CELEX: 62018TJ0443
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Διαδικασία ανακοπής
Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Vogue Peek & Cloppenburg
Προγενέστερη εθνική εμπορική επωνυμία Peek & Cloppenburg
Σχετικός λόγος απαραδέκτου
Άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001
Συνύπαρξη της εθνικής εμπορικής επωνυμίας και του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση
Συμφωνία οριοθέτησης
Εφαρμογή του εθνικού δικαίου από το EUIPO
Αναστολή της διοικητικής διαδικασίας
Άρθρο 70 του κανονισμού 2017/1001
Κανόνας 20, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95 [νυν άρθρο 71, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2018/625]
Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως

(
)
Ιστορικό της διαφοράς
Στις 17 Μαΐου 2002 η προσφεύγουσα, Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf), υπέβαλε αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (
ΕΕ 1994, L 11, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε [αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2009, L 78, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε, ο οποίος επίσης αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
ΕΕ 2017, L 154, σ. 1
)].
Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι το λεκτικό σημείο Vogue Peek & Cloppenburg.
Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση υπάγονται στις κλάσεις 18, 25 και 35 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας σχετικά με τη διεθνή ταξινόμηση προϊόντων και υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν, για καθεμία από τις κλάσεις αυτές, μετά τον περιορισμό κατά την ενώπιον του EUIPO διαδικασία, στην ακόλουθη περιγραφή:
–
κλάση 18: «Δέρμα και απομιμήσεις δέρματος, είδη από αυτά τα υλικά περιλαμβανόμενα στην κλάση 18, ήτοι σάκοι, τσάντες χειρός, χαρτοφύλακες, βαλίτσες, θήκες για κλειδιά, θήκες για ηλεκτρονικές συσκευές, σετ ταξιδίου, σακίδια πλάτης, πουγγιά, ομπρέλες, αλεξήλια και ράβδοι περιπάτου, μαστίγια, ιπποσκευές και είδη σελλοποιίας· κιβώτια και βαλίτσες»·
–
κλάση 25: «Ενδύματα, υποδήματα, είδη πιλοποιίας»·
–
κλάση 35: «Υπηρεσίες λιανικής πώλησης, παρεχόμενες επίσης και μέσω ιστοθέσεων και εκπομπών τηλεαγορών, σε σχέση με ενδύματα, υποδήματα, είδη πιλοποιίας, ουσίες για πλύσιμο και μέσα λεύκανσης, παρασκευάσματα για καθορισμό, στίλβωση, αφαίρεση λίπους και απόξεση, σαπούνια, είδη αρωματοποιίας, αιθέρια έλαια, καλλυντικά, λοσιόν για τα μαλλιά, οδοντόπαστες, γυαλιά ηλίου, πολύτιμα μέταλλα και κράματά τους καθώς και ρολόγια χειρός από πολύτιμα μέταλλα και κράματά τους, είδη κατασκευασμένα ή επιστρωμένα με τα υλικά αυτά, κοσμήματα, είδη χρυσοχοΐας, πολύτιμοι λίθοι, ωρολόγια και άλλα χρονομετρικά όργανα, δέρμα και απομιμήσεις δέρματος, δέρματα ζώων, κιβώτια και βαλίτσες, σάκοι, τσάντες χειρός, χαρτοφύλακες, πορτοφόλια για κέρματα, θήκες για κλειδιά, θήκες για ηλεκτρονικές συσκευές, σετ ταξιδίου, σακίδια πλάτης, πουγγιά, ομπρέλες, αλεξήλια και ράβδοι περιπάτου, μαστίγια, μαστίγια και είδη σελλοποιίας· οργάνωση και πραγματοποίηση διαφημιστικών εκδηλώσεων και προγραμμάτων επιβράβευσης των πιστών πελατών».
Η αίτηση καταχωρίσεως σήματος δημοσιεύθηκε στο
Δελτίο κοινοτικών σημάτων
αριθ. 10/2003 της 27ης Ιανουαρίου 2003.
Στις 28 Απριλίου 2003 η παρεμβαίνουσα, Peek & Cloppenburg KG (Hamburg), άσκησε ανακοπή, βάσει του άρθρου 42 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρου 46 του κανονισμού 2017/1001), κατά της καταχωρίσεως του προαναφερθέντος σήματος για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που παρατίθενται ανωτέρω στη σκέψη 3.
Η ανακοπή στηριζόταν στην εμπορική ονομασία Peek & Cloppenburg που αναγνωρίζεται ως τέτοια στη Γερμανία και χρησιμοποιείται σε σχέση με την κατασκευή και εμπορία ενδυμάτων για άνδρες, γυναίκες και παιδιά, καθώς και εξαρτημάτων ένδυσης όπως είναι οι ζώνες και άλλα δερμάτινα είδη.
Οι λόγοι που προβλήθηκαν προς στήριξη της ανακοπής ήταν, αφενός, οι προβλεπόμενοι στο άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001), σε συνδυασμό με το άρθρο 5, παράγραφος 2, το άρθρο 6, παράγραφος 3, και το άρθρο 15, παράγραφος 2, του Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen (Markengesetz) (νόμου για την προστασία των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων), της 25ης Οκτωβρίου 1994 (BGBl. 1994 I, σ. 3082, στο εξής νόμος για την προστασία των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων) και, αφετέρου, οι προβλεπόμενοι στο άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94, σε συνδυασμό με το άρθρο 5, παράγραφος 2, το άρθρο 6, παράγραφος 3, και το άρθρο 15, παράγραφος 3, του νόμου για την προστασία των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2005 το τμήμα ανακοπών δέχθηκε την ανακοπή και απέρριψε την αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αναφέρονται στη σκέψη 3 ανωτέρω, βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94 σε συνδυασμό με το άρθρο 5, παράγραφος 2, το άρθρο 6, παράγραφος 3, και το άρθρο 15, παράγραφος 2, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων. Επιπλέον, καταδίκασε την προσφεύγουσα στα έξοδά της.
Στις 15 Νοεμβρίου 2005 η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO, δυνάμει των άρθρων 57 έως 63 του κανονισμού 40/94 (νυν άρθρων 66 έως 71 του κανονισμού 2017/1001), κατά της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών.
Με απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2011, η διαδικασία ανακοπής ανεστάλη λόγω πιλοτικών διαδικασιών ενώπιον του EUIPO, σχετικών με διαδικασίες ανακοπής μεταξύ της προσφεύγουσας και της παρεμβαίνουσας (υποθέσεις R 53/2005-1 και R 262/2005-1) (στο εξής: πιλοτικές διαδικασίες). Στις πιλοτικές διαδικασίες έγιναν δεκτές, με αποφάσεις του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 28ης Φεβρουαρίου 2011, οι ανακοπές βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94 και απορρίφθηκαν οι αιτήσεις της προσφεύγουσας για την καταχώριση του λεκτικού σημείου Peek & Cloppenburg.
Με δύο αποφάσεις της 18ης Απριλίου 2013, Peek & Cloppenburg κατά ΓΕΕΑ – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (
T‑506/11
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2013:197
), και της 18ης Απριλίου 2013, Peek & Cloppenburg κατά ΓΕΕΑ – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (
T‑507/11
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2013:198
), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές που είχε ασκήσει η προσφεύγουσα κατά των αποφάσεων του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 28ης Φεβρουαρίου 2011 στις πιλοτικές διαδικασίες. Με απόφαση της 10ης Ιουλίου 2014,Peek & Cloppenburg κατά ΓΕΕΑ (
C‑325/13 P και C‑326/13 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2014:2059
), το Δικαστήριο απέρριψε τις αιτήσεις αναιρέσεως στο πλαίσιο των οποίων η αναιρεσείουσα ζήτησε την αναίρεση των εν λόγω αποφάσεων.
Μετά την οριστική περάτωση των πιλοτικών διαδικασιών, η παρούσα διαδικασία ανακοπής συνεχίστηκε.
Σε άλλη διαδικασία μεταξύ της προσφεύγουσας και της παρεμβαίνουσας σχετικά με τα γερμανικά σήματα της προσφεύγουσας (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν τρία σήματα Peek & Cloppenburg), το Oberlandesgericht Düsseldorf (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Ντίσελντορφ, Γερμανία), κατόπιν της αναπομπής από το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, Γερμανία), με απόφαση της 7ης Ιουλίου 2015 (υπόθεση I‑20 U 24/07), υποχρέωσε την προσφεύγουσα να δώσει τη συγκατάθεσή της για τη διαγραφή των εν λόγω σημάτων (στο εξής: απόφαση του Oberlandesgericht Düsseldorf). Στις 28 Απριλίου 2016 η απόφαση αυτή κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη από το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) της αιτήσεως για την παροχή αδείας περί ασκήσεως αιτήσεως αναιρέσεως.
Στις 12 Ιανουαρίου 2017 η προσφεύγουσα ζήτησε από το EUIPO την αναστολή της διαδικασίας (στο εξής: αίτηση αναστολής) μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως στο πλαίσιο ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος την οποία αυτή είχε ασκήσει στις 30 Νοεμβρίου 2016 κατά της παρεμβαίνουσας (στο εξής: ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος) ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ, Γερμανία). Με την ως άνω ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος, η προσφεύγουσα ζήτησε από το Landgericht Düsseldorf (περιφερειακό δικαστήριο Ντίσελντορφ) να αναγνωρίσει ότι αυτή έχει το δικαίωμα καταχωρίσεως σημάτων που προέρχονται από την εμπορική επωνυμία της και χρήσεως αυτών στις περιοχές της Γερμανίας οι οποίες της παραχωρήθηκαν με συμφωνία οριοθετήσεως συναφθείσα μεταξύ των συμβαλλομένων το 1990, η οποία φέρεται να επιβεβαιώθηκε το 1992 (στο εξής: συμφωνία οριοθετήσεως). Η συμφωνία οριοθετήσεως συνίσταται αποκλειστικά σε γεωγραφικούς χάρτες που αναφέρουν τα αρχικά των συμβαλλομένων μερών και σε γραμμές επί εκάστου χάρτη προκειμένου να δηλωθούν τα εδάφη τα οποία τους έχουν αντιστοίχως παραχωρηθεί.
Με απόφαση της 20ής Απριλίου 2018 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), το πρώτο τμήμα προσφυγών του EUIPO απέρριψε την προσφυγή της 15ης Νοεμβρίου 2005 και την αίτηση αναστολής.
Πρώτον, το τμήμα προσφυγών υπενθύμισε τις σωρευτικές προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001 καθώς και τις προϋποθέσεις του άρθρου 15 του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων.
Δεύτερον, το τμήμα προσφυγών αναφέρθηκε στις διαπιστώσεις στις οποίες είχε καταλήξει στο πλαίσιο των πιλοτικών διαδικασιών και παρέπεμψε στην αιτιολογία που περιλαμβάνεται στις αντίστοιχες αποφάσεις.
Τρίτον, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η εμπορική επωνυμία Peek & Cloppenburg χρησιμοποιούνταν από την παρεμβαίνουσα στις συναλλαγές για να προσδιορίσει την επιχείρησή της και τα καταστήματά της στη Γερμανία και αποτελούσε προστατευόμενη εμπορική επωνυμία κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 2, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων. Το τμήμα προσφυγών προσέθεσε ότι η εν λόγω εμπορική επωνυμία, η οποία διέθετε έντονο διακριτικό χαρακτήρα, ήταν προγενέστερη της ημερομηνίας της αιτήσεως καταχωρίσεως του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση κατά την έννοια του άρθρου 6 του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων και ότι η χρήση της δεν είχε μόνον τοπικό χαρακτήρα.
Τέταρτον, το τμήμα προσφυγών, αφενός, διαπίστωσε μεγάλη ομοιότητα μεταξύ της εμπορικής επωνυμίας της παρεμβαίνουσας και του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση καθώς και συνάφεια τομέων όσον αφορά ορισμένα από τα οικεία προϊόντα και υπηρεσίες, με συνέπεια να υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 2, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων. Αφετέρου, στο μέτρο που δεν αποδείχθηκε συνάφεια τομέων, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η χρήση του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση θα αποδυνάμωνε την εμπορική επωνυμία της παρεμβαίνουσας ή θα την εκμεταλλευόταν κατά τρόπο παράνομο κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων.
Πέμπτον, όσον αφορά το επιχείρημα που δεν είχε ακόμη προβληθεί από την προσφεύγουσα στο πλαίσιο των πιλοτικών διαδικασιών και κατά το οποίο αυτή διέθετε, βάσει της συμφωνίας οριοθετήσεως, συμβατικό δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, πρώτον, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως δεν δέσμευε το EUIPO, αλλά έπρεπε να εφαρμοστεί ως προς τους συμβαλλομένους στη σύμβαση από τα αρμόδια δικαστήρια του κράτους μέλους. Δεύτερον, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η εν λόγω συμφωνία της παρείχε το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συναφώς, το τμήμα προσφυγών παρατήρησε ότι, αφενός, τέτοια δικαιώματα δεν προκύπτουν από την απόφαση του Oberlandesgericht Düsseldorf (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) και, αφετέρου, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η συμφωνία οριοθετήσεως περιλάμβανε και την καταχώριση σημάτων, δεν αποδείχθηκε ότι η εν λόγω συμφωνία εκτεινόταν και σε σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έκτον, το τμήμα προσφυγών έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ούτε ότι η αναγνωριστική απόφαση της οποίας την έκδοση επιδίωκε να επιτύχει στο πλαίσιο της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) θα είχε δικονομικές συνέπειες επί της παρούσας διαδικασίας, στο μέτρο που η απόφαση αυτή δεν θα υποχρέωνε την παρεμβαίνουσα να παραιτηθεί από την ανακοπή που είχε ασκήσει ενώπιον του EUIPO. Επιπλέον, το τμήμα προσφυγών παρατήρησε ότι το περιεχόμενο του εν λόγω ενδίκου βοηθήματος ουδεμία συνέπεια είχε επί της προκείμενης διαδικασίας, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως (η οποία φέρεται να συνήφθη το 1990 και να επιβεβαιώθηκε το 1992) της παρείχε το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η συμφωνία οριοθετήσεως περιλάμβανε και την καταχώριση σημάτων, δεν αποδείχθηκε ότι κάλυπτε εδαφικές περιοχές πωλήσεων ευρισκόμενες εκτός της Γερμανίας και σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης διεπόμενα αποκλειστικώς από τον κανονισμό 40/94.
Εν τέλει, το τμήμα προσφυγών απέρριψε την προσφυγή και, συνακόλουθα, έκανε δεκτή την ανακοπή στη βάση της εμπορικής επωνυμίας της παρεμβαίνουσας.
Αιτήματα των διαδίκων
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα.
Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Η παρεμβαίνουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων και αυτών της παρεμβαίνουσας.
Σκεπτικό
[παραλειπόμενα]
Επί της ουσίας
Η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως, οι οποίοι στηρίζονται, πρώτον, σε παράβαση των διατάξεων του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 15, παράγραφος 2, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, δεύτερον, σε παράβαση των διατάξεων του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 15, παράγραφος 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, τρίτον, σε παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001, και τέταρτον, κατ’ ουσίαν, σε παράβαση των διατάξεων του άρθρου 70 του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με τον κανόνα 20, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2868/95 (νυν άρθρο 71, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2018/625).
Με τους τρεις πρώτους λόγους ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών ερμήνευσε εσφαλμένως τις διατάξεις του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 15, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, στο μέτρο που έλαβε υπόψη μόνον εν μέρει τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπει το γερμανικό δίκαιο. Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 70 του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με τον κανόνα 20, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2868/95, καθόσον υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την αξιολόγηση της αιτήσεώς της αναστολής και, με τον τρόπο αυτό, σε κατάχρηση εξουσίας.
Οι τρεις πρώτοι λόγοι ακυρώσεως, στο πλαίσιο των οποίων η προσφεύγουσα αναπτύσσει παρόμοια επιχειρήματα, πρέπει να εξετασθούν από κοινού.
Επί του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως με τους οποίους προβάλλεται παράβαση των διατάξεων του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 15, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων
[παραλειπόμενα]
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη, καθόσον έκρινε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να απαιτείται να λάβει θέση επαλλήλως παρατιθέμενης αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως κατά την οποία, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η συμφωνία οριοθετήσεως περιλάμβανε την καταχώριση σημάτων, δεν αποδείχθηκε ωστόσο ότι η συμφωνία αυτή εκτεινόταν σε σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επομένως, οι τρεις πρώτοι λόγοι ακυρώσεως, οι οποίοι στηρίζονται σε παράβαση των διατάξεων του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 15, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, πρέπει να απορριφθούν.
Επί του τέταρτου λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση των διατάξεων του άρθρου 70 του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με τον κανόνα 20, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2868/95
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το τμήμα προσφυγών παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 70 του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με τον κανόνα 20, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2868/95, καθόσον αποφάσισε να απορρίψει την αίτησή της περί αναστολής της διαδικασίας.
Συναφώς, πρώτον, το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, στα σημεία 38 και 39 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν δικαιολογείται περαιτέρω αναστολή, στο μέτρο που η ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) είχε διαπιστωτικό μόνο χαρακτήρα, οπότε δεν θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα να υποχρεωθεί η παρεμβαίνουσα να παραιτηθεί από την ανακοπή της.
Δεύτερον, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι το περιεχόμενο του ενδίκου βοηθήματος δεν είχε καμία συνέπεια επί της παρούσας διαδικασίας. Συναφώς, το τμήμα προσφυγών διευκρίνισε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων και ότι, ακόμη και στην περίπτωση που η συμφωνία οριοθετήσεως περιλάμβανε και την καταχώριση σημάτων, εντούτοις δεν αποδείχθηκε ότι η εν λόγω συμφωνία εκτεινόταν και σε εδαφικές περιοχές πωλήσεων ευρισκόμενες εκτός της Γερμανίας (σημεία 34 έως 37, 40 και 41 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Το τμήμα προσφυγών προσέθεσε ότι η προσφεύγουσα δεν ισχυρίστηκε ούτε απέδειξε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως κάλυπτε και σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (σημείο 42 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Επιπλέον, το τμήμα προσφυγών παρατήρησε ότι δεν είχαν προβληθεί βασίμως άλλοι λόγοι από τους οποίους να προκύπτει ότι ήταν σκόπιμη η περαιτέρω αναστολή της διαδικασίας και, ως εκ τούτου, απέρριψε την αίτηση αναστολής.
Η προσφεύγουσα επικρίνει το σύνολο των ανωτέρω εκτιμήσεων, υποστηρίζοντας ότι βασίζονται σε μερική μόνο συνεκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που έπρεπε να ληφθούν υπόψη, σε παραγνώριση σημαντικών πτυχών του γερμανικού ουσιαστικού δικαίου, καθώς και σε παραγνώριση των συνεπειών της ανταγωγής την οποία άσκησε για την αναγνώριση δικαιώματος. Η συλλογιστική του τμήματος προσφυγών είναι συνολικά εσφαλμένη, καθόσον δεν εξετάζει τις πτυχές του δικαιώματος των επιχειρήσεων με την ίδια επωνυμία ούτε την αντιφατική συμπεριφορά της παρεμβαίνουσας και δεν προβαίνει σε στάθμιση των εκατέρωθεν συμφερόντων των διαδίκων. Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την αξιολόγηση της αιτήσεώς της αναστολής και, ως εκ τούτου, σε κατάχρηση εξουσίας.
Ειδικότερα, και κατά πρώτον, η προσφεύγουσα διευκρινίζει ότι είναι εσφαλμένη η διαπίστωση του τμήματος προσφυγών ότι η άσκηση ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) δεν αφορά υποχρέωση παραιτήσεως από το δικόγραφο της ανακοπής. Συγκεκριμένα, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, η διαπίστωση την οποία αυτή επιδίωκε να επιτύχει, ήτοι το να της επιτραπεί να ζητήσει την καταχώριση του επίμαχου σήματος, έχει πολύ ευρύτερο περιεχόμενο από το ένδικο βοήθημα για την ανάκληση του δικογράφου της ανακοπής. Εξ αυτού συνάγεται ότι η προστασία από τον κίνδυνο συγχύσεως και η προστασία της φήμης, τις οποίες η παρεμβαίνουσα επικαλείται κατά του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στηριζόμενη στην εμπορική επωνυμία της, δεν υφίστανται από την άποψη του κρίσιμου συναφώς γερμανικού δικαίου, η δε αναγνωριστική δικαστική απόφαση της οποίας την έκδοση επιδίωκε η προσφεύγουσα θα έκρινε, κατά συνέπεια, ευθέως το βάσιμο του αιτήματος της παρεμβαίνουσας να απαγορευθεί στην προσφεύγουσα η χρήση εν προκειμένω του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών ότι δεν προβλήθηκε ούτε αποδείχθηκε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως καταλάμβανε και σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εσφαλμένη, στον βαθμό που η προσφεύγουσα ρητώς διευκρίνισε, προς στήριξη της αιτήσεώς της αναστολής της 12ης Ιανουαρίου 2017, ότι η ανταγωγή της για την αναγνώριση δικαιώματος αφορούσε επίσης σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απέδειξε δε τούτο, δεδομένου ότι τα αιτήματα της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος περιλάμβαναν στη διατύπωσή τους, ήτοι στα «σήματα», τα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον, κατά την προσφεύγουσα, ήταν αλυσιτελής η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών κατά την οποία η συμφωνία οριοθετήσεως δεν επέλυε με σαφήνεια το ζήτημα αν κάλυπτε το σύνολο του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένου ότι μια συμφωνία η οποία σκοπεί να αποκλείσει τον κίνδυνο συγχύσεως στη Γερμανία, διά της οριοθετήσεως, εντός του εν λόγω κράτους μέλους, των γεωγραφικών περιοχών στις οποίες επιτρέπεται η χρήση ονοματικών σημάτων, είναι επίσης κρίσιμη όσον αφορά σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κατά τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών κατά την οποία το περιεχόμενο του ενδίκου βοηθήματος δεν ασκεί επιρροή ούτε επί της παρούσας διαδικασίας, είναι εσφαλμένη. Αν με την απόφαση επί της ανταγωγής με αίτημα την αναγνώριση δικαιώματος διαπιστωνόταν ότι η προσφεύγουσα είχε το δικαίωμα να ζητήσει την καταχώριση του επίμαχου σήματος, η χρήση του εν λόγω σήματος δεν θα γινόταν «άνευ αδείας» κατά το άρθρο 15, παράγραφος 2, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων ούτε «άνευ νομίμου αιτίας» ή «αδικαιολογήτως» κατά το άρθρο 15, παράγραφος 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων. Επομένως, αν η ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος γινόταν δεκτή, θα είχε ως συνέπεια να κριθεί, οριστικά, κατόπιν συνεκτιμήσεως των νέων πραγματικών περιστατικών, το βάσιμο της αιτήσεως της παρεμβαίνουσας περί απαγορεύσεως στην προσφεύγουσα της χρήσεως του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, βάσει του άρθρου 15, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων. Αντιθέτως, οι προγενέστερες αποφάσεις που εκδόθηκαν σε παρόμοιες διαφορές μεταξύ των διαδίκων είναι άνευ σημασίας για την ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος, δεδομένου ότι τα νέα πραγματικά περιστατικά που υποβλήθηκαν εν προκειμένω δεν ήταν δυνατό να έχουν ληφθεί υπόψη στις εν λόγω αποφάσεις.
Το EUIPO και η παρεμβαίνουσα αμφισβητούν τα επιχειρήματα αυτά.
Υπενθυμίζεται, καταρχάς, ότι το τμήμα προσφυγών διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά την αναστολή ή μη μιας διαδικασίας. Ο κανόνας 20, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2868/95, ο οποίος εφαρμόζεται στις διαδικασίες ενώπιον του τμήματος προσφυγών σύμφωνα με τον κανόνα 50, παράγραφος 1, του ως άνω κανονισμού, τονίζει την ευρεία αυτή εξουσία εκτιμήσεως αναφέροντας ότι το EUIPO μπορεί να αναστείλει τη διαδικασία εάν οι περιστάσεις το δικαιολογούν. Επομένως, η αναστολή αποτελεί ευχέρεια του τμήματος προσφυγών το οποίο την αποφασίζει εφόσον την κρίνει δικαιολογημένη. Κατά συνέπεια, η διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν αναστέλλεται αυτομάτως κατόπιν υποβολής από τον διάδικο σχετικής αιτήσεως ενώπιον του εν λόγω τμήματος [βλ. απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2015, Petco Animal Supplies Stores κατά ΓΕΕΑ – Gutiérrez Ariza (PETCO),
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι το γεγονός ότι το τμήμα προσφυγών διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά την αναστολή εκκρεμούς ενώπιόν του διαδικασίας δεν εξαιρεί την εκτίμησή του από τον έλεγχο του δικαστή της Ένωσης. Ωστόσο, το γεγονός αυτό περιορίζει τον εν λόγω επί της ουσίας έλεγχο στον έλεγχο ελλείψεως πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως ή καταχρήσεως εξουσίας (βλ. απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συγκεκριμένα, από τη νομολογία προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών, κατά την άσκηση εκ μέρους του της εξουσίας εκτιμήσεως όσον αφορά την αναστολή της διαδικασίας, πρέπει να τηρεί τις γενικές αρχές που διέπουν μια δίκαιη δίκη μέσα σε μια Ένωση δικαίου. Κατά συνέπεια, κατά την εν λόγω άσκηση, πρέπει να λαμβάνει υπόψη όχι μόνον το συμφέρον του διαδίκου του οποίου το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσβάλλεται αλλά επίσης και το συμφέρον των λοιπών διαδίκων. Η απόφαση αναστολής ή μη αναστολής της διαδικασίας πρέπει επομένως να είναι το αποτέλεσμα της σταθμίσεως των επίμαχων συμφερόντων (βλ. απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Υπό το πρίσμα των αρχών αυτών πρέπει να εξεταστεί αν το τμήμα προσφυγών μπορούσε, βάσει των παραγόντων που έλαβε υπόψη, να αποφανθεί, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή σε κατάχρηση εξουσίας, ότι δεν συνέτρεχε εν προκειμένω λόγος αναστολής της διαδικασίας.
Συναφώς, πρώτον, το τμήμα προσφυγών έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος είχε διαπιστωτικό μόνο χαρακτήρα και, κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να έχει ως συνέπεια να υποχρεωθεί η παρεμβαίνουσα να παραιτηθεί από την ανακοπή της. Μολονότι η ανωτέρω εκτίμηση δεν είναι εσφαλμένη, επισημαίνεται ότι δεν αρκεί από μόνη της για να δικαιολογήσει την απόρριψη της αιτήσεως αναστολής. Συγκεκριμένα, όπως ορθώς υποστηρίζει η προσφεύγουσα, αν η απόφαση που εκδόθηκε σε σχέση με το αναγνωριστικό αίτημα όριζε ότι αυτή είχε το δικαίωμα να ζητήσει την καταχώριση των σημάτων που είναι παράγωγα της εμπορικής επωνυμίας της, ιδίως του λεκτικού σημείου Peek & Cloppenburg, το τμήμα προσφυγών θα έπρεπε να λάβει υπόψη το συμπέρασμα αυτό και θα μπορούσε, επομένως, να θεωρήσει ότι η προσφεύγουσα απέδειξε ότι η καταχώριση του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν πραγματοποιήθηκε «άνευ αδείας» κατά το άρθρο 15, παράγραφος 2, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, ούτε «άνευ νομίμου αιτίας» ή «αδικαιολογήτως» κατά το άρθρο 15, παράγραφος 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, γεγονός το οποίο, κατά το γερμανικό δίκαιο, θα απέκλειε την προστασία από τον προβαλλόμενο κίνδυνο συγχύσεως. Επομένως, ακόμη και αν η διαπίστωση την οποία ζητεί η προσφεύγουσα δεν έχει ως συνέπεια να υποχρεωθεί η παρεμβαίνουσα να παραιτηθεί από το δικόγραφο της ανακοπής της και ακόμη και αν το EUIPO δεν δεσμεύεται από την απόφαση του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ), ωστόσο η διαπίστωση αυτή πρέπει να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1001 σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 15, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων και, κατά συνέπεια, επίσης στο πλαίσιο της σταθμίσεως των διακυβευομένων συμφερόντων όσον αφορά την αίτηση αναστολής. Συνεπώς, ορθώς το τμήμα προσφυγών δεν περιορίστηκε στη διαπίστωση ότι η ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος δεν μπορούσε να έχει ως συνέπεια να υποχρεωθεί η παρεμβαίνουσα να παραιτηθεί από το δικόγραφο της ανακοπής της, αλλά έλαβε, εν συνεχεία, θέση επί των συνεπειών που πρέπει να συναχθούν για τη διαδικασία εν προκειμένω από το περιεχόμενο του ενδίκου βοηθήματος ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ).
Όσον αφορά, δεύτερον, το περιεχόμενο της συμφωνίας οριοθετήσεως, διαπιστώνεται, καταρχάς, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ενέχει ουσιαστικές ανακρίβειες, στο μέτρο που το τμήμα προσφυγών έκρινε, με τα σημεία 41 και 42 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα δεν ισχυρίστηκε ούτε απέδειξε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως καταλάμβανε και σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και ότι δεν αποδείχθηκε ότι η συμφωνία αυτή εκτείνεται και σε εδαφικές περιοχές πωλήσεων ευρισκόμενες εκτός της Γερμανίας. Πράγματι, αφενός, αντιθέτως προς όσα αναφέρονται στο σημείο 42 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η προσφεύγουσα ορθώς επισημαίνει ότι αυτή προέβαλε, προς στήριξη της αιτήσεώς της αναστολής της 12ης Ιανουαρίου 2017, ότι η συμφωνία οριοθετήσεως αφορούσε και σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά συνέπεια, κακώς το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε προβάλει τέτοιο ισχυρισμό. Επιπλέον, η προσφεύγουσα ορθώς υπογραμμίζει ότι απέδειξε τούτο, δεδομένου ότι το αίτημα της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος περιλάμβανε στη διατύπωσή του τα σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αφετέρου, και σύμφωνα επίσης με τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας, επισημαίνεται ότι δεν ασκεί επιρροή η εκτίμηση του τμήματος προσφυγών κατά την οποία δεν αποδείχθηκε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως εκτεινόταν και σε εδαφικές περιοχές πωλήσεων ευρισκόμενες εκτός της Γερμανίας, στο μέτρο που από την εκτίμηση αυτή δεν μπορεί κατ’ ανάγκην να συναχθεί ότι η εν λόγω συμφωνία δεν καταλάμβανε σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι, δεν μπορεί εκ των προτέρων να αποκλειστεί ότι τα συμβαλλόμενα μέρη μιας συμφωνίας περί συνύπαρξης επιδιώκουν να εξεύρουν λύση για την περίπτωση στην οποία αναφέρεται η ανταγωγή για την αναγνώριση δικαιώματος που άσκησε η προσφεύγουσα ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ), ήτοι το δικαίωμα καταχωρίσεως σημάτων, περιλαμβανομένων των σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να γίνει χρήση τους σε περιοχές οι οποίες έχουν παραχωρηθεί στην προσφεύγουσα με την εν λόγω σύμβαση, έστω και αν οι περιοχές αυτές περιορίζονται σε ένα μόνον κράτος μέλος. Συγκεκριμένα, στο μέτρο που από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι για την απόδειξη της ουσιαστικής χρήσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν απαιτείται αυτή να έχει οπωσδήποτε διασυνοριακό χαρακτήρα (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2012, Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, σκέψη
), δεν μπορεί εκ των προτέρων να αποκλειστεί το ενδεχόμενο τα συμβαλλόμενα μέρη της εν λόγω συμφωνίας να επιδιώκουν την καταχώριση σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έστω και αν, κατά το γράμμα της συμφωνίας και κατά το χρονικό σημείο της καταχωρίσεως, η χρήση των εν λόγω σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπεται μόνο σε ένα κράτος μέλος. Ωστόσο, αυτή η εσφαλμένη εκτίμηση του τμήματος προσφυγών θα οδηγούσε σε ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως μόνο στην περίπτωση που αποδεικνύονταν οι εσφαλμένες τόσο η εκ μέρους του εξέταση των πιθανοτήτων ευδοκιμήσεως της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) όσο και η διαπίστωσή του ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2016, PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA,
T‑217/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2016:691
, σκέψεις
και
).
Συναφώς, είναι χρήσιμο να υπομνησθεί ότι, προκειμένου περί διαδικασίας που κινήθηκε κατά προγενέστερου σήματος, επί του οποίου στηρίζεται η ανακοπή, έχει κριθεί ότι μια εκ πρώτης όψεως ανάλυση των πιθανοτήτων ευδοκιμήσεως μιας τέτοιας διαδικασίας εντάσσεται στο πλαίσιο της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως του τμήματος προσφυγών, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 109 ανωτέρω, και δικαιολογείται προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί παρελκυστικώς το μέσο της αναστολής [απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, σκέψη
· πρβλ., επίσης, απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Beko κατά EUIPO – Acer (ALTUS),
T‑162/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2019:87
, σκέψη
]. Επομένως, οσάκις οι πιθανότητες ευδοκιμήσεως αιτήσεως περί κηρύξεως της ακυρότητας σήματος θεωρούνται εκ πρώτης όψεως ισχνές, στοιχείο που απόκειται στο τμήμα προσφυγών να εξακριβώσει, η στάθμιση των συμφερόντων των διαδίκων ευνοεί κατ’ ανάγκην το έννομο συμφέρον του ανακόπτοντος να επιτύχει, το ταχύτερο δυνατόν, έκδοση αποφάσεως επί της ανακοπής (απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2015, PETCO,
T‑664/13
,
EU:T:2015:791
, σκέψη
).
Εν προκειμένω, όμως, από τα στοιχεία της δικογραφίας και τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας δεν προκύπτει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε οιαδήποτε πλάνη, καθόσον έκρινε, με τα σημεία 34 έως 41 της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατόπιν μιας εκ πρώτης όψεως αναλύσεως των πιθανοτήτων ευδοκιμήσεως της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος, ότι το περιεχόμενο της εν λόγω ανταγωγής δεν είχε συνέπειες επί της διαδικασίας εν προκειμένω, στο μέτρο που η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συγκεκριμένα, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, οι προγενέστερες αποφάσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 13 ανωτέρω και αφορούν τα γερμανικά σήματα της προσφεύγουσας δεν είναι άνευ σημασίας, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για μια εκ πρώτης όψεως ανάλυση των πιθανοτήτων ευδοκιμήσεως της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος. Επομένως, όπως ορθώς υποστηρίζει το EUIPO, η άσκηση ανταγωγής ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) αποσκοπεί στην αποσαφήνιση, κατ’ ουσίαν, των ίδιων νομικών ζητημάτων με εκείνα τα οποία είχαν κριθεί οριστικώς στη δίκη ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ), του Oberlandesgericht Düsseldorf (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) και του Bundesgerichtshof (Ανώτατου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου), ήτοι του ζητήματος αν η συμφωνία οριοθετήσεως παρείχε στην προσφεύγουσα το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όπως, όμως, εκτίθεται στη σκέψη 99 ανωτέρω, το τμήμα προσφυγών, λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία στις πιλοτικές διαδικασίες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου καθώς και τη νομολογία στις παράλληλες υποθέσεις ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων [Oberlandesgericht Düsseldorf (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) και Bundesgerichtshof (Ανώτατου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου)], δεν υπέπεσε σε πλάνη διαπιστώνοντας ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επομένως, το τμήμα προσφυγών, λαμβάνοντας υπόψη το ουσιαστικό κριτήριο που προκύπτει από τις εκφράσεις «άνευ αδείας» και «άνευ νομίμου αιτίας» και από τον όρο «αδικαιολογήτως», κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί προστασίας των σημάτων και άλλων διακριτικών σημείων, και τα νέα πραγματικά περιστατικά που επικαλέστηκε συναφώς η προσφεύγουσα, ιδίως όσον αφορά τα προβαλλόμενα δικαιώματα που απορρέουν από τη συμφωνία οριοθετήσεως καθώς και τις πτυχές του δικαιώματος των επιχειρήσεων με την ίδια επωνυμία και τη φερόμενη ως αντιφατική συμπεριφορά της παρεμβαίνουσας, δεν υπέπεσε σε πλάνη καθόσον διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι από την εκ πρώτης όψεως ανάλυση των πιθανοτήτων ευδοκιμήσεως της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος μπορούσε να συναχθεί η διαπίστωση ότι οι πιθανότητες αυτές δεν αποδείχθηκαν.
Ως εκ τούτου, το τμήμα προσφυγών, μολονότι εσφαλμένως έκρινε, με τα σημεία 41 και 42 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα δεν ισχυρίστηκε ούτε απέδειξε ότι η συμφωνία οριοθετήσεως κάλυπτε και σήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι η συμφωνία αυτή δεν αποδείχθηκε ότι κάλυπτε και εδαφικές περιοχές πωλήσεων ευρισκόμενες εκτός της Γερμανίας, εντούτοις δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ούτε σε κατάχρηση εξουσίας καθόσον έκρινε, στο πλαίσιο των παρατηρήσεων σχετικά με τη συμφωνία οριοθετήσεως και τις αιτήσεις αναστολής (σημεία 34 έως 43 της προσβαλλομένης αποφάσεως), ότι το περιεχόμενο της ανταγωγής για την αναγνώριση δικαιώματος ενώπιον του Landgericht Düsseldorf (περιφερειακού δικαστηρίου Ντίσελντορφ) δεν είχε καμία επιρροή επί της παρούσας διαδικασίας και ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ότι η συμφωνία οριοθετήσεως της παρείχε το δικαίωμα χρήσεως και καταχωρίσεως σημάτων, συμπεριλαμβανομένων σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2016, PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA,
T‑217/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2016:691
, σκέψεις
και
).
Κατόπιν του συνόλου των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, η προσφυγή στο σύνολό της.
[παραλειπόμενα]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει την Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) στα δικαστικά έξοδα.

Kanninen
Schwarcz
Ηλιόπουλος
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Μαΐου 2020.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.