CELEX: 62015TJ0772
Konkurencja
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki
Rynek napędów optycznych
Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG
Porozumienia o znamionach zmowy dotyczące przetargów na napędy dysków optycznych do komputerów przenośnych i komputerów stacjonarnych
Prawo do obrony
Obowiązek uzasadnienia
Zasada dobrej administracji
Grzywny
Jednolite i ciągłe naruszenie
Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien

(
)

Okoliczności powstania sporu
Zgodnie z treścią decyzji Komisji C(2015) 7135 final z dnia 21 października 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39639 – Napędy optyczne, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w przedmiocie porozumień o znamionach zmowy odnoszących się do przetargów na napędy optyczne do komputerów przenośnych i stacjonarnych, zorganizowanych przez dwóch producentów komputerów, spółka Quanta Storage Inc., jest przedsiębiorstwem z sektora urządzeń informatycznych służących do przechowywania danych i prowadzi działalność w zakresie badań i rozwoju, projektowania, wytwarzania i dostawy napędów optycznych (z ang. „optical disc drive”, „ODD”). Została ona utworzona w 1999 r. Jest to spółka akcyjna notowana na giełdzie w Tajpej na Tajwanie (Republika Chińska) (zaskarżona decyzja, motyw 23).
Badane naruszenie dotyczy ODD wykorzystywanych w komputerach osobistych (komputerach stacjonarnych i przenośnych) (zwanych dalej „PC’) wytwarzanych przez spółki Dell i Hewlett Packard (zwaną dalej „HP”). ODD są także wykorzystywane w licznych innych urządzeniach przeznaczonych do użytku konsumentów, takich jak odtwarzacze dysków kompaktowych (zwane dalej „CD”) czy odtwarzacze cyfrowych dysków optycznych (zwane dalej „DVD”), konsole do gier i inne elektroniczne urządzenia peryferyjne (zaskarżona decyzja, motyw 28).
ODD wykorzystywane w PC różnią się pod względem rozmiarów, mechanizmów ładowania (szczelina lub podajnik) oraz rodzajów dysków, jakie mogą one odczytywać, lub na których mogą zapisywać dane. ODD można podzielić na dwie grupy: napędy o połówkowej wysokości („half-height”, zwane dalej „HH”) przeznaczone do komputerów stacjonarnych oraz napędy cienkie przeznaczone do komputerów przenośnych. Do podgrupy napędów cienkich należą napędy o różnych rozmiarach. Istnieją różne – pod względem funkcji technicznych – typy napędów HH i napędów cienkich (zaskarżona decyzja, motyw 29).
Spółki Dell i HP są to dwaj wiodący wytwórcy oryginalnych produktów na światowym rynku PC. Dell i HP korzystają z klasycznych procedur przetargowych w skali ogólnoświatowej, obejmujących w szczególności przeprowadzane z niewielką liczbą wybranych wcześniej dostawców ODD kwartalne negocjacje w przedmiocie światowych cen i światowych wielkości zakupów. Co do zasady zagadnienia o wymiarze regionalnym nie odgrywały nigdy żadnej roli w przetargach na ODD, z wyjątkiem kwestii dotyczących oczekiwanego popytu w regionach, wywierającego wpływ na ogólnoświatowe ilości zakupów (zaskarżona decyzja, motyw 32).
Postępowania przetargowe obejmowały wnioski o kosztorys, elektroniczne wnioski o kosztorys, negocjacje online, aukcje elektroniczne i negocjacje dwustronne (offline). Po zakończeniu danego przetargu klienci przydzielali ilości uczestniczącym w nich dostawcom ODD (wszystkim lub przynajmniej większości z nich, o ile nie funkcjonował mechanizm wykluczania) stosownie do zaoferowanej ceny. Na przykład zwycięska oferta otrzymywała od 35 do 45% przydziału dla całego rynku na dany semestr, druga najlepsza oferta otrzymywała od 25 do 30%, trzecia 20% itd. Te klasyczne procedury przetargowe były stosowane przez personel klientów ds. przetargów, którego zadaniem było przeprowadzenie skutecznego przetargu zapewniającego konkurencyjne ceny. W tym celu personel ten stosował wszelkie możliwe praktyki, aby stymulować konkurencję cenową między dostawcami ODD (zaskarżona decyzja, motyw 33).
Co się tyczy spółki Dell, realizowała ona przetargi głównie w drodze negocjacji online. Negocjacje te mogły mieć określony czas trwania lub kończyć się po upływie ustalonego okresu, na przykład 10 minut po złożeniu ostatniej oferty, w sytuacji gdy żaden z dostawców ODD nie złożył nowej oferty. W pewnych wypadkach negocjacje online mogły trwać kilka godzin, gdy przetarg był bardziej ożywiony lub gdy czas trwania negocjacji online był przedłużany w celu zachęcenia dostawców ODD do dalszego składania ofert. Natomiast nawet w sytuacji, gdy czas trwania negocjacji online był nieograniczony i zależał od końcowej oferty, spółka Dell mogła w pewnym momencie ogłosić zamknięcie negocjacji online. Spółka Dell mogła zdecydować się na przejście z procedury poprzez „samą klasyfikację” do procedury „na ślepo”. Mogła ona także unieważnić negocjacje online, w sytuacji gdy przetarg lub jego wynik uznano za niezadowalający, i przeprowadzić zamiast niego negocjacje dwustronne. Proces negocjacji online był nadzorowany przez ogólnoświatową kadrę zarządzającą zakupami, która była odpowiedzialna za te transakcje w spółce Dell (zaskarżona decyzja, motyw 37).
Jeśli chodzi o spółkę HP, to głównymi stosowanymi przez nią procedurami przetargowymi były wnioski o kosztorys i elektroniczne wnioski o kosztorys. Obie te procedury były realizowane online, z wykorzystaniem tej samej platformy. Co się tyczy, po pierwsze, wniosków o kosztorys, były one przedstawiane kwartalnie. Stanowiły one połączenie negocjacji online i negocjacji dwustronnych offline rozłożonych na pewien okres, na ogół dwóch tygodni. Dostawcy ODD byli zapraszani do udziału w danej rundzie przetargowej, otwartej przez wyznaczony okres, w celu przedłożenia swego kosztorysu za pośrednictwem platformy online lub pocztą elektroniczną. Po zakończeniu pierwszej rundy negocjacji spółka HP przeprowadzała spotkanie z każdym z uczestników i przystępowała do negocjacji, na podstawie oferty przedstawionej przez dostawcę ODD, w celu uzyskania najlepszej oferty od każdego z dostawców, bez ujawniania tożsamości ani treści oferty złożonej przez innych dostawców ODD. Co się tyczy, po drugie, elektronicznych wniosków o kosztorys, były one zwykle zorganizowane w formie przetargu odwróconego. I tak oferenci łączyli się z platformą online o określonej godzinie, po czym rozpoczynała się aukcja po cenie ustalonej przez HP. Oferenci składający stopniowo oferty coraz niższe byli informowani o swej klasyfikacji za każdym razem, gdy pojawiała się nowa oferta. Po upływie wyznaczonego czasu dostawca ODD, który złożył najniższą ofertę, wygrywał aukcję, a pozostali oferenci byli klasyfikowani na drugiej i trzeciej pozycji, stosownie do swej oferty (zaskarżona decyzja, motywy 41–44).

Postępowanie administracyjne
W dniu 14 stycznia 2009 r. Komisja otrzymała wniosek o zwolnienie z grzywien na podstawie komunikatu Komisji dotyczącego nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 2006, C 298, s. 17, zwanego dalej „komunikatem w sprawie współpracy”) złożony przez Philips. W dniach 29 stycznia i 2 marca 2009 r. wniosek ten został uzupełniony poprzez objęcie nim, obok Philipsa, spółki Lite-On oraz ich joint venture Philips & Lite-On Digital Solutions Corporation (zwanej dalej „PLDS”) (zaskarżona decyzja, motyw 54).
W dniu 29 czerwca 2009 r. Komisja wystosowała żądanie informacji do przedsiębiorstw prowadzących działalność w branży ODD (zaskarżona decyzja, motyw 55).
W dniu 30 czerwca 2009 r.  Komisja przyznała warunkowe zwolnienie z grzywien spółkom Philips, Lite-On i PLDS (zaskarżona decyzja, motyw 56).
W dniu 18 lipca 2012 r. Komisja skierowała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (zwane dalej „pismem w sprawie przedstawienia zarzutów”) do trzynastu dostawców ODD, w tym do skarżącej. Wskazała w nim, że spółki te naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) poprzez uczestnictwo w kartelu dotyczącym ODD w okresie od 5 lutego 2004 r. do 29 czerwca 2009 r., polegające na koordynowaniu działań związanych z przetargami organizowanymi przez dwóch producentów komputerów – spółki Dell i HP.
W dniu 26 października 2012 r., w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, skarżąca przedstawiła swe uwagi na piśmie.
W dniu 23 listopada 2012 r. spółka Dell udzieliła odpowiedzi na żądanie informacji, które skierowała do niej Komisja (zaskarżona decyzja, motyw 61).
Przesłuchanie, w którym uczestniczyli wszyscy adresaci pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, odbyło się w dniach 29 i 30 listopada 2012 r. (zaskarżona decyzja, motyw 60).
W dniu 14 grudnia 2012 r. Komisja zwróciła się do wszystkich stron o przedstawienie stosownych dokumentów otrzymanych od spółek Dell i HP. Wszystkie strony ustosunkowały się do tych żądań i każda z nich uzyskała dostęp do odpowiedzi udzielonych przez pozostałych dostawców ODD (zaskarżona decyzja, motyw 62).
W dniu 13 marca 2015 r. Komisja przekazała skarżącej pewne dokumenty otrzymane od spółek Dell i HP i zwróciła się do niej o przedstawienie uwag, co skarżąca uczyniła w piśmie z dnia 27 marca 2015 r.
W dniu 9 czerwca 2015 r. skarżąca zwróciła się na piśmie do funkcjonariusza Komisji ds. przesłuchań o potwierdzenie, że Komisja zażądała od spółek Dell i HP przedstawienia dowodów świadczących o tym,  że przedsiębiorstwa te przekazały swym dostawcom informacje dotyczące ich konkurentów. W odpowiedzi udzielonej w dniu 23 czerwca urzędnik ten wskazał, że Komisja nie skierowała do owych przedsiębiorstw takiego żądania.
W dniu 3 czerwca 2015 r. Komisja przekazała skarżącej przedstawienie okoliczności faktycznych, wyjaśniając, w jaki sposób zamierzała wykorzystać te dokumenty.
W dniu 21 października 2015 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja
W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że uczestnicy kartelu koordynowali swe zachowania konkurencyjne co najmniej od dnia 23 czerwca 2004 r. do dnia 25 listopada 2008 r. Uściśliła ona, że koordynacji tej dokonywano poprzez sieć równoległych kontaktów dwustronnych. Wskazała, że uczestnicy kartelu dążyli do dostosowania swych wielkości sprzedaży w taki sposób, aby ceny utrzymywały się na poziomie wyższym niż ten, który osiągnęłyby w braku owych dwustronnych kontaktów (zaskarżona decyzja, motyw 67).
W zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła, że koordynacja między uczestnikami kartelu dotyczyła kont klientów spółek Dell i HP, dwóch najważniejszych wytwórców oryginalnych produktów na światowym rynku PC. Według Komisji oprócz dwustronnych negocjacji z dostawcami ODD, spółki Dell i HP stosowały standardowe procedury przetargowe, które przeprowadzano co najmniej raz na kwartał. Instytucja ta wskazała, że członkowie kartelu wykorzystywali swą sieć kontaktów dwustronnych do manipulowania procedurami przetargowymi, udaremniając w ten sposób podejmowane przez ich klientów próby stymulowania konkurencji cenowej (zaskarżona decyzja, motyw 68).
Według Komisji regularna wymiana informacji w szczególności umożliwiła członkom kartelu bardzo dokładne poznawanie zamiarów swych konkurentów jeszcze przed przystąpieniem do procedury przetargowej, a w konsekwencji przewidywanie ich strategii konkurencyjnej (zaskarżona decyzja, motyw 69).
Komisja dodała, że w regularnych odstępach czasu członkowie kartelu wymieniali informacje na temat cen odnoszących się do poszczególnych kont klientów, a także informacje pozostające bez związku z ceną, takie jak obecna wielkość produkcji i wydajność dostaw, stan zapasów, sytuacja z punktu widzenia klasyfikacji, moment wprowadzenia nowych produktów lub ulepszeń. Instytucja ta wskazała, że dostawcy ODD monitorowali ponadto końcowe wyniki zakończonych procedur przetargowych, to jest klasyfikację, ceny i uzyskane ilości (zaskarżona decyzja, motyw 70).
Komisja wskazała również – mając na uwadze, iż dostawcy powinni utrzymywać swe kontakty w tajemnicy przed swymi klientami – że przy nawiązywaniu tych kontaktów posługiwali się oni środkami, które uważali za nadające się do osiągnięcia zamierzonego rezultatu. Wskazała ona, że próba zwołania spotkania inauguracyjnego w celu organizowania regularnych spotkań wielostronnych z udziałem dostawców ODD została zniweczona w 2003 r., po tym, jak została wykryta przez klienta. Według Komisji nawiązywano zamiast tego kontakty dwustronne, głównie w postaci rozmów telefonicznych, a czasami także korespondencji elektronicznej, w tym także na prywatne adresy mailowe (hotmail) i poprzez komunikatory internetowe, lub podczas spotkań, głównie na szczeblu kar zarządzających kontami ogólnoświatowymi (zaskarżona decyzja, motyw 71).
Komisja stwierdziła, że uczestnicy kartelu kontaktowali się regularnie i że kontakty, głównie telefoniczne, stawały się częstsze w momencie przeprowadzania postępowań przetargowych, podczas których odbywało się kilka rozmów dziennie między niektórymi parami uczestników kartelu. Komisja uściśliła, że generalnie kontakty między niektórymi parami uczestników kartelu były znacząco intensywniejsze niż kontakty między niektórymi innymi parami uczestników (zaskarżona decyzja, motyw 72).
Przy ustalaniu wysokości grzywny nałożonej na skarżącą Komisja oparła się na wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2, zwanych dalej „wytycznymi w sprawie ustalania grzywien”).
Przede wszystkim, w celu ustalenia kwoty podstawowej grzywny Komisja uznała, że z uwagi na znaczne różnice w czasie trwania uczestnictwa dostawców i dla lepszego odzwierciedlenia rzeczywistego wpływu kartelu na rynek właściwe było skorzystanie ze średniej rocznej obliczonej na podstawie rzeczywistej wartości sprzedaży zrealizowanej przez przedsiębiorstwa w pełnych miesiącach kalendarzowych uczestnictwa w naruszeniu przez każdego z nich (zaskarżona decyzja, motyw 527).
Komisja wyjaśniła zatem, że wartość sprzedaży została obliczona na podstawie udokumentowanych sprzedaży ODD przeznaczonych do komputerów przenośnych i stacjonarnych na rzecz podmiotów HP i Dell usytuowanych w ramach EOG. Komisja uściśliła, że w odniesieniu do skarżącej uwzględniona sprzedaż roczna obejmowała także sprzedaż spółce Sony Optiarc ODD przeznaczonych do komputerów przenośnych i stacjonarnych HP i Dell (zaskarżona decyzja, motywy 528 i 529).
Ponadto Komisja uznała, że ze względu na to, iż zachowanie antykonkurencyjne w stosunku do HP rozpoczęło się później, oraz w celu uwzględnienia ewolucji kartelu, wartość odnośnej sprzedaży zostanie obliczona odrębnie dla spółki HP i dla spółki Dell, i że zostaną zastosowane dwa mnożniki w zależności od czasu trwania naruszenia (zaskarżona decyzja, motyw 530).
Następnie Komisja postanowiła, że ze względu na to, iż porozumienia w sprawie koordynacji cen, z uwagi na swój charakter, zaliczają się do najpoważniejszych naruszeń art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG i że kartel obejmował co najmniej EOG, współczynnik procentowy zastosowany ze względu na wagę naruszenia w niniejszej sprawie wynosi 16% dla wszystkich adresatów zaskarżonej decyzji (zaskarżona decyzja, motyw 544).
Co więcej, Komisja wskazała, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy postanowiła dodać dla osiągnięcia skutku odstraszającego kwotę wynoszącą 16% (zaskarżona decyzja, motywy 554 i 555).
Sentencja zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącej ma następujące brzmienie:
„Artykuł 1
Następujące przedsiębiorstwa naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc we wskazanych okresach w jednolitym i ciągłym naruszeniu, składającym się z kilku odrębnych naruszeń, w sektorze napędów optycznych obejmującym cały EOG, które to naruszenie polegało na zawieraniu porozumień w sprawie koordynacji cen:
[…]
h)       [skarżąca] od dnia 14 lutego 2008 r. do dnia 28 października 2008 r., poprzez koordynowanie cen wobec spółek Dell i HP.
Artykuł 2
Za określone w art. 1 naruszenie zostają nałożone następujące grzywny:
[…]
h) [skarżąca]: 7 146 000 EUR”.

Postępowanie i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 grudnia 2015 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
W dniu 29 kwietnia 2016 r. Komisja złożyła odpowiedź na skargę.
Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba) postanowił o otworzeniu ustnego etapu postępowania.
Strony przedstawiły swoje wystąpienia ustnie oraz udzieliły odpowiedzi na pytania Sądu podczas rozprawy w dniu 2 maja 2018 r.
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w dotyczącym jej zakresie;
–         posiłkowo – obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        ustalenie kwotę grzywny nałożonej na skarżącą na 7 186 000 EUR;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Co do prawa
Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do obrony, obowiązku uzasadnienia i prawa do dobrej administracji, zarzut drugi – oczywistego naruszenia prawa oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia ze względu na rozbieżność między sentencją zaskarżonej decyzji a rozumowaniem Komisji co do czasu trwania naruszenia w odniesieniu do HP, zarzut trzeci – braku dowodów i niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do udziału skarżącej w jednolitym i ciągłym naruszeniu, zarzut czwarty – braku kompetencji Komisji do stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, a zarzut piąty – błędnego ustalenia stanu faktycznego i naruszenia prawa przy obliczaniu kwoty grzywny oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia.
W pierwszej kolejności należy zbadać zarzut czwarty, dotyczący braku kompetencji Komisji do stosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, a następnie pozostałe zarzuty, w kolejności, w jakiej zostały one przedstawione.

[…]


W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego błędnego ustalenia stanu faktycznego i naruszenia prawa przy obliczaniu kwoty grzywny, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia
[…]


W przedmiocie wniosku Komisji o zwiększenie grzywny
W odpowiedzi na skargę Komisja wyjaśnia, że przy obliczaniu kwoty grzywny, którą zamierzała nałożyć na skarżącą, postanowiła ona pominąć całość sprzedaży na rzecz spółek Dell i HP ODD zintegrowanych z serwerami. W celu dokonania tego odliczenia Komisja oparła się na szacunkowych danych dostarczonych przez skarżącą, według których co najmniej 10% jej sprzedaży ODD było integrowane z serwerami przez spółkę Dell. Jednakże bezpośrednio po wydaniu zaskarżonej decyzji spółka Dell dostarczyła Komisji dokładne dane, z których wynika, że mniej niż 1% ODD było przedmiotem takiej integracji. Ostatecznie grzywna nałożona na skarżącą w zaskarżonej decyzji jest o 40 000 EUR niższa niż grzywna, która powinna zostać na nią nałożona po uwzględnieniu prawidłowej wielkości sprzedaży. Aby we właściwy sposób ukarać skarżącą za popełnione przez nią naruszenie i aby zapewnić równe traktowanie wszystkich adresatów zaskarżonej decyzji, Komisja wnosi zatem do Sądu o skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania i ustalenie grzywny nałożonej na skarżącą na kwotę 7 186 000 EUR.
Skarżąca kwestionuje argumenty Komisji.
Należy przypomnieć, że w ramach przyznanego w art. 261 TFUE i w art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 nieograniczonego prawa orzekania Sąd jest uprawniony do dokonania oceny, czy kwoty grzywien zostały właściwie ustalone. W ramach nieograniczonego prawa orzekania kompetencje sądu Unii nie ograniczają się bowiem, jak przewidziano w art. 264 TFUE, do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ale pozwalają mu również zmienić przewidzianą w niej sankcję (zob. wyrok z dnia 8 października 2008 r., Schunk i Schunk Kohlenstoff-Technik/Komisja, T‑69/04, EU:T:2008:415, pkt 242 i przytoczone tam orzecznictwo).
Tak więc, jak podkreśla Komisja, sąd Unii jest upoważniony, poza zwykłą kontrolą zgodności sankcji z prawem, do zastąpienia oceny Komisji własną oceną i w konsekwencji uchylenia, zmniejszenia lub podwyższenia nałożonej grzywny lub okresowej kary pieniężnej (zob. wyrok z dnia 8 października 2008 r., Schunk i Schunk Kohlenstoff-Technik/Komisja, T‑69/04, EU:T:2008:415, pkt 243 i przytoczone tam orzecznictwo).
W tej sytuacji, chociaż o skorzystanie przez sąd z nieograniczonego prawa orzekania wnoszą najczęściej skarżący, zmierzając do obniżenia kwoty grzywny, nic nie stoi na przeszkodzie, by również Komisja mogła przedłożyć sądowi Unii kwestię kwoty grzywny i wystąpić z żądaniem podwyższenia wspomnianej kwoty (wyrok z dnia 8 października 2008 r., Schunk i Schunk Kohlenstoff-Technik/Komisja, T‑69/04, EU:T:2008:415, pkt 244).
I tak do Sądu należy, w ramach przyznanego mu nieograniczonego prawa orzekania, ustalenie przy wydawaniu orzeczenia, czy grzywna, którą nałożono na skarżącą, prawidłowo odzwierciedla wagę rozpatrywanego naruszenia (zob. wyrok z dnia 27 września 2012 r., Shell Petroleum i in./Komisja, T‑343/06, EU:T:2012:478, pkt 117 i przytoczone tam orzecznictwo).
Wreszcie – jak przypomniała Komisja w odpowiedzi na skargę – kwota grzywny nie może zostać utrzymana, jeżeli jest ona wynikiem uwzględnienia nieprawdziwej okoliczności faktycznej (zob. wyrok z dnia 7 czerwca 2011 r., Arkema France i in./Komisja, T‑217/06, EU:T:2011:251, pkt 274 i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła Komisji swe dane szacunkowe w szczególności w wiadomości elektronicznej z dnia 28 września 2015 r. Natomiast spółka Dell przedstawiła swe szacunkowe dane w wiadomości elektronicznej z dnia 21 października 2015 r., to jest w dniu, w którym Komisja przyjęła zaskarżoną decyzję.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z ogólnie obowiązującymi zasadami dotyczącymi przeprowadzenia dowodu wiarygodność, a zatem wartość dowodowa dokumentu, zależy od pochodzenia dokumentu, okoliczności jego sporządzenia, jego adresata, a także od jego treści (wyrok z dnia 12 grudnia 2014 r., Eni/Komisja, T‑558/08, EU:T:2014:1080, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).
Przede wszystkim należy stwierdzić, że zarówno szacunkowe dane przedstawione przez skarżącą, jak i te przedstawione przez spółkę Dell, zostały przesłane jako zwykłe wiadomości elektroniczne, w odpowiedzi na wiadomości elektroniczne Komisji, przy czym nie zawierały one ani podpisu, ani nazwisk osób odpowiedzialnych za sporządzenie szacunków.
Następnie należy zaznaczyć, że choć na poparcie wniosku, iż mniej niż 1% ODD zostało zintegrowane z serwerami przez spółkę Dell, w wiadomości elektronicznej tej spółki wskazano, że udział ten wynosił 0,4% w oparciu o przychody, 0,5% w oparciu o koszty i 0,7% w oparciu o ilość, to wiadomość ta nie zawiera żadnych wyjaśnień w odniesieniu do metody obliczeniowej, która pozwoliła jej na uzyskanie tego procentu.
Co się tyczy wiadomości elektronicznej skarżącej, to wskazano w niej tylko, że mniej niż 10% ODD zostało zintegrowane z serwerami przez spółkę Dell, ale również nie przedstawiono w niej wyjaśnień na temat zastosowanej metody.
Wobec powyższego, choć dane szacunkowe przedstawione przez spółkę Dell mogą wydawać się bardziej poparte dowodami, to jednak nie są one wystarczająco wiarygodne, aby możliwe było wykazanie z pewnością, że szacunki przedstawione początkowo przez skarżącą stanowią nieprawdziwą okoliczność faktyczną w rozumieniu wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r., Arkema France i in./Komisja (T‑217/06, EU:T:2011:251, pkt 274). Wątpliwości w tym względzie należy zatem rozstrzygnąć na korzyść skarżącej.
W tym stanie rzeczy należy oddalić przedstawione przez Komisję żądanie podwyższenia kwoty grzywny.
[…]
Z powyższych względów
SĄD (piąta izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
Żądanie Komisji Europejskiej dotyczące podwyższenia kwoty grzywny nałożonej na spółkę Quanta Storage Inc. zostaje oddalone.
3)
Quanta Storage pokrywa własne koszty, a także cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję.
Gratsias
Labucka
Ulloa Rubio
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 12 lipca 2019 r.
Podpisy
*
Język postępowania: angielski.
Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.