CELEX: 62020CJ0520
Odesłanie prejudycjalne
Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych
System informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II)
Decyzja 2007/533/WSiSW
Artykuły 38 i 39
Wpis dotyczący poszukiwanego przedmiotu
Cele wpisu
Zajęcie lub wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu karnym
Wykonanie
Konieczne działania i działanie na podstawie wpisu
Wydanie zajętego przedmiotu państwu członkowskiemu, które dokonało wpisu
Uregulowanie krajowe niezezwalające na odmowę wykonania czynności wymaganych we wpisie

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 3 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania [s]ystemu [i]nformacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (
Dz.U. 2007, L 205, s. 63
, zwanej dalej „decyzją SIS II”).
Wniosek ten został złożony w ramach sporu między DB i LY a Nachalnik na Rayonno upravlenie – Silistra pri Oblastna direktsia na Ministerstvo na vatreshnite raboti – Silistra (komendantem komisariatu w Silistrze przy okręgowej dyrekcji ministerstwa spraw wewnętrznych w Silistrze, Bułgaria) w przedmiocie decyzji tego komendanta o wydaniu państwu członkowskiemu, które dokonało wpisu, rzeczy zajętej w następstwie wpisu dokonanego przez to państwo w systemie informacyjnym Schengen drugiej generacji (zwanym dalej „SIS II”).
Ramy prawne
Prawo Unii
Decyzja SIS II
Motyw 5 decyzji SIS II ma następujące brzmienie:
„SIS II powinien stanowić środek uzupełniający, który przyczyniać się będzie do utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej poprzez wspomaganie współpracy operacyjnej organów policji i organów sądowniczych w sprawach karnych”.
Artykuł 1 tej decyzji, zatytułowany „Utworzenie i ogólny cel SIS II”, stanowi w ust. 2:
„Zgodnie z niniejszą decyzją celem SIS II jest zapewnienie przy wykorzystaniu z informacji przekazywanych za pośrednictwem tego systemu wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym utrzymywanie bezpieczeństwa publicznego oraz porządku publicznego oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa na terytorium państw członkowskich, a także stosowanie postanowień tytułu IV części trzeciej traktatu WE odnoszących się do przepływu osób na terytorium państw członkowskich”.
Artykuł 2 ust. 1 wspomnianej decyzji przewiduje:
„Niniejsza decyzja określa warunki i procedury dokonywania oraz przetwarzania wpisów w SIS II dotyczących osób i przedmiotów oraz wymiany informacji uzupełniających i danych dodatkowych w celach związanych ze współpracą policyjną i sądową w sprawach karnych”.
Artykuł 3 tej decyzji, zatytułowany „Definicje”, stanowi w ust. 1:
„Na użytek niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a)
»wpis« oznacza zbiór danych wprowadzonych do SIS II, umożliwiających właściwym organom zidentyfikowanie osoby lub przedmiotu w związku z konkretnym planowanym działaniem;
b)
»informacje uzupełniające« oznaczają informacje, które nie są przechowywane w SIS II, ale są związane z wpisami do SIS II, i które są wymieniane w następujących okolicznościach:
(i)
w celu umożliwienia państwom członkowskim wzajemnej konsultacji lub wzajemnego informowania się podczas dokonywania wpisu;
(ii)
w celu umożliwienia podjęcia odpowiednich działań po uzyskaniu potwierdzenia w systemie;
[…]”.
Artykuł 20 ust. 1 i 2 decyzji SIS II stanowi:
„1.   Bez uszczerbku dla art. 8 ust. 1 ani dla przepisów niniejszej decyzji dotyczących przechowywania danych dodatkowych, SIS II zawiera wyłącznie te kategorie danych dostarczanych przez każde z państw członkowskich, jakich wymagają cele określone w art. 26, 32, 34, 36 i 38.
2.   Dane te dzielą się na następujące kategorie:
[…]
b)
przedmioty, o których mowa w art. 36 i 38”.
Artykuł 21 tej decyzji stanowi:
„Państwo członkowskie dokonujące wpisu decyduje, czy dany przypadek jest na tyle stosowny, odpowiedni i ważny, by uzasadnione było wprowadzenie tego wpisu do SIS II”.
Artykuł 24 wspomnianej decyzji, zatytułowany „Przepisy ogólne o umieszczaniu znaczników”, przewiduje w ust. 1:
„Jeżeli państwo członkowskie uważa, że wykonanie czynności wymaganych we wpisie dokonanym zgodnie z art. 26, 32 lub 36 jest niezgodne z jego prawem krajowym, jego zobowiązaniami międzynarodowymi lub podstawowymi interesami narodowymi, państwo to może zażądać umieszczenia przy wpisie znacznika wskazującego, że działanie, które należy podjąć na podstawie wpisu, nie będzie podjęte na terytorium tego państwa. Znacznik jest dodawany przez biuro SIRENE państwa członkowskiego, które dokonało wpisu”.
Artykuł 38 tej decyzji stanowi:
„1.   Dane dotyczące przedmiotów poszukiwanych w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dow[odu] w postępowaniu karnym są wprowadzane do SIS II.
2.   Wprowadza się następujące kategorie łatwych do zidentyfikowania przedmiotów:
a)
pojazdy silnikowe o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm
, jednostki pływające i statki powietrzne;
[…]”.
Artykuł 39 decyzji SIS II, zatytułowany „Wykonanie działania na podstawie wpisu”, przewiduje:
„1.   Jeżeli wyszukiwanie w systemie wykaże istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został znaleziony, organ, który stwierdził zgodność wpisu z przedmiotem, zgłasza ten fakt organowi, który dokonał wpisu, tak by ustalić konieczne działania. W tym celu dopuszcza się także przekazywanie danych osobowych zgodnie z niniejszą decyzją.
2.   Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w ramach wymiany informacji uzupełniających.
3.   Państwo członkowskie, które odnalazło dany przedmiot, podejmuje działania zgodnie z prawem krajowym”.
Artykuł 49 decyzji SIS II stanowi:
„1.   Na państwie członkowskim, które dokonało wpisu, spoczywa obowiązek zapewnienia, by dane były dokładne, aktualne i wprowadzane do SIS II zgodnie z prawem.
2.   Do zmiany, uzupełniania, korekty, aktualizacji lub usuwania wprowadzonych danych upoważnione jest wyłącznie państwo członkowskie, które dokonało wpisu.
3.   Jeżeli państwo członkowskie, inne niż to, które dokonało wpisu, posiada dowody wskazujące, że element danych jest niezgodny ze stanem faktycznym lub jest przechowywany niezgodnie z prawem, informuje o tym – w drodze wymiany informacji uzupełniających – państwo członkowskie, które dokonało wpisu, możliwie szybko i nie później niż dziesięć dni po stwierdzeniu istnienia takich dowodów. Państwo, które dokonało wpisu, sprawdza te informacje oraz, jeśli to konieczne, niezwłocznie koryguje lub usuwa zakwestionowane dane.
[…]”.
Podręcznik SIRENE
Załącznik do decyzji wykonawczej Komisji 2013/115/UE z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie podręcznika SIRENE i innych środków wykonawczych do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (
Dz.U. 2013, L 71, s. 1
), zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/1528 z dnia 31 sierpnia 2017 r. (
Dz.U. 2017, L 231, s. 6
) (zwany dalej „podręcznikiem SIRENE”), stanowi w pkt 2.1:
„Definicje
–
»Państwo członkowskie, które dokonało wpisu«: państwo członkowskie, które wprowadziło wpis do SIS II.
–
»Państwo członkowskie wykonujące działania«: państwo członkowskie, które podejmuje wymagane działania po uzyskaniu trafienia.
–
»Biuro SIRENE udostępniające dane«: biuro SIRENE państwa członkowskiego będące w posiadaniu odcisków palców lub fotografii osoby, w odniesieniu do której wpisu dokonało inne państwo członkowskie.
–
»Trafienie«: w systemie SIS II trafienie następuje w przypadku, gdy:
[…]
d)
w wyniku uzyskania trafienia wystosowany został wniosek o podjęcie dalszych działań.
[…]”.
Punkt 8.3 podręcznika SIRENE, zatytułowany „Wymiana informacji po uzyskaniu trafienia”, stanowi:
„Biura SIRENE mogą przekazać dalsze informacje dotyczące wpisów z art. 38 decyzji w sprawie SIS II, działając w imieniu organów sądowych, jeżeli informacje te wchodzą w zakres wzajemnej pomocy prawnej zgodnie z przepisami prawa krajowego.
[…]”.
Prawo bułgarskie
Zakon za Ministerstvoto na vatreshnite raboti
Zakon za Ministerstvoto na vatreshnite raboti (ustawa o ministerstwie spraw wewnętrznych) z dnia 28 maja 2014 r. (DV nr 53 z dnia 27 czerwca 2014 r., s. 2), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowi w art. 84:
„1.   Organy policji mogą tymczasowo zająć rzeczy wpisane jako poszukiwane w SIS lub w bazach danych Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpolu).
[…]
6.   […] O wydaniu lub zajęciu powiadamia się państwo członkowskie, które dokonało wpisu o poszukiwaniu w SIS lub w bazie danych Interpolu.
[…]
8.   […] Jeżeli w terminie 60 dni państwo członkowskie, które dokonało wpisu, wystąpi o zwrot rzeczy, rzecz tę w terminie 7 dni zwraca się osobie wskazanej we wniosku, w drodze nakazu wydanego przez właściwego kierownika jednostki w rozumieniu ust. 6.
[…]
13.   […] W przypadku wydania lub zajęcia […] świadectw rejestracji i tablic rejestracyjnych skradzionych, bezprawnie przywłaszczonych, zagubionych lub unieważnionych, jeżeli dokumenty te nie należą do kategorii, o których mowa w ust. 11, są one wydawane w trybie przewidzianym dla przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsularnego państwa członkowskiego, które wydało dokument, na mocy decyzji właściwego kierownika jednostki w rozumieniu ust. 6.
[…]”.
Naredba n
o
8121z-465
Artykuł 7 naredba n
o
8121z-465 za organizatsiyata i funktsioniraneto na Natsionalnata Shengenska informatsionna sistema na Republika Balgaria (dekretu nr 8121z-465 w sprawie organizacji i funkcjonowania krajowego systemu informacyjnego Schengen w Republice Bułgarii) z dnia 26 sierpnia 2014 r. (DV nr 74 z dnia 5 września 2014 r., s. 33), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowi:
„1.   W [krajowym systemie informacyjnym Schengen (KSIS)] przetwarzane są wpisy dotyczące następujących kategorii rzeczy:
1)
rzeczy poszukiwane w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym (art. 38 decyzji [SIS II]);
a)
pojazdy silnikowe o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm
, statki i statki powietrzne;
[…]”.
Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
EF, obywatel bułgarski, nabył pojazd silnikowy, zaciągając w tym celu kredyt w Santander Consumer Bank AS, banku z siedzibą w Norwegii, w dniu 23 grudnia 2014 r. Zabezpieczeniem tego kredytu był sfinansowany pojazd.
W maju 2016 r. z nieustalonego powodu EF przestał spłacać wspomniany kredyt, informując jednocześnie ten bank, że pojazd ten znajduje się obecnie w Bułgarii. Wspomniany bank powierzył wówczas Lindorff AS odzyskanie wierzytelności dotyczących wspomnianego pojazdu.
Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że tenże pojazd został następnie nabyty w Bułgarii przez AB, który z kolei odsprzedał go DB w marcu 2017 r. w Warnie (Bułgaria).
W dniu 24 maja 2017 r. Królestwo Norwegii wprowadziło do KSIS wpis w celu dokonania zajęcia pojazdu jako rzeczy „skradzionej, nabytej niezgodnie z prawem lub zagubionej”.
W dniu 26 maja 2017 r. bułgarskie organy policyjne zidentyfikowały na parkingu gminy Silistra (Bułgaria) pojazd, którego numer podwozia odpowiadał w pełni numerowi objętemu wpisem. Tego samego dnia pojazd ten wraz ze świadectwem rejestracji zajęto u DB, na którego nazwisko pojazd ten był zarejestrowany.
Bułgarskie biuro SIRENE dokonało wówczas wymiany informacji z norweskim biurem SIRENE, które wskazało, że odnośny pojazd został objęty wpisem w związku z popełnieniem oszustwa lub dopuszczeniem się nadużycia zaufania w dniu 23 grudnia 2014 r. w Hordalandzie (Norwegia).
W dniu 6 czerwca 2017 r. organy bułgarskie otrzymały od organów norweskich wniosek o wydanie tego pojazdu wskazanemu właścicielowi, czyli Santander Consumer Bank, za pośrednictwem Lindorff, którego przedstawicielem w Bułgarii była spółka Plam EOOD.
W dniu 4 lipca 2017 r. wspomniany pojazd został wydany CD, będącemu dyrektorem spółki Plam.
W dniu 28 sierpnia 2019 r. komendant komisariatu w Silistrze przy okręgowej dyrekcji ministerstwa spraw wewnętrznych w Silistrze oddalił złożony w dniu 13 sierpnia 2019 r. wniosek skarżących w postępowaniu głównym o niezwłoczne zwrócenie im tego pojazdu.
Skarżący w postępowaniu głównym zaskarżyli wówczas przed Administrativen sad – Silistra (sądem administracyjnym w Silistrze, Bułgaria) zgodność z prawem decyzji o wydaniu odnośnego pojazdu organom państwa członkowskiego, które dokonało wpisu, podnosząc brak przekonującego dowodu na to, że w Norwegii rzeczywiście wszczęto postępowanie karne w sprawie tego pojazdu, i powołując się na działanie w dobrej wierze w czasie nabycia wspomnianego pojazdu.
Uznając, że pomiędzy Santander Consumer Bank a EF istnieją stosunki prywatnoprawne oraz że nie wykazano popełnienia przestępstw, sąd odsyłający wezwał komendanta komisariatu w Silistrze przy okręgowej dyrekcji ministerstwa spraw wewnętrznych w Silistrze do zwrócenia się do norweskich organów policyjnych z zapytaniem, czy prowadzone jest postępowanie karne wszczęte w Norwegii w odniesieniu do tego pojazdu, oraz o przedstawienie wyciągu z odpowiednich przepisów norweskiego kodeksu karnego wraz z jego tłumaczeniem na język bułgarski, w tym fragmentów, które stanowiły podstawę dokonania wpisu dotyczącego odnośnego pojazdu. Sąd ten zażądał ponadto oficjalnej odpowiedzi organów norweskich w odniesieniu do dokładnego charakteru przestępstwa, które miało być przedmiotem tego postępowania, oraz etapu, na którym znajdowały się odpowiednie postępowania.
Pismem złożonym podczas rozprawy w dniu 26 sierpnia 2020 r. przed sądem odsyłającym poinformowano ten sąd, że ponieważ odnośny pojazd został odnaleziony i zwrócony do Norwegii, sprawa została zamknięta w dniu 10 lipca 2017 r.
Sąd odsyłający uważa, że gdyby takie postępowanie karne nie było prowadzone, wpis dotyczący odnośnego pojazdu w SIS II nie byłby objęty zakresem stosowania decyzji SIS II określonym w art. 2 tej decyzji, a w konsekwencji zostałby on wprowadzony do tego systemu z naruszeniem przeznaczenia, jakiemu służą takie wpisy, które są dokonywane w celu zajęcia przedmiotu lub wykorzystania go jako dowodu w postępowaniu karnym w państwie członkowskim dokonującym wpisu.
Sąd ten zastanawia się nad zgodnością z decyzją SIS II uregulowania krajowego nakładającego na właściwe organy państwa członkowskiego, które znalazły poszukiwany przedmiot, działając tym samym w ramach kompetencji związanej, obowiązek zajęcia każdej rzeczy wpisanej jako poszukiwana w SIS II, w razie gdyby istniały przesłanki wskazujące na to, że dany wpis nie został wprowadzony do SIS II zgodnie z celami określonymi w art. 38 ust. 1 tej decyzji.
W tych okolicznościach Administrativen sad – Silistra (sąd administracyjny w Silistrze) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy art. 39, a w szczególności art. 39 ust. 3, decyzji [SIS II] należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne są krajowe uregulowania i praktyka decyzyjna administracji, zgodnie z którymi – gdy istnieją dane uzasadniające wywód, że wpis dokonany w SIS wykracza poza zakres celów, dla których realizacji został on zarejestrowany, a w szczególności celów określonych w art. 38 ust. 1 tej decyzji – właściwy organ państwa członkowskiego wykonującego działania może i powinien odmówić wykonania?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 39 decyzji SIS II należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego właściwe organy państwa członkowskiego wykonującego działania są zobowiązane do wykonania czynności wymaganych we wprowadzonym do SIS II wpisie dotyczącym przedmiotu, nawet jeśli mają one wątpliwości co do podstaw dokonania takiego wpisu, które zostały wskazane w art. 38 ust. 1 tej decyzji.
Na wstępie należy stwierdzić, że z postanowienia odsyłającego wynika, iż przedmiotem odnośnego wpisu jest pojazd silnikowy o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm
.
W tym względzie art. 38 ust. 1 i art. 38 ust. 2 lit. a) decyzji SIS II przewidują, że dane dotyczące takich pojazdów, poszukiwanych w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym są wprowadzane do SIS II.
Wykonanie działania na podstawie takiego wpisu jest regulowane w art. 39 decyzji SIS II. Artykuł ten odnosi się do standardowych działań i środków o charakterze zasadniczo zabezpieczającym podejmowanych przez organy, które stwierdziły istnienie wpisu dotyczącego danego przedmiotu, i w ust. 3 zawiera odesłanie do prawa krajowego w zakresie wyboru działań, jakie należy podjąć.
Artykuł 39 ust. 1 tej decyzji przewiduje, że gdy wyszukiwanie w systemie wykaże istnienie wpisu dotyczącego przedmiotu, który został znaleziony, organ, który stwierdził zgodność wpisu z przedmiotem, zgłasza ten fakt organowi, który dokonał wpisu, tak by ustalić konieczne działania.
Punkt 2.2.2 dodatku 2 do podręcznika SIRENE uściśla w tym względzie, że z poszanowaniem prawa krajowego państwa członkowskiego wykonującego działania podejmowane działania obejmują zajęcie znalezionego przedmiotu lub podjęcie wszelkich niezbędnych środków zabezpieczających, ustalenie tożsamości osoby będącej w posiadaniu tego przedmiotu oraz skontaktowanie się z biurem SIRENE państwa członkowskiego, które dokonało wpisu.
Ponadto art. 39 ust. 2 decyzji SIS II dodaje, że informacje, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, są przekazywane w ramach „wymiany informacji uzupełniających”, przy czym te ostatnie zostały zdefiniowane w art. 3 ust. 1 lit. b) tej decyzji jako informacje, które nie są przechowywane w SIS II, ale są związane z wpisami do SIS II i które są wymieniane w szczególności w następujących okolicznościach: po pierwsze, w celu umożliwienia państwom członkowskim wzajemnej konsultacji lub wzajemnego informowania się podczas dokonywania wpisu, a po drugie, w celu umożliwienia podjęcia odpowiednich działań po uzyskaniu potwierdzenia w systemie.
Punkt 8.3 podręcznika SIRENE uściśla, że w przypadku uzyskania trafienia dotyczącego wpisu w celu zajęcia lub wykorzystania jako dowodu, dokonanego w szczególności dla pojazdu zgodnie z art. 38 decyzji SIS II, biura SIRENE przesyłają „w najkrótszym możliwym terminie” informacje uzupełniające.
Ze względu na tę konieczność szybkiego działania, od którego zależy współpraca operacyjna w sprawach karnych między organami policji i organami sądowniczymi realizowana na podstawie decyzji SIS II, organy państwa członkowskiego wykonującego działania powinny w celu wykonania czynności wymaganych we wpisie podjąć niezbędne środki zabezpieczające, przy czym zakwestionowanie ważności tego wpisu w związku z istnieniem wątpliwości co do tego, czy organy państwa członkowskiego, które go wprowadziły, przestrzegały celów wskazanych w art. 38 ust. 1 tej decyzji – w niniejszym przypadku w odniesieniu do prowadzenia w państwie członkowskim, które dokonało wpisu, postępowania karnego dotyczącego przedmiotu objętego wpisem – nie jest względem nich możliwe.
Taki wniosek nasuwa się tym bardziej, że zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji SIS II celem SIS II jest w szczególności zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym utrzymywanie bezpieczeństwa publicznego oraz porządku publicznego oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa na terytorium państw członkowskich.
To w tym kontekście zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji SIS II decyzja ta określa warunki i procedury dokonywania oraz przetwarzania wpisów w SIS II dotyczących między innymi przedmiotów oraz wymiany informacji uzupełniających i danych dodatkowych w celach związanych ze współpracą policyjną i sądową w sprawach karnych.
Jak wynika z art. 20 ust. 1 i 2 decyzji SIS II, SIS II zawiera wyłącznie te kategorie danych, jakich wymagają cele określone w szczególności w art. 38 tej decyzji.
Mimo iż wynika z tego, że wpisy dotyczące przedmiotów powinny na mocy art. 38 realizować ustanowione w nim cele, art. 21 tej decyzji uściśla, że to do państwa członkowskiego dokonującego wpisu należy sprawdzenie przed wprowadzeniem wpisu, czy dany przypadek jest na tyle stosowny, odpowiedni i ważny, by uzasadnione było wprowadzenie tego wpisu do SIS II.
Ponadto należy zauważyć, że jak wynika z art. 49 ust. 1 decyzji SIS II, to na państwie członkowskim, które dokonało wpisu, spoczywa obowiązek zapewnienia, by dane były dokładne, aktualne i wprowadzane do SIS II zgodnie z prawem, przy czym art. 49 ust. 2 tej decyzji wskazuje, że do zmiany, uzupełniania, korekty, aktualizacji lub usuwania wprowadzonych danych upoważnione jest wyłącznie to państwo członkowskie.
Jeżeli bowiem państwo członkowskie inne niż to, które dokonało wpisu, posiada dowody wskazujące, że element danych jest niezgodny ze stanem faktycznym lub jest przechowywany niezgodnie z prawem, art. 49 ust. 3 wspomnianej decyzji uściśla, że państwo członkowskie posiadające takie dowody informuje o tym – w drodze wymiany informacji uzupełniających – państwo członkowskie, które dokonało wpisu, możliwie szybko i nie później niż dziesięć dni po stwierdzeniu istnienia takich dowodów. Państwo, które dokonało wpisu, sprawdza te informacje oraz, jeśli to konieczne, niezwłocznie koryguje lub usuwa zakwestionowane dane.
O ile wprawdzie w niektórych przypadkach decyzja SIS II pozwala państwu członkowskiemu wykonującemu działania żądać umieszczenia przy wpisie „znacznika” wskazującego, że działanie objęte wpisem nie będzie podjęte na terytorium tego państwa, jak to przewiduje art. 24 ust. 1 tej decyzji, o tyle należy jednak zauważyć, iż stosowanie tego przepisu jest ograniczone w świetle jego brzmienia do wpisów dokonanych zgodnie z art. 26, 32 lub 36 wspomnianej decyzji, czyli dotyczących osób lub przedmiotów wpisów wprowadzanych w celu przeprowadzania kontroli niejawnych lub kontroli szczególnych. Należy zaś zauważyć, że nie jest tak w niniejszej sprawie, ponieważ chodzi o wpis dotyczący przedmiotu wprowadzony w celach innych niż cele dotyczące kontroli niejawnej lub kontroli szczególnej, a mianowicie w celu zajęcia lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniu karnym.
Ponadto, jak wskazała Komisja Europejska w uwagach na piśmie, wymiana informacji pomiędzy państwem członkowskim, które dokonało wpisu, a państwem członkowskim wykonującym działania, jak również podjęcie koniecznych działań przez państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot objęty wpisem, wynika ze stosowania zasady lojalnej współpracy. Jak wynika bowiem z motywu 5 decyzji SIS II, system ustanowiony w tej decyzji powinien wspomagać współpracę operacyjną organów policji i organów sądowniczych w sprawach karnych.
W tym względzie Trybunał orzekł zresztą, że zasada lojalnej współpracy, stanowiąca podstawę dorobku Schengen, oznacza, że państwo członkowskie, które zasięga informacji z SIS, bierze w należyty sposób pod uwagę wskazówki udzielone przez państwo członkowskie dokonujące wpisu. I tak sieć biur SIRENE została utworzona właśnie w tym celu, aby udzielać informacji organom krajowym mającym problem z wykonaniem czynności wymaganych we wpisie (wyrok z dnia 31 stycznia 2006 r., Komisja/Hiszpania,
C‑503/03
,
EU:C:2006:74
, pkt
,
).
Jak zaś zauważył rzecznik generalny w pkt 44 opinii, gdyby w ramach wykonywania czynności wymaganych we wpisie dotyczącym danego przedmiotu organy państwa członkowskiego wykonującego działania miały możliwość zakwestionowania ważności wpisu dotyczącego danego przedmiotu tylko ze względu na istnienie przesłanek wskazujących na to, że nie przestrzegano celów wskazanych w art. 38 ust. 1 decyzji SIS II, mogłoby to zagrozić skuteczności współpracy operacyjnej w sprawach karnych pomiędzy organami policji i organami sądowymi realizowanej na podstawie tej decyzji.
Co się tyczy ewentualnego wydania zajętego przedmiotu organom państwa członkowskiego, które dokonało wpisu – takiego jak przewidziane w rozpatrywanym przypadku w art. 84 ust. 8 ustawy o ministerstwie spraw wewnętrznych, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym – należy zauważyć, że o ile środek taki nie wynika wyraźnie z brzmienia art. 39 decyzji SIS II, o tyle ust. 3 tego artykułu przewiduje, że państwo członkowskie, które odnalazło dany przedmiot, podejmuje działania „zgodnie z prawem krajowym”.
Ten ostatni przepis zawiera zatem odesłanie do prawa krajowego i w żaden sposób nie określa dokładnych działań, które powinny zostać podjęte w tych ramach przez organy państwa członkowskiego wykonującego działania. Wynika z tego, że wspomnianego ostatniego przepisu nie można interpretować w ten sposób, iż wyklucza on, by działania te mogły obejmować środki mające na celu wydanie państwu członkowskiemu, które dokonało wpisu, przedmiotu objętego wpisem.
W związku z tym, biorąc pod uwagę zakres uznania, jakim dysponuje państwo członkowskie wykonujące działania w odniesieniu do wyboru wspomnianych działań na mocy art. 39 ust. 3 decyzji SIS II, przepis ten nie stoi również na przeszkodzie temu, by to państwo członkowskie, które postanowiło ustanowić taki obowiązek wydania, było zobowiązane do jego wykonania, nawet gdyby właściwe organy wspomnianego państwa członkowskiego miały wątpliwości co do tego, czy wpis został wprowadzony z powodów wskazanych w art. 38 ust. 1 tej decyzji.
W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 39 decyzji SIS II należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego właściwe organy państwa członkowskiego wykonującego działania są zobowiązane do wykonania czynności wymaganych we wprowadzonym do SIS II wpisie dotyczącym przedmiotu, nawet jeśli mają one wątpliwości co do podstaw dokonania takiego wpisu, które zostały wskazane w art. 38 ust. 1 tej decyzji.
W przedmiocie kosztów
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

Artykuł 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania [s]ystemu [i]nformacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego właściwe organy państwa członkowskiego wykonującego działania są zobowiązane do wykonania czynności wymaganych we wprowadzonym do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji wpisie dotyczącym przedmiotu, nawet jeśli mają one wątpliwości co do podstaw dokonania takiego wpisu, które zostały wskazane w art. 38 ust. 1 tej decyzji.

Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: bułgarski.