CELEX: 62015TJ0166
Wzór wspólnotowy
Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru
Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający futerał do telefonu komórkowego
Ujawnienie wzoru
Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002
Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem

I.

Okoliczności powstania sporu
W dniu 25 grudnia 2011 r. Sorouch Mahdavi Sabet dokonał w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia wzoru wspólnotowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (
Dz.U. 2002, L 3, s. 1
– wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 27, s. 142). Zastrzegł on pierwszeństwo na podstawie zgłoszenia dokonanego we Francji w dniu 30 czerwca 2011 r.
Zgłoszenia dokonano dla następującego wzoru (zwanego dalej „spornym wzorem”):
Zgodnie ze zgłoszeniem sporny wzór jest przeznaczony do używania do „futerałów do telefonów komórkowych, toreb na laptopy, toreb do komputerów, futerałów (do telefonów komórkowych), pokrowców na telefony” należących do klasy 03.01 w rozumieniu Porozumienia z Locarno ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych, z dnia 8 października 1968 r., ze zmianami.
EUIPO zarejestrowało sporny wzór w dniu 25 grudnia 2011 r. pod nr 001968496–0002 z datą pierwszeństwa określoną na dzień 30 czerwca 2011 r. Zgłoszenie wspomnianego wzoru opublikowano w
Biuletynie Wzorów Wspólnotowych
nr 35/2012 z dnia 17 lutego 2012 r.
W dniu 4 maja 2012 r. skarżący, Claus Gramberg, wniósł przed EUIPO, na mocy art. 52 rozporządzenia nr 6/2002, wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru ze względu na brak nowości. Według skarżącego wprowadza on do obrotu oznaczone znakiem towarowym mumbi akcesoria do telefonów komórkowych, w szczególności futerały do tych urządzeń, zasadniczo na portalu sprzedaży online „amazon.de”, pod nazwą sprzedawcy HandyNow.
Na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru skarżący twierdzi, że sporny wzór został ujawniony przed datą pierwszeństwa, w dniu 30 czerwca 2011 r., w następujących okolicznościach:
–
najpierw, w dniu 23 maja 2011 r., nabył on u hurtownika futerały odpowiadające spornemu wzorowi (faktura, załącznik D 1 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru); następnie, w dniu 26 maja 2011 r., wystawił on te futerały, bez ilustracji, w witrynie sprzedaży online „amazon.de” (wydruk z ekranu witryny internetowej „amazon.de”, załącznik D 2 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru); wreszcie, w dniu 30 maja 2011 r. sprzedał pierwszy futerał (faktura, załącznik D 3 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
w dniu 15 czerwca 2011 r. do oferty sprzedaży w witrynie „amazon.de” załączono wizerunek spornego futerału (wydruk z ekranu witryny internetowej „amazon.de”, załącznik D 4a do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
w dniu 27 czerwca 2011 r. wizerunek spornego futerału został ponownie opublikowany w witrynie Amazon (wydruk z ekranu witryny internetowej „amazon.de”, załącznik D 4b do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru); w celu opublikowania tego wizerunku w dniu 26 maja 2011 r. sporządzono fotografię (fotografia cyfrowa, załącznik D 5 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru).
Skarżący wskazał, że wspomniane w pkt 6 powyżej dokumenty przedstawione w załączniku do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru wykazują ujawnienie spornego wzoru przed datą pierwszeństwa określoną na dzień 30 czerwca 2011 r. i że następujące dokumenty potwierdzają wspomniane ujawnienie:
–
uwierzytelnione oświadczenie, w którym dostawca potwierdził, iż w dniu 31 maja 2011 r. skarżący „nabył” od niego futerał taki jak wskazany we wspomnianym oświadczeniu (załącznik D 6 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
trzy pisma powiadamiające skierowane do niego przez witrynę sprzedaży online między dniem 15 i 29 czerwca 2011 r., zawierające wizerunek spornego futerału (załączniki D 7–D 9 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
przesłany mu przez dostawcę 9 czerwca 2011 r. prospekt, w którym ukazano sporny futerał (załącznik D 10 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
umieszczony w witrynie „amazon.de” wizerunek futerału oferowanego do sprzedaży od dnia 31 grudnia 2010 r. (załącznik D 11 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
potwierdzenie sprzedaży online futerału (załącznik D 12 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru);
–
wydruki z ekranu witryny internetowej eBay.com w języku węgierskim (załącznik D 13 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru).
W dniu 22 stycznia 2013 r. Wydział Unieważnień unieważnił prawo do spornego wzoru ze względu na brak jego indywidualnego charakteru, zgodnie z art. 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002. Co się tyczy ujawnienia, Wydział Unieważnień stwierdził, że załączniki D 1–D 11 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru stanowią ważne dowody tego ujawnienia – przy uwzględnieniu faktu, że są one opatrzone datą poprzedzającą datę pierwszeństwa określoną na dzień 30 czerwca 2011 r. i że S. Mahdavi Sabet nie wykazał, iż ujawnienie miało miejsce zgodnie z przesłankami wskazanymi w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002.
W dniu 8 marca 2013 r. S. Mahdavi Sabet – działając na podstawie art. 55–60 rozporządzenia nr 6/2002 – wniósł odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień do EUIPO.
W uwagach dotyczących tego odwołania przedstawionych w dniu 30 października 2013 r. skarżący, poza dowodami przedłożonymi w toku postępowania administracyjnego przed Wydziałem Unieważnień (załączniki D 1–D 13 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru), przedstawił następujące trzy nowe dowody:
–
francuskojęzyczną wersję załącznika D 6 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru (załącznik D 6b do uwag skarżącego);
–
uwierzytelnione oświadczenie skarżącego potwierdzające, że wydruki z ekranu witryn internetowych nie zostały zmienione ani w odniesieniu do daty, ani w odniesieniu do części składowych wizerunku (załącznik D 14 do uwag skarżącego);
–
uwierzytelnione oświadczenie osoby trzeciej potwierdzające, że pisma powiadamiające zawarte w załącznikach D 7 i D 8 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru zostały prawidłowo przesłane skarżącemu (załącznik D 15 do uwag skarżącego).
Decyzją z dnia 13 stycznia 2015 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Trzecia Izba Odwoławcza EUIPO uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień i oddaliła wniosek o unieważnienie prawa do wzoru. Stwierdziła ona w istocie, że dowody są niewystarczające, aby wykazać ujawnienie spornego wzoru przed dniem 30 czerwca 2011 r.
II.

Żądania stron
Skarżący wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do spornego wzoru;
–
posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy izbie odwoławczej celem ponownego wydania decyzji w przedmiocie unieważnienia prawa do spornego wzoru;
–
obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i przed Sądem.
EUIPO wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skargi;
–
obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
III.

Co do prawa
A.

W przedmiocie dopuszczalności dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem
EUIPO kwestionuje dopuszczalność dowodów przedstawionych przez skarżącego po raz pierwszy przed Sądem. EUIPO twierdzi, że w skardze skarżący przedstawił na nowo w sposób bardziej dogłębny okoliczności faktyczne i przedłożył liczne nowe dowody (załączniki A 2–A 27 do skargi), których nie wspomniano w postępowaniu przed EUIPO. Odnosząc się do utrwalonego orzecznictwa Sądu, EUIPO wskazuje, że to nowe przedstawienie okoliczności faktycznych i odpowiadających im dowodów nie może zostać uwzględnione, ponieważ zmieniają one przedmiot sporu.
Skarżący podnosi, że Sąd powinien uwzględnić sporne dowody w zakresie, w jakim nie zmieniają one przedmiotu sporu, lecz po prostu uściślają i pogłębiają poprzednie przedstawienie okoliczności faktycznych.
Należy wskazać, iż skarżący nie kwestionuje okoliczności, że dowody zawarte w załącznikach A 2–A 27 do skargi zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem. A zatem dokumenty te stanowią nowe dowody, jakimi nie dysponowała Izba Odwoławcza, gdy wydała zaskarżoną decyzję.
Rozpatrywane załączniki przedstawione po raz pierwszy przed Sądem i ich opis zawarty w nowym przedstawieniu okoliczności faktycznych zawartym w skardze nie mogą zatem zostać uwzględnione. Skarga do Sądu ma bowiem na celu przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych EUIPO w rozumieniu art. 61 rozporządzenia nr 6/2002, a zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego w świetle dokumentów przedstawionych przed nim po raz pierwszy [wyrok z dnia 13 listopada 2012 r., Antrax It/OHIM – THC (Grzejniki),
T‑83/11 i T‑84/11
,
EU:T:2012:592
, pkt
]. W tych okolicznościach należy odrzucić jako niedopuszczalne załączniki A 2–A 27 do skargi oraz zawarte w skardze nowe przedstawienie okoliczności faktycznych opisujące owe załączniki.
B.

Co do istoty sprawy
1.

W przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności i odesłanie sprawy do Izby Odwoławczej
Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. Zarzut drugi dotyczy naruszenia „istotnych wymogów proceduralnych”. Zarzut trzeci dotyczy tego, że zdaniem skarżącego Izba Odwoławcza nie uwzględniła okoliczności, iż S. Mahdavi Sabet nie może ważnie powoływać się na pierwszeństwo spornego wzoru.
W ramach zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, skarżący twierdzi, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż sporny wzór nie podlegał wcześniejszemu ujawnieniu mogącemu pozbawić go cechy nowości. W szczególności zdaniem skarżącego Izba Odwoławcza błędnie oceniła przedstawione przez skarżącego dowody, odmawiając im wszelkiej mocy dowodowej. Faktycznie, przedstawione dokumenty wykazują wiarygodnie, że sporny wzór został już ujawniony przed jego zarejestrowaniem w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.
EUIPO kwestionuje argumenty skarżącego. Jest w istocie zdania, że skarżący skrócił obszerne wyjaśnienia Izby Odwoławczej i nie może ich podważyć.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 uważa się, że wzór został udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu lub w inny sposób, lub wystawiony, wykorzystany w handlu, lub w inny sposób ujawniony, przed datą, w której wzór, dla którego wniesiono o udzielenie ochrony, został po raz pierwszy ujawniony publicznie, z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, działającym w Unii Europejskiej.
Zgodnie z orzecznictwem uważa się zatem, że wzór został udostępniony, gdy strona, która powołuje się na udostępnienie, udowodniła okoliczności składające się na to udostępnienie. Natomiast w celu obalenia tego domniemania to na stronie, która podważa udostępnienie, ciąży obowiązek wykazania w sposób wymagany prawem, że okoliczności danej sprawy mogą w sposób racjonalny stać na przeszkodzie temu, by owe fakty stały się znane środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży podczas zwykłego toku prowadzenia spraw [wyrok z dnia 21 maja 2015 r., Senz Technologies/OHIM – Impliva (Parasole),
T‑22/13 i T‑23/13
,
EU:T:2015:310
, pkt
].
Ujawnienie wcześniejszego wzoru nie może zostać wykazane za pomocą prawdopodobieństw dotyczących wystąpienia danej sytuacji lub domniemań, lecz powinno opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach wykazujących faktyczne ujawnienie wcześniejszego wzoru na danym rynku [zob. wyrok z dnia 9 marca 2012 r., Coverpla/OHIM – Heinz-Glas (Wazon),
T‑450/08
, niepublikowany,
EU:T:2012:117
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
Z orzecznictwa wynika także, że oceny dowodów przedstawionych przez podmiot wnoszący o unieważnienie prawa do wzoru należy dokonywać przy uwzględnieniu ich wzajemnych relacji. O ile bowiem niektóre z tych dowodów mogą być same w sobie niewystarczające, aby wykazać ujawnienie wcześniejszego wzoru, o tyle gdy są one rozpatrywane w powiązaniu lub łącznie z innymi dokumentami lub informacjami, mogą przyczynić się do wykazania ujawnienia (wyrok z dnia 9 marca 2012 r., Wazon,
T‑450/08
, niepublikowany,
EU:T:2012:117
, pkt
).
Ponadto, by dokonać oceny mocy dowodowej dokumentu, należy zweryfikować prawdopodobieństwo i prawdziwość zawartych w nim informacji. Należy wziąć pod uwagę w szczególności pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia oraz jego adresata, a następnie na podstawie jego treści zadać sobie pytanie, czy wydaje się on sensowny i wiarygodny (zob. wyrok z dnia 9 marca 2012 r., Wazon,
T‑450/08
, niepublikowany,
EU:T:2012:117
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Należy przypomnieć, że z obowiązujących uregulowań Unii mających zastosowanie do wzorów wspólnotowych wynika, po pierwsze, że podmiot wnoszący o unieważnienie prawa do wzoru może dokonać wyboru dowodu, jaki przedstawi EUIPO w celu właściwego uzasadnienia wniosku o unieważnienie prawa do wzoru, oraz po drugie, że EUIPO powinno rozpatrzyć wszystkie przedstawione dowody, aby dokonać stwierdzenia, czy faktycznie wykazują one ujawnienie wcześniejszego wzoru [zob. podobnie wyroki: z dnia 9 marca 2012 r., Wazon,
T‑450/08
, niepublikowany,
EU:T:2012:117
, pkt
–
; z dnia 14 lipca 2016 r., Thun 1794/EUIPO – Adekor (Symbole graficzne pełniące funkcję dekoracyjną),
T‑420/15
, niepublikowany,
EU:T:2016:410
, pkt
].
Aby wykazać przed Sądem, że sporny wzór został już ujawniony publicznie przed zarejestrowaniem go przez EUIPO z datą pierwszeństwa określoną na dzień 30 czerwca 2011 r., skarżący odniósł się – spośród dowodów przedstawionych przed Izbą Odwoławczą – do załączników D 2, D 3, D 4a, D 4b, D 5, D 6, D 7–D 9 i D 11 do wniosku o unieważnienie prawa do wzoru oraz do załączników D 6b i D 14 do jego uwag przedstawionych przed Izbą Odwoławczą.
Powyższe dowody to wydruki z ekranu witryny internetowej „amazon.de” (załączniki D 2, D 4a, D 4b i D 11), faktura (załącznik D 3), plik informatyczny z fotografią futerału (załącznik D 5), trzy wiadomości elektroniczne zawierające pisma powiadamiające (załączniki D 7–D 9), dwa oświadczenia osoby trzeciej (załączniki D 6 i D 6b), a także oświadczenie samego skarżącego (załącznik D 14).
To w świetle tych dowodów i orzecznictwa przywołanego w pkt 22–26 powyżej należy rozpatrzyć, czy Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że sporny wzór nie został ujawniony przed dniem 30 czerwca 2011 r. w taki sposób, by stało to na przeszkodzie stwierdzeniu jego nowości.
Z zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza odmówiła mocy dowodowej wszystkim przedstawionym przez skarżącego dowodom.
Według Izby Odwoławczej wydruki z ekranu witryny internetowej „amazon.de” (załączniki D 2, D 4a, D 4b i D 11) są pozbawione mocy dowodowej zasadniczo ze względu na to, że nie są one wiarygodne i należy je rozpatrywać ze sceptycyzmem, przy uwzględnieniu, że na każdym z tych wydruków z ekranu – opatrzonych odpowiednio datami 26 maja, 15 i 27 czerwca 2011 r. – zawarto nagłówek z licznymi informacjami dodatkowymi, jakich zwykle nie zawierają wydruki z ekranu witryn internetowych. Skarżący nie wyjaśnił zaś, w jaki sposób wydrukował stronę internetową sprzed jednego roku (załączniki D 2, D 4a i D 4b). Nie udzielił również odpowiedzi na argument S. Mahdaviego Sabeta, zgodnie z którym gdy poszukiwał on w Internecie modelu futerału zawierającego opis użyty w ofercie sprzedaży zawartej w załączniku D 4b, ukazał się całkowicie odmienny futerał. Ponadto, co się tyczy wydruku z ekranu witryny internetowej zawartego w załączniku D 11, Izba Odwoławcza podkreśliła, że data wprowadzenia do sprzedaży futerału w Internecie nie odpowiada dacie faktycznej sprzedaży towaru, dla którego futerał ten był przeznaczony (załącznik D 11). Wydruki z ekranu rozpatrywanej witryny internetowej również nie mogą stanowić dowodu ujawnienia w zakresie, w jakim nie zawierają one żadnego wizerunku (załącznik D 2) lub jedynie wizerunek niewyraźny (załączniki D 4a i D 11).
Faktura z dnia 30 maja 2011 r. skierowana przez przedsiębiorstwo skarżącego, HandyNow, do klienta (załącznik D 3), która miałaby wykazać sprzedaż jednego z futerałów wskazanych w szczególności w załączniku D 2, również nie została uznana przez Izbę Odwoławczą za posiadającą moc dowodową ze względu na to, że opis towaru za pomocą słów nie wystarcza, aby wykazać jego ujawnienie.
Izba Odwoławcza nie uwzględniła również pliku informatycznego z fotografią futerału opatrzonego datą 26 maja 2011 r. (załącznik D 5), który zawarto w załączniku D 4a jako dowód ujawnienia, ponieważ skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób plik ten został utworzony ani co łączy go z załącznikiem D 4a, ani w jakim zakresie może on wykazać ujawnienie spornego futerału.
Wiadomości elektroniczne z dnia 15, 22 i 29 czerwca 2011 r. zawierające pisma powiadamiające, jakie skarżący miał otrzymać od spółki sprzedaży online Alibaba.com (załączniki D 7–D 9), nie zostały uwzględnione przez Izbę Odwoławczą ze względu na to, po pierwsze, że wizerunki są zbyt niewyraźne, nie umożliwiając zatem wykazania związku ze spornym wzorem, po drugie, że trzy wiadomości elektroniczne nie wykazują wiarygodnego charakteru ze względu na niezwyczajne informacje zawarte w ich nagłówkach, oraz po trzecie, że te wiadomości elektroniczne wykazują, co najwyżej, istnienie korespondencji prywatnej między dwoma osobami.
Izba Odwoławcza stwierdziła, że dwa oświadczenia osoby trzeciej potwierdzające nabycie przez skarżącego futerału przeznaczonego do telefonu komórkowego Samsung i9100 (załączniki D 6 i D 6b) również nie mogą wesprzeć twierdzeń skarżącego. Izba Odwoławcza wskazała, że wizerunek ukazany w dwóch rozpatrywanych załącznikach jest niewyraźny, że oświadczenie samo w sobie nie wystarcza, aby wykazać ujawnienie spornego wzoru, i że wykazuje ono, co najwyżej, istnienie transakcji handlowej między dwoma osobami. W szczególności, co się tyczy załącznika D 6b, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie chodzi o wersję w języku francuskim załącznika D 6, jak podnosił skarżący, lecz o ponownie sporządzony i podpisany dokument. Ponadto dokument ten nie jest opatrzony datą i nie wskazano w nim nazwy nabywcy.
Oświadczenie skarżącego potwierdzające, że wydruki z ekranu witryn internetowych, których wiarygodność podał w wątpliwość S. Mahdavi Sabet, „nie zostały zmienione ani w odniesieniu do daty, ani w odniesieniu do części składowych wizerunku” (załącznik D 14), zostało uznane przez Izbę Odwoławczą za niewystarczający dowód – przy uwzględnieniu istnienia linii z informacjami technicznymi zawartych w nagłówku tych wydruków z ekranu oraz istnienia odmiennych modeli futerału zawierających takie samo odniesienie.
Sąd uznał za celowe w niniejszym wypadku – mając na względzie charakter dowodów przedstawionych przez skarżącego w celu wykazania ujawnienia spornego wzoru przed dniem 30 czerwca 2011 r. – rozpatrzenie przeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą oceny mocy dowodowej, po pierwsze, wydruków z ekranu witryny internetowej „amazon.de” (załączniki D 2, D 4a, D 4b i D 11), oraz po drugie, wiadomości elektronicznych z dnia 15, 22 i 29 czerwca 2011 r. zawierających pisma powiadamiające portalu sprzedaży online Alibaba.com (załączniki D 7–D 9).
a)

W przedmiocie dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny mocy dowodowej wydruków z ekranu witryny internetowej „amazon.de”
Sąd stwierdza, że argumenty skarżącego dotyczące przeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą oceny mocy dowodowej wydruków z ekranu witryny internetowej „amazon.de” zawartych w załącznikach D 2, D 4a, D 4b i D 11 koncentrują się w istocie wokół trzech zarzutów szczegółowych dotyczących tego, że przede wszystkim Izba Odwoławcza odmówiła mocy dowodowej tym załącznikom ze względu na pozornie niezwyczajny nagłówek i pominęła wyjaśnienie skarżącego dotyczące tego nagłówka, następnie, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła ofert sprzedaży proponowanych w witrynie „amazon.de” zawierających wzmiankę o dokładnych datach, oraz wreszcie, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła przedstawionego w załączniku D 11 wydruku z ekranu ukazującego ofertę proponowaną w witrynie „amazon.de”.
1)

W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego dotyczącego tego, że Izba Odwoławcza odmówiła mocy dowodowej załącznikom D 2, D 4a i D 4b ze względu na pozornie niezwyczajny nagłówek i pominęła wyjaśnienie skarżącego dotyczące tego nagłówka
Skarżący twierdzi, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła zawartych w załącznikach D 2, D 4a i D 4b ofert sprzedaży proponowanych w witrynie „amazon.de” ze względu na wątpliwości dotyczące prawdziwości brzmienia tych ofert, a w szczególności ze względu na istnienie we wspomnianych załącznikach pozornie niezwyczajnego nagłówka z licznymi informacjami dodatkowymi, a także ze względu na brak wyjaśnienia przez skarżącego sposobu, w jaki wydrukował treść strony internetowej sprzed roku.
W tym względzie skarżący powtarza podnoszony już przed EUIPO argument, zgodnie z którym „wszelkie informacje zawarte w nagłówku umieszcza się w toku archiwizacji”. Skarżący jest zdania, że używanie systemu archiwizacji przez przedsiębiorców, takich jak on, którzy masowo oferują towary w Internecie, jest powszechną praktyką i powinno być uwzględnione przez Izbę Odwoławczą z urzędu.
EUIPO kwestionuje argumenty skarżącego. Twierdzi, że Izba Odwoławcza odmówiła wystarczającej mocy dowodowej zawartym w załącznikach D 2, D 4a i D 4b dokumentom dotyczącym witryny internetowej „amazon.de” nie tylko ze względu na nagłówki tych dokumentów, lecz także z innych względów, takich jak niska jakość wizualnego odtworzenia spornego futerału oraz możliwość manipulacji w każdej chwili treściami zawartymi w Internecie.
W niniejszym wypadku należy zauważyć, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła załączników D 2, D 4a i D 4b ze względu na istnienie pozornie niezwyczajnego nagłówka i brak wyjaśnienia skarżącego dotyczącego tego nagłówka, stwierdzając, że wydruki z ekranu witryn internetowych mogą być zmienione w każdej chwili lub podlegają utrudnionej weryfikacji, w związku z czym zwykły wydruk ze strony internetowej nie może automatycznie poświadczać jej treści.
Nawet przy założeniu, że można racjonalnie stwierdzić – podobnie jak Izba Odwoławcza – że treść witryny internetowej może być zmieniona w każdej chwili i że owa treść podlega utrudnionej weryfikacji a posteriori, takie rozważania nie mają zastosowania do ofert sprzedaży zawartych w załącznikach D 4a i D 4b.
Należy bowiem stwierdzić, po pierwsze, że kwestionując odpowiedź Izby Odwoławczej na wątpliwości podnoszone przez S. Mahdaviego Sabeta dotyczące wiarygodności załącznika D 4b, skarżący powołuje się na „szczególny numer odniesienia odpowiadający jednej ofercie”, oraz po drugie, że ten załącznik faktycznie zawiera taki numer, a mianowicie nr ASIN B0058COLXM, i to bezpośrednio przed wzmianką dotyczącą daty dostępności oferty w witrynie sprzedaży online „amazon.de”.
Jak wskazał skarżący w odpowiedzi na zarządzone środki organizacji postępowania, numer ASIN stanowi jedyne odniesienie przypisywane każdemu artykułowi wskazanemu w katalogu umożliwiającym identyfikację tego artykułu na platformie sprzedaży online Amazon. Zgodnie ze stroną internetową „Aide d’Amazon” przypisywany danemu towarowi numer ASIN zostaje utworzony, gdy towar jest proponowany po raz pierwszy w katalogu Amazon, a zakazano tworzenia nowego numeru ASIN dla towaru, który jest już proponowany w witrynie Amazon. W tym kontekście zgodnie z tą samą stroną internetową, gdy sprzedawca przekazuje dane dotyczące towaru do Amazonu, następuje automatyczna weryfikacja, czy istnieje już strona internetowa dla towarów lub strona internetowa z ofertami sprzedaży o numerze ASIN dla towaru, jaki sprzedawca zamierza zaoferować do sprzedaży.
Ponieważ EUIPO nie kwestionuje powyższych wskazań skarżącego udzielonych w odpowiedzi na zarządzone środki organizacji postępowania, Sądowi nie jest znany żaden powód, dla którego miałby ich nie zastosować także w odniesieniu do załącznika D 4a, w którym rozpatrywany towar także wskazano za pomocą numeru ASIN. W konsekwencji ze względu na to, że jedyny numer ASIN utworzono specjalnie w celu oznaczenia każdego towaru w katalogu Amazon, Izba Odwoławcza nie może ważnie twierdzić, że informacja zawarta w załącznikach D 4a i D 4b dotyczących rozpatrywanych futerałów, w tym ich opisu, wizerunku i chwili wprowadzenia do sprzedaży, może być zmieniona w każdej chwili lub podlega utrudnionej weryfikacji.
Argumenty EUIPO nie mogą podważyć powyższego stwierdzenia.
Po pierwsze, EUIPO podnosi, że wskazując na szczególne numery odniesienia przypisywane jednej ofercie sprzedaży, skarżący nie uściślił, że owe numery są numerami ASIN. Należy oddalić ten argument.
Nie istnieje bowiem żaden wzgląd, dla którego należałoby stwierdzić, że istnieje inny szczególny numer odniesienia dla ofert sprzedaży umieszczonych w witrynie internetowej „amazon.de”. Ponadto samo EUIPO nie wskazuje na brak istnienia numerów ASIN służących do oznaczenia towarów sprzedawanych w witrynie sprzedaży online Amazon ani na inny numer, który należałoby uznać za szczególny numer odniesienia przypisany towarom sprzedawanym w tej witrynie.
Po drugie, zdaniem EUIPO znaczenia numerów ASIN nie można uznać za powszechnie znane, w związku z czym skarżący powinien był przedstawić dodatkowe wyjaśnienia dotyczące tych numerów. Nie można się zgodzić z tym argumentem.
Należy podkreślić, że w uwagach z dnia 30 października 2013 r. dotyczących odwołania wniesionego przez S. Mahdaviego Sabeta przed Izbę Odwoławczą skarżący wymienił dwa załączniki zawierające numery ASIN, a mianowicie B0052TD 5OM i B005RFUT 72, i to „w celu przekonania o dokładności informacji”.
Poprzez takie uściślenie skarżący nie wyjaśnił wprawdzie ani sposobu, w jaki numery ASIN są tworzone, ani szczegółowych warunków ich nadawania przez witrynę sprzedaży online Amazon, lecz podkreślił znaczenie, jakie można nadać załącznikom zawierającym owe numery ASIN, umożliwiając w ten sposób wykazanie ich wiarygodności.
Po trzecie, EUIPO twierdzi, że nie wiadomo, w jaki sposób numery ASIN mogą podać w wątpliwość argumentację Izby Odwoławczej dotyczącą braku mocy dowodowej, w szczególności załączników D 4a i D 4b.
Ze wskazanych w pkt 46 powyżej względów istnienie w załącznikach D 4a i D 4b jedynego numeru przypisywanego jednej ofercie koniecznie świadczy o wiarygodności wspomnianych załączników dla celów wykazania ujawnienia spornego wzoru przed dniem 30 czerwca 2011 r.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, nie uwzględniając załączników D 4a i D 4b ze względu na wątpliwości dotyczące ich wiarygodności, bez konieczności rozpatrywania zarzutów szczegółowych skarżącego, dotyczących tego, że Izba Odwoławcza pominęła jego wyjaśnienie dotyczące pozornie niezwyczajnego nagłówka tych załączników. Co się tyczy załącznika D 2, Sąd stwierdza, że ponieważ nie zawiera on numeru ASIN, a skarżący nie przedstawił żadnego innego dowodu mogącego wykazać wiarygodność tego załącznika, Izba Odwoławcza słusznie odmówiła wszelkiej mocy dowodowej temu załącznikowi.
2)

W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła ofert przedstawionych w witrynie „amazon.de” zawierających wzmiankę o dokładnych datach
Skarżący twierdzi, że wyrażając wątpliwości dotyczące prawdziwości dokumentów zawartych w załącznikach D 2, D 4a i D 4b, Izba Odwoławcza nie uwzględniła faktu, że oferty sprzedaży proponowane w witrynie internetowej „amazon.de” i zawarte w załącznikach D 4a i D 4b obejmują wzmiankę „Na sprzedaż w »amazon.de« od dnia:”, ze wskazaniem jako daty rozpatrywanych ofert – dnia 26 maja 2011 r. (załącznik D 4a) i dnia 27 czerwca 2011 r. (załącznik D 4b).
Skarżący twierdzi także, że błędny jest argument S. Mahdaviego Sabeta, zgodnie z którym gdy poszukiwał on w Internecie modelu futerału zawierającego opis użyty w ofercie zawartej w załączniku D 4b, ukazał się całkowicie odmienny futerał. Takie sfomułowanie poszukiwania stanowi bowiem ogólny opis artykułu, a nie szczególny numer odniesienia odpowiadający jednej ofercie.
EUIPO kwestionuje argumenty skarżącego. Twierdzi, że Izba Odwoławcza nie pominęła dat wskazanych w dokumentach zawartych w załącznikach D 2, D 4a i D 4b. Zdaniem EUIPO owe daty nie wykazują ujawnienia spornego wzoru, ponieważ wygląd futerału może zmienić się w każdej chwili, a pomimo tego taki futerał może pozostawać na platformie sprzedaży Amazon w charakterze stałej oferty sprzedaży.
i)

W przedmiocie braku uwzględnienia daty 26 maja 2011 r. wskazanej w załączniku D 4a
Co się tyczy daty 26 maja 2011 r. wskazanej w załączniku D 4a, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza faktycznie nie uwzględniła, jak wskazał skarżący, wzmianki „Na sprzedaż w »amazon.de« od dnia: 26 maja 2011 r.” zawartej na trzeciej stronie załącznika D 4a. Nie tylko wizerunek zawarty w tym dokumencie, lecz również żadna inna informacja ujęta w tym załączniku nie zostały rozpatrzone przez Izbę Odwoławczą wyłącznie ze względu na to, że istnieją wątpliwości dotyczące prawdziwości treści rozpatrywanego dokumentu i, ogólnie, dotyczące możliwości zmiany treści strony internetowej przed jej wydrukiem z Internetu.
Sąd stwierdził zaś już w pkt 55 powyżej, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie uwzględniając załączników D 4a i D 4b ze względu na wątpliwości dotyczące ich wiarygodności.
Ponadto ze względu na to, że należy oceniać załącznik D 4a w kontekście pozostałych przedstawionych przez skarżącego dowodów, należy stwierdzić, że załączniki D 3 i D 5 potwierdzają ujawnienie spornego wzoru począwszy od dnia 26 maja 2011 r.
Faktura skierowana przez skarżącego do klienta (załącznik D 3) zawiera bowiem opis rozpatrywanego futerału podobny do opisu zawartego w witrynie internetowej „amazon.de” (mumbi Silikon Case HTC Desire HD Silicon Tasche Hülle – DesireHD Schutzhülle). Co więcej, wskazano w niej taką samą cenę (6,99 EUR), jak cena towaru pod numerem ASIN B0052TD 5OM dostępnego w tej witrynie od dnia 26 maja 2011 r. Ponadto zamówienie na ten futerał opatrzono datą 27 maja 2011 r., czyli nazajutrz po dniu 26 maja 2011 r. W świetle tych dowodów można jedynie stwierdzić, iż faktura ta zawiera wystarczająco precyzyjne informacje potwierdzające zatem informacje zawarte w pozostałych przedstawionych przez skarżącego dowodach, w szczególności w załączniku D 4a.
Jednakże Izba Odwoławcza odmówiła wszelkiej mocy dowodowej temu załącznikowi jedynie ze względu na brak wizerunków. W tym względzie należy wskazać, że zwykła faktura nie zawiera zasadniczo wizerunków. Wskazuje się w niej nazwę towaru, która jest jednym z najważniejszych elementów faktur w ogóle [zob. podobnie wyrok z dnia 16 września 2013 r., Avery Dennison/OHIM – Dennison-Hesperia (AVERY DENNISON),
T‑200/10
, niepublikowany,
EU:T:2013:467
, pkt
]. Co więcej, faktura zawiera co do zasady odniesienie do istotnych danych przedsiębiorstwa wystawiającego fakturę, o czym świadczy także faktura zawarta w załączniku D 3, w której wskazano między innymi jednolity numer identyfikacji podatkowej przedsiębiorstwa skarżącego – HandyNow.
W konsekwencji, by podważyć moc dowodową dokumentu finansowego wykazującego istnienie stosunków handlowych między przedsiębiorstwem a jego klientem i nie uwzględnić tego dokumentu jako nieistotnego dla sprawy, Izba Odwoławcza powinna była powziąć poważne wątpliwości oraz je uzasadnić, co nie wynika jasno z zaskarżonej decyzji.
Co się tyczy zawartego w załączniku D 5 pliku informatycznego z fotografią futerału, Sąd stwierdza, że fotografia rozpatrywanego futerału ujawnia jego formę, na pierwszy rzut oka podobną do spornego wzoru, i że plik odnosi się do autora tej fotografii – a mianowicie przedsiębiorstwa skarżącego, HandyNow – do daty 26 maja 2011 r., a także do znaku towarowego skarżącego, mumbi, który wskazano także w opisie futerałów proponowanych w witrynie internetowej „amazon.de” wspomnianych w załącznikach D 2, D 4a i D 4b. Jest zatem oczywiste, że załącznik D 5 jest powiązany z załącznikiem D 4a.
Dowody zawarte w załącznikach D 3 i D 5, rozpatrywane łącznie ze wzmianką zawartą w załączniku D 4a dotyczącą daty dostępności oferty sprzedaży, a mianowicie „od dnia 26 maja 2011 r.”, potwierdzają twierdzenie, zgodnie z którym sporny wzór został ujawniony w dniu 26 maja 2011 r. W konsekwencji Izba Odwoławcza błędnie odmówiła wszelkiej mocy dowodowej dowodom zawartym w załącznikach D 3 i D 5.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, nie uwzględniając wskazanej w załączniku D 4a daty dostępności oferty sprzedaży, a mianowicie dnia 26 maja 2011 r.
ii)

W przedmiocie braku uwzględnienia wskazanej w załączniku D 4b daty 27 czerwca 2011 r.
Co się tyczy wskazanej w załączniku D 4b daty 27 czerwca 2011 r., należy natomiast zauważyć, że Izba Odwoławcza nie pominęła wzmianki o istnieniu modelu futerału, rzekomo identycznego ze spornym wzorem, „od dnia 27 czerwca 2011 r.” w witrynie internetowej „amazon.de”. Przeciwnie, rozpatrzyła ją ona wraz z całym załącznikiem D 4b w pkt 33 zaskarżonej decyzji, stwierdzając brak mocy dowodowej tego załącznika. Poza uzasadnieniem dotyczącym tego, że rozpatrywany wydruk z ekranu zawiera niezwyczajny nagłówek, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nawet jeśli rozpatrywane oferty sprzedaży na pierwszy rzut oka wydają się być istotnym dowodem ujawnienia spornego wzoru, należy je rozpatrywać ze sceptycyzmem, mając na względzie przeprowadzone przez S. Mahdaviego Sabeta poszukiwanie online mające na celu odnalezienie modelu futerału skarżącego za pomocą sformułowań opisowych użytych w ofertach proponowanych w witrynie internetowej „amazon.de”. Rezultaty tego poszukiwania wskazują bowiem na futerał całkowicie odmienny od futerału skarżącego wskazanego w ofertach proponowanych w witrynie internetowej „amazon.de”.
Sąd jest zdania, że w świetle tego, co stwierdzono w pkt 55 powyżej w odniesieniu do wiarygodności załączników D 4a i D 4b, Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła brak wiarygodności załącznika D 4b, który wykazuje zresztą, jak w pkt 33 zaskarżonej decyzji stwierdziła Izba Odwoławcza, cechy wspólne z cechami spornego wzoru.
Co się tyczy rezultatów poszukiwań przeprowadzonych przez S. Mahdaviego Sabeta w Internecie, z pkt 33 zaskarżonej decyzji wynika, że słowami kluczowymi użytymi dla celów tych poszukiwań były „mumbi Silikon TPU Tasche Samsung Galaxy i9100 S II Silicon Case Hülle-Galaxy S 2 S 2 SII Schutzhulle”, czyli wskazanie znaku towarowego skarżącego, mumbi, wskazanie materiału, a także prawdopodobnie wskazanie modelu telefonu komórkowego, dla którego futerał jest przeznaczony, a nie szczególnego numeru odniesienia. Należy zatem stwierdzić, podobnie jak skarżący, że rozpatrywane poszukiwanie nie dotyczyło dokładnego wskazania określonego modelu futerału telefonu komórkowego, lecz jego opisu.
W konsekwencji w świetle dokonanych w pkt 45–55 powyżej stwierdzeń dotyczących szczególnego numeru odniesienia ASIN przypisywanego każdemu artykułowi zawartemu w katalogu witryny internetowej Amazon, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie mogła ważnie potwierdzić wątpliwości sugerowanych przez poszukiwania w Internecie przeprowadzone przez S. Mahdaviego Sabeta.
A zatem ze względu na to, że same rezultaty tego poszukiwania nie mogą podważyć mocy dowodowej wzmianki w witrynie internetowej „amazon.de” odnoszącej się do daty dostępności towaru „od dnia 27 czerwca 2011 r.” (załącznik D 4b), należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza błędnie oceniła moc dowodową załącznika D 4b.
3)

W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła przedstawionego w załączniku D 11 wydruku z ekranu ukazującego ofertę proponowaną w witrynie internetowej „amazon.de”
Skarżący twierdzi, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła przedstawionego w załączniku D 11 wydruku z ekranu ukazującego ofertę sprzedaży umieszczoną od dnia 31 grudnia 2010 r. w witrynie internetowej „amazon.de”.
Co się tyczy faktu, że data wskazana w witrynach internetowych w odniesieniu do wprowadzenia do sprzedaży futerału nie odpowiada dacie faktycznej sprzedaży towaru, dla którego ów futerał jest przeznaczony, skarżący wskazuje, że rozpatrywany futerał nadaje się do dwóch telefonów komórkowych, a mianowicie iPhone 4S i iPhone 4, a ten ostatni był już dostępny od dnia 24 czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącego ukazanie się na rynku nowszego modelu telefonu komórkowego, iPhone 4S, skutkowało zmianą tytułu towaru wskazanego w witrynie Amazon za pomocą numeru ASIN B005RFUT 72.
Co się tyczy jakości wizerunków zawartych we wspomnianych wydrukach z ekranu, skarżący wskazuje, że załącznik D 11 zawiera widoczną fotografię telefonu komórkowego ze wszystkimi cechami spornego wzoru. Ponadto skarżący podnosi, że dobra jakość fotografii zawartej w tym załączniku jest widoczna także w aktach sprawy, na których oparto decyzję Wydziału Unieważnień.
EUIPO kwestionuje argumenty skarżącego. Twierdzi, że wyjaśnienia skarżącego dotyczące wątpliwości wyrażonych przez S. Mahdaviego Sabeta w odniesieniu do załącznika D 11 są pozbawione istotności, ponieważ przedstawiono je po raz pierwszy przed Sądem. W każdym wypadku oferty przedstawione na platformie sprzedaży Amazon, w tym wizualne odtworzenie towarów, mogą w każdej chwili zostać zmienione przez zamieszczający je podmiot.
Przede wszystkim, co się tyczy zawartego w pkt 34 zaskarżonej decyzji twierdzenia, zgodnie z którym S. Mahdavi Sabet wykazał, że data wskazana w wydruku z ekranu witryny internetowej „amazon.de” w odniesieniu do wprowadzenia do sprzedaży futerału przedstawionego w załączniku D 11 nie odpowiada dacie faktycznej sprzedaży jednego z towarów, w niniejszym wypadku iPhone 4S, dla którego futerał jest przeznaczony, należy wskazać, podobnie jak skarżący, że zawarty w załączniku D 11 opis futerału nie dotyczy jedynie iPhone 4S wprowadzonego na rynek po dniu 31 grudnia 2010 r., wspomnianym w tym załączniku, lecz także iPhone 4, już wprowadzonego do obrotu przed dniem 31 grudnia 2010 r.
Następnie należy przypomnieć, że w załączniku D 11 chodzi o towar wprowadzony do sprzedaży w witrynie internetowej „amazon.de” i oznaczony numerem ASIN B005RFUT 72. W świetle okoliczności, iż jest to jedyny numer, jak wskazano w pkt 46 powyżej, Izba Odwoławcza nie mogła ważnie stwierdzić, że załącznik D 11 nie ma mocy dowodowej wystarczającej dla celów wykazania ujawnienia.
Ponadto nawet przy założeniu, iż Izba Odwoławcza mogła stwierdzić, że dokument zawarty w załączniku D 11 może być zmieniony w każdej chwili, zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia umożliwiającego stwierdzenie takiej zmiany.
Powyższego stwierdzenia nie podaje w wątpliwość wskazany przez Izbę Odwoławczą w pkt 34 zaskarżonej decyzji fakt, że skarżący nie wyjaśnił w toku postępowania administracyjnego braku spójności czasowej między datą wprowadzenia futerału do sprzedaży a datą faktycznego wprowadzenia do obrotu towaru, dla którego ten futerał jest przeznaczony. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że wskazana w załączniku D 11 informacja zawiera odniesienie zarówno do iPhone 4, jak i do iPhone 4S, a także że jest powszechnie znane, iż wprowadzenie na rynek iPhone 4 nastąpiło przed wprowadzeniem iPhone 4S.
Należy wskazać, że argument EUIPO, zgodnie z którym przedstawione po raz pierwszy przed Sądem wyjaśnienia skarżącego dotyczące wątpliwości wyrażonych przez S. Mahdaviego Sabeta w odniesieniu do braku spójności czasowej są pozbawione istotności, pozostaje bez wpływu na powyższe stwierdzenia.
Wreszcie, co się tyczy jakości zawartego w załączniku D 11 wizerunku, Sąd stwierdza, że skarżący słusznie twierdzi, że wizerunek ten jest widoczny w decyzji Wydziału Unieważnień. Ponadto ukazany w tym wizerunku futerał wykazuje na pierwszy rzut oka cechy podobne do cech spornego wzoru. Nie można zatem kwalifikować tego wizerunku jako niewyraźnego.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza błędnie oceniła zawarty w załączniku D 11 dokument, odmawiając mu wszelkiej mocy dowodowej.
b)

W przedmiocie przeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą oceny mocy dowodowej wiadomości elektronicznych zawierających pisma powiadamiające portalu sprzedaży online Alibaba.com
Skarżący twierdzi, że Izba Odwoławcza nie może odmówić uwzględnienia pism powiadamiających portalu sprzedaży online Alibaba.com otrzymanych przez skarżącego w dniach 15, 22 i 29 czerwca 2011 r. i przedstawionych w załącznikach D 7, D 8 i D 9. Skarżący jest zdania, że zawarte w tych załącznikach fotografie są wystarczająco wyraźne i ukazują wszystkie cechy właściwe koncepcji spornego wzoru. W tym względzie odnosi się on do decyzji Wydziału Unieważnień, aby wykazać, że owe fotografie posiadają wystarczającą jakość.
Co się tyczy nagłówka załączników D 7–D 9, skarżący twierdzi, że ów nagłówek odtwarza dodatkowe informacje zawarte w systemie archiwizacji.
Ponadto skarżący jest zdania, że Izba Odwoławcza błędnie zakwalifikowała załączniki D 7, D 8 i D 9 jako korespondencję prywatną między dwoma osobami i że wywiodła ona z powyższego, iż nie umożliwiają one stwierdzenia, że treść tej korespondencji może być znana w zwykłym obrocie gospodarczym środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii. Skarżący twierdzi, że jako odbiorca pism powiadamiających portalu sprzedaży online Alibaba.com stanowi on część środowisk wyspecjalizowanych w danej branży działających w Unii i że, w konsekwencji, przesłanie tych pism powiadamiających skarżącemu w dniach 15, 22 i 29 czerwca 2011 r. samo w sobie wykazuje, iż rozpatrywany model był znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii.
EUIPO kwestionuje argumenty skarżącego. Przede wszystkim twierdzi, że jakość wizualnego odtworzenia futerału zawartego w załącznikach D 7–D 9 nie jest wystarczająca i że ze względu na to, iż mające ukazać lepszą jakość nowe dokumenty załączone do skargi zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, są one zatem pozbawione istotności. Następnie EUIPO powtarza, że nagłówki rozpatrywanych wiadomości elektronicznych budzą wątpliwości dotyczące ich mocy dowodowej. Wreszcie EUIPO jest zdania, że Izba Odwoławcza założyła, iż chodzi o korespondencję prywatną, przy uwzględnieniu faktu, że skarżący ograniczył się do twierdzenia, że wszystkie pisma powiadamiające pochodziły od tego samego dostawcy.
Co się tyczy dokonanego w pkt 40 zaskarżonej decyzji stwierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wizerunki zawarte w załącznikach D 7–D 9 są zbyt niewyraźne i nie umożliwiają zatem wykazania związku ze spornym wzorem, wystarczy stwierdzić, że jeśli chodzi o wizerunek zawarty w załączniku D 7, cechy futerału przedstawione w tym wizerunku są, jak wskazuje skarżący, dobrze widoczne w decyzji Wydziału Unieważnień i że są one wystarczająco podobne do cech spornego wzoru. Przedstawiony w załączniku D 7 wizerunek nie może zatem zostać odrzucony ze względu na brak przejrzystości.
Co się tyczy podnoszonego niezwyczajnego nagłówka wiadomości elektronicznej zawartej w załączniku D 7, należy zauważyć, że w pkt 40 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza powtórzyła bardzo ogólne uwagi dotyczące wiarygodności pochodzących z Internetu dowodów, nie wykazując swoich wątpliwości, zgodnie z którymi rozpatrywana wiadomość elektroniczna oraz dwie pozostałe rozpatrywane wiadomości elektroniczne mogły być w każdej chwili zmienione. W tym względzie Izba Odwoławcza oparła się jedynie na domniemaniu, że dane i wizerunki umieszczone online i dostępne jedynie poprzez komputer mogą być w każdej chwili zmienione.
Nie można wprawdzie wykluczyć, jak w pkt 30 zaskarżonej decyzji wskazała Izba Odwoławcza, że treść witryny internetowej lub wszelkiego innego dokumentu elektronicznego może być w każdej chwili zmieniona. Jednakże automatyczne stosowanie tego domniemania bez powzięcia poważnych i sprawdzonych wątpliwości, że w niniejszym wypadku dowody zostały zmienione, uczyniłoby bezskuteczną wspomnianą w pkt 24 powyżej zasadę utrwaloną w orzecznictwie Unii, zgodnie z którą dowody przedstawione przez podmiot wnoszący o unieważnienie prawa do wzoru powinny być rozpatrywane we wzajemnej relacji (zob. podobnie wyrok z dnia 9 marca 2012 r., Wazon,
T‑450/08
, niepublikowany,
EU:T:2012:117
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W konsekwencji w świetle dokonanego w pkt 55 powyżej stwierdzenia Izba Odwoławcza błędnie odmówiła wszelkiej mocy dowodowej wiadomości elektronicznej zawartej w załączniku D 7.
Powyższej oceny nie podaje w wątpliwość stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wiadomości elektroniczne zawarte w załącznikach D 7–D 9 wykazują, co najwyżej, istnienie korespondencji prywatnej między dwoma osobami.
Należy wskazać, że dokument zawarty w załączniku D 7 nie składa się jedynie z wiadomości elektronicznej przesłanej między dwoma osobami, lecz obejmuje także pismo powiadamiające skierowane do skarżącego przez spółkę sprzedaży online Alibaba.com. Aby wykazać ujawnienie rozpatrywanego futerału, należy uwzględnić brzmienie wiadomości elektronicznej, a nie jej formę. Pismo powiadamiające nie może być kwalifikowane jako „korespondencja prywatna”. Pismo powiadamiające jest co do zasady skierowane do szeregu osób będących abonentami, a jego celem jest marketing towarów. Jak wskazał skarżący, i co nie jest kwestionowane przez EUIPO, portal sprzedaży online Alibaba.com przesyła pisma powiadamiające tysiącom odbiorców, a nie jedynie skarżącemu. Ponadto jest powszechnie wiadome, że witryna internetowa Alibaba.com jest ważną platformą sprzedaży towarów na poziomie światowym. W świetle powyższych rozważań kryteria, na podstawie których Izba Odwoławcza stwierdziła, że zawarta w załączniku D 7 wiadomość elektroniczna wykazuje, co najwyżej, istnienie korespondencji prywatnej między dwoma osobami, nie wynikają jasno z zaskarżonej decyzji.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, odmawiając wszelkiej mocy dowodowej wiadomości elektronicznej zawartej w załączniku D 7.
W świetle wszystkich powyższych rozważań Sąd jest zdania, że popełnione przez Izbę Odwoławczą błędy w ocenie dowodów skutkują stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie oceniła prawidłowo niektórych dowodów, które mogły wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sporu, dokonana przez nią ocena ujawnienia spornego wzoru nie jest kompletna i, zgodnie z zasadą rozdziału kompetencji między EUIPO i Sąd, odtąd to organy EUIPO powinny przedstawić nowe stanowisko.
W konsekwencji należy uwzględnić zarzut pierwszy i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutów drugiego i trzeciego. Nie istnieje również potrzeba orzekania w przedmiocie żądań skarżącego mających na celu odesłanie sprawy przed Izbę Odwoławczą. Zgodnie z art. 61 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002 EUIPO jest bowiem zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Sądu. Z tego ostatniego przepisu wynika, że do Sądu nie należy kierowanie nakazów do EUIPO, które powinno wyciągnąć konsekwencje z sentencji i uzasadnienia wyroku Sądu [zob. analogicznie wyrok Sądu z dnia 15 marca 2006 r., Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia/OHIM – Ferrero (FERRÓ),
T‑35/04
,
EU:T:2006:82
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
2.

W przedmiocie żądań mających na celu unieważnienie prawa do spornego wzoru
Tytułem głównym skarżący wnosi, poza stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, o unieważnienie przez Sąd prawa do spornego wzoru. EUIPO jest zdania, że to żądanie jest niedopuszczalne, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przyznana Sądowi kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie skutkuje przyznaniem mu uprawnienia do zastąpienia własną oceną oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, a tym bardziej do dokonania oceny, w przedmiocie której rzeczona izba odwoławcza nie przedstawiła jeszcze swojego stanowiska.
Należy przypomnieć, że kontrola, którą Sąd przeprowadza zgodnie z art. 61 rozporządzenia nr 6/2002, jest kontrolą zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych EUIPO i że Sąd może stwierdzić nieważność lub dokonać zmiany decyzji będącej przedmiotem skargi wyłącznie wówczas, gdy w momencie jej wydania miała do niej zastosowanie jedna z podstaw stwierdzenia nieważności lub dokonania zmiany, o których mowa w art. 61 ust. 2 tego rozporządzenia. Z powyższego wynika, że przyznana Sądowi kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie skutkuje przyznaniem mu uprawnienia do zastąpienia własną oceną oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, a tym bardziej do dokonania oceny, w przedmiocie której rzeczona izba odwoławcza nie przedstawiła jeszcze swojego stanowiska. Wykonanie kompetencji o charakterze reformatoryjnym powinno w konsekwencji ograniczyć się zasadniczo do sytuacji, w których Sąd, po przeprowadzeniu kontroli oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, jest w stanie określić na podstawie elementów stanu faktycznego i prawnego, jakie zostały ustalone, decyzję, jaką powinna była wydać izba odwoławcza [zob. analogicznie wyrok z dnia 13 maja 2015 r., Group Nivelles/OHIM – Easy Sanitairy Solutions (Odpływ liniowy prysznica),
T‑15/13
,
EU:T:2015:281
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo].
Wystarczy stwierdzić, iż mając na względzie okoliczność, że w niniejszym wypadku stwierdza się nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na błąd w ocenie Izby Odwoławczej odnoszący się do mocy dowodowej przedstawionych przez skarżącego dowodów mających na celu wykazanie ujawnienia spornego wzoru oraz że Izba Odwoławcza powinna ponownie orzec w przedmiocie mocy dowodowej wspomnianych dowodów i następnie w przedmiocie unieważnienia prawa do spornego wzoru, Sąd nie powinien w tej chwili orzekać w przedmiocie unieważnienia prawa do tego spornego wzoru.
W konsekwencji żądania skarżącego, aby Sąd nakazał EUIPO unieważnienie prawa do spornego wzoru, są niedopuszczalne.
IV.

W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. W niniejszym wypadku skarżący wniósł o obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.
Ponieważ EUIPO przegrało sprawę, należy zgodnie z żądaniem skarżącego orzec, że pokrywa ono własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego. Na mocy art. 190 § 2 regulaminu postępowania koszty te obejmują także niezbędne koszty poniesione przez skarżącego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Z powyższych względów
SĄD (czwarta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 stycznia 2015 r. (sprawa R 460/2013‑3).

2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

3)
EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Clausa Gramberga, w tym niezbędne koszty poniesione w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

Kanninen
Calvo-Sotelo Ibáñez-Martín
Reine
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 27 lutego 2018 r.
Podpisy
Spis treści

I. Okoliczności powstania sporu

II. Żądania stron

III. Co do prawa

A. W przedmiocie dopuszczalności dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem

B. Co do istoty sprawy

1. W przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności i odesłanie sprawy do Izby Odwoławczej

a) W przedmiocie dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny mocy dowodowej wydruków z ekranu witryny internetowej „amazon.de”

1) W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego dotyczącego tego, że Izba Odwoławcza odmówiła mocy dowodowej załącznikom D 2, D 4a i D 4b ze względu na pozornie niezwyczajny nagłówek i pominęła wyjaśnienie skarżącego dotyczące tego nagłówka

2) W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła ofert przedstawionych w witrynie „amazon.de” zawierających wzmiankę o dokładnych datach

i) W przedmiocie braku uwzględnienia daty 26 maja 2011 r. wskazanej w załączniku D 4a

ii) W przedmiocie braku uwzględnienia wskazanej w załączniku D 4b daty 27 czerwca 2011 r.

3) W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego tego, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła przedstawionego w załączniku D 11 wydruku z ekranu ukazującego ofertę proponowaną w witrynie internetowej „amazon.de”

b) W przedmiocie przeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą oceny mocy dowodowej wiadomości elektronicznych zawierających pisma powiadamiające portalu sprzedaży online Alibaba.com

2. W przedmiocie żądań mających na celu unieważnienie prawa do spornego wzoru

IV. W przedmiocie kosztów
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.
(
)	Punkt 90 w niniejszym tekście był przedmiotem zmian o charakterze językowym po pierwotnym umieszczeniu tego tekstu na stronie internetowej.