CELEX: 62019CJ0488
Προδικαστική παραπομπή
Αστυνομική και δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις
Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης
Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ
Πεδίο εφαρμογής
Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ
Έννοια της “εκτελεστής απόφασης”
Αξιόποινη πράξη για την οποία εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση από δικαστήριο τρίτου κράτους
Βασίλειο της Νορβηγίας
Απόφαση αναγνωρισθείσα και εκτελεσθείσα από το κράτος έκδοσης του εντάλματος δυνάμει διμερούς συμφωνίας
Άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ
Λόγοι προαιρετικής μη εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης
Εξωεδαφική διάσταση της παράβασης

Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά τη δυνατότητα εφαρμογής της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (
ΕΕ 2002, L 190, σ. 1
), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009 (
ΕΕ 2009, L 81, σ. 24
) (στο εξής: απόφαση-πλαίσιο 2002/584), καθώς και την ερμηνεία του άρθρου 4, σημείο 1 και σημείο 7, στοιχείο βʹ, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο της εκτέλεσης, στην Ιρλανδία, ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος εις βάρος του JR, προκειμένου αυτός να εκτίσει στη Λιθουανία στερητική της ελευθερίας ποινή στην οποία καταδικάστηκε από νορβηγικό δικαστήριο για διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Η απόφαση του νορβηγικού δικαστηρίου αναγνωρίστηκε από τη Δημοκρατία της Λιθουανίας δυνάμει της διμερούς συμφωνίας για την αναγνώριση και εκτέλεση ποινικών αποφάσεων που επιβάλλουν ποινές φυλακίσεως ή μέτρα στερητικά της ελευθερίας, η οποία συνήφθη στις 5 Απριλίου 2011 μεταξύ του Βασιλείου της Νορβηγίας και της Δημοκρατίας της Λιθουανίας (στο εξής: διμερής συμφωνία της 5ης Απριλίου 2011).
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο
Το Βασίλειο της Νορβηγίας είναι συμβαλλόμενο μέρος της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992 (
ΕΕ 1994, L 1, σ. 3
).
Η συμφωνία για τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν, της 18ης Μαΐου 1999
Από το άρθρο 2 της συμφωνίας που συνήφθη από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας σχετικά με τη σύνδεση των εν λόγω χωρών προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν, της 18ης Μαΐου 1999 (
ΕΕ 1999, L 176, σ. 36
) προκύπτει ότι η Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας θέτουν σε ισχύ και εφαρμόζουν το κεκτημένο Σένγκεν καθώς και τις πράξεις της Ένωσης που αφορά η συμφωνία αυτή.
Η συμφωνία μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης
Η συμφωνία που συνήφθη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας (
ΕΕ 2006, L 292, σ. 2
), η οποία εγκρίθηκε, εξ ονόματος της Ένωσης, με το άρθρο 1 της αποφάσεως 2014/835/ΕΕ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2014, για τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας (
ΕΕ 2014, L 343, σ. 1
), τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 2019 (στο εξής: συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης).
Στο προοίμιο της συμφωνίας αυτής αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι τα συμβαλλόμενα μέρη εκφράζουν την αμοιβαία εμπιστοσύνη τους στη δομή και τη λειτουργία των νομικών τους συστημάτων και στην ικανότητα όλων των συμβαλλομένων μερών να εγγυηθούν μια δίκαιη δίκη.
Η απόφαση-πλαίσιο 2002/584
Οι αιτιολογικές σκέψεις 5 έως 8 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχουν ως εξής:
«(5)
Ο στόχος που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποτελέσει ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, συνεπάγεται την κατάργηση της έκδοσης μεταξύ κρατών μελών και την αντικατάστασή της από σύστημα παράδοσης μεταξύ δικαστικών αρχών. Εξάλλου, η εισαγωγή ενός νέου απλουστευμένου συστήματος παράδοσης προσώπων που έχουν καταδικαστεί ή είναι ύποπτα, προς το σκοπό της εκτέλεσης καταδικαστικών ποινικών αποφάσεων ή ποινικής δίωξης, επιτρέπει να αρθούν η πολυπλοκότητα και το ενδεχόμενο καθυστερήσεων που είναι εγγενή στις ισχύουσες διαδικασίες έκδοσης. Οι κλασικές σχέσεις συνεργασίας που ισχύουν μέχρι σήμερα μεταξύ κρατών μελών θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε σύστημα ελεύθερης κυκλοφορίας τόσο των προδικαστικών όσο και των οριστικών ποινικών αποφάσεων, σε ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.
(6)
Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης το οποίο προβλέπει η παρούσα απόφαση‑πλαίσιο αποτελεί την πρώτη περίπτωση συγκεκριμένης εφαρμογής, στον τομέα του ποινικού δικαίου, της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης που έχει χαρακτηρισθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ως “ακρογωνιαίος λίθος” της δικαστικής συνεργασίας.
(7)
Δεδομένου ότι ο στόχος της αντικατάστασης του πολυμερούς συστήματος εκδόσεως το οποίο έχει δημιουργηθεί επί τη βάσει της ευρωπαϊκής σύμβασης εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957 είναι αδύνατον να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη ενεργούντα μονομερώς, και συνεπώς, λόγω της διάστασης και των αποτελεσμάτων της, δύναται να επιτευχθεί καλύτερα στο επίπεδο της Ένωσης, το Συμβούλιο δύναται να εγκρίνει μέτρα, σύμφωνα προς την αρχή της επικουρικότητας […].
(8)
Οι αποφάσεις για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης πρέπει να υπόκεινται σε επαρκή έλεγχο, πράγμα που σημαίνει ότι η δικαστική αρχή του κράτους μέλους στο οποίο συνελήφθη το [εκ]ζητούμενο πρόσωπο θα πρέπει να αποφασίζει σχετικά με την παράδοσή του.»
Το άρθρο 1 της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου, με τίτλο «Ορισμός και υποχρέωση εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης», ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι δικαστική απόφαση η οποία εκδίδεται από κράτος μέλος προς το σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης από άλλο κράτος μέλος προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας.
2.   Τα κράτη μέλη εκτελούν κάθε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας αποφάσεως-πλαίσιο.
3.   H παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στο άρθρο 6 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.»
Το άρθρο 2 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της, ορίζει τα εξής:
«1.   Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης μπορεί να εκδίδεται για πράξεις που τιμωρούνται από το δίκαιο του κράτους μέλους έκδοσης του σχετικού εντάλματος (εφεξής καλούμενο “κράτος έκδοσης του εντάλματος”) με στερητική της ελευθερίας ποινή ή με στερητικό της ελευθερίας μέτρο ασφαλείας ανώτατης διάρκειας τουλάχιστον δώδεκα μηνών ή, εάν έχει ήδη επιβληθεί ποινή ή μέτρο ασφαλείας, για απαγγελθείσες καταδίκες διάρκειας τουλάχιστον τεσσάρων μηνών.
2.   Η παράδοση βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης υπό τις προϋποθέσεις της παρούσας αποφάσεως-πλαίσιο και χωρίς έλεγχο του διττού αξιοποίνου της πράξης, χωρεί για τις ακόλουθες αξιόποινες πράξεις, εφόσον τιμωρούνται στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος με στερητική της ελευθερίας ποινή ή στερητικό της ελευθερίας μέτρο ασφάλειας ανώτατης διάρκειας τουλάχιστον τριών ετών και όπως ορίζονται από το δίκαιο του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος:
[…]
–
παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών,
[…]
4.   Η παράδοση, προκειμένου για αξιόποινες πράξεις εκτός αυτών που καλύπτονται από την παράγραφο 2, μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι οι πράξεις για τις οποίες εκδίδεται το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης συνιστούν αξιόποινη πράξη δυνάμει του δικαίου του κράτους μέλους εκτέλεσης, ανεξαρτήτως των στοιχείων αντικειμενικής υποστάσεως ή του νομικού χαρακτηρισμού αυτής.»
Κατά το άρθρο 4 της ίδιας αυτής αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Λόγοι προαιρετικής μη εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης»:
«Η δικαστική αρχή εκτέλεσης μπορεί να αρνηθεί την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης:
1.
εάν, σε μια από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 2, παράγραφος 4, η πράξη λόγω της οποίας εκδίδεται το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης δεν συνιστά αξιόποινη πράξη κατά το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης· […]
[…]
5.
εάν από τις πληροφορίες που διαθέτει η δικαστική αρχή εκτέλεσης προκύπτει ότι ο [εκ]ζητούμενος έχει δικασθεί τελεσιδίκως για τις αυτές πράξεις σε τρίτη χώρα, υπό τον όρο ότι, σε περίπτωση καταδίκης, η καταδίκη έχει εκτιθεί ή εκτίεται ή δεν μπορεί να εκτιθεί πλέον σύμφωνα με το δίκαιο της χώρας της καταδίκης·
[…]
7.
όταν το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης αφορά αξιόποινες πράξεις οι οποίες:
α)
κατά το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης θεωρούνται ότι διεπράχθησαν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στο έδαφ[ο]ς του κράτους εκτέλεσης ή σε εξομοιούμενο προς αυτό τόπο·
β)
διεπράχθησαν εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος και το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης δεν επιτρέπει τη δίωξη για τα ίδια αδικήματα που διαπράττονται εκτός του εδάφους του.»
Το άρθρο 4α της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 διέπει την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδίδονται για την εκτέλεση ποινής στερητικής της ελευθερίας ή μέτρου ασφαλείας στερητικού της ελευθερίας, αν ο ενδιαφερόμενος δεν εμφανίστηκε αυτοπροσώπως στη δίκη που οδήγησε στην έκδοση της αποφάσεως.
Το άρθρο 5 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου επιτρέπει να εξαρτάται η εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης από μία από τις προϋποθέσεις του άρθρου αυτού.
Το άρθρο 8 της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο αφορά το περιεχόμενο και τον τύπο του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης περιέχει τα ακόλουθα στοιχεία, τα οποία υποβάλλονται σύμφωνα με το έντυπο που περιλαμβάνεται στο παράρτημα:
[…]
γ)
ένδειξη ότι υπάρχει εκτελεστή απόφαση, ένταλμα σύλληψης ή οιαδήποτε άλλη εκτελεστή δικαστική απόφαση της αυτής ισχύος που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 1 και 2·
δ)
φύση και νομικός χαρακτηρισμός του αδικήματος, ιδίως όσον αφορά το άρθρο 2·
ε)
περιγραφή των περιστάσεων υπό τις οποίες τελέσθηκε η αξιόποινη πράξη, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου, του τόπου της τέλεσης και του βαθμού συμμετοχής του [εκ]ζητουμένου στην αξιόποινη πράξη·
στ)
την επιβληθείσα ποινή, εάν πρόκειται για τελεσίδικη απόφαση, ή την κλίμακα ποινών που προβλέπεται για την αξιόποινη πράξη από τη νομοθεσία του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος·
[…]».
Το άρθρο 15 της ίδιας αυτής αποφάσεως-πλαισίου έχει ως εξής:
«1.   Η δικαστική αρχή εκτέλεσης αποφασίζει, εντός των προθεσμιών και υπό τους όρους που καθορίζονται στην παρούσα απόφαση-πλαίσιο, για την παράδοση του προσώπου.
2.   Εάν η δικαστική αρχή εκτέλεσης κρίνει ότι οι πληροφορίες που διαβιβάσθηκαν από το κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος δεν αρκούν ώστε να της επιτρέψουν να αποφασίσει για την παράδοση, ζητεί την κατεπείγουσα προσκόμιση των απαραίτητων συμπληρωματικών πληροφοριών, ιδίως σε σχέση με τα άρθρα 3 έως 5 και το άρθρο 8, και μπορεί να τάξει προθεσμία για την παραλαβή τους, λαμβάνοντας υπόψη της ότι είναι αναγκαίο να τηρηθούν οι προθεσμίες που ορίζονται στο άρθρο 17.
3.   Η δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος μπορεί να διαβιβάζει οποτεδήποτε στη δικαστική αρχή εκτέλεσης κάθε επιπλέον χρήσιμη πληροφορία.»
Το άρθρο 31 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, το οποίο φέρει τον τίτλο «Σχέση με άλλες νομικές πράξεις», έχει ως εξής:
«1.   Με την επιφύλαξη της εφαρμογής τους στις σχέσεις μεταξύ κρατών μελών και τρίτων κρατών, η παρούσα απόφαση-πλαίσιο αντικαθιστά, από την 1η Ιανουαρίου 2004, τις αντίστοιχες διατάξεις των ακόλουθων συμβάσεων που ισχύουν όσον αφορά την έκδοση στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών:
α)
ευρωπαϊκή σύμβαση εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957, πρόσθετο πρωτόκολλο της 15ης Οκτωβρίου 1975, δεύτερο πρόσθετο πρωτόκολλο της 17ης Μαρτίου 1978 και ευρωπαϊκή σύμβαση για την καταστολή της τρομοκρατίας της 27ης Ιανουαρίου 1977, στο μέτρο που αφορά την έκδοση·
[…]
2.   Τα κράτη μέλη μπορούν να συνεχίσουν να εφαρμόζουν διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες ή διακανονισμούς που ισχύουν κατά την υιοθέτηση της παρούσας αποφάσεως-πλαίσιο, στο βαθμό που επιτρέπουν την εμβάθυνση ή διεύρυνση των στόχων της και συμβάλλουν στην περαιτέρω απλούστευση και διευκόλυνση των διαδικασιών παράδοσης προσώπων για τα οποία έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
[…]»
Η απόφαση-πλαίσιο 2008/909/ΔΕΥ
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2008/909/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές αποφάσεις οι οποίες επιβάλλουν ποινές στερητικές της ελευθερίας ή μέτρα στερητικά της ελευθερίας, για το σκοπό της εκτέλεσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (
ΕΕ 2008, L 327, σ. 27
) ορίζει τα εξής:
«Σκοπός της παρούσας απόφασης-πλαίσιο είναι η θέσπιση των κανόνων σύμφωνα με τους οποίους ένα κράτος μέλος, προκειμένου να διευκολύνει την κοινωνική επανένταξη του καταδίκου, αναγνωρίζει καταδικαστική απόφαση και εκτελεί την ποινή.»
Κατά το άρθρο 17, παράγραφος 1, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου:
«Η εκτέλεση ποινής διέπεται από το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης. Οι αρχές του κράτους εκτέλεσης είναι, με την επιφύλαξη των παραγράφων 2 και 3, αποκλειστικώς αρμόδιες να αποφασίζουν σχετικά με τη διαδικασία εκτέλεσης και να καθορίζουν όλα τα σχετικά μέτρα, περιλαμβανομένων των λόγων της πρόωρης ή υπό όρους αποφυλάκισης.»
Η απόφαση-πλαίσιο 2008/947/ΔΕΥ
Η αιτιολογική σκέψη 8 της αποφάσεως-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αναγνώρισης δικαστικών αποφάσεων και αποφάσεων αναστολής εκτέλεσης της ποινής ή απόλυσης υπό όρους με σκοπό την εποπτεία των μέτρων αναστολής και των εναλλακτικών κυρώσεων (
ΕΕ 2008, L 337, σ. 102
), εκθέτει τα εξής:
«Στόχος της αμοιβαίας αναγνώρισης και της εποπτείας των ποινών με αναστολή, των ποινών υπό όρο, των εναλλακτικών κυρώσεων και της απόλυσης υπό όρους, στο κράτος εκτέλεσης, είναι να ενισχυθεί η προοπτική επανένταξης του καταδικασθέντος στην κοινωνία, επιτρέποντάς του να διατηρεί οικογενειακούς, γλωσσικούς, πολιτισμικούς και άλλους δεσμούς, αλλά και να βελτιωθεί η εποπτεία της συμμόρφωσης προς τα μέτρα αναστολής και τις εναλλακτικές κυρώσεις, προκειμένου να προλαμβάνεται η υποτροπή, λαμβανομένης υπόψη, με τον τρόπο αυτό, της προστασίας των θυμάτων και του κοινωνικού συνόλου.»
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει τα εξής:
«Στόχος της παρούσας απόφασης-πλαισίου είναι να διευκολυνθεί η κοινωνική επανένταξη των καταδικασθέντων, να βελτιωθεί η προστασία των θυμάτων και του κοινωνικού συνόλου και να διευκολυνθεί η εφαρμογή των κατάλληλων μέτρων αναστολής και εναλλακτικών κυρώσεων σε περίπτωση παραβατών οι οποίοι δεν ζουν στο κράτος της καταδίκης. Με σκοπό την επίτευξη αυτών των στόχων, η παρούσα απόφαση-πλαίσιο καθορίζει κανόνες σύμφωνα με τους οποίους [κράτος μέλος εκτός του κράτους μέλους στο οποίο έχει εκδοθεί η καταδικαστική απόφαση] αναγνωρίζει τις δικαστικές αποφάσεις και, κατά περίπτωση, τις αποφάσεις αναστολής της εκτέλεσης ποινής ή απόλυσης υπό όρους, που εκδίδονται σε ένα άλλο κράτος μέλος και εποπτεύει τα μέτρα αναστολής που επιβάλλονται βάσει μιας τέτοιας απόφασης ή τις εναλλακτικές κυρώσεις που περιέχονται σε αυτή, και λαμβάνει κάθε άλλη απόφαση συνδεομένη με την εν λόγω δικαστική απόφαση, εκτός εάν η παρούσα απόφαση-πλαίσιο ορίζει άλλως.»
Το ιρλανδικό δίκαιο
Ο νόμος του 2003 περί ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης
Ο European Arrest Warrant Act 2003 (νόμος του 2003 περί ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης), όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο για τη διαφορά της κύριας δίκης χρόνο, ο οποίος θέτει σε εφαρμογή την απόφαση-πλαίσιο 2002/584, προβλέπει στο άρθρο 5 τα εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου, αξιόποινη πράξη που προσδιορίζεται σε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης αντιστοιχεί σε αξιόποινη πράξη κατά το [ιρλανδικό] δίκαιο όταν η πράξη ή η παράλειψη που συνιστά την προσδιοριζόμενη αξιόποινη πράξη θα αποτελούσε αξιόποινη πράξη κατά το [ιρλανδικό] δίκαιο αν είχε διαπραχθεί [στην Ιρλανδία] κατά την ημερομηνία έκδοσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.»
Το άρθρο 10, στοιχείο d, του νόμου αυτού ορίζει τα εξής:
«Όταν δικαστική αρχή κράτους έκδοσης εκδίδει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για πρόσωπο–
[…]
d)
στο οποίο έχει επιβληθεί ποινή φυλακίσεως ή κρατήσεως στο εν λόγω κράτος για αξιόποινη πράξη προσδιοριζόμενη στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, το πρόσωπο αυτό συλλαμβάνεται και παραδίδεται στο κράτος έκδοσης, υπό τις προϋποθέσεις και σε συμφωνία με τις διατάξεις του παρόντος νόμου.»
Το άρθρο 44 του νόμου του 2003 ορίζει τα εξής:
«Δεν επιτρέπεται παράδοση προσώπου δυνάμει του παρόντος νόμου εάν η αξιόποινη πράξη, η οποία προσδιορίζεται στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης που έχει εκδοθεί σε βάρος του προσώπου αυτού, έχει τελεστεί ή φέρεται να έχει τελεστεί σε τόπο διαφορετικό από εκείνον του κράτους έκδοσης του εντάλματος και η πράξη ή η παράλειψη που συνιστά την αξιόποινη πράξη δεν αποτελεί αξιόποινη πράξη κατά το [ιρλανδικό] δίκαιο, λόγω διάπραξής της εκτός της [Ιρλανδίας].»
Ο νόμος του 1977 περί παράνομης χρήσης ναρκωτικών ουσιών
Κατά το άρθρο 15, παράγραφος 1, του Misuse of Drugs Act, 1977 (νόμου του 1977 περί παράνομης χρήσης ναρκωτικών ουσιών), όπως τροποποιήθηκε:
«Όποιος έχει στην κατοχή του, νομίμως ή μη, υπαγόμενη στον παρόντα νόμο ναρκωτική ουσία με σκοπό την πώληση ή την με κάθε άλλο τρόπο διανομή της, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 5 του παρόντος νόμου, διώκεται ποινικά.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
Ο JR είναι Λιθουανός υπήκοος. Τον Ιανουάριο του 2014 συνελήφθη στη Νορβηγία με σημαντική ποσότητα ναρκωτικών ουσιών τις οποίες είχε αναλάβει να μεταφέρει από τη Λιθουανία, έναντι χρηματικού ποσού. Με απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2014, καταδικάστηκε από νορβηγικό δικαστήριο, ήτοι το Heggen og Frøland tingrett (περιφερειακό δικαστήριο του Heggen και Frøland, Νορβηγία), σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων ετών και έξι μηνών για το αδίκημα της «παράνομης παράδοσης πολύ μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών ουσιών», το οποίο τιμωρείται από τον νορβηγικό ποινικό κώδικα. Η εν λόγω δικαστική απόφαση κατέστη τελεσίδικη.
Με απόφαση της 18ης Ιουνίου 2015, το Jurbarko rajono apylinkės teismas (πρωτοδικείο Jurbarkas, Λιθουανία) αναγνώρισε τη νορβηγική δικαστική απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2014 βάσει της διμερούς συμφωνίας της 5ης Απριλίου 2011, προκειμένου η καταδικαστική απόφαση να μπορέσει να εκτελεστεί στη Λιθουανία.
Στις 7 Απριλίου 2016, οι νορβηγικές αρχές παρέδωσαν τον JR στις λιθουανικές αρχές.
Τον Νοέμβριο του 2016, οι αρμόδιες αρχές προέβησαν σε υπό όρους απόλυση του JR, σε συνδυασμό με την επιβολή μέτρων «εντατικής εποπτείας». Λόγω μη συμμόρφωσης με τους επιβληθέντες όρους, το Marijampolės apylinkės teismo Jurbarko rūmai (πρωτοδικείο Marijampolė, τμήμα Jurbarkas, Λιθουανία) διέταξε, με απόφαση της 5ης Φεβρουαρίου 2018, την εκτέλεση του υπολοίπου της ποινής φυλακίσεως, ήτοι ένα έτος, επτά μήνες και 24 ημέρες.
Ο JR διέφυγε και μετέβη στην Ιρλανδία. Στις 24 Μαΐου 2018, οι λιθουανικές αρχές εξέδωσαν ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης με σκοπό την παράδοσή του.
Τον Ιανουάριο του 2019, ο JR συνελήφθη στην Ιρλανδία και καταδικάστηκε σε ποινή φυλακίσεως για αξιόποινες πράξεις συνδεόμενες με την κατοχή ναρκωτικών ουσιών, διαπραχθείσες στο εν λόγω κράτος μέλος. Κατά το αιτούν δικαστήριο, ήτοι το High Court (ανώτερο δικαστήριο, Ιρλανδία), η εκτέλεση της ποινής αυτής έπρεπε να λήξει στις 21 Οκτωβρίου 2019.
Παράλληλα, τέθηκε σε εφαρμογή η διαδικασία εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης. Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ο JR αμφισβητεί την παράδοσή του στις λιθουανικές αρχές για τον λόγο ότι, αφενός, μόνον το Βασίλειο της Νορβηγίας μπορούσε να ζητήσει την έκδοσή του και, αφετέρου, λόγω του εξωεδαφικού χαρακτήρα της επίμαχης αξιόποινης πράξης, ήτοι του γεγονότος ότι διαπράχθηκε σε κράτος διαφορετικό από το κράτος έκδοσης του εντάλματος, εν προκειμένω τη Λιθουανία, η Ιρλανδία όφειλε να αρνηθεί να εκτελέσει το ένταλμα.
Το High Court (ανώτερο δικαστήριο) εκτιμά ότι η απόφαση-πλαίσιο 2002/584 πρέπει να εφαρμοστεί εν προκειμένω. Μολονότι η επίμαχη καταδικαστική απόφαση εκδόθηκε σε τρίτο κράτος, εντούτοις αναγνωρίστηκε και εκτελέστηκε σε κράτος μέλος. Επομένως, το άρθρο 1 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου επιτρέπει στο τελευταίο αυτό κράτος να εκδώσει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης προς εκτέλεση της υπολειπόμενης ποινής.
Ωστόσο, το δικαστήριο αυτό εκτιμά ότι, όσον αφορά τον προβαλλόμενο από τον JR λόγο μη εκτέλεσης, πρέπει να εξετάσει τις προϋποθέσεις του άρθρου 4, σημείο 1 και σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584.
Αφενός, κατά το σημείο 1 του άρθρου αυτού, όταν το κράτος έκδοσης δεν έχει διευκρινίσει ότι η επίμαχη αξιόποινη πράξη εμπίπτει στο άρθρο 2, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, είναι απαραίτητη η απόδειξη του διττού αξιοποίνου. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να εξακριβωθεί αν πρόσωπο που μεταφέρει την ποσότητα ναρκωτικών ουσιών που παρέδωσε o JR διαπράττει αξιόποινη πράξη υπό το πρίσμα της ιρλανδικής νομοθεσίας. Αφετέρου, δυνάμει του άρθρου 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, πρέπει να εξακριβωθεί, κατ’ αρχάς, αν η επίμαχη αξιόποινη πράξη, η οποία διαπράχθηκε σε τρίτο κράτος, πρέπει να χαρακτηριστεί ως «εξωεδαφική» και, ενδεχομένως, σε δεύτερο στάδιο, αν η ιρλανδική νομοθεσία επιτρέπει τη δίωξη τέτοιων αξιόποινων πράξεων που τελούνται εκτός του εδάφους της Ιρλανδίας.
Όσον αφορά, ειδικότερα, την εξωεδαφικότητα, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι ο JR προέβη σε προπαρασκευαστικές πράξεις στο κράτος έκδοσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης. Αν οι πράξεις αυτές πρέπει να ληφθούν υπόψη για τους σκοπούς της εφαρμογής της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584, η αξιόποινη πράξη δεν είναι εξωεδαφική και, ως εκ τούτου, δεν θα έχει εφαρμογή ο λόγος προαιρετικής μη εκτέλεσης που προβλέπεται στο άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της εν λόγω αποφάσεως‑πλαισίου.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το High Court (ανώτερο δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Εφαρμόζεται η απόφαση-πλαίσιο 2002/584 στην περίπτωση που ο εκζητούμενος καταδικάστηκε και του επιβλήθηκε ποινή σε τρίτο κράτος, πλην όμως, δυνάμει διμερούς συμβάσεως μεταξύ του εν λόγω τρίτου κράτους και του κράτους έκδοσης του εντάλματος, η εκδοθείσα στο τρίτο κράτος απόφαση αναγνωρίστηκε στο κράτος έκδοσης του εντάλματος και εκτελέστηκε σύμφωνα με τη νομοθεσία του;
2)
Εάν η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι καταφατική, σε περίπτωση που το κράτος μέλος εκτέλεσης έχει θέσει σε εφαρμογή, στην εθνική του νομοθεσία, τους λόγους προαιρετικής μη εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που προβλέπονται στο άρθρο 4, σημείο 1, και στο άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, πώς πρέπει να εκτιμήσει η δικαστική αρχή εκτέλεσης την ύπαρξη αξιόποινης πράξης που φέρεται να τελέστηκε στο τρίτο κράτος, πλην όμως από τις σχετικές περιστάσεις τέλεσης της πράξης αυτής προκύπτει η τέλεση προπαρασκευαστικών ενεργειών εντός του κράτους έκδοσης του εντάλματος;»
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε να εξεταστεί η υπό κρίση υπόθεση κατά την επείγουσα προδικαστική διαδικασία των άρθρων 107 επ. του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Στις 10 Ιουλίου 2019 το Δικαστήριο αποφάσισε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να μην κάνει δεκτό το αίτημα αυτό.
Επικουρικώς, το αιτούν δικαστήριο ζήτησε την εφαρμογή της ταχείας διαδικασίας η οποία προβλέπεται στο άρθρο 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Το αίτημα απορρίφθηκε με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου της 12ης Αυγούστου 2019.
Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάνθηκε ειδικότερα ότι βάσει της αιτιολογίας των αιτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου το Δικαστήριο δεν ήταν σε θέση να κρίνει αν η υπόθεση απαιτούσε ταχεία εκδίκαση, γεγονός το οποίο γνωστοποιήθηκε στο δικαστήριο αυτό.
Συγκεκριμένα, προς στήριξη των αιτημάτων του περί εφαρμογής της επείγουσας προδικαστικής διαδικασίας και, επικουρικώς, της ταχείας διαδικασίας, το αιτούν δικαστήριο απλώς ανέφερε «ότι οι απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται με την παρούσα αίτηση “είναι αποφασιστικής σημασίας για την εκτίμηση της νομικής καταστάσεως του καθού”, και θα καθορίσ[ουν] ιδίως το εάν ο καθού θα παραδοθεί στη Λιθουανία ή θα αφεθεί ελεύθερος όταν η εθνική ποινή φυλακίσεως που του επιβλήθηκε λήξει: την ή περίπου την 21η Οκτωβρίου 2019.»
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο ουδόλως διευκρίνισε τους λόγους για τους οποίους εκτιμά ότι οι απαντήσεις του Δικαστηρίου θα μπορούσαν να είναι καθοριστικές για την ενδεχόμενη απόλυση του JR και για τις συνθήκες υπό τις οποίες αυτή θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Επιπλέον, από την απόφαση περί παραπομπής δεν προκύπτει αν, βάσει του επίμαχου ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, ο JR παραμένει ή έπρεπε να παραμείνει πράγματι υπό κράτηση πέραν της 21ης Οκτωβρίου 2019 ή αν, για παράδειγμα, μπορούν ή θα μπορούσαν να ληφθούν λιγότερο επαχθή μέτρα.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 1, παράγραφος 1, και το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχουν την έννοια ότι ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης μπορεί να εκδοθεί βάσει δικαστικής αποφάσεως του κράτους μέλους έκδοσης με την οποία διατάσσεται η εκτέλεση, εντός του κράτους μέλους αυτού, ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους όταν, κατ’ εφαρμογήν διμερούς συμφωνίας μεταξύ των ως άνω κρατών, η εν λόγω απόφαση έχει αναγνωριστεί με απόφαση δικαστηρίου του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος.
Εισαγωγικώς, υπενθυμίζεται ότι κατά το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης πρέπει να περιέχει ένδειξη ότι υπάρχει εκτελεστή απόφαση, ένταλμα σύλληψης ή οιαδήποτε άλλη εκτελεστή δικαστική απόφαση της αυτής ισχύος που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 1 και 2.
Από το γράμμα του άρθρου αυτού προκύπτει ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης πρέπει να βασίζεται σε εθνική δικαστική απόφαση, πράγμα το οποίο συνεπάγεται ότι πρόκειται για απόφαση διαφορετική από την απόφαση για την έκδοση του εν λόγω ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης (πρβλ. απόφαση της 1ης Ιουνίου 2016, Bob-Dogi,
C‑241/15
,
EU:C:2016:385
, σκέψεις
και
). Η απόφαση αυτή, είτε πρόκειται για καταδικαστική απόφαση είτε για άλλη δικαστική απόφαση, πρέπει οπωσδήποτε να προέρχεται από δικαστήριο ή άλλη δικαστική αρχή κράτους μέλους (πρβλ. απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 2016, Özçelik,
C‑453/16 PPU
,
EU:C:2016:860
, σκέψεις
και
).
Πράγματι, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, η απόφαση-πλαίσιο εφαρμόζεται μόνο στα κράτη μέλη και όχι στα τρίτα κράτη (απόφαση της 2ας Απριλίου 2020, Ruska Federacija,
C‑897/19 PPU
,
EU:C:2020:262
, σκέψη
).
Εν προκειμένω, από τη δικογραφία που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο προκύπτει ότι, στις 28 Νοεμβρίου 2014, νορβηγικό δικαστήριο καταδίκασε τον Λιθουανό υπήκοο JR σε στερητική της ελευθερίας ποινή τεσσάρων ετών και έξι μηνών και ότι η απόφαση αυτή αναγνωρίστηκε και κατέστη εκτελεστή στη Λιθουανία με απόφαση λιθουανικού δικαστηρίου, η οποία εκδόθηκε στις 18 Ιουνίου 2015 κατ’ εφαρμογήν της διμερούς συμφωνίας της 5ης Απριλίου 2011. Τον Νοέμβριο του 2016, οι λιθουανικές αρχές προέβησαν στην υπό όρους απόλυση του JR. Ωστόσο, λόγω μη τηρήσεως των όρων της απολύσεως, διατάχθηκε με απόφαση της 5ης Φεβρουαρίου 2018 η εκτέλεση του υπολοίπου της ποινής φυλακίσεως. Βάσει της τελευταίας αυτής αποφάσεως εκδόθηκε το επίμαχο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
Όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 43 και 44 της παρούσας αποφάσεως, απόφαση εκδοθείσα από δικαστήριο τρίτου κράτους δεν μπορεί να αποτελέσει, αυτή καθεαυτήν, τη βάση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.
Εντούτοις, πράξη δικαστηρίου του κράτους έκδοσης που αναγνωρίζει μια τέτοια απόφαση και την καθιστά εκτελεστή καθώς και οι μεταγενέστερες αποφάσεις των δικαστικών αρχών του κράτους αυτού για την εκτέλεση της αναγνωρισθείσας αποφάσεως (στο εξής: πράξεις αναγνώρισης και εκτέλεσης) μπορούν να πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, του άρθρου 2, παράγραφος 1, και του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584.
Συναφώς, επισημαίνεται, πρώτον, ότι οι πράξεις αναγνώρισης και εκτέλεσης συνιστούν δικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, εφόσον εκδόθηκαν από τις δικαστικές αρχές κράτους μέλους με σκοπό την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 2021, MM,
C‑414/20 PPU
,
EU:C:2021:4
, σκέψεις
και
).
Δεύτερον, στο μέτρο που οι πράξεις αυτές καθιστούν δυνατή την εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως, στο ίδιο κράτος μέλος, πρέπει να χαρακτηριστούν, αναλόγως της περιπτώσεως, ως «εκτελεστή δικαστική απόφαση» ή ως «άλλη εκτελεστή απόφαση».
Τρίτον και τελευταίον, από τον σκοπό και το αντικείμενο των ίδιων αυτών πράξεων, ήτοι την εκτέλεση καταδικαστικής αποφάσεως, προκύπτει ότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 1 και 2 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, υπό την προϋπόθεση ότι η επίμαχη καταδικαστική απόφαση προβλέπει στερητική της ελευθερίας ποινή τουλάχιστον τεσσάρων μηνών.
Πράγματι, επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει από το σημείο 44 των προτάσεων της γενικής εισαγγελέα, το πεδίο εφαρμογής των άρθρων 1 και 2 της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584 καθορίζεται σε συνάρτηση με τον σκοπό και το αντικείμενο της δικαστικής αποφάσεως η οποία προορίζεται να αποτελέσει τη βάση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης. Συναφώς, από το άρθρο 1, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προκύπτει ότι ένα τέτοιο ένταλμα σύλληψης εκδίδεται με σκοπό την παράδοση εκζητούμενου για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας. Επιπλέον, κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως‑πλαισίου, όσον αφορά την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής, η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι η ποινή είναι διάρκειας τουλάχιστον τεσσάρων μηνών.
Αντιθέτως, οι διατάξεις αυτές δεν απαιτούν η προς εκτέλεση ποινή να προκύπτει από απόφαση εκδοθείσα από τα δικαστήρια του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος ή από τα δικαστήρια άλλου κράτους μέλους. Επομένως, δεν περιέχουν κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι η απόφαση-πλαίσιο 2002/584 δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση που η καταδίκη σε στερητική της ελευθερίας ποινή έχει επιβληθεί από δικαστήριο τρίτου κράτους και έχει αναγνωριστεί με απόφαση δικαστηρίου του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος. Κατά συνέπεια, τα άρθρα 1 και 2 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 δεν αντιτίθενται στην έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης για την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής τουλάχιστον τεσσάρων μηνών βάσει πράξεων αναγνώρισης και εκτέλεσης.
Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, οι κανόνες του παράγωγου δικαίου της Ένωσης πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται τηρουμένων των θεμελιωδών δικαιωμάτων των οποίων αναπόσπαστο μέρος αποτελεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας που απορρέουν από το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, το οποίο κατοχυρώνεται στα άρθρα 47 και 48 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) (απόφαση της 10ης Αυγούστου 2017, Tupikas,
C‑270/17 PPU
,
EU:C:2017:628
, σκέψη
).
Όπως υπενθύμισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 49 των προτάσεών της, η απόφαση-πλαίσιο 2002/584 πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπον ώστε να εξασφαλίζεται ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ενδιαφερομένων, χωρίς ωστόσο να θίγεται η αποτελεσματικότητα του συστήματος δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών, ένα από τα ουσιώδη στοιχεία του οποίου αποτελεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, όπως αυτό έχει ρυθμιστεί από τον νομοθέτη της Ένωσης (απόφαση της 10ης Αυγούστου 2017, Tupikas,
C‑270/17 PPU
,
EU:C:2017:628
, σκέψη
).
Κατά συνέπεια, όταν οι δικαστικές αρχές κράτους μέλους εκδίδουν ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης προκειμένου να διασφαλίσουν εντός του κράτους μέλους αυτού την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους του οποίου η απόφαση έχει αναγνωρισθεί στο εν λόγω κράτος μέλος, οφείλουν να μεριμνούν για την τήρηση των απαιτήσεων που είναι συμφυείς με το σύστημα του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης στον τομέα των δικονομικών και των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Το σύστημα του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης περιλαμβάνει προστασία σε δύο επίπεδα των δικαιωμάτων των οποίων πρέπει να απολαύει ο εκζητούμενος, καθόσον, στη δικαστική προστασία που προβλέπεται στο πρώτο επίπεδο κατά την έκδοση εθνικής αποφάσεως, προστίθεται και η προστασία που εξασφαλίζεται στο δεύτερο επίπεδο κατά την έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, η οποία μπορεί κατά περίπτωση να λαμβάνει χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την έκδοση της εν λόγω εθνικής δικαστικής αποφάσεως (πρβλ. απόφαση της 1ης Ιουνίου 2016, Bob-Dogi,
C‑241/15
,
EU:C:2016:385
, σκέψη
).
Η προστασία αυτή συνεπάγεται ότι απόφαση που πληροί τις απαιτήσεις που είναι συμφυείς με την αποτελεσματική δικαστική προστασία πρέπει να λαμβάνεται, τουλάχιστον, σε ένα από τα δύο επίπεδα της εν λόγω προστασίας [απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2019, Openbaar Ministerie (Εισαγγελέας πλημμελειοδικών Βρυξελλών),
C‑627/19 PPU
,
EU:C:2019:1079
, σκέψη
].
Προκειμένου να πληρούνται οι απαιτήσεις αυτές στην περίπτωση που οι δικαστικές αρχές κράτους μέλους αναγνωρίζουν απόφαση με την οποία δικαστήριο τρίτου κράτους επέβαλε ποινή στερητική της ελευθερίας και αποφασίζουν να εκδώσουν, κατόπιν της αναγνώρισης αυτής, ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους πρέπει να προβλέπει, τουλάχιστον σε ένα από τα δύο επίπεδα προστασίας, δικαστικό έλεγχο που να καθιστά δυνατό να εξακριβωθεί ότι στο πλαίσιο της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση στο τρίτο κράτος της δικαστικής αποφάσεως που αναγνωρίστηκε στη συνέχεια στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος έγιναν σεβαστά τα θεμελιώδη δικαιώματα του καταδικασθέντος και, ειδικότερα, τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τα άρθρα 47 και 48 του Χάρτη.
Σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς την τήρηση των υποχρεώσεων που απαριθμούνται στην προηγούμενη σκέψη, εναπόκειται στη δικαστική αρχή εκτέλεσης να απευθυνθεί, σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 2, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος προκειμένου αυτό να της δώσει τις αναγκαίες διευκρινίσεις που θα της παράσχουν τη δυνατότητα να αποφασίσει για την παράδοση.
Εξάλλου, επισημαίνεται ότι η διαφορά της κύριας δίκης αφορά ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εκδοθέν βάσει πράξεων αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεως εκδοθείσας από δικαστήριο του Βασιλείου της Νορβηγίας, τρίτου κράτους το οποίο διατηρεί προνομιακές σχέσεις με την Ένωση, οι οποίες υπερβαίνουν το πλαίσιο οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας, δεδομένου ότι είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, συμμετέχει στο κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, θέτει σε εφαρμογή και εφαρμόζει το κεκτημένο Σένγκεν και έχει συνάψει με την Ένωση τη συμφωνία περί της διαδικασίας παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και της Νορβηγίας, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 2019. Στο πλαίσιο της εν λόγω συμφωνίας, τα συμβαλλόμενα μέρη εξέφρασαν την αμοιβαία εμπιστοσύνη τους στη δομή και τη λειτουργία των νομικών τους συστημάτων καθώς και στην ικανότητα των μερών αυτών να εγγυηθούν μια δίκαιη δίκη.
Υπό το πρίσμα του συνόλου των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, και το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχουν την έννοια ότι ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης μπορεί να εκδοθεί βάσει δικαστικής αποφάσεως του κράτους μέλους έκδοσης με την οποία διατάσσεται η εκτέλεση, εντός του κράτους μέλους αυτού, ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους όταν, κατ’ εφαρμογήν διμερούς συμφωνίας μεταξύ των ως άνω κρατών, η εν λόγω απόφαση έχει αναγνωριστεί με απόφαση δικαστηρίου του κράτους μέλους έκδοσης. Ωστόσο, η έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εξαρτάται από την προϋπόθεση, αφενός, ότι ο εκζητούμενος έχει καταδικαστεί σε στερητική της ελευθερίας ποινή τουλάχιστον τεσσάρων μηνών και, αφετέρου, ότι στο πλαίσιο της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση στο τρίτο κράτος της δικαστικής αποφάσεως που αναγνωρίστηκε στη συνέχεια στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος έγιναν σεβαστά τα θεμελιώδη δικαιώματα και, ειδικότερα, τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τα άρθρα 47 και 48 του Χάρτη.
Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχει την έννοια ότι, όταν έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει δικαστικής αποφάσεως του κράτους μέλους έκδοσης η οποία επιτρέπει την εκτέλεση στο κράτος μέλος αυτό ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους, σε περίπτωση που η προσδιοριζόμενη στο ένταλμα αξιόποινη πράξη έχει τελεστεί στο έδαφος του τελευταίου αυτού κράτους, το ζήτημα αν η αξιόποινη πράξη διαπράχθηκε «εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος» πρέπει να επιλυθεί λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι προπαρασκευαστικές πράξεις έλαβαν χώρα στο κράτος μέλος έκδοσης.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο λόγος προαιρετικής μη εκτέλεσης που προβλέπεται στο άρθρο 4, σημείο 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, τον οποίο επίσης μνημονεύει το αιτούν δικαστήριο, δεν μπορεί να εφαρμοστεί υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως της κύριας δίκης. Πράγματι, λαμβανομένης υπόψη της περιγραφής των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη το αιτούν δικαστήριο, η επίμαχη στην κύρια δίκη αξιόποινη πράξη εμπίπτει στην κατηγορία των αξιόποινων πράξεων του άρθρου 2, παράγραφος 2, πέμπτη περίπτωση, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, ήτοι την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών. Επιπλέον, προκύπτει ότι οι πράξεις του JR τιμωρούνται στη Λιθουανία και στη Νορβηγία με στερητική της ελευθερίας ποινή ανώτατης διάρκειας τουλάχιστον τριών ετών. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η παράδοση του εκζητουμένου πρέπει να πραγματοποιηθεί χωρίς έλεγχο του διττού αξιοποίνου.
Εξάλλου, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η Ιρλανδία θέσπισε διάταξη για τη μεταφορά του άρθρου 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584 στο εθνικό της δίκαιο, ήτοι το άρθρο 44 του νόμου του 2003 περί του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης. Το εν λόγω άρθρο 44 ορίζει, κατ’ ουσίαν, ότι δεν επιτρέπεται η παράδοση εάν, αφενός, η πράξη που συνιστά την αξιόποινη πράξη η οποία προσδιορίζεται στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης τελέστηκε σε άλλο κράτος μέλος και όχι στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος και, αφετέρου, η πράξη αυτή δεν συνιστά αξιόποινη πράξη κατά το ιρλανδικό δίκαιο αν τελέστηκε αλλού εκτός της Ιρλανδίας.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, η δικαστική αρχή εκτέλεσης μπορεί να αρνηθεί την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης αν πληρούνται σωρευτικώς δύο προϋποθέσεις, ήτοι, αφενός, η αξιόποινη πράξη την οποία αφορά το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης να διαπράχθηκε εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος και, αφετέρου, το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης να μην επιτρέπει τη δίωξη τέτοιας αξιόποινης πράξης αν αυτή διαπράχθηκε εκτός του εδάφους του κράτους μέλους αυτού.
Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, η οποία αποτελεί το αποκλειστικό αντικείμενο των προδικαστικών ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου, επισημαίνεται ότι η έννοια της «αξιόποινης πράξης που διαπράχθηκε εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος» δεν περιλαμβάνει αναφορά ούτε στο δίκαιο του κράτους μέλους έκδοσης ούτε στο δίκαιο του κράτους εκτέλεσης. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αφεθεί στην εκτίμηση των δικαστικών αρχών κάθε κράτους μέλους ανάλογα με το εθνικό τους δίκαιο. Πράγματι, από την απαίτηση ενιαίας εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης προκύπτει ότι, εφόσον το άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 δεν παραπέμπει στο δίκαιο των κρατών μελών σε ό,τι αφορά την ως άνω έννοια, αυτή πρέπει να ερμηνεύεται, σε ολόκληρη την Ένωση, κατά τρόπο αυτοτελή και ενιαίο (πρβλ. απόφαση της 16ης Νοεμβρίου 2010, Mantello,
C‑261/09
,
EU:C:2010:683
, σκέψη
).
Σε τέτοια περίπτωση, πρέπει να ληφθεί υπόψη τo πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διάταξη και ο σκοπός της επίμαχης ρύθμισης (πρβλ. απόφαση της 24ης Μαΐου 2016, Dworzecki,
C‑108/16 PPU
,
EU:C:2016:346
, σκέψη
).
Όσον αφορά, πρώτον, τον σκοπό του λόγου προαιρετικής μη εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που προβλέπεται στο άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, η διάταξη αυτή έχει ως σκοπό να διασφαλίσει ότι η δικαστική αρχή του κράτους εκτέλεσης δεν υποχρεούται να κάνει δεκτό ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε προς εκτέλεση ποινής η οποία επιβλήθηκε για αξιόποινη πράξη διωκόμενη βάσει διεθνούς ποινικής δικαιοδοσίας ευρύτερης από εκείνη που αναγνωρίζεται από το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο σκοπός αυτός δεν διακυβεύεται όταν, όπως συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης, η δικαστική αρχή του κράτους μέλους έκδοσης εκδίδει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης στηριζόμενο σε απόφαση δικαστηρίου του εν λόγω κράτους μέλους η οποία αναγνωρίζει και καθιστά εκτελεστή απόφαση εκδοθείσα από δικαστήριο άλλου κράτους, στο μέτρο που το τελευταίο αυτό δικαστήριο, στηριζόμενο στη δική του κατά τόπον αρμοδιότητα ποινικού δικαστηρίου, καταδίκασε τον εκζητούμενο σε στερητική της ελευθερίας ποινή.
Όσον αφορά, δεύτερον, τον σκοπό της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει ειδικότερα από το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και από τις αιτιολογικές της σκέψεις 5 και 7, η απόφαση-πλαίσιο έχει ως αντικείμενο την αντικατάσταση του πολυμερούς συστήματος έκδοσης, το οποίο είχε δημιουργηθεί επί τη βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης, της 13ης Δεκεμβρίου 1957, με σύστημα παράδοσης, εφαρμοζόμενο μεταξύ δικαστικών αρχών, των ατόμων εκείνων τα οποία έχουν καταδικασθεί ή τα οποία φέρονται ως ύποπτα, προκειμένου να εκτελεσθεί εκδοθείσα απόφαση ή να ασκηθούν διώξεις, δοθέντος ότι το σύστημα αυτό στηρίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως (απόφαση της 1ης Ιουνίου 2016, Bob-Dogi,
C‑241/15
,
EU:C:2016:385
, σκέψη
).
Επομένως, η απόφαση-πλαίσιο αποβλέπει, μέσω της δημιουργίας ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικότερου συστήματος παράδοσης των ατόμων τα οποία έχουν καταδικασθεί ή είναι ύποπτα για παραβάσεις της ποινικής νομοθεσίας, στη διευκόλυνση και επιτάχυνση της δικαστικής συνεργασίας, συμβάλλοντας στην επίτευξη του σκοπού τον οποίο έχει θέσει η Ένωση, να καταστεί, δηλαδή, ένας χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στηριζόμενος στον υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης που πρέπει να υφίσταται μεταξύ των κρατών μελών (απόφαση της 1ης Ιουνίου 2016, Bob-Dogi,
C‑241/15
,
EU:C:2016:385
, σκέψη
).
Όπως προκύπτει από το άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΕΕ, εντός του εν λόγω χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης διασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων σε συνδυασμό με κατάλληλα μέτρα όσον αφορά τους ελέγχους στα εξωτερικά σύνορα, καθώς και την πρόληψη και καταστολή της εγκληματικότητας. Στο πλαίσιο αυτό, η απόφαση-πλαίσιο 2002/584 αποσκοπεί ιδίως στην αποτροπή του κινδύνου ατιμωρησίας προσώπων που έχουν διαπράξει αξιόποινη πράξη [πρβλ. αποφάσεις της 29ης Ιουνίου 2017, Popławski,
C‑579/15
,
EU:C:2017:503
, σκέψη
, και της 25ης Ιουλίου 2018, Generalstaatsanwaltschaft (Συνθήκες κράτησης στην Ουγγαρία),
C‑220/18 PPU
,
EU:C:2018:589
, σκέψη
].
Η επίτευξη των σκοπών αυτών θα διακυβευόταν αν το κράτος εκτέλεσης μπορούσε να αρνηθεί την παράδοση του εκζητούμενου σε περίπτωση που τα δικαστήρια του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος έχουν αναγνωρίσει και δεχθεί να εκτελέσουν την απόφαση που εξέδωσε δικαστήριο άλλου κράτους με την οποία το πρόσωπο αυτό καταδικάστηκε σε στερητική της ελευθερίας ποινή για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα στο έδαφος του τελευταίου αυτού κράτους. Πράγματι, μια τέτοια άρνηση όχι μόνο θα μπορούσε να καθυστερήσει την εκτέλεση της ποινής, αλλά θα ενείχε επίσης τον κίνδυνο να οδηγήσει στην ατιμωρησία του εκζητουμένου.
Επιπλέον, ερμηνεία του άρθρου 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584 η οποία θα καθιστούσε δυνατή τη μη εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης στην περίπτωση που περιγράφεται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως θα ενείχε τον κίνδυνο να θιγεί η λειτουργία των πράξεων δικαστικής συνεργασίας των οποίων σκοπός είναι η διευκόλυνση της επανεντάξεως των καταδικασθέντων, όπως η απόφαση-πλαίσιο 2008/909.
Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, σκοπός της αποφάσεως-πλαισίου 2008/909 είναι η θέσπιση των κανόνων σύμφωνα με τους οποίους ένα κράτος μέλος, προκειμένου να διευκολύνει την κοινωνική επανένταξη του καταδίκου, αναγνωρίζει καταδικαστική απόφαση και εκτελεί την ποινή που επιβλήθηκε από δικαστήριο άλλου κράτους μέλους. Ειδικότερα, από το άρθρο 17, παράγραφος 1, προκύπτει ότι η εκτέλεση καταδικαστικής αποφάσεως περιλαμβάνει και την έκδοση αποφάσεων που προβλέπουν την υπό όρους απόλυση του καταδικασθέντος.
Επομένως, αν γινόταν δεκτή η μνημονευθείσα στις σκέψεις 73 και 74 της παρούσας αποφάσεως ερμηνεία του άρθρου 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, η υπό όρους απόλυση θα επέτρεπε ενδεχομένως στον καταδικασθέντα να αποφύγει την εκτέλεση του υπολοίπου της ποινής στο κράτος που αναγνώρισε και εκτελεί την ποινή, μεταβαίνοντας σε άλλο κράτος μέλος το οποίο έχει μεταφέρει, στο εθνικό του δίκαιο, τον προβλεπόμενο στη διάταξη αυτή λόγο προαιρετικής μη εκτέλεσης. Ο συνακόλουθος κίνδυνος ατιμωρησίας ενδέχεται να αποθαρρύνει τα κράτη μέλη από το να ζητούν την αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων και τις αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης από την προσφυγή στο μέτρο της υπό όρους απολύσεως.
Οι ίδιες σκέψεις ισχύουν mutatis mutandis και για την απόφαση-πλαίσιο 2008/947, η οποία καθορίζει τους κανόνες σύμφωνα με τους οποίους κράτος μέλος άλλο από εκείνο στο οποίο καταδικάστηκε ο ενδιαφερόμενος αναγνωρίζει τις δικαστικές αποφάσεις και, ενδεχομένως, τις αποφάσεις αναστολής και επιβλέπει τα μέτρα αναστολής που λαμβάνονται κατ’ εφαρμογήν δικαστικής αποφάσεως ή των εναλλακτικών κυρώσεων που αυτή προβλέπει, εφόσον, σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με την αιτιολογική σκέψη 8, η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο επιδιώκει να αποτρέψει την υποτροπή, να προστατεύσει τόσο τα θύματα όσο και την κοινωνία εν γένει και να διευκολύνει την κοινωνική επανένταξη.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι το ζήτημα αν η αξιόποινη πράξη για την οποία εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση σε τρίτο κράτος και αναγνωρίστηκε από τα δικαστήρια του κράτους μέλους που εξέδωσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης προς εκτέλεση της ποινής αυτής διαπράχθηκε «εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος» πρέπει να επιλυθεί λαμβανομένης υπόψη της ποινικής δικαιοδοσίας του εν λόγω τρίτου κράτους, εν προκειμένω του Βασιλείου της Νορβηγίας, βάσει της οποίας επετράπη η δίωξη της ως άνω αξιόποινης πράξης, και όχι της δικαιοδοσίας του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος.
Όσον αφορά τα ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου σχετικά με τη συνεκτίμηση του γεγονότος ότι προπαρασκευαστικές πράξεις τελέστηκαν στο έδαφος του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος, αρκεί η επισήμανση ότι από τη σκέψη 78 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι το γεγονός αυτό δεν ασκεί επιρροή, δεδομένου ότι το εν λόγω κράτος μέλος δεν άσκησε δίωξη κατά της ίδιας της αξιόποινης πράξης, αλλά αναγνώρισε απόφαση δικαστηρίου άλλου κράτους την οποία αυτό είχε εκδώσει βάσει της κατά τόπον ποινικής δικαιοδοσίας του.
Κατά συνέπεια, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 έχει την έννοια ότι, όταν έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει δικαστικής αποφάσεως του κράτους μέλους έκδοσης η οποία επιτρέπει την εκτέλεση στο κράτος μέλος αυτό ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους, σε περίπτωση που η προσδιοριζόμενη στο ένταλμα αξιόποινη πράξη έχει τελεστεί στο έδαφος του τελευταίου αυτού κράτους, το ζήτημα αν η αξιόποινη πράξη διαπράχθηκε «εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος» πρέπει να επιλυθεί λαμβανομένης υπόψη της ποινικής δικαιοδοσίας του τρίτου αυτού κράτους, εν προκειμένω του Βασιλείου της Νορβηγίας, βάσει της οποίας επετράπη η δίωξη της ως άνω αξιόποινης πράξης, και όχι της δικαιοδοσίας του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος.
Επί των δικαστικών εξόδων
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σε αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:

1)
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, και το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, έχουν την έννοια ότι ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης μπορεί να εκδοθεί βάσει δικαστικής αποφάσεως του κράτους μέλους έκδοσης με την οποία διατάσσεται η εκτέλεση, εντός του κράτους μέλους αυτού, ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους όταν, κατ’ εφαρμογήν διμερούς συμφωνίας μεταξύ των ως άνω κρατών, η εν λόγω απόφαση έχει αναγνωριστεί με απόφαση δικαστηρίου του κράτους μέλους έκδοσης. Ωστόσο, η έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εξαρτάται από την προϋπόθεση, αφενός, ότι ο εκζητούμενος έχει καταδικαστεί σε στερητική της ελευθερίας ποινή τουλάχιστον τεσσάρων μηνών και, αφετέρου, ότι στο πλαίσιο της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση στο τρίτο κράτος της δικαστικής αποφάσεως που αναγνωρίστηκε στη συνέχεια στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος έγιναν σεβαστά τα θεμελιώδη δικαιώματα και, ειδικότερα, τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τα άρθρα 47 και 48 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

2)
Το άρθρο 4, σημείο 7, στοιχείο βʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299, έχει την έννοια ότι, όταν έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει δικαστικής αποφάσεως του κράτους μέλους έκδοσης η οποία επιτρέπει την εκτέλεση στο κράτος μέλος αυτό ποινής επιβληθείσας από δικαστήριο τρίτου κράτους, σε περίπτωση που η προσδιοριζόμενη στο ένταλμα αξιόποινη πράξη έχει τελεστεί στο έδαφος του τελευταίου αυτού κράτους, το ζήτημα αν η αξιόποινη πράξη διαπράχθηκε «εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος» πρέπει να επιλυθεί λαμβανομένης υπόψη της ποινικής δικαιοδοσίας του τρίτου αυτού κράτους, εν προκειμένω του Βασιλείου της Νορβηγίας, βάσει της οποίας επετράπη η δίωξη της ως άνω αξιόποινης πράξης, και όχι της δικαιοδοσίας του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.