CELEX: 62014TJ0487
Dumping
Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji
Ostateczne cło antydumpingowe
Przegląd wygaśnięcia środków
Określenie ceny eksportowej
Jeden podmiot gospodarczy
Uwzględnienia cła antydumpingowego w cenie odsprzedaży w Unii
Zastosowanie innej metody niż metoda wykorzystana w poprzednim dochodzeniu
Kontynuacja dumpingu i szkody lub ponowne ich wystąpienie
Artykuł 2 ust. 9, art. 3 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 9, art. 3 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036]

(
)

Okoliczności powstania sporu
Skarżące: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie Ferrosplavy OAO (KF), są spółkami z siedzibą w Rosji działającymi w sektorze produkcji żelazokrzemu – stopu wykorzystywanego w produkcji stali i żelaza. RFA International, LP (zwana dalej „RFAI”) jest spółką powiązaną ze skarżącymi. Ma ona siedzibę w Kanadzie i posiada oddział w Szwajcarii, odpowiedzialny za sprzedaż eksportową skarżących, w szczególności do Unii Europejskiej.
[…]

Co do prawa
Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty. Ich zdaniem zasadniczo w pierwszej kolejności Komisja naruszyła przepisy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przez to, że ustalając cenę eksportową ich produktu, odmówiła uwzględnienia faktu, że stanowiły jeden podmiot gospodarczy wraz z RFAI. W drugiej kolejności Komisja również przy ustalaniu ceny eksportowej ich produktu naruszyła także przepisy art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia 2016/1036), odejmując cła antydumpingowe zapłacone w okresie dochodzenia w sprawie dumpingu odpowiadającym rokowi 2012 od ceny pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy w Unii celem obliczenia konstruowanej ceny eksportowej. Komisja zastosowała w tym względzie inną metodę niż ta, której użyła w ramach przeglądu okresowego, w celu odrzucenia twierdzenia skarżących, że cła antydumpingowe zostały w całości odzwierciedlone w cenie odsprzedaży niezależnemu nabywcy w Unii. Gdyby zastosowano tę samą metodę, doprowadziłoby to do nieodejmowania ich od tej ceny przy obliczaniu konstruowanej ceny eksportowej W trzeciej kolejności Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie w ramach analizy ryzyka ponownego wystąpienia szkody w wypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych w odniesieniu do produktów rosyjskich.
Przed rozpatrzeniem streszczonych powyżej zarzutów należy przypomnieć, że w dziedzinie środków ochrony handlowej Komisja dysponuje szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny musi dokonać (wyrok z dnia 27 września 2007 r., Ikea Wholesale, C‑351/04, EU:C:2007:547, pkt 40). Wynika z tego, że kontrola sądu Unii dotycząca oceny tych sytuacji musi ograniczyć się – poza kontrolą braku naruszenia prawa – do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 maja 1987 r., NTN Toyo Bearing i in./Rada, 240/84, EU:C:1987:202, pkt 19; z dnia 14 marca 1990 r., Gestetner Holdings/Rada i Komisja, C‑156/87, EU:C:1990:116, pkt 63; z dnia 17 marca 2015 r., RFA International/Komisja, T‑466/12, EU:T:2015:151, pkt 37).

W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy konstruowaniu ceny eksportowej
Podnosząc naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie, skarżące twierdzą, że Komisja nie wyciągnęła właściwych wniosków z faktu, że stanowią one wraz RFAI jeden podmiot gospodarczy. Odnoszą się one do motywów 61–69 zaskarżonego rozporządzenia, z których wynika, że Komisja wzięła pod uwagę fakt, iż RFAI było importerem powiązanym ze skarżącymi, stosując w konsekwencji przepisy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Należy przypomnieć, że te przepisy pozwalają w takim wypadku na skonstruowanie wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Unii w oparciu o cenę, za którą produkty importowane zostały odsprzedane po raz pierwszy niezależnemu nabywcy w Unii, po dokonaniu niezbędnych dostosowań.
Skarżące wskazują, że Komisja odjęła jednak od ceny pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy w Unii całość kosztów poniesionych przez RFAI, jak też związaną z tym marżę zysku, podczas gdy powinna była ograniczyć się do ich odjęcia w zakresie, w jakim dotyczyły etapu następującego po przywozie do Unii. RFAI wykonywało bowiem dla skarżących wszystkie operacje handlowe związane z wywozem ich produktów, w tym operacje dotyczące opuszczenia Rosji i dotarcia do granicy Unii, których nie należało brać pod uwagę.
[…]
Należy przede wszystkim podkreślić, że istnienie jednego podmiotu gospodarczego między producentem-eksporterem z państwa trzeciego i jednostką, która jest odpowiedzialna za operacje przywozu i pierwszej sprzedaży w Unii jego produktów, nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do celów ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Unii, a wręcz przeciwnie. Sytuacja taka odpowiada bowiem przypadkowi najsilniejszego powiązania między eksporterem a importerem, które uzasadnia zgodnie ze wspomnianym przepisem skonstruowanie ceny eksportowej na poziomie granicy Unii na podstawie ceny pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy na terytorium jej państw członkowskich po dokonaniu właściwych dostosowań przewidzianych w akapitach drugim i trzecim tego przepisu. W świetle art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie ma więc znaczenia, że Komisja nie zajęła stanowiska w zaskarżonym rozporządzeniu co do istnienia jednego podmiotu gospodarczego, tworzonego przez RFAI i skarżące, gdyż stwierdziła w nim w motywie 61, że były powiązane w rozumieniu tego przepisu. Skarżące nie kwestionują zresztą zastosowania owego przepisu do ich sytuacji, lecz krytykują sposób dokonania dostosowań przez Komisję, która nie uwzględniła we właściwy sposób faktu, że stanowiły one jeden podmiot gospodarczy wraz z RFAI, i funkcji, które RFAI sprawowało oprócz swej roli importera produktów skarżących spółek na etapie następującym po ich przybyciu na granicę Unii.
Niemniej skarżące nie przedstawiły dowodów pozwalających na uwzględnienie żądanych przez nie rozróżnień.
Co się tyczy dostosowań z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych, art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego z natury rzeczy – co bardzo wyraźnie potwierdza jego akapit drugi – zakłada uwzględnienie jedynie tych operacji, które miały miejsce między przekroczeniem granicy Unii a pierwszą odsprzedażą niezależnemu nabywcy na terytorium jej państw członkowskich, ponieważ przepis ten ma za przedmiot ustalenie poprzez wsteczne obliczenie wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Unii. Z podstaw dostosowań należy więc wykluczyć koszty związane z operacjami, które miały miejsce przed przekroczeniem tej granicy, lub dotyczące wywozów-przywozów do państw trzecich.
Niemniej choć pozycje rachunku zysków i strat okresu objętego dochodzeniem w sprawie dumpingu odnoszącym się do roku 2012, udostępnione przez skarżące lub RFAI w odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, lub dokładniejsze informacje dostarczone później w trakcie dochodzenia, przywołane […] powyżej, są faktycznie szczegółowe w tym znaczeniu, że wskazują szereg pozycji (np. obrót, koszt produktów, transport wywozowy, ubezpieczenie wywozowe, wynagrodzenia i premie) według rodzaju produktów (żelazokrzem objęty dochodzeniem i inne produkty) i przeznaczenia tych produktów (dla klientów niezależnych w Unii, klientów powiązanych w Unii, klientów niezależnych przy wywozie poza Unię, klientów powiązanych przy wywozie poza Unię), nie pozwalają one w odniesieniu do żelazokrzemu objętego dochodzeniem sprzedawanego klientom niezależnym w Unii wykluczyć wydatków, które nie należałyby do operacji mających miejsce między przekroczeniem granicy Unii i pierwszą odsprzedażą niezależnemu nabywcy na terytorium jej państw członkowskich. W szczególności w wypadku pewnej liczby pozycji wydatków wymienionych w replice nic nie wskazuje, w jakiej proporcji dotyczą one również operacji dokonanych przed przekroczeniem tej granicy (na przykład prowizji, wynagrodzeń i premii, kosztów lub wpływów finansowych). Jak wskazano […] powyżej, skarżące przyznają zresztą, że podział na koszty tych różnych operacji nie wynika z dowodów przedstawionych podczas dochodzenia, utrzymując jednocześnie, że Komisja sama powinna była się zwrócić do nich o informacje dotyczące tego podziału, do których dostarczenia nie były one zobowiązane z własnej inicjatywy. Tymczasem, jak orzeczono w wyrokach z dnia 4 maja 2017 r., RFA International/Komisja (C‑239/15 P, niepublikowany, EU:C:2017:337, pkt 34–44) i z dnia 17 marca 2015 r., RFA International/Komisja (T‑466/12, EU:T:2015:151, pkt 44, 57–64 i przytoczone tam orzecznictwo), w sytuacji powiązania pomiędzy eksporterem a importerem, jak w niniejszej sprawie, zainteresowana strona, która zamierza podważyć zakres korekt dokonanych na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że korekty ustalone na podstawie kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i ogólnych kosztów przywozu do Unii są zawyżone, zobowiązana jest sama dostarczyć dowody i konkretne wyliczenia uzasadniające jej twierdzenia, a zwłaszcza wskazać poziom alternatywny w odniesieniu do obrotów, jaki jej zdaniem ma reprezentować część tych kosztów, którą uznaje za stosowną. Jest to szczególnie istotne, kiedy strona zainteresowana podnosi, że Komisja ma w swoim posiadaniu jedynie dane ogólne, które mogą obejmować nie tylko operacje dokonane między przekroczeniem granicy Unii a pierwszą odsprzedażą niezależnemu nabywcy na terytorium jej państw członkowskich, lecz również operacje przeprowadzone przed przekroczeniem tej granicy.
W tych okolicznościach skarżące nie mogą zarzucać Komisji, że wzięła pod uwagę dane dostarczone w toku dochodzenia dotyczące okresu dochodzenia w sprawie dumpingu odpowiadającego rokowi 2012, w szczególności dane rachunku zysków i strat, aby ustalić dostosowania, których należało dokonać z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych przywozu do Unii, w celu skonstruowania ceny eksportowej na podstawie ceny pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy, nie odejmując od niej części, która przypadałaby na operacje dokonane przed przekroczeniem granicy Unii. W tym względzie, jak podkreśliła Komisja w odpowiedzi pisemnej na pytanie pisemne Sądu, co nie zostało zakwestionowane przez skarżące, w dokumencie zawierającym ostateczne ustalenia, który poprzedził przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia, figurował poziom obrotów odpowiadający tym kosztom sprzedaży, kosztom administracyjnym i kosztom ogólnych, który zamierzała przyjąć Komisja. Choć niektóre uwagi w odpowiedzi skarżących na ten dokument dotyczyły składników tych kosztów i doprowadziły do pewnych dostosowań wyjaśnionych w motywach 84–87 zaskarżonego rozporządzenia, obejmujących w szczególności odsetki od pożyczek lub podatki uiszczone w Szwajcarii (które same w sobie doprowadziły do obniżenia wskaźnika obrotów netto RFAI przyjętego do przedstawienia tych kosztów), należy jednak stwierdzić, że uwagi te nie zawierały dokładnych wskazówek na temat ich rozdziału na poszczególne operacje przeprowadzone przed przekroczeniem granicy Unii i operacje, które nastąpiły między nim a pierwszą odsprzedażą niezależnemu nabywcy na terytorium państw członkowskich, mimo że skarżące mogły dostarczyć takich wskazówek. Należy przy okazji podkreślić, że o ile nowy poziom obrotów odpowiadający kosztom sprzedaży, kosztom administracyjnym i kosztom ogólnym przyjęty w następstwie uwag skarżących nie figuruje w samym zaskarżonym rozporządzeniu ze względu na jego poufny charakter, o tyle został on podany do wiadomości i wyjaśniony skarżącym w ciągu dwóch dni po przyjęciu zaskarżonego rozporządzenia, jak poinformowała Komisja w odpowiedzi na pytanie Sądu. Ponadto, co się tyczy podziału kosztów, którego domagają się skarżące, nawet gdyby został on sformułowany we właściwym czasie, twierdzenie sformułowane w replice, zgodnie z którym ponad połowa wartości pozycji kosztów przyjętych przez Komisję powinna zostać zaliczona do operacji dokonanych przed przekroczeniem granicy Unii, jest zbyt nieprecyzyjne i nieuzasadnione, aby można je było przyjąć. Kilka przykładów rodzajów kosztów wymienionych przez skarżące, które dotyczą dwóch rodzajów operacji, przed przekroczeniem granicy Unii i po jej przekroczeniu, nie wystarcza bowiem do ustalenia podziału tych kosztów między te operacje.
Co się tyczy następnie przyjętej przez Komisję marży zysku wynoszącej 6% obrotów netto RFAI, odpowiadającej marży zysku importerów niezależnych, reprezentującej zysk RFAI, który należy wziąć także pod uwagę z tytułu dostosowań celem skonstruowania ceny eksportowej na podstawie ceny pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy w Unii, to nie można również uwzględnić argumentacji skarżących, zgodnie z którą jedynie część tej marży jest związana z operacjami dokonanymi przed przekroczeniem granicy Unii i tylko ją należało przyjąć. Nawet jeśli prawdą jest, jak podnoszą skarżące, że art. 2 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia podstawowego mówi w sposób ogólny o „zyskach” w ramach niezbędnych dostosowań w celu skonstruowania wiarygodnej ceny eksportowej, nie narzucając a priori szczególnej metody określenia tych zysków, i choć skarżące podniosły w odpowiedzi na dokument zawierający ostateczne ustalenia, który poprzedził przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia, że jedynie mniej więcej połowę ogólnego zysku RFAI należy przypisać operacjom dokonanym po przekroczeniu granicy Unii, to argumenty te nie mogą prowadzić do obniżenia poziomu 6% przyjętego w celu oszacowania zysku RFAI związanego z tymi operacjami na podstawie jej obrotów netto.
Z jednej strony bowiem rozróżnienie, na które powołują się skarżące, nie jest a priori uzasadnione w swej istocie, w odniesieniu do marży zysku opartej, tak jak w niniejszym wypadku, na obserwacji działalności niezależnych importerów, którzy – z wyjątkiem przypadków szczególnych – przejmują produkty na granicy Unii.
Z drugiej strony, nawet gdyby wyjść od marży zysku samego RFAI, zaproponowany przez skarżące współczynnik, który należy przyjąć – około połowy tej marży – wyjaśniony został przez nie w sposób nieprzekonujący na podstawie ekstrapolacji opartej na stwierdzeniu, że koszt ich produktów eksportowych stanowił 90% ich obrotu związanego z wywozem, przy czym koszt ten i ten obrót mają reprezentować odpowiednio część operacji związanych z wywozem do Unii i część operacji dokonanych po przekroczeniu granicy Unii. Metoda ta prowadzi bowiem do policzenia dla obu kategorii operacji tych samych elementów, ponieważ obrót osiągnięty w wyniku odsprzedaży niezależnym nabywcom w Unii obejmuje siłą rzeczy koszt produktu wywiezionego, który co do zasady powinien pokrywać.
W tych okolicznościach Komisja słusznie stwierdziła w motywie 69 zaskarżonego rozporządzenia, że brak było dowodów, które pozwoliłyby jej ewentualnie na przyjęcie niższej marży zysku dla RFAI. Komisja zatem w pełni zasadnie przyjęła jako marżę zysku, z tytułu dostosowań w celu skonstruowania ceny eksportowej, marżę niezależnych importerów, jak zostało to uznane w wyroku z dnia 5 października 1988 r., Canon i in./Rada (277/85 i 300/85, EU:C:1988:467, pkt 32), gdyż na dane dostarczone przez podmioty powiązane z producentem, które odpowiadają w szczególności za przywozy do Unii, może wpływać ta grupa powiązanych podmiotów, jak zostało to podkreślone między innymi w wyroku z dnia 17 marca 2015 r., RFA International/Komisja (T‑466/12, EU:T:2015:151, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo). Komisja mogła zatem prawidłowo przyjąć marżę zysku wynoszącą 6%, użytą podczas pierwotnego dochodzenia, mając na względzie brak współpracy tych importerów w dochodzeniu w sprawie przeglądu, jak wyjaśniono w motywach 15 i 62 zaskarżonego rozporządzenia.
Wyroki z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP (C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78), i z dnia 10 marca 2009 r., Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP/Rada (T‑249/06, EU:T:2009:62), przywołane przez skarżące na poparcie ich pierwszego zarzutu, w żaden sposób nie podważają podejścia przyjętego przez Komisję zarówno przy ocenie kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych, jak i przy ocenie marży zysku. W tych wyrokach Trybunał i Sąd uznały zasadniczo, odpowiednio w pkt 51–56 oraz w pkt 177 i 178 rzeczonych wyroków, że wobec istnienia jednego podmiotu gospodarczego obejmującego producenta, ale również odrębny prawnie podmiot kontrolowany przez niego, odpowiedzialny za funkcje sprzedaży niezależnym klientom, w celu ustalenia zarówno wartości normalnej, jak i ceny eksportowej, należało uwzględnić cenę zapłaconą przez pierwszego niezależnego nabywcę, ale również koszty, które zostałyby normalnie poniesione przez dział sprzedaży wewnętrznej producenta, gdyby ten ostatni nie korzystał przy swojej sprzedaży z odrębnej prawnie jednostki, tak by uniknąć pominięcia tych kosztów przy ustalaniu tych różnych cen. Te rozważania merytoryczne są równie przekonujące w ramach konstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, jak i w ramach dostosowań, które można do niej zastosować celem doprowadzenia do obiektywnego porównania z wartością nominalną na podstawie art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia, w którym to kontekście zostały umieszczone te rozważania we wspomnianych wyrokach. W konsekwencji nie sprzeciwia się tym wyrokom odjęcie kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i kosztów ogólnych jak też marży zysku odpowiadającej działalności importera danych produktów w Unii od ceny ich pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy na terytorium jej państw członkowskich celem obliczenia wiarygodnej ceny eksportowej, jeżeli za przywóz odpowiada, jak w niniejszym wypadku, podmiot prawnie odrębny od producenta, lecz który stanowi z nim, jak utrzymują skarżące, jeden podmiot gospodarczy. Ocena ta nie ma wpływu na kwestię rozłożenia ciężaru dowodu znaczenia dostosowań, których należy dokonać w ramach stosowania odpowiednio art. 2 ust. 9 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, które było przedmiotem rozważań w wyroku z dnia 4 maja 2017 r., RFA International/Komisja (C‑239/15 P, niepublikowany, EU:C:2017:337, pkt 40–44).
[…]

W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego przy konstruowaniu ceny eksportowej
Skarżące utrzymują, że przy obliczaniu konstruowanej ceny eksportowej Komisja nie powinna była odejmować kwoty ceł antydumpingowych zapłaconych przez RFAI w okresie dochodzenia w sprawie dumpingu za rok 2012, gdyż zostały one w całości odzwierciedlone w cenach odsprzedaży w Unii. Komisja naruszyła w ten sposób przepisy art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, z których wynika, że jeżeli w postępowaniu w sprawie przeglądu podjęta zostanie decyzja o konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 tego rozporządzenia, Komisja powinna obliczyć cenę eksportową bez odjęcia kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych, jeżeli zostanie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii. Co więcej, w swej ocenie rzeczywistego charakteru odzwierciedlenia ceł antydumpingowych w cenach odsprzedaży Komisja nie poddała go analizie pod względem ceny odsprzedaży określonej w ramach dochodzenia, które doprowadziło do pierwotnego rozporządzenia, lecz względem bieżących kosztów produkcji w Rosji. Tym sposobem Komisja nie zastosowała tej samej metody co metoda użyta w dochodzeniu w sprawie przeglądu, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia przejściowego, nie uzasadniając tego. W konsekwencji Komisja naruszyła również przepisy art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którymi we wszystkich przeglądach prowadzonych na podstawie tego artykułu Komisja stosuje tę samą metodologię co wykorzystywana w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2 tego rozporządzenia.
Skarżące przypominają, że w [rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 60/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji (Dz.U. 2012, L 22, s. 1)] Komisja wskazała w motywie 25:
„[W] dochodzeniu ustalono, że średnie ważone ceny odsprzedaży żelazokrzemu w Unii wzrosły w porównaniu z cenami podczas pierwotnego dochodzenia i obecne ceny eksportowe odsprzedaży są w przeważającym stopniu o ponad 22,7% [stawki cła antydumpingowego] wyższe od tychże cen podczas pierwotnego dochodzenia. Można zatem uznać, że cło antydumpingowe jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży skarżącego. W rezultacie […] przy obliczaniu konstruowanych cen eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie dokonano odjęcia ceł antydumpingowych”.
W niniejszym wypadku w uwagach dotyczących dokumentu zawierającego ostateczne ustalenia, który poprzedził przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia, skarżące twierdzą, że dostarczyły Komisji przekonujące dowody wskazujące na to, że ceny odsprzedaży ich produktów w Unii wzrosły w stosunku wyższym od poziomu cła antydumpingowego wynoszącego 22,7% między okresem dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia pierwotnego rozporządzenia, a okresem dochodzenia w sprawie dumpingu za rok 2012, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia. Wzrosły one o ponad 100% między tymi dwoma okresami.
Ustosunkowując się do argumentów Komisji zawartych w odpowiedzi na skargę, skarżące dodają zasadniczo, że przepisy art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wymagają jedynie, aby ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu nabywcy w Unii zawierały cła antydumpingowe, by te nie były od nich odejmowane w celu obliczenia konstruowanej ceny eksportowej, co miałoby miejsce siłą rzeczy w braku porozumienia kompensacyjnego ze wspomnianym nabywcą, gdyby praktykowana cena odsprzedaży była wyższa od ceny odsprzedaży przyjętej podczas dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia pierwotnego rozporządzenia, w zakresie wyższym od poziomu ceł antydumpingowych. Skarżące replikują także, co się tyczy kwestii zmiany metody konstruowania ceny eksportowej, że wahania kosztów produkcji nie stanowią zmiany okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, uzasadniającej zastosowanie nowej metody dla obliczenia tej ceny.
[…]
Należy przypomnieć, że zaskarżone rozporządzenie jest wynikiem przeglądu środków, których wygaśnięcie nastąpiło na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036). W ust. 10 tego samego artykułu wyjaśniono, że jeżeli Komisja podejmie decyzję o konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9, cenę tę powinna obliczyć bez odjęcia kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych, jeżeli zostanie bezspornie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii, co zdaniem skarżących zostało wykazane. Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego we wszystkich przeglądach prowadzonych na podstawie tego artykułu Komisja stosuje tę samą metodę co wykorzystywana w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia cła, pod warunkiem że okoliczności nie uległy zmianie, z należytym uwzględnieniem przepisów art. 2 rozporządzenia podstawowego. Skarżące twierdzą również, że w niniejszym wypadku okoliczności się nie zmieniły.
W tym względzie orzeczono, że wyjątek od stosowania tej samej metody w dochodzeniu w sprawie przeglądu i w dochodzeniu początkowym podlega ścisłej interpretacji, odpowiadającej brzmieniu i celowi przepisu zezwalającego na ten wyjątek (zob. podobnie wyrok z dnia 18 września 2014 r., Valimar, C‑374/12, EU:C:2014:2231, pkt 40 –43 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszym wypadku skarżące nie żądają jednak, by w dochodzeniu w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków stosowano tę samą metodę co w dochodzeniu początkowym, lecz by zastosowano tę samą metodę co w dochodzeniu w sprawie przeglądu, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia przejściowego. Sprawa dotyczy bowiem kwestii odzwierciedlenia ceł antydumpingowych, które z definicji nie obowiązywały w okresie dochodzenia początkowego.
Bez potrzeby wypowiadania się w kwestii możliwości stosowania art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w ramach stosowania art. 11 ust. 10 tego rozporządzenia w szczególności, aby ustalić, czy cła antydumpingowe należy odjąć od ceny pierwszej odsprzedaży niezależnemu nabywcy w Unii celem obliczenia konstruowanej ceny eksportowej, można stosować te same zasady, które zostały określone w zastosowaniu art. 11 ust. 9. W tych różnych przypadkach chodzi bowiem o zapewnienie rzetelności analizy przy porównaniu sytuacji złożonych pod względem gospodarczym, by nie tylko wykazać zasadność środków przyjętych na podstawie przepisów antydumpingowych, lecz również zapewnić poszanowanie ogólnej zasady prawa Unii, jaką jest zasada równego traktowania, między podmiotami, które mogą być przedmiotem tych środków.
W tym względzie znaczny wzrost kosztów wytwarzania produktów będących przedmiotem przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych między okresem dochodzenia początkowego lub przeglądu okresowego a okresem dochodzenia w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków stanowi zmianę okoliczności uzasadniającą w danym wypadku zmianę metody konstruowania ceny eksportowej po zastosowaniu ceł antydumpingowych do danego produktu, co odpowiada celowi wskazanemu w pkt 62 powyżej. Zapewnienie w ramach analizy gospodarczej rzetelności porównania sytuacji między dwoma okresami tłumaczy bowiem co do zasady zastosowanie tej samej metody, chyba że istotne parametry zmieniły się na tyle wystarczająco, iż zastosowanie użytej wcześniej metody nie może już prowadzić do wiarygodnego rezultatu, w niniejszym wypadku w celu oceny, czy cła antydumpingowe zostały należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i późniejszych cenach sprzedaży w Unii (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 18 września 2014 r., Valimar, C‑374/12, EU:C:2014:2231, pkt 50 i 59). Tymczasem jak twierdzi Komisja, jeżeli koszty produkcji znacznie wzrosły między dwoma porównywanymi okresami, wzrost cen odsprzedaży w Unii, nawet duży, nie gwarantuje koniecznie, że cła antydumpingowe zostały należycie odzwierciedlone, to znaczy odzwierciedlone w całości, przy ustalaniu tych cen. Koszty produkcji mogły wzrosnąć bardziej niż ceny. W tym wypadku, mimo że nowe ceny są wyższe od poziomu starych cen powiększonych o cła antydumpingowe, zainteresowani nie odzwierciedlą należycie ceł antydumpingowych, biorąc pod uwagę zmianę ich kosztów produkcji.
Artykuł 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim dotyczy pytania o to, czy „cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży”, w żaden sposób nie oznacza bowiem, że jedynie ekwiwalent cła antydumpingowego powinien być odzwierciedlony w nowej cenie odsprzedaży oprócz praktykowanej poprzednio ceny odsprzedaży, aby móc otrzymać odpowiedź twierdzącą. Cło dodatkowe względem ponoszonych normalnie kosztów jest „należycie odzwierciedlone” tylko wtedy, gdy dodaje się je do tych innych kosztów. Jeżeli te koszty rosną, ale cena odsprzedaży rośnie mniej, faktycznie cło dodawane jest jedynie częściowo do tych innych kosztów lub wręcz nie jest dodawane wcale, nawet jeżeli ekwiwalent cła został dodany do praktykowanej poprzednio ceny odsprzedaży. Obwieszczenie Komisji dotyczące zwrotu ceł antydumpingowych (Dz.U. 2014, C 164, s. 9), które skarżące przywołały na rozprawie, nie jest w żaden sposób sprzeczne z tą analizą. Podobnie rzecz ma się z wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., Einhell Germany i in./Komisja (T‑73/12, EU:T:2015:865), także przywołanym przez skarżące na rozprawie. W szczególności pkt 155 tego wyroku, odczytywany w kontekście, wskazuje, że metoda inna niż porównanie cen odsprzedaży praktykowanych w Unii przed i po nałożeniu ceł antydumpingowych może być właściwa dla określenia, czy cła te są odzwierciedlone w nowych cenach odsprzedaży w Unii.
Należy wyjaśnić, że uwzględnienie zmiany kosztów produkcji w celu ustalenia, czy cło antydumpingowe jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży, może – jeżeli jest taka potrzeba – odbywać się w ramach dochodzenia w sprawie przeglądu okresowego, dochodzenia w sprawie przeglądu wygaśnięcia środków lub dochodzenia w sprawie zwrotu, a nie jedynie przy okazji „dochodzenia w celu absorpcji” przewidzianego w art. 12 rozporządzenia podstawowego (obecnie art. 12 rozporządzenia 2016/1036), jak dały do zrozumienia skarżące na rozprawie. Te różne rodzaje dochodzeń odpowiadają wprawdzie różnym kontekstom proceduralnym i mogą prowadzić do różnych środków, niemniej, co się tyczy podstawowej kwestii tego, czy cła antydumpingowe są odzwierciedlone czy nie, parametry analizy są identyczne.
W niniejszym wypadku w ramach rozporządzenia przejściowego Komisja nie odnotowała zmiany kosztów produkcji między okresem dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia początkowego, a okresem uwzględnionym dla celów przeglądu okresowego. Mogła więc ona, mając na uwadze własny zakres uznania, poprzestać na sprawdzeniu, że nowe ceny odsprzedaży w Unii praktykowane przez RFAI w imieniu skarżących w znacznym stopniu przewyższały, oprócz wartości ceł antydumpingowych wynoszącej 22,7%, ceny odnotowane w pierwszym z tych okresów, by stwierdzić na tej podstawie, że cła te były należycie odzwierciedlone w tych nowych cenach, i by nie odejmować ich przy konstruowaniu ceny eksportowej.
Natomiast w ramach dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia, i w tym rozporządzeniu w motywie 83 Komisja stwierdziła znaczny wzrost kosztów produkcji, czemu co do istoty skarżące nie zaprzeczyły, w szczególności w niniejszej skardze. W tych okolicznościach, aby ustalić, czy cła antydumpingowe zostały należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży praktykowanych w Unii przez RFAI w imieniu skarżących w okresie dochodzenia w sprawie dumpingu za rok 2012, Komisja w zasadny sposób nie przyjęła za podstawę analizy cen odsprzedaży odnotowanych podczas dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia początkowego, lecz przyjęła koszty produkcji stwierdzone w 2012 r., nawet jeżeli stanowiło to zmianę metody, jak wynika z motywu 83 zaskarżonego rozporządzenia.
W sytuacji, w której – jak zaznaczyła Komisja w motywie 83 zaskarżonego rozporządzenia – ceny odsprzedaży w Unii pokrywają jedynie w 1% przypadków koszt produktów, w tym cło antydumpingowe, trudno uznać za udowodnione, że cła te rzeczywiście zostały należycie odzwierciedlone.
Nawet wzrost o 100% cen odsprzedaży w Unii między okresem dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia początkowego, a okresem dochodzenia w sprawie dumpingu za rok 2012, przywołany przez skarżące, jest niewystarczający w tym kontekście dla wykazania, że cła antydumpingowe zostały w całości odzwierciedlone w drugim z tych okresów. Wystarczy bowiem, jak wskazano zasadniczo w pkt 63 powyżej, by koszty produkcji wzrosły o więcej niż 100%, to znaczy by się przynajmniej podwoiły, aby praktykowane ceny nie odzwierciedlały należycie ceł antydumpingowych, mając na względzie zmianę kosztów produkcji. Tymczasem jest to a priori wykazane przez okoliczność, na którą zwróciła uwagę Komisja, że w 99% przypadków koszt produktów zawierający cło antydumpingowe nie był pokryty przez ceny odsprzedaży w Unii w 2012 r.
Komisja słusznie zatem odjęła cło antydumpingowe od ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu nabywcy w Unii celem obliczenia konstruowanej ceny eksportowej w odniesieniu do okresu dochodzenia w sprawie dumpingu za rok 2012, gdyż nie zostało wykazane, że cło antydumpingowe było należycie odzwierciedlone w pierwszej z tych cen.
[…]

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżące przegrały sprawę, należy obciążyć je, oprócz ich własnych kosztów, także kosztami poniesionymi przez Komisję, stosownie do złożonego przez nią wniosku.
Stosownie do art. 138 § 3 regulaminu postępowania Sąd może zdecydować, że interwenient niewymieniony w §§ 1 i 2 tego artykułu pokrywa własne koszty. W niniejszym przypadku należy orzec, że Euroalliages pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (dziewiąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie Ferrosplavy OAO (KF) pokrywają własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej.
3)
Euroalliages pokrywa własne koszty.
Gervasoni
Madise
da Silva Passos
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 listopada 2018 r.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.
Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.