystkie jej służby w codziennej pracy.
Wobec tego w pkt 133 zaskarżonego wyroku Sąd jedynie zbadał argument Komisji, zgodnie z którym komunikat SEC(2000) 2071/6, a w szczególności jego pkt 2.2, ogranicza liczbę „języków roboczych” tej instytucji do trzech, a następnie stwierdził, że biorąc pod uwagę w szczególności kontekst tego punktu, który odnosi się do podejmowania decyzji przez kolegium członków Komisji w procedurze pisemnej, samo odwołanie się do „trzech języków roboczych Komisji” nie wystarcza do wykazania zasadności tego argumentu.
Według tej samej logiki w pkt 156–158 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, w stosunku do wszystkich przedstawionych przez Komisję dowodów dotyczących jej wewnętrznej praktyki językowej, że w zakresie, w jakim ich jedynym celem jest określenie języków niezbędnych do prowadzenia różnych procedur decyzyjnych Komisji, i w zakresie, w jakim nie wynika z nich, że istnieje konieczny związek między tymi procedurami a obowiązkami, jakie mieliby wykonywać laureaci spornych konkursów, ani że wszystkie trzy języki uznane za „języki proceduralne” są faktycznie używane przez jej służby w ich codziennej pracy, owe dowody nie mogą uzasadniać rozpatrywanego ograniczenia w świetle specyfiki funkcjonalnej stanowisk określonych w spornym ogłoszeniu o konkursach.
Ponadto w pkt 180 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że dostarczone przez Komisję dane dotyczące znajomości języków przez personel OLAF-u nie pozwalają ani same w sobie, ani w połączeniu z informacjami dotyczącymi praktyki językowej Komisji, ustalić, który język lub które języki wehikularne są rzeczywiście używane przez te służby w pracy codziennej, a nawet który język lub które języki są niezbędne do wykonywania obowiązków prowadzącego dochodzenie i kierownika zespołu prowadzących dochodzenie, i że w związku z tym dane te nie pozwalają ustalić, który język lub które języki musieliby znać w stopniu zadowalającym laureaci spornych konkursów, aby być gotowymi do niezwłocznego podjęcia obowiązków administratorów.
Z pkt 133, 158 i 180 zaskarżonego wyroku w świetle ich kontekstu wynika zatem, że Sąd zbadał jedynie, zresztą słusznie, czy dowody przedstawione przez Komisję na poparcie uzasadnienia dotyczącego konieczności, aby nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków, mogą wykazać, że personel służby, w której kandydaci biorący udział w rozpatrywanym konkursie prawdopodobnie zostaną co do zasady zatrudnieni faktycznie posługuje się językami angielskim, francuskim i niemieckim w ramach wykonywania swoich stałych zadań, a tym samym, czy posługiwanie się przez tych kandydatów co najmniej jednym z tych języków w stopniu zadowalającym jest zarazem konieczne i wystarczające dla umożliwienia niezwłocznego podjęcia przez nich obowiązków.
Po drugie, te same rozważania odnoszą się do zarzutu szczegółowego skierowanego przeciwko ocenie Sądu zawartej w pkt 164 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą w każdym razie i niezależnie nawet od istnienia związku między procedurami decyzyjnymi Komisji a konkretnymi obowiązkami, o których mowa w spornym ogłoszeniu o konkursach, przedstawione przez nią argumenty dotyczące jej praktyki językowej nie wskazują na wyłączne używanie trzech języków „proceduralnych”. We wspomnianym pkt 164 Sąd wskazał bowiem jedynie tytułem uzupełnienia, że omawiane dowody nie mogą wesprzeć wniosku, zgodnie z którym postępowania te ograniczają się do tych trzech języków. Ponadto możliwość wykonywania przez personel służby, w której prawdopodobnie zostaną zatrudnieni kandydaci biorący udział w konkursie, ich stałych zadań w innych językach niż te, do których ogranicza się wybór języka 2 konkursów, może w danym wypadku podawać w wątpliwość konieczność posługiwania się przez tych kandydatów jednym z tych języków celem gotowości do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Ponadto zarzut szczegółowy Komisji, zgodnie z którym Sąd wymagał w pkt 181–183 zaskarżonego wyroku, by zadowalająca znajomość jednego z języków kwalifikujących się jako język 2 spornych konkursów przyznawała szczególną korzyść laureatom, opiera się na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku.
Sąd stwierdził bowiem w pkt 183 zaskarżonego wyroku, że dane przedstawione przez Komisję w odniesieniu do znajomości języków przez personel OLAF-u prowadzą co najwyżej do wniosku, że o ile znajomość języka angielskiego mogłaby przysporzyć laureatom spornych konkursów korzyści w komunikacji wewnętrznej, a tym samym umożliwić im gotowość do niezwłocznego podjęcia obowiązków w kontekście tej komunikacji, o tyle taki wniosek nie odnosi się do znajomości języków niemieckiego i francuskiego.
W konsekwencji Sąd mógł słusznie dojść do wniosku, że Komisja nie zdołała wykazać, iż zadowalająca znajomość języka francuskiego lub niemieckiego, a nie kombinacja zawierająca inny język urzędowy Unii, jest niezbędna dla zagwarantowania realizacji celu polegającego na naborze administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Po trzecie, z powyższych rozważań wynika, że nie można zarzucać Sądowi, iż orzekł w pkt 167 zdanie ostatnie zaskarżonego wyroku, że pisma pochodzące od sekretarza generalnego Komisji, które Komisja przedstawiła i które przyznają, zgodnie z dokumentem zatytułowanym „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”, trwałe odstępstwa w niektórych dziedzinach poprzez zezwolenie na przedstawienie projektów aktu w jednym języku „proceduralnym”, nie pozwalają na wyciągnięcie użytecznych wniosków, ponieważ nie wskazują one języka, który może być konkretnie używany.
Po czwarte, jeśli chodzi o zarzut szczegółowy Komisji skierowany przeciwko pkt 201 i 205 zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, że opiera się on na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim wbrew temu, co twierdzi Komisja, Sąd w owym pkt 201 wcale nie odrzucił w całości uwzględnienia danych statystycznych dotyczących języków najczęściej nauczanych w 2012 r. na poziomie szkolnictwa średniego niższego szczebla z tego względu, że Komisja nie wykazała, iż prawidłowo odzwierciedlają znajomość języków potencjalnych kandydatów w spornym konkursie, lecz po prostu zauważył, że moc dowodowa tych danych jest mniejsza, ponieważ odnoszą się one do ogółu obywateli Unii, w tym osób, które nie osiągnęły pełnoletności.
Następnie Komisja nie kwestionuje dokonanej przez Sąd w pkt 202 zaskarżonego wyroku oceny, zgodnie z którą jedyną rzeczą, którą dane te mogłyby wykazać, jest to, że liczba potencjalnych kandydatów, na których sytuację ma wpływ rozpatrywane ograniczenie, jest mniejsza, niż gdyby wybór ten ograniczał się do innych języków.
Wreszcie i przede wszystkim, jak wskazał zasadniczo Sąd w pkt 203 zaskarżonego wyroku, te same dane nie mogą wykazać, że ograniczenie wyboru języka 2 konkursów jest odpowiednie i konieczne do realizacji celu naboru laureatów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków. W konsekwencji w zakresie, w jakim Sąd stwierdził, w szczególności w pkt 169 i 196 tego wyroku, że Komisja nie przedstawiła tego dowodu, dane statystyczne dotyczące najczęściej nauczanych języków nie mogły wykazać, że ograniczenie to było obiektywnie uzasadnione w świetle tego celu.
Po piąte, poprzez zakwestionowanie oceny zawartej w pkt 159 zaskarżonego wyroku i przedstawionej w pkt 39 niniejszego wyroku, którą Komisja uważa za hipotetyczną, oraz twierdzenie, że Sąd znacznie ograniczył zakres komunikatu SEC(2000) 2071/6, Komisja nie powołuje się na naruszenie prawa, lecz zwraca się do Trybunału o zastąpienie oceny Sądu własną oceną tego środka dowodowego.
Tymczasem z art. 256 ust. 1 TFUE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych, a zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnych okoliczności faktycznych oraz dowodów. Ocena tych okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem, z zastrzeżeniem wypadków przeinaczenia, kwestii prawnej poddanej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (postanowienie z dnia 27 stycznia 2022 r., FT i in./Komisja,
C‑518/21 P
, niepublikowane,
EU:C:2022:70
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Z całości powyższych rozważań wynika, że część drugą zarzutu pierwszego należy oddalić.
W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej tego, że Sąd wymagał przedstawienia wiążącego aktu prawnego w celu uzasadnienia ograniczenia wyboru drugiego języka w spornym ogłoszeniu o konkursach
–
Argumentacja stron
Komisja utrzymuje, że w pkt 152–155 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył zakres przedstawionych przez nią dowodów dotyczących jej wewnętrznej praktyki językowej na podstawie błędnego kryterium oceny, a mianowicie istnienia wiążącego aktu prawnego określającego języki robocze zainteresowanej instytucji. Tymczasem ani z art. 1d ust. 6 regulaminu pracowniczego, ani z orzecznictwa Trybunału nie wynika, że jedynie takie akty mogą uzasadniać ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu.
Ponadto zarówno pismo sekretarza generalnego Komisji dotyczące wykonania komunikatu SEC(2000) 2071/6, jak i „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów” zawarte w Podręczniku procedur operacyjnych stanowią „zasady wewnętrzne” w rozumieniu pkt 2 załącznika II do spornego ogłoszenia o konkursach, ponieważ są one wiążące dla instytucji.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska odrzucają tę argumentację.
–
Ocena Trybunału
Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 72–74 opinii, ta część trzecia zarzutu pierwszego, zgodnie z którą Sąd miał ograniczyć zakres dowodów dotyczących wewnętrznej praktyki językowej Komisji, ponieważ uznał, że jedynie wiążący akt prawny może uzasadniać ograniczenie językowe takie jak wprowadzone w spornym ogłoszeniu o konkursach, opiera się na błędnym rozumieniu pkt 152–155 zaskarżonego wyroku, których treść została przypomniana w pkt 36 niniejszego wyroku.
Z punktów tych w związku z pkt 156–169 zaskarżonego wyroku, przedstawionymi w pkt 37–40 niniejszego wyroku, wynika bowiem, że Sąd słusznie stwierdził, choć jedynie pod postacią wstępnych wyjaśnień, że informacji tych nie można analizować jako zasad stosowania ogólnego systemu językowego w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 1/58, by następnie zbadać w sposób szczegółowy, czy wspomniane informacje mogą uzasadniać rozpatrywane ograniczenie w świetle specyfiki funkcjonalnej stanowisk, o których mowa w spornym ogłoszeniu o konkursach. W związku z tym wskazany przez Sąd w pkt 155 zaskarżonego wyroku i zresztą niekwestionowany przez Komisję wniosek, zgodnie z którym tak nie jest, nie dotyczy braku wewnętrznej decyzji określającej języki robocze w Komisji, lecz okoliczności, że te same informacje mają jedynie na celu zdefiniowanie języków niezbędnych do przeprowadzania różnych procedur decyzyjnych Komisji.
Tym samym części trzeciej zarzutu pierwszego nie można uwzględnić.
Z powyższych rozważań wynika, że zarzut pierwszy odwołania należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu drugiego
Zarzut drugi składa się sześciu części, w których Komisja powołuje się na przeinaczenie dowodów przedstawionych przed Sądem oraz na naruszenie prawa.
Na wstępie należy przypomnieć, że na etapie odwołania dopuszczalne są zarzuty szczegółowe dotyczące ustaleń faktycznych i ich oceny w zaskarżonym orzeczeniu, jeżeli podniesiono, że Sąd dokonał ustaleń, których niezgodność z faktami wynika z akt sprawy, lub że przeinaczył dowody, które zostały mu przedstawione (wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r., PKK i KNK/Rada,
C‑229/05 P
,
EU:C:2007:32
, pkt
).
W tym względzie, w sytuacji gdy strona wnosząca odwołanie powołuje się na przeinaczenie przez Sąd materiału dowodowego, musi ona – zgodnie z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem – dokładnie wskazać, które dowody zostały jej zdaniem przeinaczone przez Sąd, oraz wykazać błędy w ocenie, które w jej opinii doprowadziły do takiego przeinaczenia. Ponadto takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów (wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja,
C‑466/19 P
,
EU:C:2021:76
, pkt
).
Ponadto, o ile takie przeinaczenie może polegać na interpretacji dokumentu sprzecznej z jego treścią, o tyle musi ono wynikać w sposób oczywisty z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi i zakłada ono, że Sąd wyraźnie przekroczył granice rozsądnej oceny tych dowodów. W tym względzie nie wystarczy wykazać, że dokument mógłby być przedmiotem innej wykładni niż wykładnia przyjęta przez Sąd (wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja,
C‑466/19 P
,
EU:C:2021:76
, pkt
).
To właśnie w świetle tych zasad należy zbadać sześć części zarzutu drugiego.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu, dotyczącej przeinaczenia komunikatu SEC(2000) 2071/6 i jego zatwierdzenia przez kolegium członków Komisji
–
Argumentacja stron
Komisja twierdzi, że w pkt 132–137 i 158 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył znaczenie i zakres komunikatu SEC(2000) 2071/6. Po pierwsze, Komisja podkreśla w odniesieniu do pkt 133 zaskarżonego wyroku, że komunikat ten nie jest zwykłą ewaluacją procedur decyzyjnych instytucji, lecz wyraźnie ogranicza liczbę jej języków roboczych do trzech, jak stwierdzono w punkcie 2.2 omawianego komunikatu.
Po drugie, dokonane w owym pkt 2.2 odniesienie do okoliczności, że dokument może być zatwierdzony w języku oryginału, nie znosi wbrew temu, co stwierdził Sąd w pkt 135 zaskarżonego wyroku, obowiązku zatwierdzenia go również w jednym z trzech języków roboczych.
Po trzecie, udziałowi służby tłumaczeniowej nie można nadać takiego znaczenia, jakie przypisał mu Sąd w pkt 136 i 158 zaskarżonego wyroku. Udział ten ma bowiem na celu wyłącznie zapewnienie skuteczniejszego zarządzania zasobami w poszczególnych służbach i nie zmienia faktu, że w szczególności służba będąca autorem projektu aktu, który ma zostać przedłożony kolegium członków Komisji, musi – ze względu na swój aktywny udział w procedurze decyzyjnej i obowiązek przestrzegania ustaleń językowych, o których mowa w pkt 4 tego komunikatu – mieć w swych szeregach urzędników władających biegle trzema językami roboczymi.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ta część zarzutu jest niedopuszczalna, ponieważ żądanie Komisji sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny dowodów przedstawionych przez nią przed Sądem bez wykazania, że Sąd je przeinaczył.
–
Ocena Trybunału
Należy stwierdzić, że wbrew w temu, co utrzymuje Komisja, Sąd podczas badania komunikatu SEC(2000) 2071/6, przeprowadzonego w pkt 132–137 i 158 zaskarżonego wyroku, których treść została przedstawiona w pkt 34 i 39 niniejszego wyroku, w żaden sposób nie przeinaczył jego treści.
W tym względzie należy zauważyć, że z pkt 1.2 komunikatu SEC(2000) 2071/6 wynika, iż jego celem jest określenie sposobów i środków zwiększenia skuteczności i przejrzystości procedur decyzyjnych. W tym zakresie w pkt 2 i 3 komunikatu określono obowiązujące procedury, a w pkt 4 zaproponowano sposoby ich uproszczenia, a także w pkt 5 inne środki, które należy podjąć. W szczególności w pkt 2.2 komunikatu zauważono między innymi, że w ramach procedury pisemnej „dokumenty należy rozpowszechniać w trzech językach roboczych Komisji”, natomiast w ramach procedury uprawnienia tekst decyzji, która ma zostać przyjęta, jest „przedstawiany w jednym języku roboczym lub w wersjach autentycznych”.
W związku z tym Sąd ewidentnie nie przeinaczył komunikatu SEC(2000) 2071/6, gdy stwierdził w pkt 133 zaskarżonego wyroku, że jego celem jest „przeprowadzeni[e] przeglądu poszczególnych rodzajów procedur podejmowania decyzji przez kolegium członków Komisji […] oraz przedstawieni[e] propozycji jego uproszczenia”, a także, że „[t]o właśnie w tym kontekście i w odniesieniu do konkretnego rodzaju procedury, a mianowicie procedury pisemnej” pkt 2.2 komunikatu, którego rozpatrywany fragment został wiernie powtórzony, odnosi się do „języków roboczych”. Ponadto Sąd w żaden sposób nie przekroczył granic rozsądnej oceny tego pkt 2.2, gdy stwierdził, że samo to odniesienie nie wystarcza, by wykazać, że języki angielski, francuski i niemiecki są rzeczywiście używane przez wszystkie służby Komisji w ich codziennej pracy.
To samo odnosi się do pkt 135 zaskarżonego wyroku, który jedynie wiernie powiela pkt 2.2 komunikatu SEC(2000) 2071/6 w odniesieniu do systemu językowego mającego zastosowanie w ramach procedury uprawnienia, oraz oceny dokonanej w pkt 134 tego wyroku, że system ten wpływa na zakres tego odniesienia. Poza tym ustalenia tego nie podważa pkt 4 tego komunikatu, do którego odwołuje się Komisja, a w którym wskazuje się między innymi, że proponowane środki będą również skutkować uproszczeniem wymogów językowych w odniesieniu do decyzji, ponieważ w wypadku gdy akt przyjęto w drodze procedury pisemnej, „wniosek musi być dostępny przynajmniej w językach roboczych Komisji”, podczas gdy w wypadku decyzji podejmowanych w ramach procedur uprawnienia lub delegacji „tekst jest wymagany jedynie w języku lub językach adresata lub adresatów decyzji”.
Ponadto Sąd nie przeinaczył również pkt 5.2 komunikatu SEC(2000) 2071/6, zatytułowanego „Uproszczenie systemu językowego”, gdy wskazał w pkt 136 zaskarżonego wyroku, że „podkreślono [w nim] rolę Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Tłumaczeń Pisemnych”, ponieważ stanowi on, że „»jednym z głównych powodów opóźnień we wszczynaniu lub doprowadzaniu procedur pisemnych i procedur uprawnienia do końca jest konieczność oczekiwania na tłumaczenia, które dodatkowo muszą być zweryfikowane przez prawników lingwistów«, z czego wynika konieczność terminowego przekazywania odnośnych dokumentów [tej dyrekcji]”, oraz gdy stwierdził w pkt 134 tego wyroku, że pkt 5.2 był również odpowiedni, aby zniuansować fakt, że wspomniano o „językach roboczych” Komisji.
W związku z tym Sąd mógł stwierdzić w pkt 137 zaskarżonego wyroku, nie przeinaczając przy tym komunikatu SEC(2000) 2071/6, że pkt 2.2 tego komunikatu nie pozwala na wyciągnięcie użytecznych wniosków co do faktycznego używania języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego w codziennej pracy służb Komisji ani tym bardziej w wykonywaniu obowiązków, o których mowa w spornym ogłoszeniu o konkursach.
Podobnie Sąd w żaden sposób nie przeinaczył pkt 5.2 wspomnianego komunikatu, gdy stwierdził w pkt 158 zaskarżonego wyroku, że treść tego punktu sugeruje, iż to nie służba materialnie odpowiedzialna za sporządzenie dokumentu, lecz Dyrekcja Generalna ds. Tłumaczeń Pisemnych sporządza wersje tego dokumentu w językach postępowania niezbędnych do przekazania ich kolegium członków Komisji, a służba ta ogranicza się do zadania weryfikacji przetłumaczonego tekstu.
Tymczasem w braku jakiegokolwiek przeinaczenia znaczenie przypisane przez Sąd takiej czy innej możliwości wyraźnie przewidzianej w rzeczonym komunikacie wchodzi w zakres oceny dowodów, która ze swej natury nie należy do kompetencji Trybunału na etapie odwołania.
W konsekwencji części pierwszej zarzutu drugiego odwołania nie można uwzględnić.
W przedmiocie części drugiej zarzutu, dotyczącej przeinaczenia regulaminu wewnętrznego oraz przepisów wykonawczych do niego
–
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że w pkt 139–146 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył związek między regulaminem wewnętrznym, zasadami stosowania tego regulaminu wewnętrznego, komunikatem SEC(2000) 2071/6 oraz dokumentem zatytułowanym „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”.
Sąd dokonał bowiem wybiórczej interpretacji przepisów wykonawczych do regulaminu wewnętrznego, nie biorąc pod uwagę tego, że przewodniczący Komisji może określić języki, w których dokumenty powinny być dostępne, uwzględniając minimalne potrzeby członków kolegium lub potrzeby związane z przyjęciem aktu.
Tymczasem przewodniczący Komisji skorzystał z tego uprawnienia, wydając komunikat SEC(2000) 2071/6.
W związku z tym, mimo że komunikat ten nie wymienia dokładnie trzech języków roboczych, które powinny być używane przez członków kolegium, potwierdza on praktykę wewnętrzną dotyczącą używania języków angielskiego, francuskiego czy niemieckiego w procedurach decyzyjnych Komisji.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ta część zarzutu drugiego jest niedopuszczalna, ponieważ żądanie Komisji sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny dowodów przedstawionych przez nią przed Sądem bez wykazania, że Sąd je przeinaczył.
–
Ocena Trybunału
Należy stwierdzić, że Komisja nie kwestionuje tego, iż przed przystąpieniem do analizy treści dokumentu zatytułowanego „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów” Sąd całkiem wiernie przytoczył w pkt 139–146 zaskarżonego wyroku właściwe przepisy regulaminu wewnętrznego i szczegółowych zasad jego stosowania.
Tym samym zarzuca ona Sądowi ograniczenie się do takiego przypomnienia, podczas gdy powinien był on stwierdzić, że dokumenty te potwierdzają używanie języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego jako języków roboczych.
Tymczasem należy stwierdzić, że Komisja nie tylko podważa ocenę tych dokumentów, nie wykazując przy tym, w jaki sposób Sąd miałby je przeinaczyć, ale jej argumentacja opiera się ponadto na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku.
Wbrew bowiem temu, co utrzymuje Komisja, Sąd w żaden sposób nie ograniczył się do przedstawienia treści właściwych przepisów tych dokumentów. Przeciwnie, Sąd dokonał ich pełnej oceny, w połączeniu z innymi informacjami na temat wewnętrznej praktyki językowej Komisji, w tym z komunikatem SEC(2000) 2071/6, i stwierdził, po pierwsze, w pkt 152 zaskarżonego wyroku, że dokumenty te, rozpatrywane jako całość, „ukazują jedynie utrwaloną od dawna praktykę administracyjną w ramach tej instytucji, polegającą na posługiwaniu się językami angielskim, francuskim i niemieckim jako językami, w których należy sporządzać dokumenty w celu przedłożenia ich do zatwierdzenia przez kolegium członków Komisji”, a po drugie, w pkt 157 i 158 tego wyroku, że z dokumentów tych ani z innych informacji zawartych w aktach sprawy nie wynika, że „istnieje związek między procedurami decyzyjnymi Komisji, w szczególności procedurami w ramach kolegium jej członków, a obowiązkami, jakie mają wykonywać laureaci rozpatrywanych konkursów”, i że „w swojej codziennej pracy jej służby faktycznie posługują się trzema [rozpatrywanymi] językami”. To właśnie z tego powodu Sąd stwierdził w pkt 169 wspomnianego wyroku, że te same dokumenty nie pozwalają wykazać, iż rozpatrywane ograniczenie jest w stanie odpowiedzieć na rzeczywiste potrzeby służby, a tym samym wykazać istnienie, w świetle specyfiki funkcjonalnej stanowisk, o których mowa w tym ogłoszeniu, interesu służby polegającego na tym, by nowo zatrudnione osoby były gotowe do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Komisja ogranicza się zatem w rzeczywistości do twierdzenia, że dokumenty, na które się powołuje, mogą być przedmiotem wykładni odmiennej od tej przyjętej przez Sąd, co nie stanowi, jak przypomniano w pkt 127 niniejszego wyroku, dowodu na przeinaczenie tych dokumentów.
Z tego wynika, że nie można uwzględnić części drugiej zarzutu drugiego odwołania.
W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej przeinaczenia zawartej w Podręczniku procedur operacyjnych sekcji odnoszącej się do „Wymogów językowych mających zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”
–
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że Sąd przeinaczył w pkt 165–169 zaskarżonego wyroku znaczenie i zakres dokumentu zatytułowanego „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”.
Komisja twierdzi w szczególności, że Sąd w swojej ocenie tego dokumentu ewidentnie pominął dwa aspekty. I tak Sąd pominął fakt, że po pierwsze, istnienie systemu odstępstw raczej wzmacnia, niż podważa zasadę trzech języków proceduralnych, a po drugie, dokument ten jednoznacznie potwierdza, że to służby instytucji powinny spełniać określone w nim wymogi językowe.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ta część zarzutu drugiego jest niedopuszczalna, ponieważ żądanie Komisji sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny dowodów przedstawionych przez nią przed Sądem bez wykazania, że Sąd je przeinaczył.
–
Ocena Trybunału
Należy stwierdzić, że poprzez ten zarzut szczegółowy Komisja w rzeczywistości żąda, aby Trybunał zastąpił dokonaną przez Sąd ocenę dokumentu „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów” swoją własną oceną, lecz sama nie wykazuje przy tym, że Sąd w oczywisty sposób przekroczył granice rozsądnej oceny tego dokumentu.
W związku z tym argumentacja ta nie stanowi – jak przypomniano w pkt 127 niniejszego wyroku – wykazania przeinaczenia dokumentu zatytułowanego „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”.
W tych okolicznościach część trzecia zarzutu drugiego jest niedopuszczalna.
W przedmiocie czwartej części zarzutu, dotyczącej braku całościowej oceny komunikatu SEC(2000) 2071/6, regulaminu wewnętrznego i zasad jego stosowania oraz sekcji odnoszącej się do „Wymogów językowych mających zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów”
–
Argumentacja stron
Komisja utrzymuje, że poprzez zakwalifikowanie w pkt 152 zaskarżonego wyroku komunikatu SEC(2000) 2071/6, regulaminu wewnętrznego i przepisów wykonawczych do niego, a także dokumentu zatytułowanego „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów” jako „ukazujących praktykę administracyjną” Sąd pominął fakt, że dokumenty te ustanawiają normę wiążącą dla przyjmowania aktów przez Komisję, w tym OLAF.
W tych okolicznościach Sąd przeinaczył w pkt 152–157 i 159 zaskarżonego wyroku te dokumenty, gdyż odmówił im statusu zasad wewnętrznych, o których mowa w pkt 2 załącznika II do spornego ogłoszenia o konkursach, który powinien był uwzględnić w celu dokonania oceny zgodności z prawem uzasadnienia przedstawionego w odniesieniu do obiektywnego i proporcjonalnego charakteru rozpatrywanego ograniczenia.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ta część zarzutu drugiego jest niedopuszczalna, ponieważ żądanie Komisji sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny dowodów przedstawionych przez nią przed Sądem bez wykazania, że Sąd je przeinaczył.
–
Ocena Trybunału
Na wstępie należy przypomnieć, że w pkt 156 i 157 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż jedynym celem dokumentów wymienionych w pkt 123–125 i 127 tego wyroku było określenie języków niezbędnych do prowadzenia różnych procedur decyzyjnych tej instytucji, lecz dokumenty te nie pozwalają ustalić koniecznego związku między tymi procedurami a obowiązkami, jakie mogą wykonywać laureaci spornych konkursów.
Komisja uważa, że biorąc pod uwagę moc wiążącą systemu językowego w ramach tej instytucji, Sąd nie mógł stwierdzić braku takiego związku bez przeinaczenia jednocześnie tych dokumentów.
Tymczasem, po pierwsze, z pkt 121 niniejszego wyroku wynika, że wbrew temu, co wydaje się uważać Komisja, Sąd nie doszedł do takiego wniosku na tej podstawie, że system językowy mający zastosowanie do różnych procedur decyzyjnych nie ma mocy wiążącej w ramach tej instytucji.
Po drugie, Komisja nie wykazała, że poprzez taką konkluzję Sąd ewidentnie przekroczył granice rozsądnej oceny rzeczonych dokumentów, które – wbrew temu, co wydaje się twierdzić Komisja – oceniał zarówno indywidualnie, jak i całościowo.
Z powyższych rozważań wynika, że nie można uwzględnić części czwartej zarzutu drugiego.
W przedmiocie części piątej, zarzutu dotyczącej przeinaczenia komunikatu SEC(2006) 1489 wersja ostateczna
–
Argumentacja stron
Komisja uważa, że w pkt 160–163 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył komunikat SEC(2006) 1489 wersja ostateczna, a w szczególności załącznik do niego, zatytułowany „Zasady tłumaczenia po 2006 r.”.
W szczególności Komisja zarzuca Sądowi, że ten nie uwzględnił, gdy zauważył w pkt 161 tego wyroku, że owe zasady w zakresie tłumaczeń odnosiły się do dokumentów sporządzonych w językach angielskim, francuskim i niemieckim nie jako językach oryginału, lecz jako językach docelowych, okoliczności, że te trzy języki były językami tłumaczeń dokumentów do użytku wewnętrznego oraz że najważniejszą część dokumentów przeznaczonych do takiego użytku należało tłumaczyć jedynie na te języki. Tak więc służby instytucji powinny pracować na podstawie tłumaczenia dokumentu na jeden z tych języków.
Okoliczność, że niektóre dokumenty są przetłumaczone na wszystkie języki urzędowe, jest w tym względzie bez znaczenia, ponieważ takie tłumaczenie dotyczy wyłącznie dokumentów przeznaczonych do użytku zewnętrznego.
Ponadto przeprowadzone w pkt 162 zaskarżonego wyroku badanie argumentu dotyczącego „szarych” tłumaczeń stanowi dodatkowe przeinaczenie, ponieważ Sąd skoncentrował się na treści bardzo ograniczonego punktu spornego dokumentu, pomijając szerszy zakres wynikający z jego reszty.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ta część zarzutu drugiego jest niedopuszczalna, ponieważ żądanie Komisji sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny dowodów przedstawionych przez nią przed Sądem bez wykazania, że Sąd je przeinaczył.
–
Ocena Trybunału
W pkt 160–163 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że dokonanej przez niego oceny komunikatu SEC(2000) 2071/6, regulaminu wewnętrznego Komisji oraz przepisów wykonawczych do niego a także dokumentu zatytułowanego „Wymogi językowe mające zastosowanie do poszczególnych procedur przyjmowania aktów” nie mogą podważyć argumenty, które Komisja wywodzi z komunikatu SEC(2006) 1489 wersja ostateczna, a w szczególności z załącznika do niego zatytułowanego „Zasady tłumaczenia po 2006 r.”, a mianowicie, że wynika z niego, iż w przypadku dokumentów na użytek wewnętrzny wymagane jest jedynie tłumaczenie na język angielski, francuski i niemiecki, poza ewentualnym językiem oryginału, i że ponadto służby Komisji muszą sporządzać tłumaczenia z wykorzystaniem umiejętności językowych swojego personelu, zwane „szarymi” tłumaczeniami.
W tym względzie Sąd wskazał, po pierwsze, w pkt 161 zaskarżonego wyroku, że treść komunikatu SEC(2006) 1489 wersja ostateczna nie skutkuje podważeniem, lecz przeciwnie, potwierdzeniem oceny przedstawionej w pkt 157 i 158 tego wyroku. W „Zasadach tłumaczenia po 2006 r.”, zawartych w załączniku do tego komunikatu, języki angielski, francuski i niemiecki zostały wymienione jedynie jako języki docelowe, na które muszą być tłumaczone pewne kategorie dokumentów, bez podania języka źródłowego tych dokumentów. Ponadto w przypadku zdecydowanej większości kategorii dokumentów, których dotyczy ten załącznik, konieczne jest tłumaczenie na wszystkie języki urzędowe, a tłumaczenie tylko na angielski, francuski i niemiecki jest w rzeczywistości wyjątkiem.
W pkt 162 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, po drugie, że jeśli chodzi o argument dotyczący sporządzania „szarych” tłumaczeń, nie został on poparty żadnym dowodem dotyczącym dokładnej proporcji, jaką stanowi ten rodzaj tłumaczeń w stosunku do ogólnej ilości tłumaczeń sporządzanych w Komisji. Chociaż w pkt 2.2 komunikatu SEC(2006) 1489 wersja ostateczna przyznano, że „jest bardzo trudno określić liczbę tych tłumaczeń ze względu na brak wiarygodnych wskaźników”, to jednak w pkt 3.1 zawarto szacunki za 2007 r., zgodnie z którymi Dyrekcja Generalna ds. Tłumaczeń Pisemnych przetłumaczyła 1700000 stron, podczas gdy liczba tłumaczeń „szarych” wyniosła 100000 stron. Jednakże z uwagi na to, że ta ostatnia liczba odpowiada wszystkim służbom Komisji innym niż wspomniana dyrekcja, jest bardziej niż oczywiste, że tłumaczenia „szare” stanowią jedynie bardzo ograniczoną ilość w stosunku do ilości sporządzonej przez wspomnianą dyrekcję. Wreszcie i przede wszystkim żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy nie pozwala wykazać, że trzy omawiane języki są językami, na które sporządza się tłumaczenia „szare”.
Tymczasem należy stwierdzić, że Komisja nie wykazała, iż ocena komunikatu SEC(2006) 1489 wersja ostateczna i załącznika do niego zatytułowanego „Zasady tłumaczenia po 2006 r.”, której Sąd dokonał w tych punktach zaskarżonego wyroku, jest oczywiście błędna, lecz ogranicza się w rzeczywistości do twierdzenia, że dokumenty te mogą być przedmiotem wykładni odmiennej od przyjętej przez Sąd.
W tych okolicznościach nie można uwzględnić części piątej zarzutu drugiego.
W przedmiocie części szóstej zarzutu, dotyczącej przeinaczenia danych na temat języków używanych w służbach zatrudnienia laureatów spornych konkursów, a także dotyczącej naruszenia obowiązku uzasadnienia
–
Argumentacja stron
Komisja uważa, że z uwagi na podniesiony w ramach zarzutu pierwszego błędny charakter definicji kryteriów oceny dowodów, przyjętej przez Sąd w pkt 180–183 zaskarżonego wyroku, Sąd przeinaczył w pkt 180–185 i 188–196 tego wyroku dane na temat języków używanych przez członków personelu OLAF-u, gdy stwierdził, że owe dane nie były w stanie wykazać, iż znajomość jednego z trzech rozpatrywanych języków pozwalała kandydatom biorącym udział w spornym konkursie na to, by byli gotowi do niezwłocznego podjęcia obowiązków. Przypomina ona w tym względzie, że w celu opisania środowiska językowego pracy, w którym laureaci spornych konkursów będą mieli wykonywać swoje obowiązki, przedstawiła ona dane statystyczne na temat drugiego i trzeciego języka opanowanego przez administratorów wykonujących obowiązki w ramach OLAF-u.
W związku z tym Sąd nie mógł zanegować znaczenia tych danych bez naruszenia ich charakteru, ponieważ wykazują one, że kombinacja trzech języków przyjętych jako język 2 w spornym ogłoszeniu o konkursach pozwalałaby na skuteczną interakcję w ramach personelu i zapewniała, że laureaci będą gotowi do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Ponadto Sąd nie mógł ograniczyć się do przyjęcia wyłącznie ilościowego kryterium w analizie tych danych, aby dojść na tej podstawie do wniosku, że jedynie znajomość języka angielskiego przysparza korzyści w środowisku językowym służby Komisji, której dotyczy sporne ogłoszenie o konkursach.
Wbrew bowiem temu, co stwierdził Sąd w pkt 184 zaskarżonego wyroku, dane na temat trzeciego języka opanowanego przez członków personelu odnośnych służb są istotne dla przedstawienia najbardziej precyzyjnego obrazu tego środowiska językowego.
Wreszcie, Komisja podnosi, że Sąd w pkt 191 zaskarżonego wyroku przeinaczył przedstawione przez nią dane dotyczące zarządzania niektórymi aspektami programu Herkules III, opierając się na stwierdzeniu, że rozporządzenie ustanawiające ten program, a mianowicie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 250/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. ustanawiające program na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej (program „Herkules III”) i uchylające decyzję nr 804/2004/WE (
Dz.U. 2014, L 84, s. 6
), nie wymaga posługiwania się jednym z trzech języków kwalifikujących się jako język drugi na podstawie spornego ogłoszenia o konkursach. Sąd pominął bowiem okoliczność, że samo zarządzanie tym programem leży w gestii służb OLAF-u.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ta część zarzutu drugiego jest niedopuszczalna, ponieważ żądanie Komisji sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie nowej oceny dowodów przedstawionych przez nią przed Sądem bez wykazania, że Sąd je przeinaczył.
–
Ocena Trybunału
Należy przypomnieć, że w pkt 180 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż dane przedstawione przez Komisję nie umożliwiają określenia, którego języka lub których języków wehikularnych rzeczywiście używają służby, od których pochodzą te dane, w ramach codziennej pracy.
Dodatkowo w pkt 181–183 zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił, że z danych przedstawionych przez Komisję wynika, iż w przeciwieństwie do znajomości języka angielskiego, znajomość języka francuskiego i niemieckiego nie przynosi szczególnej korzyści w porównaniu ze znajomością innych języków urzędowych Unii w odniesieniu do konieczności naboru administratorów gotowych do niezwłocznego podjęcia obowiązków.
Tymczasem, jak wynika z pkt 81–83, 104 i 107–109 niniejszego wyroku, Sąd słusznie mógł oprzeć badanie uzasadnienia rozpatrywanego ograniczenia na takim wymogu.
W szczególności, zgodnie z pkt 107 i 108 niniejszego wyroku, należy podkreślić, że Komisja błędnie odczytuje zaskarżony wyrok, gdy zarzuca Sądowi, że w pkt 181 i 183 zaskarżonego wyroku oparł się na pojęciu „korzyści”. Sąd słusznie zauważył bowiem, nie ograniczając się do ilościowej oceny danych przedstawionych przez Komisję, że znajomość języków francuskiego i niemieckiego nie była bardziej uzasadniona niż znajomość innego języka Unii.
Ponadto, co się tyczy danych, o których mowa w pkt 184 zaskarżonego wyroku, dotyczących zadeklarowanej znajomości języków przez administratorów pełniących obowiązki określone w spornym ogłoszeniu o konkursach w odniesieniu do ich trzeciego języka, należy zauważyć, że dane te zostały wymienione, „nawet jeśli ich treść w żaden sposób nie zmienia oceny przedstawionej w pkt 183 [zaskarżonego wyroku]”.
Ze względu na to, że uzasadnienie przedstawione w pkt 184 zaskarżonego wyroku jest zbyteczne, skierowane wobec tego punktu zarzuty szczegółowe, dotyczące przeinaczenia tych danych oraz wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, są bezskuteczne.
Wreszcie, co się tyczy oceny danych dotyczących zarządzania niektórymi aspektami programu Herkules, należy zauważyć, że w pkt 191 zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił przede wszystkim, że żaden przepis rozporządzenia nr 250/2014 nie nakłada obowiązku posługiwania się językami angielskim, francuskim lub niemieckim przy wdrażaniu i zarządzaniu tym programem.
W pkt 192 tego wyroku Sąd wskazał, że dokument zatytułowany „Programy operacyjne w zakresie zwalczania nadużyć finansowych”, wymieniający jedynie dziewięć zaproszeń do składania wniosków opublikowanych w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, nie pozwala ustalić, czy te zaproszenia do składania wniosków zostały sporządzone bezpośrednio przez personel OLAF‑u lub przez Dyrekcję Generalną ds. Tłumaczeń Pisemnych.
W pkt 193 zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił, że „żadna informacja z akt sprawy […] nie pozwala uznać, by laureaci konkursów, których dotyczy [sporne ogłoszenie o konkursach], byli odpowiedzialni za zadania związane ze sporządzaniem zaproszeń do składania wniosków w ramach programu Herkules III, a nie za inne zadania”.
Tymczasem Komisja nie podważa ustalenia dokonanego przez Sąd w pkt 193 zaskarżonego wyroku i nie wykazała, w jaki sposób Sąd przeinaczył przedstawione przez nią w tym względzie dane, lecz zamierza jedynie powołać się na odmienną od przyjętej przez Sąd interpretację tych danych, co samo w sobie nie stanowi, jak przypomniano w pkt 127 niniejszego wyroku, dowodu na przeinaczenie tych danych.
Ponieważ nie można uwzględnić części szóstej zarzutu, należy w konsekwencji oddalić zarzut drugi odwołania w całości.
W przedmiocie zarzutu trzeciego
Argumentacja stron
Komisja podnosi, że ponieważ Sąd uwzględnił skargę w pierwszej instancji na podstawie, po pierwsze, błędnej pod względem prawnym oceny uzasadnienia rozpatrywanego ograniczenia, a po drugie, przeinaczenia przedstawionych przez tę instytucję dowodów, uzasadnienie zaskarżonego wyroku dotyczące drugiego aspektu spornego ogłoszenia o konkursach narusza prawo.
Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska twierdzą, że ten zarzut jest niedopuszczalny, ponieważ nie zawiera żadnego niezależnego uzasadnienia, lecz ogranicza się do powtórzenia argumentów dotyczących podnoszonego przez Komisję naruszenia prawa w odniesieniu do rozpatrywanego ograniczenia.
Ocena Trybunału
Z oceny zarzutów pierwszego i drugiego odwołania wynika, że Komisja nie wykazała istnienia zarzucanych naruszeń prawa i przeinaczenia dowodów.
Ponieważ zarzut trzeci opiera się na tych samych twierdzeniach, należy go oddalić jako bezzasadny.
Z całości powyższych rozważań wynika, że ponieważ żaden zarzut nie został uwzględniony, odwołanie należy oddalić w całości.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ Królestwo Hiszpanii i Republika Włoska wniosły o obciążenie Komisji kosztami postępowania, a Komisja sprawę przegrała, zostaje ona obciążona kosztami postępowania.

Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje oddalone.

2)
Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Królestwo Hiszpanii i Republikę Włoską.

Podpisy
(
*1
)	Języki postępowania: hiszpański i włoski.