CELEX: 62015TJ0020
Znak towarowy Unii Europejskiej
Postępowanie w sprawie sprzeciwu
Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PICCOLOMINI
Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PICCOLO
Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego
Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009

Okoliczności powstania sporu
W dniu 16 stycznia 2012 r. interwenient, Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola, zgłosił do rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) unijny znak towarowy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2009, L 78, s. 1
).
Znak towarowy objęty wnioskiem o rejestrację to oznaczenie słowne PICCOLOMINI.
Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 33 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa)”.
Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych
nr 35/2012 z dnia 20 lutego 2012 r.
W dniu 14 maja 2012 r. skarżąca, Henkell & Co. Sektkellerei KG, wniosła na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 33, o których mowa w pkt 3 powyżej.
Sprzeciw został oparty na wcześniejszym słownym unijnym znaku towarowym PICCOLO, zarejestrowanym w dniu 14 sierpnia 2001 r. pod nr. 952770.
Wcześniejszy znak towarowy dotyczy towarów i usług należących do klas 33 i 42 i odpowiadających następującemu opisowi:
—
klasa 33: „Napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), w szczególności wina, wina słodkie, wina musujące, wina naturalnie musujące, wina ziołowe i wermuty, alkohole wysokoprocentowe”;
—
klasa 42: „Usługi zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowe zakwaterowanie”.
W sprzeciwie powołano się na podstawę odmowy rejestracji przewidzianą w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
W dniu 28 listopada 2012 r. interwenient wniósł o to, by zgodnie z art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 skarżąca przedstawiła dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego.
W dniu 19 lutego 2013 r. skarżąca stwierdziła, że korzystała ze znaku towarowego PICCOLO dla wina musującego w 16 państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz ze znaku towarowego PIKKOLO dla wina musującego w Niemczech i w Austrii. Dodała, że różnica w zapisie słowa „pikkolo” była minimalna w porównaniu ze słowem „piccolo” i że była ledwie zauważalna dla właściwego kręgu odbiorców, ponieważ te dwa słowa wypowiada się w identyczny sposób. Skarżąca przekazała ponadto dokumenty i inne dowody celem wykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego.
Decyzją z dnia 17 września 2013 r. Wydział Sprzeciwów uznał, że skarżąca przedstawiła dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego i uwzględnił sprzeciw w całości.
W dniu 18 listopada 2013 r. interwenient wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009.
Decyzją z dnia 31 października 2014 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie i uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów na tej podstawie, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów, by wykazać rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego. Odrzuciła ona ponadto sprzeciw zgodnie z art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.
Aby stwierdzić brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, Izba Odwoławcza, po pierwsze, uznała, że mając na względzie wszystkie dowody, można było przyjąć w rozsądny sposób, iż termin „piccolo” stanowił część terminologii dotyczącej win i stosowanej na szczeblu międzynarodowym, w związku z czym był znany przeciętnemu konsumentowi. Po drugie, podkreśliła ona, że konsumenci nierozumiejący terminu „piccolo” nie domniemywali automatycznie, że chodziło o znak towarowy, gdy spotykali się z nim w ramach sprzedaży win musujących. Po trzecie, wskazała ona, że oznaczenie PIKKOLO lub PICCOLO było wyraźnie używane w opisowy sposób lub w formie skróconej, mianowicie przy użyciu terminu „picc.”, i że było ono powiązane wyłącznie z innymi opisowymi terminami, takimi jak „trocken” i „dry” odnoszącymi się do różnych produktów skarżącej, lub z częścią firmy skarżącej, mianowicie słowem „henkell”. Po czwarte, uznała ona, że ten ostatni termin, który składa się na firmę skarżącej, był najbardziej dominującym elementem ze względu na jego umiejscowienie i jego wielkość, zarówno na etykietach butelek, jak i na opakowaniu. Dodała ona, że termin ten nie miał żadnego wyraźnego znaczenia, chociaż zważywszy na sposób jego przedstawienia, był on niezwłocznie uznawany za oznaczenie odróżniające.
Żądania stron
Skarżąca wnosi do Sądu o:
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
—
obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.
EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.
Po pierwsze, należy przypomnieć, że z motywu 10 rozporządzenia nr 207/2009 wynika, iż prawodawca uznał, że ochrona wcześniejszego znaku towarowego jest uzasadniona tylko wtedy, gdy znak ten jest rzeczywiście używany. Tak więc stosownie do art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego unijnego znaku towarowego lub również, zgodnie z brzmieniem ust. 3 tego artykułu, wcześniejszego krajowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, winien przedstawić dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia unijnego znaku towarowego wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w Unii lub w państwie członkowskim, gdzie jest chroniony, w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które właściciel przytacza jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustanawiając wymóg uprzedniego rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, aby na znak ten można było powołać się w sprzeciwie wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego, prawodawca działał z intencją ograniczenia konfliktów między dwoma znakami w sytuacji, w której nie istnieje ku temu żadne gospodarcze uzasadnienie wynikające z faktycznego funkcjonowania znaku na rynku [zob. podobnie wyroki: z dnia 8 lipca 2004 r., Sunrider/OHIM – Espadafor Caba (VITAFRUIT),
T‑203/02
, Zb.Orz.,
EU:T:2004:225
, pkt
–
i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 30 listopada 2009 r., Esber/OHIM – Coloris Global Coloring Concept (COLORIS),
T‑353/07
, niepublikowany,
EU:T:2009:475
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
Zgodnie z zasadą 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (
Dz.U. 1995, L 303. s. 1
) dowód używania powinien dotyczyć miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania wcześniejszego znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu dla towarów i usług, w odniesieniu do których jest on zarejestrowany oraz co do których wniesiono sprzeciw.
Po drugie, z orzecznictwa wynika, że znak towarowy jest rzeczywiście używany wówczas, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie tożsamości pochodzenia towarów lub usług, dla których został zarejestrowany, w celu wykreowania lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 marca 2003 r., Ansul,
C‑40/01
,
EU:C:2003:145
, pkt
).
Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego powinna być oparta na ogólnej ocenie wszystkich czynników istotnych w rozpatrywanym przypadku, mianowicie faktów i okoliczności pozwalających na ustalenie, czy znak był faktycznie wykorzystywany handlowo, w szczególności zaś powinna ona uwzględniać sposoby korzystania ze znaku uznawane w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione dla zachowania lub wykreowania rynku zbytu dla towarów lub usług chronionych danym znakiem towarowym, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstotliwość używania znaku (wyrok z dnia 8 lipca 2004 r., VITAFRUIT,
T‑203/02
,
EU:T:2004:225
, pkt
; zob. również analogicznie wyrok z dnia 11 marca 2003 r., Ansul,
C‑40/01
,
EU:C:2003:145
, pkt
).
Rzeczywiste używanie znaku towarowego nie może zostać dowiedzione za pomocą przypuszczeń lub domniemań, tylko musi opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach, z których wynika, iż znak był używany faktycznie i na wystarczającą skalę na danym rynku [wyroki: z dnia 12 grudnia 2002 r., Kabushiki Kaisha Fernandes/OHIM – Harrison (HIWATT),
T‑39/01
,
EU:T:2002:316
, pkt
; z dnia 6 października 2004 r., Vitakraft-Werke Wührmann/OHIM – Krafft (VITAKRAFT),
T‑356/02
,
EU:T:2004:292
, pkt
].
To w świetle tych okoliczności należy zbadać, czy Izba Odwoławcza słusznie uznała w pkt 21 i 51 zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów, by wykazać, iż wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w rozumieniu art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.
Na wstępie należy stwierdzić, że zgłoszenie mające na celu rejestrację unijnego znaku towarowego opublikowane zostało w dniu 20 lutego 2012 r., w związku z czym okres pięcioletni, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (zwany dalej „odnośnym okresem”), rozciąga się w niniejszej sprawie od dnia 20 lutego 2007 r. do dnia 19 lutego 2012 r.
Na poparcie swego jedynego zarzutu skarżąca twierdzi, że wbrew wnioskowi Izby Odwoławczej informacje przekazane w toku postępowania przed EUIPO wskazywały na rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego.
Po pierwsze, skarżąca podnosi w istocie, że ocena Izby Odwoławczej, zgodnie z którą termin „piccolo” jest postrzegany jako czysto opisowy, prowadzi de facto do unieważnienia prawa do wcześniejszego znaku towarowego. Po drugie, uważa ona, że Izba Odwoławcza działała niezgodnie z prawem, badając – w ramach oceny dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – charakter odróżniający tego znaku i uznając, że był on pozbawiony takiego charakteru. Po trzecie, skarżąca twierdzi, że ocena Izby Odwoławczej, zgodnie z którą wcześniejszy znak towarowy nie ma odróżniającego charakteru, jest oparta wyłącznie na dokumentach, których data jest późniejsza niż odnośny okres i które zostały jej przekazane przez interwenienta wraz z pismem wyjaśniającym powody wniesienia odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów. Jej zdaniem żaden dowód nie wskazuje więc na brak odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego w odnośnym okresie. Wreszcie po czwarte, skarżąca podnosi, że nawet gdyby Sąd stwierdził, iż Izba Odwoławcza była właściwa, by uznać, że wcześniejszy znak towarowy nie miał charakteru odróżniającego, Sąd, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, wskazałby wyraźnie, że wbrew wnioskowi Izby Odwoławczej rzeczony znak towarowy był używany jako znak towarowy i nie tylko w opisowy sposób.
EUIPO i interwenient kwestionują zasadność twierdzeń skarżącej. Uważają, że szczegółowe badanie informacji przekazanych przez skarżącą w toku postępowania lub informacji, do których odesłała, potwierdza, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego nie został przedstawiony.
Sąd uważa za stosowne zbadanie wpierw czwartego argumentu skarżącej, dotyczącego w istocie charakteru używania wcześniejszego znaku towarowego, a następnie zbadanie trzech pierwszych argumentów.
W ramach czwartego argumentu skarżąca podnosi, że wbrew wnioskowi Izby Odwoławczej wcześniejszy znak towarowy był używany jako znak towarowy i nie tylko w opisowy sposób (zob. pkt 27 powyżej).
W niniejszej sprawie należy podkreślić, że badając rzeczywiste korzystanie z wcześniejszego znaku towarowego, Izba Odwoławcza podkreśliła wpierw, że strony postępowania przed EUIPO nie były w stanie porozumieć się w kwestii, czy wcześniejszy znak towarowy był używany raczej jako opisowa wskazówka co do pewnej wielkości butelki, czy jako znak towarowy zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie tożsamości pochodzenia towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany. Następnie wskazała ona, że z jednej strony kwestia ta była odrębna od kwestii, czy wcześniejszy znak towarowy mógł zostać zarejestrowany zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, a z drugiej strony ta ostatnia kwestia mogła być objęta wyłącznie postępowaniem w sprawie unieważnienia prawa do znaku wszczętym przed Wydziałem Unieważnień na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) tegoż rozporządzenia. Stwierdziła ona wreszcie, opierając się na wyroku z dnia 16 maja 2013 r., Reber/OHIM – Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM) (
T‑530/10
,
EU:T:2013:250
), że jest właściwa, by określić, czy specyficzne używanie wcześniejszego znaku towarowego miało opisowy charakter w świetle wymogu rzeczywistego używania przewidzianego w art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.
Ponadto należy zaznaczyć, że – jak zostało wskazane w pkt 8 zaskarżonej decyzji i jak wynika z analizy dokumentów zawartej w aktach EUIPO przekazanych Sądowi – aby wykazać rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego, skarżąca przedstawiła w toku postępowania przed EUIPO następujące dowody:
—
oświadczenie złożone pod przysięgą przez jej dyrektora marketingu w dniu 13 lutego 2013 r., które odsyła do zdjęć butelek wina musującego i które wskazuje na wielkość sprzedaży butelek wina musującego noszącego oznaczenia „piccolo” lub „pikkolo” w różnych państwach członkowskich Unii w latach 2007–2011;
—
zdjęcia butelek wina musującego;
—
wyciągi ze specyfikacji produktów i cenników obowiązujących od dnia 1 kwietnia 2007 r. i dla kolejnych lat, zredagowane w języku niemieckim i opatrzone częściowymi tłumaczeniami, wskazujące na przykład gamę butelek o pojemności 0,2 l noszących oznaczenie „pikkolo”;
—
wyciąg z cennika eksportowego obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2008 r. i od dnia 1 kwietnia 2009 r., zredagowany w języku angielskim, wskazujący na gamę butelek o pojemności 0,2 l noszących oznaczenie „piccolo”;
—
liczne faktury dotyczące lat 2007–2012, skierowane do przedsiębiorstw w Grecji, we Włoszech i w Finlandii, wskazujące w szczególności na dostawę butelek „HENKELL TRO. DRY SEC PICC.” o pojemności 0,2 l;
—
wyciąg z broszury handlowej.
Po zbadaniu dokumentów wskazanych w pkt 32 powyżej oraz dokumentów przekazanych przez interwenienta Izba Odwoławcza uznała w pkt 51 zaskarżonej decyzji, że wcześniejszy znak towarowy nie był przedmiotem rzeczywistego używania zgodnego z jego podstawową funkcją, jaką było zagwarantowanie tożsamości pochodzenia towarów i usług, dla których został zarejestrowany.
Sąd uważa, że taki wniosek mógł zostać zasadnie wyprowadzony z badania dokumentów wskazanych w pkt 32 powyżej.
Należy zaznaczyć w tym względzie przede wszystkim, że Izba Odwoławcza nie zakwestionowała ani czasu trwania, ani znaczenia używania wcześniejszego znaku towarowego i że strony tego nie podważają.
Następnie, jeśli chodzi o miejsce używania, skarżąca kwestionuje wniosek Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wprowadza ona do obrotu swe towary wyłącznie w Niemczech, w Grecji, we Włoszech i w Finlandii. Twierdzi ona, że sprzedawała produkty w 20 państwach członkowskich Unii pod oznaczeniem PICCOLO i w dwóch państwach członkowskich pod oznaczeniem PIKKOLO, czego dowodzi oświadczenie złożone pod przysięgą przez jej dyrektora marketingu w dniu 13 lutego 2013 r.
W tym względzie należy przypomnieć, że w celu dokonania oceny wartości dowodowej danego dokumentu należy przede wszystkim sprawdzić prawdziwość informacji w nim zawartych. Należy zatem wziąć pod uwagę w szczególności pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia oraz jego adresata, a następnie na podstawie jego treści zadać sobie pytanie, czy wydaje się on sensowny i wiarygodny. W niniejszej sprawie oświadczenie pod przysięgą zostało złożone przez dyrektora marketingu skarżącej, w związku z czym nie jest tak samo pewne i wiarygodne jak oświadczenie złożone przez osobę trzecią lub osobę niezależną od tej spółki. Samo oświadczenie złożone pod przysięgą nie jest wystarczające i stanowi jedynie poszlakę, która winna zostać poparta innymi dowodami (zob. podobnie ww. w pkt 31 wyrok Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM,
T‑530/10
,
EU:T:2013:250
, pkt
).
Tymczasem, jak słusznie podnoszą EUIPO i interwenient, wskazówki zawarte w oświadczeniu złożonym pod przysięgą nie są poparte towarzyszącymi mu dowodami. Wprost przeciwnie, z faktur przekazanych przez skarżącą jasno wynika, że odnoszą się one tylko do terytoriów czterech państw członkowskich. W konsekwencji Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, gdy uznała w pkt 37 zaskarżonej decyzji, że dowody przekazane przez skarżącą wskazują na to, iż sprzedawała ona swe wina musujące nie w całej Unii, a jedynie w Niemczech, w Grecji, we Włoszech i w Finlandii.
Wreszcie, jeśli chodzi o zawartą w zaskarżonej decyzji analizę charakteru używania wcześniejszego znaku towarowego, którą skarżąca zakwestionowała głównie i w konkretny sposób (zob. pkt 27 powyżej), Izba Odwoławcza uznała w istocie w pkt 39–51 zaskarżonej decyzji, że niezależnie od kwestii, czy konsumenci zrozumieją znaczenie terminu „piccolo”, sposób, w jaki używano wcześniejszego znaku towarowego na butelkach wina musującego skarżącej oraz w specyfikacjach produktów i na fakturach, nie pozwalał uznać, że wspomniany znak towarowy był używany jako znak towarowy.
Skarżąca kwestionuje tę analizę, podnosząc głównie, że należy zwrócić szczególną uwagę na sposób, w jaki wcześniejszy znak towarowy jest używany na produktach, ponieważ to właśnie w taki sposób ów znak towarowy jest prezentowany konsumentom, podczas gdy specyfikacje produktów, cenniki i faktury są przeznaczone wyłącznie dla przedsiębiorców, a nie dla konsumentów. Jej zdaniem z prezentacji produktów jasno wynika, że wspomniany znak towarowy był używany jako znak towarowy, a nie w sposób opisowy. Dodaje ona, że w danym sektorze przyjęte jest wskazywanie w wyraźny sposób wyłącznie znaków towarowych. W konsekwencji przedstawienie danego znaku towarowego jako podkreślonego w wyraźny sposób, który zwraca uwagę, wskazuje na zamiar skarżącej używania tego terminu jako znaku towarowego, a nie jako opisowej wskazówki co do wielkości butelki, co odpowiada ponadto temu, w jaki sposób konsument postrzega używanie terminu.
Należy stwierdzić, że argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Niezależnie bowiem od kwestii, czy termin „piccolo” jest terminem technicznym używanym w sektorze winiarskim, czy też jest on również powszechnie używany przy sprzedaży win musujących przeciętnemu konsumentowi win, należy uznać, że sposób, w jaki wcześniejszy znak towarowy jest używany na samym produkcie, mianowicie na butelkach wina musującego, nie pozwala w żadnym razie uznać, że wspomniany znak towarowy był używany jako znak towarowy, to znaczy zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest wskazanie handlowego pochodzenia odnośnego towaru. Rzeczywiste używanie znaku towarowego może zostać stwierdzone wyłącznie, gdy ten znak towarowy jest używany w celu zagwarantowania tożsamości pochodzenia towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany [wyrok z dnia 16 czerwca 2015 r., Polytetra/OHMI – EI du Pont de Nemours (POLYTETRAFLON),
T‑660/11
, Zb.Orz.,
EU:T:2015:387
, pkt
].
Wbrew twierdzeniom skarżącej termin „piccolo” nie jest wcale przedstawiony na towarze lub na opakowaniu w wyraźny sposób, który zwraca tym samym uwagę konsumenta. Wprost przeciwnie, jak słusznie podkreśliła Izba Odwoławcza w pkt 42–45 zaskarżonej decyzji, to ewidentnie termin „henkell” jest wyraźny zarówno na towarze, jak i na opakowaniu.
Jeśli chodzi o towar, jak wskazała Izba Odwoławcza w pkt 43 zaskarżonej decyzji, termin „henkell” figuruje w górnej części etykiety na szyjce butelki i jest wyróżniony za pomocą banderoli. Poniżej tego terminu znajduje się symbol graficzny, przy czym ów symbol widnieje powyżej terminu „piccolo” lub „pikkolo”. Natomiast termin „piccolo” lub „pikkolo” jest umiejscowiony powyżej oznaczenia „dry sec”, napisanego znacznie mniejszymi literami. Symbol graficzny widniejący na szyjce butelki został też powtórzony na centralnej etykiecie butelki. Znajduje się on powyżej terminu „henkell” napisanego wielkimi, pogrubionymi literami, który znajduje się powyżej terminu „trocken” napisanego znacznie mniejszymi literami.
Jeśli chodzi o opakowanie, sposób przedstawienia terminu „piccolo” lub „pikkolo” jest podobny do sposobu przedstawienia figurującego na towarze. Opakowanie zawiera bowiem symbol graficzny znajdujący się powyżej terminu „henkell” napisanego wielkimi, pogrubionymi literami, który znajduje się powyżej terminu „trocken”, napisanego znacznie mniejszymi literami. Termin „piccolo” lub „pikkolo” jest widoczny w dolnej części opakowania, w czcionce podobnej do czcionki użytej przy terminie „trocken”, i towarzyszą mu inne słowa napisane jeszcze mniejszymi literami.
Jak słusznie wskazały Izba Odwoławcza i interwenient, w związku z powyższym to właśnie termin „henkell” – ze względu na swoją wielkość i swoje położenie – wyraźnie dominuje, niezależnie od tego, czy chodzi o butelkę, czy też opakowanie. Termin „piccolo” lub „pikkolo” widnieje w ramach całościowego obrazu jedynie na drugim planie, jako dodatkowy element.
W konsekwencji, jak słusznie wskazują EUIPO i interwenient, to raczej widoczny na butelce lub na opakowaniu termin „henkell” będzie postrzegany jako wskazówka co do handlowego pochodzenia towaru, podczas gdy termin „piccolo” lub „pikkolo” będzie pełnił jedynie funkcję opisową co do wielkości butelki.
Ponadto wniosek ten potwierdzają w pełni specyfikacje produktów, cenniki i faktury przekazane przez skarżącą w toku postępowania przed EUIPO. Jak przyjęła bowiem Izba Odwoławcza w pkt 40 zaskarżonej decyzji i jak podnoszą EUIPO i interwenient, jest oczywiste, że termin „piccolo” lub „pikkolo” jest używany w celu opisania wielkości butelki. Ów termin jest kojarzony wyłącznie z innymi opisowymi terminami, takimi jak „trocken” i „dry” dla różnych towarów skarżącej, i jest systematycznie kojarzony z butelkami o pojemności 0,2 l, tak samo jak termin „magnum” lub wyrażenie „double magnum” są używane dla butelek o pojemności 1,5 l lub 3 l.
Jeśli chodzi w szczególności o faktury, zawierają one wzmiankę „henkell trocken dry sec picc.” lub wzmiankę „henkell tro. dry sec picc.”, po której następuje informacja na temat wielkości butelki wina, mianowicie wzmianka „200 ml”, a w niektórych przypadkach towarzyszy im informacja dotycząca zawartości alkoholu, na przykład wzmianka „11,5% obj.”. Tymczasem jest jasne, że takie informacje, podane ponadto przy użyciu skrótów, nie mogą być postrzegane jako wskazówki co do handlowego pochodzenia towaru. Jak podkreśla EUIPO, fakt, iż skrócony termin „picc.” znajduje się zawsze po wyrażeniach „trocken dry sec” lub „tro. dry sec”, z których wszystkie opisują stopień słodkości wina musującego w różnych językach, należy interpretować w ten sposób, że sam termin „piccolo” jest opisowy i nie jest kolejną wskazówką co do handlowego pochodzenia obok części firmy „henkell”.
Należy więc stwierdzić, że dowody przedstawione przez skarżącą przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą, nawet rozpatrywane w całości, nie wykazują w sposób wystarczający pod względem prawnym rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w odnośnym okresie. Należy dodać, że – jak wynika z rozważań dotyczących analizy czwartego argumentu skarżącej – badanie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, którego dokonała Izba Odwoławcza, jest zgodne z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem. Należy stwierdzić w szczególności, że Izba Odwoławcza nie naruszyła w żadnym razie wskazanych przez skarżącą zasad wynikających między innymi z wyroku z dnia 24 maja 2012 r., Formula One Licensing/OHIM (
C‑196/11 P
,
EU:C:2012:314
). Podobnie należy zaznaczyć, że z badania tego argumentu wynika, iż Izba Odwoławcza nie zajęła w ogóle stanowiska w kwestii, czy istniały bezwzględne podstawy odmowy rejestracji lub podważające ważność wcześniejszego znaku towarowego, lecz ograniczyła się do oceny, czy ów wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany zgodnie z jego podstawową funkcją.
Wynika stąd, że nie można stwierdzić żadnego naruszenia art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego.
Ponadto należy dodać, że wniosku tego nie można podważyć w świetle załączników A.8–A.12 do skargi, które obejmują odpowiednio kompilację różnych prezentacji towarów używanych w Niemczech od 1935 r., opis etykiety umieszczonej z tyłu towaru, badanie dotyczące towarów w jednym z dużych supermarketów w Niemczech, historyczne zdjęcia, reklamy i CD-ROM zawierający reklamy telewizyjne z lat 1957–1964, i wreszcie ankietę przeprowadzoną wśród konsumentów w Niemczech w październiku 1991 r.
Załączniki A.8–A.12 do skargi, które zostały przedstawione przez skarżącą po raz pierwszy w ramach postępowania przed Sądem, nie mogą zostać uwzględnione i należy odrzucić je jako niedopuszczalne. Skarga do Sądu ma bowiem na celu dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych EUIPO w rozumieniu art. 65 rozporządzenia nr 207/2009, a zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego w świetle dokumentów przedstawionych po raz pierwszy w toczącym się przed nim postępowaniu. Należy więc odrzucić wskazane powyżej dokumenty, bez potrzeby badania ich mocy dowodowej [zob. podobnie wyrok z dnia 24 listopada 2005 r., Sadas/OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FELICIE),
T‑346/04
, Zb.Orz.,
EU:T:2005:420
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
W każdym wypadku należy podkreślić, że gdyby załączniki A.8–A.12 do skargi nie były niedopuszczalne, i tak byłoby jasne, że albo nie dotyczą one odnośnego okresu, albo odnoszą się one do znaków towarowych innych niż znak towarowy rozpatrywany w niniejszej sprawie, tak że niemożliwe jest ich uwzględnienie w tym przypadku.
Wreszcie jeśli chodzi o orzeczenie sądu pierwszej instancji w Wiesbaden z dnia 10 kwietnia 1972 r. zawarte w załączniku A.13 do skargi, na które skarżącą powołała się w toku rozprawy, należy przypomnieć, że przy wykładni prawa Unii ani stronom, ani samemu Sądowi nie można zakazać szukania inspiracji w elementach zaczerpniętych z orzecznictwa unijnego, krajowego lub międzynarodowego. Takiej możliwości powołania się na orzeczenia sądów krajowych nie dotyczy orzecznictwo, zgodnie z którym Sąd ma za zadanie przeprowadzić kontrolę zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych w świetle informacji przedstawionych przez strony w postępowaniu przed tymi izbami, ponieważ nie chodzi tu o zarzucenie izbom odwoławczym, że nie uwzględniły okoliczności faktycznych zawartych w konkretnym wyroku sądu krajowego, ale o przywołanie danych wyroków na poparcie zarzutu dotyczącego naruszenia przez izby odwoławcze jednego z przepisów rozporządzenia nr 207/2009 [zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2006 r., Vitakraft-Werke Wührmann/OHIM – Johnson’s Veterinary Products (VITACOAT),
T‑277/04
, Zb.Orz.,
EU:T:2006:202
, pkt
,
].
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca nie powołuje się na decyzję sądu pierwszej instancji w Wiesbaden, by przedstawić przykład sposobu, w jakim należy interpretować przepis prawa, ale po to by wyjaśnić kwestię faktyczną, mianowicie kwestię, czy skarżąca używała terminu „piccolo” jako znaku towarowego. W konsekwencji chodzi tu o dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, jaki skarżąca powinna była przedstawić przed EUIPO. Ponadto podobnie jak w przypadku załączników A.8–A.12 do skargi należy zaznaczyć, że orzeczenie sądu pierwszej instancji w Wiesbaden nie odnosi się do rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego i nie dotyczy odnośnego okresu.
Mając zatem na względzie całość powyższych rozważań, należy oddalić czwarty argument skarżącej jako bezzasadny.
Jeśli chodzi o trzy pierwsze argumenty, dotyczące rzekomego unieważnienia de facto prawa do wcześniejszego znaku towarowego, jak również dotyczące oceny odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego, której miała dokonać Izba Odwoławcza (zob. pkt 27 powyżej), należy je oddalić. Wbrew bowiem sugestiom skarżącej Izba Odwoławcza nie zajęła w ogóle stanowiska w kwestii, czy istniały bezwzględne podstawy odmowy rejestracji lub podważające ważność wcześniejszego znaku towarowego, lecz ograniczyła się do oceny, czy ów wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany zgodnie z jego podstawową funkcją (zob. pkt 50 powyżej).
Izba Odwoławcza ograniczyła się do stwierdzenia, że przedstawione dowody wskazywały, iż wcześniejszy znak towarowy był używany przez skarżącą w sposób opisowy, mianowicie w celu opisania butelki o określonej wielkości. Ponadto jak słusznie wskazały EUIPO i interwenient w swych pismach oraz podczas rozprawy, Izba Odwoławcza w ogóle nie zbadała, odróżniającego charakteru wspomnianego znaku towarowego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu jako takiego, lecz zbadała postrzeganie oznaczenia wynikające z konkretnych warunków jego używania jako znaku towarowego w rozumieniu art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, do czego jest zobowiązana w ramach oceny rzeczywistego używania każdego wcześniejszego znaku towarowego. Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym brak odróżniającego charakteru stwierdzony przez Izbę Odwoławczą opiera się wyłącznie na dokumentach przekazanych przez interwenienta, których data jest późniejsza niż odnośny okres (zob. pkt 27 powyżej), należy go oddalić jako bezzasadny, ponieważ, po pierwsze, Izba Odwoławcza w ogóle nie stwierdziła braku odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego, a po drugie, temu argumentowi brak jest podstaw faktycznych. Wbrew bowiem temu, co skarżąca stwierdziła podczas rozprawy w odpowiedzi na pytanie Sądu, z pkt 21 i 39–44 zaskarżonej decyzji jasno wynika, że Izba Odwoławcza uznała, iż wcześniejszy znak towarowy nie był przedmiotem rzeczywistego używania, opierając się głównie na dowodach przedstawionych przez skarżącą, których data nie jest późniejsza niż odnośny okres.
Zważywszy na całość powyższych rozważań należy oddalić jedyny zarzut podniesiony przez skarżącą jako bezzasadny, w związku czym należy oddalić niniejszą skargę.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta należy obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów
SĄD (dziewiąta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skarga zostaje oddalona.

2)
Henkell & Co. Sektkellerei KG zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola.

Berardis
Czúcz
Popescu
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2016 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.