CELEX: 62017TJ0273
Openbare dienst
Arbeidscontractanten
Ontheemdingstoelage
Artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut
Referentieperiode van tien jaar
Nationaliteit van de staat van tewerkstelling
Woonplaats in de staat van tewerkstelling
Werkzaamheden voor een internationale organisatie
Uitzendovereenkomst

Voorgeschiedenis van het geding
Persoonsgegevens van verzoeker
Verzoeker, Alessandro Quadri di Cardano, is op 19 april 1980 geboren in Bologna (Italië), als zoon van een Italiaanse vader en een Belgische moeder, en bezit zowel de Italiaanse als de Belgische nationaliteit.
Verzoeker heeft tot 2006 in Italië gewoond, waar hij zijn lagere‑ en middelbareschoolopleiding en een universitaire studie heeft voltooid.
Van 13 september 2006 tot en met 22 juni 2007 volgde verzoeker een masteropleiding op het Europacollege in Brugge (België).
Sedert 21 september 2007 is verzoeker ingeschreven bij het Italiaanse consulaat in Brussel (België). Op 6 december 2008 is hij in Brussel met een aldaar woonachtige Belgisch staatsburger gehuwd, met wie hij drie kinderen heeft gekregen, die in 2010, 2013 en 2015 in Brussel zijn geboren. De echtgenote van verzoeker is werkzaam in Brussel. Sedert 18 februari 2009 is verzoeker ingeschreven in het bevolkingsregister van Schaarbeek (België).
Loopbaan van verzoeker
Van 2 mei tot en met 28 juli 2006 heeft verzoeker in Brussel stage gelopen bij de vertegenwoordigende instantie bij de instellingen van de Europese Unie van de Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (autonome provincie Bozen-Zuid-Tirol, Italië).
Verzoeker heeft van 4 september 2007 tot en met 27 augustus 2008 als stagiair voor het Europees Parlement gewerkt, daarna van 28 augustus 2008 tot en met 31 juli 2009 als medewerker van een lid van het Parlement.
Van 1 augustus 2009 tot en met 31 januari 2010 heeft verzoeker als geaccrediteerd parlementair medewerker voor het Parlement gewerkt.
Van 1 februari 2010 tot en met 31 januari 2013 is verzoeker door de Europese Commissie aangesteld als arbeidscontractant voor hulptaken bij het directoraat-generaal (DG) Onderzoek en Innovatie. Verzoeker is in die hoedanigheid werkzaam geweest voor de maximumduur van drie jaar volgens de in die tijd geldende bepalingen.
Verzoekers naam is op de lijst van arbeidscontractanten geplaatst die voor een uitzendovereenkomst bij het DG Onderzoek en Innovatie zijn voorgedragen.
Bij brief van 20 november 2012 heeft de directeur van het directoraat R van het DG Onderzoek en Innovatie verzoeker laten weten dat hij een uitzendovereenkomst kon verkrijgen met ingang van 1 februari 2013 voor een eerste periode van zes maanden (met een onderbreking in de maand augustus).
Op 29 januari 2013 heeft verzoeker bij het uitzendbureau R. een profiel opgesteld en zijn eerste uitzendovereenkomst met dat bureau ondertekend.
De tussen verzoeker en het bureau R. gesloten uitzendovereenkomsten beslaan in totaal een eerste periode die loopt van 1 februari tot en met 31 juli 2013, en daarna een tweede periode die loopt van 1 tot en met 13 september 2013 (hierna gezamenlijk: de „uitzendperiode”).
Gedurende de uitzendperiode heeft verzoeker als uitzendkracht gewerkt bij het DG Onderzoek en Innovatie.
Gedurende de uitzendperiode heeft verzoeker aan verschillende opleidingen deelgenomen die aan personeelsleden van de Commissie worden aangeboden.
In de maand augustus 2013 heeft verzoeker, nadat hem een Belgische werkloosheidsuitkering was geweigerd, een Europese werkloosheidsuitkering genoten.
Tussen 2012 en 2013 heeft verzoeker bij verschillende instellingen en instanties van de Unie buiten België gesolliciteerd.
Het hoofd van de eenheid R.1 van het DG Onderzoek en Innovatie heeft een verklaring uitgegeven, gedateerd op 5 oktober 2016, waarin wordt vermeld dat verzoeker door de Commissie was aangesteld bij het DG Onderzoek en Innovatie en in dienst was bij de eenheid RTD.B2, als arbeidscontractant voor de periode van 1 februari 2010 tot en met 31 januari 2013 en als uitzendkracht in de perioden van 1 februari tot en met 31 juli 2013 en van 1 tot en met 13 september 2013.
Van 16 september 2013 tot en met 15 mei 2014 heeft verzoeker als arbeidscontractant bij het Parlement gewerkt.
Van 16 mei 2014 tot en met 15 juli 2016 heeft verzoeker als arbeidscontractant gewerkt bij het Uitvoerend Agentschap voor kleine en middelgrote ondernemingen (Easme).
Op 16 juli 2016 is verzoeker als arbeidscontractant in dienst genomen door het Uitvoerend Agentschap innovatie en netwerken (INEA).
Bestreden besluit en andere besluiten betreffende de ontheemdingstoelage
Voor het tijdvak van 1 augustus 2009 tot en met 31 januari 2010 heeft verzoeker in het kader van de in punt 7 hierboven vermelde overeenkomst met het Parlement als geaccrediteerd parlementair medewerker, krachtens artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) de ontheemdingstoelage ontvangen.
Op 28 oktober 2010 is Bologna met ingang van 1 februari 2010 vastgesteld als verzoekers plaats van herkomst.
Voor het tijdvak van 1 februari 2010 tot en met 31 januari 2013 heeft verzoeker in het kader van de in punt 8 hierboven vermelde overeenkomst van arbeidscontractant voor hulptaken bij het DG Onderzoek en Innovatie, de ontheemdingstoelage ontvangen.
Voor de periode van 16 september 2013 tot en met 15 mei 2014 is in het kader van de in punt 18 hierboven genoemde overeenkomst van arbeidscontractant bij het Parlement, bij besluit van het Parlement van 24 oktober 2013 geweigerd om aan verzoeker de ontheemdingstoelage toe te kennen. Verzoeker heeft geen beroep in rechte ingesteld tegen het besluit van het Parlement waarbij zijn klacht tegen het besluit om hem geen ontheemdingstoelage toe te kennen, werd afgewezen.
Voor de periode van 16 mei 2014 tot en met 15 juli 2016 heeft verzoeker in het kader van de in punt 19 hierboven genoemde overeenkomst van arbeidscontractant bij het EASME, de ontheemdingstoelage ontvangen.
Voor de periode vanaf 16 juli 2016 is in het kader van de in punt 20 hierboven genoemde overeenkomst van arbeidscontractant bij het INEA, bij besluit van het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten (PMO) van de Commissie van 19 juli 2016 (hierna: „bestreden besluit”) geweigerd om aan verzoeker de ontheemdingstoelage toe te kennen.
Op 17 oktober 2016 heeft verzoeker overeenkomstig artikel 90, lid 2, van het Statuut een klacht ingediend tegen het bestreden besluit.
Bij besluit van 3 februari 2017 heeft het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag (TAOBG) van de Commissie deze klacht afgewezen, in wezen omdat verzoeker, die ook de Belgische nationaliteit bezit, niet kan worden aangemerkt als iemand die gedurende de referentieperiode niet een band met België in stand heeft gehouden dan wel heeft opgebouwd in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut. Volgens het TAOBG was verzoeker gedurende de periode van 15 juli 2006 tot en met 15 juli 2016 namelijk in Brussel gaan wonen, waar hij was gehuwd en drie kinderen had gekregen. Bovendien had hij gedurende zes maanden en twee weken, tussen februari en september 2013, als uitzendkracht in de particuliere sector beroepswerkzaamheden te Brussel verricht, een arbeidsperiode die niet kon worden aangemerkt als werkzaamheden die zijn verricht voor een internationale organisatie. Voorts had verzoeker gedurende de maand augustus 2013, toen hij werkloos was, niet aangetoond dat zijn gewone woonplaats buiten België lag.
Op 28 februari 2017 heeft het PMO uit hoofde van terugvordering van het onverschuldigd betaalde besloten om de in punt 25 hierboven genoemde ontheemdingstoelage, die verzoeker had ontvangen in het kader van de overeenkomst van arbeidscontractant bij het EASME, terug te vorderen.
Voorstel voor een uitzendovereenkomst voor bepaalde arbeidscontractanten
Op 30 mei 2012 heeft de vicevoorzitter van de Commissie aan de representatieve vak‑ en beroepsorganisaties een nota gestuurd die met name betrekking had op het lopende wetgevingsproces van de herziening van het Statuut en „de overgangsbepalingen waarvoor de arbeidscontractanten die de maximale duur van aanstelling bij de Commissie in de komende maanden bereiken, in aanmerking konden komen”. Dienaangaande vermeldde de nota met name enerzijds „de onmogelijkheid om van de geldende bepalingen van het Statuut af te wijken”, en anderzijds dat de diensten in herinnering werd gebracht dat „de kredieten van de globale toezegging ook [konden] dienen ter financiering van uitzendovereenkomsten met naleving van de geldende nationale bepalingen”.
Middels een nota van 16 oktober 2012 heeft de directeur-generaal van het DG Onderzoek en Innovatie de directeuren van dit directoraat laten weten dat in afwachting van een volledige politieke overeenstemming over het Statuut, werd voorgesteld om aan bepaalde arbeidscontractanten wier overeenkomsten in de loop van het eerste trimester van 2013 afliepen en wier werkzaamheden essentieel waren voor het goed functioneren van het DG, een baan als uitzendkracht aan te bieden.
In 2012 en 2013 heeft de Commissie verschillende verzoeken voor uitzendovereenkomsten voorbereid, waaronder ook voor verzoeker.
Procedure en conclusies van partijen
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 8 mei 2017, heeft verzoeker het onderhavige beroep ingesteld.
Op 17 juli 2017 is het verweerschrift van de Commissie ter griffie van het Gerecht neergelegd.
Op 7 september en 18 oktober 2017 zijn de repliek respectievelijk de dupliek ter griffie van het Gerecht neergelegd.
Partijen zijn ter terechtzitting van 10 april 2018 in hun pleidooien en hun antwoorden op de vragen van het Gerecht gehoord.
Verzoeker verzoekt het Gerecht:
–
het bestreden besluit nietig te verklaren;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
De Commissie verzoekt het Gerecht:
–
het beroep te verwerpen;
–
verzoeker te verwijzen in de kosten.
In rechte
Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan. Het eerste middel: onjuiste rechtsopvatting, schending van Belgische rechtsvoorschriften inzake uitzendovereenkomsten en misbruik van de wet. Het tweede middel: misbruik van bevoegdheid en machtsmisbruik. Het derde middel: kennelijke beoordelingsfout en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur. Het vierde middel: schending van verzoekers legitieme verwachtingen en van de beginselen van bescherming van gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid en verworven rechten.
Het Gerecht acht het aangewezen om het eerste en het derde middel gezamenlijk te onderzoeken.
Eerste en derde middel: onjuiste rechtsopvatting, schending van Belgische rechtsvoorschriften inzake uitzendovereenkomsten, misbruik van de wet, kennelijke beoordelingsfout en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur
In het kader van het eerste en het derde middel betoogt verzoeker in wezen dat het bestreden besluit blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting, het recht verkeerd toepast, Belgische rechtsvoorschriften inzake uitzendovereenkomsten schendt, de wet misbruikt, een kennelijke beoordelingsfout bevat en het beginsel van behoorlijk bestuur schendt.
De Commissie bestrijdt verzoekers argumenten. Bovendien voert de Commissie wat het derde middel betreft, in dupliek de niet-ontvankelijkheid aan van de grief ontleend aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur.
Het eerste en het derde middel kunnen worden onderverdeeld in drie onderdelen. Het eerste onderdeel betreft de berekening van de referentieperiode van tien jaar. Het tweede onderdeel betreft het definiëren van verzoekers werkzaamheden gedurende de uitzendperiode als het niet uitoefenen van een functie in een internationale organisatie in de zin van artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut. Het derde onderdeel betreft de gewone woonplaats van verzoeker gedurende de referentieperiode van tien jaar.
Om te beginnen moet eraan worden herinnerd dat volgens vaste rechtspraak van het Hof de ontheemdingstoelage van artikel 69 van het Statuut bedoeld is om de bijzondere lasten en nadelen te compenseren die aan de indiensttreding bij de Unie zijn verbonden voor ambtenaren die uit dien hoofde genoodzaakt zijn hun woonplaats te verplaatsen van het land van hun domicilie naar het land waar hun standplaats is gelegen, en die in een nieuwe omgeving moeten integreren. Ook hangt het begrip ontheemding af van de subjectieve situatie van de ambtenaar, dat wil zeggen van de mate waarin hij in zijn nieuwe omgeving is geïntegreerd, hetgeen bijvoorbeeld wordt bepaald door zijn gewone woonplaats of door de uitoefening van zijn voornaamste beroepsbezigheid (zie arrest van 24 januari 2008, Adam/Commissie,
C‑211/06 P
,
EU:C:2008:34
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
De voorwaarden voor toekenning van de ontheemdingstoelage die zijn omschreven in artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, gelden krachtens artikel 20 van het Statuut respectievelijk artikel 92 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie immers ook voor tijdelijke functionarissen en arbeidscontractanten.
Waar het meer in het bijzonder gaat om de voorwaarden voor toekenning van de ontheemdingstoelage in artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut, moet de ambtenaar die de nationaliteit bezit of heeft bezeten van de staat op het grondgebied waarvan zijn standplaats is gelegen, aantonen dat hij gedurende de tien jaar voorafgaande aan zijn indiensttreding regelmatig woonachtig is geweest buiten het grondgebied in Europa van deze staat van tewerkstelling, waarvan hij de nationaliteit bezit of heeft bezeten, en wel om een andere reden dan het uitoefenen van een functie in dienst van een staat of van een internationale organisatie.
Bovendien is voor ambtenaren die de nationaliteit van het land van tewerkstelling bezitten, de omstandigheid dat zij aldaar hun gewone woonplaats hebben aangehouden of gevestigd, al was het maar voor een zeer korte tijd in de referentieperiode van tien jaar, voldoende om de toelage te verliezen of niet te krijgen (arrest van 27 februari 2015, EESC/Achab,
T‑430/13 P
,
EU:T:2015:122
, punt
).
In het bijzonder is het begrip gewone woonplaats volgens vaste rechtspraak uitgelegd als de plek waar de belanghebbende het permanente of gewone centrum van zijn belangen heeft gevestigd met de wens daaraan een blijvend karakter te verlenen. Voorts impliceert het begrip woonplaats, afgezien van een louter kwantitatief gegeven als de duur van het verblijf op het grondgebied van de een of andere staat, naast het fysieke feit van het wonen op een bepaalde plaats, de intentie om aan dat feit de bestendigheid te verlenen die voortvloeit uit levensgewoonten en normale sociale betrekkingen (zie arrest van 16 mei 2007, F/Commissie,
T‑324/04
,
EU:T:2007:140
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Wat de afbakening van de referentieperiode betreft, blijkt uit de rechtspraak dat, in het licht van de uitzondering zoals voorzien in artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut, het verrichten van diensten voor een andere staat of een internationale organisatie ertoe leidt dat een specifieke band van de betrokkene met die andere staat of die internationale organisatie blijft bestaan, en aldus in de weg staat aan het ontstaan van een duurzame band met de staat van tewerkstelling en derhalve aan voldoende integratie van deze belanghebbende in de gemeenschap van die laatste staat. Aangezien de verrichte diensten voor een staat of een internationale organisatie worden geacht te beletten dat er duurzame banden tussen de betrokkene en het land van tewerkstelling ontstaan, geldt dit vermoeden ook ten aanzien van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut, ongeacht het feit dat de twee bepalingen anders zijn geformuleerd. Bij de berekening van de referentieperiode van tien jaar moet derhalve rekening worden gehouden met de perioden waarin belanghebbende werkzaamheden heeft verricht in dienst van een staat of in een internationale organisatie. Een benadering waarbij met betrekking tot de afbakening van die periode geen enkele consequentie wordt verbonden aan het feit dat de betrokkene voor een staat of internationale organisatie heeft gewerkt, zou immers in strijd zijn met zowel de letter als het doel van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut, aangezien dat werk daardoor in de praktijk zou worden gelijkgesteld aan werk dat voor enige andere werkgever is verricht (zie arrest van 25 september 2014, Grazyte/Commissie,
T‑86/13 P
,
EU:T:2014:815
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Wat het begrip „internationale organisatie” betreft, zij eraan herinnerd dat de bij instellingen en organen van de Unie verrichte werkzaamheden worden aangemerkt als diensten verricht voor een internationale organisatie in de zin van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut (zie in die zin arrest van 25 september 2014, Grazyte/Commissie,
T‑86/13 P
,
EU:T:2014:815
, punten
en
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Ten slotte is het volgens vaste rechtspraak aan de betrokken ambtenaar om aan te tonen dat de in artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut bedoelde voorwaarden zijn vervuld (zie arrest van 21 januari 2014, Jelenkowska-Luca/Commissie,
F‑114/12
,
EU:F:2014:3
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In het licht van de hierboven uiteengezette toepasselijke bepalingen en rechtspraak moet de gegrondheid van verzoekers argumenten in het kader van het eerste en het derde middel worden onderzocht.
Eerste onderdeel: berekening van de referentieperiode
Met het eerste onderdeel van het eerste en het derde middel betoogt verzoeker in wezen dat in het bestreden besluit de referentieperiode van 2006 tot 2016 onjuist is vastgesteld. Dienaangaande preciseert verzoeker dat hij niet betwist dat zijn statutaire rechten opnieuw moeten worden vastgesteld bij zijn indiensttreding bij het INEA, maar wel dat de Commissie de referentieperiode van tien jaar heeft berekend zonder de perioden waarin hij werkzaamheden heeft verricht in een internationale organisatie buiten beschouwing te laten en zonder daaruit een overeenkomstige verlenging van de referentieperiode te laten voortvloeien. Volgens verzoeker zou de referentieperiode van tien jaar moeten ingaan in 1999 en eindigen in 2009, aangezien de periode vanaf zijn indiensttreding bij het Parlement (in 2009) tot zijn indiensttreding bij het INEA (in 2016) niet moet worden meegeteld. Zijn woonplaats op Belgisch grondgebied was immers gedurende die gehele periode, ook tijdens de uitzendperiode, gerechtvaardigd door zijn werkzaamheden voor een internationale organisatie.
De Commissie betwist verzoekers argumenten.
In casu staat vast dat verzoeker de ontheemdingstoelage aanvraagt met ingang van zijn indiensttreding bij het INEA op 16 juli 2016. Bovendien blijkt uit de gegevens van het dossier dat verzoeker de nationaliteit heeft van de staat op het grondgebied waarvan zijn plaats van tewerkstelling is gelegen, namelijk België, alsmede de nationaliteit van een andere lidstaat, namelijk Italië.
Omdat verzoeker de nationaliteit bezit van de staat op het grondgebied waarvan zijn plaats van tewerkstelling is gelegen, valt zijn situatie onder het geval van de functionaris „die de nationaliteit van de staat op welks grondgebied zijn standplaats is gelegen, bezit of heeft bezeten”, zoals bedoeld in artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut.
Daarom is de relevante referentieperiode de periode waarin artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut voorziet, dat wil zeggen de „periode van tien jaar, eindigende op het ogenblik van [...] indiensttreding”.
Bovendien moet worden opgemerkt dat verzoeker niet betwist dat zijn individuele rechten, waaronder ook het genot van een ontheemdingstoelage, moeten worden vastgesteld op het moment van zijn indiensttreding bij het INEA.
Bijgevolg eindigt de referentieperiode van tien jaar op de datum van verzoekers indiensttreding bij het INEA.
Anders dan verzoeker aanvoert, is er in casu echter geen reden om, voor de berekening van de referentieperiode van tien jaar, de periode „te neutraliseren” waarin werkzaamheden zijn verricht in dienst van een staat of een internationale organisatie, met als consequentie daarvan een overeenkomstige verlenging van de referentieperiode.
Dienaangaande moet worden gepreciseerd dat de in punt 49 hierboven aangehaalde rechtspraak, volgens welke bij de toepassing van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut, net als bij de toepassing van lid 1, onder a), van dit artikel, de periode waarin werkzaamheden zijn verricht in dienst van een staat of een internationale organisatie moet „worden geneutraliseerd”, met als consequentie daarvan een overeenkomstige verlenging van de referentieperiode, niet op de onderhavige zaak kan worden toegepast (zie in die zin arrest van 25 september 2014, Grazyte/Commissie,
T‑86/13 P
,
EU:T:2014:815
, punt
). In het geval waarop die rechtspraak betrekking heeft strekten namelijk het „neutraliseren” van de perioden van tewerkstelling voor een internationale organisatie en de overeenkomstige verlenging van de referentieperiode ertoe, na te gaan of de betrokkene wel degelijk tien jaar buiten het grondgebied in Europa van de staat, waarvan hij de nationaliteit bezit of heeft bezeten, is verbleven, zonder gedurende die tien jaar in dienst van een staat of een internationale organisatie werkzaam te zijn (zie in die zin arrest van 30 januari 2014, Ohrgaard/Commissie,
F‑151/12
,
EU:F:2014:8
, punten
en
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Bijgevolg kan bij de toepassing van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut het niet meetellen van perioden enkel gerechtvaardigd zijn wanneer de betrokkene een functie heeft uitgeoefend in dienst van een staat of internationale organisatie „buiten” de staat van tewerkstelling. In casu is er dus geen reden om voor de berekening van de referentieperiode van tien jaar zoals bedoeld in artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut, de perioden waarin verzoeker werkzaamheden heeft verricht in een internationale organisatie die zich bevindt in de staat van tewerkstelling waarvan hij de nationaliteit bezit, niet mee te tellen, en de referentieperiode dienovereenkomstig te verlengen.
Daarentegen moet in casu wel rekening worden gehouden met de uitoefening van werkzaamheden in een internationale organisatie om de gewone woonplaats van verzoeker te bepalen, aangezien die omstandigheid wordt geacht eraan in de weg te staan dat er tussen hem en het land van tewerkstelling duurzame banden worden opgebouwd (zie in die zin arrest van 25 september 2014, Grazyte/Commissie,
T‑86/13 P
,
EU:T:2014:815
, punt
). Deze kwestie zal bij het derde onderdeel betreffende de gewone woonplaats worden behandeld.
Blijkens het bovenstaande heeft de Commissie terecht de referentieperiode van tien jaar vastgesteld op de periode van 15 juli 2006 tot 15 juli 2016, dat wil zeggen dat deze periode bij de indiensttreding van verzoeker bij het INEA eindigt en tien jaar daarvoor ingaat.
Tweede onderdeel: omschrijving van verzoekers werkzaamheden tijdens de uitzendperiode
Met het tweede onderdeel van het eerste en het derde middel betwist verzoeker de omschrijving van zijn werkzaamheden gedurende de uitzendperiode als het niet uitoefenen van een functie in een internationale organisatie in de zin van artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut. Volgens verzoeker was er in die uitzendperiode sprake van een „rechtstreekse juridische band” tussen hem en de Commissie, welke met name bleek uit het feit dat hij als uitzendkracht was aangesteld om te kunnen voorzien in zijn eigen vervanging bij het DG Onderzoek en Innovatie, dat hij zijn instructies rechtstreeks van de Commissie kreeg en hij daarvóór geen banden had met het bureau R. Bovendien rechtvaardigden alle aspecten van het onderhavige geval de aanname dat zijn werkgever gedurende de uitzendperiode niet het uitzendbureau R., maar wel degelijk de Commissie was, die het Belgisch recht inzake uitzendovereenkomsten niet had nageleefd. Voor de toepassing van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut moest er dus van worden uitgegaan dat hij sinds zijn indiensttreding bij het Parlement in 2009 geen andere beroepswerkzaamheden had gehad dan werkzaamheden voor de Unie-instellingen.
De Commissie betwist verzoekers argumenten.
In casu moet worden vastgesteld dat, zoals uit de punten 8 tot en met 13 hierboven blijkt, verzoekers naam was geplaatst op de lijst van arbeidscontractanten die door het DG Onderzoek en Innovatie voor een uitzendovereenkomst waren voorgedragen, aangezien hij als arbeidscontractant gedurende de maximumduur van drie jaar bij dat DG werkzaam was geweest. Verzoeker heeft vervolgens uitzendovereenkomsten met het bureau R. ondertekend en is in het kader van die overeenkomsten werkzaam geweest bij het DG Onderzoek en Innovatie van de Commissie, voor een eerste periode van 1 februari tot en met 31 juli 2013 en daarna voor een tweede periode van 1 tot en met 13 september 2013.
Dienaangaande moet enerzijds worden opgemerkt dat het Gerecht reeds heeft geoordeeld dat de situatie van werknemers van uitzendbureaus die ter beschikking worden gesteld van de Unie, niet overeenkomt met een situatie „die voortvloeit uit diensten, verricht voor een internationale organisatie” in de zin van artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut (zie in die zin arrest van 11 september 2002, Nevin/Commissie,
T‑127/00
,
EU:T:2002:211
, punten
,
,
,
en 52‑58). Deze uitzendwerkzaamheden worden namelijk gekenmerkt door een driehoeksverhouding tussen de arbeidskracht, een extern uitzendbureau en de instelling of het orgaan van de Unie, hetgeen impliceert dat er twee overeenkomsten worden gesloten: een eerste overeenkomst tussen het uitzendbureau en de instelling of het orgaan van de Unie en een tweede overeenkomst tussen de uitzendkracht en het uitzendbureau (zie in die zin arrest van 11 september 2002, Nevin/Commissie,
T‑127/00
,
EU:T:2002:211
, punt
). Deze verhouding wordt dan ook gekenmerkt door de aanwezigheid van een privaatrechtelijke onderneming als tussenpersoon die inkomsten genereert door een arbeidskracht ter beschikking te stellen van een instelling van de Unie of door deze arbeidskracht aan te stellen voor het vervullen van bepaalde taken bij of voor rekening van de Unie. Door de tussenkomst van deze externe ondernemingen als bemiddelaars kan niet worden vastgesteld dat er een rechtstreekse juridische band bestaat tussen de betrokkene en de instelling of het orgaan van de Unie (zie in die zin arrest van 19 juni 2007, Asturias Cuerno/Commissie,
T‑473/04
,
EU:T:2007:184
, punt
).
Anderzijds moet eraan worden herinnerd dat uit de rechtspraak naar voren komt dat, in het licht van de verschillende bepalingen van artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, de uitdrukking „omstandigheden die voortvloeien uit diensten, verricht voor een internationale organisatie” in artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut, een veel ruimere strekking heeft dan de formulering „het uitoefenen van een functie in dienst van een internationale organisatie” vervat in artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut (arrest van 3 mei 2001, Liaskou/Raad,
T‑60/00
,
EU:T:2001:129
, punt
).
De in punt 68 hierboven aangehaalde rechtspraak is echter in casu van toepassing, aangezien de hier aan de orde zijnde uitzendperiode zich eveneens kenmerkt door het bestaan van een driehoeksverhouding tussen verzoeker, het externe bureau R. en de Commissie. De tussenkomst van het uitzendbureau R., waarmee verzoeker de uitzendovereenkomsten heeft gesloten, verhindert dus de vaststelling dat er tijdens de uitzendperiode een rechtstreekse juridische band bestond tussen verzoeker en de Commissie.
Zoals de Commissie betoogt, geldt de in punt 68 hierboven aangehaalde rechtspraak in casu des te meer, daar verzoekers situatie valt onder artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut, waarvan de formulering „het uitoefenen van een functie in dienst van een internationale organisatie”, zoals in punt 69 hierboven is aangegeven, een minder ruime strekking heeft dan de in artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut gebruikte formulering. Daarom kan niet worden aangenomen dat de op de arbeidsovereenkomsten tussen verzoeker en een privaatrechtelijk bureau gebaseerde uitzendperiode overeenstemt met de uitoefening van een functie „in een internationale organisatie”.
Deze juridische beoordeling van de uitzendwerkzaamheden kan niet ter discussie worden gesteld door verzoekers betoog dat er in casu sprake is van een rechtstreekse ondergeschiktheid van hem aan de Commissie, op basis van de onrechtmatigheid van de uitzendovereenkomsten in het licht van het toepasselijke Belgische recht en wegens het feit dat de Commissie in het kader van die overeenkomsten niet de „gebruiker” is in de zin van de Belgische wet, maar zijn „werkgever”.
Dienaangaande moet om te beginnen worden vastgesteld dat dit beroep geenszins ertoe strekt de vermeende onrechtmatigheid van de uitzendovereenkomsten, die verzoeker overigens niet aan de bevoegde Belgische rechter heeft voorgelegd, te onderzoeken, maar alleen betrekking heeft op het besluit waarbij verzoeker de ontheemdingstoelage bij zijn indiensttreding bij het INEA wordt geweigerd.
Derhalve dient van meet af aan te worden vastgesteld dat verzoekers betoog over de vermeende onrechtmatigheid van de uitzendovereenkomsten niet tot de nietigverklaring van het bestreden besluit kan leiden (zie in die zin en naar analogie arrest van 9 juni 2009, Nardin/Parlement,
F‑12/08
,
EU:F:2009:57
, punt
).
Voorts moet worden opgemerkt dat de verhouding tussen verzoeker en de Commissie zich in het kader van de uitzendwerkzaamheden kenmerkte als een „puur feitelijke” relatie, aangezien het uitzendbureau juridisch bevoegd was om als werkgever over de uitzendkracht gezag uit te oefenen en in feite een deel van dit gezag overdroeg aan de gebruiker in de periode van de terbeschikkingstelling van de arbeidskracht (zie in die zin arrest van 11 september 2002, Nevin/Commissie,
T‑127/00
,
EU:T:2002:211
, punt
). De omstandigheid dat verzoeker tijdens de uitzendperiode interne opleidingen van de Commissie heeft genoten, kan daaraan niet afdoen, aangezien deze opleidingen slechts in deze feitelijke verhouding tussen verzoeker en de Commissie kunnen worden bezien.
Bovendien is, ook al zou worden aanvaard dat verzoeker rechtstreeks instructies van de Commissie ontving, die omstandigheid nog steeds in overeenstemming met de aard van de uitzendwerkzaamheden en verenigbaar met de in punt 68 hierboven beschreven driehoeksverhouding (zie in die zin arrest van 11 september 2002, Nevin/Commissie,
T‑127/00
,
EU:T:2002:211
, punt
).
Evenzo heeft de omstandigheid dat de Commissie de persoon van verzoeker heeft kunnen uitkiezen of goedkeuren en deze keuze of goedkeuring een voorwaarde is geweest voor de indienstneming van verzoeker door het uitzendbureau, geen invloed op de juridische beoordeling aangaande de uitzendwerkzaamheden volgens het toepasselijke nationale recht en de betrokken uitzendovereenkomsten, en wordt hierdoor met name niet belet dat de werkgever de rechtspersoon is waarmee de arbeidsovereenkomst is gesloten, en niet de instelling die daarvan gebruikmaakt (zie in die zin arrest van 11 september 2002, Nevin/Commissie,
T‑127/00
,
EU:T:2002:211
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Gelet op alle voorgaande overwegingen moet worden geconcludeerd dat verzoeker tijdens de uitzendperiode juridisch rechtstreeks ondergeschikt was aan het uitzendbureau waaraan hij door de opeenvolgende uitzendovereenkomsten was gebonden.
Bijgevolg kan niet worden aanvaard dat verzoeker zich in een situatie bevond van „het uitoefenen van een functie in een internationale organisatie” in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut.
Derhalve heeft de Commissie terecht aangenomen dat verzoeker gedurende de uitzendperiode van 1 februari tot en met 31 juli 2013 en van 1 tot en met 13 september 2013 geen werkzaamheden heeft verricht in een internationale organisatie in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut.
Derde onderdeel: de gewone woonplaats
Met het derde onderdeel van het eerste en het derde middel betoogt verzoeker dat de Commissie ten onrechte heeft aangenomen dat hij zijn gewone woonplaats in België had gevestigd, door daar om een andere reden dan het uitoefenen van een functie in een internationale organisatie het centrum van zijn belangen te vestigen. Volgens verzoeker is het feit dat hij gehuwd is met een Belgisch ingezetene en dat zijn kinderen in Brussel zijn geboren, slechts het gevolg van zijn vestiging in Brussel in 2009 teneinde zijn werkzaamheden voor de instellingen van de Unie voor een langere duur te kunnen verrichten. Bovendien betoogt verzoeker dat de enige periode waarin hij niet werkzaam was bij een instelling van de Unie, de maand augustus in 2013 was, een maand waarin hij als werkloze was ingeschreven.
De Commissie betwist verzoekers argumenten.
Om te beginnen moet worden opgemerkt dat, zoals in punt 47 hierboven is aangegeven, nu verzoeker de nationaliteit van het land van tewerkstelling bezit, de omstandigheid dat hij aldaar zijn gewone woonplaats heeft gevestigd, al was het maar voor een heel korte tijd in de referentieperiode van tien jaar, volstaat om het recht op de ontheemdingstoelage te verliezen.
Zoals blijkt uit de gegevens van het dossier, moet worden vastgesteld dat verzoeker in de referentieperiode van tien jaar die loopt van 2006 tot 2016, zich als privépersoon op 21 september 2007 heeft ingeschreven bij het Italiaanse consulaat te Brussel. Op 6 december 2008 is hij in Brussel gehuwd met een Belgisch staatsburger, die in Brussel woonde en werkte, en met wie hij drie kinderen heeft gekregen die in 2010, 2013 en 2015 in Brussel zijn geboren. Sedert 18 februari 2009 is verzoeker ingeschreven in het bevolkingsregister van Schaarbeek. Ook moet worden vastgesteld dat verzoeker, waar het om zijn beroepsleven gaat, van 1 augustus 2009 tot en met 31 januari 2010 voor het Parlement heeft gewerkt als geaccrediteerd parlementair medewerker, en vervolgens van 1 februari 2010 tot en met 31 januari 2013 voor het DG Onderzoek en Innovatie als arbeidscontractant voor hulptaken. Van 1 februari tot en met 31 juli 2013 en van 1 tot en met 13 september 2013 heeft hij uitzendovereenkomsten gesloten met het bureau R. en als uitzendkracht gewerkt bij het DG Onderzoek en Innovatie. Gedurende de maand augustus 2013 heeft verzoeker een werkloosheidsuitkering ontvangen. Verzoeker heeft vervolgens van 16 september 2013 tot en met 15 mei 2014 als arbeidscontractant voor het Parlement gewerkt en daarna voor het EASME, van 16 mei 2014 tot en met 15 juli 2016. Ten slotte is verzoeker op 16 juli 2016 als arbeidscontractant in dienst getreden bij het INEA (zie de punten 4, 7, 8, 12, 13 en 18‑20 hierboven).
Volgens de Commissie tonen de in punt 84 hierboven genoemde feiten aan dat verzoeker tijdens de referentieperiode van tien jaar, ten eerste zijn woonplaats in België had gevestigd, ten tweede als uitzendkracht private beroepswerkzaamheden in Brussel had verricht en ten derde niet had aangetoond dat hij buiten België een gewone woonplaats had gedurende de maand dat hij werkloos was.
Deze analyse kan niet worden weerlegd door verzoekers stellingen.
De in punt 84 hierboven genoemde aspecten van verzoekers privéleven zijn namelijk objectieve feiten die aantonen dat verzoeker duurzame maatschappelijke banden heeft met het land van tewerkstelling. Gelet hierop kan niet worden vastgesteld dat verzoeker had aangetoond dat zijn verblijf in België in de referentieperiode van tien jaar voorlopig was of geen blijvende verplaatsing van het permanente of gewone centrum van zijn belangen had meegebracht.
Bovendien moeten de aspecten van verzoekers privéleven in samenhang met de andere feiten van zijn beroepsleven, zoals aangegeven in punt 84 hierboven, in aanmerking worden genomen, en kan op grond van al deze gegevens worden vastgesteld dat verzoeker niet heeft aangetoond dat zijn woonplaats in de referentieperiode van tien jaar in België was gevestigd om redenen die uitsluitend te maken hadden met de uitoefening van een functie in een staat of een internationale organisatie.
Zoals in punt 79 hierboven is opgemerkt, kan namelijk niet worden aanvaard dat verzoeker zich gedurende de uitzendperiode in een situatie bevond van „het uitoefenen van een functie in een internationale organisatie” in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut.
Overigens dient eraan te worden herinnerd dat de concrete redenen op grond waarvan verzoeker heeft besloten in het land van tewerkstelling waarvan hij de nationaliteit bezit, te blijven, niet in aanmerking behoeven te worden genomen om de ontheemdingstoelage te kunnen toekennen. Een inhoudelijk onderzoek van de verschillende redenen die de betrokkene ertoe hebben gebracht om zich in het land te vestigen waarvan hij de nationaliteit bezit, is noodzakelijkerwijs gebaseerd op beoordelingen van subjectieve aard, hetgeen onverenigbaar is met de bewoordingen en de doelstellingen van artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut (zie in die zin en naar analogie arrest van 25 september 2014, Grazyte/Commissie,
T‑86/13 P
,
EU:T:2014:815
, punten
‑
). De subjectieve redenen die verzoeker ertoe hebben gebracht om enerzijds in België te huwen en kinderen te krijgen en daar ononderbroken te wonen, en anderzijds uitzendovereenkomsten te aanvaarden, zijn dan ook niet van belang voor het onderzoek van de voorwaarden voor toekenning van de ontheemdingstoelage.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat uit de gegevens van het dossier niet blijkt dat verzoeker in de referentieperiode van tien jaar het gewone en voornaamste centrum van zijn belangen buiten België had, aangezien hij enerzijds de Belgische nationaliteit bezit, gedurende de referentieperiode van tien jaar ononderbroken in Brussel heeft gewoond, in Brussel is gehuwd met een Belgisch staatsburger met wie hij drie kinderen heeft gekregen, die ook in Brussel zijn geboren, en hij anderzijds gedurende een deel van die periode private beroepswerkzaamheden in dat land heeft verricht. Voorts moet worden vastgesteld dat verzoeker niet heeft aangetoond dat zijn woonplaats gedurende de referentieperiode van tien jaar in België was gevestigd om redenen die uitsluitend te maken hadden met de uitoefening van een functie in een staat of een internationale organisatie.
Bijgevolg heeft verzoeker, behalve het feit dat hij al jaren in Brussel woont, de intentie laten zien om daaraan de bestendigheid te verlenen die voortvloeit uit het feit dat hij daar het permanente of gewone centrum van zijn belangen heeft gevestigd.
Daarom heeft de Commissie zich terecht op het standpunt gesteld dat verzoeker niet had aangetoond dat hij in de referentieperiode van tien jaar zijn gewone woonplaats had gevestigd buiten de staat van tewerkstelling, namelijk België, waarvan hij de nationaliteit bezit.
Bijgevolg bevat het bestreden besluit niet de onjuistheden en schendingen die verzoeker in het kader van het eerste en het derde middel heeft aangevoerd.
Gelet op het voorgaande moeten het eerste en het derde middel ongegrond worden verklaard, zonder dat het nodig is de in punt 42 hierboven genoemde kwestie van de ontvankelijkheid te onderzoeken, aangezien de Unierechter mag beoordelen of het in de omstandigheden van het concrete geval in het belang van een goede rechtsbedeling is, een middel ongegrond te verklaren zonder eerst uitspraak te doen over de ontvankelijkheid ervan (arrest van 11 juli 2014, DTS Distribuidora de Televisión Digital/Commissie,
T‑533/10
,
EU:T:2014:629
, punt
).
Tweede middel: misbruik van bevoegdheid en machtsmisbruik
In het kader van het tweede middel betoogt verzoeker in wezen dat zijn aanstelling als uitzendkracht bij het DG Onderzoek en Innovatie een vorm van misbruik van bevoegdheid en machtsmisbruik van de kant van de Commissie is.
Volgens verzoeker heeft de Commissie zich schuldig gemaakt aan misbruik van bevoegdheid, aangezien zij de Belgische wet inzake uitzendovereenkomsten voor een andere reden gebruikt dan de reden die de invoering van de wet rechtvaardigt. Het doel van de Commissie bij het sluiten van uitzendovereenkomsten met arbeidscontractanten voor hulptaken was namelijk, te voorkomen dat zij personeelsleden zou verliezen die gekwalificeerd en onmisbaar zijn voor het goed functioneren van de directoraten-generaal. Deze doelstelling is in strijd met het Belgisch recht en strekte ertoe de status van arbeidscontractant te vervangen door een onzeker contractueel kader waarin de functie, de werkgever en het salaris dezelfde blijven. Door ter omzeiling van verzoekers individuele rechten gebruik te maken van deze onzekere status van arbeidskracht, heeft de Commissie haar bevoegdheid misbruikt.
Voorts betoogt verzoeker dat de Commissie zich schuldig maakt aan machtsmisbruik door hem te dwingen opeenvolgende uitzendovereenkomsten te ondertekenen om dezelfde functie uit te oefenen als die welke hij bij het DG Onderzoek en Innovatie vervulde als arbeidscontractant voor hulptaken, en door deze overeenkomsten daarna, toen hij weer in dienst trad bij het INEA, te gebruiken om zijn individuele rechten te kunnen omzeilen. De ondertekening van de uitzendovereenkomsten was „dwingend” voor verzoeker en zijn collega’s in dezelfde situatie, aangezien dit enerzijds de enige mogelijkheid was om hun baan bij de instellingen van de Unie niet te verliezen, en zij anderzijds ervan verzekerd waren daarna hun ambt van arbeidscontractant terug te krijgen zodra de herziening van het Statuut een feit was.
De Commissie bestrijdt verzoekers argumenten.
Volgens vaste rechtspraak houdt het begrip misbruik van bevoegdheid in, dat een overheidsinstantie haar bevoegdheden heeft gebruikt voor een ander doel dan waarvoor zij zijn verleend. Bij een besluit is slechts sprake van misbruik van bevoegdheid wanneer uit objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat dit met een dergelijk doel is genomen. Bovendien is er, wanneer het besluit meer doelen heeft, ook indien naast de geldige beweegredenen een niet-gerechtvaardigde beweegreden wordt aangevoerd, geen sprake van misbruik van bevoegdheid, zolang het wezenlijke doel niet wordt opgeofferd (zie arrest van 13 december 2017, Oltis Group/Commissie,
T‑497/15
, niet gepubliceerd,
EU:T:2017:895
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu moet worden vastgesteld dat er geen causaal verband bestaat tussen het besluit tot het gebruik van uitzendovereenkomsten enerzijds, en het besluit tot vaststelling van verzoekers individuele rechten bij zijn indiensttreding bij het INEA anderzijds. Het gaat immers om verschillende besluiten die door verschillende eenheden en op grond van aparte wettelijke bepalingen die eigen doeleinden nastreven, zijn genomen. Bovendien was het aan het einde van de uitzendovereenkomst helemaal niet zeker dat verzoeker als ambtenaar of contractant van een instelling of orgaan van de Unie zou worden aangesteld en bijgevolg een besluit moest worden genomen over het recht op de ontheemdingstoelage, aangezien in die omstandigheden geen enkel verband tussen de betrokken besluiten kan worden gelegd.
Verzoekers ongefundeerde beweringen, met name wat betreft het vermeende gebruik van het uitzendwerk ter omzeiling van de vaststelling van zijn individuele rechten bij een eventuele toekomstige aanstelling door een instelling of orgaan van de Unie, kunnen niet worden aangemerkt als objectieve, ter zake dienende en onderling overeenstemmende aanwijzingen voor het feit dat het bestreden besluit voor andere doeleinden is genomen dan die voor het onderzoek van verzoekers individuele rechten in het licht van de ontheemdingtoelage.
Voorts is verzoekers stelling dat de Commissie zich schuldig heeft gemaakt aan machtsmisbruik door hem te dwingen uitzendovereenkomsten te ondertekenen, geenszins onderbouwd. Dienaangaande volstaat de vaststelling dat, zoals blijkt uit de punten 11 en 12 hierboven, zowel het opstellen van een profiel bij het bureau R. als de ondertekening van de uitzendovereenkomsten met dit bureau en het einde van deze overeenkomsten op 13 september 2013 alleen het resultaat zijn van verzoekers wil en van zijn keuzen betreffende zijn loopbaan.
Derhalve moet het tweede middel ongegrond worden verklaard.
Vierde middel: schending van verzoekers legitieme verwachtingen en van de beginselen van bescherming van gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid en verworven rechten
In het kader van het vierde middel betoogt verzoeker in wezen dat hij een verworven recht heeft op toepassing van de voorwaarden voor toekenning van de ontheemdingstoelage, omdat zijn feitelijke situatie niet is veranderd sinds zijn eerste indiensttreding bij een instelling van de Unie in 2009, hij altijd voor een internationale organisatie heeft gewerkt en hij nooit om andere redenen dan de uitoefening van zijn werkzaamheden bij een internationale organisatie zijn gewone woonplaats naar België heeft verplaatst, door daar het centrum van zijn belangen te vestigen.
Dienaangaande benadrukt verzoeker dat de Commissie door haar analyse aangaande het recht op de ontheemdingstoelage te herzien, zijn verworven rechten schendt voor wat betreft de gevolgen die zijn verbonden aan de uitzendovereenkomst waarover indertijd in het belang van de dienst door de Commissie was onderhandeld. Juist omdat over de rechten van verzoeker en zijn collega’s was onderhandeld en deze rechten behouden moesten blijven, hadden zij een voorlopige baan als uitzendkracht aanvaard.
Verder was de analyse van de Commissie over de uitzendperiode volgens verzoeker onjuist, aangezien zij die periode beschouwt als een reden om de ontheemdingstoelage zoals voorzien in artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut, niet toe te kennen. Niettegenstaande zijn dubbele nationaliteit waarover hij altijd open is geweest en ondanks zijn huwelijk en de geboorte van zijn kinderen in Brussel, is België nooit als zijn woonplaats en het permanente centrum van zijn belangen aangemerkt, behalve voor de uitoefening van zijn werkzaamheden voor de instellingen en organen van de Unie. Het halfjaar van de uitzendperiode kan dan ook geen wijziging aanbrengen in hetgeen in die zin onder zijn gewone woonplaats moet worden verstaan. Bovendien zijn de aspecten die zijn vastgesteld om hem een ontheemdingstoelage toe te kennen dezelfde als die welke thans ten aanzien van hem worden uitgelegd, waardoor de Commissie op de analyse van het dossier terugkomt en voorbijgaat aan alle omstandigheden die zijn aanstelling als uitzendkracht hebben gerechtvaardigd.
De Commissie bestrijdt verzoekers argumenten.
Volgens vaste rechtspraak kan betrokkene zich immers slechts op het vertrouwensbeginsel beroepen indien hij van de bevoegde instanties van de Unie nauwkeurige, onvoorwaardelijke en onderling overeenstemmende toezeggingen heeft gekregen, die van bevoegde en betrouwbare bronnen afkomstig zijn (zie arrest van 13 juni 2013, HGA e.a./Commissie,
C‑630/11 P–C‑633/11 P
,
EU:C:2013:387
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu volgt uit de aan het Gerecht overgelegde stukken echter dat het niet mogelijk is geweest om enige nauwkeurige, onvoorwaardelijke en onderling overeenstemmende toezegging van een instelling, orgaan of instantie van de Unie aan te tonen over de toekenning aan verzoeker van de ontheemdingstoelage. Op dit punt volstaat de vaststelling dat het bestreden besluit dateert van na het in punt 24 hierboven genoemde besluit van het Parlement waarbij verzoeker de ontheemdingstoelage reeds was geweigerd.
Uit de gegevens van het dossier blijkt namelijk dat verzoeker de ontheemdingstoelage heeft gekregen vóór de uitzendperiode, maar deze toelage hem na die periode is geweigerd. In het bijzonder blijkt uit de punten 24 tot en met 26, 28 en 29 hierboven dat de ontheemdingstoelage hem is geweigerd in het kader van zijn overeenkomst met het Parlement voor de periode van 16 september 2013 tot en met 15 mei 2014 en er uit hoofde van terugvordering van het onverschuldigd betaalde een besluit is genomen om de toelage die hem bij zijn overeenkomst met het EASME was toegekend, terug te vorderen voor de periode van 16 mei 2014 tot en met 15 juli 2016.
Overigens moeten in de omstandigheden van het onderhavige geval, waarbij de verschillende in de punten 7, 8 en 18 tot en met 20 hierboven genoemde overeenkomsten tussen verzoeker en de instellingen of organen van de Unie elkaar niet opvolgen, de financiële rechten, waaronder ook de ontheemdingstoelage, bij iedere indiensttreding worden vastgesteld (zie in die zin arrest van 5 december 2012, Grazyte/Commissie,
F‑76/11
,
EU:F:2012:173
, punten
‑
). Bijgevolg verschillen de referentieperiode en de relevante feiten voor het onderzoek van de voorwaarden in artikel 4, lid 1, onder b), van bijlage VII bij het Statuut bij iedere overeenkomst. In die omstandigheden kan verzoeker zich bij zijn indiensttreding bij het INEA niet beroepen op vorige besluiten over de ontheemdingstoelage en dus evenmin op schending van verworven rechten.
Bijgevolg schendt het bestreden besluit niet verzoekers legitieme verwachtingen noch de beginselen van bescherming van het gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, en verworven rechten. Het vierde middel moet derhalve ongegrond worden verklaard.
Gelet op het voorgaande moet het beroep in zijn geheel worden verworpen.
Kosten
Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoeker in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in de kosten.

HET GERECHT (Tweede kamer),
rechtdoende, verklaart:

1)
Het beroep wordt verworpen.

2)
Alessandro Quadri di Cardano wordt verwezen in de kosten.

Prek
Schalin
Costeira
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 13 juli 2018.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Frans.