CELEX: 62015TJ0153
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa
Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii
Zamrożenie środków finansowych
Stwierdzenie nieważności wcześniejszych aktów w wyroku Sądu
Nowe akty włączające nazwisko skarżących do wykazów
Skarga o stwierdzenie nieważności
Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania
Treść skargi
Dopuszczalność
Obowiązek uzasadnienia
Ciężar dowodu
Prawo własności
Wolność prowadzenia działalności gospodarczej

Okoliczności powstania sporu
Mohamad Hamcho, biznesmen syryjski, jest prezesem Hamcho International (zwani dalej wspólnie „skarżącymi”), spółki syryjskiej specjalizującej się w dziedzinie telekomunikacji, turystyki, wynajmu samochodów oraz reprezentowania spółek zagranicznych, głównie europejskich.
Rada Unii Europejskiej, ostro potępiając brutalne represje wobec pokojowych protestów w różnych miejscach w całej Syrii i wzywając syryjskie siły bezpieczeństwa do okazania powściągliwości i zaprzestania represji, w dniu 9 maja 2011 r. przyjęła decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (
Dz.U. 2011, L 121, s. 11
). Zważywszy na powagę sytuacji, Rada wprowadziła: embargo na broń, zakaz eksportu sprzętu, który mógłby posłużyć do celów wewnętrznych represji, ograniczenia dotyczące wjazdu na terytorium Unii Europejskiej oraz zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych niektórych osób i podmiotów odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii.
Nazwiska osób odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii oraz nazwiska osób fizycznych i nazwy osób prawnych i podmiotów, które są z nimi powiązane, zostały wymienione w załączniku do decyzji 2011/273. Na podstawie art. 5 ust. 1 tej decyzji Rada, stanowiąc na wniosek państwa członkowskiego lub wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, może zmienić rzeczony załącznik. Nazwiska i nazwy skarżących nie zawarto w tym wykazie.
Jako że niektóre środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej wchodzą w zakres stosowania traktatu FUE, Rada przyjęła rozporządzenie (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (
Dz.U. 2011, L 121, s. 1
). Rozporządzenie to jest w istocie takie samo jak decyzja 2011/273, z tym że przewiduje możliwość odblokowania zamrożonych środków finansowych. Wykaz osób, podmiotów i organów uznanych albo za odpowiedzialne za odnośne represje, albo za powiązane z podmiotami odpowiedzialnymi, zamieszczony w załączniku II do wspomnianego rozporządzenia, jest identyczny z wykazem zamieszczonym w załączniku do decyzji 2011/273. Nazwisko i nazwa skarżących nie znalazły się zatem w tym wykazie. Na mocy art. 14 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 442/2011, jeśli Rada podejmie decyzję o objęciu osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wskazanymi środkami ograniczającymi, wprowadza stosowne zmiany w załączniku II i poddaje zamieszczony w nim wykaz regularnemu przeglądowi, co najmniej raz na 12 miesięcy.
1.
Poprzednie postępowanie dotyczące skarżących
Decyzją wykonawczą 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącą wykonania decyzji 2011/273 (
Dz.U. 2011, L 136, s. 91
) Rada zmieniła decyzję 2011/273 w szczególności w celu zastosowania omawianych środków ograniczających do innych osób i podmiotów. Nazwisko M. Hamcha zostało umieszczone w wykazie zamieszczonym w załączniku do tej decyzji, w wierszu 19 tabeli stanowiącej wspomniany załącznik. Wiersz ten zawierał różne dane, w tym informacje dotyczące daty umieszczenia jego nazwiska w przedmiotowym wykazie, w tym wypadku w dniu 23 maja 2011 r., jego datę urodzenia i numer paszportu, jak również następujące powody umieszczenia go w wykazie:
„szwagier Mahira al Assada [transkr. także Mahera el-Assada]; przedsiębiorca i lokalny przedstawiciel wielu spółek zagranicznych; zapewnianie reżimowi środków finansowych umożliwiających stosowanie represji wobec demonstrantów”.
Tego samego dnia, na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE i decyzji 2011/273 Rada wydała rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 504/2011 dotyczące wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (
Dz.U. 2011, L 136, s. 45
). Nazwisko M. Hamcha zostało dodane do wykazu zamieszczonego w załączniku II do tego ostatniego rozporządzenia wraz z tymi samymi danymi i powodami umieszczenia go w wykazie, jakie zostały ujęte w załączniku do decyzji wykonawczej 2011/302.
Decyzją wykonawczą 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącą wykonania decyzji 2011/273 (
Dz.U. 2011, L 164, s. 14
) Rada zastosowała przedmiotowe środki ograniczające do innych osób i podmiotów, których nazwiska i nazwy zostały dodane do wykazu zamieszczonego w załączniku do tej ostatniej decyzji. Nazwa Hamcho International została umieszczona w tym wykazie w wierszu 3 części B tego załącznika, który to załącznik zawierał różne dane, w tym informacje dotyczące daty umieszczenia jego nazwy w rozpatrywanym wykazie, w niniejszym wypadku w dniu 23 czerwca 2011 r., a także jego adresu, jak i następujące powody umieszczenia w wykazie:
„kontrolowany przez Mohameda Hamcho lub Hamsho; źródło finansowania reżimu”.
Tego samego dnia Rada wydała rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 611/2011 dotyczące wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (
Dz.U. 2011, L 164, s. 1
). Nazwa Hamcho International została umieszczona w wykazie zawartym w załączniku II do tego ostatniego rozporządzenia wraz z tymi samymi danymi i powodami umieszczenia jej w wykazie co ujęte w załączniku do decyzji wykonawczej 2011/367.
Decyzją 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273 (
Dz.U. 2011, L 319, s. 56
), zważywszy na powagę sytuacji w Syrii, Rada uznała, że konieczne jest nałożenie dodatkowych środków ograniczających. Dla jasności środki nałożone na mocy decyzji 2011/273 oraz dodatkowe środki powinny być zawarte w jednym akcie prawnym. W decyzji tej wyjaśniono, że zarządzone środki ograniczające mają również zastosowanie do „os[ób] czerpią[cych] korzyści z reżimu lub wspierając[ych] go”. Nazwisko i nazwa skarżących zostały wymienione w wykazie zawartym w załączniku I do decyzji 2011/782, odpowiednio w wierszu 19 części A w wypadku M. Hamcha oraz w wierszu 3 części B w wypadku Hamcho International, wraz z tymi samymi danymi i powodami umieszczenia ich w wykazie co ujęte w załączniku do decyzji 2011/273, wykonanej decyzjami wykonawczymi 2011/302 i 2011/367.
Rozporządzenie nr 442/2011 zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającym rozporządzenie nr 442/2011 (
Dz.U. 2012, L 16, s. 1
). Nazwisko i nazwa skarżących zostały wymienione w wykazie zawartym w załączniku II do rozporządzenia nr 36/2012, wraz z tymi samymi danymi i powodami umieszczenia ich w wykazie co ujęte w załączniku II do rozporządzenia nr 442/2011, wykonanego rozporządzeniami wykonawczymi nr 504/2011 i nr 611/2011.
W dniu 30 stycznia 2012 r. skarżący wnieśli do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji 2011/273, decyzji 2011/782, rozporządzenia nr 442/2011 oraz rozporządzenia nr 36/2012, wykonanych lub ze zmianami do chwili wniesienia skargi, w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących. Skarga ta została zarejestrowana w sekretariacie Sądu pod sygnaturą T‑43/12.
Decyzją wykonawczą Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącą wykonania decyzji 2011/782 (
Dz.U. 2012, L 87, s. 103
) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącym wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (
Dz.U. 2012, L 87, s. 45
), powody dotyczące M. Hamcha, które zostały wymienione w załączniku II do decyzji 2011/782 i rozporządzenia nr 36/2012, zostały zastąpione następującymi powodami umieszczenia go w wykazie:
„Syryjski przedsiębiorca i lokalny przedstawiciel wielu spółek zagranicznych; wspólnik Mahera al-Assada, zarządzający częścią jego przedsięwzięć finansowych i gospodarczych, w ten sposób finansując reżim”.
Decyzją Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającą decyzję 2011/782 (
Dz.U. 2012, L 330, s. 21
) omawiane środki ograniczające zostały zawarte w jednym akcie prawnym. Nazwisko i nazwa skarżących zostały wymienione w wykazie w załączniku I do decyzji 2012/739, odpowiednio w wierszu 18 części A w wypadku M. Hamcha oraz w wierszu 3 części B w wypadku Hamcho International, wraz z tymi samymi danymi i powodami umieszczenia ich w wykazie co ujęte w decyzji 2011/782, wykonanej decyzją wykonawczą 2012/172.
W dniu 31 maja 2013 r. Rada przyjęła decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (
Dz.U. 2013, L 147, s. 14
). Nazwisko i nazwa skarżących zostały umieszczone w wykazie zawartym w załączniku I do tej decyzji, odpowiednio w wierszu 18 części A w wypadku M. Hamcha oraz w wierszu 3 części B w wypadku Hamcho International, wraz z tymi samymi danymi i powodami umieszczenia ich w wykazie co ujęte w załączniku do decyzji 2012/739.
Pismami dostosowującymi żądania, złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 22 czerwca 2012 r., 7 stycznia i 24 czerwca 2013 r. skarżący wnieśli również o stwierdzenie w szczególności nieważności decyzji wykonawczej 2012/172, rozporządzenia wykonawczego nr 266/2012, decyzji 2012/739, decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 (
Dz.U. 2013, L 111, s. 77
), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 (
Dz.U. 2013, L 111, s. 1
) oraz decyzji 2013/255.
W wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International/Rada (T‑43/12, niepublikowanym, zwanym dalej „wyrokiem Hamcho i Hamcho International I”,
EU:T:2014:946
), Sąd częściowo uwzględnił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez skarżących i stwierdził nieważność rozporządzenia nr 36/2012, rozporządzenia wykonawczego nr 266/2012, rozporządzenia wykonawczego nr 363/2013 i decyzji 2013/255, w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, ze skutkiem od dnia 23 stycznia 2015 r.
Rada nie wniosła odwołania od wyroku Hamcho i Hamcho International I.
2.
Procedura ponownego umieszczenia nazwiska i nazwy skarżących w spornych wykazach
Pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. Rada poinformowała adwokatów skarżących o zamiarze ponownego umieszczenia ich nazwiska i nazwy w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, które zawarto w załączniku I do decyzji 2013/255 oraz w załączniku I do rozporządzenia nr 36/2012 (zwanych dalej „spornymi wykazami”). Rada wskazała powody, które zamierzała powołać na poparcie tego ponownego umieszczenia w wykazie, a także przekazała kopię dokumentów oraz informacje (o numerach RELEX MD 342/14 i RELEX MD 343/14), które zamierzała wykorzystać w celu wykazania wniosku o ponowne umieszczenie w wykazie. Rada wyznaczyła skarżącym termin na ewentualne uwagi.
Pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. adwokaci skarżących zwrócili się do Rady o odstąpienie od ponownego umieszczenia ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach oraz zakwestionowali wszystkie informacje i dokumenty na poparcie, zdaniem Rady, tego nowego umieszczenia w wykazie.
W dniu 26 stycznia 2015 r. Rada przyjęła decyzję wykonawczą 2015/117/WPZiB w sprawie wykonania decyzji 2013/255 (
Dz.U. 2015, L 20, s. 85
). W tym samym dniu Rada przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 2015/108 dotyczące wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (
Dz.U. 2015, L 20, s. 2
). Tymi aktami nazwisko i nazwa skarżących zostały ponownie umieszczone w spornych wykazach.
W szczególności nazwisko M. Hamcha zostało ponownie umieszczone w wierszu 18 tabeli zawierającej przedmiotowy wykaz, w części „A. Osoby”, a podstawą ponownego umieszczenia go w wykazie były następujące powody:
„Prominentny biznesmen syryjski, właściciel Hamcho International, zbliżony do głównych postaci reżimu syryjskiego, w tym prezydenta Baszara al-Assada [transkr. także Bachara el-Assada] i Mahera al-Assada. Od marca 2014 r., po powołaniu go przez ministra gospodarki Khodra Orfaliego, zajmuje stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu. Mohammed Hamcho jest beneficjentem reżimu syryjskiego i wspiera ten reżim oraz jest powiązany z osobami będącymi beneficjentami reżimu i wspierającymi go”.
Nazwa Hamcho International została ponownie umieszczona w wierszu 3 tabeli zawierającej przedmiotowe wykazy, w części „B. Podmioty”, a podstawą ponownego umieszczenia jej w wykazie były następujące powody:
„Hamcho International to duży syryjski holding należący do Mohammeda Hamcha. Hamcho International jest beneficjentem reżimu i wspiera go oraz jest powiązane z osobą będącą beneficjentem reżimu i wspierającą go”.
Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. skierowanym do skarżących oraz ich adwokatów Rada odpowiedziała na ich pismo z dnia 15 stycznia 2015 r. oraz notyfikowała kopię decyzji wykonawczej 2015/117 i rozporządzenia wykonawczego 2015/108 (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”), a także przekazała nowe informacje potwierdzające te akty (o numerach RELEX MD 66/15).
Przebieg postępowania i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 marca 2015 r. skarżący wnieśli niniejszą skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów.
Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 marca 2015 r. skarżący złożyli wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym na podstawie art. 76a § 2 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r.
Odrębnym pismem, złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 maja 2015 r., skarżący złożyli wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w celu zawieszenia wykonania zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim akty te ich dotyczą, do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd skargi w postępowaniu głównym.
Postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r., Hamcho i Hamcho International/Rada (
T‑153/15 R
, niepublikowanym,
EU:T:2015:298
), prezes Sądu oddalił ten wniosek jako niedopuszczalny.
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. Sąd nie uwzględnił wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym.
Na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania Sąd (siódma izba) postanowił orzec bez przeprowadzenia części ustnej postępowania.
Skarżący wnoszą do Sądu o:
—
zarządzenie „dołączenia do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T‑43/12”;
—
przyznanie im prawa do wniesienia repliki, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków;
—
stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów;
—
obciążenie Rady kosztami postępowania.
Rada wnosi do Sądu o:
—
oddalenie skargi;
—
obciążenie skarżących kosztami postępowania.
Co do prawa
1.
W przedmiocie żądania pierwszego
Poprzez żądanie pierwsze skarżący wnoszą do Sądu o „dołączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowania w sprawie T‑43/12”. Zasadniczo skarżący domagają się, aby Sąd nakazał, by akta sprawy, której dotyczył wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), zostały dołączone do akt niniejszej sprawy.
W tym względzie należy przypomnieć po pierwsze, że każda sprawa wniesiona przed Sądem posiada właściwe dla niej akta zawierające w szczególności dokumenty i akta postępowania przedstawione przez strony w danej sprawie i że tego rodzaju poszczególne akta są zatem w pełni autonomiczne. Ta ostatnia kwestia została zilustrowana w praktycznych przepisach wykonawczych do regulaminu postępowania (
Dz.U. 2015, L 152, s. 1
), zgodnie z którymi „[p]ismo procesowe i załączniki do niego przedstawione w danej sprawie, załączone do jej akt, nie mogą być uwzględniane dla celów rozpatrzenia innej sprawy” (postanowienie z dnia 15 października 2009 r., Hangzhou Duralamp Electronics/Rada,
T‑459/07
,
EU:T:2009:403
, pkt
).
Ponadto należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, na podstawie zasad rządzących postępowaniem przed Sądem strony korzystają z ochrony przed niewłaściwym użyciem akt postępowania i w związku z tym uczestnicy postępowania mają prawo do wykorzystania pism procesowych innych stron, do których uzyskały dostęp, jedynie dla celów obrony własnego stanowiska w ramach owego postępowania (zob. postanowienie z dnia 15 października 2009 r., Hangzhou Duralamp Electronics/Rada,
T‑459/07
,
EU:T:2009:403
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Poza tym, również zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, z zastrzeżeniem wyjątkowych wypadków, w których ujawnienie dokumentu mogłoby zagrozić prawidłowemu administrowaniu wymiarem sprawiedliwości, strony postępowania mogą ujawnić swe własne pisma osobie trzeciej względem tego postępowania. Podobnie strona postępowania może, z tym samym zastrzeżeniem, udzielić zgody na to, by pismo, które przedstawiła w ramach tego postępowania, zostało użyte przez inną stronę w ramach innego postępowania (zob. postanowienie z dnia 15 października 2009 r., Hangzhou Duralamp Electronics/Rada,
T‑459/07
,
EU:T:2009:403
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Wreszcie tylko wtedy, gdyby Sąd uznał, że zawartość akt sprawy, której dotyczył wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), mogłaby być użyteczna przy rozstrzyganiu niniejszego sporu, mógłby zażądać jej przedstawienia w ramach środków organizacji postępowania na podstawie art. 89 regulaminu postępowania (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 października 2009 r., Hangzhou Duralamp Electronics/Rada,
T‑459/07
,
EU:T:2009:403
, pkt
).
Sąd stwierdza w niniejszej sprawie, że do egzemplarza skargi złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 27 marca 2015 r. skarżący dołączyli już, w charakterze załączników do skargi, główne pisma procesowe stanowiące część akt sprawy, której dotyczył wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), to znaczy, po pierwsze, skargę i replikę skarżących (załączniki A.1 i A.3), a także po drugie, odpowiedź na skargę i duplikę Rady (załączniki A.2 i A.4).
Zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 34 i 35 powyżej, pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. sekretariat Sądu zwrócił się do skarżących z pytaniem, czy uzyskali zgodę Rady pozwalającą im przedłożyć, jako załączniki A.2 i A.4 do ich skargi, odpowiedź na skargę i duplikę Rady złożone w sprawie, której dotyczył wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
). W związku z otrzymaną od skarżących odpowiedzią negatywną wspomniane załączniki zostały usunięte z akt niniejszej sprawy na mocy postanowienia prezesa siódmej izby Sądu z dnia 4 maja 2015 r.
Wynika stąd, że wniosek zawarty przez skarżących w ich pierwszym żądaniu należy traktować jako odnoszący się do wszystkich dokumentów z akt postępowania dotyczących sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), z wyjątkiem skargi i repliki, które włączono już do akt niniejszej sprawy.
Tymczasem pomimo że zarówno sprawa, której dotyczył wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), jak i niniejsza sprawa dotyczą umieszczenia nazwiska i nazwy tych samych skarżących w wykazach przyjętych przez Radę środków ograniczających skierowanych przeciwko Syryjskiej Republice Arabskiej, należy stwierdzić, że obie sprawy dotyczą różnych aktów oraz że uzasadnienie przedstawione przez Radę w jednym i w drugim wypadku, jak również dowody na poparcie wspomnianych wyżej umieszczeń w wykazach są charakterystyczne dla każdej z tych spraw. Ponadto należy wskazać, że skarżący nie określili konkretnych fragmentów akt pozwalających na skorzystanie z przysługującego im prawa do obrony. W związku z tym należy uznać, że dołączenie akt dotyczących sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), zgodnie z wnioskiem skarżących, nie może uzupełnić informacji istotnych dla oceny zasadności aktów zaskarżonych w niniejszej sprawie. Dlatego w świetle orzecznictwa wskazanego w pkt 36 powyżej nie jest uzasadniony żaden środek organizacji postępowania.
W związku z powyższym nie ma konieczności zarządzania, aby akta dotyczące sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowanym,
EU:T:2014:946
), zostały dołączone do akt niniejszej sprawy.
Żądanie pierwsze należy zatem oddalić.
2.
W przedmiocie żądania drugiego
W żądaniu drugim skarżący wnoszą do Sądu o „przyznanie […] prawa do wniesienia repliki, a w rezultacie prawa do przedstawienia nowych materiałów i wzywania świadków”.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o umożliwienie wniesienia repliki w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 83 regulaminu postępowania skarżący zostali wezwani przez Sąd do wniesienia repliki do dnia 10 września 2015 r. Następnie skarżący zwrócili się o przedłużenie terminu złożenia wspomnianego pisma procesowego, które to przedłużenie zostało im przyznane przez Sąd w dniu 26 sierpnia 2015 r. Skarżący wnieśli replikę w dniu 9 października 2015 r. Oznacza to, że część żądania drugiego dotycząca możliwości wniesienia repliki stała się bezprzedmiotowa.
Jeśli chodzi w drugiej kolejności o wniosek o umożliwienie przedstawienia nowych dowodów przy wnoszeniu repliki, art. 85 §§ 2 i 3 regulaminu postępowania przewiduje, że skarżący może wyjątkowo przedstawiać nowe dowody lub wnioski dowodowe po pierwszej wymianie pism procesowych, o ile opóźnienie w ich złożeniu jest uzasadnione.
W niniejszym wypadku nie można zezwolić na przedstawienie nowych dowodów, gdyż, po pierwsze, wynika ono z czysto spekulacyjnego wniosku oraz dotyczy przedstawienia dowodów przyszłych i hipotetycznych i jeszcze nieprzedłożonych przez skarżących. Po drugie, wbrew wymogom art. 85 §§ 2 i 3 regulaminu postępowania, skarżący nie wskazali powodów uzasadniających opóźnione złożenie dokumentów uzupełniających skargę.
Odnosząc się w trzeciej kolejności do części wniosku dotyczącej wzywania świadków, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 88 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli wniosek ten został złożony po pierwszej wymianie pism procesowych strona składająca go wskazuje powody, dla których nie mogła wystąpić z nim wcześniej.
W niniejszym wypadku należy ponownie zauważyć, że skarżący nie wskazali powodów uzasadniających ewentualne opóźnienie we wzywaniu świadka, i z tego względu również należy odrzucić ich wniosek, a także żądanie drugie w całości.
3.
W przedmiocie żądania trzeciego
W żądaniu trzecim skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów.
W przedmiocie dopuszczalności
Nie podnosząc formalnego zarzutu na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania, Rada wyraziła wątpliwości co do dopuszczalności żądania skarżących dotyczącego stwierdzenia nieważności związanego z naruszeniem art. 76 lit. d) regulaminu postępowania. W szczególności Rada podnosi, że skarga jest niejasna i niekompletna, oraz kwestionuje to, że skarżący ograniczają się do regularnych odesłań do załączników do ich skargi oraz do sprawy, której dotyczył wyrok z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
). Zdaniem Rady odesłania te nie usuwają braków formalnych i merytorycznych skargi.
Skarżący nie przedstawiają żadnego argumentu przeciwko podniesionym przez Radę zarzutom niedopuszczalności.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 76 § 1 lit. d) regulaminu postępowania każda skarga zawiera wskazanie przedmiotu sporu oraz zwięzłe omówienie podniesionych zarzutów. Te elementy winny być na tyle jasne i precyzyjne, by umożliwiały stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, jeśli zajdzie taka potrzeba bez dodatkowych informacji. W celu zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości najbardziej istotne okoliczności stanu faktycznego i stanu prawnego, na których opiera się skarga, powinny być zawarte, przynajmniej w skrócie, lecz w sposób spójny i zrozumiały w tekście samej skargi, aby można było stwierdzić dopuszczalność skargi (postanowienie z dnia 11 stycznia 2013 r., Charron Inox i Almet/Komisja i Rada,
T‑445/11 i T‑88/12
, niepublikowane,
EU:T:2013:4
, pkt
).
W niniejszym wypadku należy podkreślić, że zarzuty przedstawione przez skarżących wynikają w wystarczająco zrozumiały sposób z treści samej skargi. Po pierwsze, skarżący podnoszą bowiem, że uzasadnienie i dokumenty przedstawione przez Radę w niniejszej sprawie są takie same jak przedłożone w poprzedniej sprawie oraz że dokumenty dotyczące zaskarżonych aktów są niejasne i abstrakcyjne, tak samo jak źródło tych informacji. Po drugie, skarżący twierdzą, że ich prawa własności oraz wolność prowadzenia działalności gospodarczej zostały naruszone z samego tylko faktu naruszenia ich prawa do obrony. Ponadto okoliczność, że strona pozwana mogła przygotować swoją obronę, potwierdza, iż treść skargi jest wystarczająco jasna i precyzyjna, aby umożliwić Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi.
Niniejsza skarga jest zatem dopuszczalna i należy zbadać ją co do istoty.
Co do istoty
Na poparcie skargi skarżący podnoszą zasadniczo trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia. Zarzut drugi dotyczy naruszenia reguł w zakresie ciężaru dowodu oraz błędu w ocenie zasadności powodów umieszczenia ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia ich prawa własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej.
W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia
W ramach zarzutu pierwszego skarżący podnoszą, że Rada nie przedstawiła żadnego uzasadnienia ani merytorycznie innego lub nowego dokumentu w odniesieniu do uzasadnienia oraz do dokumentów już rozpatrzonych przez Sąd w celu wydania wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowanego,
EU:T:2014:946
).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia niekorzystnego aktu, ściśle związany z zasadą poszanowania prawa do obrony, ma za zadanie, po pierwsze, zapewnić zainteresowanemu wskazówki wystarczające do ustalenia, czy akt jest zasadny lub ewentualnie czy nie zawiera wady pozwalającej na zakwestionowanie jego ważności przed sądem Unii, a po drugie, zapewnić sądowi Unii możliwość kontroli zgodności z prawem tego aktu (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy przypomnieć również, że uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi – dokonać jej kontroli (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Co się tyczy środków ograniczających przyjętych w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, należy podkreślić, że w związku z tym, iż zainteresowanemu nie przysługuje prawo do przesłuchania przed wydaniem początkowej decyzji o zamrożeniu środków finansowych, przestrzeganie obowiązku uzasadnienia ma tym większe znaczenie, że stanowi ono jedyną gwarancję umożliwiającą zainteresowanemu skuteczne skorzystanie z będących w jego dyspozycji środków zaskarżenia w celu zakwestionowania legalności wspomnianej decyzji, przynajmniej po jej wydaniu (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W rezultacie uzasadnienie aktu Rady o zastosowaniu środka ograniczającego w postaci zamrożenia środków finansowych musi wskazywać szczególne i konkretne przyczyny, dla których Rada uznała w ramach przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie oceny, że osoba zainteresowana powinna zostać objęta takim środkiem (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Jednakże wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy, w szczególności do treści aktu, charakteru powołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Nie ma natomiast wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi rzeczonego art. 296 TFUE, winna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W szczególności akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalających mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Po pierwsze, w niniejszej sprawie Rada uzasadniła ponowne umieszczenie nazwiska M. Hamcha w spornych wykazach w następujący sposób:
„Prominentny biznesmen syryjski, właściciel Hamcho International, zbliżony do głównych postaci reżimu syryjskiego, w tym prezydenta Baszara al-Assada i Mahera el-Assada. Od marca 2014 r., po powołaniu go przez ministra gospodarki Khodra Orfaliego, zajmuje stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu. Mohammed Saber Hamcho jest beneficjentem reżimu syryjskiego i wspiera ten reżim oraz jest powiązany z osobami będącymi beneficjentami reżimu i wspierającymi go”.
Po drugie, Rada uzasadniła ponowne umieszczenie Hamcho International w spornych wykazach w następujący sposób:
„Hamcho International to duży syryjski holding należący do Mohammeda Hamcha. Hamcho International jest beneficjentem reżimu i wspiera go oraz jest powiązane z osobą będącą beneficjentem reżimu i wspierającą go”.
Po pierwsze, jeśli chodzi o argument skarżących, zgodnie z którym uzasadnienie zastosowane przez Radę w celu uzasadnienia umieszczenia ich nazwiska i nazwy w zaskarżonych aktach jest takie samo jak uzasadnienie leżące u podstaw aktów, których nieważność stwierdzono w wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowanym,
EU:T:2014:946
), należy wskazać, iż taki argument można jedynie oddalić jako nieistotny dla sprawy. Z pkt 108 wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowany,
EU:T:2014:946
), wynika bowiem, że w ramach nowego badania Rada ma możliwość ponownego umieszczenia nazwiska i nazwy skarżących w wykazach środków ograniczających na podstawie powodów wykazanych dowodami w sposób wymagany prawem. W związku z tym decyzja o ponownym umieszczeniu w wykazie przyjęta na podstawie tych samych powodów, jakie zostały wskazane przy pierwszym umieszczeniu w wykazie, może wystarczyć do uzasadnienia wspomnianego umieszczenia w wykazie, o ile dowody przedstawione przez Radę wykazują te powody w sposób wymagany prawem.
Ponadto należy zauważyć w każdym wypadku, że – wbrew twierdzeniom skarżących – uzasadnienie wynikające ze spornych wykazów w niniejszej sprawie wyraźnie różni się od uzasadnienia zastosowanego przez Radę w ramach aktów, których nieważność stwierdzono w wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowanym,
EU:T:2014:946
). Nazwisko i nazwa skarżących zostały bowiem początkowo umieszczone w wykazach załączonych do decyzji 2011/273 i do rozporządzenia nr 442/2011 z powodu udzielania finansowego wsparcia reżimowi. Z kolei podstawą nowego uzasadnienia jest, po pierwsze, okoliczność, że skarżący jest prominentnym biznesmenem syryjskim, po drugie, że jest on zbliżony do głównych postaci reżimu syryjskiego, i po trzecie, że zajmuje stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu jako przedstawiciel Syryjskiej Republiki Arabskiej. Wynika stąd, że skarżący są beneficjentami reżimu i wspierają go oraz są powiązani z osobami będącymi beneficjentami reżimu i go wspierającymi.
Po drugie, należy stwierdzić, że uzasadnienie wskazane przez Radę w zaskarżonych aktach w niniejszej sprawie spełnia wymogi przypomniane w pkt 57–63 powyżej. W szczególności nie można zaprzeczyć, że takie uzasadnienie umożliwia skarżącym zrozumienie powodów, dla których ich nazwisko i nazwa zostały ponownie umieszczone w spornych wykazach ze względu na ich znaczącą rolę w syryjskim środowisku biznesowym, tym bardziej że w następstwie pierwszego umieszczenia ich nazwy i nazwiska w wykazach, znali oni już okoliczności i zakres przyjętych wobec nich środków.
Ponadto, jak wynika z argumentacji skarżących, uzasadnienie przedstawione przez Radę było z pewnością wystarczające, aby umożliwić im wniesienie niniejszej skargi, a sądowi Unii dokonanie kontroli zgodności z prawem (zob. podobnie wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
).
W niniejszym wypadku skarżący kwestionują okoliczność, że dokumenty przedstawione na poparcie uzasadnienia aktów zaskarżonych w ramach niniejszej sprawy są nowe. Kwestionują również ich moc dowodową oraz twierdzą, że nie uzasadniają one zaskarżonych aktów w sposób wymagany prawem.
W tym względzie należy przypomnieć, że obowiązek uzasadnienia aktu stanowi istotny wymóg formalny, który powinien zostać odróżniony od kwestii zasadności uzasadnienia, dotyczącej materialnej zgodności z prawem spornego aktu. W istocie uzasadnienie aktu polega na formalnym przedstawieniu podstaw, na jakich opiera się dany akt. Jeżeli owe podstawy są dotknięte błędami, przekłada się to na materialną zgodność z prawem wspomnianego aktu, ale już nie na jego uzasadnienie, które może być wystarczające, mimo że wskazane w nim podstawy są błędne (zob. podobnie wyrok z dnia 15 listopada 2012 r., Rada/Bamba,
C‑417/11 P
,
EU:C:2012:718
, pkt
).
W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. W odniesieniu do zasadności powodów przyjętych przez Radę względem skarżących argumentację podniesioną w tym zakresie należy ocenić w ramach odrębnego zarzutu.
W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego naruszenia reguł w zakresie ciężaru dowodu oraz oczywistego błędu w ocenie zasadności uzasadnienia wskazanego w zaskarżonych aktach
Zarzut ten skarżący podzielili w istocie na dwie części. W pierwszej kolejności skarżący twierdzą, po pierwsze, że Rada nie przedstawiła żadnego merytorycznie innego lub nowego dokumentu w stosunku do dokumentów już rozpatrzonych przez Sąd w celu wydania wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowanego,
EU:T:2014:946
). W celu rozwinięcia argumentacji skarżący odsyłają do swojego pisma z dnia 15 stycznia 2015 r. (zob. załącznik A.10 do skargi). Po drugie, skarżący zarzucają Radzie, że dokumenty przedstawione w celu uzasadnienia ponownego umieszczenia ich nazwiska i nazwy w zaskarżonych aktach są niejasne, abstrakcyjne i nie mają żadnej mocy dowodowej. W drugiej kolejności skarżący stwierdzają, że to ponowne umieszczenie w wykazie stanowi oczywiste nadużycie, wynikające z dążenia Rady do utrzymania ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach.
Rada kwestionuje argumenty skarżących.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga w szczególności, by w ramach kontroli zgodności z prawem powodów uzasadniających decyzję o umieszczeniu lub pozostawieniu nazwiska określonej osoby w wykazie osób objętych sankcjami sąd Unii upewnił się, że decyzja ta opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw wspomnianej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tejże decyzji – są wykazane (wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi,
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
, pkt
).
Do właściwego organu Unii należy – w razie zakwestionowania – wykazanie zasadności powodów wysuniętych przeciwko konkretnej osobie, a nie do tej osoby przedstawienie przeciwnego dowodu na brak zasadności wspomnianych powodów. Jest istotne, aby przedstawione przez dany organ informacje lub dowody wykazywały powody wysunięte przeciwko zainteresowanej osobie. Jeśli materiały te nie pozwalają na stwierdzenie zasadności danego powodu, sąd Unii pomija ten powód jako uzasadnienie rozpatrywanej decyzji o umieszczeniu w wykazie lub o pozostawieniu danego wpisu (wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi,
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
, pkt
–
).
W niniejszym wypadku należy zbadać najpierw, czy Rada wywiązała się z ciężaru dowodu spoczywającego na niej na mocy art. 47 karty praw podstawowych, w szczególności w świetle argumentów przedstawionych przez skarżących w pkt 50 i 51 skargi.
– W przedmiocie części pierwszej dotyczącej naruszenia reguł w zakresie ciężaru dowodu
W pierwszej kolejności w zakresie, w jakim w pkt 49 skargi skarżący dokonują całkowitego odesłania do pisma z dnia 15 stycznia 2015 r. w celu rozwinięcia argumentacji dotyczącej dokumentów przedstawionych niedawno przez Radę, odesłanie takie należy odrzucić jako niedopuszczalne. O ile bowiem poszczególne punkty skargi mogą zostać wsparte lub uzupełnione odesłaniami do poszczególnych fragmentów dokumentów do niej załączonych, o tyle ogólne odesłanie do innych dokumentów, nawet załączonych do skargi, nie może zrekompensować braku zasadniczych elementów skargi. Do Sądu nie należy poszukiwanie i odnajdywanie w załącznikach zarzutów i argumentów, które mogłyby być podstawą skargi, ponieważ załączniki spełniają jedynie funkcję dowodową i dokumentacyjną (zob. postanowienie z dnia 19 maja 2008 r., TF1/Komisja,
T‑144/04
,
EU:T:2008:155
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 25 października 2012 r., Arbos/Komisja,
T‑161/06
, niepublikowany,
EU:T:2012:573
, pkt
).
W drugiej kolejności, co się tyczy zarzutów zgłaszanych w pkt 50 i 51 skargi, należy wskazać, po pierwsze, że skarżący krytykują brak istotności dokumentów, na podstawie których Rada nadal twierdzi, iż M. Hamcho jest szwagrem Mahera el-Assada. Skarżący podkreślają, że ten wątek został już odrzucony nawet przez samą Radę.
Otóż, o ile prawdą jest, że Rada przedstawiła skarżącym fragment artykułu prasowego wskazujący na to, iż M. Hamcho jest szwagrem Mahera el-Assada, podczas gdy Rada nie podtrzymuje już tego powodu jako uzasadnienia ponownego umieszczenia w wykazie jego nazwiska, o tyle we wspomnianej dokumentacji zawarto inne informacje, które również mają znaczenie dla wykazania nowego uzasadnienia przyjętego w odniesieniu do skarżących, a mianowicie że M. Hamcho jest prominentnym biznesmenem syryjskim, zbliżonym do głównych postaci reżimu syryjskiego, takich jak Maher el-Assad, że jest właścicielem Hamcho International, dużego syryjskiego holdingu działającego w wielu sektorach syryjskiego przemysłu. Ponadto w pkt 12 odpowiedzi na skargę Rada przypomina, że w celu uzasadnienia powodów przyjętych w zaskarżonych aktach nie opierała się na informacji, jakoby M. Hamcho był szwagrem Mahera el-Assada.
W związku z tym należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżących wspomniany fragment artykułu prasowego jest istotny do celów wykazania powodów ponownego umieszczenia ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach.
Po drugie, skarżący zarzucają Komisji niejasność i abstrakcyjność niedawno przedstawionych dokumentów oraz kwestionują ich moc dowodową, gdyż według nich dokumenty te nie wskazują pierwszego źródła przedstawionych w nich informacji.
W tym względzie należy zauważyć, że w celu uzasadnienia ponownego umieszczenia w wykazie Rada przedstawiła skarżącym dokumenty o sygnaturach RELEX MD 342/14, RELEX MD 343/14 i RELEX MD 66/15, odpowiednio z dnia 17 grudnia 2014 r. i 23 stycznia 2015 r. (zob. załączniki A.9 i A.11 do skargi). Mowa o trzech dokumentach zawierających ogólnie dostępne informacje, które – zdaniem Rady – mają jasno wskazywać kontekst ogólny i osobisty odnoszący się do skarżących. W szczególności dokument o sygnaturze RELEX MD 342/14 zawiera streszczenie powodów przyjętych w odniesieniu do skarżących, jak również informacje na poparcie tego uzasadnienia. Tymi informacjami są w szczególności linki i fragmenty artykułów prasowych opublikowanych w witrynach internetowych „Wordcrunch”, „The Washington Institute”, „The Middle East Research and Information Project (MERIP)”, „The Syria Report, Syriandays”, „Le Commerce du Levant” i „Al Arabiya”. Ponadto dokument ten zawiera również fragmenty dwóch książek wydanych w 2006 r. i 2014 r., a także informacje pochodzące z witryny internetowej Hamcho International. Natomiast dokument o sygnaturze RELEX MD 343/14 zawiera artykuł opublikowany w czasopiśmie
Le Commerce du Levant
, pod tytułem „La guerre a transformé la communauté syrienne des affaires” („Jak wojna zmieniła środowisko syryjskich przedsiębiorców”), opisujący zmiany wśród syryjskiej elity biznesowej oraz jej związki z aktualnie rządzącym reżimem. Wreszcie dokument o sygnaturze RELEX MD 66/15 zawiera artykuł opublikowany w dniu 12 stycznia 2015 r. w witrynie internetowej „The Syria Report”, zgodnie z którym M. Hamcho został mianowany sekretarzem generalnym izby handlowej w Damaszku (Syria) przez ministra gospodarki Syryjskiej Republiki Arabskiej.
W niniejszym wypadku należy wskazać, że lektura fragmentów przedstawionych przez Radę, w szczególności fragmentów z dokumentów o sygnaturach RELEX MD 342/14 i RELEX MD 66/15, pozwala stwierdzić, że zawarte w nich informacje nie są niejasne i abstrakcyjne, jak utrzymują skarżący, są natomiast konkretne i dokładne. Wspomniane informacje pokazują bowiem oparte na faktach dane użyteczne w celach opisania M. Hamcha jako prominentnego biznesmena, związanego z głównymi postaciami reżimu syryjskiego, w tym Maherem el-Assadem. Podobnie wspomniane informacje wyjaśniają zajmowane przez niego stanowiska gospodarcze i reprezentacyjne wiążące go z tym reżimem, a mianowicie stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu, sekretarza generalnego izby handlowej w Damaszku i prezesa Hamcho International, dużej spółki holdingowej działającej w większości sektorów syryjskiej gospodarki.
W szczególności należy zauważyć, że:
—
przede wszystkim kilka artykułów z różnych okresów czasu i źródeł opisuje w sposób jasny i wyraźny związki skarżącego z reżimem. Po pierwsze, wydana w 2006 r. książka pod tytułem
Governance in the Middle East and North Africa
opisywała bowiem M. Hamcha w związku z zamknięciem prywatnej stacji telewizyjnej „the Cham Satellite channel” jako „bliskiego przyjaciela prezydenta, który wkrótce otwiera własną stację telewizyjną”. Po drugie, w dwóch artykułach opublikowanych w lutym 2012 r. w witrynie internetowej „The Middle East Research and Information Project (MERIP)” stwierdzono, że w pierwszej kolejności „M. Hamcho [był] biznesmenem zbliżonym do Mahera el-Assada” oraz w drugiej kolejności że „rodziny powiązane w taki czy inny sposób z reżimem zaczyna[ły] dominować w sektorze prywatnym, oprócz sprawowania znaczącej kontroli nad publicznymi aktywami gospodarczymi, oraz że do tych klanów zalicza się rodzina Hamcho”. Po trzecie, w opublikowanym w listopadzie 2013 r. w czasopiśmie
Le Commerce du Levant
artykule stwierdzono, że „interesy najbardziej wpływowych biznesmenów, w tym Mohammada Hamcha, [były] tak bardzo uzależnione od władzy, że uzna[wało] się ich za nieodłączną część aktualnego systemu” i że „mimo iż są oni nieliczni, owi biznesmeni dysponują szerokim zapleczem finansowym”;
—
następnie w artykule opublikowanym w dniu 30 czerwca 2014 r. w witrynie internetowej „Woldcrunch” również szczegółowo opisano działalność handlową skarżącego, w następujący sposób: „M. Hamcho, oddany sługa syryjskiego oligarchy Mahera el-Assada, jest właścicielem dochodowego rynku połączeń VOIP (Voice Over Internet Protocol) do Syrii i obecnie oczekuje na wydanie zezwolenia przez syryjskie ministerstwo turystyki w celu opracowania projektu sztucznej wyspy w okolicach miasta Tartus”;
—
ponadto w dwóch artykułach opublikowanych odpowiednio w dniach 3 i 30 marca 2014 r. w witrynach internetowych „The Syria Report” i „Syriandays” opisano powołanie skarżącego na stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu przez ministra gospodarki Khodra Orfaliego oraz jego udział wraz z premierem Waelem al-Halqi i ministrem gospodarki, między innymi w pierwszym walnym zgromadzeniu Dwustronnych Rad Biznesu w dniu 29 marca 2014 r.;
—
wreszcie zgodnie z artykułem opublikowanym w dniu 12 stycznia 2015 r. w witrynie internetowej „The Syria Report” skarżący został mianowany na stanowisko sekretarza generalnego izby handlowej w Damaszku na początku grudnia 2014 r. przez ministra gospodarki oraz jest bliskim współpracownikiem Mahera el-Assada i głównym udziałowcem Hamcho International, grupy kapitałowej prowadzącej działalność w sektorze informatyki. W artykule stwierdzono, że radykalna zmiana w zarządzie tej izby jest wynikiem wielu czynników, takich jak stanowisko polityczne, jakie niektórzy biznesmeni przyjęli wobec reżimu.
Z powyższego wynika, że nie można uwzględnić argumentacji skarżących, zgodnie z którą dokumenty przedstawione przez Radę zawierają wyłącznie niejasne i abstrakcyjne twierdzenia.
Natomiast w kwestii braku określenia pierwotnych źródeł informacji zawartej w artykułach prasowych zgłoszonych przez Radę, które z tego powodu – zdaniem skarżących – nie mają mocy dowodowej, przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w swoich działaniach Trybunał i Sąd kierują się zasadą swobodnej oceny dowodów, zaś jedynym kryterium oceny wartości przedstawionych dowodów jest ich wiarygodność. Ponadto w celu oceny wartości dowodowej danego dokumentu należy sprawdzić prawdziwość informacji w nim zawartych oraz uwzględnić zwłaszcza pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia, jego adresata i zastanowić się, czy w świetle jego treści wydaje się on rozsądny i wiarygodny (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2012 r., Shell Petroleum i in./Komisja,
T‑343/06
,
EU:T:2012:478
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić przede wszystkim, że materiały, których moc dowodową kwestionują skarżący, pochodzą z różnych źródeł informacji cyfrowych i opracowań akademickich, mających tym samym różne pochodzenie geograficzne, nie tylko lokalnych, takich jak „The Syria Report” i „Syriandays”, ale również zagranicznych, takich jak „The Washington Institute”, „Woldcrunch”, „The Middle East Research and Information Project (MERIP)”, „Le Commerce du Levant” i „Al Arabiya”. Następnie należy wskazać – tak jak Rada – że przywołane artykuły prasowe zostały opublikowane w różnym czasie, jeszcze zanim rozpoczął się kryzys syryjski, i że już łączyły skarżących z reżimem. Wreszcie należy zwrócić uwagę, że każde źródło informacji przedstawia różne informacje i to pomimo że wszystkie te źródła są zasadniczo zgodne ze sobą co do opisu M. Hamcha jako biznesmena związanego z reżimem, w świetle jego działalności handlowej i pełnionych przez niego funkcji reprezentacyjnych oraz tego, że skarżący czerpią korzyści z reżimu syryjskiego, w szczególności w kontekście trwającej wojny.
A zatem Sąd jest zdania, że materiały informacyjne dostarczone przez Radę, rozpatrywane w całości, można uznać za wiarygodne w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 87 powyżej. W tym względzie należy zauważyć, że nawet jeśli nie wskazano w nich wyraźnie pierwotnego źródła ich informacji, tocząca się w Syrii wojna w praktyce utrudnia lub wręcz uniemożliwia zebranie zeznań od osób zgadzających się na ujawnienie ich tożsamości. Wynikające z tego trudności w prowadzeniu dochodzenia oraz niebezpieczeństwo dla osób dostarczających informacje stanowią przeszkodę dla dostarczenia dokładnych dowodów dotyczących osobistego zachowania obejmującego wspieranie reżimu (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawach Anbouba/Rada,
C‑605/13 P i C‑630/13 P
,
EU:C:2015:2
, pkt
). Wreszcie należy zwrócić uwagę, że podczas gdy w skardze skarżący kwestionują ogólnie moc dowodową wycinków prasowych przedstawionych przez Radę, nie przedstawiają jednak żadnej najmniejszej wskazówki, która mogłaby podważyć ich wiarygodność.
Z powyższego wynika, że należy oddalić argumentację skarżących dotyczącą braku mocy dowodowej informacji przedstawionych przez Radę, opartą na braku wskazania pierwotnych źródeł informacji.
Po trzecie, skarżący odwołują się do artykułu przedstawionego przez Radę w ramach dokumentu o sygnaturze RELEX MD 343/14, opublikowanego w listopadzie 2013 r. w czasopiśmie
Le Commerce du Levant
w celu uzasadnienia twierdzenia, że wspomniany artykuł „podważa” domniemanie Rady, zgodnie z którym sukces gospodarczy skarżących można wyjaśnić wyłącznie ścisłymi związkami z syryjskim reżimem i udzielaniem mu przez nich wsparcia.
W tym względzie należy wskazać, z jednej strony, że skarżący ponownie nie są w stanie wyjaśnić, w jaki sposób wspomniany artykuł może „podważyć” kwestionowane domniemanie. Z drugiej strony należy w każdym wypadku zgodzić się z Radą, iż artykuł opublikowany w dokumencie o sygnaturze RELEX MD 343/14 nie tylko nie podważa wspomnianego domniemania, ale może je podtrzymać, między innymi w ten sposób, że została w nim podkreślona okoliczność, iż interesy najbardziej wpływowych biznesmenów w Syrii, w tym M. Hamcha, „są tak bardzo uzależnione od władzy, że uznaje się je za nieodłączną część aktualnego systemu” (zob. w tym względzie s. 227 in fine). W związku z tym należy oddalić argument skarżących.
Z powyższego wynika, że należy oddalić argumenty przedstawione przez skarżących w pkt 50 i 51 skargi, a także w konsekwencji część pierwszą zarzutu drugiego.
– W przedmiocie części drugiej dotyczącej błędu w ocenie zasadności umieszczenia nazwiska i nazwy skarżących w spornych wykazach
W pkt 52 skargi skarżący stwierdzają, że ponowne umieszczenie w wykazie ich nazwiska i nazwy jest „oczywistym nadużyciem”, wynikającym z dążenia Rady do utrzymania ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach, „przynajmniej przez okres związany z postępowaniem w przedmiocie skargi”.
W tym względzie, po pierwsze należy podnieść, że – jak wskazano w pkt 66 powyżej – z wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., Hamcho i Hamcho International I (
T‑43/12
, niepublikowanego,
EU:T:2014:946
), wynika, iż w ramach nowego badania Rada ma możliwość ponownego umieszczenia nazwiska i nazwy skarżących w wykazach środków ograniczających na podstawie powodów wykazanych dowodami w sposób wymagany prawem. W tym kontekście okoliczność, że Rada ponownie umieściła nazwiska i nazwę skarżących w spornych wykazach, nie może sama w sobie wskazywać na nieuczciwe i niezgodne z prawem zamiary wspomnianej instytucji wobec skarżących.
Po drugie, gdyby Sąd miał uznać, iż w ramach takiego argumentu skarżący zamierzają w rzeczywistości zakwestionować okoliczność, że ponowne umieszczenie ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach zostało wystarczająco wykazane i uzasadnione, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału oceny zasadności umieszczenia w wykazie należy dokonywać, rozpatrując dowody nie odrębnie, lecz w kontekście, w który się one wpisują (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi,
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
, pkt
; z dnia 28 listopada 2013 r., Rada/Manufacturing Support & Procurement Kala Naft,
C‑348/12 P
,
EU:C:2013:776
, pkt
).
Co więcej, mając na względzie sytuację panującą w Syrii, Rada zadośćuczyniła ciężarowi dowodu, który ciąży na niej, gdy przedstawia ona sądowi Unii łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak pozwalających ustalić istnienie dostatecznego związku między osobą objętą środkiem w postaci zamrożenia jej środków finansowych a zwalczanym reżimem (wyrok z dnia 21 kwietnia 2015 r., Anbouba/Rada,
C‑630/13 P
,
EU:C:2015:247
, pkt
).
W niniejszej sprawie, jak wynika z pisma z dnia 19 grudnia 2014 r., Rada postanowiła ponownie umieścić nazwisko i nazwę skarżących w spornych wykazach na podstawie kryterium powiązania z reżimem syryjskim, w szczególności ze względu na więzi o charakterze gospodarczym i politycznym z przywódcami obecnego reżimu, jak również ze względu na korzyści, jakie mogą czerpać z tych bliskich powiązań. Takie kryterium wynika z art. 28 ust. 1 decyzji 2013/255 oraz z art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012. Ponadto z jednej strony uzasadnienie Rady w odniesieniu do M. Hamcha składa się z trzech elementów: po pierwsze, M. Hamcho jest prominentnym biznesmenem syryjskim, właścicielem Hamcho International, po drugie, jest zbliżony do głównych postaci reżimu syryjskiego, w tym prezydenta Baszara al-Assada i Mahera el-Assada, a także po trzecie, zajmuje stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu. Z powyższego wynika, że czerpie on korzyści z reżimu i wspiera go oraz jest powiązany z osobami czerpiącymi korzyści z reżimu i wspierającymi go. Z drugiej strony nazwa Hamcho International została umieszczona w wykazie przez Radę na tej podstawie, że jest ona dużą syryjską spółką holdingową należącą do M. Hamcha i że w związku z tym czerpie ona korzyści z reżimu i wspiera go, ponieważ jest powiązana z osobą czerpiącą korzyści z reżimu i wspierającą go.
Na wstępie należy rozpatrzyć, czy wykazano każdą z tych podstaw ponownego umieszczenia nazwiska M. Hamcha w wykazach.
Co się tyczy trzeciego powodu dotyczącego zajmowanego przez M. Hamcha stanowiska przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu, na wstępie należy zauważyć, że skarżący przedstawiają zaledwie jeden argument przeciwko takiemu stwierdzeniu Rady. Skarżący ograniczają się bowiem do stwierdzenia w replice, że „instytucja ta została szybko zamknięta, o ile w ogóle faktycznie działała”, oraz, że „chodzi o zwykłe izby handlowe”. Nie dodają jednak żadnego konkretnego argumentu umożliwiającego zakwestionowanie istoty uzasadnienia Rady.
Ponadto zgodnie z orzecznictwem, co się tyczy decyzji o zastosowaniu środków ograniczających i mając na względzie prewencyjny charakter tych środków, jeśli sąd Unii stwierdzi, że co najmniej jeden z powodów wymienionych w uzasadnieniu jest wystarczająco precyzyjny i konkretny, że jest wykazany i że stanowi sam w sobie wystarczającą podstawę do wsparcia tej decyzji, to okoliczność, iż pozostałe z tych powodów tym się nie cechują, nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji (zob. wyrok z dnia 28 listopada 2013 r., Rada/Manufacturing Support & Procurement Kala Naft,
C‑348/12 P
,
EU:C:2013:776
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W każdym wypadku Sąd jest zdania, że w świetle informacji wynikających z dokumentów badanych w pkt 83–88 powyżej oraz szczególnej sytuacji politycznej i gospodarczej w Syrii, Rada mogła słusznie stwierdzić, że M. Hamcho jest jednym z najważniejszych biznesmenów syryjskich i że z racji swojej działalności gospodarczej i funkcji reprezentacyjnych nie mógłby skutecznie działać, gdyby nie był związany z reżimem.
Należy bowiem zauważyć, że – jak wynika z dokumentów przedstawionych przez Radę, a w szczególności z dwóch artykułów opublikowanych odpowiednio w dniu 3 i 30 marca 2014 r. w witrynach internetowych „The Syria Report” i „Syriandays” – skarżący został powołany w marcu 2014 r. przez ministra gospodarki Khodra Orfaliego na stanowisko przewodniczącego ds. Chin w ramach Dwustronnych Rad Biznesu. Co więcej, z artykułu opublikowanego w dniu 12 stycznia 2015 r. w witrynie internetowej „The Syria Report” wynika, że w grudniu 2014 r. został on również powołany przez ministra gospodarki na stanowisko sekretarza generalnego izby handlowej w Damaszku. O ile wprawdzie wspomniane artykuły same w sobie nie umożliwiają ustalenia bezpośredniego związku między z jednej strony skarżącym a z drugiej strony ministrem gospodarki lub rządzącym reżimem, o tyle stanowią one wystarczająco konkretne, dokładne i spójne przesłanki, które należy uwzględnić łącznie ze znaczącą pozycją skarżącego w syryjskim środowisku gospodarczym, szczególnie ze względu na będącą jego własnością spółkę Hamcho International i prowadzoną przez nią działalność gospodarczą.
Ponadto należy wskazać, że stanowisko skarżącego w radach gospodarczych, takich jak Dwustronne Rady Biznesu ds. Chin, których celem jest promowanie syryjskiej gospodarki oraz rozwój syryjskich przedsiębiorstw, działalności handlowej i inwestycji, można wytłumaczyć jedynie pewnym ścisłym związkiem z reżimem będącym przy władzy, które to stanowisko stanowi bezsporną okoliczność faktyczną świadczącą o określonym związku skarżącego z reżimem Baszara al-Assada. Istnienie tego związku dodatkowo potwierdza powołanie skarżącego przez ministra gospodarki na stanowisko sekretarza generalnego izby handlowej w Damaszku w grudniu 2014 r. W artykule opublikowanym w dniu 12 stycznia 2015 r. w witrynie internetowej „The Syria Report” stwierdzono bowiem w tym względzie, że zdecydowane zmiany w zarządzie izby handlowej w Damaszku są wynikiem wielu czynników, w tym stanowiska politycznego, jakie niektórzy biznesmeni zajęli wobec reżimu.
Ponadto należy wskazać, że jeśli sąd Unii chce faktycznie sprawować kontrolę środków ograniczających ustanowionych przez Radę względem skarżącego, w swojej ocenie powinien obowiązkowo uwzględnić kontekst Syryjskiej Republiki Arabskiej (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawach Anbouba/Rada,
C‑605/13 P i C‑630/13 P
,
EU:C:2015:2
, pkt
).
W niniejszej sprawie poprzez dokument o sygnaturze RELEX MD 343/14 Rada przedstawiła skarżącym artykuł opublikowany w czasopiśmie
Le Commerce du Levant
. W artykule tym opisano ogólny kontekst, w jakim znaleźli się prominentni syryjscy biznesmeni, do których należy M. Hamcho. W szczególności w artykule stwierdzono między innymi, że interesy najbardziej wpływowych biznesmenów są tak bardzo uzależnione od władzy w Syrii, że uznaje się ich za nieodłączną część aktualnego systemu. Jak stwierdziła Rada w skierowanym do skarżących piśmie z dnia 19 grudnia 2014 r., kwestię tę odzwierciedla również autorytarny charakter syryjskiego reżimu, który sprawuje ścisłą kontrolę nad syryjską gospodarką i jej podmiotami.
Co więcej, należy wskazać, że syryjskie środowisko biznesowe zostało opisane w wielu innych artykułach prasowych pochodzących z różnych źródeł, które zostały przedstawione przez Radę w załączniku do odpowiedzi na skargę. W artykułach tych stwierdzono, że syryjskie elity gospodarcze zostały w znacznym stopniu zbudowane przez przedsiębiorców wybranych przez Baszara al-Assada i członków jego szeroko pojmowanej rodziny oraz że elity te rozwijały się, korzystając z przychylności reżimu. W niniejszej sprawie należy podnieść, podobnie jak Rada i wbrew stwierdzeniom skarżących, że dokumenty te są dopuszczalne, ponieważ nie mają na celu uzasadnienia ex post spornych aktów, lecz wykazanie, że z uwagi na kontekst, w jaki wpisuje się przyjęcie tych aktów, przedstawione w nich uzasadnienie było wystarczające (zob. podobnie wyrok z dnia 15 listopada 2012 r., Rada/Bamba,
C‑417/11 P
,
EU:C:2012:718
, pkt
).
Wreszcie należy stwierdzić, że w odpowiedzi na skargę Rada wyjaśnia szczegółowo nie tylko, dlaczego skarżący należy do rządzącej elity gospodarczej w Syrii, ale również niezaprzeczalny charakter jego powiązań z syryjskim reżimem ze względu na to, że poprzez zajmowane stanowiska reprezentacyjne, działalność handlową i posiadaną spółkę Hamcho International wywiera decydujący wpływ na cały pierwszy krąg osób kierujących tym reżimem, czerpiąc tym samym korzyści ze wspomnianego reżimu.
Z powyższego wynika, iż Rada słusznie uznała, że M. Hamcho jest jednym z kluczowych syryjskich biznesmenów i że utrzymuje związki z reżimem Baszara al-Assada w związku z wykonywanymi obowiązkami reprezentacyjnymi Syryjskiej Republiki Arabskiej. A zatem należy stwierdzić, że powody uzasadniające ponowne umieszczenie nazwiska M. Hamcha w spornych wykazach zostały odpowiednio wykazane.
Dodatkowo, z art. 28 ust. 1 decyzji 2013/255 wynika, że należy zamrozić wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do podmiotów związanych z osobami wspierającymi reżim. W niniejszej sprawie z pkt 109 powyżej wynika, po pierwsze, że M. Hamcho słusznie został umieszczony w spornych wykazach. Po drugie, należy podkreślić, że – jak wynika z załączników do pism procesowych stron – Hamcho International jest spółką holdingową należącą zasadniczo do M. Hamcha, czego zresztą nie zakwestionowali sami skarżący.
W konsekwencji, bez potrzeby dokonywania oceny dowodów przedstawionych przez Radę, należy stwierdzić, że nazwa Hamcho International, spółki holdingowej należącej do M. Hamcha, została słusznie umieszczona w spornych wykazach.
Należy zatem oddalić część drugą zarzutu drugiego, podobnie jak ten zarzut w całości.
W przedmiocie zarzutu trzeciego dotyczącego naruszenia prawa własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej
Skarżący twierdzą, że ich prawo własności i wolność prowadzenia działalności gospodarczej zostały naruszone z samego tylko powodu naruszenia ich prawa do obrony.
Rada nie zgadza się z argumentacją skarżących.
Na wstępie należy przypomnieć, że poszanowanie prawa do obrony, przewidziane w art. 41 ust. 2 karty praw podstawowych, obejmuje prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt sprawy przy poszanowaniu prawnie uzasadnionych interesów poufności (zob. wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w dziedzinie środków ograniczających skuteczność kontroli sądowej, która powinna się opierać w szczególności na zgodności z prawem motywów uzasadniających umieszczenie nazwiska danej osoby lub nazwy podmiotu w wykazach adresatów wspomnianych wyżej środków, oznacza, że dany organ Unii jest zobowiązany do poinformowania o tych motywach zainteresowanej osoby lub zainteresowanego podmiotu w miarę możliwości bądź w chwili podejmowania decyzji o tym umieszczeniu, bądź przynajmniej najszybciej, jak to jest możliwe, po podjęciu tej decyzji, w celu umożliwienia tej osobie lub tym podmiotom skorzystania w terminie z prawa do wniesienia skargi (zob. podobnie wyrok z dnia 3 września 2008 r., Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja,
C‑402/05 P i C‑415/05 P
,
EU:C:2008:461
, pkt
).
Przestrzeganie owego obowiązku powiadomienia o rzeczonych podstawach jest w istocie konieczne, aby umożliwić adresatom środków ograniczających zarówno obronę ich praw w najlepszych możliwych warunkach, jak i podjęcie w pełni świadomej decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do sądu Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 października 1987 r., Heylens i in.,
222/86
,
EU:C:1987:442
, pkt
; z dnia 4 lutego 2014 r., Syrian Lebanese Commercial Bank/Rada,
T‑174/12 i T‑80/13
,
EU:T:2014:52
, pkt
).
W niniejszej sprawie należy wskazać, że – jak wynika z pkt 18, 19 i 23 powyżej – pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. Rada powiadomiła wcześniej skarżących o powodach i dowodach przedstawionych na poparcie ponownego umieszczenia ich nazwiska i nazwy w spornych wykazach, wyznaczając im termin na zgłaszanie ewentualnych uwag. W dniu 15 stycznia 2015 r. skarżący zakwestionowali to nowe umieszczenie w wykazie. Następnie Rada postanowiła ponownie umieścić nazwisko i nazwę skarżących w spornych wykazach, przekazując im w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. swoją decyzję, dotyczące ich zaskarżone akty oraz nowe informacje. W konsekwencji nie można zarzucić Radzie, że naruszyła prawa skarżących do obrony.
Następnie należy przypomnieć, że prawo własności należy do podstawowych zasad prawa Unii i jest chronione w art. 17 karty praw podstawowych (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem to prawo podstawowe nie korzysta w prawie Unii z ochrony bezwzględnej, lecz należy je postrzegać w związku z jego funkcją społeczną. W konsekwencji wykonywanie tego prawa może zostać poddane ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom Unii służącym interesowi ogólnemu i nie stanowią, w świetle zamierzonego celu, nieproporcjonalnej i niemożliwej do przyjęcia ingerencji, która naruszałaby istotę w ten sposób gwarantowanego prawa (zob. wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Z powyższego wynika, że ze względu na pierwszorzędne znaczenie ochrony ludności cywilnej w Syrii oraz ze względu na odstępstwa przewidziane w zaskarżonych decyzjach powołane przez skarżącą ograniczenia prawa własności nie są nieproporcjonalne (zob. podobnie wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
), tym bardziej że w zaskarżonych aktach określono pewne wyjątki umożliwiające osobom i podmiotom objętym środkami ograniczającymi pokrycie podstawowych wydatków.
Zaskarżone akty przewidują bowiem możliwość zezwolenia na korzystanie z zamrożonych środków finansowych w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb lub wywiązania się z pewnych zobowiązań, wydania szczególnych zezwoleń na odblokowanie środków finansowych, innych aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych, a także możliwość okresowej kontroli umożliwiającej wykreślenie ze spornego wykazu osób i podmiotów niekwalifikujących się już do tego, by w nim figurować (zob. podobnie wyrok z dnia 13 września 2013 r., Makhlouf/Rada,
T‑383/11
,
EU:T:2013:431
, pkt
,
).
Wreszcie, co się tyczy podnoszonych ograniczeń wolności prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących, chronionej na mocy art. 16 karty praw podstawowych, ograniczeń tych nie można uznać za nieproporcjonalne z tych samych względów, jakie zostały przedstawione w pkt 119 i 120 powyżej w odniesieniu do prawa własności.
Z powyższego wynika, że Rada nie naruszyła prawa własności skarżących ani wolności prowadzenia przez nich działalności gospodarczej.
W konsekwencji należy oddalić zarzut trzeci, a także skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrali sprawę, należy obciążyć ich kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, zgodnie z żądaniem Rady.

Z powyższych względów
SĄD (siódma izba)
orzeka, co następuje:

1)
Skarga zostaje oddalona.

2)
Mohamad Hamcho i Hamcho International pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

van der Woude
Ulloa Rubio
Marcoulli
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 października 2016 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.