CELEX: 62018CJ0714
Odwołanie
Znak towarowy Unii Europejskiej
Rozporządzenie (WE) nr 207/2009
Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego tigha
Sprzeciw właściciela wcześniejszego unijnego znaku towarowego TAIGA
Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego
Artykuł 8 ust. 1 lit. b)
Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń pod względem konceptualnym
Artykuł 42 ust. 2
Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego
Dowód używania „w odniesieniu do części towarów lub usług”
Wydzielenie niezależnej podkategorii towarów

W odwołaniu ACTC GmbH wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r., ACTC/EUIPO – Taiga (tigha) (T‑94/17, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”,
EU:T:2018:539
), na mocy którego oddalono jej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 grudnia 2016 r. (sprawa R 693/2015‑4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Taiga AB a ACTC (zwanej dalej „sporną decyzją”).
Ramy prawne
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego [Unii Europejskiej] (
Dz.U. 2009, L 78, s. 1
) zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. (
Dz.U. 2015, L 341, s. 21
), które weszło w życie w dniu 23 marca 2016 r. Rozporządzenie nr 207/2009, zmienione rozporządzeniem 2015/2424, zostało następnie uchylone i zastąpione, ze skutkiem od dnia 1 października 2017 r., rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
Dz.U. 2017, L 154, s. 1
). Niemniej jednak z uwagi na datę dokonania rozpatrywanego tu zgłoszenia do rejestracji, czyli dzień 28 grudnia 2012 r., która to data jest rozstrzygająca dla ustalenia znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlegają przepisom prawa materialnego zawartym w rozporządzeniu nr 207/2009 w pierwotnym brzmieniu (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lipca 2019 r., FTI Touristik/EUIPO,
C‑99/18 P
,
EU:C:2019:565
, pkt
).
Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 stanowi:
„1.   W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli:
[…]
b)
z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”.
Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia przewiduje:
„Jeżeli w okresie pięciu lat od rejestracji [unijny] znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez właściciela [w Unii Europejskiej] w stosunku do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany lub jeżeli takie używanie było zawieszone przez nieprzerwany okres pięciu lat, [unijny] znak towarowy podlega sankcjom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu, chyba że istnieją usprawiedliwione powody jego nieużywania”.
Zgodnie z art. 42 ust. 2 tego rozporządzenia:
„Na wniosek zgłaszającego właściciel wcześniejszego [unijnego] znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia [unijnego] znaku towarowego wcześniejszy [unijny] znak towarowy był rzeczywiście używany [w Unii] w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu, lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy [unijny] znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat. Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się. Jeżeli wcześniejszy [unijny] znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług”.
Artykuł 43 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje:
„Zgłaszający może w każdej chwili wycofać zgłoszenie [unijnego] znaku towarowego lub ograniczyć zawarty w nim wykaz towarów lub usług. W przypadku gdy zgłoszenie zostało już opublikowane, publikuje się również wycofanie lub ograniczenie”.
Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja
Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–10 zaskarżonego wyroku. Do celów niniejszego postępowania można je streścić następująco:
W dniu 28 grudnia 2012 r. wnosząca odwołanie dokonała w EUIPO zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia nr 207/2009. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest oznaczenie słowne „tigha” (zwane dalej „zgłoszonym znakiem towarowym”).
Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą między innymi do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”), i odpowiadają następującemu opisowi:
„Odzież, obuwie, nakrycia głowy; garnitury; odzież z imitacji skóry; odzież dla automobilistów; odzież; sukienki; gabardyna [ubrania]; paski [odzież]; półbuty; rękawiczki [odzież]; karczki koszul; koszule; plastrony [koszule]; drewniaki; spodnie; kapelusze; kurtki [odzież]; dżerseje [ubrania]; żakiety pikowane [ubrania]; mycki; kaptury [odzież]; odzież gotowa; nakrycia głowy; staniki; koszule z krótkimi rękawami; odzież ze skóry; legginsy; bielizna; prochowce; pelisy; czapki [nakrycia głowy]; daszki do czapek; okrycia wierzchnie [odzież]; nauszniki [odzież]; kombinezony [odzież]; kurtki z kapturem chroniące przed zimnem i wiatrem; poncza; swetry; odzież wodoodporna; spódnice; sandały; szale; buty; podeszwy butów; cholewki do obuwia; czubki do butów; obuwie; bluzy; rękawice narciarskie; slipy; skarpetki; boty; cholewki do butów; nakrycia głowy [odzież]; pończochy; pończochy wchłaniające pot; rajtuzy; swetry; T‑shirty; sukienka na szelkach do noszenia na bluzkę; dzianina [odzież]; koszulka gimnastyczna; palta; mundury; bielizna wchłaniająca pot; majtki; kombinezony dla narciarzy wodnych; kamizelki; wyroby pończosznicze; cylindry [kapelusze]”.
Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w
Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej
2013/011 z dnia 16 stycznia 2013 r.
W dniu 12 kwietnia 2015 r. Taiga, interwenient w postępowaniu w pierwszej instancji, wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego między innymi w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wskazanych w pkt 9 niniejszego wyroku.
Sprzeciw został oparty na wcześniejszym słownym unijnym znaku towarowym TAIGA, którym oznaczane są między innymi towary należące do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego i odpowiadające następującemu opisowi:
„Odzież; okrycia wierzchnie; bielizna; obuwie; nakrycia głowy; buty i obuwie robocze; okrycia robocze; rękawiczki; paski i skarpetki”.
W sprzeciwie powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. Wydział Sprzeciwów EUIPO oddalił sprzeciw wniesiony przez Taigę.
W dniu 28 września 2015 r. Taiga wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.
Sporną decyzją Czwarta Izba Odwoławcza EUIPO (zwana dalej „Izbą Odwoławczą”) uchyliła wspomnianą decyzję Wydziału Sprzeciwów w części dotyczącej całości rozpatrywanych towarów należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, a w konsekwencji odrzuciła zgłoszenie do rejestracji obejmujące te towary. Izba Odwoławcza stwierdziła, że używanie wcześniejszego znaku towarowego zostało dowiedzione dla niektórych towarów należących do klasy 25, które są identyczne z towarami oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym lub do nich podobne, że kolidujące ze sobą oznaczenia są bardzo podobne pod względem wizualnym, identyczne pod względem fonetycznym, przynajmniej dla konsumentów anglojęzycznych, oraz że dla większości właściwego kręgu odbiorców oznaczenia te nie mogą być kojarzone z żadną koncepcją. W tych okolicznościach Izba Odwoławcza stwierdziła, że w odniesieniu do towarów należących do klasy 25 w odczuciu tych odbiorców istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 13 lutego 2017 r. wnosząca odwołanie złożyła skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności spornej decyzji.
Na poparcie skargi wnosząca odwołanie podniosła dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczył naruszenia art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, a drugi – naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę w całości.
Żądania stron
Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji;
–
posiłkowo – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz
–
obciążenie EUIPO kosztami postępowania.
EUIPO wnosi do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania; oraz
–
obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.
Taiga wnosi do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania; oraz
–
obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionym przez nią.
W przedmiocie odwołania
Na poparcie skargi wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, a drugi – naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
W przedmiocie zarzutu pierwszego
Argumentacja stron
W pierwszym zarzucie odwołania wnosząca je poddaje zasadniczo krytyce fakt, że Sąd stwierdził w pkt 34 zaskarżonego wyroku, iż wszystkie artykuły odzieżowe, do których odnoszą się dowody przedstawione przez Taigę w celu wykazania używania wcześniejszego znaku towarowego, mają to samo przeznaczenie. Sąd niesłusznie orzekł tym samym, że towary te nie stanowią niezależnej podkategorii towarów należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.
W pierwszej części tego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd powinien był oprzeć swoją ocenę nie na towarach wskazanych w tych dowodach, lecz na towarach, dla których wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany. Wobec tego pytanie, na które Sąd powinien był odpowiedzieć, dotyczy tego, czy wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany dla kategorii towarów, która jest na tyle szeroka, aby w jej ramach można było wyodrębnić kilka niezależnych podkategorii, skutkiem czego używanie dotyczyło wyłącznie konkretnych towarów z tej „szerokiej kategorii”.
W drugiej części omawianego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż wyroby odzieżowe, do których odnoszą się, odpowiednio, wspomniane dowody i zgłoszony znak towarowy, są, po pierwsze, przeznaczone do wielorakiego użytku, a mianowicie okrywania, osłaniania, zdobienia lub ochrony ciała ludzkiego, a po drugie, że są one kierowane do różnych odbiorców i sprzedawane w różnych sklepach, w związku z czym pierwsze z tych towarów różnią się od drugich.
EUIPO uważa, że pierwszy zarzut odwołania należy odrzucić jako niedopuszczalny w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd dokonał błędnej oceny dowodów przedstawionych przez Taigę przed Izbą Odwoławczą w celu wykazania rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego. I tak, zdaniem EUIPO, wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę okoliczności faktycznych, nie podnosząc przy tym przeinaczenia tych okoliczności faktycznych ani nie powołując się na naruszenie prawa mogące podważyć rozumowanie Sądu. Według EUIPO zarzut ten w każdym wypadku należy oddalić jako bezzasadny.
Taiga utrzymuje, że ów zarzut należy oddalić jako bezzasadny.
Ocena Trybunału
Na wstępie należy oddalić argumentację EUIPO dotyczącą niedopuszczalności pierwszego zarzutu odwołania. Wnosząca odwołanie nie kwestionuje bowiem dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych, lecz podważa metodę i kryteria zastosowane przez Sąd w celu zdefiniowania pojęcia używania „w odniesieniu do części towarów lub usług” w rozumieniu art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. W zakresie, w jakim zarzut ten odnosi się zatem do kryteriów, w świetle których Sąd powinien dokonać oceny istnienia rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego dla towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, lub części tych towarów lub usług w rozumieniu tego przepisu, ów zarzut dotyczy kwestii prawnej, która może być przedmiotem kontroli Trybunału w ramach odwołania (zob. podobnie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Der Grüne Punkt/EUIPO,
C‑143/19 P
,
EU:C:2019:1076
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W swojej argumentacji wnosząca odwołanie czyni Sądowi zarzut przede wszystkim ze stwierdzenia, że należało ustalić, czy same artykuły wskazane w przedstawionych przez interwenienta dowodach używania stanowią niezależną podkategorię w stosunku do towarów należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, następnie tego, że nie zastosował prawidłowo kryterium celu i przeznaczenia rozpatrywanych towarów w celu wyodrębnienia takiej niezależnej podkategorii, i wreszcie tego, że nie wziął pod uwagę okoliczności, iż rozpatrywane towary są kierowane do różnych odbiorców i sprzedawane w różnych sklepach.
W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że Sąd wskazał w pkt 29–32 zaskarżonego wyroku, co następuje:
„29
Przepis art. 42 rozporządzenia nr 207/2009, pozwalając na uznanie, że wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany jedynie dla części towarów i usług, co do której zostało udowodnione rzeczywiste używanie, po pierwsze, stanowi ograniczenie praw właściciela wcześniejszego znaku towarowego wynikających z rejestracji, a zatem nie może on być interpretowany w taki sposób, aby doprowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego, zwłaszcza w przypadku gdy towary lub usługi, dla których został zarejestrowany ów znak towarowy, stanowią dostatecznie wyodrębnioną kategorię, a po drugie, musi pozostawać w zgodzie z uzasadnionym interesem tego właściciela, który (korzystając z ochrony uzyskanej w wyniku rejestracji wspomnianego znaku) powinien mieć możliwość rozszerzenia w przyszłości gamy towarów i usług w granicach określeń towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany [zob. podobnie wyrok z dnia 14 lipca 2005 r., Reckitt Benckiser (España)/OHIM – Aladin (ALADIN),
T‑126/03
,
EU:T:2005:288
, pkt
,
].
W przypadku gdy znak towarowy został zarejestrowany dla kategorii towarów lub usług wystarczająco szerokiej, aby można było wyróżnić w jej ramach kilka podkategorii mogących występować niezależnie od siebie, dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla części tych towarów lub usług zapewnia, na potrzeby postępowania w sprawie sprzeciwu, ochronę jedynie dla tej lub tych podkategorii, do których należą towary lub usługi, w odniesieniu do których znak towarowy był faktycznie wykorzystywany. Natomiast jeżeli znak towarowy został zarejestrowany dla towarów lub usług zdefiniowanych w sposób na tyle precyzyjny i ograniczony, że dokonanie istotnych podziałów wewnątrz danej kategorii nie jest możliwe, wtedy dla celów postępowania w sprawie sprzeciwu dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla wspomnianych towarów lub usług bezwzględnie obejmuje całą tę kategorię [wyroki: z dnia 14 lipca 2005 r., Reckitt Benckiser (España)/OHIM – Aladin (ALADIN),
T‑126/03
,
EU:T:2005:288
, pkt
; z dnia 13 lutego 2007 r., Mundipharma/OHIM – Altana Pharma (RESPICUR),
T‑256/04
,
EU:T:2007:46
, pkt
].
Jednakże o ile pojęcie częściowego używania służy temu, aby nie zastrzegać znaków towarowych, które nie były używane dla kategorii danych towarów, o tyle nie może ono skutkować pozbawieniem właściciela wcześniejszego znaku towarowego wszelkiej ochrony dla towarów, które nie będąc całkowicie identyczne z tymi, dla których może on dowieść rzeczywistego używania, nie są od nich wyraźnie odmienne i należą do tej samej grupy, która nie może zostać podzielona inaczej niż arbitralnie. W tym względzie należy zauważyć, że właściciel znaku towarowego praktycznie nie ma możliwości przedstawienia dowodu używania tego znaku dla wszystkich możliwych wariantów towarów, których dotyczy rejestracja. W konsekwencji pojęcia »części towarów lub usług« nie można rozumieć jako wszystkich gospodarczych odmian podobnych towarów lub usług, ale wyłącznie jako towary lub usługi wystarczająco odmienne, aby mogły stanowić spójne kategorie lub podkategorie [wyroki: z dnia 14 lipca 2005 r., Reckitt Benckiser (España)/OHIM – Aladin (ALADIN),
T‑126/03
,
EU:T:2005:288
, pkt
; z dnia 6 marca 2014 r., Anapurna/OHIM – Annapurna (ANNAPURNA),
T‑71/13
, niepublikowany,
EU:T:2014:105
, pkt
].
Jeśli chodzi o kwestię ustalenia, czy towary należą do spójnej podkategorii, którą można rozpatrywać w sposób autonomiczny, z orzecznictwa wynika, że skoro konsument poszukuje przede wszystkim towaru lub usługi mogących zaspokoić jego specyficzne potrzeby, cel lub przeznaczenie danego towaru lub usługi mają istotny wpływ na dokonywany przez niego wybór. Stąd z uwagi na fakt, iż konsumenci rozpatrują kryterium celu lub przeznaczenia przed każdym zakupem, ma ono pierwszorzędne znaczenie przy definiowaniu podkategorii towarów lub usług. Natomiast charakter rozpatrywanych towarów oraz ich cechy same w sobie nie są istotne dla definicji podkategorii towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 18 października 2016 r., August Storck/EUIPO – Chiquita Brands (Fruitfuls),
T‑367/14
, niepublikowany,
EU:T:2016:615
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo]”.
Mając na względzie te normy prawne i zasady orzecznicze, Sąd zbadał w pkt 33–36 zaskarżonego wyroku, czy artykuły, których dotyczyły dowody przedstawione przez Taigę, tworzą niezależną względem oznaczanych wcześniejszym znakiem towarów należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego podkategorię towarów obejmującą wyłącznie zewnętrzną odzież chroniącą przed działaniem czynników atmosferycznych. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że artykuły te „mają takie samo przeznaczenie, ponieważ służą one do okrywania i osłaniania ciała ludzkiego, zdobienia go i ochrony przed żywiołami” i „w żadnym razie nie mogą być uznane za »wyraźnie odmienne«” w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 31 zaskarżonego wyroku. W drugiej kolejności Sąd wskazał, że szczególne cechy tych artykułów, w szczególności te polegające na ochronie przed działaniem czynników atmosferycznych, nie mają w zasadzie znaczenia, ponieważ zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 32 zaskarżonego wyroku „cechy towarów nie są same w sobie istotne dla definicji podkategorii towarów lub usług”. W rezultacie Sąd oddalił zarzut pierwszy.
Na podstawie art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 podmiot zgłaszający unijny znak towarowy może zażądać od właściciela wcześniejszego znaku towarowego przedstawienia dowodu, iż znak ten był „rzeczywiście używany” w Unii w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia znaku towarowego, którego dotyczy sprzeciw.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że pojęcie „rzeczywistego używania” jest autonomicznym pojęciem prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 11 marca 2003 r., Ansul,
C‑40/01
,
EU:C:2003:145
, pkt
–
).
W tym względzie, aby można było stwierdzić, że znak towarowy jest „rzeczywiście używany” w rozumieniu art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, konieczne jest, aby znak ten był używany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy identyfikacji pochodzenia towaru lub usługi oznaczonej tym znakiem, umożliwiające mu – bez ryzyka wprowadzenia w błąd – odróżnienie tego towaru lub usługi od towarów i usług mających inne pochodzenie [zob. podobnie wyrok z dnia 17 października 2019 r., Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark/Schmid,
C‑514/18 P
, niepublikowany,
EU:C:2019:878
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo). Znak towarowy, który nie jest używany, nie tylko bowiem utrudnia konkurencję – ponieważ ogranicza zasób oznaczeń, które mogą być rejestrowane przez inne podmioty jako znaki towarowe, i pozbawia konkurentów możliwości korzystania z takiego lub podobnego znaku w toku wprowadzania na rynek wewnętrzny towarów lub usług identycznych z oznaczonymi danym znakiem lub do nich podobnych – lecz również ogranicza swobodny przepływ towarów i swobodę świadczenia usług (wyrok z dnia 19 grudnia 2012 r., Leno Merken,
C‑149/11
,
EU:C:2012:816
, pkt
).
Aby znak towarowy mógł spełniać tę podstawową funkcję, rozporządzenie nr 207/2009 przyznaje właścicielowi znaku pewien szereg praw, ograniczając je zarazem do tego, co jest ściśle niezbędne do zapewnienia tej funkcji, co zauważyła rzecznik generalna w pkt 40 opinii.
I tak z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że ochrona wcześniejszego znaku towarowego jest uzasadniona wyłącznie w zakresie, w jakim znak ten „był rzeczywiście używany w Unii w stosunku do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany”.
Artykuł 42 ust. 2 tego rozporządzenia stosuje tę normę prawną w szczególnych ramach postępowania w sprawie sprzeciwu. Artykuł 42 ust. 2 zdanie ostatnie wspomnianego rozporządzenia stanowi, że jeżeli wcześniejszy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, to do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług.
W tym kontekście należy zauważyć, podobnie jak uczyniła to rzecznik generalna w pkt 47 opinii, że zakres kategorii towarów lub usług, dla których wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany, jest decydującym elementem pozwalającym zachować równowagę między z jednej strony utrzymaniem i ochroną praw wyłącznych przyznanych właścicielowi wcześniejszego znaku towarowego a z drugiej strony ich ograniczeniem, tak by uniknąć sytuacji, w której znak towarowy używany w sposób częściowy korzystałby z rozszerzonej ochrony jedynie na tej podstawie, że został on zarejestrowany dla szerokiej gamy towarów lub usług, co Sąd prawidłowo uwzględnił w pkt 29–31 zaskarżonego wyroku.
Co się tyczy pojęcia „części towarów lub usług” zawartego w art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, w ramach stosowania art. 43 ust. 1 tego rozporządzenia, iż podkategoria towarów objętych zgłoszeniem do rejestracji w charakterze unijnego znaku towarowego powinna zostać określona za pomocą kryterium umożliwiającego wyodrębnienie tej podkategorii w sposób wystarczająco precyzyjny (zob. podobnie wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., OHIM/Kessel medintim
C‑31/14 P
, niepublikowany,
EU:C:2014:2436
, pkt
).
Otóż, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, analiza przeprowadzona przez Trybunał w tym wyroku może zostać przeniesiona na grunt stosowania art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ definicja niezależnej podkategorii towarów lub usług powinna opierać się na tych samych kryteriach, czy to w ramach wniosku o ograniczenie wykazu towarów lub usług objętych zgłoszeniem, czy też w ramach sprzeciwu, tak aby przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd móc dokonać porównania danych towarów lub usług zdefiniowanych na podstawie tych samych kryteriów.
Wynika z tego, z jednej strony, na co zwróciła uwagę rzecznik generalna w pkt 50 opinii, że konsument pragnący nabyć towar lub usługę należącą do kategorii, która została zdefiniowana w sposób szczególnie precyzyjny i wąski, ale w obrębie której nie jest możliwe dokonanie istotnych podziałów, skojarzy z wcześniejszym znakiem towarowym wszystkie towary lub usługi należące do tej kategorii, skutkiem czego znak ten spełni swoją podstawową funkcję zagwarantowania pochodzenia dla tych towarów lub usług. W tych okolicznościach wystarczy wymagać od właściciela wcześniejszego znaku towarowego przedstawienia dowodu na rzeczywiste używanie tego znaku towarowego w odniesieniu do części towarów lub usług należących do tej jednorodnej kategorii.
Z drugiej strony, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 52 opinii, w przypadku towarów lub usług zebranych w ramach szerokiej kategorii, którą można podzielić na kilka niezależnych podkategorii, należy wymagać, by właściciel wcześniejszego znaku towarowego przedstawił dowód rzeczywistego używania tego znaku dla każdej z tych niezależnych podkategorii. Jeżeli bowiem właściciel wcześniejszego znaku towarowego zarejestrował swój znak towarowy dla szerokiej gamy towarów lub usług, które mógłby ewentualnie wprowadzić do obrotu, ale nie uczynił tego w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia znaku towarowego, wobec którego wniósł sprzeciw, jego interes w korzystaniu z ochrony wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów lub usług nie może przeważać nad interesem, jaki konkurenci mogą mieć w zarejestrowaniu swojego znaku dla tych towarów lub usług.
W odniesieniu do kryterium lub kryteriów, jakie należy zastosować w celu wyodrębnienia spójnej podkategorii towarów lub usług, która może być rozpatrywana w sposób odrębny, Trybunał orzekł w istocie, że kryterium celu i przeznaczenia danych towarów lub usług stanowi zasadnicze kryterium dla celów zdefiniowania niezależnej podkategorii towarów lub usług (zob. podobnie wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., OHIM/Kessel medintim
C‑31/14 P
, niepublikowany,
EU:C:2014:2436
, pkt
).
To w świetle powyższych zasad należy zbadać w pierwszej kolejności pierwszą część pierwszego zarzutu odwołania, zgodnie z którą w ramach analizy polegającej na ustaleniu, czy istnieje spójna podkategoria, która może być postrzegana w sposób odrębny, Sąd powinien był oprzeć się na towarach, dla których wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany.
W tym względzie należy zauważyć, że zarówno z brzmienia art. 42 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia nr 207/2009, jak i z pkt 39–42 niniejszego wyroku wynika, iż należy konkretnie przeanalizować, głównie w odniesieniu do towarów, dla których właściciel wcześniejszego znaku towarowego przedstawił dowód używania wcześniejszego znaku towarowego, czy towary te stanowią, w ramach towarów należących do rozpatrywanej klasy, niezależną podkategorię, tak aby powiązać towary, dla których rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego zostało dowiedzione, z towarami objętymi rejestracją wcześniejszego znaku towarowego.
Tymczasem w pkt 33 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał, czy artykuły, których dotyczyły przedstawione przez Taigę dowody używania, stanowią niezależną podkategorię w ramach towarów należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, to znaczy w ramach bardziej ogólnej kategorii towarów, dla których wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany. Ponadto Sąd prawidłowo powiązał te artykuły z ową bardziej ogólną kategorią, a następnie w pkt 34 zaskarżonego wyroku stwierdził, że artykułów tych nie można uznać za zasadniczo odmienne.
W rezultacie pierwszą część pierwszego zarzutu odwołania należy oddalić jako bezzasadną.
Następnie, co się tyczy drugiej części pierwszego zarzutu odwołania, wnosząca odwołanie w ramach pierwszego zarzutu szczegółowego zarzuca Sądowi nieprawidłowe zastosowanie kryterium celu i przeznaczenia rozpatrywanych towarów w celu określenia niezależnej podkategorii towarów. Również ten zarzut szczegółowy należy oddalić jako bezzasadny.
Z wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., OHIM/Kessel medintim (
C‑31/14 P
, niepublikowanego,
EU:C:2014:2436
, pkt
,
–
) wynika bowiem, że kryterium celu i przeznaczenia rozpatrywanych towarów nie służy określeniu w sposób abstrakcyjny lub sztuczny podkategorii towarów, lecz że kryterium to należy stosować w sposób spójny i konkretny, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 70 i 71 opinii.
W konsekwencji, jeśli – tak jak w niniejszej sprawie – omawiane towary mają, jak często, więcej niż jeden cel i przeznaczenie, to wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, nie można przystąpić do ustalenia istnienia odrębnej podkategorii towarów, biorąc pod uwagę każdy z celów, jakie towary te mogą mieć, z osobna. Takie podejście nie pozwoliłoby bowiem na zidentyfikowanie w sposób spójny niezależnych podkategorii i skutkowałoby, jak wskazała rzecznik generalna w pkt 71 opinii, nadmiernym ograniczeniem praw właściciela wcześniejszego znaku towarowego, w szczególności w zakresie, w jakim nie uwzględniono by w wystarczającym stopniu jego uzasadnionego interesu w rozszerzeniu gamy towarów lub usług, dla których został zarejestrowany jego znak.
Sąd słusznie zatem nie rozważył odrębnie każdego z przykładów używania rozpatrywanych towarów, a mianowicie okrywania, osłaniania, zdobienia czy ochrony ciała ludzkiego, ponieważ te różne formy używania łączą się do celów wprowadzenia tych towarów na rynek, co zauważyła również rzecznik generalna w pkt 72 opinii.
Wreszcie drugi zarzut szczegółowy drugiej części pierwszego zarzutu odwołania, w którym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, iż rozpatrywane towary są kierowane do różnych odbiorców i są sprzedawane w różnych sklepach, również należy oddalić jako bezzasadny, ponieważ tego rodzaju kryteria mają znaczenie nie dla zdefiniowania niezależnej podkategorii towarów, lecz dla oceny właściwego kręgu odbiorców (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 11 grudnia 2014 r., OHIM/Kessel medintim
C‑31/14 P
, niepublikowany,
EU:C:2014:2436
, pkt
,
).
Pierwszy zarzut odwołania należy zatem oddalić jako bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu drugiego
Drugi zarzut odwołania dzieli się na trzy części.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu drugiego
–
Argumentacja stron
W pierwszej części drugiego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie podnosi, że w zakresie, w jakim Sąd błędnie zastosował przesłanki rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, niesłusznie doszedł on do wniosku, że oznaczane zgłoszonym znakiem towarowym towary „odzież” i „nakrycia głowy” są identyczne z towarami, do których odnosi się wcześniejszy znak towarowy.
EUIPO i Taiga uważają, że pierwszą część zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną.
–
Ocena Trybunału
Ponieważ pierwsza część drugiego zarzutu odwołania opiera się wyłącznie na błędnym zastosowaniu przesłanek dotyczących rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, a Sąd – jak wynika z pkt 47, 52 i 53 niniejszego wyroku – nie popełnił błędu w tym względzie, tę część zarzutu należy oddalić jako bezzasadną.
W przedmiocie drugiej części zarzutu drugiego
–
Argumentacja stron
W drugiej części drugiego zarzutu odwołania, która dzieli się na trzy zarzuty szczegółowe, wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń pod względem wizualnym, fonetycznym i konceptualnym.
Co się tyczy pierwszego zarzutu szczegółowego, wnosząca odwołanie uważa, że gdyby Sąd wziął pod uwagę nietypową kompozycję zgłoszonego znaku towarowego, związaną z obecnością „asymetrycznych spółgłosek” i zastosowaną w nim nietypową ortografią w postaci grupy liter „igh”, nie doszedłby do wniosku, że kolidujące ze sobą oznaczenia są podobne pod względem wizualnym.
Jeżeli chodzi o drugi zarzut szczegółowy, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie „założył”, bez żadnego dowodu na poparcie tego założenia, że grupę liter „ti” zawsze wymawia się „tai”. Jest zaś oczywiste, że tak nie jest, a zatem nie do niej należało przedstawienie dowodów w tym względzie.
W ramach trzeciego zarzutu szczegółowego wnosząca odwołanie poddaje krytyce przeprowadzoną przez Sąd analizę, w wyniku której stwierdził on, że konceptualne różnice między kolidującymi ze sobą oznaczeniami nie zostały wykazane w odniesieniu do całego terytorium Unii, w związku z czym nie mogły zneutralizować istniejących między tymi oznaczeniami podobieństw wizualnych i fonetycznych. Po pierwsze, wbrew temu, co Sąd wskazał w pkt 71 zaskarżonego wyroku, termin „tajga” ma „precyzyjne i dające się natychmiast uchwycić znaczenie” nie tylko dla przeciętnych konsumentów z północnej i wschodniej części „kontynentu europejskiego”, lecz również dla przeciętnych konsumentów pochodzących z południa tego kontynentu oraz dla konsumentów anglojęzycznych. Ze względu bowiem na niekwestionowany rozmiar lasu borealnego zwanego „tajgą”, a także z uwagi na jego znaczenie dla całego świata, pojęcie to jest przedmiotem nauczania ogólnego na „kontynencie europejskim” i poza nim.
Po drugie, Sąd niesłusznie nie zastosował swojego własnego orzecznictwa, zgodnie z którym do stwierdzenia istnienia różnic konceptualnych między kolidującymi ze sobą oznaczeniami wystarczy, by dane określenie było rozumiane w części Unii.
EUIPO twierdzi, że zarzuty szczegółowe od pierwszego do trzeciego, które zostały podniesione na poparcie drugiej części drugiego zarzutu odwołania, należy odrzucić jako niedopuszczalne, a zarzuty szczegółowe pierwszy i trzeci należy w każdym wypadku oddalić jako bezzasadne.
Taiga uważa, że niniejszą część zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną.
–
Ocena Trybunału
Należy zauważyć, że poprzez zarzuty szczegółowe pierwszy i drugi drugiej części drugiego zarzutu odwołania wnosząca je próbuje skłonić Trybunał do przeprowadzenia ponownej oceny podobieństwa fonetycznego i wizualnego kolidujących ze sobą oznaczeń, nie powołując się jednak na jakiekolwiek przeinaczenie przez Sąd okoliczności faktycznych lub dowodów w tym względzie.
Należy zaś przypomnieć, że zgodnie z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. Wyłącznie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny istotnych okoliczności faktycznych, a także przedstawionych mu dowodów. Ocena tych okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału w ramach odwołania. Ocena podobieństwa fonetycznego i wizualnego kolidujących ze sobą oznaczeń stanowi zaś ocenę o charakterze faktycznym (wyrok z dnia 19 marca 2015 r., MEGA Brands International/OHIM,
C‑182/14 P
,
EU:C:2015:187
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo).
W konsekwencji zarzuty szczegółowe pierwszy i drugi drugiej części drugiego zarzutu odwołania należy odrzucić jako niedopuszczalne w zakresie, w jakim zmierzają one do uzyskania ponownej oceny okoliczności faktycznych.
Ponadto, jako że należy uznać, iż w ramach drugiego zarzutu szczegółowego wnosząca odwołanie poddaje krytyce zastosowanie przez Sąd reguł dotyczących ciężaru dowodu, zarzucając mu, iż „założył”, bez żadnego dowodu na poparcie tego założenia, że grupę liter „ti” wymawia się zawsze „tai”, i żądał od niej, aby przedstawiła dowody wykazujące, iż tak nie jest, należy przypomnieć, że w pkt 58 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył w szczególności, iż Izba Odwoławcza uznała w pkt 40 spornej decyzji, że przynajmniej dla konsumentów anglojęzycznych wymowa występujących w kolidujących ze sobą znakach towarowych sylab „ti” i „tai” jest identyczna. Ponadto w pkt 60–62 zaskarżonego wyroku Sąd przychylił się do wniosku Izby Odwoławczej, zgodnie z którym kolidujące ze sobą oznaczenia są identyczne pod względem fonetycznym, przynajmniej dla konsumentów anglojęzycznych, podkreśliwszy wcześniej, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego uznać, iż brzmienie pierwszych sylab „ti” i „tai” kolidujących ze sobą oznaczeń nie jest identyczne dla odbiorców anglojęzycznych.
Sąd nie naruszył prawa, gdy uwzględnił, aby potwierdzić tę ocenę, fakt, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła dowodu pozwalającego podważyć ocenę Izby Odwoławczej, zgodnie z którą w odczuciu odbiorców angielskojęzycznych pierwsze sylaby „ti” i „tai” są wymawiane identycznie. Z jednej strony bowiem, jak wynika z pkt 40 spornej decyzji, ocenę tę ilustruje przykład pochodzący z Oxford English Dictionary. Z drugiej strony w ramach wniesionej do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności to do skarżącego należy wykazanie błędów, jakimi miałaby być jego zdaniem dotknięta sporna decyzja.
Drugi zarzut szczegółowy drugiej części drugiego zarzutu odwołania należy w konsekwencji oddalić jako bezzasadny w zakresie, w jakim zarzuca się w nim Sądowi naruszenie reguł dotyczących ciężaru dowodu.
W trzecim zarzucie szczegółowym wnosząca odwołanie w pierwszej kolejności zarzuca Sądowi w istocie, że w pkt 71 zaskarżonego wyroku uznał, iż żaden element akt sprawy nie pozwala na wykazanie, że termin „tajga” ma dla przeciętnych konsumentów anglojęzycznych i pochodzących z południa „kontynentu europejskiego”„precyzyjne i dające się natychmiast uchwycić znaczenie”.
Za pomocą tej argumentacji wnosząca odwołanie, nie rozwijając argumentacji prawnej mającej konkretnie na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, stara się skłonić Trybunał do przeprowadzenia ponownej oceny okoliczności faktycznych i dowodów. Ponieważ wnosząca odwołanie nie podnosi żadnego przeinaczenia tych okoliczności i dowodów, jej argumentację należy odrzucić jako niedopuszczalną (zob. podobnie wyrok z dnia 13 listopada 2019 r., Outsource Professional Services/EUIPO,
C‑528/18 P
, niepublikowany,
EU:C:2019:961
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie kwestionuje metodę i kryteria zastosowane przez Sąd w ramach oceny podobieństwa konceptualnego kolidujących ze sobą oznaczeń, zarzuca mu ona w rzeczywistości błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, co stanowi kwestię prawną, która może być przedmiotem kontroli Trybunału w ramach odwołania (zob. podobnie wyrok z dnia 12 grudnia 2019 r., Der Grüne Punkt/EUIPO,
C‑143/19 P
,
EU:C:2019:1076
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Wnosząca odwołanie czyni Sądowi zarzut z orzeczenia, w pkt 67 i 71 zaskarżonego wyroku, iż nie wykazała ona, że dla właściwego kręgu odbiorców składającego się z konsumentów w Unii postrzeganych jako ogół określenie „tajga” posiada „precyzyjne i dające się natychmiast uchwycić znaczenie”, podczas gdy z orzecznictwa Sądu nie wynika, by omawiany termin miał być rozumiany przez cały właściwy krąg odbiorców. Jej zdaniem dla stwierdzenia istnienia różnic konceptualnych mogących zneutralizować, w odczuciu ogółu właściwego kręgu odbiorców, podobieństwa wizualne i fonetyczne między kolidującymi ze sobą oznaczeniami wystarczy bowiem, by tylko część właściwego kręgu odbiorców kojarzyła dane określenie ze szczególną koncepcją.
Trybunał orzekł zaś, że jeżeli właściciel unijnego znaku towarowego wnosi na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji podobnego unijnego znaku towarowego stwarzającego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, taki sprzeciw należy uwzględnić wówczas, gdy istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zostanie ustalone w części Unii (wyrok z dnia 22 września 2016 r., combit Software,
C‑223/15
,
EU:C:2016:719
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W konsekwencji, jeżeli podobieństwa wizualne lub fonetyczne między kolidującymi ze sobą oznaczeniami istnieją w odczuciu znacznej części właściwego kręgu odbiorców, w odniesieniu do której nie wykazano między tymi oznaczeniami różnic konceptualnych mogących te podobieństwa zneutralizować, Sąd powinien przeprowadzić całościową analizę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (zob. podobnie wyrok z dnia 4 marca 2020 r., EUIPO/Equivalenza Manufactory,
C‑328/18 P
,
EU:C:2020:156
, pkt
–
i przytoczone tam orzecznictwo).
Sąd nie naruszył zatem prawa, kiedy uwzględnił okoliczność, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła dowodu na to, iż dla znacznej części właściwego kręgu odbiorców wyraz „tajga” ma „precyzyjne i dające się natychmiast uchwycić znaczenie”.
W konsekwencji drugą część drugiego zarzutu odwołania należy w części odrzucić jako niedopuszczalną, a w części oddalić jako bezzasadną.
W przedmiocie trzeciej części zarzutu drugiego
–
Argumentacja stron
W trzeciej części drugiego zarzutu odwołania wnosząca je podnosi, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 nie istnieje, ponieważ z punktu widzenia całościowej oceny tego prawdopodobieństwa, po pierwsze, kolidujące ze sobą oznaczenia są sprzedawane w różnych sklepach, po drugie, występujące między określeniami „taiga” i „tigha” różnice na płaszczyźnie wizualnej są bardziej znaczące niż wszelkie zakładane podobieństwa na płaszczyźnie fonetycznej, a po trzecie, rozpatrywane towary są mało podobne.
EUIPO uważa, że trzecią część drugiego zarzutu odwołania należy odrzucić jako niedopuszczalną, a w każdym razie oddalić jako bezzasadną.
Taiga twierdzi, że tę część zarzutu należy oddalić jako bezzasadną.
–
Ocena Trybunału
Trzecią część drugiego zarzutu odwołania należy odrzucić jako niedopuszczalną, ponieważ wnosząca odwołanie nie wskazuje żadnego punktu zaskarżonego wyroku, który by kwestionowała, i nie podnosi żadnego naruszenia prawa, którego miałby dopuścić się Sąd, a ogranicza się jedynie do przypomnienia swojej argumentacji przedstawionej już w skardze wniesionej w pierwszej instancji (zob. podobnie wyrok z dnia 6 września 2018 r., Basic Net/EUIPO,
C‑547/17 P
, niepublikowany,
EU:C:2018:682
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W związku z tym drugi zarzut odwołania należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny.
Mając na uwadze powyższe rozważania, odwołanie należy w części odrzucić jako niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalić jako bezzasadne.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w wyroku lub w postanowieniu kończącym postępowanie. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ EUIPO i Taiga wniosły o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

2)
ACTC GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.