CELEX: 62018TJ0443
Uniemerk
Oppositieprocedure
Aanvraag voor Uniewoordmerk Vogue Peek & Cloppenburg
Oudere nationale handelsnaam Peek & Cloppenburg
Relatieve weigeringsgrond
Artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001
Co‑existentie van de nationale handelsnaam en het aangevraagde merk
Afbakeningsovereenkomst
Toepassing van het nationale recht door het EUIPO
Opschorting van de administratieve procedure
Artikel 70 van verordening 2017/1001
Regel 20, lid 7, onder c), van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625]
Kennelijke beoordelingsfout

)
Voorgeschiedenis van het geding
Op 17 mei 2002 heeft verzoekster, Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf), bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) een Uniemerkaanvraag ingediend krachtens verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het Gemeenschapsmerk (
PB 1994, L 11, blz. 1
), zoals gewijzigd [vervangen door verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (
PB 2009, L 78, blz. 1
), zoals gewijzigd, zelf vervangen door verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (
PB 2017, L 154, blz. 1
)].
Het merk waarvan de inschrijving is aangevraagd, is het woordteken Vogue Peek & Cloppenburg.
Na de beperking die tijdens de procedure bij het EUIPO is aangebracht, behoren de waren en diensten waarvoor deze aanvraag is ingediend tot de klassen 18, 25 en 35 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd, en zij zijn voor elk van deze klassen omschreven als volgt:
–
klasse 18: „Leder en kunstleder en hieruit vervaardigde producten voor zover begrepen in klasse 18, namelijk tassen, handtassen, portefeuilles, beurzen, sleuteletuis, etuis voor elektronische apparaten, reisbenodigdheden, rugzakken, zakjes, paraplu’s, parasols en wandelstokken, zwepen, draagriemen en zadelmakerswaren, reiskoffers en koffers”;
–
klasse 25: „Kledingstukken, schoeisel, hoofddeksels”;
–
klasse 35: „Detailhandelsdiensten, ook via websites en teleshopping, met betrekking tot kledingstukken, schoeisel, hoofddeksels, was‑ en bleekmiddelen, reinigings-, glans-, ontvettings‑ en schuurmiddelen, zepen, parfumerieën, etherische oliën, cosmetische middelen, haarlotions, tandreinigingsmiddelen, zonnebrillen, edele metalen en hun legeringen en hieruit vervaardigde horloges of hun legeringen, kunstvoorwerpen in edelen metalen en hun legeringen, juwelierswaren, bijouterieën, edelstenen, uurwerken en tijdmeetinstrumenten, leder en kunstleder, dierenhuiden, reiskoffers en koffers, tassen, handtassen, portefeuilles, beurzen, sleuteletuis, etuis voor elektronische apparaten, reisbenodigdheden, rugzakken, zakjes, paraplu’s, parasols en wandelstokken, zwepen, zwepen en zadelmakerswaren; het organiseren en houden van reclame-evenementen en klantenbindingsprogramma’s”.
De merkaanvraag is gepubliceerd in het
Blad van gemeenschapsmerken
nr. 10/2003 van 27 januari 2003.
Op 28 april 2003 heeft interveniënte, Peek & Cloppenburg KG (Hamburg), krachtens artikel 42 van verordening nr. 40/94 (thans artikel 46 van verordening 2017/1001) oppositie ingesteld tegen de inschrijving van het aangevraagde merk voor de in punt 3 hierboven genoemde waren en diensten.
De oppositie was gebaseerd op de handelsnaam Peek & Cloppenburg die in Duitsland als zodanig is erkend en wordt gebruikt voor de vervaardiging en het in de handel brengen van kleding voor mannen, vrouwen en kinderen alsmede van accessoires zoals riemen en andere lederartikelen.
De oppositie was ingesteld op grond van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 40/94 (thans artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001), junctis § 5, lid 2, § 6, lid 3, en § 15, lid 2, van het Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen (Markengesetz) (wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens) van 25 oktober 1994 (BGBl. 1994 I, blz. 3082; hierna: „wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens”) en voorts op grond van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 40/94 junctis § 5, lid 2, § 6, lid 3, en § 15, lid 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens.
Op 16 september 2005 heeft de oppositieafdeling de oppositie toegewezen en de Uniemerkaanvraag voor de in punt 3 hierboven vermelde waren en diensten afgewezen op grond van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 40/94 junctis § 5, lid 2, § 6, lid 3, en § 15, lid 2, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens. Bovendien heeft zij verzoekster verwezen in haar kosten.
Op 15 november 2005 heeft verzoekster krachtens de artikelen 57 tot en met 63 van verordening nr. 40/94 (thans de artikelen 66 tot en met 71 van verordening 2017/1001) bij het EUIPO beroep ingesteld tegen de beslissing van de oppositieafdeling.
Bij beslissing van 25 oktober 2011 is de oppositieprocedure opgeschort omdat er bij het EUIPO proefprocedures liepen met betrekking tot oppositieprocedures tussen verzoekster en interveniënte (zaken R 53/2005‑1 en R 262/2005‑1) (hierna: „proefprocedures”). In de proefprocedures zijn bij beslissingen van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 28 februari 2011 de op artikel 8, lid 4, van verordening nr. 40/94 gebaseerde opposities toegewezen en zijn verzoeksters aanvragen tot inschrijving van het woordteken Peek & Cloppenburg afgewezen.
Bij twee arresten van 18 april 2013, Peek & Cloppenburg/BHIM – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (
T‑506/11
, niet gepubliceerd,
EU:T:2013:197
), en 18 april 2013, Peek & Cloppenburg/BHIM – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (
T‑507/11
, niet gepubliceerd,
EU:T:2013:198
), heeft het Gerecht de beroepen van verzoekster tegen de beslissingen van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 28 februari 2011 in de proefprocedures verworpen. Bij arrest van 10 juli 2014, Peek & Cloppenburg/BHIM (
C‑325/13 P en C‑326/13 P
, niet gepubliceerd,
EU:C:2014:2059
), heeft het Hof de hogere voorzieningen waarmee verzoekster heeft verzocht om vernietiging van die arresten, afgewezen.
Na de definitieve afsluiting van de proefprocedures werd de onderhavige oppositieprocedure hervat.
In een andere procedure tussen verzoekster en interveniënte betreffende de Duitse merken van verzoekster (waaronder ook drie merken Peek & Cloppenburg), heeft het Oberlandesgericht Düsseldorf (hoogste rechterlijke instantie van de deelstaat Noordrijn-Westfalen, Düsseldorf, Duitsland) na terugverwijzing van de zaak door het Bundesgerichtshof (hoogste federale rechter in burgerlijke en strafzaken, Duitsland), bij beslissing van 7 juli 2015 (zaak I‑20 U 24/07) verzoekster veroordeeld tot het geven van haar toestemming voor doorhaling van de genoemde merken (hierna: „arrest van het Oberlandesgericht Düsseldorf”). Op 28 april 2016 is dit arrest definitief geworden nadat het Bundesgerichtshof het verzoek om toestemming voor het instellen van cassatieberoep had afgewezen.
Op 12 januari 2017 heeft verzoekster het EUIPO verzocht de procedure op te schorten (hierna: „opschortingsverzoek”) tot de vaststelling van een definitieve beslissing op een reconventionele vordering tot vaststelling van een recht die verzoekster op 30 november 2016 bij het Landgericht Düsseldorf (rechter in eerste aanleg van de deelstaat Noordrijn-Westfalen, Düsseldorf, Duitsland) tegen interveniënte had ingesteld (hierna: „reconventionele vordering tot vaststelling van een recht”). Met deze reconventionele vordering tot vaststelling van een recht heeft zij het Landgericht Düsseldorf verzocht te verklaren dat zij het recht heeft om van haar handelsnaam afgeleide merken te doen inschrijven en te gebruiken in de deelstaten van Duitsland die haar zijn toegewezen in een afbakeningsovereenkomst die partijen hebben gesloten in 1990 en die beweerdelijk in 1992 werd bevestigd (hierna: „afbakeningsovereenkomst”). De afbakeningsovereenkomst omvat uitsluitend geografische kaarten die de initialen van partijen vermelden en waarop de aan de partijen toebedeelde gebieden zijn afgelijnd.
Bij beslissing van 20 april 2018 (hierna: „bestreden beslissing”) heeft de eerste kamer van beroep van het EUIPO het beroep van 15 november 2005 verworpen en het opschortingsverzoek afgewezen.
In de eerste plaats heeft de kamer van beroep herinnerd aan de cumulatieve voorwaarden van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 en de voorwaarden van § 15 van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens.
In de tweede plaats heeft de kamer van beroep verwezen naar de vaststellingen in de proefprocedures en heeft zij teruggegrepen naar de motivering in de desbetreffende beslissingen.
In de derde plaats heeft de kamer van beroep zich op het standpunt gesteld dat de handelsnaam Peek & Cloppenburg door interveniënte in het economisch verkeer werd gebruikt ter aanduiding van haar onderneming en winkels in Duitsland en een beschermde handelsnaam was in de zin van § 5, lid 2, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens. Zij heeft daaraan toegevoegd dat die handelsnaam, die een groot onderscheidend vermogen bezat, dateerde van vóór de datum van de aanvraag tot inschrijving van het aangevraagde merk in de zin van § 6 van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, en dat het gebruik ervan niet alleen plaatselijk was.
In de vierde plaats heeft de kamer van beroep vastgesteld dat de handelsnaam van interveniënte en het aangevraagde merk in hoge mate overeenstemden en dat, voor een deel van de betrokken waren en diensten, de branches gerelateerd waren, zodat sprake was van verwarringsgevaar in de zin van § 15, lid 2, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens. Aangezien niet was bewezen dat de branches gerelateerd waren, heeft de kamer van beroep voorts geconcludeerd dat door het gebruik van het aangevraagde merk de handelsnaam van interveniënte zou verwateren of daaruit ongerechtvaardigd voordeel zou worden gehaald in de zin van § 15, lid 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens.
In de vijfde plaats heeft de kamer van beroep met betrekking tot het argument dat verzoekster nog niet had aangevoerd in de proefprocedures, namelijk dat zij op basis van de afbakeningsovereenkomst een contractueel recht had om het aangevraagde merk te gebruiken en te doen inschrijven, ten eerste erop gewezen dat de afbakeningsovereenkomst het EUIPO niet bond, maar door de bevoegde rechter van de lidstaat moest worden toegepast op de partijen bij de overeenkomst. Ten tweede was zij van mening dat verzoekster niet had bewezen dat deze overeenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven. In dit verband heeft zij opgemerkt dat dergelijke rechten niet voortvloeiden uit het arrest van het Oberlandesgericht Düsseldorf en dat zelfs indien de afbakeningsovereenkomst ook de inschrijving van merken omvatte, niet was aangetoond dat die overeenkomst eveneens betrekking had op Uniemerken.
In de zesde plaats heeft de kamer van beroep in wezen geoordeeld dat verzoekster evenmin had bewezen dat de declaratoire uitspraak waarom zij had verzocht bij wege van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht bij het Landgericht Düsseldorf, procedurele gevolgen had voor de onderhavige procedure, aangezien een dergelijke uitspraak interveniënte niet verplichtte om haar bij het EUIPO ingestelde oppositie in te trekken. Bovendien heeft de kamer van beroep erop gewezen dat de inhoud van die vordering geen gevolgen had voor de procedure in casu, aangezien verzoekster niet had aangetoond dat de (naar verluidt in 1990 gesloten en beweerdelijk in 1992 bevestigde) afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven, en dat zelfs indien de afbakeningsovereenkomst ook de inschrijving van merken omvatte, niet was aangetoond dat die overeenkomst zich uitstrekte tot afzetgebieden buiten Duitsland en tot Uniemerken die uitsluitend door verordening nr. 40/94 waren gereguleerd.
Concluderend heeft de kamer van beroep het beroep verworpen en bijgevolg de oppositie, die was gebaseerd op de handelsnaam van interveniënte, toegewezen.
Conclusies van partijen
Verzoekster vraagt het Gerecht:
–
de bestreden beslissing te vernietigen;
–
het EUIPO te verwijzen in de kosten.
Het EUIPO verzoekt het Gerecht:
–
het beroep te verwerpen;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten.
Interveniënte verzoekt het Gerecht:
–
het beroep te verwerpen;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten, daaronder begrepen die van interveniënte.
In rechte
[
omissis
]
Ten gronde
Verzoekster voert vier middelen aan: ten eerste, schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 juncto § 15, lid 2, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, ten tweede, schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001, juncto § 15, lid 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, ten derde, schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 en ten vierde, in wezen, schending van artikel 70 van verordening 2017/1001 juncto regel 20, lid 7, onder c), van verordening nr. 2868/95 (thans artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening 2018/625).
Met haar eerste drie middelen voert verzoekster aan dat de kamer van beroep artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 juncto § 15, leden 2 en 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens onjuist heeft uitgelegd door slechts op onvolledige wijze rekening te houden met de materiële voorwaarden van het Duitse recht. Met haar vierde middel voert verzoekster aan dat de kamer van beroep artikel 70 van verordening 2017/1001, juncto regel 20, lid 7, onder c), van verordening nr. 2868/95 heeft geschonden door bij de beoordeling van haar opschortingsverzoek blijk te geven van kennelijk beoordelingsfouten en zodoende misbruik van bevoegdheid te maken.
De eerste drie middelen, in het kader waarvan verzoekster soortgelijke argumenten aanvoert, moeten samen worden onderzocht.
Eerste, tweede en derde middel: schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 juncto § 15, leden 2 en 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens
[
omissis
]
Uit al het voorgaande volgt dat de kamer van beroep geen blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te doen inschrijven, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de in de bestreden beslissing ten overvloede gemaakte overweging dat, zelfs indien de afbakeningsovereenkomst de inschrijving van merken zou omvatten, niet is aangetoond dat die overeenkomst zich uitstrekt tot Uniemerken.
Hieruit volgt dat de eerste drie middelen inzake schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 juncto § 15, leden 2 en 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens moeten worden afgewezen.
Vierde middel: schending van artikel 70 van verordening 2017/1001 juncto regel 20, lid 7, onder c), van verordening nr. 2868/95
Verzoekster betoogt in wezen dat de kamer van beroep artikel 70 van verordening 2017/1001 juncto regel 20, lid 7, onder c), van verordening nr. 2868/95 heeft geschonden door te beslissen haar opschortingsverzoek af te wijzen.
Ten eerste heeft de kamer van beroep in de punten 38 en 39 van de bestreden beslissing in dit verband vastgesteld dat een verdere opschorting niet gerechtvaardigd was, aangezien de bij het Landgericht Düsseldorf ingestelde reconventionele vordering tot vaststelling van een recht louter declaratoir van aard was en niet ertoe kon leiden dat interveniënte haar oppositie diende in te trekken.
Ten tweede heeft de kamer van beroep opgemerkt dat de inhoud van de vordering geen enkele invloed had op de onderhavige procedure. In dit verband heeft zij gepreciseerd dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om merken te gebruiken en te doen inschrijven, en dat zelfs indien de afbakeningsovereenkomst ook de inschrijving van merken omvatte, niet was aangetoond dat deze overeenkomst zich ook uitstrekte tot afzetgebieden buiten Duitsland (punten 34‑37, 40 en 41 van de bestreden beslissing). De kamer van beroep heeft daaraan toegevoegd dat verzoekster niet had aangevoerd of aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst ook Uniemerken omvatte (punt 42 van de bestreden beslissing). Bovendien heeft de kamer van beroep opgemerkt dat andere redenen waaruit zou blijken dat een verdere opschorting van de procedure passend zou zijn, niet op gefundeerde wijze waren aangevoerd, en bijgevolg heeft zij het opschortingsverzoek afgewezen.
Verzoekster bekritiseert al deze overwegingen en stelt dat daarbij de relevante feiten slechts ten dele in aanmerking zijn genomen, belangrijke aspecten van het Duitse materiële recht over het hoofd zijn gezien en de gevolgen van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht die zij had ingesteld, zijn miskend. De redenering van de kamer van beroep is in het algeheel onjuist voor zover daarin niet wordt ingegaan op de aspecten van het recht van ondernemingen met dezelfde naam en op het tegenstrijdige gedrag van interveniënte, en er geen enkele afweging van de wederzijdse belangen van de partijen wordt gemaakt. De kamer van beroep heeft bijgevolg bij de beoordeling van haar opschortingsverzoek blijk gegeven van kennelijke beoordelingsfouten, waardoor sprake is van misbruik van bevoegdheid.
In het bijzonder en in de eerste plaats preciseert verzoekster dat de vaststelling van de kamer van beroep dat de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht bij het Landgericht Düsseldorf geen verplichting tot intrekking van het oppositiebezwaarschrift behelst, onjuist is. Volgens haar heeft de vaststelling die zij wenste te verkrijgen, namelijk het feit dat zij toestemming zou krijgen om te verzoeken om inschrijving van het aangevraagde merk, een veel ruimere strekking dan een vordering tot intrekking van het oppositiebezwaarschrift. Hieruit volgt dat de bescherming tegen het gevaar van verwarring en de bescherming van de bekendheid, waarop interveniënte aanspraak maakt tegen het aangevraagde merk door zich te beroepen op haar handelsnaam, niet bestaan volgens het Duitse recht dat dienaangaande relevant is, en in de gevraagde declaratoire uitspraak wordt derhalve rechtstreeks beslist over de gegrondheid van interveniëntes vordering om haar in casu het gebruik van het aangevraagde merk te verbieden.
In de tweede plaats is verzoekster van mening dat de overweging van de kamer van beroep dat niet is aangevoerd of aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst ook Uniemerken omvatte, onjuist is, aangezien zij tot staving van haar opschortingsverzoek van 12 januari 2017 uitdrukkelijk heeft gepreciseerd dat haar reconventionele vordering tot vaststelling van een recht ook betrekking had op Uniemerken. Zij heeft daarvan het bewijs geleverd, aangezien het petitum van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht volgens de bewoordingen ervan, onder „merken”, Uniemerken omvatte. Bovendien is het oordeel van de kamer van beroep dat de afbakeningsovereenkomst zich niet duidelijk uitsprak over de vraag of zij betrekking had op het gehele grondgebied van de Europese Unie, niet relevant aangezien een overeenkomst die tot doel heeft verwarringsgevaar in Duitsland uit te sluiten door in deze lidstaat geografische gebieden toe te kennen waarin het is toegestaan woordmerken te gebruiken, eveneens relevant is wanneer het gaat om Uniemerken.
In de derde plaats voert verzoekster aan dat de overweging van de kamer van beroep dat de inhoud van de vordering evenmin van enige invloed is op de onderhavige procedure, onjuist is. Indien in de beslissing op de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht werd geoordeeld dat zij het recht had om inschrijving van het aangevraagde merk te verzoeken, is het gebruik van dat merk noch „verboden” volgens § 15, lid 2, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, noch „zonder geldige reden”, noch „ongerechtvaardigd” volgens § 15, lid 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens. De reconventionele vordering tot vaststelling van een recht zou, indien zij wordt toegewezen, tot gevolg hebben dat in laatste instantie, rekening houdend met de nieuwe feiten, wordt beslist op de gegrondheid van de vordering van interveniënte om haar het gebruik van het aangevraagde merk krachtens § 15, leden 2 en 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens te verbieden. De eerdere beslissingen in vergelijkbare geschillen tussen de partijen zijn daarentegen niet relevant voor de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht, aangezien de nieuwe feiten die in casu aan de orde zijn, nog niet in die beslissingen in aanmerking konden worden genomen.
Het EUIPO en interveniënte betwisten dit betoog.
Om te beginnen zij eraan herinnerd dat de kamer van beroep over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt om een procedure al dan niet op te schorten. Regel 20, lid 7, onder c), van verordening nr. 2868/95, die volgens regel 50, lid 1, van deze verordening van toepassing is op de procedures voor de kamer van beroep, illustreert deze ruime beoordelingsbevoegdheid door te bepalen dat het EUIPO de oppositieprocedure kan opschorten wanneer dit in de gegeven omstandigheden passend lijkt. Opschorting blijft dus een mogelijkheid voor de kamer van beroep, die daarvan slechts gebruikmaakt wanneer dit haar passend lijkt. De procedure voor de kamer van beroep wordt dus niet automatisch opgeschort ingeval een partij deze kamer daarom verzoekt [zie arrest van 21 oktober 2015, Petco Animal Supplies Stores/BHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO),
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak].
Bovendien dient eraan te worden herinnerd dat de omstandigheid dat de kamer van beroep over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt om een bij haar aanhangige procedure al dan niet op te schorten, niet betekent dat haar beslissing niet aan het toezicht van de rechter van de Unie is onderworpen. Deze omstandigheid beperkt echter wel dit toezicht ten gronde tot het ontbreken van kennelijk onjuiste beoordelingen of misbruik van bevoegdheid (zie arrest van 21 oktober 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In dit verband volgt uit de rechtspraak dat de kamer van beroep bij de uitoefening van haar beoordelingsbevoegdheid inzake de opschorting van de procedure de algemene beginselen van een billijke procesvoering binnen een rechtsunie moet eerbiedigen. Bij de uitoefening van deze beoordelingsbevoegdheid moet zij dus niet alleen rekening houden met het belang van de partij wier Uniemerk wordt betwist, maar ook met dat van de andere partijen. De beslissing om de procedure al dan niet op te schorten, moet het resultaat zijn van een belangenafweging (zie arrest van 21 oktober 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, punt
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
In het licht van deze beginselen dient te worden onderzocht of de kamer van beroep op grond van de door haar in aanmerking genomen factoren tot de slotsom kon komen dat de procedure in casu niet hoefde te worden opgeschort, zonder daarbij blijk te geven van een kennelijke beoordelingsfout en zonder dat sprake is van misbruik van bevoegdheid.
In dit verband heeft de kamer van beroep in de eerste plaats in wezen geoordeeld dat de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht louter declaratoir van aard was en bijgevolg niet ertoe kon leiden dat interveniënte haar oppositie moest intrekken. Hoewel deze vaststelling niet onjuist is, is zij op zich niet voldoende om de afwijzing van het opschortingsverzoek te rechtvaardigen. Zoals verzoekster terecht aanvoert, zou de kamer van beroep, indien in de beslissing op de vordering tot vaststelling van een recht werd geoordeeld dat zij het recht had om te verzoeken om inschrijving van van haar handelsnaam afgeleide merken, met name van het woordteken Peek & Cloppenburg, immers alsdan rekening moeten houden met deze uitkomst en zou zij kunnen oordelen dat verzoekster het bewijs heeft geleverd dat de inschrijving van het aangevraagde merk noch „verboden” was volgens § 15, lid 2, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, noch „zonder geldige reden”, noch „ongerechtvaardigd” volgens § 15, lid 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, hetgeen naar Duits recht de bescherming tegen het aangevoerde verwarringsgevaar uitsluit. Hieruit volgt dat, ook al heeft de door verzoekster gewenste vaststelling niet tot gevolg dat interveniënte verplicht is om haar oppositiebezwaarschrift in te trekken, en zelfs indien het EUIPO niet is gebonden door de beslissing van het Landgericht Düsseldorf, niettemin met deze vaststelling rekening moet worden gehouden bij de toepassing van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001, juncto § 15, leden 2 en 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, en dus ook bij de belangenafweging met betrekking tot het opschortingsverzoek. De kamer van beroep heeft zich dus terecht niet beperkt tot de vaststelling dat de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht niet ertoe kon leiden dat interveniënte haar oppositiebezwaarschrift moest intrekken, maar zij kon op goede gronden vervolgens een standpunt innemen over de gevolgen die aan de inhoud van de bij het Landgericht Düsseldorf ingestelde vordering moeten worden verbonden voor de procedure in de onderhavige zaak.
Wat in de tweede plaats de strekking van de afbakeningsovereenkomst betreft, moet om te beginnen worden vastgesteld dat de bestreden beslissing materiële onjuistheden bevat, aangezien de kamer van beroep in de punten 41 en 42 van de bestreden beslissing heeft verklaard dat verzoekster niet heeft gesteld of aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst ook Uniemerken omvatte en dat niet was aangetoond dat zij zich ook uitstrekte tot afzetgebieden buiten Duitsland. Anders dan in punt 42 van de bestreden beslissing is vermeld, wijst verzoekster er immers terecht op dat zij tot staving van haar opschortingsverzoek van 12 januari 2017 heeft aangevoerd dat de afbakeningsovereenkomst ook betrekking had op Uniemerken. Bijgevolg heeft de kamer van beroep ten onrechte vastgesteld dat verzoekster niets in die zin had aangevoerd. Bovendien benadrukt verzoekster terecht dat zij daarvan het bewijs heeft geleverd, aangezien het petitum van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht volgens de bewoordingen ervan de Uniemerken omvatte. Voorts en eveneens in overeenstemming met verzoeksters betoog dient te worden opgemerkt dat de overweging van de kamer van beroep dat niet is aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst zich ook uitstrekte tot afzetgebieden buiten Duitsland, niet relevant is aangezien uit deze vaststelling niet noodzakelijkerwijs de conclusie kan worden getrokken dat deze overeenkomst geen Uniemerken omvat. Het kan immers niet a priori worden uitgesloten dat de partijen bij een co‑existentieovereenkomst een oplossing zoeken voor de situatie als bedoeld in de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht die verzoekster bij het Landgericht Düsseldorf heeft ingesteld, te weten het recht om merken – met name Uniemerken – te doen inschrijven met het oog op gebruik in gebieden die in die overeenkomst aan verzoekster worden toegekend, ook al beperken deze gebieden zich tot één lidstaat. Aangezien uit de rechtspraak van het Hof blijkt dat het bewijs van het normale gebruik van een Uniemerk niet noodzakelijkerwijs een grensoverschrijdende omvang hoeft te hebben (zie arrest van 19 december 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, punt
), kan immers niet a priori worden uitgesloten dat de partijen bij deze overeenkomst de inschrijving van Uniemerken beogen, ook al wordt volgens de overeenkomst en op het tijdstip van de inschrijving het gebruik van deze Uniemerken tot slechts één lidstaat beperkt. Deze onjuiste beoordeling van de kamer van beroep leidt echter slechts tot vernietiging van de bestreden beslissing indien het onderzoek dat zij heeft verricht omtrent de slaagkansen van de bij het Landgericht Düsseldorf ingestelde reconventionele vordering tot vaststelling van een recht, en haar vaststelling dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven, zelf onjuist blijken te zijn (zie in die zin arrest van 30 november 2016, PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA,
T‑217/15
, niet gepubliceerd,
EU:T:2016:691
, punten
en
).
In dit verband is het nuttig eraan te herinneren dat in het kader van een procedure tegen een ouder merk, waarop de oppositie is gebaseerd, reeds is geoordeeld dat een prima-facieanalyse van de slaagkansen van een dergelijke procedure past in het kader van de ruime beoordelingsbevoegdheid die de kamer van beroep is toegekend, zoals in punt 109 hierboven in herinnering is gebracht, en gerechtvaardigd kan zijn om te vermijden dat het opschortingsinstrument voor dilatoire doeleinden kan worden gebruikt [zie arrest van 21 oktober 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, punt
; zie eveneens in die zin arrest van 14 februari 2019, BEKO/EUIPO – ACER (ALTUS),
T‑162/18
, niet gepubliceerd,
EU:T:2019:87
, punt
]. Wanneer de slaagkansen van een vordering tot nietigverklaring prima facie klein worden geacht, hetgeen de kamer van beroep dient te verifiëren, dient bij de afweging van de belangen van de partijen noodzakelijkerwijze voorrang te worden verleend aan het rechtmatige belang van de partij die oppositie heeft ingesteld om onverwijld een beslissing over de oppositie te verkrijgen (zie arrest van 21 oktober 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, punt
).
In casu blijkt uit de gegevens van het dossier en uit de opmerkingen van verzoekster niet dat de kamer van beroep blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door in de punten 34 tot en met 41 van de bestreden beslissing na een prima-facieanalyse van de slaagkansen van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht te overwegen dat de inhoud van die reconventionele vordering geen gevolgen had voor de onderhavige procedure aangezien verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven.
Anders dan verzoekster aanvoert, zijn de in punt 13 hierboven vermelde eerdere beslissingen, die betrekking hebben op verzoeksters Duitse merken, immers niet irrelevant, maar zij kunnen als grondslag dienen voor een prima-facieanalyse van de slaagkansen van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht. Zoals het EUIPO terecht aanvoert, wordt met de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht bij het Landgericht Düsseldorf dus beoogd, rechtsvragen te verduidelijken die in wezen dezelfde zijn als die welke reeds definitief waren behandeld in de procedure bij het Landgericht Düsseldorf, het Oberlandesgericht Düsseldorf en het Bundesgerichtshof, namelijk de vraag of de afbakeningsovereenkomst verzoekster het recht verleende om Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven.
Zoals in punt 99 hierboven is uiteengezet, heeft de kamer van beroep, door rekening te houden met de rechtspraak in de proefprocedures bij het Gerecht en het Hof alsook met de rechtspraak in parallelle zaken bij de Duitse rechter (het Oberlandesgericht Düsseldorf en het Bundesgerichtshof), geen blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te doen inschrijven.
Door rekening te houden met het materiële criterium dat voortvloeit uit de uitdrukkingen „zonder toestemming” en „zonder geldige reden” en „ongerechtvaardigd” in de zin van § 15, leden 2 en 3, van de wet inzake de bescherming van merken en andere onderscheidende tekens, en met de nieuwe feiten die verzoekster in dit verband heeft aangevoerd, met name betreffende de vermeende rechten die voortvloeien uit de afbakeningsovereenkomst alsmede de aspecten van het recht van de ondernemingen met dezelfde naam en het beweerdelijk tegenstrijdige gedrag van interveniënte, heeft de kamer van beroep geen blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om Uniemerken te doen inschrijven, zodat de prima-facieanalyse van de slaagkansen van de reconventionele vordering tot vaststelling van een recht kon worden afgesloten met de vaststelling dat die slaagkansen niet waren aangetoond.
Derhalve heeft de kamer van beroep, hoewel zij in de punten 41 en 42 van de bestreden beslissing ten onrechte heeft geoordeeld dat verzoekster niet had aangevoerd of aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst ook Uniemerken omvatte en dat niet was aangetoond dat deze overeenkomst zich uitstrekte tot buiten Duitsland gelegen afzetgebieden, geen blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout of van misbruik van bevoegdheid door in het kader van haar opmerkingen over de afbakeningsovereenkomst en de opschortingsverzoeken (punten 34 tot en met 43 van de bestreden beslissing) te oordelen dat de inhoud van de bij het Landgericht Düsseldorf ingestelde reconventionele vordering tot vaststelling van een recht geen enkele invloed op de onderhavige procedure had en dat verzoekster niet had aangetoond dat de afbakeningsovereenkomst haar het recht verleende om merken met inbegrip van Uniemerken te gebruiken en te doen inschrijven (zie in die zin arrest van 30 november 2016, PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA,
T‑217/15
, niet gepubliceerd,
EU:T:2016:691
, punten
en
).
Uit al het voorgaande volgt dat het vierde middel moet worden afgewezen en dat het beroep dus in zijn geheel moet worden verworpen.
[
omissis
]

HET GERECHT (Vierde kamer),
rechtdoende, verklaart:

1)
Het beroep wordt verworpen.

2)
Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) wordt verwezen in de kosten.

Kanninen
Schwarcz
Iliopoulos
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 13 mei 2020.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Duits.
(
)	Enkel de punten van dit arrest waarvan het Gerecht publicatie nuttig acht, worden weergegeven.