CELEX: 62015TJ0734
Hogere voorziening
Openbare dienst
Ambtenaren
Algemeen vergelijkend onderzoek
Plaatsing op de reservelijst
Besluit van het TABG om een geslaagde kandidaat niet aan te werven
Respectieve bevoegdheden van de jury en het TABG
Voorwaarden voor toelating tot het vergelijkend onderzoek
Minimumduur van de beroepservaring
Modaliteiten voor de berekening
Verlies van een kans op aanwerving
Verzoek tot schadevergoeding

Met haar krachtens artikel 9 van bijlage I bij het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie ingestelde hogere voorziening vraagt de Europese Commissie om vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 6 oktober 2015, FE/Commissie (F‑119/14, hierna: „bestreden arrest”,
EU:F:2015:116
), waarbij dat Gerecht ten eerste nietig heeft verklaard het besluit van 17 december 2013 waarbij de Commissie had geweigerd om FE aan te werven en de Commissie heeft veroordeeld tot betaling van het bedrag van 10000 EUR, en ten tweede het beroep heeft verworpen voor het overige.
Aan het geding ten grondslag liggende feiten
De feiten van het geding zijn in de punten 8 tot en met 20 van het bestreden arrest uiteengezet als volgt:
„8
Op 8 december 2005 heeft het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) de aankondiging van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/42/05 (hierna: ‚vergelijkend onderzoek’) bekendgemaakt voor de vorming van een aanwervingsreserve van Poolstalige juristen-linguïsten van de rang AD 7, bestemd voor de vervulling van vacante posten bij de Europese instellingen, met name het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (PB [2005] C 310 A, blz. 3; hierna: ‚aankondiging van het vergelijkend onderzoek’) [...]
Volgens onderdeel A, punt I, ‚Functieomschrijving’, van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek waren de te verrichten werkzaamheden de volgende:
–
‚Vertalen en/of reviseren van juridische teksten in het Pools vanuit ten minste twee officiële talen van de Europese Unie.
–
Controleren van de taalkundige en juridische overeenstemming van reeds vertaalde en gereviseerde wetgevende teksten in het Pools, vergeleken met de andere taalversies van die teksten, controleren van de redactionele kwaliteit ervan en van de eerbiediging van de regels ter zake van de formele presentatie.
[...]’
Onderdeel A, punt II.2, van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek preciseerde bovendien dat de kandidaten, om te kunnen worden toegelaten tot de examens, op de uiterste datum van inschrijving voor het vergelijkend onderzoek ‚[e]en beroepservaring van minimaal twee jaar [...], na de vereiste universitaire studie’.
[FE] heeft zich op 27 december 2005 aangemeld voor het vergelijkend onderzoek. In de rubriek ‚B[eroepservaring]’ van haar aanmeldingsformulier voor het vergelijkend onderzoek (hierna: ‚aanmeldingsformulier’) gaf zij aan dat zij over zes verschillende soorten beroepservaring beschikte van in totaal eenendertig maanden, waarvan vijftien maanden als freelance jurist-linguïst voor het Hof van Justitie, dat wil zeggen vanaf 15 oktober 2004 tot en met de dag van haar aanmelding, alsmede over een stage van drie maanden bij het advocatenkantoor W. te Brussel (België), van 1 juli tot en met 30 september 2005.
[FE] is toegelaten tot deelneming aan de examens van het vergelijkend onderzoek. Na afloop van haar werkzaamheden heeft de jury haar naam op de reservelijst van het vergelijkend onderzoek geplaatst, waarvan de geldigheid, die aanvankelijk op 31 december 2007 zou verstrijken, een aantal malen is verlengd tot en met 31 december 2013, de datum waarop de geldigheid van de lijst definitief afliep.
Bij e‑mail van 22 mei 2013 is [FE] door de diensten van het DG ‚Justitie’ uitgenodigd voor een onderhoud op 28 mei daaraanvolgend met het oog op haar eventuele aanwerving op een post van administrateur binnen dat directoraat-generaal [...]
In juni 2013 heeft het DG ‚Justitie’[FE] laten weten dat zij was gekozen voor de post van administrateur en dat aan het [DG ‚Personele Middelen en Veiligheid’ (hierna: DG ‚HR’)] een verzoek om haar aanwerving was gezonden.
Uit de stukken van het dossier blijkt dat de bevoegde diensten van de Commissie [FE] in juni 2013 eveneens hadden meegedeeld dat ‚[a]angezien de Commissie niet had meegewerkt aan de organisatie van het vergelijkend onderzoek [...] en de na dat vergelijkend onderzoek opgestelde lijst, waarop [FE] was opgenomen, een lijst van juristen-linguïsten en niet van administrateurs was, een derogatie moest worden gevraagd bij de [c]ommissaris belast met [p]ersonele middelen en veiligheid, daar het beleid van de Commissie was om geen gebruik te maken van die lijsten behoudens belangrijke uitzonderingen voor haar [j]uridische dienst en voor enkele gespecialiseerde functies in andere [directoraten-generaal], onder bepaalde voorwaarden’.
Bij e‑mail van 26 juli 2013 heeft het hoofd van de eenheid ‚Overeenkomstenrecht’ van het DG ‚Justitie’[FE] laten weten dat het DG ‚HR’‚zijn akkoord had gegeven voor haar aanwerving [bij wijze van derogatie] als administrateur [op basis] van de reservelijst van juristen-linguïsten’, waarbij hij beklemtoonde dat het DG ‚HR’ contact met haar zou opnemen en dat zij niets hoefde te doen totdat zij een officiële mededeling van dat DG zou hebben ontvangen.
Eind augustus 2013 heeft het DG ‚HR’[FE] gevraagd om bewijsstukken over te leggen van haar beroepservaring vóór haar aanmelding, gelet op de toelatingsvoorwaarde van een beroepservaring van minimaal twee jaar die in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek was opgenomen.
Van eind augustus 2013 tot november 2013 heeft [FE] verschillende gesprekken gehad met vertegenwoordigers van het DG ‚HR’ en heeft zij verschillende stukken overgelegd en uitleg gegeven ter verheldering van de kwestie van de beroepservaring die zij in haar aanmeldingsformulier had aangevoerd. Gedurende die periode hebben de vertegenwoordigers van het DG ‚Justitie’ herhaaldelijk bevestigd dat zij interesse hadden om haar aan te werven.
Bij brief van 17 december 2013 heeft het [tot aanstelling bevoegd gezag] [FE] meegedeeld dat zij niet kon worden aangeworven door het DG ‚Justitie’, aangezien zij niet voldeed aan de toelatingsvoorwaarde van het vergelijkend onderzoek betreffende de vereiste beroepservaring (hierna: ‚bestreden besluit’).Volgens het [tot aanstelling bevoegd gezag] beschikte [FE] op de datum waarop de inschrijvingstermijn afliep slechts over tweeëntwintig maanden beroepservaring, in plaats van de in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek vereiste twee jaar. Voor deze vaststelling heeft het [tot aanstelling bevoegd gezag] de beroepservaring als ‚freelance vertaler’ voor het Hof van Justitie slechts voor zeven maanden laten meetellen, terwijl het haar beroepservaring als stagiaire bij het advocatenkantoor W. slechts voor twee maanden heeft laten meetellen, hetgeen niet overeenstemde met de vijftien en de drie maanden die verzoekster in haar aanmeldingsformulier had opgegeven. In het bestreden besluit werd voorts gepreciseerd dat voor de werkzaamheid als ‚freelancer voor het [Hof van Justitie]’, de duur van [de] beroepservaring [van FE] was berekend op basis van het totale aantal vertaalde bladzijden, dat wil zeggen 721, en een norm van 5 bladzijden per dag, welke geschikt wordt geacht voor de Commissie en aanzienlijk lager is dan de 8 bladzijden per dag die bij het Hof van Justitie gebruikelijk zijn.
Op 14 maart 2014 heeft [FE] een klacht tegen het bestreden besluit ingediend, welke is afgewezen bij besluit van het [tot aanstelling bevoegd gezag] van 14 juli 2014 [...].”
Procedure in eerste aanleg en bestreden arrest
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht voor ambtenarenzaken op 24 oktober 2014, heeft FE beroep ingesteld, ingeschreven onder nummer F‑119/14, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van 17 december 2013 waarbij de Commissie heeft geweigerd om haar aan te werven (hierna: „litigieus besluit”) en van het besluit tot afwijzing van de klacht van 14 juli 2014, en ten tweede tot veroordeling van de Commissie tot betaling van een bedrag van 26132,85 EUR, vermeerderd met vertragingsrente, en van de bijdragen aan de pensioenregeling vanaf september 2013 alsmede tot betaling van een symbolisch bedrag van 1 EUR ter vergoeding van de geleden immateriële schade. Zij heeft tevens geconcludeerd tot verwijzing van de Commissie in de kosten.
Bij het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken ten eerste het bestreden besluit nietig verklaard en de Commissie veroordeeld tot betaling van het bedrag van 10000 EUR aan FE, en ten tweede het beroep verworpen voor het overige. Het heeft de Commissie verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van FE.
Dienaangaande heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken met name opgemerkt dat, in tegenstelling tot de door de Commissie aangehaalde rechtspraak, „de aankondiging van het vergelijkend onderzoek in casu weliswaar minimaal twee jaar beroepservaring op het gebied van de vertaling of, wat waarschijnlijker is, op dat van de juridische vertaling, vereiste, doch er niet werd aangegeven hoe en volgens welke berekeningswijze, in termen van duur, rekening werd gehouden met een beroepservaring als zelfstandige”, en dat „de stelling [...] dat de minimumduur van twee jaar beroepservaring in het specifieke geval van het vergelijkend onderzoek aldus moe[s]t worden opgevat dat deze per definitie betrekking heeft op een voltijds verrichte beroepsactiviteit, die bovendien moet worden berekend volgens de in het bestreden besluit opgenomen modaliteiten [...], niet kan worden aanvaard” (punten 51 en 56 van het bestreden arrest).
Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft tevens geoordeeld dat „het [tot aanstelling bevoegd gezag] met de vaststelling van het bestreden besluit de grenzen h[ad] overschreden van zijn bevoegdheid ter zake van het toezicht op de inachtneming van de aanvullende toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring, en daardoor inbreuk heeft gemaakt op de bevoegdheid die de aankondiging van het vergelijkend onderzoek uitdrukkelijk heeft voorbehouden aan de jury alsmede op de prerogatieven van autonomie en onafhankelijkheid van de jury van een vergelijkend onderzoek” (punt 71 van het bestreden arrest).
Ten slotte heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken vastgesteld dat „het onderzoek [van de] beroepservaring [van EF] door de Commissie, dat erop gericht was om volgens de door haar vertaaldiensten gebruikte criteria het aantal pagina’s te berekenen dat [EF] gedurende haar werk als freelance jurist-linguïst bij het Hof van Justitie had vertaald alsof het ging om werk als ‚vertaler’ bij de Commissie, zelfs al zou dit plausibel zijn, niet gebaseerd [wa]s op een relevante wettelijke bepaling die [EF] rechtstreeks kan worden tegengeworpen, zodat er sprake [wa]s van een kennelijke fout door het [tot aanstelling bevoegd gezag] die door het Gerecht [voor ambtenarenzaken] gemakkelijk kan worden ontdekt” (punt 93 van het bestreden arrest).
Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft tevens uitspraak gedaan over het verzoek tot schadevergoeding van EF en de Commissie veroordeeld tot betaling van het bedrag van 10000 EUR aan haar (punt 133 van het bestreden arrest).
Procedure voor het Gerecht en conclusies van partijen
Bij memorie, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 17 december 2015, heeft de Commissie de onderhavige hogere voorziening ingesteld.
Op 15 maart 2016 heeft FE haar memorie van antwoord ingediend.
Bij op 4 april 2016 neergelegd schrijven heeft de Commissie een verzoek tot indiening van een memorie van repliek ingediend.
Bij beslissing van 11 april 2016 heeft de president van de Kamer voor hogere voorzieningen dit verzoek ingewilligd.
Op 23 mei 2016 heeft de Commissie overeenkomstig artikel 201, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht haar repliek ingediend.
Op 6 juli 2016 heeft FE haar dupliek ingediend.
Bij op 29 juli 2016 neergelegd schrijven heeft de Commissie het Gerecht meegedeeld dat zij niet wenste te worden gehoord. FE heeft binnen de termijn voorzien in artikel 207 van het Reglement voor de procesvoering geen verzoek tot het houden van een terechtzitting ingediend.
De Commissie verzoekt het Gerecht:
–
het bestreden arrest te vernietigen;
–
het door FE in eerste aanleg ingestelde beroep te verwerpen.
–
elke partij te verwijzen in haar eigen kosten van de procedure in eerste aanleg;
–
EF te verwijzen in de kosten van deze procedure.
FE verzoekt het Gerecht:
–
de hogere voorziening af te wijzen;
–
het arrest in eerste aanleg te bekrachtigen;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten van de beide instanties.
Hogere voorziening
Ter onderbouwing van de hogere voorziening voert de Commissie drie middelen aan: 1) verschillende onjuiste rechtsopvattingen en een onjuiste interpretatie van de toelatingsvoorwaarde betreffende de minimale beroepservaring; 2) een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling dat het tot aanstelling bevoegd gezag (hierna: „TABG”) een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, en 3) een onjuiste rechtsopvatting en op verschillende punten niet-nakoming van de motiveringsplicht bij de veroordeling van de Commissie tot betaling van 10000 EUR aan EF.
Eerste middel: verschillende onjuiste rechtsopvattingen en een onjuiste interpretatie van de toelatingsvoorwaarde betreffende de minimale beroepservaring
In het kader van het eerste middel stelt de Commissie dat het Gerecht voor ambtenarenzaken zich op verschillende punten op een onjuiste rechtsopvatting heeft gebaseerd en dat het de bewijselementen in het kader van het onderzoek van het eerste middel dat EF in eerste aanleg had aangevoerd en dat was ontleend aan de onbevoegdheid van het TABG, verkeerd heeft opgevat. Dit middel bestaat uit drie onderdelen.
Eerste onderdeel: onjuiste rechtsopvatting bij de interpretatie van de voorwaarde van de minimale beroepservaring
In de punten 51 tot en met 53 en 56 van het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken geoordeeld:
„51
[In antwoord op de stelling van de Commissie dat wanneer een aankondiging van een vergelijkend onderzoek als voorwaarde voor de toelating tot de examens een beroepservaring van ten minste twee jaar verplicht stelt, deze arbeidsperiode zowel door de jury als door de kandidaten aldus moet worden opgevat dat deze per definitie betrekking heeft op een voltijds uitgeoefende beroepsactiviteit] moet worden opgemerkt dat de Unierechter in de door de Commissie aangehaalde zaken die hebben geleid tot het arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie (
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
), en in de beschikkingen van 14 december 2006, Klopfer/Commissie (
F‑118/05
,
EU:F:2006:137
), en van 10 juli 2014, Mészáros/Commissie (
F‑22/13
,
EU:F:2014:189
), inderdaad heeft opgemerkt dat de vereiste duur van de beroepservaring, zelfs bij gebreke van een precieze aanwijzing in de betrokken aankondigingen van vergelijkend onderzoek, moest worden opgevat als de duur van een voltijdse beroepservaring. In die zaken was echter sprake van beroepsactiviteiten die voornamelijk als werknemer waren uitgeoefend en waarvan de duur dus gemakkelijk kon worden bepaald aan de hand van de arbeidsovereenkomsten of verklaringen van de werkgevers. In casu vereiste de aankondiging van het vergelijkend onderzoek weliswaar minimaal twee jaar beroepservaring op het gebied van de vertaling of, wat waarschijnlijker is, op dat van de juridische vertaling, doch er werd niet aangegeven hoe en volgens welke berekeningswijze, in termen van duur, rekening werd gehouden met een beroepservaring als zelfstandige, ofschoon dat soort freelance werkervaring absoluut aansluit bij de in die aankondiging omschreven werkzaamheden.
Bij gebreke van een uitdrukkelijke vermelding in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek over de berekeningswijze van de vereiste duur van de beroepservaring of van elke andere aanduiding daarover, kon de ratio juris van die toelatingsvoorwaarde, met name ten aanzien van kandidaten die, zoals verzoekster, zich konden beroepen op een specifieke ervaring van freelance jurist-linguïst, zeker niet aldus zijn dat van die kandidaten werd verlangd dat zij, teneinde aan te tonen dat het om een beroepsactiviteit ging die gelijkwaardig was aan die van een voltijds uitgeoefende arbeid, elke dag die zij gedurende de referentieperiode van twee jaar in die hoedanigheid hadden gewerkt een bepaald aantal bladzijden juridische tekst hadden vertaald. Deze voorwaarde was immers noch expliciet noch impliciet voorzien in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek, met name gelet op de andere voorwaarden daarin.
Daar de aankondiging van het vergelijkend onderzoek geen criteria of modaliteiten bevat om de voor deelneming vereiste beroepservaring te berekenen, moet worden vastgesteld dat de jury, zelfs al diende de duur van de betrokken beroepservaring verband te houden met een voltijds uitgeoefende activiteit, zich voor de beoordeling van verzoeksters toelating tot de examens heeft kunnen baseren op, ten eerste, het feit dat het om een ‚beroeps’activiteit als jurist-linguïst ging – en dus om een activiteit die niet ‚incidenteel’ kon zijn en die voornamelijk de vertaling van juridische teksten betrof – die permanent werd uitgeoefend, dat wil zeggen gedurende een aanzienlijke tijd, in dienst van een professionele opdrachtgever, een publiek of particulier persoon die op basis van het betrokken contract het recht had om op elk moment en, eventueel, binnen een tijdslimiet, om de vertaling van juridische teksten te vragen, met name omdat zijn professionele of institutionele activiteit juridische vertalingen van een bepaald niveau eiste.
[...]
Daar aan deze aanvullende toelatingsvoorwaarde, gelet op het feit dat de aankondiging van het vergelijkend onderzoek daarover niets zegt, geen andere strekking kan worden gegeven dan de voorgaande, omdat anders het beginsel van rechtszekerheid wordt geschonden [...], kan de stelling van de Commissie dat de minimumduur van twee jaar beroepservaring in het specifieke geval van het vergelijkend onderzoek aldus moet worden opgevat dat deze per definitie betrekking heeft op een voltijds verrichte beroepsactiviteit, die bovendien moet worden berekend volgens de in het bestreden besluit opgenomen modaliteiten [...], niet worden aanvaard, aangezien in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek immers niet is aangegeven dat met name voor wat betreft de kandidaten die zich op een beroepservaring als freelance jurist-linguïst beriepen, de betrokken voltijdse activiteit noodzakelijkerwijs moest overeenstemmen met die welke was berekend volgens de interne modaliteiten van die instelling of, in elk geval, volgens specifieke modaliteiten.”
De Commissie stelt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat de voorwaarde dat een minimale beroepservaring voltijds moest zijn verkregen in casu niet aan FE kon worden tegengeworpen, aangezien deze niet expliciet in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek was aangegeven. Deze onjuiste rechtsopvatting zou tot de vernietiging van het bestreden arrest leiden, aangezien het Gerecht voor ambtenarenzaken op grond daarvan tot het oordeel heeft kunnen komen dat het besluit van de jury niet onwettig was (punten 68 tot en met 70 en 73 tot en met 80 van het bestreden arrest), zodat het TABG met zijn besluit om FE niet aan te werven de grenzen van zijn bevoegdheid had overschreden (punt 71 van het bestreden arrest) en zodoende een onwettig besluit had genomen (punt 82 van het bestreden arrest).
FE betwist dit betoog en stelt met name dat het Gerecht voor ambtenarenzaken niet is afgeweken van de rechtspraak betreffende de minimale beroepservaring, maar deze heeft toegepast en aangepast aan de specifieke kenmerken van een werkzaamheid die als zelfstandige wordt uitgeoefend. Dit volgt met name uit de punten 53, 54 en 80 van het bestreden arrest. Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft uitsluitend de wijze afgewezen waarop het TABG deze rechtspraak in casu heeft toegepast. Het heeft daarmee enerzijds de beginselen van rechtszekerheid en gelijke behandeling geëerbiedigd en anderzijds de onafhankelijkheid van de jury en haar ruime beoordelingsbevoegdheid alsmede de rol van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek. Bovendien bevatte de aankondiging van het vergelijkend onderzoek in casu geen enkele precisering met betrekking tot de wijze waarop de vereiste beroepservaring moest worden beoordeeld. Gelet op het doel van het vergelijkend onderzoek, kon deze ervaring dus een ervaring als zelfstandige zijn.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de essentiële rol van de aankondiging van een vergelijkend onderzoek enerzijds erin bestaat om de betrokkenen zo exact mogelijk te informeren over de aard van de voorwaarden die voor de vervulling van de betrokken post gelden, zodat zij met name kunnen beoordelen of het voor hen zin heeft om te solliciteren. Het TABG beschikt over een ruime beoordelingsvrijheid om de voor de te vervullen ambten vereiste geschiktheidscriteria vast te stellen en om met inachtneming van deze criteria en in het belang van de dienst te bepalen, onder welke voorwaarden en op welke wijze een vergelijkend onderzoek dient te worden georganiseerd (zie arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Anderzijds kan de aankondiging van vergelijkend onderzoek slechts de algemene formulering van artikel 5, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) overnemen zonder het niveau van ervaring te specificeren dat voor het te vervullen ambt nodig is, en derhalve aan de jury van het vergelijkend onderzoek de verantwoordelijk laten om van geval tot geval te beoordelen, of de overgelegde getuigschriften en diploma’s of de beroepservaring van elke sollicitant overeenstemmen met het door het Statuut, en dus door de aankondiging van vergelijkend onderzoek, voor de uitoefening van functies van de daarin bedoelde categorie verlangde niveau (zie arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu vermeldde onderdeel A, punt II.2, van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek dat de kandidaten, om te kunnen worden toegelaten tot de examens, op de uiterste datum van inschrijving voor het vergelijkend onderzoek over „[e]en beroepservaring van ten minstetwee jaar [...], na de vereiste universitaire studie” dienden te beschikken. Bovendien moet worden opgemerkt dat die aankondiging noch de aard van de beroepservaring preciseerde noch het gebied waarop deze moest zijn verworven. Zoals uit het dossier in eerste aanleg blijkt, bevatte noch de aankondiging van het vergelijkend onderzoek noch de gids voor de kandidaten (
PB 2005, C 327 A, blz. 3
), waarnaar die aankondiging verwees, enige andere precisering over de wijze waarop de verschillende ervaring moest zijn verworven.
Dienaangaande heeft het Gerecht in punt 70 van het arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie (
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
), gepreciseerd dat in een geval zoals het onderhavige geval, waarin een voorwaarde van de aankondiging van vergelijkend onderzoek in zo algemene bewoordingen is opgesteld, de jury over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikte om de toepassingscriteria te definiëren van de toelatingsvoorwaarden voor deelneming, waaronder die betreffende de duur van de vereiste beroepservaring.
In de punten 71 en 72 van het arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie (
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
), heeft het Gerecht echter gepreciseerd dat de aankondiging van vergelijkend onderzoek met de eis dat de beroepsactiviteit gedurende een minimale periode was uitgeoefend, noodzakelijkerwijs de daadwerkelijke uitoefening van die activiteit gedurende die periode verlangde, hetgeen alleen kon worden opgevat als een verwijzing naar een periode van voltijdarbeid gedurende die minimale periode of naar een periode van arbeid uitgeoefend gedurende één of meerdere periodes in deeltijd die, in termen van arbeidstijd, gelijkwaardig waren aan de minimale periode van voltijdarbeid. Voor de toelating van externe sollicitanten tot het vergelijkend onderzoek kon de jury dus de niet-exclusieve periodes van beroepservaring in deeltijd berekenen en deze in aanmerking nemen, op voorwaarde dat het totaal van die periodes minstens gelijk was aan de vereiste voltijdse periode.
Het Gerecht heeft bovendien geoordeeld dat in de omstandigheden van de zaak die tot het arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie (
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
), heeft geleid, niet kon worden aangenomen dat de jury, door toepassing van het criterium betreffende het vereiste van een voltijdarbeid, had gehandeld in strijd met de bewoordingen van de aankondiging van vergelijkend onderzoek of extra voorwaarden had gesteld die verder gingen dan de in die aankondiging opgenomen toelatingsvoorwaarden (arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, punt
).
Uit het voorgaande volgt dat, aangezien de aankondiging van vergelijkend onderzoek in casu enkel verlangde dat de beroepsactiviteit gedurende ten minstetwee jaar was uitgeoefend, deze voorwaarde moest worden opgevat als een verwijzing naar een periode van arbeid die gedurende twee jaar voltijds was uitgeoefend of naar een periode van arbeid uitgeoefend gedurende één of meerdere periodes in deeltijd, of als zelfstandige, die in termen van arbeidstijd gelijkwaardig zijn aan een periode van twee jaar voltijdarbeid.
Deze uitlegging, die in overeenstemming is met de rechtspraak die het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 51 van het bestreden arrest heeft aangehaald, is tevens de enige die de uniforme toepassing van de aanwervingsprocedure op alle kandidaten van het vergelijkend onderzoek kan waarborgen, aangezien de vereiste periode van activiteit, afhankelijk van de vraag of de activiteit voltijds, in deeltijd, voor één vierde van de tijd of gedurende drie jaar voor één dag per week is uitgeoefend, aanzienlijk kan verschillen, hetgeen eventueel kan leiden tot een ongelijkheid tussen de kandidaten met betrekking tot de vereiste duur van de ervaring (arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, punten
en
).
In de punten 51 en 52 heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken weliswaar correct gepreciseerd dat niet was aangegeven „hoe en volgens welke berekeningswijze, in termen van duur, rekening werd gehouden met een beroepservaring als zelfstandige”, en dat de ratio juris van de toelatingsvoorwaarde betreffende de duur van de vereiste beroepservaring, wat FE betrof, „zeker niet aldus kon zijn dat van die kandidaten werd verlangd dat zij, teneinde aan te tonen dat het om een beroepsactiviteit ging die gelijkwaardig was aan die van een voltijds uitgeoefende arbeid, elke dag die zij gedurende de referentieperiode van twee jaar in die hoedanigheid hadden gewerkt een bepaald aantal bladzijden juridische tekst hadden vertaald”.
Na in punt 53 van het bestreden arrest het vereiste dat de duur van de betrokken beroepservaring betrekking moest hebben op die van een voltijds uitgeoefende activiteit louter als hypothese te hebben gesteld, heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 56 van datzelfde arrest echter geoordeeld dat „de stelling van de Commissie dat de minimumduur van twee jaar beroepservaring in het specifieke geval van het vergelijkend onderzoek aldus moe[s]t worden opgevat dat deze per definitie betrekking heeft op een voltijds verrichte beroepsactiviteit, [...],niet [kon] worden aanvaard”.
In dit verband moet tevens worden opgemerkt dat de vaststellingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 51 van het bestreden arrest berusten op een onjuiste lezing van zowel het arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie(
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
), als van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek. Ten eerste blijkt uit dat arrest dat verzoeksters beroepservaring die daar ter discussie stond, niet was verworven als werknemer en waarvan de duur dus gemakkelijk kon worden bepaald aan de hand van arbeidsovereenkomsten of van verklaringen van werkgevers, maar als voorzitster van de raad van bestuur van een stichting, welke functie zij vrijwillig en in deeltijd had uitgeoefend en waarvoor geen beperkingen qua arbeidstijden en ‑uren golden, naast een andere activiteit waarmee op zich geen rekening kon worden gehouden (zie in die zin arrest van 31 januari2006, Giulietti/Commissie,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, punten
tot en met
,
,
en 82). Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft dus ten onrechte gepreciseerd dat het verschil in de omstandigheden die tot dat arrest hadden geleid in casu bestond in het feit dat niet werd „aangegeven hoe en volgens welke berekeningswijze, in termen van duur, rekening werd gehouden met een beroepservaring als zelfstandige, ofschoon dat soort freelance werkervaring absoluut aansl[oot] bij de in die aankondiging omschreven werkzaamheden”. Ook in die zaak gaf de aankondiging van het vergelijkend onderzoek de jury immers geen enkele precieze aanwijzing over de uitlegging die moest worden gegeven aan de voorwaarde van de minimumduur van de eerder verworven beroepservaring of over de wijze waarop rekening moest worden gehouden met ervaring die niet als werknemer of voltijds was verworven (arrest van 31 januari2006, Giulietti/Commissie,
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
, punten
en
).
Voorts heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte vastgesteld dat de aankondiging van het vergelijkend onderzoek in casu een duur van ten minstetwee jaar beroepservaring „op het gebied van de vertaling of, wat waarschijnlijk is, op dat van de juridische vertaling” verlangde. Volgens de aankondiging van het vergelijkend onderzoek dienden de kandidaten immers alleen aan te tonen dat zij „na de vereiste universitaire opleiding, een beroepservaring van ten minste twee jaar” hadden, zonder dat werd gepreciseerd op welk gebied die ervaring moest zijn verworven.
Uit het voorgaande volgt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken, met name door in punt 56 van het bestreden arrest te oordelen dat de jury de voorwaarde van ten minste twee jaar beroepservaring, bij gebreke van preciseringen daartoe in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek, niet aldus diende op te vatten dat deze verwees naar een voltijdse activiteit, van een verkeerde rechtsopvatting is uitgegaan.
Die onjuiste rechtsopvatting kan in de onderhavige zaak op zich echter niet tot de vernietiging van het bestreden arrest leiden. Daarvoor moet worden nagegaan of het oordeel van het Gerecht voor ambtenarenzaken vervolgens concreet is aangetast door zijn onjuiste hypothese in punt 56 van het bestreden arrest.
Tweede onderdeel van het eerste middel: verkeerde rechtsopvatting van het Gerecht voor ambtenarenzaken bij de definitie van de verhouding tussen de jury en het TABG
De Commissie betwist de punten 38 en 71 van het bestreden arrest waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken in wezen heeft geoordeeld dat het TABG, door in het stadium van de aanwerving te beslissen om FE van de reservelijst te schrappen om toelatingsredenen die niet in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek waren opgenomen, de grenzen had overschreven van zijn bevoegdheid ter zake van het toezicht op de eerbiediging van de extra toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring.
Dienaangaande stelt de Commissie dat de vaststelling van het betwiste besluit door het TABG niet kon worden aangemerkt als een inmenging in de bevoegdheden van de jury, daar dit besluit noodzakelijk was teneinde de onwettigheid van de jury te corrigeren, aangezien het TABG niet gebonden kan zijn aan onwettige besluiten van de jury.
FE antwoordt hierop dat de Commissie zich baseert op een onjuiste lezing van het bestreden arrest, waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken terecht heeft geoordeeld dat er ten eerste geen enkele reden was om de voorkeur te geven aan de berekeningswijze van de ene of de andere instelling, zoals bijvoorbeeld die van de Commissie, en ten tweede dat de beoordeling van die ervaring door de jury plausibeler was dan die van het TABG. In elk geval ondersteunen de argumenten die de Commissie in het kader van dit onderdeel heeft aangevoerd, op geen enkele wijze haar vaststelling dat het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte heeft geoordeeld dat het TABG de grenzen van zijn bevoegdheid had overschreden. Het oordeel dat het TABG met de vaststelling van het betwiste besluit die grenzen had overschreden is immers het onvermijdelijke en noodzakelijke gevolg van de vaststelling dat de jury geen enkele beoordelingsfout had gemaakt.
Dienaangaande volgt uit het onderzoek van het eerste onderdeel van dit middel dat de voorwaarde van de minimale beroepservaring in casu moet worden opgevat als een beroepservaring die middels een voltijdarbeid is verkregen. Voorts volgt hieruit dat de jury over een ruime beoordelingsmarge beschikte bij het onderzoek van de vraag of de kandidaten voldeden aan die voorwaarde.
In punt 66 van het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken geoordeeld dat het TABG niet bevoegd was om „achteraf een geslaagde kandidaat van de door de jury opgestelde reservelijst af te voeren, op grond dat hij niet voldoet aan een toelatingsvoorwaarde die niet is opgenomen in de door hemzelf vastgestelde aankondiging van het vergelijkend onderzoek en die evenmin voorkomt in een bepaling van het Statuut of in enige andere juridische tekst die de kandidaten kan worden tegengeworpen”.
Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft zich immers op het standpunt gesteld dat de onwettigheid die het TABG aan FE wilde tegenwerpen „niet voort[vloeide] uit een kennelijke fout die de jury zou hebben gemaakt bij de beoordeling van een in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek of in een bepaling van het Statuut opgenomen specifieke toelatingsvoorwaarde, maar uit een door hemzelf gemaakte fout, doordat het in die aankondiging niet de aanvullende clausule heeft opgenomen dat de beroepservaring van minimaal twee jaar die voor de toelating tot de examens vereist was, een beroepservaring moest zijn die gedurende twee jaar voltijds was uitgeoefend en moest worden berekend volgens specifieke en vooraf vastgestelde criteria, welke, indien daaraan niet werd voldaan, tot gevolg hadden dat de kandidaten niet werden toegelaten tot deelneming aan de examens van het vergelijkend onderzoek”. Het heeft derhalve geoordeeld dat het besluit van het TABG in casu het gevolg was van een „regularisatie achteraf van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek [...] bij aanwerving” (punt 67 van het bestreden arrest).
Deze vaststelling wordt bevestigd in punt 68 van het bestreden arrest, waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken in wezen heeft gepreciseerd dat, wilde de betrokken voorwaarde kunnen worden opgevat als verwijzende naar een beroepservaring verkregen in een voltijds baan van twee jaar,„hetgeen zowel voor de jury als voor de kandidaten een juridisch bindende modaliteit zou zijn geweest die tot hun uitsluiting van het vergelijkend onderzoek zou hebben geleid”, het TABG dit had moeten aangeven in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek.
Op basis van deze vaststelling heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken geoordeeld dat de respectieve besluiten van de jury en het TABG uitsluitend een verschil weergaven tussen de wijze waarop de jury de door de aankondiging van het vergelijkend onderzoek vereiste minimale beroepservaring had beoordeeld en de berekeningswijze van de voltijdarbeid volgens specifieke criteria die het TABG heeft gebruikt. Voorts heeft het geoordeeld dat de Commissie in die omstandigheden niet had aangetoond dat de jury kennelijk had verzuimd te onderzoeken of FE voldeed aan de toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring (punten 68 tot en met 70 van het bestreden arrest).
Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft daarom vastgesteld dat het TABG met de vaststelling van het bestreden besluit de grenzen had overschreden van zijn bevoegdheid ter zake van het toezicht op de inachtneming van de aanvullende toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring, en daardoor inbreuk had gemaakt op de bevoegdheid die de aankondiging van het vergelijkend onderzoek uitdrukkelijk had voorbehouden aan de jury alsmede op de prerogatieven van autonomie en onafhankelijkheid van de jury van een vergelijkend onderzoek (punt 71 van het bestreden arrest).
Zoals in het kader van het eerste onderdeel van dit middel is geoordeeld, kon de toelatingsvoorwaarde van een beroepservaring van ten minste twee jaar, die moet worden opgevat als verwijzende naar een voltijds uitgeoefende beroepsactiviteit, in casu worden tegengeworpen, zonder dat dit in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek was gespecificeerd.
Hieruit volgt dat het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 71 van het bestreden arrest van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan.
Derhalve moet het tweede onderdeel van het eerste middel worden aanvaard.
Derde onderdeel van het eerste middel: onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht voor ambtenarenzaken bij de definitie van de voorwaarden voor een kennelijke beoordelingsfout van de jury, verkeerde opvatting van de stukken van het dossier en een onjuiste rechtsopvatting bij de overweging dat de toepassing van de door de Commissie gevolgde berekeningswijze van de beroepservaring onwettig was
De Commissie betwist de punten 57 tot en met 82 van het bestreden arrest, die het onderzoek door het Gerecht voor ambtenarenzaken betreffen van, in deze volgorde, de berekeningswijze van de duur van ten minste twee jaar beroepservaring, de bevoegdheid van het TABG om FE van de reservelijst van geslaagde kandidaten af te voeren alsmede de eventuele kennelijke fout van de jury van het vergelijkend onderzoek bij de beoordeling van de duur van de beroepservaring van FE. Volgens de Commissie heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte geoordeeld dat het besluit van de jury om FE toe te laten tot het vergelijkend onderzoek, niet op een kennelijke fout berustte.
In punt 70 van het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken vastgesteld dat de Commissie niet het bewijs had geleverd van een „kennelijke verzuim van de jury [om rekening te houden met de toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring] of, in elk geval, het bewijs dat [de] toelating [van FE] tot de examens van het vergelijkend onderzoek door de jury kennelijk willekeurig was, gelet op de bewoordingen van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek”, en dat „niet k[on] worden gesteld dat de jury die [door FE overgelegde] documenten niet heeft onderzocht, bij voorbeeld op basis van het in de punten 53 en 55 van [het bestreden arrest] genoemde criterium”.
Met haar eerste grief stelt de Commissie dat het Gerecht voor ambtenarenzaken daarmee van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan. In plaats van te onderzoeken of de door de Commissie aangevoerde argumenten de plausibiliteit van het besluit van de jury konden wegnemen, heeft het criteria bepaald aan de hand waarvan zijns inziens kon worden vastgesteld dat de jury had voldaan aan haar verplichting om de beroepservaring van FE te berekenen. Bovendien heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte het bewijs verlangd van een kennelijk verzuim om rekening te houden met de beroepservaring of van een kennelijk willekeurige toelating tot het vergelijkend onderzoek door de jury.
Volgens FE is die grief niet-ontvankelijk, aangezien hiermee wordt opgekomen tegen feitelijke vaststellingen. Ten gronde stelt zij dat het wel degelijk de taak van het TABG was om te bewijzen dat het besluit van de jury op een kennelijke fout berustte, aangezien dat besluit in beginsel een vermoeden van wettigheid genoot, hetgeen eveneens het beperkte toezicht van het TABG rechtvaardigt. Het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft met name in de punten 72 tot en met 82 van het bestreden arrest wel degelijk die kennelijke fout onderzocht, en wel aan de hand van de elementen die het op basis van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek in de punten 53 en 55 van dat arrest had vastgesteld. Ten slotte acht zij de argumenten van de Commissie tegenstrijdig.
Opgemerkt zij dat de Commissie met deze grief niet opkomt tegen de feitelijke vaststellingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken in het bestreden arrest die betrekking hebben op de kennelijke beoordelingsfout, maar tegen de vaststellingen van het Gerecht over de verplichtingen van de jury en de bewijslast van de Commissie. Deze vaststellingen werpen rechtsvragen op die aan het toezicht van de rechter in hogere voorziening zijn onderworpen.
Zoals in het kader van het eerste onderdeel van het onderhavige middel is geoordeeld en in navolging van hetgeen het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 80 van het bestreden arrest in herinnering heeft gebracht, beschikte de jury in casu over een ruime beoordelingsbevoegdheid met betrekking tot de gelijkwaardigheid, in termen van arbeidstijd, tussen een freelanceactiviteit met variabele werktijden en een voltijdarbeid.
Volgens vaste rechtspraak is het TABG weliswaar niet bevoegd om een besluit van een jury van een vergelijkend onderzoek nietig te verklaren of te wijzigen, maar mag het in de uitoefening van zijn eigen bevoegdheden geen onwettige besluiten nemen. Het kan dan ook niet gebonden zijn aan jurybesluiten waarvan de onwettigheid zijn eigen besluiten zou kunnen aantasten. Om die reden moet het TABG, voordat het een persoon als ambtenaar aanstelt, controleren of hij aan de daartoe vereiste voorwaarden voldoet. Wanneer de jury een kandidaat ten onrechte tot een vergelijkend onderzoek toelaat en hem vervolgens op de reservelijst plaatst, dient het TABG bij een met redenen omkleed besluit, aan de hand waarvan de Unierechter de gegrondheid ervan kan beoordelen, de aanstelling van deze kandidaat te weigeren (zie arrest van 15 september 2005, Luxem/Commissie,
T‑306/04
,
EU:T:2005:326
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Gelet op de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover de jury beschikt om te bepalen of de kandidaten door hun eerdere beroepservaring voldoen aan de toelatingsvoorwaarden van het vergelijkend onderzoek, moet het TABG in het kader van het toezicht dat het op de regelmatigheid van de besluiten van een jury uitoefent enkel onderzoeken of de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid door de jury niet kennelijk fout was.
Op dit laatste punt is geoordeeld dat een fout alleen als een kennelijke fout kan worden aangemerkt wanneer deze gemakkelijk te herkennen is aan de hand van de criteria waarvan de wetgever de uitoefening van de ruime beoordelingsbevoegdheid van de administratie afhankelijk heeft willen stellen. Om vast te stellen dat er bij de beoordeling van de feiten sprake is van een kennelijke fout die de nietigverklaring van een besluit kan rechtvaardigen, moet dus worden aangetoond dat de beoordelingen in het bestreden besluit niet plausibel zijn. Met andere woorden, er kan geen sprake zijn van een kennelijke fout indien die beoordeling juist of geldig kan worden geacht (zie arrest van 23 oktober 2012, Eklund/Commissie,
F‑57/11
,
EU:F:2012:145
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Ten eerste vloeit uit de voorgaande overwegingen voort dat het TABG verplicht was om vóór de aanstelling van FE het besluit van de jury te controleren om haar tot het vergelijkend onderzoek toe te laten, en dat het die aanstelling moest weigeren indien het van mening was dat het besluit van de jury een kennelijke beoordelingsfout bevatte.
In casu had de jury van het vergelijkend onderzoek besloten om FE toe te laten tot het vergelijkend onderzoek. Ook al was dat besluit niet gemotiveerd, hieruit moet worden afgeleid dat zij van mening was dat de kandidate had aangetoond te voldoen aan de toelatingsvoorwaarde van de minimale beroepservaring.
In dat kader en in tegenstelling tot hetgeen het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld in de punten 69 en 70 van het bestreden arrest, diende het TABG niet specifiek aan te tonen dat de jury in het geheel niet had onderzocht of FE voldeed aan de voorwaarde van de minimale beroepservaring. Het diende daarentegen wel na te gaan of de jury rekening had gehouden met het feit dat een belangrijk deel van die ervaring als freelancer was verworven en dat zij, zonder een kennelijke beoordelingsfout te maken, die ervaring had laten meewegen door deze te relateren aan een voltijdarbeid.
Dienaangaande zij opgemerkt dat het gebrek aan informatie over de beoordeling van de jury het TABG niet kan verhinderen om vast te stellen dat het besluit waartoe zij was gekomen, namelijk om FE toe te laten tot het vergelijkend onderzoek, een kennelijke beoordelingsfout kon bevatten.
Het Gerecht voor ambtenarenzaken is daarom uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het TABG uitsluitend bevoegd was geweest om het litigieuze besluit vast te stellen indien duidelijk was geweest dat de jury geen rekening had gehouden met de toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring en niet de duur daarvan had berekend, dan wel indien de jury had besloten om FE toe te laten tot de examens van het vergelijkend onderzoek op een wijze die kennelijk willekeurig was, gelet op de bewoordingen van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek.
Wat ten tweede de punten 53 en 55 van het bestreden arrest betreft, waarnaar het Gerecht voor ambtenarenzaken verwijst in punt 70 van dat arrest, daarin heeft het geoordeeld dat de jury zich voor de toelating van FE tot de examens met name had kunnen baseren „op het feit dat het om een ‚beroeps’activiteit als jurist-linguïst ging – en dus om een activiteit die niet ‚incidenteel’ kon zijn en die voornamelijk de vertaling van juridische teksten betrof – die permanent werd uitgeoefend, dat wil zeggen gedurende een aanzienlijke tijd, in dienst van een professionele opdrachtgever, een publiek of particulier persoon die op basis van het betrokken contract het recht had om op elk moment en, eventueel, binnen een tijdslimiet, om de vertaling van juridische teksten te vragen, met name omdat zijn professionele of institutionele activiteit juridische vertalingen van een bepaald niveau eiste”, en dat „de jury [...] het professionele karakter van de verworven ervaring anders diende te beoordelen naargelang het een activiteit betrof die als ‚freelance vertaler’ of als ‚freelance jurist-linguïst’ was uitgeoefend, met name wanneer die tweede activiteit was verricht voor een instelling van de Unie die, zoals het Hof van Justitie, van haar dienstverleners alleen de vertaling van juridische teksten vraagt”.
Zoals de Commissie stelt, konden die toelatingscriteria in casu niet relevant worden geacht voor de beoordeling van de voorwaarde betreffende de duur van de eerdere beroepservaring. Ten eerste dienden de kandidaten volgens de aankondiging van het vergelijkend onderzoek een minimale beroepservaring aan te tonen en niet een ervaring op het gebied van de vertaling van juridische teksten (zie eveneens punt 34 hierboven).Bovendien bevatte de aankondiging van het vergelijkend onderzoek geen informatie over de aard van de vereiste minimale beroepservaring dan wel over het verband daarmee met de uit te oefenen werkzaamheden, zoals het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 46 van het bestreden arrest zelf heeft overwogen. Ten tweede heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken zich door het bepalen van die criteria uitgesproken over de kenmerken en de verplichtingen van de werkzaamheid van jurist-linguïst en over de verschillen tussen de werkzaamheid van „freelance vertaler” en „freelance jurist-linguïst”, zonder die vaststellingen echter te baseren op de elementen van het dossier.
Het Gerecht voor ambtenarenzaken is daarom uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting, door in de punten 53 en 55 van het bestreden arrest de criteria te bepalen voor de beoordeling van de betrokken toelatingsvoorwaarde die niet volgden uit het dossier dat de partijen in eerste aanleg hadden overgelegd.
Ten derde moet worden vastgesteld dat het Gerecht voor ambtenarenzaken in de punten 73 tot en met 82 van het bestreden arrest, in het kader van het onderzoek van de „eventuele kennelijke fout van de jury van het vergelijkend onderzoek bij de beoordeling van de duur van de beroepservaring [van FE]”, de in de punten 53 en 55 van dat arrest genoemde criteria heeft toegepast, en dit zonder naar behoren in te gaan op de argumenten die de Commissie daartoe had aangevoerd en die worden samengevat in punt 76 van het bestreden arrest. Na afloop van dit onderzoek heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken vastgesteld dat de Commissie evenmin het bewijs had geleverd dat de jury een kennelijke fout had gemaakt bij de berekening van de duur van de beroepservaring van FE.
De onjuiste rechtsopvattingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken in de punten 53, 55 en 56 van het bestreden arrest, zoals deze zijn vastgesteld in het kader van het onderzoek van het eerste onderdeel en van de onderhavige grief van het derde onderdeel van het eerste middel, hebben dus ertoe geleid dat zijn oordeel in de punten 75 tot en met 81 van dat arrest, namelijk dat de Commissie evenmin had aangetoond dat de jury een kennelijk fout had gemaakt bij de berekening van de duur van de beroepservaring van FE, eveneens op een onjuiste rechtsopvatting berust. De redenen waarop het Gerecht voor ambtenarenzaken zich heeft gebaseerd, boden hem immers niet de mogelijkheid om tot dat oordeel te komen.
Met een tweede grief stelt de Commissie dat het Gerecht voor ambtenarenzaken de bewijselementen van het dossier verkeerd heeft opgevat, aangezien deze niet tot het oordeel in de punten 61 en 77 van het bestreden arrest konden leiden dat niet kon worden vastgesteld dat de jury niet ervan op de hoogte was dat de werkzaamheid van FE een freelancewerkzaamheid was.
In navolging van de stelling van FE moet deze grief worden afgewezen. De Commissie voert immers geen enkel bewijselement aan voor een eventuele berekening van de beroepservaring van FE door de jury op grond waarvan kan worden vastgesteld dat zij die ervaring niet daadwerkelijk had laten meetellen door deze te relateren aan een voltijdarbeid – eventueel door een andere methode dan die welke het TABG had gebruikt –, noch dat zij deze ervaring op basis van andere criteria had beoordeeld, bijvoorbeeld die welke het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft uiteengezet in de punten 53 tot en met 55 van het bestreden arrest.
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de beoordeling van de feiten door de rechter in eerste aanleg, behoudens een onjuiste opvatting van het aan hem overgelegde bewijsmateriaal, geen rechtsvraag is die als zodanig door het Gerecht kan worden getoetst. Die onjuiste opvatting moet duidelijk uit de stukken van het dossier blijken, zonder dat de feiten en de bewijzen opnieuw hoeven te worden beoordeeld (zie arrest van 4 juli 2014, Kimman/Commissie,
T‑644/11 P
,
EU:T:2014:613
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).Ofschoon de Commissie een onjuiste opvatting van het dossier aanvoert, beoogt zij in feite een nieuwe beoordeling van de feiten, waartoe de rechter in hogere voorziening niet bevoegd is.
De derde grief van het derde onderdeel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting van de vaststelling van het Gerecht voor ambtenarenzaken in de punten 57 tot en met 61 van het bestreden arrest, namelijk dat de jury niet verplicht was om het criterium van de omzetting van vertaalde bladzijden in werkdagen toe te passen, zoals het TABG dat had toegepast. Volgens de Commissie was de werkzaamheid waarop FE zich had beroepen inderdaad een vertaalwerkzaamheid geweest.
Volgens FE is dit onderdeel niet-ontvankelijk. Ten gronde stelt zij dat de jury bij gebreke van precieze regels in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek en in de gids voor de kandidaten de criteria voor het onderzoek van de duur van een beroepservaring mocht toepassen die zijzelf daartoe had vastgesteld.
Deze grief moet worden afgewezen. Zoals in punt 35 hierboven is geoordeeld, is het Gerecht voor ambtenarenzaken uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 56 van het bestreden arrest te oordelen dat de jury niet verplicht was om de duur van de beroepservaring te berekenen door deze te relateren aan een voltijdarbeid.
Er moet echter worden gepreciseerd dat de jury in het kader van de aldus gedefinieerde toelatingsvoorwaarde vrij was om elke berekeningswijze toe te passen die haar in staat stelde om de betrokken periode van beroepservaring van FE te berekenen door deze te relateren aan een voltijds uitgeoefende activiteit. Het argument van de Commissie dat het criterium van de omzetting van vertaalde bladzijden in werkdagen verplicht was, kan derhalve niet worden aanvaard.
Gelet op het voorgaande, moeten het eerste en het tweede onderdeel alsmede de eerste grief van het derde onderdeel van het eerste middel worden aanvaard. De tweede en de derde grief van het derde onderdeel van het eerste middel moeten niet-ontvankelijk respectievelijk ongegrond worden verklaard.
De in de punten 35, 47, 62, 65 en 67 hierboven vastgestelde onjuiste rechtsopvattingen kunnen echter niet tot de vernietiging van het bestreden arrest leiden, aangezien het Gerecht voor ambtenarenzaken eveneens het tweede middel heeft toegewezen dat FE in eerste aanleg subsidiair had aangevoerd, door te oordelen dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt (punten 83 tot en met 94 van het bestreden arrest).
Tweede middel: onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt
In de punten 91 tot en met 93 van het bestreden arrest, waarin uitspraak wordt gedaan over het tweede middel dat met name ontleend was aan een kennelijke beoordelingsfout van het TABG, heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken vastgesteld dat de door het TABG toegepaste berekeningswijze van de duur van de beroepservaring in de „[mededeling van de vicevoorzitter van de Commissie SEC(2004) 638 van 25 mei2004, betreffende de behoeften in termen van vertaling,] niet [was] genoemd als verplicht selectiecriterium voor de toelating tot de examens van een vergelijkend onderzoek dat specifiek is bedoeld voor de aanwerving van juristen-linguïsten”, „niet was vermeld in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek”, „evenmin op toegankelijke wijze [was] bekendgemaakt dan wel noodzakelijkerwijs bekend bij de jury of de betrokken kandidaten”, „niet overeenstem[de] met de criteria die door de vertaaldiensten van de andere instellingen die toegang hebben tot de reservelijst van het vergelijkend onderzoek, worden gebruikt voor de eventuele aanwerving van hun juristen-linguïsten” en dat het dus niet ging „om een criterium dat de instellingen van de Unie gemeen hebben”. Op basis van deze overwegingen heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken geoordeeld dat het TABG „geen gebruik kon maken van een berekeningswijze die uitsluitend bij de Commissie en dus niet interinstitutioneel werd gebruikt, en die daardoor in casu irrelevant was voor de aanwerving van juristen-linguïsten en niet bindend voor personen van buiten de instelling”.
In punt 93 van het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken derhalve vastgesteld dat het onderzoek van de Commissie, „zelfs al zou dit plausibel zijn, niet gebaseerd [wa]s op een relevante wettelijke bepaling die [FE] rechtstreeks k[o]n worden tegengeworpen, zodat er sprake [wa]s van een kennelijke fout door het TABG die door het Gerecht gemakkelijk k[on] worden ontdekt”, en heeft het het tweede door FE aangevoerde middel aanvaard.
Volgens de Commissie kan het ontbreken van een berekeningsmethode voor de beroepservaring in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek niet verhinderen dat de jury die methode gebruikt. Bovendien kan het probleem van de eventuele niet-eerbiediging van de voorwaarde betreffende de beroepservaring tot het moment van aanwerving aan de orde worden gesteld. Voorts is de niet-toepassing van berekeningscriteria duidelijk in strijd met het vereiste van gelijke behandeling van de kandidaten. Ten slotte is het oordeel van het Gerecht voor ambtenarenzaken tegenstrijdig en dus in strijd met de motiveringsplicht, gelet op punt 93 van het bestreden arrest waarin wordt erkend dat de toepassing van de omzettingscriteria van de Commissie „plausibel” kon worden geacht, hetgeen volgens de rechtspraak over het begrip kennelijke beoordelingsfout een dergelijke fout uitsluit.
FE voert hiertegen aan dat wanneer in de relevante bepalingen geen berekeningsmethode is voorzien, de diensten van de Commissie die methodes willekeurig en niet-transparant zouden kunnen toepassen, terwijl de jury gebonden is aan die bepalingen. Voorts is de vraag of de conversieregel een interne of interinstitutionele regel is irrelevant voor de beoordeling van de rechtsoverwegingen van het bestreden arrest, dat gebaseerd is op het feit dat die regel kan worden tegengeworpen. Ten slotte is de verwijzing naar de „plausibiliteit” van het onderzoek van de beroepservaring van FE een stijlfiguur, die aangeeft dat het louter om een veronderstelling gaat en dat de andere argumenten die FE in het tweede middel van haar beroep in eerste aanleg heeft aangevoerd, overbodig zijn.
Opgemerkt zij dat het Gerecht voor ambtenarenzaken zijn oordeel dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt heeft gebaseerd op de vaststelling dat de door dat gezag gebruikte berekeningswijze, namelijk om de duur van de beroepservaring te berekenen naar rato van vijf vertaalde bladzijden per dag (zie punt 90 van het bestreden arrest), niet gebaseerd was op een bekende wettelijke bepaling noch door alle instellingen van de Unie werd gebruikt. Voor het Gerecht voor ambtenarenzaken vormde de toepassing van die methode een kennelijke beoordelingsfout, met name omdat deze alleen bij de Commissie werd gebruikt en als zodanig noch relevant was noch bindend voor personen van buiten de Commissie, zoals FE (zie punt 92 van het bestreden arrest).
Daarentegen heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken zich in de punten 86 en 94 van het bestreden arrest niet uitgesproken over de vraag of de beoordeling van de beroepservaring van FE door het TABG kon worden aanvaard als plausibel (punt 93 van het bestreden arrest), maar heeft het er de voorkeur aan gegeven om zijn onderzoek te beëindigen met de vaststelling dat de door het TABG gebruikte berekeningswijze niet aan FE kon worden tegengeworpen. Met die vaststelling heeft het zich echter niet werkelijk uitgesproken over de grief betreffende de kennelijke beoordelingsfout, maar veeleer over de grief betreffende de vermeende schending van het rechtszekerheidsbeginsel.
Ten eerste en zoals blijkt uit de in punt 57 hierboven genoemde rechtspraak moet voor de vaststelling dat er sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten die tot de nietigverklaring van een besluit kan leiden, immers worden aangetoond dat de beoordelingen in het litigieuze besluit niet plausibel zijn.
Aangezien het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 93 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt zonder een uitspraak te doen over de vraag of diens analyse van de beroepservaring van FE al dan niet plausibel was, is het de motiveringsplicht niet nagekomen zoals deze is voorzien in artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie.
Ten tweede moet met betrekking tot het rechtszekerheidsbeginsel in navolging van het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 42 van het bestreden arrest worden opgemerkt dat een aankondiging van vergelijkend onderzoekhaar doel – de sollicitanten te informeren over de voorwaarden voor de vervulling van een post – zou worden ontnomen, indien de administratie een sollicitant kon uitsluiten om een reden die niet uitdrukkelijk in die aankondiging of het Statuut wordt genoemd of die niet is bekendgemaakt (zie voor de kennisgeving van vacature arresten van 14 april 2011, Šimonis/Commissie,
F‑113/07
,
EU:F:2011:44
, punt
, en 15 oktober2014, Moschonaki/Commissie,
F‑55/10
RENV,
EU:F:2014:235
, punt
).
Dit vereiste verhindert weliswaar dat een toelatingsvoorwaarde die met name niet is opgenomen in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek, aan een kandidaat daarvan wordt tegengeworpen, doch het kan niet aldus worden uitgelegd dat het TABG verplicht is om in aankondigingen van vergelijkend onderzoek eveneens de verschillende berekeningswijzen te preciseren die voor de toepassing van die toelatingsvoorwaarden kunnen worden gebruikt. Voorts zij opgemerkt dat een dergelijke uitlegging de ruime beoordelingsbevoegdheid van de jury bij de beoordeling van de eerbiediging van de in die aankondigingen opgenomen criteria, praktisch tot nul zou reduceren.
Derhalve kan niet worden vastgesteld dat het TABG met de vaststelling van het litigieuze besluit het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden.
In dupliek stelt FE dat de aankondiging van vergelijkend onderzoek die aan de orde was in het arrest van 31 januari 2006, Giulietti/Commissie (
T‑293/03
,
EU:T:2006:37
),anders dan in de onderhavige zaak, wel een expliciete en gedetailleerde omschrijving bevatte van de aard van de vereiste beroepservaring alsmede van de functies waarin deze kon worden verkregen. Bovendien bevestigt dat arrest dat het de verantwoordelijkheid is van de jury, die een ruime beoordelingsbevoegdheid heeft, om te beoordelen of de kandidaten voldoen aan de voorwaarden. Besluiten van een jury die van het TABG geen enkele aanwijzing heeft gekregen over de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid, kunnen achteraf door het TABG niet ter discussie worden gesteld op basis van criteria waaraan de jury op geen enkele wijze gebonden was.
Dit betoog moet worden afgewezen. Het onderhavige middel betreft immers de relevantie en de vraag of de in casu door het TABG gebruikte berekeningsmethode kon worden tegengeworpen, en niet de kwestie van de beoordelingsbevoegdheid die de jury uitoefent in het kader van de in de aankondiging van vergelijkend onderzoek opgenomen toelatingsvoorwaarden.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat de berekeningsmethode die het TABG had gebruikt, noch relevant was noch in casu kon worden tegengeworpen en dat het TABG, door toepassing van die methode, een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt.
Het tweede middel moet dus worden aanvaard.
Vernietiging van het bestreden arrest
Daar het eerste onderdeel, het tweede onderdeel en de eerste grief van het derde onderdeel van het eerste middel alsmede het tweede middel gegrond zijn verklaard, volgt hieruit dat het bestreden arrest moet worden vernietigd voor zover het litigieuze besluit daarbij nietig wordt verklaard op grond dat het TABG niet bevoegd was om het vast te stellen en dat het een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt.
In deze omstandigheden heeft de beslissing van het Gerecht voor ambtenarenzaken om de Commissie te veroordelen tot betaling van een vergoeding aan FE, welke beslissing berustte op de vaststelling dat uit het onderzoek van het eerste voor dat Gerecht aangevoerde middel bleek dat het litigieuze besluit onwettig was (zie punt 121 van het bestreden arrest), geen rechtsgrondslag meer.
Hieruit volgt dat de punten 1 en 2 van het dictum van het bestreden arrest moeten worden vernietigd, zonder dat het derde middel behoeft te worden onderzocht.
Punt 3 van het dictum van het bestreden arrest, waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken het beroep van FE heeft verworpen voor het overige, behoeft daarentegen niet te worden vernietigd, daar deze beslissing niet wordt beïnvloed door het feit dat het eerste onderdeel, het tweede onderdeel en de eerste grief van het derde onderdeel van het eerste middel alsmede het tweede middel gegrond zijn verklaard.
Ten slotte moet de beslissing van het Gerecht voor ambtenarenzaken over de kosten en, dientengevolge, punt 4 van het dictum van het bestreden arrest, gelet op de gedeeltelijke vernietiging daarvan, eveneens worden vernietigd.
Beroep in eerste aanleg
Op grond van artikel 4 van verordening (EU, Euratom) 2016/1192 van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 2016 betreffende de overdracht aan het Gerecht van de bevoegdheid om in eerste aanleg uitspraak te doen in geschillen tussen de Europese Unie en haar personeelsleden (
PB 2016, L 200, blz. 137
), doet het Gerecht, wanneer het een beslissing van het Gerecht voor ambtenarenzaken vernietigt en van oordeel is dat de zaak in staat van wijzen is, zelf uitspraak over het geschil. Dit is in casu het geval.
Dienaangaande moet worden gepreciseerd dat, gelet op het feit dat het bestreden arrest alleen wordt vernietigd voor zover het wordt aangetast door de fouten die in de punten 35, 47, 62, 65, 67 en 90 hierboven zijn vastgesteld betreffende de stellingen die in het eerste en tweede middel in eerste aanleg zijn aangevoerd en zijn ontleend aan de onbevoegdheid van het TABG, de kennelijke beoordelingsfout en de schending van het rechtszekerheidsbeginsel, de andere vaststellingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken definitief zijn geworden.
Meer bepaald moet worden vastgesteld dat het oordeel van het Gerecht voor ambtenarenzaken in punt 105 van het bestreden arrest, namelijk dat de door FE ingestelde vordering tot nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van de klacht geen zelfstandige inhoud heeft en derhalve moet worden aangemerkt als formeel gericht tegen het litigieuze besluit, zoals dat is gepreciseerd door het besluit tot afwijzing van de klacht, in het kader van de hogere voorziening niet expliciet ter discussie is gesteld. Ditzelfde geldt voor het oordeel van het Gerecht voor ambtenarenzaken in de punten 101 tot en met 109 van het bestreden arrest, waarbij dat Gerecht het derde in eerste aanleg aangevoerde middel heeft afgewezen, dat was ontleend aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, niet-nakoming van de zorgplicht alsmede niet-inachtneming van de redelijke termijn.
Het Gerecht dient dus definitief te beslissen over het beroep dat FE aanvankelijk bij het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft ingesteld door een uitspraak te doen over de grieven van het tweede middel en over het vierde middel, die het Gerecht voor ambtenarenzaken niet heeft onderzocht.
Dienaangaande volgt ten eerste uit het onderzoek van het eerste middel dat in deze hogere voorziening is aangevoerd dat de voorwaarde betreffende de minimumduur van de beroepservaring in casu aldus moet worden opgevat, dat deze verwijst naar een periode van voltijds uitgeoefende arbeid en dat het TABG, alvorens FE aan te werven, verplicht was om na te gaan of zij aan de voorwaarden daarvoor voldeed.
Voorts kan het feit dat in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek geen berekeningswijze voor de beroepservaring was opgenomen niet aldus worden uitgelegd, dat de jury de duur daarvan niet aan die van een voltijdarbeid diende te relateren.
Onder deze omstandigheden heeft het TABG bij het onderzoek van het dossier van FE vóór haar aanwerving kunnen opmerken dat de werkzaamheid van freelance jurist-linguïst waarop zij zich beriep, bijna de helft van haar beroepservaring vormde (15 van de in totaal 31 maanden) en bijna twee derde van de vereiste minimale periode van 24 maanden, en dat FE gedurende die periode in totaal 721 bladzijden had vertaald en tegelijkertijd gedurende een deel van die werkzaamheid een studie had gevolgd(zie de punten 11, 19, 78 en 79 van het bestreden arrest). Derhalve moet ervan worden uitgegaan dat het TABG de duur van de eerdere beroepservaring van FE naar behoren heeft kunnen controleren.
Wat ten tweede het tweede middel betreft dat FE in eerste aanleg subsidiair heeft aangevoerd, moet in de eerste plaats met betrekking tot de vermeende beoordelingsfout van het TABG worden opgemerkt dat de berekeningsmethode bestaande in het kwantificeren van het voltooide werk op basis van het aantal vertaalde bladzijden zeer algemeen gebruikt wordt op het gebied van de vertaling, zowel door de instellingen als in de privésfeer, waarschijnlijk omdat dit als meest objectief wordt beschouwd. Het wordt met name ook gebruikt door het Hof van Justitie van de Europese Unie, zowel voor juristen-linguïsten als voor de betaling van freelance vertaaldiensten. Voorts moet worden opgemerkt dat op de door FE overgelegde opdrachtbonnen van het Hof van Justitie van de Europese Unie de taak „vertaling van het document” was vermeld, de termijn daarvoor, het aantal bladzijden van het betrokken document, de prijs per pagina en het te betalen totaalbedrag. Bovendien heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken op geen enkele wijze vastgesteld dat FE ten bewijze van haar ervaring als „freelance jurist-linguïst” elementen heeft overgelegd waaruit bleek dat zij in het kader daarvan andere taken voor het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft verricht dan die van de vertaling van juridische documenten.
Voorts kan het feit dat het TABG het criterium van het aantal per dag vertaalde bladzijden heeft gebruikt volgens de door de vertaaldiensten van de Commissie gehanteerde ratio, namelijk vijf bladzijden per gewerkte dag, op zich niet als kennelijk onjuist worden aangemerkt.
Dienaangaande zij opgemerkt dat het besluit van de jury en dat van het TABG in casu niet dezelfde strekking hebben. Waar het eerste besluit leidt tot de eventuele toelating van een kandidaat tot het vergelijkend onderzoek, betreft het besluit van het TABG slechts de eventuele aanwerving van de geslaagde kandidaat door een bepaalde instelling. Er zij aan herinnerd dat – anders dan met name lijkt te volgen uit de punten 62 tot en met 72 van het bestreden arrest, waarin het Gerecht voor ambtenarenzaken „de bevoegdheid van het TABG” om „[FE] af te voeren van de lijst van geslaagde kandidaten” heeft onderzocht –het TABG volgens vaste rechtspraak gebaseerd op het beginsel van onafhankelijkheid van een jury niet over de bevoegdheid beschikt om besluiten van een jury van een vergelijkend onderzoek nietig te verklaren of te wijzigen(arresten van 20 februari1992, Parlement/Hanning,
C‑345/90 P
,
EU:C:1992:79
, punt
, en 15 september 2005, Luxem/Commissie,
T‑306/04
,
EU:T:2005:326
, punten
en
). Daar FE door de Commissie wilde worden aangeworven en er geen sprake was van een interinstitutionele methode die algemeen werd gebruikt noch van aanwijzingen van de jury over een plausibele berekening, heeft het TABG terecht de berekeningswijze toegepast die de Commissie algemeen op het gebied van de vertaling intern gebruikt.
Aangaande de precisering van het Gerecht voor ambtenarenzaken dat het in casu specifiek ging om de vertaling van juridische teksten en/of om het verifiëren van de taalkundige en juridische overeenstemming van wetgevende teksten (punt 90 van het bestreden arrest), moet worden opgemerkt dat FE geen bewijselementen heeft aangevoerd waaruit blijkt dat zij op basis van een berekening die een andere ratio van het aantal per dag vertaalde bladzijden toepast en die met name door het Hof van Justitie van de Europese Unie wordt gebruikt, wel had kunnen voldoen aan de voorwaarde van ten minste twee jaar beroepservaring.
Een en ander leidt tot de vaststelling dat de door het TABG gebruikte berekeningswijze niet onredelijk was en dat FE niet heeft aangetoond dat het TABG met een andere berekeningsmethode tot een ander besluit had kunnen komen. De toepassing van die berekeningsmethode kan dus niet als kennelijk onjuist worden aangemerkt.
Ten slotte moet ook het betoog dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door vast te stellen dat de stage van FE bij het advocatenkantoor W. te Brussel twee en niet drie maanden had geduurd, eveneens worden afgewezen. Zelfs al zou die vaststelling van het TABG inderdaad onjuist zijn, deze kan niet zijn besluit wijzigen dat FE niet voldeed aan de toelatingsvoorwaarde van het betrokken vergelijkend onderzoek.
In de tweede plaats moet ook de door FE in eerste aanleg aangevoerde grief worden afgewezen die was ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling. Zij toont immers niet aan dat haar situatie verschilde van die van vertalers die voor andere instellingen werken of in andere talen dan het Pools vertalen.
In de derde plaats heeft FE in eerste aanleg eveneens gesteld dat het TABG, door toepassing van het beginsel dat haar beroepservaring moest overeenstemmen met een voltijds aanstelling, heeft gehandeld in strijd met de aankondiging van het vergelijkend onderzoek. Voorts bevatte die aankondiging geen enkele voorwaarde met betrekking tot de prestatie of de productie van de kandidaten noch regels zoals die welke het TABG heeft toegepast. Deze argumenten moeten om de met name in de punten 29 en 86 van dit arrest uiteengezette redenen worden afgewezen.
Wat, ten derde, het vierde in eerste aanleg aangevoerde middel betreft, ontleend aan de onwettigheid van de toelatingsvoorwaarde betreffende de beroepservaring, stelt FE middels een exceptie van onwettigheid dat die in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek opgenomen toelatingsvoorwaarde in strijd is met het beginsel van gelijke behandeling, aangezien andere aankondigingen van een vergelijkend onderzoek voor de aanwerving van juristen-linguïsten een dergelijke voorwaarde niet bevatten.
De Commissie concludeert tot afwijzing van het vierde middel, primair omdat het niet-ontvankelijk, subsidiair omdat het ongegrond is.
In punt 112 van het bestreden arrest heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken geoordeeld dat, daar het eerste middel tot nietigverklaring, ontleend aan de onbevoegdheid van het TABG, was aanvaard, het vierde middel niet meer behoefde te worden onderzocht. Voorts heeft het gepreciseerd dat „de eventuele onwettigheid van deze toelatingsvoorwaarde, waar aan de hand van de voorwaarden in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek over de verdeling van de bevoegdheden tussen het TABG en de jury [wa]s vastgesteld dat het TABG gebonden was aan het besluit van de jury om [FE] op grond van de voorwaarde betreffende de beroepservaring toe te laten tot het vergelijkend onderzoek, daar dat besluit niet op een kennelijke fout berustte, niet tot extra persoonlijke en aan [FE] te vergoeden schade leidt”.
Het is vaste rechtspraak dat een kandidaat van een vergelijkend onderzoek in het kader van een aanwervingsprocedure, dat wil zeggen een complexe administratieve operatie die uit opeenvolgende besluiten bestaat, in het kader van een beroep gericht tegen een latere handeling kan opkomen tegen de onregelmatigheid van eerdere handelingen die daarmee nauw verband houden (zie arrest van 11 augustus 1995, Commissie/Noonan,
C‑448/93 P
,
EU:C:1995:264
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak), en zich in het bijzonder kan beroepen op de onwettigheid van de aankondiging van vergelijkend onderzoek op basis waarvan de betrokken handeling is verricht (zie in die zin arresten van 16 september 1993, Noonan/Commissie,
T‑60/92
,
EU:T:1993:74
, punt
, en 5 december2012, BA/Commissie,
F‑29/11
,
EU:F:2012:172
, punt
).
Wat het beginsel van gelijke behandeling betreft, dat op het ambtenarenrecht van de Unie van toepassing is, is van schending daarvan sprake wanneer twee categorieën personen wier situatie feitelijk en rechtens niet wezenlijk verschillen, verschillend worden behandeld en dat verschil in behandeling niet objectief gerechtvaardigd is. Bij de vaststelling van regels op het gebied van met name het ambtenarenrecht van de Unie, dient de wetgever het beginsel van gelijke behandeling te eerbiedigen (zie arrest van 13 oktober 2015, Commissie/Verile en Gjergji,
T‑104/14 P
,
EU:T:2015:776
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In dit verband zij eraan herinnerd dat het TABG over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt om de toelatingsvoorwaarden voor vergelijkende onderzoeken vast te stellen op basis van de belangen van de dienst (zie in die zin arrest van 15 november 2001, Van Huffel/Commissie,
T‑142/00
,
EU:T:2001:268
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak). Er kan derhalve niet worden vastgesteld dat de betrokken aankondiging van vergelijkend onderzoek het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden alleen op grond dat bepaalde andere vergelijkende onderzoeken voor de aanwerving van juristen-linguïsten, die overigens zijn georganiseerd na het vergelijkend onderzoek dat hier aan de orde is, niet dezelfde voorwaarde betreffende de minimale beroepservaring bevatten als die waar het hier om gaat.
Bovendien heeft FE niet aangetoond dat de kandidaten van het betrokken vergelijkend onderzoek zich met name met betrekking tot het belang van de dienst in dezelfde situatie feitelijk en rechtens bevonden als de kandidaten voor de andere genoemde vergelijkende onderzoeken met het oog op de aanwerving van juristen-linguïsten.
Hieruit volgt dat de betrokken aankondiging van vergelijkend onderzoek niet in strijd is met het beginsel van gelijke behandeling.
Ten vierde moet er aangaande het verzoek tot schadevergoeding aan worden herinnerd dat wanneer de schade waarop een verzoeker zich beroept, voortvloeit uit de vaststelling van een besluit waartegen een beroep tot nietigverklaring is ingesteld, de afwijzing van deze vordering tot nietigverklaring in beginsel leidt tot afwijzing van de vordering tot schadevergoeding, aangezien deze vorderingen nauw verband houden met elkaar (zie arrest van 11 december 2013, Andres e.a./ECB,
F‑15/10
,
EU:F:2013:194
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In casu moet worden opgemerkt dat de schade die FE aanvoert, is veroorzaakt door de vermeende onwettigheid van het litigieuze besluit van het TABG en dat de vordering tot nietigverklaring is afgewezen. Derhalve moet ook het verzoek tot schadevergoeding van FE worden afgewezen.
Uit het voorgaande volgt dat het beroep in eerste aanleg in zijn geheel moet worden verworpen.
Kosten
Volgens artikel 211, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Gerecht, wanneer de hogere voorziening gegrond is en het zelf de zaak afdoet, ten aanzien van de proceskosten. Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 211, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd. Voorts blijkt uit artikel 211, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering dat de instellingen in door hen ingestelde hogere voorzieningen hun eigen kosten dragen, onverminderd het bepaalde in artikel 135, lid 2, van dat Reglement.
In casu moet worden geoordeeld dat de Commissie en FE elk hun eigen kosten van de procedure in hogere voorziening dragen. Wat de procedure in eerste aanleg betreft, is FE volledig in het ongelijk gesteld, zodat zij overeenkomstig de conclusie van de Commissie in de kosten dient te worden verwezen.

HET GERECHT (Kamer voor hogere voorzieningen),
rechtdoende, verklaart:

1)
De punten 1, 2 en 4 van het dictum van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 6 oktober 2015, FE/Commissie (F‑119/14), worden vernietigd.

2)
Het door FE in zaak F‑119/14 bij het Gerecht voor ambtenarenzaken ingestelde beroep wordt verworpen.

3)
Elke partij zal haar eigen kosten van de procedure in hogere voorziening dragen.

4)
FE wordt verwezen in de kosten van de procedure bij het Gerecht voor ambtenarenzaken, daaronder begrepen die van de Europese Commissie.

Jaeger
Prek
Frimodt Nielsen
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 15 september 2017.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Frans.