CELEX: 62017CJ0313
Odwołanie
Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem
Dopuszczalność
Postępowanie w sprawie dostosowania skargi
Konieczność dostosowania zarzutów i argumentów
Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej
Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych
Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie

W swoim odwołaniu George Haswani wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2017 r., Haswani/Rada (T‑231/15, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”,
EU:T:2017:200
) z uwagi na to, że Sąd oddalił jako niedopuszczalne jego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (
Dz.U. 2016, L 141, s. 125
) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (
Dz.U. 2016, L 141, s. 30
) (zwanych dalej łącznie „aktami z dnia 27 maja 2016 r.”).
Ramy prawne
Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem, w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowania w pierwszej instancji (zwanego dalej „regulaminem postępowania przed Sądem”), zatytułowany „Dostosowanie skargi”, jest zredagowany następująco:
„1.   W przypadku gdy akt, o którego stwierdzenie nieważności się wnosi, został zastąpiony lub zmieniony przez inny akt mający ten sam przedmiot, skarżący może, przed zamknięciem ustnego etapu postępowania lub przed podjęciem przez Sąd decyzji o rozstrzygnięciu sprawy z pominięciem ustnego etapu postępowania, dostosować skargę w celu uwzględnienia tej nowej okoliczności.
2.   Dostosowania skargi dokonuje się w odrębnym piśmie w terminie przewidzianym w art. 263 akapit szósty TFUE, w którym można wystąpić z żądaniem stwierdzenia nieważności aktu uzasadniającego dostosowanie skargi.
3.   Pismo dostosowujące skargę zawiera:
a)
dostosowane żądania;
b)
w stosownym przypadku dostosowane zarzuty i argumenty;
c)
w stosownym przypadku dowody i wnioski dowodowe związane z dostosowaniem żądań.
4.   Do pisma dostosowującego skargę załącza się akt uzasadniający dostosowanie skargi. Jeżeli akt ten nie został załączony, sekretarz wyznacza skarżącemu rozsądny termin na jego przedstawienie. Jeżeli skarżący nie usunie tego braku w wyznaczonym terminie, Sąd rozstrzyga, czy niespełnienie tego wymogu powoduje niedopuszczalność pisma dostosowującego skargę.
5.   Niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie dopuszczalności pisma dostosowującego skargę prezes wyznacza pozwanemu termin na ustosunkowanie się do tego pisma.
[…]”.
Okoliczności powstania sporu, skarga do Sądu i zaskarżony wyrok
Wnoszący odwołanie jest przedsiębiorcą będącym obywatelem syryjskim, założycielem i współwłaścicielem spółki naftowo-gazowej HESCO.
W drodze dwóch aktów z dnia 6 marca 2015 r. jego nazwisko zostało dodane do wykazu zawartego w załączniku I do decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (
Dz.U. 2013, L 147, s. 14
) oraz w wykazie zawartym w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (
Dz.U. 2012, L 16, s. 1
) z następujących powodów:
„Znany syryjski biznesmen, współwłaściciel HESCO Engineering and Construction Company, dużego przedsiębiorstwa inżyniersko-budowlanego w Syrii. Blisko powiązany z reżimem syryjskim.
George Haswani wspiera reżim i czerpie z niego korzyści, odgrywając rolę pośrednika w umowach dotyczących zakupu ropy naftowej od ISIL przez reżim syryjski.
Czerpie również korzyści z reżimu dzięki preferencyjnemu traktowaniu, w tym uzyskaniu kontraktu (w charakterze podwykonawcy) ze Strojtransgaz, dużym rosyjskim przedsiębiorstwem zajmującym się ropą naftową”.
W dniu 5 maja 2015 r. wnoszący odwołanie wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności aktów z dnia 6 marca 2015 r.
W dniu 28 maja 2015 r. Rada przyjęła decyzję (WPZiB) 2015/837 zmieniającą decyzję 2013/255 (
Dz.U. 2015, L 132, s. 82
), która przedłuża obowiązywanie tejże decyzji do dnia 1 czerwca 2016 r. oraz zmienia załącznik I do tej decyzji. Tego samego dnia Rada przyjęła również rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/828 dotyczące wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (
Dz.U. 2015, L 132, s. 3
) i zmieniające załącznik II do tego ostatniego rozporządzenia.
W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 czerwca 2015 r. wnoszący odwołanie dostosował skargę, wnosząc także o stwierdzenie nieważności decyzji 2015/837 i rozporządzenia wykonawczego 2015/828.
W dniu 12 października 2015 r. Rada przyjęła, po pierwsze, decyzję (WPZiB) 2015/1836 zmieniającą decyzję 2013/255 (
Dz.U. 2015, L 266, s. 75
) oraz, po drugie, rozporządzenie (UE) 2015/1828 zmieniające rozporządzenie nr 36/2012 (
Dz.U. 2015, L 266, s. 1
) i zmieniające załącznik II do tego rozporządzenia (zwane dalej „aktami z dnia 12 października 2015 r.”).
Zmiany dotyczyły w szczególności kryteriów umieszczenia w załączonych wykazach w odniesieniu do art. 28 ust. 2 decyzji 2013/255 oraz art. 15 ust. 1a rozporządzenia nr 36/2012. W szczególności kryteria odpowiedzialności za represję lub związek z reżimem zostały uzupełnione wykazem osób objętych siedmioma kategoriami, w tym kategorią „wiodących przedsiębiorców działających w Syrii”.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. Rada powiadomiła wnoszącego odwołanie o zamiarze pozostawienia jego nazwiska w rozpatrywanych wykazach oraz o zmianie wskazanych w odniesieniu do niego powodów. Wnoszący odwołanie odpowiedział Radzie za pośrednictwem swego adwokata w piśmie z dnia 12 maja 2016 r.
Aktami z dnia 27 maja 2016 r. Rada umieściła nazwisko wnoszącego odwołanie w załącznikach do wspomnianych aktów, wymieniając następujące powody:
„Prominentny przedsiębiorca działający w Syrii, posiadający udziały lub prowadzący działalność w sektorze inżynieryjnym, budowlanym oraz ropy naftowej i gazu. Posiada udziały lub znaczne wpływy w szeregu przedsiębiorstw i podmiotów w Syrii, w szczególności w firmie HESCO Engineering and Construction Company – jednym z głównych przedsiębiorstw inżynieryjnych i budowlanych.
George Haswani jest ściśle powiązany z reżimem syryjskim. Wspiera on reżim i jest jego beneficjentem, odgrywając rolę pośrednika w umowach dotyczących zakupu ropy naftowej od ISIL przez reżim syryjski. Jest również beneficjentem reżimu dzięki preferencyjnemu traktowaniu, w tym uzyskaniu kontraktu (w charakterze podwykonawcy) ze Strojtransgaz, dużym rosyjskim przedsiębiorstwem zajmującym się ropą naftową”.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 lipca 2016 r. (zwanym dalej „drugim pismem dostosowującym” lub „drugim wnioskiem o zezwolenie na dostosowanie”) wnoszący odwołanie złożył wniosek o dostosowanie skargi, wnosząc także o stwierdzenie nieważności aktów z dnia 27 maja 2016 r.
Pismem z dnia 22 lipca 2016 r. Rada złożyła uwagi dotyczące drugiego pisma dostosowującego, uznając je za niekompletne i niedokładne.
W zaskarżonym wyroku Sąd odrzucił w szczególności jako niedopuszczalny drugi wniosek o zezwolenie na dostosowanie, ze względu na to, że zgodnie z art. 86 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem drugie pismo dostosowujące powinno zawierać dostosowane zarzuty i argumenty na poparcie żądań stwierdzenia nieważności.
Sąd orzekł zatem w pkt 41–47 wspomnianego wyroku, że skoro przepisy dotyczące środków ograniczających lub kryteria umieszczenia w wykazach uległy zmianie, wnoszący odwołanie powinien dostosować swe zarzuty i argumenty, tak by to uwzględnić, oraz że w niniejszym przypadku wymóg ten nie został spełniony, ponieważ drugi wniosek o zezwolenie na dostosowanie ograniczał się do wystąpienia o rozszerzenie żądań skargi i nie zawierał ani innego wyjaśnienia, ani nowych okoliczności faktycznych lub prawnych uwzględniających zmiany w ramach stosowanych przepisów, a w szczególności wprowadzenie nowych kryteriów umieszczenia w wykazie.
Żądania stron przed Trybunałem
George Haswani wnosi do Trybunału o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim został w nim odrzucony jako niedopuszczalny drugi wniosek o zezwolenie na dostosowanie;
–
w rezultacie wykreślenie nazwiska „George’a Haswaniego” z wykazów ujętych w załącznikach do aktów z dnia 27 maja 2016 r.;
–
stwierdzenie nieważności aktów z dnia 12 października 2015 r.;
–
zasądzenie od Rady Unii Europejskiej zapłaty 700000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie podnoszone przez wnoszącego odwołanie szkody;
–
obciążenie Rady kosztami postępowania przed Trybunałem i całością kosztów postępowania przez Sądem.
Rada wnosi do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania;
–
obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.
Komisja Europejska jako interwenient w pierwszej instancji złożyła na podstawie art. 172 regulaminu postępowania przed Trybunałem odpowiedź na odwołanie, w której przyłącza się do żądań Rady i wnosi do Trybunału o odrzucenie lub oddalenie odwołania w całości i obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
W swoich zarzutach, które należy zbadać łącznie, G. Haswani utrzymuje zasadniczo, że uznając za niedopuszczalny – z powodów wskazanych w pkt 15 niniejszego wyroku – drugi wniosek o zezwolenie na dostosowanie, Sąd dopuścił się w wyroku trzech błędów stanowiących naruszenie prawa.
Argumentacja stron
George Haswani zarzuca Sądowi, że dopuścił się pierwszego naruszenia prawa z tego względu, iż naruszył art. 86 §§ 4 i 5 regulaminu postępowania przed Sądem. Z przepisów tych zdaniem wnoszącego odwołanie wynika, że jeżeli skarżący nie załączył do swojej skargi kopii aktu uzasadniającego dostosowanie skargi, sekretarz Sądu powinien wyraźnie wezwać go do usunięcia tego braku w określonym z góry terminie, a w przypadku braku takiego wezwania jego wniosek nie mógłby zostać odrzucony przez Sąd jako niedopuszczalny. W związku z tym skoro nieprzedstawienie aktu uzasadniającego dostosowanie skargi nie powoduje automatycznie niedopuszczalności wniosku o dostosowanie, ta sama zasada powinna mieć tym bardziej zastosowanie w przypadku nieprzedstawienia dostosowanych zarzutów.
Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd dopuścił się w zaskarżonym wyroku drugiego naruszenia prawa w zakresie, w jakim uznał, że mógł on odrzucić żądania wnoszącego odwołanie zawarte w drugim piśmie dostosowującym jako niedopuszczalne, nie badając nawet, czy wnoszący odwołanie otrzymał od sekretarza wezwanie do usunięcia braku.
Trzecie naruszenie prawa, którego dopuścił się Sąd, odnosi się zdaniem wnoszącego odwołanie do błędnej interpretacji sformułowania „w stosownym przypadku” zawartego w art. 86 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, z którego wynika, że przedstawienie dostosowanych zarzutów i argumentów nie było konieczne, skoro kryteria umieszczenia w wykazach uległy zmianie w okresie pomiędzy aktami pierwotnie zaskarżonymi a aktami dodanymi do skargi za pośrednictwem wniosku o dostosowanie.
W tym względzie, chociaż wnoszący odwołanie nie kwestionuje faktu, że akty z dnia 12 października 2015 r. poszerzyły liczbę osób, które mogą zostać objęte środkami ograniczającymi, uważa on, iż oczywiste jest, że oprócz niewielkich różnic w sformułowaniu, przyjęte wobec niego w 2016 r. środki są zasadniczo takie same jak środki przyjęte wobec niego w 2015 r. Tymczasem Sąd sam uznał, że powody te nie były uzasadnione, ponieważ żaden z dostarczonych przez Radę dokumentów – czy to nieprecyzyjnych artykułów prasowych, czy to fragmentów stron internetowych – nie miał wystarczającej wartości dowodowej. W związku z tym G. Haswani uważa, że nie można było od niego wymagać, pod rygorem niedopuszczalności wniosku o dostosowanie, przedstawienia dostosowanych zarzutów, gdyż byłoby to „zbyteczne”.
Rada wyraża wątpliwości co do dopuszczalności odwołania, w którym nie wskazano w wystarczającym zakresie naruszonych przepisów prawa Unii, oraz uważa, że drugie podnoszone naruszenie prawa nie jest wystarczająco uzasadnione.
Ponadto Rada uważa, że odwołanie jest oczywiście bezzasadne. Przypomina ona argumentację, którą przedstawiła z powodzeniem w postępowaniu w pierwszej instancji w odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności drugiego pisma dostosowującego skargę.
Argumentacja ta polega na ekstrapolacji na wniosek o dostosowanie wymagań dotyczących zarzutów skargi wszczynającej postępowanie, która to powinna, pod rygorem niedopuszczalności, zawierać, chociażby zwięzłe, przedstawienie powołanych zarzutów zgodnie z art. 76 lit. d) regulaminu Sądu.
Rada uważa, że to, co zostało orzeczone w odniesieniu do rozpatrywanego w niniejszej sprawie wniosku o dostosowanie stanowi utrwalone orzecznictwo Sądu, który oddalił już wcześniej w podobny sposób inny wniosek o dostosowanie (wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., Kliuiev/Rada,
T‑341/14
,
EU:T:2016:47
, pkt
–
).
Rada, opierając się na opinii rzecznik generalnej w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r., HX/Rada (
C‑423/16 P
,
EU:C:2017:848
, pkt
), jest zdania, iż zasadę wynikającą z zawartego w art. 86 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem sformułowania „w stosownych przypadkach” należy stosować w zależności od konkretnej sytuacji oraz że zasada ta wymaga przeprowadzenia przez Sąd merytorycznej oceny konieczności przedstawienia dostosowanych zarzutów i argumentów. Wykładnia ta wynika z faktu, że zawarte w art. 86 § 3 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem wymogi formalne służą zapewnieniu kontradyktoryjności postępowania i umożliwieniu Sądowi orzekania w sposób świadomy oraz nie stanowią „celu samego w sobie”. W tym względzie Sądowi przysługuje pewien zakres swobodnej oceny.
Komisja, która przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, popierając przedstawione przez Radę uwagi na piśmie, przyjęła analogiczną argumentację. Komisja wskazuje w szczególności na „wyjątkowo lakoniczny” charakter drugiego pisma dostosowującego. Jej zdaniem w przypadku „tak lakonicznego” pisma nic nie stoi na przeszkodzie, aby Sąd stwierdził niedopuszczalność wniosku o dostosowanie, którego nie byłby on w stanie ocenić pod względem merytorycznym.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy oddalić zastrzeżenia sformułowane przez Radę i Komisję w odniesieniu do dopuszczalności niniejszego odwołania. Z odwołania tego wynika bowiem jasno, że w swoich zarzutach wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył on art. 86 §§ 4 i 5 regulaminu postępowania, orzekając w pkt 39–47 zaskarżonego wyroku, iż drugi wniosek o zezwolenie na dostosowanie należy uznać za niedopuszczalny z tego powodu, że nie zawierał ani dostosowanych zarzutów, ani argumentów. Zarzuty te dotyczą zatem kwestii prawnej, która może być przedmiotem badania Trybunału w postępowaniu odwoławczym.
Należy przypomnieć, że art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem reguluje warunki, w jakich skarżący może – w drodze wyjątku od zasady niezmienności żądań – dostosować skargę, gdy akt, o którego stwierdzenie nieważności się wnosi, został zastąpiony lub zmieniony przez inny akt mający ten sam przedmiot (zob. w szczególności wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., HX/Rada,
C‑423/16 P
,
EU:C:2017:848
, pkt
).
W szczególności z art. 86 § 3 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem wynika, że pismo dostosowujące skargę powinno w stosownym przypadku zawierać zarzuty i argumenty dostosowane do zarzutów i argumentów podniesionych w skardze.
Użycie w treści tego przepisu sformułowania „w stosownym przypadku” wskazuje jednoznacznie, że pismo dostosowujące skargę powinno zawierać dostosowane zarzuty i argumenty wyłącznie w przypadku, gdy jest to konieczne.
Ów wniosek znajduje potwierdzenie w świetle celów art. 86 regulaminu postępowania przed Sądem.
W tym względzie Trybunał orzekł już, że choć obwarowanie wniosku o dostosowanie skargi pewnymi wymogami formalnymi jest w pełni uzasadnione, wymogi takie nie stanowią celu samego w sobie, lecz – przeciwnie – służą zapewnieniu kontradyktoryjności postępowania i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości (wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., HX/Rada,
C‑423/16 P
,
EU:C:2017:848
, pkt
).
Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 61 swojej opinii, wymaganie od skarżącego, który dostosował swoje żądania, aby powtarzał w piśmie dostosowującym skargę zarzuty i argumenty identyczne jak te przedstawione w odniesieniu do pierwotnie zaskarżonego aktu, byłoby sprzeczne z prawidłowym administrowaniem wymiarem sprawiedliwości i z ekonomią procesową.
Jeżeli zatem późniejszy akt zaskarżony w drodze dostosowania skargi jest zasadniczo taki sam jak pierwotnie zaskarżony akt lub różni się od niego jedynie pod względem czysto formalnym, nie można wykluczyć, że nie zawierając w swoim wniosku o dostosowanie dostosowanych zarzutów i argumentów, wnoszący odwołanie zamierzał odnieść się bezwzględnie, choć w sposób dorozumiany, do zarzutów i argumentów skargi wszczynającej postępowanie.
W takim przypadku, badając dopuszczalność pisma dostosowującego skargę, Sąd jest zobowiązany zweryfikować, czy akt zaskarżony w drodze dostosowania skargi zawiera istotne różnice w stosunku do aktu zaskarżonego w drodze skargi wszczynającej postępowanie, które wymagałyby dostosowania zarzutów i argumentów podniesionych na poparcie skargi wszczynającej postępowanie.
Jeżeli w wyniku tego badania Sąd stwierdzi, że skarżący niesłusznie nie zawarł w piśmie dostosowującym skargę dostosowanych zarzutów i argumentów, jest on na podstawie art. 86 § 6 regulaminu postępowania uprawniony – wbrew temu, co utrzymuje G. Haswani – do stwierdzenia niedopuszczalności tego pisma ze względu na niedopełnienie wymogu formalnego przewidzianego w art. 86 § 3 lit. b), podobnie jak w przypadku każdego niedopełnienia wymogu przewidzianego we wspomnianym artykule.
W ramach rzeczonego badania Sąd nie jest zobowiązany do uprzedniego wezwania skarżącego do usunięcia braków polegających na nieprzedstawieniu dostosowanych zarzutów i argumentów. Jak bowiem wskazał rzecznik generalny w pkt 48–57 swojej opinii, obowiązek oceny konieczności dostosowania zarzutów i argumentów skargi spoczywa na skarżącym, który posiada inicjatywę w postępowaniu oraz wskazuje przedmiot sporu, w szczególności, za pomocą żądań i zarzutów przedstawionych zarówno w ramach wniosku o dostosowanie, jak i w ramach skargi wszczynającej postępowanie (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 listopada 2017 r., British Airways/Komisja,
C‑122/16 P
,
EU:C:2017:861
, pkt
,
).
W tym względzie należy przypomnieć, że o ile w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r., HX/Rada (
C‑423/16 P
,
EU:C:2017:848
, pkt
–
), Trybunał zarzucił Sądowi, iż nie wezwał on uprzednio skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o dostosowanie skargi z tego powodu, że nie został on złożony w odrębnym piśmie zgodnie z art. 86 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, o tyle wziął on pod uwagę szczególne okoliczności tamtej sprawy, a mianowicie niejednoznaczność wersji językowej regulaminu postępowania przed Sądem odpowiadającej językowi wybranemu przez wnoszącego odwołanie.
W sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem w ramach niniejszego odwołania, aby dojść do wniosku, że G. Haswani powinien był zawrzeć w swoim wniosku o dostosowanie skargi dostosowane zarzuty i argumenty, Sąd ograniczył się w pkt 41–47 swojego wyroku do stwierdzenia, iż przepisy dotyczące środków ograniczających, a w szczególności powody umieszczenia nazwisk zainteresowanych osób w rozpatrywanych wykazach, uległy zmianie od momentu wniesienia pierwotnej skargi, oraz że zaskarżone akty w drugim piśmie dostosowującym skargę uwzględniały w szczególności te zmiany, bez zbadania, czy istniała merytorycznie istotna różnica pomiędzy indywidualnymi powodami wskazanymi w odniesieniu do G. Haswaniego w aktach zaskarżonych w drodze skargi wszczynającej postępowanie, a mianowicie w aktach z dnia 6 marca 2015 r. i rozporządzeniu wykonawczym 2015/828, a powodami wskazanymi w odniesieniu do wnoszącego odwołanie w zaskarżonych aktach w drugim piśmie dostosowującym, a mianowicie w aktach z dnia 27 maja 2016 r. w świetle aktów z dnia 12 października 2015 r.
Tym samym Sąd nie przeprowadził weryfikacji, o której mowa w pkt 38 niniejszego wyroku.
Z powyższego wynika, że pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku należy uchylić.
W przedmiocie skargi wniesionej do Sądu
Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli Trybunał uchyla orzeczenie Sądu, może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.
Ponieważ Sąd oddalił jako niedopuszczalny drugi wniosek o zezwolenie na dostosowanie skargi bez przeprowadzenia weryfikacji, o której mowa w pkt 38 niniejszego wyroku, ani wysłuchania stron w tej kwestii, Trybunał uważa, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia.
W przedmiocie kosztów
Ze względu na fakt, że sprawa zostaje przekazana Sądowi do ponownego rozpoznania, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

1)
Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2017 r., Haswani/Rada (
T‑231/15
, niepublikowanego,
EU:T:2017:200
).

2)
Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

3)
Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.