CELEX: 62016TJ0273
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης METAPORN
Προγενέστερο λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προγενέστερο λεκτικό εθνικό σήμα META4, καθώς και προγενέστερο εικονιστικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης meta4 και προγενέστερο εικονιστικό εθνικό σήμα meta4
Σχετικός λόγος απαραδέκτου
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001]
Ομοιότητα των υπηρεσιών
Έννοια των συμπληρωματικών υπηρεσιών
Ομοιότητα των σημείων
Κίνδυνος συγχύσεως

(
)
[
παραλειπόμενα
]
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί του πρώτου λόγου, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009
[
παραλειπόμενα
]
Επί της συγκρίσεως των υπηρεσιών
Κατά πάγια νομολογία, για την εκτίμηση της ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων προϊόντων ή υπηρεσιών, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι κρίσιμοι παράγοντες που χαρακτηρίζουν τη μεταξύ τους σχέση. Οι παράγοντες αυτοί περιλαμβάνουν, ειδικότερα, τη φύση τους, τον προορισμό τους, τη χρήση τους καθώς και τον ανταγωνιστικό ή συμπληρωματικό τους χαρακτήρα. Μπορούν να λαμβάνονται υπόψη και άλλοι παράγοντες, όπως τα δίκτυα διανομής των οικείων προϊόντων [βλ. απόφαση της 11ης Ιουλίου 2007, El Corte Inglés κατά ΓΕΕΑ – Bolaños Sabri (PiraÑAM diseño original Juan Bolaños),
T-443/05
,
EU:T:2007:219
, σκέψη
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Συμπληρωματικές είναι οι υπηρεσίες μεταξύ των οποίων υφίσταται στενή σχέση, υπό την έννοια ότι η μία είναι αναγκαία ή σημαντική για τη χρήση της άλλης, με αποτέλεσμα οι καταναλωτές να μπορούν ευλόγως να θεωρήσουν ότι η ίδια επιχείρηση φέρει την ευθύνη παροχής αμφότερων των υπηρεσιών [βλ. απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2013, Cartoon Network κατά ΓΕΕΑ – Boomerang TV (BOOMERANG),
T-285/12
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2013:520
, σκέψη
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι οι οικείες υπηρεσίες ήταν εν μέρει πανομοιότυπες και εν μέρει παρόμοιες. Ειδικότερα, έκρινε ότι οι υπηρεσίες της κλάσεως 41 τις οποίες αφορούσε το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση εμφάνιζαν τουλάχιστον ένα μικρό βαθμό ομοιότητας, λόγω του συμπληρωματικού τους χαρακτήρα, τόσο προς τις υπηρεσίες μεταδόσεως όσο και προς τις υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών της κλάσεως 38 τις οποίες καλύπτουν τα προγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί τα συμπεράσματα του τμήματος προσφυγών όσον αφορά τον πανομοιότυπο ή παρόμοιο χαρακτήρα των υπηρεσιών των κλάσεων 35, 38 και 42 τις οποίες αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση. Απλώς υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως καθόσον έκρινε ότι οι υπηρεσίες ψυχαγωγίας ενηλίκων της κλάσεως 41, τις οποίες αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, εμφάνιζαν τουλάχιστον ένα μικρό βαθμό ομοιότητας προς τις υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών της κλάσεως 38 οι οποίες καλύπτονται από τα προγενέστερα σήματα.
Συναφώς, πρώτον, αληθεύει μεν ότι οι υπηρεσίες ψυχαγωγίας ενηλίκων της κλάσεως 41 τις οποίες αφορά το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι διαφορετικής φύσεως και έχουν διαφορετικό προορισμό από εκείνες των υπηρεσιών της κλάσεως 38 που καλύπτονται από τα προγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εντούτοις, όπως ορθώς επισημαίνει το τμήμα προσφυγών στο σημείο 78 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τέτοια διαπίστωση δεν είναι, αφεαυτής, ικανή να κλονίσει τυχόν συμπληρωματικότητα μεταξύ των υπηρεσιών αυτών (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2013, BOOMERANG,
T-285/12
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2013:520
, σκέψεις
έως
).
Δεύτερον, όσον αφορά τη συμπληρωματικότητα μεταξύ των υπηρεσιών ψυχαγωγίας ενηλίκων της κλάσεως 41, τις οποίες αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, και των υπηρεσιών μεταδόσεως της κλάσεως 38, οι οποίες καλύπτονται από τα προγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαπιστώνεται, αφενός, ότι το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι οι ως άνω υπηρεσίες ψυχαγωγίας ενηλίκων συμπεριελάμβαναν τις υπηρεσίες παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών (προσβαλλόμενη απόφαση, σημείο 79). Αφετέρου, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι οι υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών της κλάσεως 38 που καλύπτονταν από τα προγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριελάμβαναν τις υπηρεσίες μεταδόσεως, τόσο ραδιοφωνικής όσο και τηλεοπτικής, επισήμανε δε ότι το υπ’ αριθ. 1669720 προγενέστερο εικονιστικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάλυπτε ρητώς τις υπηρεσίες ραδιοφωνικής μεταδόσεως (προσβαλλόμενη απόφαση, σημείο 76). Καίτοι η προσφεύγουσα βάλλει κατά του συμπεράσματος του τμήματος προσφυγών όσον αφορά τον συμπληρωματικό χαρακτήρα των επίμαχων υπηρεσιών και την ομοιότητά τους, διαπιστώνεται ότι δεν βάλλει κατά των εκτιμήσεων του τμήματος προσφυγών στα σημεία 76 και 79 της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά το περιεχόμενο των υπηρεσιών που καλύπτονται από τα αντιπαρατιθέμενα σημεία.
Όμως, όπως έχει ήδη κριθεί, οι υπηρεσίες παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών της κλάσεως 41 εμφανίζουν ορισμένη ομοιότητα προς τις υπηρεσίες μεταδόσεως της κλάσεως 38, λόγω του συμπληρωματικού τους χαρακτήρα (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2013, BOOMERANG,
T-285/12
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2013:520
, σκέψη
). Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν, όπως εν προκειμένω, οι υπηρεσίες της κλάσεως 41, τις οποίες αφορά το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, και οι υπηρεσίες μεταδόσεως της κλάσεως 38, οι οποίες καλύπτονται από τα προγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εμφανίζουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι προσφέρονται σε ηλεκτρονική μορφή, ενδεχομένως δε και στο διαδίκτυο, καθόσον αυτός ο κοινός τρόπος μεταδόσεως είναι ικανός να ενισχύσει την ομοιότητα μεταξύ των συγκεκριμένων υπηρεσιών [βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 4ης Ιουνίου 2014, Free κατά ΓΕΕΑ – Conradi + Kaiser (FreeLounge),
T-161/12
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2014:350
, σκέψη
].
Επιπροσθέτως, διαπιστώνεται, όπως ακριβώς διαπίστωσε και το τμήμα προσφυγών, ότι είναι όλο και πιο σύνηθες στη σύγχρονη εποχή τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα να μεταδίδονται μέσω διαδικτύου ή μέσω ευρυζωνικών συνδέσεων (προσβαλλόμενη απόφαση, σημείο 80).
Τρίτον, όσον αφορά τη συμπληρωματικότητα μεταξύ των υπηρεσιών ψυχαγωγίας ενηλίκων και των υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών των προγενέστερων σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επισημαίνεται, όπως ορθώς επισήμανε και το τμήμα προσφυγών στο σημείο 81 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι στην αίτηση καταχωρίσεως του ανωτέρω σήματος αναφέρεται ότι οι υπηρεσίες ψυχαγωγίας ενηλίκων της κλάσεως 41 τις οποίες αφορά το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση παρέχονται «ιδίως» ηλεκτρονικώς και διαδικτυακώς. Όμως, έχει ήδη κριθεί ότι οι υπηρεσίες της κλάσεως 41 οι οποίες, όπως εν προκειμένω, παρέχονται διαδικτυακώς προσομοιάζουν στις υπηρεσίες «τηλεπικοινωνιών, επικοινωνίας μέσω τερματικών ηλεκτρονικού υπολογιστή, μεταδόσεως μηνυμάτων και εικόνων με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή» που καλύπτονται από τα προγενέστερα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 12ης Ιουλίου 2012, Wall κατά ΓΕΕΑ – Bluepod Media Worldwide (bluepod MEDIA),
T-227/11
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2012:375
, σκέψεις
και
].
Αληθεύει, βεβαίως, ότι το Γενικό Δικαστήριο επικύρωσε με την ίδια απόφαση το συμπέρασμα του τμήματος προσφυγών στην υπόθεση εκείνη κατά το οποίο, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ορισμένοι πάροχοι τηλεπικοινωνιών παρέχουν υπηρεσίες ψυχαγωγίας της κλάσεως 41 μέσω εξειδικευμένων θυγατρικών, ο καταναλωτής δεν τεκμαίρει, κατά κανόνα, την ύπαρξη συνδέσμου μεταξύ της παροχής αυτών των υπηρεσιών ψυχαγωγίας και των υπηρεσιών που σχετίζονται με τη διαβίβαση δεδομένων μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών και δικτύων δεδομένων (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2012, bluepod MEDIA,
T-227/11
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2012:375
, σκέψη
).
Εντούτοις πρέπει, όπως ακριβώς έπραξε και το τμήμα προσφυγών, να ληφθεί υπόψη η οικονομική πραγματικότητα στην αγορά ως έχει σήμερα προκειμένου να εξακριβωθεί κατά πόσον οι πραγματικές διαπιστώσεις στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 12ης Ιουλίου 2012, bluepod MEDIA (
T-227/11
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2012:375
), εξακολουθούν να ισχύουν. Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η πραγματικότητα αυτή είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που υπήρχε μόλις πριν από μερικά χρόνια, ιδίως λόγω των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων που άλλαξαν ριζικώς τον τρόπο καταναλώσεως του οπτικοακουστικού ψυχαγωγικού περιεχομένου. Επιπροσθέτως, ενώ οι παραδοσιακοί πάροχοι υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών στο παρελθόν δραστηριοποιούνταν μόνον περιστασιακώς στην ανάπτυξη ψυχαγωγικού περιεχομένου, σήμερα δραστηριοποιούνται πλήρως στο οικείο πεδίο, ενώ οι εταιρίες ψυχαγωγίας προσφέρουν πλέον υπηρεσίες που προηγουμένως παρείχαν μόνον οι εταιρίες τηλεπικοινωνιών. Εξάλλου, ορισμένες επιχειρήσεις προσφέρουν συνδρομητικά πακέτα που παρέχουν στους καταναλωτές τόσο τηλεπικοινωνιακή σύνδεση όσο και πρόσβαση σε ψυχαγωγικό περιεχόμενο μέσω της συνδέσεως αυτής. Επομένως, ενδέχεται οι καταναλωτές υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών να οδηγηθούν στη σκέψη ότι το ψυχαγωγικό περιεχόμενο που παρέχεται μέσω της διαδικτυακής τους συνδέσεως παρέχεται μέσω της ίδιας επιχειρήσεως (προσβαλλόμενη απόφαση, σημεία 83 έως 86).
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει τη Sun Media Ltd στα δικαστικά έξοδα.

Frimodt Nielsen
Forrester
Perillo
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 16 Ιανουαρίου 2018.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.