CELEX: 62015CJ0421
Αίτηση αναιρέσεως
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Καταχώριση σημείων αποτελούμενων από επιφάνεια με μαύρες βούλες
Κήρυξη ακυρότητας
Κανονισμός (ΕΚ) 40/94
Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii
Άρθρο 51, παράγραφος 3

Με την αίτησή της, η Yoshida Metal Industry Co. Ltd (στο εξής: Yoshida) ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Μαΐου 2015, Yoshida Metal Industry κατά ΓΕΕΑ (T‑331/10 RENV και T‑416/10 RENV, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:T:2015:302
), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της νυν αναιρεσείουσας με αίτημα την ακύρωση των αποφάσεων του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 20ής Μαΐου 2010 (υποθέσεις R 1235/2008‑1 και R 1237/2008‑1, στο εξής: επίμαχες αποφάσεις), σχετικά με διαδικασίες κηρύξεως ακυρότητας που κίνησαν οι Pi‑Design AG, Bodum France SAS και Bodum Logistics A/S (στο εξής, από κοινού: Pi‑Design κ.λπ.), όσον αφορά δύο σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία είχαν καταχωρισθεί κατόπιν αιτημάτων της Yoshida.
Το νομικό πλαίσιο
Ο κανονισμός (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (
ΕΕ 1994, L 11, σ. 1
), καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2009, L 78, σ. 1
), ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 13 Απριλίου 2009. Ωστόσο, λαμβανομένου υπόψη του χρόνου των πραγματικών περιστατικών, η υπό κρίση διαφορά εξακολουθεί να διέπεται από τον κανονισμό 40/94, τουλάχιστον όσον αφορά τις μη αμιγώς διαδικαστικού χαρακτήρα διατάξεις (απόφαση της 6ης Μαρτίου 2014, Pi‑Design κ.λπ. κατά Yoshida Metal Industry,
C‑337/12 P έως C‑340/12 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2014:129
, σκέψη
).
Το άρθρο 7 του κανονισμού 40/94, με τίτλο «Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου», όριζε τα εξής:
«1.   Δεν γίνονται δεκτά για καταχώριση:
[…]
β)
τα σήματα που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα·
[…]
ε)
τα σήματα που αποτελούνται αποκλειστικά:
[…]
ii)
από το σχήμα του προϊόντος που είναι απαραίτητο για την επίτευξη ενός τεχνικού αποτελέσματος
[…]
[…]
3.   Η παράγραφος 1, στοιχεία βʹ, γʹ και δʹ, δεν εφαρμόζεται αν το σήμα έχει αποκτήσει για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τις οποίες ζητείται η καταχώρηση διακριτικό χαρακτήρα λόγω της χρήσης που του έχει γίνει.»
Το άρθρο 51 του εν λόγω κανονισμού, με τίτλο «Απόλυτοι λόγοι ακυρότητας», όριζε τα ακόλουθα:
«1.   [Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης] κηρύσσεται άκυρο, μετά από αίτηση που υποβάλλεται στο Γραφείο ή μετά από άσκηση ανταγωγής στ[ο] πλαίσι[ο] αγωγής για παραποίηση/απομίμηση:
α)
εάν το [σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης] δεν καταχωρίσθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 7·
[…]
3.   Όταν ο λόγος ακυρότητας αφορά μέρος μόνο των προϊόντων ή υπηρεσιών για τις οποίες έχει καταχωρισθεί το [σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης], η ακυρότητα του σήματος κηρύσσεται μόνο για τα συγκεκριμένα προϊόντα ή υπηρεσίες.»
Το ιστορικό της διαφοράς και οι επίμαχες αποφάσεις
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 15 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ως ακολούθως:
«1
Στις 3 και 5 Νοεμβρίου 1999, η [Yoshida] υπέβαλε αιτήσεις καταχωρίσεως σήματος [στο EUIPO, βάσει του κανονισμού 40/94].
Τα σήματα των οποίων ζητήθηκε η καταχώριση αποτελούνται από τα κάτωθι εικονιζόμενα σημεία:
Τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκαν οι καταχωρίσεις σημάτων εμπίπτουν στις κλάσεις 8 και 21 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, της 15ης Ιουνίου 1957, για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση σημάτων, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί (στο εξής: Διακανονισμός της Νίκαιας), και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή:
—
κλάση 8: “μαχαιροπήρουνα, ψαλίδια, μαχαίρια, πηρούνια, κουτάλια, λίθοι ακονίσματος, [θήκες λίθων ακονίσματος], ράβδοι ακονίσματος, λαβίδες για κόκαλα ψαριών”·
—
κλάση 21: “σκεύη και δοχεία μαγειρικής και οικιακής χρήσεως (όχι από πολύτιμα μέταλλα ή επιστρωμένα με αυτά), αναδευτήρες, σπάτουλες κουζίνας, βάσεις στηρίξεως λεπίδων για στήριξη μαχαιριών, σπάτουλες για το σερβίρισμα ταρτών, σπάτουλες για το σερβίρισμα γλυκισμάτων”».
Με αποφάσεις της 14ης Σεπτεμβρίου και της 23ης Νοεμβρίου 2000, ο εξεταστής απέρριψε τις εν λόγω αιτήσεις καταχωρίσεως για τον λόγο ότι τα οικεία σημεία στερούνταν παντελώς διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 40/94 […]
Κατόπιν της ακυρώσεως, την 31η Οκτωβρίου 2001, από το δεύτερο τμήμα προσφυγών του [EUIPO] της μίας εκ των προμνημονευθεισών απορριπτικών αποφάσεων, ο εξεταστής ήρε, στις 11 Ιουλίου 2002, την αντίρρηση όσον αφορά την άλλη αίτηση καταχωρίσεως. Τα επίμαχα σήματα καταχωρίσθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2002 και στις 16 Απριλίου 2003.
Στις 10 Ιουλίου 2007, οι [Pi‑Design κ.λπ.] ζήτησαν την κήρυξη της ακυρότητας των σημάτων αυτών βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 40/94 […], για τον λόγο ότι είχαν καταχωρισθεί κατά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού αυτού […]. Με τις από 17 Δεκεμβρίου 2007 παρατηρήσεις τους, προσέθεσαν ότι η καταχώριση έπρεπε να κηρυχθεί άκυρη και λόγω του ότι τα εν λόγω σήματα στερούνταν διακριτικού χαρακτήρα.
Με αποφάσεις της 15ης και της 21ης Ιουλίου 2008, το τμήμα ακυρώσεων του [EUIPO] απέρριψε τις αιτήσεις κηρύξεως της ακυρότητας στο σύνολό τους.
Στις 25 Αυγούστου 2008, οι [Pi‑Design κ.λπ.] άσκησαν προσφυγή κατά καθεμίας εκ των αποφάσεων του τμήματος ακυρώσεων.
Με [τις επίμαχες αποφάσεις], το πρώτο τμήμα προσφυγών του [EUIPO], στηριζόμενο στον απόλυτο λόγο απαραδέκτου κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού [40/94], δέχθηκε τις προσφυγές και ακύρωσε τις αποφάσεις του τμήματος ακυρώσεων.
Στις σκέψεις 24 έως 28 των [επίμαχων] αποφάσεων, το τμήμα προσφυγών επισήμανε καταρχάς ότι, κατά την κατάθεση των αιτήσεων καταχωρίσεως, τα σημεία χαρακτηρίζονταν απλώς ως “εικονιστικά”, χωρίς να συνοδεύονται από καμία περιγραφή. Κατόπιν των αντιρρήσεων που προέβαλε ο εξεταστής, η [νυν αναιρεσείουσα] διευκρίνισε ότι το σημείο αποτελούσε δισδιάστατη απεικόνιση του “σχήματος προϊόντος”, συγκεκριμένα δε της λαβής μαχαιριού [υπόθεση R 1235/2008‑1] ή ότι απεικόνιζε το “σχέδιο λαβών μαχαιριών” [υπόθεση R 1237/2008‑1]. Ωστόσο, στο πλαίσιο της αλληλογραφίας κατόπιν της υποβολής αιτήσεως κηρύξεως της ακυρότητας εκ μέρους των [Pi‑Design κ.λπ.], η [νυν αναιρεσείουσα] είχε περιγράψει το σημείο ως “τυχαία γεωμετρική μορφή” ή ως “σχέδιο αποτελούμενο από βούλες” [υπόθεση R 1235/2008‑1].
Κατά το τμήμα προσφυγών, η τελευταία αυτή περιγραφή είχε συνταχθεί ακριβώς με σκοπό να αποτραπεί η εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού [40/94], δεδομένου ότι οι φωτογραφίες των μαχαιριών τα οποία διαθέτει στο εμπόριο ο δικαιούχος επιβεβαιώνουν ότι το πλαίσιο που περιβάλλει τις μαύρες βούλες απεικονίζει το περίγραμμα λαβής μαχαιριού και ότι οι βούλες αυτές απεικονίζουν κοιλότητες.
Το τμήμα προσφυγών έκρινε συναφώς, στη σκέψη 29 των [επίμαχων] αποφάσεων, ότι “ένα σήμα πρέπει να εξετάζεται λαμβανομένων υπόψη όλων των κρίσιμων παραγόντων της συγκεκριμένης περιπτώσεως. Μεταξύ των παραγόντων αυτών καταλέγονται βεβαίως τα στοιχεία και τα έγγραφα που προσκόμισε οικειοθελώς ο δικαιούχος του σήματος προς στήριξη του αιτήματός του.”
Εν συνεχεία, στις σκέψεις 30 και 31 των [επίμαχων] αποφάσεων, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι “το σημείο αποτελεί εικονιστικό σήμα το οποίο συνίσταται στη δισδιάστατη απεικόνιση της λαβής των προϊόντων για τα οποία ζητείται η καταχώριση”. Ωστόσο, κατά το τμήμα προσφυγών, ο χαρακτηρισμός σήματος ως εικονιστικού δεν απέκλειε αυτοδικαίως την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού [40/94].
Τέλος, το τμήμα προσφυγών εξέτασε, στις σκέψεις 33 έως 41 των [επίμαχων] αποφάσεων, το ζήτημα αν οι μαύρες βούλες που απεικονίζουν κοιλότητες ανταποκρίνονται σε τεχνική λειτουργία. Στηριζόμενο στα στοιχεία σχετικά με τα υφιστάμενα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, το τμήμα προσφυγών αποφάνθηκε ότι οι κοιλότητες ήταν αναγκαίες για να επιτευχθεί αντιολισθητικό αποτέλεσμα και ότι το γεγονός ότι το ίδιο αποτέλεσμα ήταν δυνατό να επιτευχθεί και με άλλα σχήματα δεν απέκλειε την εφαρμογή του επίμαχου λόγου απαραδέκτου.
Το τμήμα προσφυγών, έχοντας κηρύξει την ακυρότητα των καταχωρίσεων βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού [40/94], έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαίο να αποφανθεί επί του ετέρου λόγου κηρύξεως της ακυρότητας που είχαν προβάλει οι [Pi‑Design κ.λπ.] και του οποίου το παραδεκτό αμφισβητούσε η [νυν αναιρεσείουσα].»
Η ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφα που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 12 Αυγούστου και στις 15 Σεπτεμβρίου 2010, η Yoshida άσκησε προσφυγές με αίτημα την ακύρωση των επίμαχων αποφάσεων. Προς στήριξη των προσφυγών της, η Yoshida προέβαλλε έναν μόνο λόγο ακυρώσεως αντλούμενο από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94. Ο λόγος αυτός αναλυόταν σε τρία σκέλη, τα οποία αντλούνταν, το πρώτο από πεπλανημένη ερμηνεία του περιεχομένου της διατάξεως αυτής, το δεύτερο από πεπλανημένη εκτίμηση του αντικειμένου των επίμαχων σημάτων και το τρίτο από πεπλανημένη εκτίμηση αυτού του λόγου απαραδέκτου.
Με τις αποφάσεις της 8ης Μαΐου 2012, Yoshida Metal Industry κατά ΓΕΕΑ – Pi‑Design κ.λπ. (Απεικόνιση τριγωνικής επιφάνειας με μαύρες βούλες,
T‑331/10
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2012:220
), και Yoshida Metal Industry κατά ΓΕΕΑ – Pi‑Design κ.λπ. (Απεικόνιση επιφάνειας με μαύρες βούλες,
T‑416/10
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2012:222
) (στο εξής: αποφάσεις της 8ης Μαΐου 2012), το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε το δεύτερο σκέλος του μόνου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε η Yoshida και ακύρωσε τις επίμαχες αποφάσεις.
Με δικόγραφα που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Ιουλίου 2012, οι Pi‑Design κ.λπ άσκησαν αναιρέσεις με τις οποίες ζήτησαν από το Δικαστήριο να αναιρέσει τις αποφάσεις της 8ης Μαΐου 2012, να κηρύξει την ακυρότητα των επίμαχων σημάτων, να αναπέμψει τις υποθέσεις ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου υποχρεώνοντάς το να αναπέμψει με τη σειρά του τις υποθέσεις ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO σε περίπτωση ακυρώσεως των αποφάσεων του τελευταίου και να καταδικάσει τη Yoshida στα δικαστικά έξοδα. Προς στήριξη των αιτήσεών τους αναιρέσεως, οι Pi‑Design κ.λπ. προέβαλαν έναν μόνο λόγο αναιρέσεως αντλούμενο από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94.
Με δικόγραφα που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Ιουλίου 2012, το EUIPO άσκησε αναιρέσεις με τις οποίες ζητούσε από το Δικαστήριο να αναιρέσει τις αποφάσεις της 8ης Μαΐου 2012 και να καταδικάσει τη Yoshida στα δικαστικά έξοδα. Το EUIPO προέβαλε δύο λόγους προς στήριξη των αιτήσεών του αναιρέσεως, ο πρώτος εκ των οποίων αντλούμενος από εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου παράβαση της υποχρεώσεώς του αιτιολογήσεως, ενώ ο δεύτερος, όπως συνέβη και στην περίπτωση των Pi‑Design κ.λπ., από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94.
Με την απόφαση της 6ης Μαρτίου 2014, Pi‑Design κ.λπ. κατά Yoshida Metal Industry (
C‑337/12 P έως C‑340/12 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2014:129
), το Δικαστήριο αναίρεσε τις αποφάσεις της 8ης Μαΐου 2012, ανέπεμψε τις υποθέσεις ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον μόνο λόγο ακυρώσεως που είχε προβάλει η Yoshida και, ως εκ τούτου, απέρριψε τις προσφυγές της στο σύνολό τους.
Αιτήματα των διαδίκων
Η Yoshida ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να ακυρώσει τις επίμαχες αποφάσεις·
—
επικουρικώς, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να ακυρώσει τις επίμαχες αποφάσεις καθόσον αφορούν τα ακόλουθα προϊόντα, για τα οποία καταχωρίσθηκαν τα επίμαχα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκεκριμένα δε, όσον αφορά την κλάση 8 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, τους λίθους ακονίσματος και τις θήκες λίθων ακονίσματος, ενώ, όσον αφορά την κλάση 21 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, τα σκεύη και δοχεία μαγειρικής και οικιακής χρήσεως (όχι από πολύτιμα μέταλλα ή επιστρωμένα με αυτά) και τις βάσεις στηρίξεως λεπίδων για τη στήριξη μαχαιριών, και
—
εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει το EUIPO και τις Pi‑Design κ.λπ. στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων ως προς τα οποία επιφυλάχθηκε το Δικαστήριο με την απόφαση της 6ης Μαρτίου 2014, Pi‑Design κ.λπ. κατά Yoshida Metal Industry (
C‑337/12 P έως C‑340/12 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2014:129
).
Το EUIPO ζητεί να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η Yoshida στα δικαστικά έξοδα.
Οι Pi‑Design κ.λπ. ζητούν από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει τη Yoshida στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η Yoshida προβάλλει δύο λόγους.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως τον οποίο προβάλλει κυρίως, η Yoshida προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94, κρίνοντας, πρώτον, στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η διάταξη αυτή «έχει εφαρμογή στην περίπτωση οποιουδήποτε σημείου, δισδιάστατου ή τρισδιάστατου, εφόσον όλα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σημείου ανταποκρίνονται σε τεχνική λειτουργία».
Η Yoshida διατείνεται συναφώς ότι το Γενικό Δικαστήριο προέκρινε ερμηνεία αντιβαίνουσα στη νομολογία του Δικαστηρίου (απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψεις
,
και
), κατά την οποία, αφενός, το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 δεν αποκλείει την καταχώριση σημείου ως σήματος απλώς και μόνον επειδή αυτό έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα πρακτικής φύσεως και, αφετέρου, ότι οι μνημονευόμενοι στη διάταξη αυτή όροι «αποκλειστικά» και «απαραίτητο» σκοπούν να οριοθετήσουν την έκταση εφαρμογής της διατάξεως αυτής ώστε να περιλαμβάνει μόνον τα σχήματα του προϊόντος των οποίων όλα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα απλώς ενσωματώνουν τεχνική λύση.
Δεύτερον, η Yoshida υποστηρίζει ότι κακώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 64 και 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η δυνατότητα καταχωρίσεως των επίμαχων σημείων προϋπέθετε ότι οι μαύρες βούλες στο σύνολό τους αποτελούν «μείζον μη λειτουργικό στοιχείο» των σημείων αυτών και ότι αυτά έχουν «προδήλως διακοσμητικό χαρακτήρα». Κατά τη Yoshida, το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 δεν αποκλείει την καταχώριση σημείων «υβριδικού χαρακτήρα», που περιλαμβάνουν σημαντικά διακοσμητικά στοιχεία τα οποία δεν ενσωματώνουν απλώς τεχνική λύση, αλλά δύνανται επίσης να έχουν διακριτικό χαρακτήρα. Τούτο συμβαίνει, κατά την αναιρεσείουσα, στην περίπτωση των επίμαχων σημείων.
Τρίτον, η Yoshida διατείνεται ότι η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία η καταχώριση των επίμαχων σημείων «θα μείωνε αδικαιολόγητα τις δυνατότητες των ανταγωνιστών να διαθέτουν στην αγορά εναλλακτικά σχήματα προϊόντων που ενσωματώνουν την ίδια αντιολισθητική τεχνική λειτουργία», αγνοεί ότι τα επίμαχα σημεία περιλαμβάνουν διακοσμητικά στοιχεία έχοντα διακριτικό χαρακτήρα.
Το EUIPO και οι Pi‑Design κ.λπ. φρονούν ότι η επιχειρηματολογία της Yoshida πρέπει να απορριφθεί.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, καθόσον η Yoshida υποστηρίζει ότι τα επίμαχα σημεία είναι «υβριδικού χαρακτήρα», επιδιώκει να θέσει εν αμφιβόλω τις διαπιστώσεις επί πραγματικών περιστατικών στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο κατόπιν της εξετάσεως των κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων, ιδίως στις σκέψεις 46 έως 50 και 63 έως 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σχετικά με τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα των επίμαχων σημείων.
Ωστόσο, κατά τα άρθρα 256, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αναίρεση περιορίζεται σε νομικά ζητήματα. Το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να προβαίνει σε διαπίστωση και εκτίμηση περί των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και να εκτιμά τα αποδεικτικά στοιχεία. Η εκτίμηση περί αυτών των πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων, επομένως, δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενης παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της εξετάσεως αιτήσεως αναιρέσεως (απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, Westermann Lernspielverlage κατά EUIPO,
C‑482/15 P
,
EU:C:2016:805
, σκέψη35).
Συναφώς, λαμβανομένου υπόψη του εξαιρετικού χαρακτήρα αιτιάσεως περί παραμορφώσεως, τόσο οι προμνημονευθείσες διατάξεις όσο και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου επιβάλλουν ειδικότερα στον αναιρεσείοντα την υποχρέωση να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία που παραμόρφωσε, κατ’ αυτόν, το Γενικό Δικαστήριο και να καταδεικνύει τα σφάλματα αναλύσεως τα οποία, κατά την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμηση, είχαν ως συνέπεια την εν λόγω παραμόρφωση. Η παραμόρφωση αυτή πρέπει να προκύπτει προδήλως από τη δικογραφία, χωρίς να απαιτείται εκ νέου εκτίμηση περί των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (βλ., σχετικώς, απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2011, PepsiCo κατά Grupo Promer Mon Graphic,
C‑281/10 P
,
EU:C:2011:679
, σκέψεις
και
).
Εν προκειμένω, η Yoshida, η οποία, κατ’ ουσίαν, απλώς επισημαίνει ότι τα επίμαχα σημεία περιλαμβάνουν σημαντικά διακοσμητικά και διακριτικά στοιχεία, δεν τεκμηριώνει την επιχειρηματολογία της βάσει στοιχείων της δικογραφίας δυνάμενων να καταδείξουν προδήλως ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία, καθόσον δεν αποφάνθηκε ότι η ιδιαίτερη μορφή του συνόλου που αποτελούν οι μαύρες βούλες είχε αρκούντως σαφή διακοσμητικό χαρακτήρα προκειμένου να χαρακτηρισθεί ως μη λειτουργικό ουσιώδες χαρακτηριστικό γνώρισμα των επίμαχων σημείων.
Δεύτερον, καθόσον η Yoshida διατείνεται ότι από τις σκέψεις 39, 64 και 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η εκτίμηση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο για την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 αντιβαίνει στην απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ (
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
), οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας απορρέουν από πλημμελή ερμηνεία της αποφάσεως εκείνης.
Από την εν λόγω απόφαση προκύπτει ότι, περιορίζοντας το πεδίο εφαρμογής του λόγου απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 στα σημεία που αποτελούνται «αποκλειστικά» από το σχήμα του προϊόντος το οποίο είναι «απαραίτητο» για την επίτευξη ενός τεχνικού αποτελέσματος, ο νομοθέτης έλαβε προσηκόντως υπόψη ότι κάθε σχήμα προϊόντος είναι, σε ορισμένο βαθμό, λειτουργικό και ότι, επομένως, η καταχώριση ενός σχήματος προϊόντος ως σήματος δεν μπορεί να απορριφθεί απλώς και μόνον επειδή έχει πρακτικής φύσεως χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Με τους όρους «αποκλειστικά» και «απαραίτητο» η διάταξη αυτή διασφαλίζει ότι δεν θα επιτρέπεται η καταχώριση μόνον εκείνων των σχημάτων προϊόντος που απλώς ενσωματώνουν μια τεχνική λύση και των οποίων, επομένως, η καταχώριση ως σημάτων θα παρακώλυε όντως τη χρήση της τεχνικής λύσεως αυτής από άλλες επιχειρήσεις. Πράγματι, η καταχώριση αυτή θα μείωνε υπέρμετρα τις δυνατότητες των ανταγωνιστών να διαθέτουν στην αγορά σχήματα προϊόντος που ενσωματώνουν την ίδια τεχνική λύση (απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψεις
και
).
Όσον αφορά την προϋπόθεση κατά την οποία εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω λόγου απαραδέκτου οποιοδήποτε σημείο αποτελείται «αποκλειστικά» από το σχήμα του προϊόντος που είναι απαραίτητο για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι η ύπαρξη ενός ή ορισμένων ελάσσονος σημασίας αυθαίρετων στοιχείων σε σημείο του οποίου όλα τα ουσιώδη στοιχεία υπαγορεύονται από την τεχνική λύση η οποία εξεικονίζεται με το σημείο αυτό δεν επηρεάζει την κρίση ότι το εν λόγω σημείο αποτελείται αποκλειστικά από το σχήμα του προϊόντος που είναι απαραίτητο για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος. Επιπλέον, ο λόγος απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 έχει εφαρμογή μόνον οσάκις άπαντα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σημείου είναι λειτουργικά, οπότε η αίτηση καταχωρίσεως σημείου ως σήματος δεν μπορεί να απορριφθεί βάσει της διατάξεως αυτής εάν το σχήμα του επίμαχου προϊόντος ενσωματώνει ένα μείζον μη λειτουργικό στοιχείο, όπως ένα διακοσμητικό ή επινοημένο στοιχείο που είναι σημαντικό για το εν λόγω σχήμα (βλ., σχετικώς, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψη
).
Όσον αφορά την προϋπόθεση κατά την οποία η αίτηση καταχωρίσεως σχήματος προϊόντος ως σήματος μπορεί να απορριφθεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 μόνον εφόσον το σχήμα αυτό είναι «απαραίτητο» για την επίτευξη του επιδιωκομένου τεχνικού αποτελέσματος, η προϋπόθεση αυτή δεν συνεπάγεται ότι το επίμαχο σχήμα πρέπει να είναι το μόνο που καθιστά δυνατή την επίτευξη του αποτελέσματος αυτού (βλ., σχετικώς, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψη
).
Το Δικαστήριο έχει επισημάνει επιπλέον ότι η προσήκουσα εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 προϋποθέτει ότι τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του επίμαχου σημείου έχουν δεόντως προσδιορισθεί από την αρχή που αποφαίνεται επί της αιτήσεως για την καταχώρισή του ως σήματος. Αφού προσδιορισθούν τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σημείου, απόκειται στην αρμόδια αρχή να ελέγξει εν συνεχεία αν τα χαρακτηριστικά αυτά ανταποκρίνονται άπαντα στην τεχνική λειτουργία του επίμαχου προϊόντος (βλ., σχετικώς, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψεις
,
και
).
Αντιθέτως προς ό,τι διατείνεται η Yoshida, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η ύπαρξη διακοσμητικών ή επινοημένων στοιχείων στο οικείο σημείο δεν αποκλείει την εφαρμογή του λόγου απαραδέκτου που διαλαμβάνεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94, καθόσον τα στοιχεία αυτά δεν είναι σημαντικά για το σχήμα του επίμαχου προϊόντος του οποίου όλα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα πρέπει να ανταποκρίνονται σε τεχνική λειτουργία.
Κατά συνέπεια, ορθώς αποφάνθηκε το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 έχει εφαρμογή εφόσον όλα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σημείου ανταποκρίνονται σε τεχνική λειτουργία. Ομοίως, η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμηση, στις σκέψεις 64 και 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αποσκοπούσα κατ’ ουσίαν να διακριβώσει αν η ιδιαίτερη μορφή του συνόλου που αποτελούν οι μαύρες βούλες συνιστούσε σημαντικό μη λειτουργικό στοιχείο των επίμαχων σημείων, απηχεί προσηκόντως τις κρίσεις του Δικαστηρίου που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 26 έως 28 της παρούσας αποφάσεως.
Τρίτον, στο μέτρο που υποστηρίζει ότι ο διακριτικός χαρακτήρας των επίμαχων σημείων αποκλείει την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94, κακώς συγχέει η Yoshida τον ειδικό λόγο απαραδέκτου της αιτήσεως καταχωρίσεως που διαλαμβάνεται στη διάταξη αυτή με τον προβλεπόμενο στην παράγραφο 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω άρθρου 7, κατά τον οποίο απορρίπτεται η αίτηση καταχωρίσεως σημάτων που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα.
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι το γεγονός ότι στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 περιελήφθη η απαγόρευση καταχωρίσεως ως σήματος οποιουδήποτε σημείου αποτελείται από το σχήμα του προϊόντος που είναι απαραίτητο για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος διασφαλίζει ότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το δικαίωμα επί του σήματος για να διαιωνίζουν, άνευ χρονικών περιορισμών, αποκλειστικά δικαιώματα που αφορούν τεχνικές λύσεις (απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψη
).
Επιπλέον, ο νομοθέτης θέσπισε με τρόπο ιδιαιτέρως αυστηρό την απαγόρευση καταχωρίσεως ως σημάτων των σχημάτων που είναι απαραίτητα για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος, αποκλείοντας τους λόγους απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 40/94 από το πεδίο εφαρμογής της εξαιρέσεως που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 3. Επομένως, από το άρθρο 7, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού προκύπτει ότι, ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία σχήμα προϊόντος απαραίτητο για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος απέκτησε, διά της χρήσεώς του, διακριτικό χαρακτήρα, απαγορεύεται η καταχώρισή του ως σήματος (απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Lego Juris κατά ΓΕΕΑ,
C‑48/09 P
,
EU:C:2010:516
, σκέψη
).
Συνεπώς, το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 συνιστά εμπόδιο δυνάμενο να παρακωλύσει την καταχώριση ως σήματος σημείου αποτελούμενου αποκλειστικά από το σχήμα του προϊόντος που είναι απαραίτητο για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος, μολονότι το σημείο αυτό θα μπορούσε να επιτελέσει την ουσιώδη λειτουργία του σήματος, η οποία συνίσταται στην υπέρ του καταναλωτή εγγύηση της ταυτότητας προελεύσεως των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών, καθιστώντας σε αυτόν δυνατή τη διάκριση, χωρίς πιθανότητα συγχύσεως, μεταξύ αυτών των προϊόντων και υπηρεσιών και εκείνων που έχουν άλλη προέλευση (βλ., σχετικώς, αποφάσεις της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, BioID κατά ΓΕΕΑ,
C‑37/03 P
,
EU:C:2005:547
, σκέψη
, και της 16ης Σεπτεμβρίου 2015, Société des Produits Nestlé,
C‑215/14
,
EU:C:2015:604
, σκέψη
).
Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 51, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, τον οποίο προβάλλει επικουρικώς, η Yoshida προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 51, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94, καθόσον παρέλειψε να εξετάσει, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 48 έως 53 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αν πληρούνταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού αυτού όσον αφορά καθένα από τα προϊόντα για τα οποία είχαν καταχωρισθεί τα επίμαχα σημεία.
Επιπλέον, η Yoshida υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να τηρήσει την υποχρέωση που επιβάλλεται βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94 εφαρμόζοντας τις διαπιστώσεις που προέκρινε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην περίπτωση των οικείων προϊόντων που δεν διαθέτουν λαβές, συγκεκριμένα δε, όσον αφορά τα εμπίπτοντα στην κλάση 8 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, στην περίπτωση των λίθων ακονίσματος και των θηκών τους και, όσον αφορά τα εμπίπτοντα στην κλάση 21 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, στην περίπτωση των σκευών και δοχείων μαγειρικής και οικιακής χρήσεως (όχι από πολύτιμα μέταλλα ή επιστρωμένα με αυτά) και των βάσεων στηρίξεως λεπίδων για στήριξη μαχαιριών. Κατά τη Yoshida, όσον αφορά τα προϊόντα αυτά, το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 δεν έχει εφαρμογή, δεδομένου ότι τα επίμαχα σημεία αποτελούν δισδιάστατα σήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως λογότυπο.
Το EUIPO και οι Pi‑Design κ.λπ. υποστηρίζουν ότι ο λόγος αυτός δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Από τις επίμαχες αποφάσεις προκύπτει ότι το πρώτο τμήμα προσφυγών του EUIPO αποφάνθηκε ότι τα επίμαχα σημεία ήταν εικονιστικά σήματα τα οποία συνίστανται σε δισδιάστατη απεικόνιση της λαβής των προϊόντων για τα οποία είχε ζητηθεί η καταχώριση.
Από τις επίμαχες αποφάσεις προκύπτει επίσης ότι το εν λόγω τμήμα προσφυγών του EUIPO κήρυξε την ακυρότητα των καταχωρίσεων των επίμαχων σημείων ως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 όσον αφορά το σύνολο των προϊόντων για τα οποία είχαν καταχωρισθεί τα σημεία αυτά.
Ωστόσο, η εξέταση της υποβληθείσας στο Δικαστήριο δικογραφίας καθιστά δυνατή τη διαπίστωση ότι η Yoshida δεν προέβαλε σε κανένα στάδιο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασίας ότι οι επίμαχες αποφάσεις δεν ήταν συμβατές με το άρθρο 51, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94.
Πράγματι, η Yoshida απλώς υποστήριξε, με τον μόνο λόγο ακυρώσεως τον οποίο προέβαλε πρωτοδίκως και ο οποίος αντλούνταν από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94, ότι τα επίμαχα σημεία αποτελούσαν απλώς διακοσμητικό σχέδιο άνευ λειτουργικής αξίας, και ότι, για τον λόγο αυτό, δεν μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως αποτελούμενα αποκλειστικώς από το σχήμα του προϊόντος που είναι απαραίτητο για την επίτευξη τεχνικού αποτελέσματος κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
Η εξέταση της δικογραφίας που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο καταδεικνύει συναφώς ότι, μολονότι η Yoshida υποστήριξε πρωτοδίκως ότι οι καταχωρίσεις των επίμαχων σημείων αφορούσαν διάφορα προϊόντα εμπίπτοντα στις κλάσεις 8 και 21 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, προέβαλε το επιχείρημα αυτό με αποκλειστικό σκοπό να αμφισβητήσει εν γένει τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, του κανονισμού 40/94 στην περίπτωση των επίμαχων σημείων.
Αντιθέτως, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Yoshida προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν προέβη σε έλεγχο νομιμότητας των επίμαχων αποφάσεων με γνώμονα το άρθρο 51, παράγραφος 3, του κανονισμού 40/94, διατείνεται δε ότι οι προϋποθέσεις εφαρμογής κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σημείο ii, δεν πληρούνται εν προκειμένω όσον αφορά συγκεκριμένα προϊόντα τα οποία, όπως υποστηρίζεται, στερούνται λαβών.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, όμως, αν διάδικος είχε τη δυνατότητα να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου λόγους ή ισχυρισμούς που δεν είχε προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τούτο θα συνεπαγόταν τη δυνατότητα των διαδίκων να υποβάλουν στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα στην αναιρετική δίκη είναι περιορισμένη, διαφορά με περιεχόμενο ευρύτερο εκείνης που εκδίκασε το Γενικό Δικαστήριο. Στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται συνεπώς στην εξέταση της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτιμήσεως των λόγων, ισχυρισμών και επιχειρημάτων που συζητήθηκαν ενώπιόν του (απόφαση της 8ης Νοεμβρίου 2016, BSH κατά EUIPO,
C‑43/15 P
,
EU:C:2016:837
, σκέψη
και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Βάσει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, οσάκις η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι το EUIPO και οι Pi‑Design κ.λπ. ζήτησαν να καταδικασθεί η Yoshida στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα έξοδα της κατ’ αναίρεση δίκης.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Καταδικάζει τη Yoshida Metal Industry Co. Ltd στα δικαστικά έξοδα.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.