CELEX: 62021TJ0524
Πρόσβαση στα έγγραφα
Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001
Αλληλογραφία της Επιτροπής με την AstraZeneca και τις γερμανικές αρχές σχετικά με τις ποσότητες και τους χρόνους παράδοσης των εμβολίων κατά της COVID‑19
Εξαίρεση σχετική με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών
Έγγραφα προσκομισθέντα στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας η οποία είχε περατωθεί κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης περί άρνησης παροχής πρόσβασης σε αυτά
Εξαίρεση σχετική με την προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου
Εξαίρεση σχετική με την προστασία των εμπορικών συμφερόντων τρίτου

(
)
Με την προσφυγή του δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, ο προσφεύγων Hans-Wilhelm Saure ζητεί την ακύρωση, αφενός, της απόφασης C(2021) 5327 final της Επιτροπής, της 13ης Ιουλίου 2021, με την οποία απορρίφθηκε η επιβεβαιωτική αίτησή του πρόσβασης σε ορισμένα έγγραφα (στο εξής: πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση), και, αφετέρου, της απόφασης C(2022) 870 final της Επιτροπής, της 7ης Φεβρουαρίου 2022, περί άρνησης παροχής πρόσβασης σε ορισμένα έγγραφα (στο εξής: δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση).
Ιστορικό της διαφοράς
Ο προσφεύγων είναι δημοσιογράφος που εργάζεται για τη γερμανική καθημερινή εφημερίδα
Bild
.
Με έγγραφο της 29ης Ιανουαρίου 2021 ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, βάσει του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (
ΕΕ 2001, L 145, σ. 43
), να του παράσχει πρόσβαση σε αντίγραφα του συνόλου της αλληλογραφίας που ανταλλάχθηκε από την 1η Απριλίου 2020 μεταξύ της Επιτροπής και, αφενός, της AstraZeneca plc ή των θυγατρικών της καθώς και, αφετέρου, της Ομοσπονδιακής Καγκελαρίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ή του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Υγείας του κράτους μέλους αυτού σχετικά με την ως άνω εταιρία και τις θυγατρικές της, όσον αφορά ιδίως τις ποσότητες και τους χρόνους παράδοσης των προσφερόμενων από την εν λόγω εταιρία εμβολίων κατά της COVID‑19. Η αίτηση αυτή καταχωρίστηκε με αριθμό πρωτοκόλλου GESTDEM 2021/0550 την 1η Φεβρουαρίου 2021.
Στις 16 Μαρτίου 2021, μη έχοντας λάβει απάντηση από την Επιτροπή εντός της προθεσμίας του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 1049/2001, όπως αυτή παρατάθηκε σύμφωνα με την παράγραφο 3 της εν λόγω διάταξης, ο προσφεύγων υπέβαλε στην Επιτροπή επιβεβαιωτική αίτηση.
Οι υπηρεσίες της Επιτροπής βεβαίωσαν αυθημερόν την παραλαβή της επιβεβαιωτικής αίτησης. Στις 9 Απριλίου του ίδιου έτους, ήτοι κατά τη λήξη της προθεσμίας εξέτασης της αίτησης αυτής, οι εν λόγω υπηρεσίες ενημέρωσαν τον προσφεύγοντα ότι η αίτηση τελούσε ακόμη υπό εξέταση και ότι η προθεσμία παρατεινόταν μέχρι τις 30 Απριλίου του ίδιου έτους, ημερομηνία λήξης της περιόδου των δεκαπέντε επιπλέον εργάσιμων ημερών που προβλέπει το άρθρο 8, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001.
Στις 23 Απριλίου 2021 η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκπροσωπούμενη από την Επιτροπή, κίνησε δικαστική διαδικασία ενώπιον του tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου πρωτοδικείου Βρυξελλών, Βέλγιο) κατά της AstraZeneca σχετικά με την εκτέλεση της συναφθείσας με αυτήν συμφωνίας προαγοράς.
Στις 30 Απριλίου 2021 οι υπηρεσίες της Επιτροπής ενημέρωσαν εκ νέου τον προσφεύγοντα ότι δεν μπορούσε να δοθεί απάντηση στην επιβεβαιωτική αίτηση εντός της ταχθείσας προθεσμίας και ανέφεραν ότι θα κατέβαλλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να του απαντήσουν το συντομότερο δυνατόν. Από την ημερομηνία αυτή, η απουσία απάντησης στην επιβεβαιωτική αίτηση ισοδυναμούσε με σιωπηρή αρνητική απόφαση σχετικά με τα ζητηθέντα έγγραφα –σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001–, κατά της οποίας ο προσφεύγων άσκησε προσφυγή ακυρώσεως πρωτοκολληθείσα με αριθμό υπόθεσης T‑232/21, προσφυγή η οποία απορρίφθηκε με διάταξη της 18ης Μαρτίου 2022, Saure κατά Επιτροπής (
T‑232/21
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2022:165
).
Με διάταξη της 18ης Ιουνίου 2021, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας μεταξύ της Ένωσης και της AstraZeneca, υποχρέωσε την τελευταία να παραδώσει στα κράτη μέλη της Ένωσης 50 εκατομμύρια επιπλέον δόσεις εμβολίων βάσει δεσμευτικού χρονοδιαγράμματος, επ’ απειλή χρηματικής ποινής.
Στις 13 Ιουλίου 2021 ο Γενικός Γραμματέας της Επιτροπής εξέδωσε την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, σε απάντηση στην επιβεβαιωτική αίτηση της 16ης Μαρτίου 2021. Ειδικότερα, η απόφαση προσδιόρισε διάφορα έγγραφα και επισήμανε ότι δεν έπρεπε να παρασχεθεί πρόσβαση σε αυτά, καθώς τα εν λόγω έγγραφα ενέπιπταν στην εξαίρεση σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών, την οποία προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, δεδομένου ότι εκκρεμούσε τέτοια διαδικασία ενώπιον του tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου πρωτοδικείου Βρυξελλών).
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2021 η Επιτροπή ανέφερε, σε δελτίο Τύπου, ότι η Ένωση και η AstraZeneca κατέληξαν σε συμφωνία με την οποία, μεταξύ άλλων, διευθετούνταν η διαφορά που εκκρεμούσε ενώπιον του tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου πρωτοδικείου Βρυξελλών). Το δικαστήριο αυτό, με απόφαση της 15ης Οκτωβρίου του ίδιου έτους, έκανε δεκτή την παραίτηση από την αγωγή.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2022, λαμβανομένης υπόψη της περάτωσης της δικαστικής αυτής διαδικασίας, ο Γενικός Γραμματέας της Επιτροπής, κατόπιν επανεξέτασης της επιβεβαιωτικής αίτησης της 16ης Μαρτίου 2021, εξέδωσε, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 7, του κανονισμού 1049/2001, τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, από την οποία προκύπτει ότι αντικαθιστά την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση.
Πρώτον, η Επιτροπή επισήμανε ότι η εξαίρεση σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών εφαρμοζόταν σε όλα τα ακόλουθα έγγραφα:
–
παράρτημα της προσφοράς που υπέβαλε η AstraZeneca (στο εξής: έγγραφο 1.2)·
–
έγγραφο της 12ης Ιουνίου 2020 το οποίο αντηλλάγη μεταξύ της AstraZeneca και των κυβερνήσεων διαφόρων κρατών μελών με σκοπό τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη σύμβασης χρηματοδότησης (στο εξής: έγγραφο 2)·
–
σχέδιο σύμβασης χρηματοδότησης το οποίο απέστειλε η AstraZeneca στις 24 Ιουνίου 2020 στις κυβερνήσεις διαφόρων κρατών μελών (στο εξής: έγγραφο 3)·
–
έγγραφο της 20ής Νοεμβρίου 2020 σχετικά με την καταβολή της δεύτερης δόσης που προβλέπεται στη συναφθείσα με την AstraZeneca συμφωνία προαγοράς (στο εξής: έγγραφο 5)·
–
τις παρουσιάσεις που χρησιμοποίησε η AstraZeneca κατά τις συναντήσεις του διοικητικού συμβουλίου της 4ης Δεκεμβρίου 2020, της 22ας Ιανουαρίου, της 1ης, της 11ης, της 19ης και της 23ης Φεβρουαρίου καθώς και της 11ης Μαρτίου 2021 (στο εξής: έγγραφο 6)·
–
παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η AstraZeneca σε συνάντηση της 7ης Δεκεμβρίου 2020 (στο εξής: έγγραφο 7)·
–
παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η AstraZeneca σε συνάντηση της 19ης Ιανουαρίου 2021 (στο εξής: έγγραφο 8)·
–
έγγραφο σχετικό με τις ημερομηνίες παράδοσης των εμβολίων (στο εξής: έγγραφο 9) συνοδευόμενο από πέντε παραρτήματα (στο εξής: έγγραφα 9.1 έως 9.5)·
–
παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η AstraZeneca σε συνάντηση του διοικητικού συμβουλίου της 25ης Ιανουαρίου 2021 (στο εξής: έγγραφο 10).
Επιπλέον, η Επιτροπή αρνήθηκε εν μέρει, βάσει της εξαίρεσης σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών, την παροχή πρόσβασης στα ηλεκτρονικά μηνύματα που αντηλλάγησαν μεταξύ της Επιτροπής και της AstraZeneca στις 27 Ιουλίου 2020 (στο εξής: έγγραφο 11).
Δεύτερον, η Επιτροπή, στηριζόμενη στην εξαίρεση σχετικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου, την οποία προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1049/2001, αρνήθηκε εν μέρει την παροχή πρόσβασης σε ορισμένα έγγραφα, από τα οποία απάλειψε τα προσωπικά δεδομένα εκπροσώπων της AstraZeneca και μελών του προσωπικού της Επιτροπής που δεν κατείχαν ανώτερες διευθυντικές θέσεις. Πρόκειται για τα ακόλουθα έγγραφα:
–
το ηλεκτρονικό μήνυμα που εστάλη στην Επιτροπή και περιείχε την προσφορά της AstraZeneca (στο εξής: έγγραφο 1.1)·
–
τα ηλεκτρονικά μηνύματα που αντηλλάγησαν μεταξύ της AstraZeneca, της Επιτροπής και της Γερμανικής Κυβέρνησης από τις 2 έως τις 13 Ιουλίου 2020 (στο εξής: έγγραφο 4)·
–
το έγγραφο 11·
–
τη συμφωνία προαγοράς που συνήφθη στις 27 Αυγούστου 2020 μεταξύ της AstraZeneca και της Επιτροπής (στο εξής: έγγραφο 12).
Τρίτον, η Επιτροπή επισήμανε ότι η εξαίρεση σχετικά με την προστασία των εμπορικών συμφερόντων, την οποία προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, δικαιολογούσε την παροχή μερικής μόνον πρόσβασης στα ακόλουθα έγγραφα:
–
τα πρακτικά των συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου της 4ης Δεκεμβρίου 2020, της 22ας Ιανουαρίου, της 1ης, της 11ης, της 19ης και της 23ης Φεβρουαρίου καθώς και της 11ης Μαρτίου 2021 (στο εξής: έγγραφα 6.1 έως 6.6)·
–
το έγγραφο 12.
Εξάλλου, εκτιμώντας ότι το έγγραφο που περιείχε την υποβληθείσα από την AstraZeneca προσφορά (στο εξής: έγγραφο 1) καλυπτόταν από γενικό τεκμήριο εμπιστευτικότητας βάσει της εξαίρεσης σχετικά με την προστασία των εμπορικών συμφερόντων, η Επιτροπή αρνήθηκε πλήρως την παροχή πρόσβασης στο εν λόγω έγγραφο.
Τέταρτον, η Επιτροπή παρέσχε πλήρη πρόσβαση στα δύο παραρτήματα του εγγράφου 11.
Αιτήματα των διαδίκων
Με το δικόγραφο της προσφυγής, ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Με το αίτημα κατάργησης της δίκης, η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να καταργήσει τη δίκη επί της προσφυγής·
–
να αποφανθεί ότι κάθε διάδικος πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Με το υπόμνημα προσαρμογής της προσφυγής, ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να ακυρώσει τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση.
Με την απάντηση στο υπόμνημα προσαρμογής της προσφυγής, η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή, όπως αυτή έχει προσαρμοστεί·
–
να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί του αιτήματος ακύρωσης της δεύτερης προσβαλλόμενης απόφασης
Προς στήριξη του αιτήματος ακύρωσης της δεύτερης προσβαλλόμενης απόφασης, ο προσφεύγων προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούν το ανεφάρμοστο των τριών εξαιρέσεων που επικαλείται η Επιτροπή για να δικαιολογήσει την άρνηση παροχής πρόσβασης στα ζητηθέντα έγγραφα.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά το ανεφάρμοστο του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η εξαίρεση σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών εφαρμόζεται μόνον ενόσω εκκρεμεί διαφορά ενώπιον δικαστηρίου. Δεδομένου, όμως, ότι η διαδικασία ενώπιον του tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου πρωτοδικείου Βρυξελλών) περατώθηκε, η γνωστοποίηση των ζητηθέντων εγγράφων δεν θα μπορούσε πλέον να θίξει καμία δικαστική διαδικασία κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001. Εξάλλου, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι το άρθρο 871 bis του βελγικού code judiciaire (κώδικα πολιτικής δικονομίας) δεν επιτρέπει παρέκκλιση από το σαφές γράμμα του άρθρου αυτού.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ακόμη και μετά την περάτωση της δικαστικής διαδικασίας, η εξαίρεση σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών εξακολουθεί να εφαρμόζεται εν προκειμένω σε ορισμένα έγγραφα που προσκομίστηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής. Φρονεί ότι η άρνηση παροχής πρόσβασης στα εν λόγω έγγραφα ήταν αναγκαία για να διασφαλιστεί, μεταξύ άλλων, η τήρηση της ακεραιότητας της δικαστικής διαδικασίας.
Επικαλείται επίσης την υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας της με τις δικαστικές αρχές, η οποία της επιβάλλει να μη γνωστοποιήσει ορισμένα έγγραφα που προσκομίστηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής και χαρακτηρίζονται ως εμπιστευτικά δυνάμει του άρθρου 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας.
Εξάλλου, ο προσφεύγων δεν επικαλέστηκε κανένα υπερισχύον δημόσιο συμφέρον ικανό να δικαιολογήσει τη γνωστοποίηση των εγγράφων αυτών στο κοινό.
Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, τα θεσμικά όργανα αρνούνται την πρόσβαση σε έγγραφο του οποίου η γνωστοποίηση θα έθιγε την προστασία των δικαστικών διαδικασιών, εκτός εάν για τη γνωστοποίηση του εγγράφου υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον.
Εξάλλου, κατά την πρώτη περίοδο του άρθρου 4, παράγραφος 7, του κανονισμού 1049/2001, οι εξαιρέσεις που προβλέπονται στις παραγράφους 1 έως 3 εφαρμόζονται μόνον ενόσω η προστασία δικαιολογείται ως εκ του περιεχομένου του εγγράφου.
Επομένως, η εφαρμογή της εξαίρεσης του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001 περιορίζεται κατ’ ανάγκη χρονικά, καθόσον αντιτίθεται στη γνωστοποίηση των εγγράφων μόνον ενόσω, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου των εγγράφων αυτών, εξακολουθεί να υφίσταται ο κίνδυνος να θιγεί δικαστική διαδικασία (πρβλ. απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 2020, Compañía de Tranvías de la Coruña κατά Επιτροπής,
T‑485/18
,
EU:T:2020:35
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Κατά τη νομολογία, η προστασία των διαδικασιών αυτών εξηγείται από την ανάγκη να διασφαλιστεί η τήρηση της αρχής της ισότητας των όπλων καθώς και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης (πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2010, Σουηδία κ.λπ. κατά API και Επιτροπής,
C‑514/07 P, C‑528/07 P και C‑532/07 P
,
EU:C:2010:541
, σκέψη
).
Όσον αφορά την τήρηση της αρχής της ισότητας των όπλων, έχει κριθεί, μεταξύ άλλων, ότι, εάν το περιεχόμενο εγγράφων που εκθέτουν τις θέσεις θεσμικού οργάνου στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιου διαλόγου, οι επικρίσεις επί των εγγράφων αυτών θα ενείχαν τον κίνδυνο να επηρεάσουν αθέμιτα τις θέσεις που υποστηρίζει το θεσμικό όργανο ενώπιον των αρμόδιων δικαστηρίων (βλ. απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 2020, Compañía de Tranvías de la Coruña κατά Επιτροπής,
T‑485/18
,
EU:T:2020:35
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Όσον αφορά την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και την ακεραιότητα της δικαστικής διαδικασίας, ο αποκλεισμός της δικαιοδοτικής δραστηριότητας από το πεδίο εφαρμογής του δικαιώματος πρόσβασης στα έγγραφα δικαιολογείται υπό το πρίσμα της ανάγκης διασφάλισης, καθ’ όλη τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας, της διεξαγωγής των συζητήσεων μεταξύ των διαδίκων καθώς και της διάσκεψης του οικείου δικαστηρίου όσον αφορά την εκδικαζόμενη υπόθεση με απόλυτη ηρεμία, χωρίς εξωτερικές πιέσεις στη δικαιοδοτική δραστηριότητα (βλ. απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 2020, Compañía de Tranvías de la Coruña κατά Επιτροπής,
T‑485/18
,
EU:T:2020:35
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, πρέπει να επισημανθεί ότι τα έγγραφα στα οποία η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει πρόσβαση αφορούν τις ποσότητες και την παράδοση των εμβολίων που παρασκευάζει η AstraZeneca και ότι πρόκειται για έγγραφα που το εν λόγω θεσμικό όργανο είχε στην κατοχή του πριν από τις 16 Μαρτίου 2021, ημερομηνία κατά την οποία ο προσφεύγων υπέβαλε επιβεβαιωτική αίτηση πρόσβασης.
Τα έγγραφα αυτά δεν προσκομίστηκαν παρά αργότερα στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας που κινήθηκε ενώπιον του tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου πρωτοδικείου Βρυξελλών) στις 23 Απριλίου 2021 σχετικά με την παράδοση εμβολίων βάσει της συναφθείσας με την AstraZeneca συμφωνίας προαγοράς. Η εν λόγω διαδικασία περατώθηκε στις 15 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ημερομηνία κατά την οποία το εθνικό δικαστήριο έκανε δεκτή την παραίτηση από την αγωγή, με αποτέλεσμα να τεθεί οριστικά τέρμα στη διαδικασία.
Ως εκ τούτου, κατά την ημερομηνία έκδοσης της δεύτερης προσβαλλόμενης απόφασης στις 7 Φεβρουαρίου 2022, είχε περατωθεί η δικαστική διαδικασία που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την εφαρμογή της εξαίρεσης σχετικά με την προστασία μιας τέτοιας διαδικασίας.
Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι ένα έγγραφο το οποίο δεν έχει καταρτιστεί στο πλαίσιο συγκεκριμένης δικαστικής διαδικασίας μπορεί βεβαίως να τύχει προστασίας δυνάμει της εξαίρεσης του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001 εάν, κατά την ημερομηνία κατά την οποία δίδεται απάντηση στην αίτηση πρόσβασης, το εν λόγω έγγραφο έχει προσκομιστεί στο πλαίσιο τέτοιας δικαστικής διαδικασίας (απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 2020, Intercept Pharma και Intercept Pharmaceuticals κατά EMA,
C‑576/19 P
,
EU:C:2020:873
, σκέψη
).
Ωστόσο, αφενός, από τον ευρύ ορισμό της έννοιας του «εγγράφου», κατά το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1049/2001, καθώς και από τη διατύπωση και την ίδια την πρόβλεψη εξαίρεσης σχετικής με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών, προκύπτει ότι βούληση του νομοθέτη της Ένωσης δεν ήταν να αποκλείσει τη δράση των θεσμικών οργάνων σε επίπεδο ένδικων διαφορών από το δικαίωμα πρόσβασης των πολιτών, αλλά να προβλέψει, συναφώς, ότι τα όργανα αυτά αρνούνται τη γνωστοποίηση των σχετικών με δικαστική διαδικασία εγγράφων στις περιπτώσεις στις οποίες μια τέτοια γνωστοποίηση θα έθιγε τη διαδικασία την οποία αφορούν τα οικεία έγγραφα (βλ. απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2015, Breyer κατά Επιτροπής,
T‑188/12
,
EU:T:2015:124
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Αφετέρου, από την πρώτη περίοδο του άρθρου 4, παράγραφος 7, του κανονισμού 1049/2001 προκύπτει ότι, για να καθοριστεί αν ένα έγγραφο εμπίπτει σε μια από τις εξαιρέσεις του δικαιώματος πρόσβασης στα έγγραφα οι οποίες προβλέπονται στις παραγράφους 1 έως 3 του ως άνω άρθρου, το μόνο σημαντικό είναι το περιεχόμενο του ζητηθέντος εγγράφου (απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 2020, Intercept Pharma και Intercept Pharmaceuticals κατά EMA,
C‑576/19 P
,
EU:C:2020:873
, σκέψη
).
Από τις σκέψεις 43 και 44 ανωτέρω προκύπτει ότι το γεγονός ότι ένα έγγραφο προσκομίστηκε στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας συνεπάγεται απλώς ότι το έγγραφο αυτό ενδέχεται να τύχει προστασίας δυνάμει της εξαίρεσης του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, πράγμα το οποίο πρέπει να εξακριβωθεί με γνώμονα το περιεχόμενο του εγγράφου, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 7, του κανονισμού 1049/2001.
Με άλλα λόγια, για να εκτιμηθεί αν, όπως υποστηρίζει ο προσφεύγων, η εξαίρεση σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών δεν μπορούσε πλέον να δικαιολογήσει την άρνηση παροχής πρόσβασης στα επίδικα έγγραφα μετά την περάτωση της διαδικασίας αυτής, πρέπει να εξεταστεί αν, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου των εγγράφων, η Επιτροπή απέδειξε ότι η γνωστοποίησή τους θα εξακολουθούσε να θίγει την εν λόγω διαδικασία.
Εν προκειμένω, όμως, η Επιτροπή δεν εξηγεί με ποιον τρόπο η πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα θα μπορούσε, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου τους, να συνεχίσει να θίγει συγκεκριμένα και ουσιαστικά μια δικαστική διαδικασία η οποία είχε περατωθεί κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης περί άρνησης παροχής πρόσβασης σε αυτά.
Επομένως, ελλείψει τέτοιας εξήγησης που να προκύπτει από συγκεκριμένη εξέταση του περιεχομένου των επίδικων εγγράφων, ορθώς υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ο προσφεύγων ότι η γνωστοποίηση εγγράφου προσκομισθέντος στο πλαίσιο της επίμαχης δικαστικής διαδικασίας δεν μπορεί πλέον να θίξει τη δικαιοδοτική δραστηριότητα του επιληφθέντος εθνικού δικαστηρίου, δεδομένου ότι η δραστηριότητα αυτή, κατόπιν της περάτωσης της διαδικασίας, έχει ολοκληρωθεί. Ομοίως, υπό τις περιστάσεις αυτές, η γνωστοποίηση δεν είναι πλέον, καταρχήν, ικανή να θέσει σε κίνδυνο την άμυνα του συντάκτη του εν λόγω εγγράφου και, ως εκ τούτου, να θίξει την αρχή της ισότητας των όπλων, όπως παραδέχθηκε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, κατά τη διάρκεια της οποίας επικεντρώθηκε στην ανάγκη να διασφαλιστεί η τήρηση της ακεραιότητας της δικαστικής διαδικασίας. Επί του τελευταίου αυτού σημείου, διαπιστώνεται επίσης ότι, μετά την περάτωση της διαδικασίας, οι συζητήσεις μεταξύ των διαδίκων καθώς και η διάσκεψη του οικείου δικαστηρίου επί της εκδικαζόμενης υπόθεσης μπόρεσαν να διεξαχθούν με απόλυτη ηρεμία, χωρίς εξωτερικές πιέσεις στη δικαιοδοτική δραστηριότητα.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τη σκέψη 132 της απόφασης της 21ης Σεπτεμβρίου 2010, Σουηδία κ.λπ. κατά API και Επιτροπής (
C‑514/07 P, C‑528/07 P και C‑532/07 P
,
EU:C:2010:541
), στην οποία αναφέρθηκε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση εκείνη, το Δικαστήριο έκρινε ότι ένα θεσμικό όργανο μπορεί να αρνηθεί την παροχή πρόσβασης σε υπομνήματα που συντάχθηκαν στο πλαίσιο περατωθείσας δικαστικής διαδικασίας όταν, κατόπιν εξέτασης του περιεχομένου τους, αποδεικνύεται ότι τα υπομνήματα αυτά περιέχουν επιχειρήματα τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί προς στήριξη της νομικής θέσης του θεσμικού οργάνου στο πλαίσιο άλλης παρόμοιας δικαστικής διαδικασίας που είναι ακόμη εκκρεμής. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η γνωστοποίηση των εν λόγω υπομνημάτων να θίξει την τελευταία αυτή διαδικασία.
Εν προκειμένω, όμως, καμία άλλη δικαστική διαδικασία δεν εκκρεμούσε, ούτε καν επέκειτο, κατά τον χρόνο έκδοσης της δεύτερης προσβαλλόμενης απόφασης.
Εντούτοις, παρά την ως άνω διαπίστωση, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, ανεξαρτήτως του περιεχομένου των επίδικων εγγράφων, ήταν υποχρεωμένη να αρνηθεί την παροχή πρόσβασης σε αυτά προκειμένου να συμμορφωθεί προς τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας.
Το άρθρο αυτό ορίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Οι διάδικοι […] οι οποίοι, λόγω της συμμετοχής τους σε δικαστική διαδικασία ή της πρόσβασής τους σε έγγραφα που αποτελούν μέρος μιας τέτοιας δικαστικής διαδικασίας, έλαβαν γνώση εμπορικού απορρήτου ή προβαλλόμενου εμπορικού απορρήτου […] το οποίο ο δικαστής, κατόπιν δεόντως αιτιολογημένου αιτήματος ενός ενδιαφερομένου ή αυτεπαγγέλτως, χαρακτήρισε ως εμπιστευτικό, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούν ή να γνωστοποιούν το ως άνω εμπορικό απόρρητο ή προβαλλόμενο εμπορικό απόρρητο.
Η εν λόγω υποχρέωση εμπιστευτικότητας […] εξακολουθεί να υφίσταται και μετά το πέρας της δικαστικής διαδικασίας.»
Με άλλα λόγια, ένας διάδικος δεν επιτρέπεται, ούτε μετά το πέρας της σχετικής δικαστικής διαδικασίας, να γνωστοποιήσει εμπορικό απόρρητο ή προβαλλόμενο εμπορικό απόρρητο του οποίου έλαβε γνώση λόγω της συμμετοχής του στη διαδικασία αυτή, όταν ο δικαστής έχει αποφασίσει ότι το εν λόγω απόρρητο πρέπει να παραμείνει εμπιστευτικό.
Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο αυτό για να δικαιολογήσει την εφαρμογή του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001 και, ως εκ τούτου, την άρνηση παροχής πρόσβασης στα επίμαχα έγγραφα.
Πρώτον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας έχει ως αντικείμενο τη μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη του άρθρου 9, παράγραφος 1, της οδηγίας (ΕΕ) 2016/943 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, περί προστασίας της τεχνογνωσίας και των επιχειρηματικών πληροφοριών που δεν έχουν αποκαλυφθεί (εμπορικό απόρρητο) από την παράνομη απόκτηση, χρήση και αποκάλυψή τους (
ΕΕ 2016, L 157, σ. 1
).
Κατά την αιτιολογική της σκέψη 11, όμως, η οδηγία αυτή δεν θα πρέπει να θίγει την εφαρμογή ενωσιακών ή εθνικών κανόνων που απαιτούν τη γνωστοποίηση πληροφοριών στο κοινό ή σε δημόσιες αρχές, συμπεριλαμβανομένων των εμπορικών απορρήτων. Δεν θα πρέπει επίσης να θίγει την εφαρμογή των κανόνων που επιτρέπουν στις δημόσιες αρχές να συλλέγουν πληροφορίες για την εκτέλεση των καθηκόντων τους ή των κανόνων που επιτρέπουν ή απαιτούν την περαιτέρω γνωστοποίηση των σχετικών πληροφοριών από τις εν λόγω δημόσιες αρχές στο κοινό. Πρόκειται ειδικότερα για τους κανόνες σχετικά με τη γνωστοποίηση από τα θεσμικά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης ή από τις εθνικές δημόσιες αρχές πληροφοριών τις οποίες κατέχουν σχετικά με τις επιχειρήσεις σύμφωνα, μεταξύ άλλων, με τον κανονισμό 1049/2001.
Επομένως, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί διάταξη του εθνικού δικαίου με την οποία μεταφέρεται η οδηγία αυτή στην εσωτερική έννομη τάξη προκειμένου να αποφύγει τις υποχρεώσεις που υπέχει από τον κανονισμό 1049/2001.
Δεύτερον, αφενός, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 39 ανωτέρω και όπως επιβεβαίωσε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τα επίδικα έγγραφα δεν είναι έγγραφα τα οποία κατέχει η Επιτροπή λόγω της συμμετοχής της στη δικαστική διαδικασία κατά την έννοια του άρθρου 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, δεδομένου ότι βρίσκονταν ήδη στην κατοχή της πριν από την έναρξη της διαδικασίας αυτής.
Αφετέρου, παρατηρείται ότι, στη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή αναφέρθηκε σε διάταξη του εθνικού δικαστή με την οποία ο τελευταίος έκρινε ότι ορισμένα έγγραφα που προσκομίστηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής εξακολουθούσαν να καλύπτονται από την υποχρέωση προστασίας της εμπιστευτικότητάς τους σύμφωνα με το άρθρο 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας.
Ωστόσο, από τις απαντήσεις της Επιτροπής σε μέτρο οργάνωσης της διαδικασίας προκύπτει κατ’ ουσίαν ότι το επιληφθέν εθνικό δικαστήριο δεν εξέδωσε καμία απόφαση κατ’ εφαρμογήν του άρθρου αυτού. Πράγματι, οι ίδιοι οι διάδικοι συνήψαν συμφωνία κατά την οποία ορισμένα έγγραφα που προσκομίστηκαν κατά τη διάρκεια της ως άνω διαδικασίας θα παρέμεναν εμπιστευτικά δυνάμει του εν λόγω άρθρου, συμφωνία η οποία είχε εξάλλου ως σκοπό να υποκαταστήσει σχετική απόφαση του δικαστή.
Συναφώς, επιβάλλεται ειδικότερα η διαπίστωση ότι, με το έγγραφο με το οποίο ενημέρωσαν τον εθνικό δικαστή για τη συμφωνία φιλικού διακανονισμού τους, οι διάδικοι ζήτησαν ρητώς, με τα αιτήματά τους, από το tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο πρωτοδικείο Βρυξελλών) να «[δ]εχθεί […] ότι η υποχρέωση εμπιστευτικότητας που διαλαμβάνεται στις επιστολές [τους] εξακολουθεί να ισχύει και μετά το πέρας της δικαστικής διαδικασίας, σύμφωνα με το άρθρο 871 bis, [παράγραφος] 1, [τρίτο] εδάφιο, του [κ]ώδικα πολιτικής δικονομίας».
Με την από 15 Οκτωβρίου 2021 απόφασή του, όμως, το εθνικό δικαστήριο περιορίστηκε, αφενός, στο να κάνει «δεκτή την παραίτηση των εναγόντων από την αγωγή» και, αφετέρου, στο να κάνει «δεκτή τη συμφωνία των διαδίκων ως προς τα δικαστικά έξοδα», χωρίς να λάβει θέση επί του αιτήματος με το οποίο οι διάδικοι το καλούσαν να «δεχθεί» ότι ορισμένα έγγραφα θα παρέμεναν εμπιστευτικά μετά την περάτωση της διαδικασίας.
Ούτε από τη διάταξη ασφαλιστικών μέτρων της 18ης Ιουνίου 2021 προκύπτει ότι ο δικαστής έκρινε ότι ορισμένα έγγραφα που προσκομίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας έπρεπε να χαρακτηριστούν ως εμπιστευτικά δυνάμει του άρθρου 871 bis του κώδικα πολιτικής δικονομίας. Πράγματι, η διάταξη αυτή απλώς αναφέρει ότι, «[κ]ατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 26ης Μαΐου 2021, και κατόπιν ερωτήσεων, οι διάδικοι επιβεβαίωσαν ότι η ένδειξη εμπιστευτικότητας που είχε τεθεί επί ορισμένων εγγράφων και αποσπασμάτων των αιτημάτων τους δεν εμπόδιζε να [παρατεθούν] ορισμένα χωρία από αυτά στην [εν λόγω] διάταξη», χωρίς να κάνει μνεία του ως άνω άρθρου ή του περιεχομένου του.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή δεν μπορεί, μέσω απλής συμφωνίας συναφθείσας με τρίτη εταιρία, να περιορίσει το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή του θεσμικού αυτού οργάνου, δικαίωμα το οποίο κάθε πολίτης της Ένωσης αντλεί απευθείας από το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1049/2001. Υπό την ίδια έννοια, εάν γινόταν δεκτό ότι ένα θεσμικό όργανο δύναται να επικαλεστεί μια τέτοια συμφωνία για να αρνηθεί την παροχή πρόσβασης σε έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή του, τούτο θα σήμαινε ότι θα επιτρεπόταν στο θεσμικό όργανο να παρακάμψει την υποχρέωσή του να παρέχει πρόσβαση στα έγγραφα αυτά, εκτός αν η γνωστοποίησή τους θα έθιγε ένα από τα συμφέροντα που προστατεύει το άρθρο 4 του κανονισμού 1049/2001.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει επίσης ότι, στο μέτρο που τα ίδια τα μέρη συμφώνησαν να χαρακτηρίσουν ορισμένα έγγραφα ως εμπιστευτικά, χωρίς άλλη παρέμβαση του εθνικού δικαστηρίου πέραν αυτής που μνημονεύεται στις σκέψεις 61 έως 63 ανωτέρω, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλεστεί την υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας της με τις δικαστικές αρχές των κρατών μελών για να δικαιολογήσει την άρνηση παροχής πρόσβασης στα έγγραφα αυτά.
Τρίτον, πρέπει να σημειωθεί ότι ο σκοπός του άρθρου 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, καθόσον συνίσταται στην προστασία των εμπορικών απορρήτων, διαφέρει από τον σκοπό του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001, ο οποίος συνίσταται στο να διασφαλιστεί η τήρηση της αρχής της ισότητας των όπλων καθώς και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης και της ακεραιότητας της δικαστικής διαδικασίας. Επομένως, το γεγονός και μόνον ότι τα επίδικα έγγραφα περιέχουν εμπορικά απόρρητα ή προβαλλόμενα εμπορικά απόρρητα δεν καθιστά, εν πάση περιπτώσει, δυνατό να εξηγηθεί με ποιον τρόπο η πρόσβαση στα έγγραφα αυτά θα μπορούσε να συνεχίσει να θίγει συγκεκριμένα και ουσιαστικά τη δικαστική διαδικασία που είχε περατωθεί κατά τον χρόνο έκδοσης της δεύτερης προσβαλλόμενης απόφασης.
Συνεπώς, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο ένα έγγραφο που περιέχει εμπορικό απόρρητο να εμπίπτει σε κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 4 του κανονισμού 1049/2001, όπως είναι η εξαίρεση σχετικά με την προστασία των εμπορικών συμφερόντων –πράγμα το οποίο εναπόκειται στο οικείο θεσμικό όργανο να εξακριβώσει με γνώμονα το περιεχόμενο του επίμαχου εγγράφου–, το γεγονός και μόνον ότι ένα τέτοιο εμπορικό απόρρητο αποκαλύφθηκε στο πλαίσιο περατωθείσας πλέον δικαστικής διαδικασίας και χαρακτηρίστηκε από τους διαδίκους ως εμπιστευτικό, κατά την έννοια του άρθρου 871 bis του βελγικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την εφαρμογή στα εν λόγω έγγραφα της εξαίρεσης του άρθρου 4, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός.
[
παραλειπόμενα
]
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά το ανεφάρμοστο του άρθρου 4, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001
[
παραλειπόμενα
]
Δεδομένου ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός και η Επιτροπή δεν επικαλέστηκε καμία άλλη εξαίρεση στη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση προκειμένου να δικαιολογήσει την άρνηση παροχής πρόσβασης στα έγγραφα 1.2, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 9.1 έως 9.5 και 10 καθώς και σε μέρος του εγγράφου 11, η εν λόγω απόφαση πρέπει να ακυρωθεί καθόσον, με αυτήν, η Επιτροπή αρνείται να παράσχει στον προσφεύγοντα πρόσβαση στα ως άνω έγγραφα.
Ειδικότερα, όσον αφορά το έγγραφο 1.2, το οποίο αποτελεί παράρτημα της υποβληθείσας από την AstraZeneca προσφοράς (έγγραφο 1), επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 97 ανωτέρω, η Επιτροπή ανέφερε βεβαίως στη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση ότι η προσφορά και τα παραρτήματά της καλύπτονταν από γενικό τεκμήριο εμπιστευτικότητας κατά το οποίο η γνωστοποίησή τους θα έθιγε την προστασία των εμπορικών συμφερόντων της AstraZeneca. Ωστόσο, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι δεν σκόπευε να επικαλεστεί την εξαίρεση σχετικά με την προστασία των εμπορικών συμφερόντων όσον αφορά το έγγραφο 1.2, το οποίο καλυπτόταν αποκλειστικά από την εξαίρεση σχετικά με την προστασία των δικαστικών διαδικασιών.
Αντιθέτως, η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί κατά το μέρος που βάλλει κατά του ότι, με τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή αρνείται να παράσχει πρόσβαση στα έγγραφα 1, 1.1, 4, 6.1 έως 6.6 και 12 καθώς και στα δεδομένα του εγγράφου 11 που καλύπτονται από την εξαίρεση σχετικά με την ιδιωτική ζωή και την ακεραιότητα του ατόμου.
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Καταργεί τη δίκη ως προς το αίτημα ακύρωσης της απόφασης C(2021) 5327 final της Επιτροπής, της 13ης Ιουλίου 2021, με την οποία απορρίφθηκε η επιβεβαιωτική αίτηση πρόσβασης σε ορισμένα έγγραφα.

2)
Ακυρώνει την απόφαση C(2022) 870 final της Επιτροπής, της 7ης Φεβρουαρίου 2022, καθόσον, με αυτήν, η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει στον Hans-Wilhelm Saure πρόσβαση στα ακόλουθα έγγραφα:
–
παράρτημα της προσφοράς που υπέβαλε η AstraZeneca (έγγραφο 1.2)·
–
έγγραφο της 12ης Ιουνίου 2020 το οποίο αντηλλάγη μεταξύ της AstraZeneca και των κυβερνήσεων διαφόρων κρατών μελών με σκοπό τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη σύμβασης χρηματοδότησης (έγγραφο 2)·
–
σχέδιο σύμβασης χρηματοδότησης το οποίο απέστειλε η AstraZeneca στις 24 Ιουνίου 2020 στις κυβερνήσεις διαφόρων κρατών μελών (έγγραφο 3)·
–
έγγραφο της 20ής Νοεμβρίου 2020 σχετικά με την καταβολή της δεύτερης δόσης που προβλέπεται στη συναφθείσα με την AstraZeneca συμφωνία προαγοράς (έγγραφο 5)·
–
τις παρουσιάσεις που χρησιμοποίησε η AstraZeneca κατά τις συναντήσεις του διοικητικού συμβουλίου της 4ης Δεκεμβρίου 2020, της 22ας Ιανουαρίου, της 1ης, της 11ης, της 19ης και της 23ης Φεβρουαρίου καθώς και της 11ης Μαρτίου 2021 (έγγραφο 6)·
–
παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η AstraZeneca σε συνάντηση της 7ης Δεκεμβρίου 2020 (έγγραφο 7)·
–
παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η AstraZeneca σε συνάντηση της 19ης Ιανουαρίου 2021 (έγγραφο 8)·
–
έγγραφο σχετικό με τις ημερομηνίες παράδοσης των εμβολίων (έγγραφο 9) συνοδευόμενο από πέντε παραρτήματα (έγγραφα 9.1 έως 9.5)·
–
παρουσίαση την οποία χρησιμοποίησε η AstraZeneca σε συνάντηση του διοικητικού συμβουλίου της 25ης Ιανουαρίου 2021 (έγγραφο 10)·
–
μέρος των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που αντηλλάγησαν μεταξύ της Επιτροπής και της AstraZeneca στις 27 Ιουλίου 2020 (έγγραφο 11).

3)
Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.

4)
Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.

Svenningsen
Mac Eochaidh
Laitenberger
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 12 Οκτωβρίου 2022.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις της παρούσας απόφασης των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.