CELEX: 62015TJ0020
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης PICCOLOMINI
Προγενέστερο λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης PICCOLO
Έλλειψη ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος
Άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού (EK) 207/2009

Ιστορικό της διαφοράς
Στις 16 Ιανουαρίου 2012 η παρεμβαίνουσα, Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola, υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (
ΕΕ 2009, L 78, σ. 1
).
Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι το λεκτικό σημείο PICCOLOMINI.
Τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση του σήματος εμπίπτουν στην κλάση 33 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας για τη διεθνή ταξινόμηση προϊόντων και υπηρεσιών σχετικά με την καταχώριση εμπορικών σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή: «Αλκοολούχα ποτά (εκτός ζύθου)».
Η αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημοσιεύθηκε στο υπ’ αριθ. 35/2012
Δελτίο κοινοτικών σημάτων
της 20ής Φεβρουαρίου 2012.
Στις 14 Μαΐου 2012 η νυν προσφεύγουσα Henkell & Co. Sektkellerei KG άσκησε ανακοπή, βάσει του άρθρου 41 του κανονισμού 207/2009, κατά της καταχωρίσεως σήματος η οποία είχε ζητηθεί για τα περιλαμβανόμενα στην κλάση 33 προϊόντα, τα οποία προαναφέρθηκαν στη σκέψη 3.
Η ανακοπή βασιζόταν στο προγενέστερο λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης PICCOLO, το οποίο είχε καταχωρισθεί στις 14 Αυγούστου 2001 (αριθ. καταχωρίσεως 952770).
Το προγενέστερο σήμα αφορά προϊόντα και υπηρεσίες τα οποία περιλαμβάνονται στις κλάσεις 33 και 42 και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή:
—
κλάση 33: «Αλκοολούχα ποτά (εκτός ζύθου), ιδίως οίνος, γλυκύς οίκος, αφρώδης οίνος, ημιαφρώδης οίνος, οίνος με την προσθήκη βοτάνων, οίνος βερμούτ, οινοπνευματώδη»·
—
κλάση 42: «Υπηρεσίες εστιάσεως (διατροφής)· υπηρεσίες παροχής προσωρινού καταλύματος».
Ο λόγος που προβλήθηκε προς στήριξη της ανακοπής ήταν ο διαλαμβανόμενος στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009.
Στις 28 Νοεμβρίου 2012 η παρεμβαίνουσα ζήτησε, δυνάμει του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009, να προσκομίσει η προσφεύγουσα αποδεικτικά στοιχεία της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2013 η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι είχε κάνει χρήση του σήματος PICCOLO για αφρώδη οίνο σε δεκαέξι κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του σήματος PIKKOLO για αφρώδη οίνο στη Γερμανία και στην Αυστρία. Προσέθεσε δε ότι η διαφορά στην ορθογραφία του στοιχείου «pikkolo» ήταν απειροελάχιστη σε σχέση με εκείνη του στοιχείου «piccolo» και ότι το ενδιαφερόμενο κοινό δύσκολα θα την παρατηρούσε, για τον λόγο ότι τα δύο αυτά στοιχεία προφέρονταν πανομοιότυπα. Εξάλλου, η προσφεύγουσα προσκόμισε έγγραφα και άλλα στοιχεία με σκοπό να αποδείξει την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος.
Με την από 17 Σεπτεμβρίου 2013 απόφαση, το τμήμα ανακοπών έκρινε ότι η προσφεύγουσα είχε αποδείξει την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος και έκανε δεκτή στο σύνολό της την ανακοπή της.
Στις 18 Νοεμβρίου 2013 η νυν παρεμβαίνουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO, δυνάμει των άρθρων 58 έως 64 του κανονισμού 207/2009, κατά της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών.
Με την από 31 Οκτωβρίου 2014 απόφαση (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), το πρώτο τμήμα προσφυγών του EUIPO έκανε δεκτή την προσφυγή και ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών, για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν είχε προσκομίσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος. Επιπροσθέτως, το πρώτο τμήμα προσφυγών του EUIPO απέρριψε την ανακοπή σύμφωνα με το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.
Προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν είχε αποδειχθεί η ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος, το τμήμα προσφυγών έκρινε, πρώτον, ότι, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των αποδεικτικών στοιχείων, ήταν εύλογο το συμπέρασμα ότι ο όρος «piccolo» αποτελούσε μέρος της διεθνώς χρησιμοποιούμενης οινικής ορολογίας και ότι, κατά συνέπεια, ήταν γνωστός στον μέσο καταναλωτή. Δεύτερον, το τμήμα προσφυγών υπογράμμισε ότι οι καταναλωτές οι οποίοι δεν κατανοούσαν τον όρο «piccolo» δεν θα συνήγαγαν αυτομάτως ότι επρόκειτο για σήμα όταν θα τον συναντούσαν στο πλαίσιο της πωλήσεως αφρώδους οίνου. Τρίτον, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι το σημείο PIKKOLO ή PICCOLO χρησιμοποιείτο σαφώς με τρόπο περιγραφικό ή συντετμημένο, ήτοι με τον όρο «picc», και ότι συσχετιζόταν αποκλειστικώς προς άλλους περιγραφικούς όρους, όπως οι όροι «trocken» και «dry» για διάφορα προϊόντα της προσφεύγουσας, ή ως στοιχείο της εταιρικής επωνυμίας αυτής, ήτοι του όρου «henkell». Τέταρτον, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι ο τελευταίος ως άνω όρος, ο οποίος αποτελεί στοιχείο της εταιρικής επωνυμίας της προσφεύγουσας, ήταν το κυρίαρχο στοιχείο λόγω της θέσεώς του και του μεγέθους του, τόσο στις ετικέτες των φιαλών όσο και στη συσκευασία. Περαιτέρω, το τμήμα προσφυγών προσέθεσε ότι ο όρος αυτός δεν είχε καμία προφανή σημασία, καθώς και ότι, λαμβανομένου υπόψη του τρόπου με τον οποίο απεικονιζόταν, θα εκλαμβανόταν αμέσως ως διακριτικό σημείο.
Αιτήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
—
να καταδικάσει το EUIPO και την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα.
Το EUIPO και η παρεμβαίνουσα ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την προσφυγή·
—
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει έναν και μόνο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.
Πρώτον, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι από την αιτιολογική σκέψη 10 του κανονισμού 207/2009 προκύπτει ότι ο νομοθέτης εκτιμά ότι η προστασία του προγενέστερου σήματος δικαιολογείται μόνον καθόσον αυτό έχει πράγματι χρησιμοποιηθεί. Έτσι, δυνάμει του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009, κατόπιν αιτήσεως του καταθέτη, ο ανακόπτων δικαιούχος προγενέστερου σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή επίσης, κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, ο δικαιούχος προγενέστερου εθνικού σήματος ο οποίος άσκησε ανακοπή οφείλει να αποδείξει ότι, κατά τη διάρκεια των πέντε ετών που προηγήθηκαν της δημοσιεύσεως της αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχε γίνει ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ένωση ή στο κράτος μέλος όπου το σήμα χαίρει προστασίας, για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία έχει καταχωρισθεί και επί των οποίων βασίζεται η ανακοπή ή ότι υπάρχει εύλογη αιτία για τη μη χρήση, εφόσον, κατά την ημερομηνία αυτή, το προγενέστερο σήμα ήταν από πενταετίας τουλάχιστον καταχωρισμένο. Αν δεν αποδειχθούν τα ανωτέρω, η ανακοπή απορρίπτεται.
Κατά πάγια νομολογία, η ratio legis της απαιτήσεως να έχει γίνει ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος, ώστε να μπορεί αυτή να αντιταχθεί σε αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνίσταται στον περιορισμό των συγκρούσεων μεταξύ δύο σημάτων, εφόσον δεν υφίσταται βάσιμος οικονομικός λόγος που να απορρέει από πραγματική λειτουργία του σήματος στην αγορά [βλ., κατ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 8ης Ιουλίου 2004, Sunrider κατά ΓΕΕΑ — Espadafor Caba (VITAFRUIT),
T‑203/02
,
EU:T:2004:225
, σκέψεις
έως
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 30ής Νοεμβρίου 2009, Esber κατά ΓΕΕΑ — Coloris Global Coloring Concept (COLORIS),
T‑353/07
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2009:475
, σκέψη
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Βάσει του κανόνα 22, παράγραφος 3, του κανονισμού 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα, (
ΕΕ 1995, L 303, σ. 1
), τα αποδεικτικά στοιχεία της χρήσεως αφορούν τον τόπο, τον χρόνο, την έκταση και τη φύση της χρήσεως του προγενέστερου σήματος για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες για τα οποία έχει καταχωρισθεί και στα οποία βασίζεται η ανακοπή.
Δεύτερον, από τη νομολογία προκύπτει ότι ουσιαστική χρήση σήματος υφίσταται όταν αυτό χρησιμοποιείται κατά τρόπο σύμφωνο προς τη βασική του λειτουργία, που συνίσταται στην ταυτοποίηση της προελεύσεως των προϊόντων ή υπηρεσιών για τα οποία καταχωρίστηκε, προς διευκόλυνση ή διατήρηση της εμπορευσιμότητας αυτών, και όχι όταν αυτό χρησιμοποιείται συμβολικώς με μόνο σκοπό τη διατήρηση των δικαιωμάτων που παρέχει το σήμα (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Μαρτίου 2003, Ansul,
C‑40/01
,
EU:C:2003:145
, σκέψη
).
Η εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσεως του σήματος πρέπει να στηρίζεται στο σύνολο των κρίσιμων παραγόντων της υποθέσεως, ήτοι των πραγματικών στοιχείων και των περιστάσεων που είναι ικανά να αποδείξουν το υπαρκτό της εμπορικής εκμεταλλεύσεως του σήματος, όπως είναι ιδίως οι χρήσεις που θεωρούνται δικαιολογημένες στον οικείο οικονομικό τομέα για τη διατήρηση ή τη δημιουργία μεριδίων αγοράς για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που προστατεύει το σήμα, η φύση των εν λόγω προϊόντων ή υπηρεσιών, τα χαρακτηριστικά της αγοράς, η έκταση και η συχνότητα χρήσεως του σήματος (απόφαση της 8ης Ιουλίου 2004, VITAFRUIT,
Τ-203/02
,
EU:T:2004:225
, σκέψη
· βλ. επίσης, κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Μαρτίου 2003, Ansul,
C‑40/01
,
EU:T:2003:145
, σκέψη
).
Τέλος, για την απόδειξη της ουσιαστικής χρήσεως σήματος δεν αρκούν πιθανότητες ή εικασίες, αλλά απαιτούνται συγκεκριμένα και αντικειμενικά στοιχεία που να αποδεικνύουν την πραγματική και επαρκή χρήση του σήματος στην οικεία αγορά (βλ. απoφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2002, Kabushiki Kaisha Fernandes κατά ΓΕΕΑ — Harrison (HIWATT),
T‑39/01
,
EU:T:2002:316
, σκέψη
, και της 6ης Οκτωβρίου 2004, Vitakraft-Werke Wührmann κατά ΓΕΕΑ — Krafft (VITAKRAFT),
T‑356/02
,
EU:T:2004:292
, σκέψη
].
Με γνώμονα τα ανωτέρω πρέπει να εξετασθεί εάν ορθώς το τμήμα προσφυγών κατέληξε, στα σημεία 21 και 51 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα δεν είχε προσκομίσει επαρκή στοιχεία ώστε να αποδείξει ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος, κατά την έννοια του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.
Προκαταρκτικώς, διαπιστώνεται ότι, δεδομένου ότι η αίτηση καταχωρίσεως του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημοσιεύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2012, η περίοδος των πέντε ετών του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009 εκτείνεται από τις 20 Φεβρουαρίου 2007 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2012 (στο εξής: κρίσιμη περίοδος).
Προς στήριξη του μοναδικού λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το τμήμα προσφυγών, τα στοιχεία που προσκόμισε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του EUIPO αποδείκνυαν την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος.
Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών, κατά την οποία ο όρος «piccolo» γίνεται αντιληπτός ως αμιγώς περιγραφικός, επάγεται εκ των πραγμάτων την ακύρωση του προγενέστερου σήματος. Δεύτερον, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι το τμήμα προσφυγών ενήργησε παρανόμως καθόσον, στο πλαίσιο της αξιολογήσεως των αποδεικτικών στοιχείων της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος στην οποία προέβη, εξέτασε τον διακριτικό χαρακτήρα αυτού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το προγενέστερο σήμα στερείτο διακριτικού χαρακτήρα. Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών κατά την οποία το προγενέστερο σήμα στερείται διακριτικού χαρακτήρα βασίζεται αποκλειστικώς σε έγγραφα των οποίων η ημερομηνία είναι μεταγενέστερη της κρίσιμης περιόδου, και τα οποία προσκομίστηκαν από την παρεμβαίνουσα μαζί με το υπόμνημα εκθέσεως των λόγων της προσφυγής κατά της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών. Κατ’ αυτήν, κανένα στοιχείο δεν αποδεικνύει έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος κατά την κρίσιμη περίοδο. Τέλος, τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, ακόμα και στην περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι το τμήμα προσφυγών ήταν αρμόδιο να εκτιμήσει εάν το προγενέστερο σήμα στερείτο διακριτικού χαρακτήρα, ο έλεγχος νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως από το Γενικό Δικαστήριο θα αποδείξει σαφώς ότι, αντιθέτως προς το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το τμήμα προσφυγών, το ως άνω σήμα χρησιμοποιήθηκε ως σήμα και όχι μόνον περιγραφικώς.
Το EUIPO και η παρεμβαίνουσα αμφισβητούν το βάσιμο των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας. Αμφότεροι εκτιμούν ότι ενδελεχής εξέταση των στοιχείων που προσκόμισε η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του EUIPO, ή των στοιχείων στα οποία παραπέμπει, επιβεβαιώνει ότι ορθώς το τμήμα προσφυγών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είχε αποδειχθεί η ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος.
Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει το τέταρτο επιχείρημα της προσφεύγουσας το οποίο αφορά, κατ’ ουσίαν, τη φύση της χρήσεως του προγενέστερου σήματος, πριν προβεί στην εξέταση των τριών πρώτων επιχειρημάτων.
Με το τέταρτο επιχείρημα, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το τμήμα προσφυγών, το προγενέστερο σήμα χρησιμοποιήθηκε πράγματι ως σήμα και όχι μόνον περιγραφικώς (βλ. σκέψη 27 ανωτέρω).
Στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να υπογραμμισθεί ότι, στο πλαίσιο της εξετάσεως της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος στην οποία προέβη, το τμήμα προσφυγών καταρχάς τόνισε ότι οι αντίδικοι στη διαδικασία ενώπιον του EUIPO δεν κατέληξαν σε συμφωνία ως προς το εάν το προγενέστερο σήμα είχε χρησιμοποιηθεί ως περιγραφικό στοιχείο ορισμένου μεγέθους φιάλης ή ως σήμα, εκπληρώνοντας τη βασική του λειτουργία, η οποία συνίστατο στη διασφάλιση της ταυτότητας της προελεύσεως των προϊόντων ή των υπηρεσιών για τα οποία αυτό είχε καταχωρισθεί. Εν συνεχεία, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι, αφενός, το ζήτημα αυτό ήταν διακριτό από το εάν το προγενέστερο σήμα μπορούσε να καταχωρισθεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 και ότι, αφετέρου, το ζήτημα αυτό μπορούσε να αποτελέσει μόνον αντικείμενο διαδικασίας κηρύξεως ακυρότητας βάσει του άρθρου 52, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ίδιου κανονισμού. Τέλος, το τμήμα προσφυγών επισήμανε, βασιζόμενο στην απόφαση της 16ης Μαΐου 2013, Reber κατά ΓΕΕΑ — Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM) (
T‑530/10
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2013:250
), ότι ήταν αρμόδιο να κρίνει εάν η γενόμενη συγκεκριμένη χρήση του προγενέστερου σήματος ήταν περιγραφικής φύσεως, ενόψει της απαιτήσεως περί ουσιαστικής χρήσεως του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.
Εξάλλου, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως αναφέρθηκε και στο σημείο 8 της προσβαλλομένης αποφάσεως και όπως προκύπτει από την ανάλυση των εγγράφων που περιλαμβάνονται στον σχετικό φάκελο του EUIPO που διαβιβάστηκε στο Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου να αποδειχθεί η ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος, η προσφεύγουσα προσκόμισε, στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του EUIPO, τα ακόλουθα αποδεικτικά στοιχεία:
—
ένορκη βεβαίωση του διευθυντή μάρκετινγκ της οικείας εταιρίας, της 13ης Φεβρουαρίου 2013, η οποία αναφέρεται σε εικόνες φιαλών αφρώδους οίνου και παραθέτει στοιχεία για τις πωλήσεις φιαλών αφρώδους οίνου περιλαμβάνουσες τις λέξεις «piccolo» ή «pikkolo» στα διάφορα κράτη μέλη της Ένωσης για τα έτη 2007‑2011·
—
εικόνες φιαλών αφρώδους οίνου·
—
αποσπάσματα δελτίων προϊόντων και τιμοκαταλόγων που ισχύουν από την 1η Απριλίου 2007 και εξής, γραμμένων στα γερμανικά και συνοδευόμενων από τμηματικές μεταφράσεις, όπου εμφανίζεται, λόγου χάρη, η πλήρης σειρά φιαλών 0,2 λίτρων οι οποίες φέρουν την ένδειξη «pikkolo»·
—
απόσπασμα καταλόγου των τιμών εξαγωγής που ισχύουν από την 1η Απριλίου 2008 και από την 1η Απριλίου 2009, γραμμένου στα αγγλικά, όπου εμφανίζεται η πλήρης σειρά φιαλών 0,2 λίτρων οι οποίες φέρουν την ένδειξη «piccolo»·
—
πληθώρα τιμολογίων, που αφορούν την περίοδο 2007-2012, με αποδέκτες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στη Φινλανδία, και όπου αναφέρεται, μεταξύ άλλων, η παράδοση φιαλών 0,2 λίτρων της «HENKELL TRO. DRY SEC PICC.»·
—
απόσπασμα διαφημιστικού φυλλαδίου.
Αφού ανέλυσε τα αναφερόμενα στην ως άνω σκέψη 32 έγγραφα, καθώς και εκείνα τα οποία προσκόμισε η παρεμβαίνουσα, το τμήμα προσφυγών κατέληξε, στο σημείο 51 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν είχε γίνει ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος συνάδουσα προς τη βασική του λειτουργία, η οποία συνίστατο στη διασφάλιση της ταυτότητας της προελεύσεως των προϊόντων και των υπηρεσιών για τα οποία το σήμα είχε καταχωρισθεί.
Το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι τέτοιο συμπέρασμα μπορούσε νομίμως να συναχθεί από την εξέταση των εγγράφων που αναφέρθηκαν στη σκέψη 32 ανωτέρω.
Συναφώς, καταρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι το τμήμα προσφυγών δεν έθεσε εν αμφιβόλω ούτε τη διάρκεια ούτε τη σημασία της γενόμενης χρήσεως του προγενέστερου σήματος και ότι αυτή δεν αμφισβητήθηκε από τους διαδίκους.
Εν συνεχεία, όσον αφορά τον τόπο της χρήσεως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί το συμπέρασμα του τμήματος προσφυγών, κατά το οποίο η προσφεύγουσα πωλεί τα προϊόντα της αποκλειστικώς στη Γερμανία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στη Φινλανδία. Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι πώλησε προϊόντα σε 20 κράτη μέλη της Ένωσης φέροντα το σημείο PICCOLO και σε δύο κράτη μέλη φέροντα το σημείο PIKKOLO, όπως αποδεικνύεται από την ένορκη βεβαίωση του διευθυντή μάρκετινγκ της εταιρίας, με ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 2013.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά την εκτίμηση της αποδεικτικής ισχύος εγγράφου, πρέπει προπαντός να ελέγχεται η ακρίβεια της περιεχόμενης σε αυτό πληροφορίας. Πρέπει επομένως να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, η προέλευση του εγγράφου, οι περιστάσεις υπό τις οποίες καταρτίστηκε και ο αποδέκτης του και να τίθεται το ερώτημα αν το έγγραφο είναι, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου του, εκ πρώτης όψεως λογικό και αξιόπιστο. Στην προκειμένη περίπτωση, η ένορκη βεβαίωση έγινε από τον διευθυντή μάρκετινγκ της προσφεύγουσας και, επομένως, δεν μπορεί να έχει την ίδια αξιοπιστία και βαρύτητα με βεβαίωση προερχόμενη από τρίτο πρόσωπο ή ανεξάρτητο σε σχέση με την οικεία εταιρία. Η ένορκη βεβαίωση δεν επαρκεί, καθεαυτή, και αποτελεί απλώς μια ένδειξη η οποία πρέπει να ενισχύεται και από άλλα αποδεικτικά στοιχεία (βλ. κατ’ αυτήν την έννοια απόφαση της 16ης Μαΐου 2013, Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM,
Τ-530/10
,
EU:T:2013:250
, σκέψη
).
Εντούτοις, όπως ορθώς προβάλλουν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα, τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην ένορκη βεβαίωση δεν ενισχύονται από τα στοιχεία που τη συνοδεύουν. Αντιθέτως, προκύπτει σαφώς από τα τιμολόγια που προσκόμισε η προσφεύγουσα ότι αυτά αφορούν μόνον τις επικράτειες τεσσάρων κρατών μελών. Επομένως, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη καθόσον έκρινε, στο σημείο 37 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα φαίνεται να αποδεικνύουν ότι δεν πωλούσε τον αφρώδη οίνο της στο σύνολο της Ένωσης, αλλά αποκλειστικώς στη Γερμανία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στη Φινλανδία.
Τέλος, όσον αφορά την ανάλυση της φύσεως της γενόμενης χρήσεως του προγενέστερου σήματος στην προσβαλλόμενη απόφαση, την οποία ειδικώς και πρωτίστως αμφισβητεί η προσφεύγουσα (βλ. σκέψη 27 ανωτέρω), το τμήμα προσφυγών έκρινε, κατ’ ουσίαν, στα σημεία 39 έως 51 της προσβαλλομένης αποφάσεως ότι, ανεξαρτήτως του εάν οι καταναλωτές θα αντιλαμβάνονταν τη σημασία του όρου «piccolo», ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε το προγενέστερο σήμα στις φιάλες αφρώδους οίνου της προσφεύγουσας, καθώς και στα δελτία των προϊόντων και στα τιμολόγια, δεν οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι το ως άνω σήμα πράγματι χρησιμοποιήθηκε ως σήμα.
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί την ανάλυση αυτή, προβάλλοντας ιδίως ότι πρέπει να προσδοθεί ιδιαίτερη σημασία στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε το προγενέστερο σήμα στα προϊόντα, διότι ακριβώς με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζεται το εν λόγω σήμα στους καταναλωτές, ενώ τα δελτία των προϊόντων, οι τιμοκατάλογοι και τα τιμολόγια προορίζονται αποκλειστικώς για τις επιχειρήσεις και όχι για τον καταναλωτή. Κατά την προσφεύγουσα, προκύπτει σαφώς από την παρουσίαση των προϊόντων ότι το ως άνω σήμα χρησιμοποιήθηκε ως σήμα και όχι περιγραφικώς. Προσθέτει δε ότι είναι σύνηθες στον οικείο τομέα μόνον τα σήματα να επισημαίνονται κατά περίοπτο τρόπο. Συνεπώς, η έντονη απεικόνιση του επίμαχου σήματος κατά τρόπο περίοπτο, ο οποίος προσελκύει το βλέμμα, αποδεικνύει την πρόθεση της προσφεύγουσας να χρησιμοποιήσει τον όρο αυτόν ως σήμα, και όχι ως περιγραφική ένδειξη του μεγέθους της φιάλης, στοιχείο που αντιστοιχεί, κατά τα λοιπά, στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η χρήση του όρου από τον καταναλωτή.
Διαπιστώνεται ότι τα ως άνω επιχειρήματα της προσφεύγουσας δεν ευσταθούν.
Πράγματι, ανεξαρτήτως του εάν ο όρος «piccolo» είναι τεχνικός όρος, χρησιμοποιούμενος στον τομέα των οινικών επιχειρήσεων, ή εάν χρησιμοποιείται επίσης ευρέως για την εμπορία αφρώδους οίνου στον μέσο καταναλωτή οίνου, κρίνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, ο τρόπος με τον οποίο το προγενέστερο σήμα χρησιμοποιήθηκε στην αγορά επί του ίδιου του προϊόντος, ήτοι επί των φιαλών αφρώδους οίνου, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ως άνω σήμα πράγματι χρησιμοποιήθηκε ως σήμα, ήτοι με σκοπό να εκπληρώσει την ουσιώδη λειτουργία του, η οποία συνίσταται στο να αποτελέσει ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως του οικείου προϊόντος. Εντούτοις, η ουσιαστική χρήση σήματος μπορεί να διαπιστωθεί μόνο όταν αυτό χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της προελεύσεως των προϊόντων ή υπηρεσιών για τα οποία έχει καταχωρισθεί [απόφαση της 16ης Ιουνίου 2015, Polytetra κατά ΓΕΕΑ — EI du Pont de Nemours (POLYTETRAFLON),
T‑660/11
,
EU:T:2015:387
, σκέψη
].
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ο όρος «piccolo» ουδόλως εμφανίζεται επί του προϊόντος ή επί της συσκευασίας κατά τρόπο περίοπτο, ο οποίος να προσελκύει την προσοχή του καταναλωτή. Αντιθέτως, όπως ορθώς τόνισε το τμήμα προσφυγών στα σημεία 42 έως 45 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο όρος «henkell» είναι εκείνος που κυριαρχεί, τόσο επί του προϊόντος όσο και επί της συσκευασίας.
Όσον αφορά το προϊόν, όπως επισήμανε και το τμήμα προσφυγών στο σημείο 43 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο όρος «henkell» εμφανίζεται στην κορυφή της ετικέτας του λαιμού της φιάλης και τονίζεται από μια ταινία. Κάτω από τον όρο αυτόν, εμφανίζεται ένα γραφικό σύμβολο, το οποίο, με τη σειρά του, βρίσκεται πάνω από τον όρο «piccolo» ή «pikkolo». Ο όρος «piccolo» ή «pikkolo» βρίσκεται πάνω από την ένδειξη «dry sec», η οποία είναι γραμμένη με πολύ μικρότερους χαρακτήρες. Το γραφικό σύμβολο το οποίο εμφανίζεται στον λαιμό της φιάλης απεικονίζεται επίσης στην κεντρική ετικέτα αυτής. Βρίσκεται πάνω από τον όρο «henkell», ο οποίος είναι γραμμένος με μεγάλους, έντονους χαρακτήρες και ο οποίος βρίσκεται, με τη σειρά του, πάνω από τον όρο «trocken», ο οποίος είναι γραμμένος με πολύ μικρότερους χαρακτήρες.
Όσον αφορά τη συσκευασία, η παρουσίαση του όρου «piccolo» ή «pikkolo» είναι παρόμοια προς τον τρόπο με τον οποίο οι όροι αυτοί εμφανίζονται επί του προϊόντος. Πράγματι, στη συσκευασία το γραφικό σύμβολο εμφανίζεται πάνω από τον όρο «henkell» γραμμένο με μεγάλους, έντονους χαρακτήρες, ο οποίος, με τη σειρά του, βρίσκεται πάνω από τον όρο «trocken», ο οποίος είναι γραμμένος με πολύ μικρότερους χαρακτήρες. Ο όρος «piccolo» ή «pikkolo» εμφανίζεται στο κάτω μέρος της συσκευασίας με γραμματοσειρά παρόμοια με εκείνη του όρου «trocken» και συνοδεύεται από άλλες λέξεις γραμμένες με ακόμα μικρότερους χαρακτήρες.
Όπως ορθώς επισήμαναν τόσο το τμήμα προσφυγών όσο και η παρεμβαίνουσα, είτε πρόκειται για το ίδιο το προϊόν είτε για τη συσκευασία του, ο όρος που σαφώς κυριαρχεί, λόγω του μεγέθους του και της θέσεώς του, είναι ο όρος «henkell». Ο όρος «piccolo» ή «pikkolo» εμφανίζεται, στη συνολική εικόνα, απλώς και μόνο δευτερευόντως και ως συμπληρωματικό στοιχείο.
Ως εκ τούτου, όπως ορθώς επισημαίνουν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα, είτε πρόκειται για το ίδιο το προϊόν είτε για τη συσκευασία του, είναι κυρίως ο όρος «henkell» ο οποίος θα γίνεται αντιληπτός ως ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως του προϊόντος, ενώ ο όρος «piccolo» ή «pikkolo» θα λειτουργεί απλώς και μόνον ως περιγραφικός του μεγέθους της φιάλης.
Κατά τα λοιπά, το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται πλήρως από τα δελτία των προϊόντων, τους τιμοκαταλόγους και τα τιμολόγια που προσκομίσθηκαν από την προσφεύγουσα στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του EUIPO. Πράγματι, όπως έκανε δεκτό και το τμήμα προσφυγών στο σημείο 40 της προσβαλλομένης αποφάσεως, και όπως προβάλλουν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα, είναι πρόδηλο ότι ο όρος «pikkolo» ή «piccolo» χρησιμοποιείται σαφώς προκειμένου να περιγράψει το μέγεθος της φιάλης. Ο όρος αυτός σχετίζεται αποκλειστικώς προς άλλους περιγραφικούς όρους, όπως οι όροι «trocken» και «dry» για τα διάφορα προϊόντα της προσφεύγουσας και συνδέεται συστηματικώς προς τις φιάλες των 0,2 λίτρων, με τον ίδιο τρόπο που ο όρος «magnum» ή η έκφραση «double magnum» χρησιμοποιούνται για να προσδιορίσουν τις φιάλες του 1,5 λίτρου ή των 3 λίτρων.
Ειδικώς όσον αφορά τα τιμολόγια, αυτά περιλαμβάνουν την ένδειξη «henkell trocken dry sec picc» ή την ένδειξη «henkell tro. dry sec picc», ακολουθούμενη από ένδειξη σχετικά με το μέγεθος της φιάλης του οίνου, ήτοι την ένδειξη «200 ml», σε μερικές δε περιπτώσεις υφίστανται και ενδείξεις σχετικά με το ποσοστό οινοπνεύματος, λόγου χάρη την ένδειξη «11,5 % vol.». Εντούτοις, προκύπτει σαφώς ότι τέτοιου είδους ενδείξεις, οι οποίες ως επί το πλείστον χρησιμοποιούνται συντετμημένες, δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές ως ενδείξεις της εμπορικής προελεύσεως του προϊόντος. Όπως υπογραμμίζει και το EUIPO, το γεγονός ότι ο συντετμημένος όρος «picc.» εμφανίζεται πάντα μετά τις φράσεις «trocken dry sec» ή «tro. dry sec», οι οποίες αμφότερες περιγράφουν τον βαθμό ηδύτητας του αφρώδους οίνου σε διάφορες γλώσσες, έχει την έννοια ότι ο όρος «piccolo» είναι καθεαυτός περιγραφικός και δεν λειτουργεί ως μια ακόμη ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως πέραν της λειτουργίας του ως στοιχείου της εταιρικής επωνυμίας «henkell».
Επομένως, διαπιστώνεται ότι τα στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα ενώπιον του τμήματος ανακοπών και του τμήματος προσφυγών, ακόμα κι αν εκτιμηθούν συνολικώς, δεν αποδεικνύουν επαρκώς την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος κατά την κρίσιμη περίοδο. Πρέπει να προστεθεί ότι, όπως προκύπτει από την ως άνω ανάλυση του τετάρτου επιχειρήματος της προσφεύγουσας, ο έλεγχος της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος στον οποίο προέβη το τμήμα προσφυγών συνάδει προς τους εφαρμοστέους κανόνες και τη σχετική νομολογία. Διαπιστώνεται, ιδίως, ότι το τμήμα προσφυγών ουδόλως παραβίασε τις αρχές τις οποίες επικαλείται η προσφεύγουσα, και οι οποίες απορρέουν προπαντός από την απόφαση της 24ης Μαΐου 2012, Formula One Licensing κατά ΓΕΕΑ (
C‑196/11 P
,
EU:C:2012:314
). Ομοίως, επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει από την εξέταση του ως άνω επιχειρήματος, το τμήμα προσφυγών ουδόλως έκρινε το ζήτημα εάν υφίσταντο απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου αντιτιθέμενοι στην καταχώριση ή στην εγκυρότητα του προγενέστερου σήματος, αλλά, αντιθέτως, περιορίστηκε στην εκτίμηση του εάν έγινε ουσιαστική χρήση αυτού, σύμφωνη προς τη βασική του λειτουργία.
Ως εκ τούτου, δεν διαπιστώνεται καμία παράβαση του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009, όσον αφορά το προγενέστερο σήμα.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να προστεθεί ότι το συμπέρασμα αυτό δεν τίθεται εν αμφιβόλω από τα παραρτήματα Α.8 έως Α.12 της προσφυγής, τα οποία συνίστανται, αντιστοίχως, σε ένα συμπίλημα διαφορετικών παρουσιάσεων προϊόντων στη Γερμανία από το 1935, μια απεικόνιση της ετικέτας η οποία βρίσκεται στην οπίσθια όψη του προϊόντος, μια μελέτη προϊόντων σουπερμάρκετ Γερμανία, ιστορικές φωτογραφίες, διαφημίσεις, ένα CD-ROM το οποίο περιέχει τηλεοπτικές διαφημίσεις από το 1957 έως το 1964 και, τέλος, μια έρευνα καταναλωτών η οποία διεξήχθη στη Γερμανία τον Οκτώβριο του 1991.
Τα παραρτήματα Α.8 έως Α.12 της προσφυγής, τα οποία προσκομίστηκαν από την προσφεύγουσα για πρώτη φορά στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη και πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα. Συγκεκριμένα, η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αφορά τον έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών του EUIPO κατά την έννοια του άρθρου 65 του κανονισμού 207/2009, οπότε το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να επανεξετάσει τα πραγματικά περιστατικά υπό το πρίσμα των εγγράφων που προσκομίζονται για πρώτη φορά ενώπιόν του. Πρέπει, λοιπόν, να απορριφθούν τα ως άνω επιχειρήματα, παρέλκει δε η εξέταση της αποδεικτικής τους ισχύος [βλ. κατ’ αυτήν την έννοια απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2005, Sadas κατά ΓΕΕΑ — LTJ Diffusion (ARTHUR ET FELICIE),
T‑346/04
,
EU:T:2005:420
, σκέψη
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Εν πάση περιπτώσει, υπογραμμίζεται ότι, ακόμα κι αν υποτεθεί ότι τα παραρτήματα Α.8 έως Α.12 δεν ήταν απαράδεκτα, φαίνονται είτε να μην σχετίζονται προς την κρίσιμη περίοδο είτε να αφορούν σήματα άλλα από τα επίμαχα στην προκειμένη περίπτωση, οπότε δεν θα ήταν δυνατόν να ληφθούν υπόψη στην υπό κρίση υπόθεση.
Τέλος, όσον αφορά την από 10 Απριλίου 1972 απόφαση του πρωτοδικείου του Βισμπάντεν, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα Α.13 της προσφυγής και την οποία επικαλέστηκε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, υπενθυμίζεται ότι ούτε οι διάδικοι ούτε το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο απαγορεύεται να λαμβάνουν υπόψη, κατά την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, στοιχεία αντλούμενα από την εθνική ή διεθνή νομολογία των δικαστηρίων της Ένωσης. Αυτή η δυνατότητα αναφοράς σε αποφάσεις των εθνικών δικαστηρίων δεν θίγεται από τη νομολογία κατά την οποία η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σκοπεί στον έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών βάσει των στοιχείων που προσκόμισαν οι διάδικοι ενώπιόν τους, δεδομένου ότι δεν πρόκειται για περίπτωση μη συνεκτιμήσεως εκ μέρους του τμήματος προσφυγών πραγματικών στοιχείων από συγκεκριμένη απόφαση εθνικού δικαστηρίου, αλλά για περίπτωση παραβάσεως διατάξεως του κανονισμού 2007/2009 και επικλήσεως της εθνικής νομολογίας προς στήριξη της αιτιάσεως αυτής [βλ. κατ’ αυτήν την έννοια απόφαση της 12ης Ιουλίου 2006, Vitakraft-Werke Wührmann κατά ΓΕΕΑ — Johnson’s Veterinary Products (VITACOAT),
T‑277/04
,
EU:T:2006:202
, σκέψεις
και
].
Εντούτοις, στην προκειμένη περίπτωση διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν επικαλείται την απόφαση του πρωτοδικείου του Βισμπάντεν ως παράδειγμα ερμηνείας διατάξεως, αλλά για να διασαφηνίσει ένα πραγματικό στοιχείο, ήτοι να κρίνει εάν η ίδια χρησιμοποίησε τον όρο «piccolo» ως σήμα. Κατά συνέπεια, πρόκειται για αποδεικτικό στοιχείο της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος που η προσφεύγουσα θα έπρεπε να είχε προσκομίσει ενώπιον του EUIPO. Εξάλλου, όπως ακριβώς ισχύει και με τα παραρτήματα Α.8 έως Α.12 της προσφυγής, επισημαίνεται ότι η απόφαση του πρωτοδικείου του Βισμπάντεν δεν αφορά την ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος και δεν σχετίζεται προς την κρίσιμη περίοδο.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω στοιχείων, το τέταρτο επιχείρημα της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Όσον αφορά τα τρία πρώτα επιχειρήματα, σχετικά με τη φερόμενη εκ των πραγμάτων ακύρωση του προγενέστερου σήματος καθώς και με τη φερόμενη εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος από το τμήμα προσφυγών (βλ. σκέψη 27 ανωτέρω), πρέπει επίσης να απορριφθούν. Πράγματι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών ουδόλως έκρινε το ζήτημα εάν υφίσταντο απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου αντιτιθέμενοι στην καταχώριση ή στην εγκυρότητα του προγενέστερου σήματος, αλλά, αντιθέτως, περιορίστηκε στην εκτίμηση του εάν έγινε ουσιαστική χρήση αυτού, σύμφωνη προς τη βασική του λειτουργία (βλ. σκέψη 50 ανωτέρω).
Το τμήμα προσφυγών περιορίστηκε στο να εκτιμήσει ότι τα προσκομισθέντα στοιχεία αποδείκνυαν ότι το προγενέστερο σήμα είχε χρησιμοποιηθεί περιγραφικώς από την προσφεύγουσα, ήτοι για να περιγράψει φιάλη ορισμένου μεγέθους. Εξάλλου, όπως ορθώς επισήμαναν το EUIPO και η παρεμβαίνουσα στα υπομνήματά τους και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το τμήμα προσφυγών ουδόλως εξέτασε καθεαυτό τον διακριτικό χαρακτήρα του ως άνω σήματος στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακοπής, αλλά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτό το σημείο, ο οποίος απορρέει από τις συγκεκριμένες συνθήκες της χρήσεώς του ως σήματος, κατά την έννοια του άρθρου 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009, όπως υποχρεούται να πράξει στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της ουσιαστικής χρήσεως κάθε προγενέστερου σήματος. Όσον αφορά το επιχείρημα κατά το οποίο η έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος η οποία διαπιστώθηκε από το τμήμα προσφυγών βασίζεται αποκλειστικώς στα έγγραφα τα οποία προσκόμισε η παρεμβαίνουσα, των οποίων η ημερομηνία είναι μεταγενέστερη της κρίσιμης περιόδου (βλ. σκέψη 27 ανωτέρω), τούτο πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο καθόσον, αφενός, το τμήμα προσφυγών ουδόλως διαπίστωσε την έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος και, αφετέρου, το επιχείρημα αυτό στερείται πραγματικής βάσεως. Πράγματι, αντιθέτως προς όσα υποστήριξε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, προκύπτει σαφώς, ιδίως από τα σημεία 21 και 39 έως 44 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι είχε γίνει ουσιαστική χρήση του προγενέστερου σήματος βασιζόμενο κυρίως στα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η προσφεύγουσα, των οποίων η ημερομηνία δεν είναι μεταγενέστερη της κρίσιμης περιόδου.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω στοιχείων, ο μοναδικός λόγος ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και, συνεπώς, είναι απορριπτέα στο σύνολό της και η υπό κρίση προσφυγή.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με τα αιτήματα του EUIPO και της παρεμβαίνουσας.

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Η Henkell & Co. Sektkellerei KG φέρει, εκτός των δικών της δικαστικών εξόδων, τα δικαστικά έξοδα του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola.

Berardis
Czúcz
Popescu
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 14 Απριλίου 2016.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.