CELEX: 62021CJ0266
Odesłanie prejudycjalne
Wspólna polityka transportowa
Dyrektywa 2006/126/WE
Artykuł 11 ust. 2 i 4
Zawieszenie uprawnienia do kierowania pojazdem o napędzie silnikowym
Prawo jazdy wymienione przez państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania w ramach wymiany prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie
Odmowa wykonania przez pierwsze państwo członkowskie orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami wydanego przez drugie państwo członkowskie
Obowiązek drugiego państwa członkowskiego nieuznania, na jego terytorium, ważności prawa jazdy, które zostało zawieszone

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 pkt 4 i art. 4 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych (
Dz.U. 2008, L 337, s. 102
), a także art. 11 ust. 2 i 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (
Dz.U. 2006, L 403, s. 18
).
Wniosek ten został złożony w ramach postępowania mającego za przedmiot wykonanie w Hiszpanii orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami wydanego w Bułgarii wobec osoby zamieszkałej w Hiszpanii i posiadającej prawo jazdy wydane przez pierwsze państwo członkowskie, które zostało następnie wymienione przez to drugie państwo członkowskie.
Ramy prawne
Prawo Unii
Decyzja ramowa 2008/947
Artykuł 1 decyzji ramowej 2008/947, zatytułowany „Cel i zakres stosowania”, w ust. 2 stanowi:
„Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie wyłącznie do:
a)
uznawania wyroków i, w stosownych przypadkach, decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia;
b)
przejęcia odpowiedzialności za nadzór nad przestrzeganiem warunków zawieszenia oraz obowiązków wynikających z kar alternatywnych;
[…]
opisanych i przewidzianych w niniejszej decyzji ramowej”.
Artykuł 2 tej decyzji ramowej, zatytułowany „Definicje”, ma następujące brzmienie:
„Do celów niniejszej decyzji ramowej:
[…]
4)
»kara alternatywna« oznacza karę inną niż kara pozbawienia wolności, środek polegający na pozbawieniu wolności lub grzywna, nakładającą nakaz lub polecenie;
[…]”.
Artykuł 4 wspomnianej decyzji ramowej, dotyczący „[r]odzajów warunków zawieszenia i kar alternatywnych”, w ust. 1 stanowi:
„Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie do następujących warunków zawieszenia lub następujących kar alternatywnych:
[…]
d)
polecenia co do sposobu zachowania, miejsca pobytu, kształcenia i szkolenia, spędzania czasu wolnego, lub zawierające ograniczenia lub warunki prowadzenia działalności zawodowej;
[…]”.
Artykuł 6 tej decyzji ramowej, zatytułowany „Procedura przekazywania wyroku i, w stosownych przypadkach, decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia”, w ust. 1 stanowi:
„Jeżeli na mocy art. 5 ust. 1 lub 2 właściwy organ państwa wydania przekazuje innemu państwu członkowskiemu wyrok i, w stosownych przypadkach, decyzję w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia, to zapewnia on dołączenie do niego zaświadczenia, którego standardowy formularz przedstawiono w załączniku I”.
Dyrektywa 2006/126
Motyw 15 dyrektywy 2006/126 stanowi:
„W trosce o bezpieczeństwo ruchu drogowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania własnych przepisów krajowych w zakresie cofnięcia, zawieszenia, przedłużenia okresu ważności i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy, którzy mają [zwykłe] miejsce zamieszkania na ich terytorium”.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy „[p]rawa jazdy wydawane przez państwa członkowskie są wzajemnie uznawane”.
Artykuł 11 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Różne przepisy dotyczące wymiany, cofnięcia, wydawania wtórników oraz uznawania praw jazdy”, w ust. 1, 2 i 4 stanowi:
„1.   Posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma [zwykłe] miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. […]
2.   Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji [przepisów wymuszających swoje zastosowanie] państwa członkowskie [zwykłego] miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy.
[…]
4.   Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim.
Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego.
Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione”.
Artykuł 12 tej dyrektywy, zatytułowany „Miejsce zamieszkania”, w akapicie pierwszym stanowi:
„Do celów niniejszej dyrektywy »[zwykłe] miejsce zamieszkania« oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub – w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo – ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka”.
Zgodnie z art. 15 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/126, zatytułowanym „Wzajemna pomoc”:
„Państwa członkowskie wspierają się wzajemnie w wykonywaniu niniejszej dyrektywy oraz wymieniają informacje na temat praw jazdy przez siebie wydanych, wymienionych, zastąpionych, przedłużonych lub cofniętych”.
Prawo bułgarskie
Zgodnie z art. 78a Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego, zwanego dalej „NK”):
„1.   [Właściwy sąd] zwalnia osobę pełnoletnią z odpowiedzialności karnej i wymierza jej karę pieniężną w wysokości od 1000 do 5000 [BGN (lewów bułgarskich, w przybliżeniu od 500 do 2500 EUR)], gdy równocześnie są spełnione następujące warunki:
a)
za przestępstwo przewidziano karę pozbawienia wolności do trzech lat lub inną lżejszą karę – gdy popełniono je umyślnie, lub karę pozbawienia wolności do pięciu lat lub inną lżejszą karę – gdy popełniono je nieumyślnie;
b)
sprawca nie był skazany za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego i nie był zwolniony z odpowiedzialności karnej w trybie tego rozdziału;
c)
wyrządzone przestępstwem szkody zostały naprawione.
[…]
4.   Sąd, który nakłada grzywnę określoną w ust. 1, może również nałożyć karę administracyjną pozbawienia prawa do wykonywania określonego zawodu lub działalności przez okres do trzech lat, jeśli pozbawienie takiego prawa przewidziano za dane przestępstwo”.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
W wyroku z dnia 26 czerwca 2018 r., który uprawomocnił się w dniu 20 listopada 2019 r., Sofiyski gradski sad (sąd miejski w Sofii, Bułgaria), który jest sądem odsyłającym w niniejszej sprawie, stwierdził, że HV jest winny prowadzenia na terytorium Bułgarii pojazdu o napędzie silnikowym z naruszeniem przepisów o ruchu drogowym i że wyrządził, w wyniku niedbalstwa, średnie uszkodzenia ciała u więcej niż jednej osoby. Na podstawie art. 78a ust. 1 NK sąd ten zwolnił HV z odpowiedzialności karnej za to naruszenie i wymierzył mu karę administracyjną w wysokości 1000 BGN (około 500 EUR). Ponadto, zgodnie z art. 78a ust. 4 NK, wspomniany sąd orzekł zawieszenie prawa jazdy HV pojazdami o napędzie silnikowym przez okres sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku.
Prokurator przy sądzie odsyłającym powiadomił ten sąd o braku możliwości wykonania orzeczenia na terytorium Bułgarii, ponieważ HV ma stałe miejsce zamieszkania w Hiszpanii, a jego prawo jazdy wydane przez organy bułgarskie zostało wymienione na równorzędne prawo jazdy wydane przez organy hiszpańskie.
W dniu 27 października 2020 r. sąd odsyłający wydał zaświadczenie na podstawie decyzji ramowej 2008/947, które zostało przekazane do Juzgado Central de lo Penal (sądu karnego orzekającego na poziomie krajowym, Hiszpania). W sekcji (j) pkt 4 tego zaświadczenia, zatytułowanej „Informacje o okresie obowiązywania i rodzaju warunku(-ów) zawieszenia lub obowiązków wynikających z kary (kar) alternatywnej(-ych)”, zaznaczono pole „polecenia co do sposobu zachowania, miejsca pobytu, kształcenia i szkolenia, spędzania czasu wolnego, lub zawierające ograniczenia lub warunki prowadzenia działalności zawodowej”. W pkt 5 tej sekcji uściślono, że kara alternatywna polega na zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym przez okres sześciu miesięcy.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2021 r. Juzgado Central de lo Penal (sąd karny orzekający na poziomie krajowym) odmówił uznania przekazanego wyroku i wykonania kary orzeczonej wobec HV, ponieważ nie wskazano jej wśród kar przewidzianych w Ley 23/2014 de reconocimiento mutuo de resoluciones penales en la Unión Europea (ustawie nr 23/2014 dotyczącej wzajemnego uznawania wyroków w dziedzinie karnej w Unii Europejskiej) z dnia 20 listopada 2014 r. (BOE nr 282 z dnia 21 listopada 2014 r., s. 1), i w decyzjach ramowych dotyczących wykonania kar lub decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w Unii Europejskiej. Sąd ten uzasadnił swoją odmowę również na podstawie dyrektywy 2006/126.
Sąd odsyłający jest zdania, że ta odmowa uniemożliwia skuteczne wykonanie zawieszenia uprawnienia do kierowania pojazdami orzeczonego wobec HV, co prowadzi, de facto, do bezkarności HV. Niemniej takie orzeczenie jest objęte decyzją ramową 2008/947, ponieważ stanowi ono „karę alternatywną”, nakładającą „polecenie co do sposobu zachowania”, w rozumieniu art. 2 pkt 4 i art. 4 ust. 1 lit. d) tej decyzji ramowej.
Sąd ten jest również zdania, że zasada terytorialności prawa karnego i przepisów wymuszających swoje zastosowanie, wskazana w art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126, wchodzi w kolizję z zasadą wzajemnego uznawania wyroków w dziedzinie karnej, określoną w decyzji ramowej 2008/947. Zdaniem tego sądu należy rozstrzygnąć, który z tych dwóch aktów prawa Unii ma zastosowanie, tak aby określić, czy przekazać do Juzgado Central de lo Penal (sądu karnego orzekającego na poziomie krajowym) nowe zaświadczenie na podstawie tej decyzji ramowej.
W tych okolicznościach Sofiyski gradski sad (sąd miejski w Sofii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy zakresem stosowania art. 2 pkt 4 i art. 4 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej [2008/947] są objęte wyroki sądów wydane w sprawach karnych, w których za popełnione przestępstwa polegające na naruszeniu przepisów o ruchu drogowym i wyrządzeniu, w następstwie nieumyślnego zachowania, średniego uszkodzenia ciała na sprawcę nałożono administracyjną karę zawieszenia uprawnienia do kierowania pojazdami przez określony okres?
2)
Czy art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 4 akapity od pierwszego do trzeciego dyrektywy [2006/126] dają podstawę państwu członkowskiemu, w którym posiadacz prawa jazdy wydanego przez to państwo ma zwykłe miejsce zamieszkania, do odmowy uznania i wykonania nałożonej w innym państwie członkowskim kary administracyjnej czasowego pozbawienia uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym za popełnione przestępstwo polegające na naruszeniu przepisów o ruchu drogowym i wyrządzeniu, w następstwie nieumyślnego zachowania, średniego uszkodzenia ciała innych osób, które to przestępstwo zostało popełnione w czasie, gdy sprawca posiadał prawo jazdy wydane przez państwo miejsca jego zamieszkania – po wymianie prawa jazdy wydanego mu pierwotnie przez państwo, w którym go skazano?”.
W przedmiocie dopuszczalności
Rząd niemiecki powziął wątpliwości dotyczące dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, podnosząc, że przed sądem odsyłającym nie toczy się żadne postępowanie i że sąd odsyłający zmierza do uzyskania potwierdzenia, iż organy hiszpańskie naruszyły prawo Unii, co nie może stanowić przedmiotu wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyłącznie do sądu krajowego, przed którym toczy się spór i który musi przyjąć odpowiedzialność za mające zapaść orzeczenie sądowe, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i ocena przedstawionych Trybunałowi pytań. Oznacza to, że pytania dotyczące prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie złożonego przez sąd krajowy wniosku jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania [zob. podobnie wyrok z dnia 23 listopada 2021 r., IS (Niezgodność z prawem postanowienia odsyłającego),
C‑564/19
,
EU:C:2021:949
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo].
W tym względzie z samego brzmienia art. 267 TFUE wynika, że orzeczenie w trybie prejudycjalnym musi być „niezbędne”, aby umożliwić sądowi odsyłającemu „wydanie wyroku” w zawisłej przed nim sprawie (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny,
C‑558/18 i C‑563/18
,
EU:C:2020:234
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszym wypadku z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że sąd odsyłający, do którego sprawę skierowała prokuratura, powinien orzec w przedmiocie sposobu, w jaki należy wykonać orzeczenie o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, wydane wobec HV w ramach postępowania toczącego się przed sądem odsyłającym. W tym kontekście, jak wskazano w pkt 18 niniejszego wyroku, sąd ten dąży do ustalenia, czy aby określić, czy należy przekazać do Juzgado Central de lo Penal (sądu karnego orzekającego na poziomie krajowym) nowe zaświadczenie na podstawie tej decyzji ramowej, powinien on oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dyrektywie 2006/126 czy też na decyzji ramowej 2008/947.
W konsekwencji dokonanie wnioskowanej wykładni prawa Unii wydaje się niezbędne dla wydania orzeczenia przez sąd odsyłający.
W tych okolicznościach niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytania drugiego
W tym pytaniu, które należy rozpatrzyć w pierwszej kolejności, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 11 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one państwu członkowskiemu zwykłego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy, wydanego przez to państwo członkowskie, odmowę uznania i wykonania na swoim terytorium orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, przyjętego wobec tego posiadacza przez inne państwo członkowskie ze względu na naruszenie przepisów o ruchu drogowym popełnione na jego terytorium, w tym gdy to prawo jazdy zostało wymienione w ramach wymiany prawa jazdy wydanego uprzednio przez państwo członkowskie, w którym to naruszenie przepisów o ruchu drogowym zostało popełnione.
Po pierwsze, z art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126 w związku z jej motywem 15 wynika, że – ze względów bezpieczeństwa drogowego i przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów wymuszających swoje zastosowanie – państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania, w rozumieniu art. 12 tej dyrektywy, posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie może stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnienia do kierowania pojazdami i, w razie potrzeby, dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Przepis ten dotyczy zatem sytuacji, w której posiadacz prawa jazdy ma zwykłe miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie wydania tego prawa jazdy (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Aykul,
C‑260/13
,
EU:C:2015:257
, pkt
).
W niniejszym wypadku prawo jazdy, którym dysponuje HV, zostało wymienione przez państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania, wydane zaś było przez państwo członkowskie, w którym wobec HV wydano orzeczenie o zawieszeniu uprawnienia do kierowania za naruszenie przepisów o ruchu drogowym popełnione na terytorium tego ostatniego państwa, o czym mowa w postępowaniu głównym. Sytuacja ta nie jest zatem objęta zakresem stosowania art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126. Po wymianie prawa jazdy danej osoby, wydanego w pierwszym państwie członkowskim, na prawo jazdy w drugim państwie członkowskim będącym państwem zwykłego miejsca zamieszkania, osoby tej nie należy już bowiem uważać za „posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie” w rozumieniu tego przepisu.
Po drugie, co się tyczy art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126, należy wskazać, że zgodnie z art. 11 ust. 4 akapit drugi państwo członkowskie odmawia uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Z wyrażenia „odmawia uznania” wynika, że w przepisie tym przewidziano nie możliwość, lecz obowiązek danego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 kwietnia 2012 r., Hofmann,
C‑419/10
,
EU:C:2012:240
, pkt
; z dnia 28 października 2020 r., Kreis Heinsberg,
C‑112/19
,
EU:C:2020:864
, pkt
).
Artykuł 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 dotyczy środków, które są podejmowane na podstawie prawa karnego oraz przepisów wymuszających swoje zastosowanie danego państwa członkowskiego i które wpływają na ważność, na terytorium tego państwa członkowskiego, prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie (wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Aykul
C‑260/13
,
EU:C:2015:257
, pkt
). Obowiązek przewidziany w tym przepisie ma zatem na celu zagwarantowanie skutecznego wykonania orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami wydanego na terytorium państwa członkowskiego, które przyjęło to orzeczenie, zgodnie z zasadą terytorialności prawa karnego i przepisów wymuszających swoje zastosowanie, o której mowa w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy. Zgodnie z tą zasadą państwo członkowskie, na którego terytorium popełniono naruszenie drogowe, jest wyłącznie właściwe do wymierzenia kary za to naruszenie, poprzez przyjęcie, w danym wypadku, orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania (zob. analogicznie wyroki: z dnia 20 listopada 2008 r., Weber,
C‑1/07
,
EU:C:2008:640
, pkt
; z dnia 23 kwietnia 2015 r., Aykul,
C‑260/13
,
EU:C:2015:257
, pkt
).
Z powyższego wynika, że art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126, rozpatrywany w świetle zasady terytorialności prawa karnego i przepisów wymuszających swoje zastosowanie, nie wymaga, by orzeczenie o zawieszeniu uprawnienia do kierowania wydane na terytorium państwa członkowskiego musiało zostać uznane i wykonane w pozostałych państwach członkowskich, w szczególności w państwie zwykłego miejsca zamieszkania, w rozumieniu art. 12 akapit pierwszy tej dyrektywy, posiadacza prawa jazdy, którego dotyczy takie orzeczenie. Jedynie państwo członkowskie wydające orzeczenie o zawieszeniu uprawnienia do kierowania jest właściwe do zapewnienia, na swoim terytorium, wykonania takiego orzeczenia, nawet w sytuacji, w której podmiot wobec którego przyjęto to orzeczenie, ma zwykłe miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim.
Z powyższego wynika, że wskazana przez sąd odsyłający okoliczność, iż HV był posiadaczem prawa jazdy wydanego przez organy bułgarskie – przed wydaniem mu przez państwo członkowskie, w którym zamieszkał na stałe, na mocy wymiany dokonanej zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2006/126, równoważnego prawa jazdy, którym dysponował w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym – nie jest istotna dla określenia, czy orzeczenie o zawieszeniu uprawnienia do kierowania przyjęte wobec HV, ze względu na zachowanie HV stanowiące naruszenie na terytorium Bułgarii, może być wykonane na terytorium Hiszpanii.
W tym kontekście należy jednak dodać, że w art. 15 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/126 nałożono na państwa członkowskie obowiązek wzajemnego wspierania się w wykonywaniu tej dyrektywy oraz wymiany informacji na temat praw jazdy wydanych, wymienionych, zastąpionych, przedłużonych lub cofniętych przez te państwa.
Przepis ten może przyczynić się do skutecznego wykonania orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania wydanego w państwie członkowskim, które nie jest państwem zwykłego miejsca zamieszkania danej osoby. Na wniosek tego państwa członkowskiego, zgodnie z pkt 3 zdanie trzecie lit. a) pozycje 13 i 14 oraz z pkt 4 lit. a) załącznika I do dyrektywy 2006/126, państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania może dokonać na prawie jazdy ewentualnej adnotacji na temat zakazu prowadzenia pojazdów na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego [zob. podobnie wyrok z dnia 29 kwietnia 2021 r., Stadt Pforzheim (Adnotacje na prawie jazdy),
C‑56/20
,
EU:C:2021:333
, pkt
,
].
W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 11 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one państwu członkowskiemu zwykłego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez to państwo członkowskie na odmowę uznania i wykonania na swoim terytorium orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, przyjętego wobec tego posiadacza przez inne państwo członkowskie ze względu na naruszenie przepisów o ruchu drogowym popełnione na jego terytorium, w tym gdy to prawo jazdy zostało wymienione w ramach wymiany prawa jazdy wydanego uprzednio przez państwo członkowskie, w którym to naruszenie przepisów o ruchu drogowym zostało popełnione.
W przedmiocie pytania pierwszego
Biorąc pod uwagę odpowiedź udzieloną na pytanie drugie oraz okoliczność, że jedynie dyrektywa 2006/126 reguluje sytuację, w której państwo członkowskie zawiesza – na mocy swojego ustawodawstwa krajowego i ze względu na zachowanie stanowiące naruszenie na jego terytorium – uprawnienie do kierowania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, rozstrzygając, że skutek takiego zawieszenia jest ograniczony wyłącznie do tego terytorium, nie należy udzielać odpowiedzi na pytanie pierwsze.
W przedmiocie kosztów
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

Artykuł 11 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy

należy interpretować w ten sposób, że:

zezwala on państwu członkowskiemu zwykłego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez to państwo członkowskie na odmowę uznania i wykonania na swoim terytorium orzeczenia o zawieszeniu uprawnienia do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym, przyjętego wobec tego posiadacza przez inne państwo członkowskie ze względu na naruszenie przepisów o ruchu drogowym popełnione na jego terytorium, w tym gdy to prawo jazdy zostało wymienione w ramach wymiany prawa jazdy wydanego uprzednio przez państwo członkowskie, w którym to naruszenie przepisów o ruchu drogowym zostało popełnione.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: bułgarski.