CELEX: 62020CJ0675
Odwołanie
Służba publiczna
Załącznik VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej
Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i b)
Urzędnik Unii będący obywatelem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, który miał stałe miejsce zamieszkania na terytorium państwa miejsca zatrudnienia w okresie dziesięciu lat przed wstąpieniem do służby
Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii
Uzyskanie przez tego urzędnika Unii obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia
Odebranie prawa do wypłaty dodatku zagranicznego
Skarga o stwierdzenie nieważności

W swoim odwołaniu Colin Brown, urzędnik Komisji Europejskiej, wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 października 2020 r., Brown/Komisja (T‑18/19, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”,
EU:T:2020:465
), w którym Sąd oddalił jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 marca 2018 r., na mocy której odebrano mu prawo do wypłaty dodatku zagranicznego, a w konsekwencji prawo do zwrotu kosztów podróży między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia, począwszy od dnia 1 grudnia 2017 r. po nabyciu przez niego obywatelstwa państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia (zwanej dalej „sporną decyzją”).
Ramy prawne
Artykuł 1e ust. 5 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu leżącego u podstaw skargi (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), przewiduje:
„Jeżeli osoby objęte niniejszym regulaminem pracowniczym, które uważają się za pokrzywdzone na skutek naruszenia określonej powyżej zasady równego traktowania, przedstawią okoliczności wskazujące na ich bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację, obowiązek udowodnienia, że nie nastąpiło naruszenie zasady równego traktowania spoczywa na instytucji […]”.
Artykuł 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego stanowi:
„1.   Dodatek zagraniczny w wysokości równej 16% całkowitej kwoty wynagrodzenia podstawowego powiększonej o dodatek na gospodarstwo domowe oraz dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacany na rzecz urzędnika jest przyznawany:
a)
urzędnikom:
–
którzy nie są oraz nigdy nie byli obywatelami państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia, oraz
–
którzy w okresie pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed wstąpieniem do służby, nie prowadzili swojej głównej działalności zawodowej ani nie posiadali stałego miejsca zamieszkania na europejskim terytorium tego państwa. Do celów niniejszego przepisu nie są brane pod uwagę sytuacje wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej;
b)
urzędnikom, którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia, którzy jednak przez okres 10 lat kończący się w dniu wstąpienia przez nich [do] służby posiadali stałe miejsce zamieszkania poza europejskim terytorium tego państwa z przyczyn innych niż wykonywanie obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej.
[…]
2.   Urzędnikowi, który nie jest i nigdy nie był obywatelem państwa, na którego terytorium jest zatrudniony, i który nie spełnia warunków określonych w ust. 1, przysługuje dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą w wysokości jednej czwartej kwoty dodatku zagranicznego.
3.   Do celów ust. 1 oraz 2 urzędnik, który po zawarciu związku małżeńskiego uzyskał automatycznie obywatelstwo państwa, na którego terytorium znajduje się jego miejsce zatrudnienia, bez możliwości zrzeczenia się go, traktowany jest na równi z urzędnikiem, o którym mowa w ust. 1 lit. a) tiret pierwsze”.
Artykuł 7 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego przewiduje:
„Miejsce pochodzenia urzędnika jest określane w momencie rozpoczęcia służby, co do zasady przy uwzględnieniu miejsca jego naboru lub, na wyraźny i należycie uzasadniony wniosek, miejsca stanowiącego centrum jego interesów życiowych. Miejsce pochodzenia określone w ten sposób może zostać zmienione w drodze szczególnej decyzji organu powołującego w czasie, gdy urzędnik pozostaje w służbie lub przy zakończeniu przez niego służby. Podczas pozostawania urzędnika w służbie decyzja taka podejmowana jest jedynie wyjątkowo i po przedstawieniu przez urzędnika odpowiednich dokumentów na poparcie wniosku”.
Artykuł 8 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego stanowi:
„W każdym roku kalendarzowym urzędnicy, którym przysługuje dodatek zagraniczny lub dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą, uprawnieni są do otrzymania zryczałtowanego świadczenia odpowiadającego kosztom odbytej przez nich podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia określonego w art. 7, w ramach pułapów określonych w ust. 2, a jeżeli mają prawo do dodatku na gospodarstwo domowe, także kosztom podróży małżonka i osób pozostających na ich utrzymaniu w rozumieniu art. 2”.
Artykuł 20 zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego przewiduje:
„Urzędnik ma miejsce zamieszkania w miejscowości, w której jest zatrudniony, lub w takiej odległości od niej, by nie utrudniało to wykonywania jego obowiązków […]”.
Artykuł 85 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi:
„Każda kwota wypłacona bez podstawy prawnej podlega zwrotowi, jeśli osoba, która ją otrzymała, była świadoma braku podstawy prawnej wypłaty lub jeżeli jej brak był na tyle oczywisty, że osoba ta musiała być go świadoma”.
Okoliczności powstania sporu
Okoliczności powstania sporu zostały przestawione przez Sąd w pkt 1–8 zaskarżonego wyroku w następujący sposób:
„1 Skarżący, [C.] Brown, posiadał początkowo jedynie status obywatela Zjednoczonego Królestwa [Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej] i zamieszkiwał tam do 1996 r. W latach 1996 i 1997 studiował we Włoszech, a następnie w Belgii – od września 1997 r. do czerwca 1998 r. Następnie, w okresie od 1 października 1998 r. do 28 lutego 1999 r. skarżący odbył staż w Komisji […]. Wreszcie od dnia 1 marca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w sektorze prywatnym w Belgii.
2 W dniu 1 stycznia 2001 r. skarżący wstąpił do służby w Komisji. Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji przyznał mu dodatek zagraniczny na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do [r]egulaminu pracowniczego […].
3 […][P]remier Zjednoczonego Królestwa w dniu 29 marca 2017 r. notyfikował Radzie Europejskiej zamiar wystąpienia tego państwa członkowskiego z Unii i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) na podstawie art. 50 ust. 2 TUE.
4 W dniu 27 czerwca 2017 r. skarżący złożył wniosek o nabycie obywatelstwa belgijskiego, które uzyskał w dniu 3 listopada tego samego roku. W dniu 19 stycznia 2018 r. powiadomił on PMO o tej zmianie sytuacji.
5 W dniu 23 lutego 2018 r. skarżący został poinformowany, po pierwsze, że dodatek zagraniczny został mu odebrany od dnia 31 października 2017 r. ze względu na to, że uzyskał on obywatelstwo belgijskie, i po drugie, że w konsekwencji utracił on również prawo do zwrotu kosztów podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
6 W następstwie złożenia wniosku o udzielenie wyjaśnień w dniu 5 marca 2018 r. skarżący otrzymał wiadomość elektroniczną, z której wynikało, że cofnięcie dodatku zagranicznego jest uzasadnione na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego okolicznością, iż od 1997 r. zamieszkiwał on w Belgii.
7 W dniu 19 marca 2018 r. PMO zastąpiło decyzję z dnia 23 lutego 2018 r. [sporną decyzją].
8 W dniu 17 czerwca 2018 r. skarżący złożył zażalenie, które zostało oddalone decyzją organu powołującego z dnia 15 października 2018 r.”.
Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
W ramach skargi wniesionej do Sądu wnoszący odwołanie żądał w szczególności stwierdzenia nieważności spornej decyzji, jak również nakazania Komisji przywrócenia mu prawa do wypłaty dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego (zwanego dalej „dodatkiem zagranicznym”) oraz prawa do zwrotu kosztów podróży między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia, określonego w art. 7 tego załącznika VII, począwszy od dnia 1 grudnia 2017 r.
Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności wnoszący odwołanie podniósł cztery zarzuty, które zostały oddalone przez Sąd.
Co się tyczy zarzutu pierwszego skargi w pierwszej instancji, dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, Sąd, po pierwsze, orzekł, w następstwie rozumowania przeprowadzonego w pkt 35–51 zaskarżonego wyroku, że PMO nie naruszyło tego przepisu regulaminu pracowniczego „poprzez stwierdzenie, że nabycie obywatelstwa państwa zatrudnienia w toku kariery powinno prowadzić do ponownego zbadania prawa do dodatku zagranicznego” (pkt 52 zaskarżonego wyroku). Po drugie, Sąd oddalił argumentację wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą ryzyko, że jako obywatel Zjednoczonego Królestwa zostanie „zwolniony z urzędu” w następstwie wystąpienia tego państwa z Unii, stanowiło przypadek siły wyższej zwalniający PMO z obowiązku ponownego zbadania jego sytuacji w świetle nabytego przez niego obywatelstwa belgijskiego (pkt 55–71 zaskarżonego wyroku).
W tym względzie Sąd stwierdził w istocie, że z brzmienia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, interpretowanego w świetle genezy tego przepisu i celu, któremu służy, nie można wywieść, że administracja jest zobowiązana do dalszego comiesięcznego wypłacania dodatku zagranicznego, gdy nastąpi zdarzenie zmieniające w istotny sposób sytuację osoby korzystającej z tego dodatku odnośnie do warunków jego przyznania. Nabycie przez danego urzędnika obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia po rozpoczęciu przez niego służby stanowiło zaś taką istotną zmianę mogącą prowadzić do odebrania prawa do wypłaty tego dodatku.
Co się tyczy podniesionego przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji wynikającego z ponownego zbadania jego sytuacji w świetle warunków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, został on oddalony przez Sąd w następstwie analizy przeprowadzonej w pkt 75–106 zaskarżonego wyroku.
Dokładniej rzecz ujmując, Sąd orzekł w istocie, że przestrzeganie tej zasady jest wymagane nie tylko w chwili wstąpienia do służby przez zainteresowanego, lecz również przy ponownym badaniu istnienia prawa do wypłaty dodatku zagranicznego w następstwie zmiany sytuacji osobistej. Sąd uznał zaś, że począwszy od chwili, w której wnoszący odwołanie nabył obywatelstwo belgijskie, należy go traktować tak jak każdego innego obywatela lub byłego obywatela belgijskiego, w odniesieniu do którego posiadanie zwykłego miejsca zamieszkania w Belgii, nawet krótkookresowego, w trakcie „dziesięcioletniego okresu odniesienia” przed wstąpieniem do służby wystarcza, aby wykluczyć prawo do wypłaty tego dodatku zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
Co się tyczy podniesionego w pierwszej instancji zarzutu trzeciego, w którym wnoszący odwołanie zarzucił Komisji naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji poprzez przyjęcie wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego dokonanej przez nią w spornej decyzji, Sąd podkreślił w pkt 112 i 113 zaskarżonego wyroku, że wykładnia proponowana przez wnoszącego odwołanie jest niezgodna z samym brzmieniem tego przepisu, jak również z jego zakresem, wobec czego można ją jedynie odrzucić.
Wyciągając wnioski z tych rozważań, Sąd oddalił również zarzut czwarty podniesiony w pierwszej instancji przez wnoszącego odwołanie posiłkowo, a dotyczący zarzutu niezgodności z prawem art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, a także oddalił pozostałe przedstawione żądania, a w konsekwencji oddalił skargę w całości (pkt 123–132 zaskarżonego wyroku).
Żądania stron i przebieg postępowania przed Trybunałem
W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku;
–
stwierdzenie nieważności spornej decyzji na podstawie akt sprawy, które zostały mu przedstawione;
–
nakazanie Komisji przywrócenia mu, począwszy od dnia 1 grudnia 2017 r., prawa do dodatku zagranicznego i do zwrotu kosztów podróży, z którego korzystał, oraz zapłaty dodatków, które nie zostały mu wypłacone w okresie od 1 grudnia 2017 r. do dnia przywrócenia przysługującego mu prawa, wraz z odsetkami;
–
obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniach przed Trybunałem i Sądem.
Komisja i Rada Unii Europejskiej wnoszą o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty. Pierwszy zarzut odwołania dotyczy błędnej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Drugi zarzut odwołania dotyczy nieuzasadnionej dyskryminacji wynikającej z zastosowania przez Sąd art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędnej wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego
Argumentacja stron
Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, uznając, że przepis ten zezwala na uchylenie prawa urzędnika do wypłaty dodatku zagranicznego lub wymaga tego uchylenia, jeżeli nabył on obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia, a nie nastąpiła zmiana tego państwa.
Wnoszący odwołanie podnosi przede wszystkim, że w pełni zgadza się z założeniem rozumowania Sądu przedstawionym w pkt 47–50 zaskarżonego wyroku w odniesieniu do celu dodatku zagranicznego, który polega na zrekompensowaniu niedogodności i obciążeń ponoszonych przez urzędnika ze względu na odległość między państwem miejsca zatrudnienia a państwem jego miejsca pochodzenia.
Konieczność zapewnienia takiej rekompensaty przez cały okres kariery zawodowej urzędnika w państwie, w którym podjął on swoje obowiązki, jest oczywista, ponieważ koszty i niedogodności nie znikają nawet wtedy, gdy urzędnik ten zamieszkiwał za granicą cały okres swojej kariery i stworzył różne rodzaje więzi z państwem miejsca zatrudnienia. Przeciwnie, jak wskazał Sąd w pkt 47 zaskarżonego wyroku, te koszty i niedogodności mogą nawet się powiększyć.
Zdaniem wnoszącego odwołanie związek między państwem miejsca pochodzenia danego urzędnika w chwili jego zatrudnienia a prawem do wypłaty dodatku zagranicznego wyjaśnia, dlaczego brzmienie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, po pierwsze, koncentruje się wyłącznie na okresach poprzedzających wstąpienie do służby przez tego urzędnika, a nie na zdarzeniach, które mogą nastąpić po tym wstąpieniu do służby, a po drugie, posługuje się czasem teraźniejszym trybu oznajmującego w wyrażeniu „nie są lub nie byli obywatelami” państwa miejsca zatrudnienia, co oznacza, że należy wziąć pod uwagę obywatelstwo wspomnianego urzędnika w dacie wstąpienia do służby.
Naruszenie prawa obarczające zaskarżony wyrok wynika zdaniem wnoszącego odwołanie z tego, że Sąd w swoim rozumowaniu doszedł do wniosku niezgodnego z racją bytu dodatku zagranicznego, omówioną w pkt 47–50 zaskarżonego wyroku, czyli że dodatek ten powinien być przyznawany na podstawie okoliczności istniejących w chwili wstąpienia do służby przez danego urzędnika, a prawo do jego wypłaty nie może zostać następnie odebrane, chyba że zainteresowany zmieni miejsce zatrudnienia.
Sąd ponadto przyznał w pkt 36 i 50 zaskarżonego wyroku, że integracja danego urzędnika w państwie miejsca zatrudnienia po wstąpieniu do służby nie ma znaczenia dla prawa do wypłaty dodatku zagranicznego.
Zdaniem wnoszącego odwołanie i wbrew temu, co orzekł Sąd w pkt 51 zaskarżonego wyroku, prawodawca Unii celowo nie poruszył kwestii zmiany obywatelstwa po zatrudnieniu danego urzędnika. Jedynym zaś wnioskiem, jaki należałoby z tego wywieść, biorąc pod uwagę rację bytu dodatku zagranicznego, jest zdaniem wnoszącego odwołanie to, że nabycie nowego obywatelstwa po wstąpieniu do służby przez zainteresowanego nie może stanowić podstawy do odebrania prawa do wypłaty dodatku zagranicznego, jeżeli pierwotnie spełniał on wymagane warunki.
Taka wykładnia znajduje ponadto potwierdzenie w zawartym w pkt 49 zaskarżonego wyroku stwierdzeniu Sądu, zgodnie z którym dodatek zagraniczny ma na celu sprzyjanie rekrutacji z uwzględnieniem jak najszerszego zasięgu geograficznego. Dodatek ten nie może zatem podlegać ponownemu badaniu po wstąpieniu do służby przez zainteresowanego.
Wnoszący odwołanie dodaje w replice, odnosząc się do określenia „fikcja” użytego w pkt 85 zaskarżonego wyroku, że wykładni art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego należy dokonywać w taki sposób, aby uniknąć stosowania takiej „fikcji” polegającej na tym, iż uznaje się, że zmiana obywatelstwa urzędnika następuje z mocą wsteczną od dnia wstąpienia do służby. W chwili przyjęcia art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego prawodawca Unii miał bowiem pełną świadomość istnienia przypadków podwójnego obywatelstwa lub nabycia nowego obywatelstwa. Nie ustalił jednak wyraźnie, by prawo do wypłaty dodatku zagranicznego miało być w takich okolicznościach odbierane.
Ponadto wnoszący odwołanie uważa, że gdyby kryteria przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego były stosowane po wstąpieniu do służby przez danego urzędnika, wówczas należałoby uwzględnić okres zamieszkania w państwie miejsca zatrudnienia. W zakresie zaś, w jakim zmiana miejsca zamieszkania zainteresowanego po wstąpieniu przez niego do służby – jako że warunek zamieszkania jest ważniejszym z dwóch warunków dotyczących oceny potrzeby wypłaty dodatku, a warunek obywatelstwa ma charakter drugorzędny – nie pociąga za sobą ponownej oceny potrzeby wypłaty dodatku, podobnie powinno być w przypadku zmiany obywatelstwa zainteresowanego. Zdaniem wnoszącego odwołanie urzędnik albo musiał opuścić państwo swojego miejsca zamieszkania w celu wstąpienia do służby, albo mógł tam pozostać. Tym samym przesłanki przyznania prawa do wypłaty dodatku zagranicznego są w całości oparte na sytuacji poprzedzającej wstąpienie do służby przez zainteresowanego.
Komisja, popierana przez Radę, uważa, że pierwszy zarzut odwołania należy oddalić.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy zauważyć, że wnoszący odwołanie nie sformułował żadnego szczegółowego zarzutu wobec rozumowania przeprowadzonego w pkt 55–73 zaskarżonego wyroku, w którego następstwie Sąd oddalił argumentację, zgodnie z którą wnoszący odwołanie był zmuszony wystąpić o nadanie obywatelstwa belgijskiego w perspektywie ewentualnego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii.
Z powyższego wynika, że badanie pierwszego zarzutu odwołania powinno opierać się na założeniu, że wnoszący odwołanie, mając jedynie obywatelstwo Zjednoczonego Królestwa w dniu wstąpienia do służby w Komisji w 2001 r., dobrowolnie nabył obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia w trakcie swojej kariery zawodowej w listopadzie 2017 r.
Należy przypomnieć, że dodatek zagraniczny przewidziany w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który jest obliczany między innymi na podstawie kwoty wynagrodzenia podstawowego danego urzędnika, stanowi część jego wynagrodzenia wypłacanego miesięcznie.
Przyznanie w prawie służby publicznej Unii takiego składnika wynagrodzenia nie może stwarzać praw nabytych, które mogłyby stać na przeszkodzie jego ewentualnemu uchyleniu (zob. podobnie wyrok z dnia 9 marca 1978 r., Herpels/Komisja,
54/77
,
EU:C:1978:45
, pkt
). Sąd słusznie zatem orzekł w istocie w pkt 38 zaskarżonego wyroku, co nie zostało zresztą zakwestionowane przez wnoszącego odwołanie, że z przepisów regulaminu pracowniczego, a w szczególności z art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, w żaden sposób nie wynika, by przyznanie prawa do wypłaty dodatku zagranicznego stanowiło prawo nabyte.
Także słusznie w pkt 37 zaskarżonego wyroku Sąd wywiódł z wyroku przytoczonego w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, iż ze względu na to, że dodatek zagraniczny jest wypłacany co miesiąc, administracja nie może go nadal wypłacać, jeżeli następuje zdarzenie zmieniające w istotny sposób sytuację osoby, która z niego korzysta, w zakresie, w jakim zdarzenie to wywiera wpływ na warunki, od których uzależniono przyznanie prawa do wypłaty tego dodatku.
Nie kwestionując formalnie zasadności tego stwierdzenia, wnoszący odwołanie podnosi jednak, że Sąd błędnie uznał, iż nabycie przez urzędnika obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia w trakcie kariery zawodowej ma wpływ na warunki przyznania prawa do wypłaty dodatku zagranicznego przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Zdaniem wnoszącego odwołanie warunki te powinny, poza przypadkiem zmiany państwa miejsca zatrudnienia przez zainteresowanego, być spełnione wyłącznie przed wstąpieniem przez niego do służby.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego dodatek zagraniczny jest przyznawany urzędnikom, „którzy nie są oraz nigdy nie byli obywatelami państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia”, oraz, na podstawie tiret drugiego, „którzy w okresie pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed wstąpieniem do służby, nie prowadzili swojej głównej działalności zawodowej ani nie posiadali stałego miejsca zamieszkania na europejskim terytorium tego państwa”.
W świetle brzmienia art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego prawo do dodatku zagranicznego jest przyznawane wyłącznie urzędnikowi, który spełnia dwa kumulatywne warunki negatywne przewidziane w tym przepisie (postanowienie z dnia 6 lipca 2021 r., Karpeta-Kovalyova/Komisja,
C‑717/20 P
, niepublikowane,
EU:C:2021:542
, pkt
), z których pierwszy, zawarty w tiret pierwszym tego przepisu, wymaga, by urzędnik ten nie był oraz nigdy wcześniej nie był obywatelem państwa, na którego terytorium znajduje się jego miejsce zatrudnienia.
Jeżeli, jak twierdzi wnoszący odwołanie, warunek, zgodnie z którym dani urzędnicy „nie są i nigdy nie byli obywatelami” państwa miejsca zatrudnienia, należałoby oceniać wyłącznie w dniu wstąpienia do służby przez zainteresowanych, a nie w trakcie całego okresu ich kariery zawodowej, przepis ten, w którym zastosowano czas teraźniejszy trybu oznajmującego i który dotyczy składnika wynagrodzenia danego urzędnika wypłacanego comiesięcznie, zostałby w sposób nieunikniony zredagowany odmiennie, jak o tym słusznie napomknął Sąd w pkt 45 zaskarżonego wyroku.
Tak więc brzmienie wspomnianego przepisu nie ograniczyłoby się do odniesienia się do daty „wstąpienia do służby” przez zainteresowanego wyłącznie w celu dokonania oceny spełnienia drugiego warunku, również negatywnego, stosowania art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, czyli braku stałego miejsca zamieszkania lub prowadzenia działalności zawodowej na terytorium państwa miejsca zatrudnienia zainteresowanego w trakcie „pięcioletniego okresu odniesienia” kończącego się sześć miesięcy przed wspomnianą datą. Przeciwnie, nieuchronnie odwoływałoby się do tej daty dla celów zbadania spełnienia pierwszego z warunków, zgodnie z którym dany urzędnik nie może posiadać obywatelstwa tego państwa.
Redakcja pozostałych przepisów art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz systematyka tego artykułu potwierdzają analizę, zgodnie z którą ten pierwszy warunek, dotyczący braku obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia, nie ogranicza się do odnoszenia się do obywatelstwa, jakie dany urzędnik posiadał przed wstąpieniem do służby.
Po pierwsze, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) tego załącznika prawo do wypłaty dodatku zagranicznego może bowiem zostać przyznane również urzędnikom, którzy „są lub byli obywatelami” państwa miejsca zatrudnienia i którzy spełniają pozostałe warunki tego przepisu. Ponadto należy zauważyć, że dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą, o którym mowa w art. 4 ust. 2 wspomnianego załącznika, jest przyznawany urzędnikowi, który „nie jest i nigdy nie był obywatelem państwa, na którego terytorium jest zatrudniony”, i który nie spełnia pozostałych warunków uzyskania dodatku zagranicznego. Tym samym żaden z tych przepisów nie sugeruje, że warunek dotyczący istnienia lub braku obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia danego urzędnika wiąże się wyłącznie z obywatelstwem tego urzędnika posiadanym w dniu wstąpienia przez niego do służby w instytucjach Unii.
Po drugie, co się tyczy systematyki art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, należy zauważyć, że na mocy art. 4 ust. 3 tego załącznika, urzędnik, który po zawarciu związku małżeńskiego uzyskał automatycznie obywatelstwo państwa, na którego terytorium znajduje się jego miejsce zatrudnienia, bez możliwości zrzeczenia się go, „traktowany jest na równi” z urzędnikiem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze wspomnianego załącznika. Ów art. 4 ust. 3, wprowadzony do regulaminu pracowniczego w następstwie ogłoszenia wyroków z dnia 20 lutego 1975 r., Airola/Komisja (
21/74
,
EU:C:1975:24
) i z dnia 20 lutego 1975 r., Van den Broeck/Komisja (
37/74
,
EU:C:1975:25
), neutralizuje w ten sposób skutki uzyskania z urzędu, w drodze zawarcia związku małżeńskiego, obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia danego urzędnika, jeżeli ten ostatni nie może się go zrzec.
Artykuł 4 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego byłby zaś pozbawiony skuteczności (effet utile), gdyby przepis, do którego odsyła, miał odnosić się wyłącznie do uzyskania obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia danego urzędnika przed wstąpieniem do służby przez tego ostatniego. Skoro bowiem celem art. 4 ust. 3 tego załącznika jest – aby zagwarantować przestrzeganie zasady niedyskryminacji – unikanie sytuacji, w której urzędnikowi zostaje odebrane prawo do wypłaty dodatku zagranicznego przez administrację w następstwie uzyskania po zawarciu związku małżeńskiego obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia, bez możliwości zrzeczenia się go, przepis ten, podobnie jak art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze załącznika VII do regulaminu pracowniczego, do którego odsyła, powinien mieć zastosowanie nawet wtedy, gdy obywatelstwo zostało uzyskane po wstąpieniu do służby przez zainteresowanego.
Ponadto uwzględnienie szczegółowych zarzutów wnoszącego odwołanie sformułowanych w odniesieniu do wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego przyjętej w zaskarżonym wyroku oznaczałoby uznanie – w przypadku nabycia przez danego urzędnika obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia po wstąpieniu przez niego do służby – że obywatelstwo pochodzenia tego urzędnika jest jedynym „rzeczywistym obywatelstwem” tego urzędnika, co Trybunał wyraźnie odrzucił w wyroku z dnia 14 grudnia 1979 r., Devred/Komisja (
257/78
,
EU:C:1979:294
, pkt
).
Jest prawdą, że integracja danego urzędnika w państwie miejsca zatrudnienia po wstąpieniu przez niego do służby jest obojętna z punktu widzenia stosowania art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Jest prawdą również, że jak wielokrotnie orzekał Trybunał, celem dodatku zagranicznego jest zrekompensowanie szczególnych obciążeń i niedogodności wynikających z podjęcia służby w instytucjach Unii tym urzędnikom, którzy z tego powodu są zobowiązani do zmiany miejsca zamieszkania (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 1994 r., Magdalena Fernández/Komisja,
C‑452/93 P
,
EU:C:1994:332
, pkt
; postanowienie z dnia 6 lipca 2021 r., Karpeta-Kovalyova/Komisja,
C‑717/20 P
, niepublikowane,
EU:C:2021:542
, pkt
).
Jednakże względy te nie oznaczają, że nawet jeśli warunek dotyczący obywatelstwa danego urzędnika jest uznawany za drugorzędny (zob. w szczególności podobnie wyrok z dnia 15 stycznia 1981 r., Vutera/Komisja,
1322/79
,
EU:C:1981:6
, pkt
), stosowanie tego warunku musi nieuchronnie odbywać się z pominięciem zdarzeń takich jak zmiana obywatelstwa, które zaszły po wstąpieniu do służby przez danego urzędnika.
Jest również prawdą, jak wskazał Sąd w pkt 47 zaskarżonego wyroku, że obciążenia i niedogodności wynikające ze wstąpienia do służby w instytucjach Unii mogą utrzymywać się w stosunku do urzędników, którzy – podobnie jak wnoszący odwołanie – nabyli w trakcie kariery dobrowolnie obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia.
Niemniej jednak regulamin pracowniczy nie ignoruje takiej sytuacji, ponieważ dodatek zagraniczny nie zostaje w takim przypadku automatycznie utracony na przyszłość. Pomimo istotnej zmiany sytuacji osobistej danego urzędnika spowodowanej nabyciem obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia regulamin pracowniczy pozwala bowiem temu urzędnikowi zachować, pod pewnymi warunkami, prawo do takiego dodatku, nie na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do tego regulaminu, lecz na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) tego załącznika.
O ile jest prawdą, jak podnosi wnoszący odwołanie i jak zresztą podkreślił Sąd w pkt 76 zaskarżonego wyroku, że przesłanki zastosowania art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego są interpretowane przez sądy Unii w sposób bardziej restrykcyjny niż te zawarte w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie tego załącznika, o tyle należy zauważyć, że wnoszący odwołanie nie sformułował jednak żadnego zarzutu w odniesieniu do takiej różnicy, podobnie jak nie zarzucił Sądowi, że w pkt 125–127 zaskarżonego wyroku Sąd ten oddalił zarzut niezgodności z prawem art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który podniósł on posiłkowo w pierwszej instancji.
Tym samym Sąd słusznie zinterpretował art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w ten sposób, że urzędnik, który po wstąpieniu do służby nabywa obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia, traci na przyszłość prawo do korzystania z dodatku zagranicznego, który został mu przyznany na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, co oznacza, że prawo do wypłaty tego dodatku tego urzędnika powinno zostać ponownie zbadane przez administrację, jak stwierdził w istocie Sąd w pkt 52 zaskarżonego wyroku.
Z powyższego wynika, że pierwszy zarzut odwołania należy oddalić jako bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego nieuzasadnionej dyskryminacji wynikającej z zastosowania przez Sąd art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego
Argumentacja stron
Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd niewłaściwie zbadał przedstawioną w pierwszej instancji argumentację, zgodnie z którą stosowanie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego do urzędników, którzy po wstąpieniu do służby nabyli obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia, ma charakter dyskryminujący.
Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd nie dokonał prawidłowej analizy, po pierwsze, różnych istniejących sytuacji, a po drugie, kwestii, czy dyskryminacja, którą powinien był stwierdzić, mogła być obiektywnie uzasadniona.
Mając na względzie cel dodatku zagranicznego, wnoszący odwołanie utrzymuje, że urzędnicy, którzy nabywają obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia w trakcie kariery zawodowej, oraz urzędnicy, którzy mieli to obywatelstwo w dniu wstąpienia do służby, określeni w pkt 87 i 89 zaskarżonego wyroku, stanowią dwie wyraźnie odrębne kategorie urzędników. Na te dwie kategorie urzędników wpływa bowiem jego zdaniem w różny sposób oddalenie od ich miejsca pochodzenia.
Sąd zaś na żadnym etapie swojej analizy nie poruszył kwestii istnienia wspomnianych dwóch kategorii urzędników ani nie rozważył konsekwencji ich identycznego traktowania. W pkt 87–89 zaskarżonego wyroku Sąd po prostu błędnie zrównał kategorię urzędników, którzy nabyli obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia po wstąpieniu do służby, z kategorią urzędników, którzy przed wstąpieniem do służby mieli lub wcześniej mieli takie obywatelstwo.
Gdyby Sąd rozróżnił te dwie kategorie urzędników, stwierdziłby, że na podstawie „fikcji” przyjętej w spornej decyzji są one traktowane w ten sam sposób i podlegają temu samemu „rygorystycznemu domniemaniu” istnienia ścisłych więzi z miejscem zatrudnienia w okresie dziesięciu lat poprzedzających wstąpienie do służby, które to domniemanie może zostać obalone jedynie poprzez wykazanie braku jakiegokolwiek okresu stałego miejsca zamieszkania w państwie miejsca zatrudnienia danego urzędnika w ciągu tych dziesięciu lat.
Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok narusza zatem zasadę równego traktowania, ponieważ kategoria urzędników, którzy nie nabyli obywatelstwa państwa ich miejsca zatrudnienia przed wspomnianymi dziesięcioma latami lub w ciągu tych dziesięciu lat, w sposób niesprawiedliwy podlega temu „rygorystycznemu domniemaniu”.
Wnoszący odwołanie dodaje w replice, że wykładnia i stosowanie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego nie powinny mieć za punkt wyjścia „fikcji” polegającej na tym, iż uznaje się, że zmiana obywatelstwa danego urzędnika następuje z mocą wsteczną od dnia wstąpienia do służby przez zainteresowanego. Takie podejście nie miałoby żadnego sensu, ponieważ sprowadzałoby się do sprawdzenia, dla celów przyznania prawa do wypłaty dodatku zagranicznego, czy urzędnik ten podczas tych dziesięciu lat zerwał jakąkolwiek więź z państwem, którego nie był obywatelem. Z definicji zaś więź, która nie istniała, nie może zostać zerwana.
Co więcej, „fikcja” ta oznacza zdaniem wnoszącego odwołanie „przeniesienie kategorii”. Innymi słowy, w odpowiedzi na argumentację wnoszącego odwołanie dotyczącą naruszenia zasady równego traktowania, Sąd, podobnie jak Komisja, „przeniósł wnoszącego odwołanie z jednej kategorii do drugiej”. Zdaniem wnoszącego odwołanie żaden zarzut dyskryminacji nigdy nie mógłby zaś zostać uwzględniony, gdyby była możliwa – jak to uczynił Sąd w zaskarżonym wyroku – fikcyjna zmiana kategoryzacji w celu usunięcia różnicy w traktowaniu pomiędzy rozpatrywanymi kategoriami.
Zdaniem wnoszącego odwołanie wskazana w ten sposób różnica w traktowaniu nie może być uzasadniona celem leżącym u podstaw przyznawania prawa do dodatku zagranicznego, mimo że cel ten został prawidłowo przypomniany w pkt 47–50 zaskarżonego wyroku.
W tym względzie okoliczność, że – jak wskazał Sąd w pkt 86 zaskarżonego wyroku – dodatek zagraniczny ma być wypłacany przez cały okres pełnienia obowiązków, jest zdaniem wnoszącego odwołanie bez znaczenia. Nie kwestionując prawdziwości tego twierdzenia, wnoszący odwołanie twierdzi, że należy odróżnić przysługiwanie korzyści wynikającej z regulaminu pracowniczego od podstawy prawnej będącej źródłem tej korzyści. Jako że prawo do wypłaty dodatku zagranicznego zostaje ustalone na podstawie okoliczności istniejących w okresie poprzedzającym wstąpienie do służby przez danego urzędnika, to właśnie ocena tego okresu oraz decyzja dotycząca odmowy przyznania prawa do wypłaty tego dodatku są zdaniem wnoszącego odwołanie źródłem tej dyskryminacji. Punkt 86 zaskarżonego wyroku jest zresztą niespójny ze stwierdzeniem zawartym w szczególności w pkt 47 tego wyroku, zgodnie z którym wspomniany dodatek jest wypłacany w celu zrekompensowania oddalenia zainteresowanego od miejsca pochodzenia, które to oddalenie trwa przez cały okres kariery zawodowej danego urzędnika.
Poprzez pominięcie analizy celu dodatku zagranicznego przy badaniu zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania Sąd naruszył zdaniem wnoszącego odwołanie prawo. Ponadto przeprowadzona w pkt 93–97 zaskarżonego wyroku analiza statystyk przekazanych przez instytucje Unii jest w tym względzie pozbawiona znaczenia z prawnego punktu widzenia.
Sąd również niesłusznie zdaniem wnoszącego odwołanie nie zastosował art. 1e ust. 5 regulaminu pracowniczego i w konsekwencji orzekł, że na Komisji nie spoczywa obowiązek uzasadnienia każdej różnicy w traktowaniu.
Komisja i Rada podnoszą, że drugi zarzut odwołania należy oddalić.
Ocena Trybunału
Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania wymaga, aby podobne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (wyrok z dnia 25 marca 2021 r., Alvarez y Bejarano i in./Komisja,
C‑517/19 P i C‑518/19 P
,
EU:C:2021:240
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego dodatek zagraniczny jest wypłacany „urzędnikom, którzy są lub byli obywatelami państwa, na którego terytorium znajduje się ich miejsce zatrudnienia, którzy jednak przez okres 10 lat kończący się w dniu wstąpienia przez nich do służby posiadali stałe miejsce zamieszkania poza europejskim terytorium tego państwa z przyczyn innych niż wykonywanie obowiązków w służbie państwowej lub na rzecz organizacji międzynarodowej”.
W konsekwencji, jeśli urzędnik „jest lub był” obywatelem państwa swojego miejsca zatrudnienia, aby móc skorzystać z dodatku zagranicznego, musi spełnić warunki przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
Jest prawdą, że w przypadku urzędnika, który – tak jak wnoszący odwołanie – dobrowolnie nabył obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia w trakcie swojej kariery zawodowej, zastosowanie tych warunków sprowadza się do sprawdzenia, jak słusznie wskazuje wnoszący odwołanie, czy w okresie dziesięciu lat poprzedzających wstąpienie zainteresowanego do służby stale zamieszkiwał poza europejskim terytorium tego państwa.
Artykuł 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego nie przewiduje bowiem żadnej innej sytuacji, w jakiej urzędnik, który jest lub był obywatelem państwa swojego miejsca zatrudnienia w rozumieniu lit. b) tego przepisu, jest uprawniony do wypłaty dodatku zagranicznego.
Niemniej jednak, po pierwsze, jak wskazano w pkt 50 niniejszego wyroku, wnoszący odwołanie nie kwestionuje zawartej w pkt 76 zaskarżonego wyroku oceny, zgodnie z którą w odniesieniu do urzędników posiadających obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia okoliczność utrzymywania lub ustanowienia w nim zwykłego miejsca zamieszkania – choćby na bardzo krótki okres w trakcie „dziesięcioletniego okresu odniesienia” – wystarczy, aby spowodować odmowę przyznania lub utratę tego dodatku.
Po drugie, należy uściślić, że dla celów dokonania oceny jego prawa do korzystania z tego dodatku wnoszący odwołanie został potraktowany na równi z urzędnikami posiadającymi obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia dopiero od dnia, w którym sam dobrowolnie nabył to obywatelstwo, a nie przed tym dniem.
Jednakże wnoszący odwołanie twierdzi, że nawet licząc od tej daty, znajduje się on w sytuacji obiektywnie odmiennej od sytuacji urzędnika, który posiada, jeszcze przed wstąpieniem do służby, obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia, ponieważ jego miejscem pochodzenia pozostaje niezmiennie Szkocja.
Taka argumentacja sprowadza się do pominięcia okoliczności, że podczas gdy na mocy art. 7 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego miejsce pochodzenia danego urzędnika jest określane na dzień zatrudnienia zainteresowanego, a zmiana tego miejsca podczas pozostawania zainteresowanego w służbie może nastąpić jedynie wyjątkowo na należycie uzasadniony wniosek tego ostatniego, przyznanie prawa do wypłaty dodatku zagranicznego odnosi się do innych kryteriów i prawo to, w przypadku istotnej zmiany okoliczności zaistniałej po wstąpieniu do służby przez zainteresowanego, powinno zostać ponownie zbadane przez administrację niezależnie od jego wniosku.
Przepisy regulaminu pracowniczego dotyczące ustalania i zmiany miejsca pochodzenia nie mają w konsekwencji znaczenia dla obiektywnego odróżnienia sytuacji wnoszącego odwołanie od sytuacji innego urzędnika, który jest lub był obywatelem państwa miejsca zatrudnienia przed wstąpieniem do służby, w ramach stosowania art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego.
Tym samym dla celów oceny prawa do korzystania z dodatku zagranicznego, i jak stwierdził w istocie Sąd w pkt 87 zaskarżonego wyroku, jedyną kategorią urzędników, z którą wnoszącego odwołanie można obiektywnie porównać, po nabyciu przez niego obywatelstwa belgijskiego, jest kategoria urzędników posiadających obywatelstwo belgijskie.
Dalsze traktowanie wnoszącego odwołanie po nabyciu przez niego obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia na równi – czego żąda ten ostatni – z urzędnikami, którzy nie są i nigdy nie byli obywatelami tego państwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze załącznika VII do regulaminu pracowniczego, sprowadzałoby się do pominięcia konkretnych kategorii ustanowionych w art. 4 tego załącznika VII, w tym kategorii określonej w art. 4 ust. 3 wspomnianego załącznika.
Sytuacja wnoszącego odwołanie jest ostatecznie porównywalna z sytuacją urzędnika, który mimo że miał możliwość skorzystania z uprawnienia do zrzeczenia się obywatelstwa państwa miejsca zatrudnienia, uzyskanego z urzędu w następstwie zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem tego państwa, postanowił dobrowolnie zachować to obywatelstwo, co prowadzi do zastosowania wobec tego urzędnika przesłanek przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 1979 r., Devred/Komisja,
257/78
,
EU:C:1979:294
, pkt
,
).
Z tego względu niestosowanie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego do sytuacji wnoszącego odwołanie od dnia, w którym nabył on obywatelstwo belgijskie, prowadziłoby do traktowania go bez obiektywnego uzasadnienia w sposób bardziej korzystny niż urzędników, którzy mimo że mogli zrzec się obywatelstwa państwa ich miejsca zatrudnienia, uzyskanego z urzędu w wyniku zawarcia związku małżeńskiego, postanowili zachować to obywatelstwo, a nawet, jak zauważył Sąd w pkt 87 zaskarżonego wyroku, do ich traktowania w sposób bardziej korzystny niż obywateli belgijskich z urodzenia, którzy wstąpili do służby w instytucji Unii mającej siedzibę w Belgii, a którzy musieli spełnić rygorystyczne warunki określone w tym przepisie, aby korzystać z dodatku zagranicznego przez cały okres swojej kariery zawodowej.
Ponadto należy przypomnieć, że ponowne badanie sytuacji osobistej urzędnika, takiej jak sytuacja wnoszącego odwołanie, na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, licząc od dnia, w którym zainteresowany nabył obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia, nie oznacza automatycznie odebrania prawa do wypłaty dodatku zagranicznego na przyszłość. W następstwie takiego ponownego badania urzędnik ten przestaje bowiem otrzymywać ten dodatek tylko wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że w okresie dziesięciu lat poprzedzających wstąpienie do służby stale zamieszkiwał na europejskim terytorium tego państwa.
O ile zaś wnoszący odwołanie nigdy nie twierdził w czasie trwania postępowania spornego, że faktycznie nie miał stałego miejsca zamieszkania w Belgii, przynajmniej w odniesieniu do części „dziesięcioletniego okresu odniesienia”, o tyle wydaje się, że w ogólności drugi warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego będzie łatwiej spełnić urzędnikowi, który podczas swojej kariery zawodowej został naturalizowany, niż urzędnikowi, który posiada obywatelstwo państwa swojego miejsca zatrudnienia od urodzenia lub który nabył je jeszcze przed wstąpieniem do służby i w odniesieniu do którego można domniemywać, że utrzymywał liczne i ścisłe więzi z tym państwem.
W związku z tym, stwierdzając w istocie w pkt 97 zaskarżonego wyroku, że aby móc nadal korzystać z dodatku zagranicznego, licząc od dnia, w którym wnoszący odwołanie nabył dobrowolnie obywatelstwo państwa miejsca zatrudnienia, powinien on spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, podobnie jak każdy urzędnik posiadający to obywatelstwo, Sąd nie naruszył zasady równego traktowania.
Wynika z tego, że zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny.
W świetle całości powyższych rozważań, ponieważ żaden z zarzutów podniesionych na poparcie odwołania nie został uwzględniony, odwołanie należy w całości oddalić.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach.
Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie jego art. 184 § 1, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ wnoszący odwołanie przegrał sprawę, zgodnie z żądaniem Komisji należy obciążyć go własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.
Zgodnie z art. 184 § 4 wspomnianego regulaminu postępowania interwenient w pierwszej instancji, który nie wniósł odwołania, może zostać obciążony kosztami postępowania odwoławczego tylko wtedy, gdy brał udział w postępowaniu przed Trybunałem na etapie pisemnym lub ustnym. Jeżeli interwenient taki brał udział w postępowaniu, Trybunał może zdecydować, że pokrywa on własne koszty.
Ponieważ w niniejszej sprawie Rada, interwenient w pierwszej instancji, nie będąc autorem odwołania, brała udział w postępowaniu przed Trybunałem, należy postanowić, że pokryje ona własne koszty.

Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje oddalone.

2)
Colin Brown pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)
Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.