CELEX: 62015TJ0518
EFRG i EFRROW
Wydatki wyłączone z finansowania
Program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej
Środki wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich
Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych
Ryczałtowa korekta finansowa
Wydatki poniesione przez Francję
Kontrole na miejscu
Kryterium obsady
Liczenie zwierząt
Podwyższenie współczynnika korekty ryczałtowej z powodu ponownego naruszenia
Gwarancje proceduralne

Okoliczności powstania sporu
Zgodnie z art. 36 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (
Dz.U. 2005, L 277, s. 1
) władze francuskie przyjęły program rozwoju obszarów wiejskich we Francji kontynentalnej w latach 2007–2013 (zwany dalej „PROW 2007–2013”), który przewiduje między innymi przyznanie rolnikom zamieszkałym na obszarach o niekorzystnych warunkach naturalnych dodatków wyrównawczych z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych (zwanych dalej „DNWN”).
Decyzją C(2007) 3446 z dnia 19 lipca 2007 r. Komisja Europejska zatwierdziła PROW 2007–2013, który zawiera między innymi środki w rozumieniu art. 36 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) rozporządzenia nr 1698/2005, mianowicie środki 211 i 212. Środki te pozwalają na zapewnienie, by rolnicy zamieszkali na obszarach o niekorzystnych warunkach naturalnych, odpowiednio na obszarach górskich oraz na obszarach innych niż obszary górskie, przestrzegali praktyk sprzyjających dobremu użytkowaniu gruntów, uzależniając wypłatę dodatków w odniesieniu do obszarów upraw paszowych od przestrzegania kryterium obsady. Kryterium to, wyrażone w sztukach bydła (zwanych dalej „SZB”) na jeden hektar, pozwala określić gęstość hodowli występującej na obszarach upraw paszowych w celu uniknięcia zjawiska nadmiernego albo niedostatecznego wypasania. Zgodnie z art. 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005 PROW 2007–2013 określa szereg przesłanek kwalifikowalności w zakresie tych środków, wśród których figuruje między innymi przesłanka dotycząca przestrzegania gęstości obsady określonej na poziomie departamentów i mieszczącej się w progach określonych dla strefy albo dla podstrefy.
Korekta finansowa będąca przedmiotem niniejszej skargi została dokonana przez Komisję po przeprowadzeniu dochodzenia o sygnaturze RD 2/2012/005/FR w sprawie szczególnych środków z osi 2 PROW 2007–2013 w roku gospodarczym 2011, mianowicie środków 211 i 212 dotyczących DNWN oraz podśrodka 214-A dotyczącego dopłat na działania rolnośrodowiskowe na użytkach zielonych (zwanych dalej „DDRUZ”).
Dochodzenie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 31 ust. 1–3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (
Dz.U. 2005, L 209, s. 1
), które obowiązywało w momencie wszczęcia dochodzenia.
Pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. (zwanym dalej „pismem informującym o wynikach dochodzenia”) Komisja przekazała władzom francuskim, na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (
Dz.U. 2006, L 171, s. 90
), swoje uwagi wynikające z dochodzenia i zwróciła się do nich o dodatkowe informacje.
W pkt 4.3 pisma informującego o wynikach dochodzenia, zatytułowanym „Niekontrolowanie gęstości obsady”, Komisja uznała w szczególności, że zasady przeprowadzania kontroli na miejscu w zakresie środków dotyczących DNWN oraz podśrodka dotyczącego DDRUZ były sprzeczne z art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (
Dz.U. 2011, L 25, s. 8
), ponieważ bydło oraz owce i kozy objęte wnioskiem o przyznanie specjalnej pomocy nie zostały w toku kontroli na miejscu ani sprawdzone, ani policzone, ani poddane wiarygodnemu obliczeniu. Komisja podkreśliła, że identyczny wniosek został już sformułowany w tym zakresie w ramach dwóch poprzednich dochodzeń RD 2/2008/10/FR i RD 2/2011/03/FR oraz zwróciła się do władz francuskich o dostosowanie ich procedur kontroli na miejscu.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. władze francuskie przekazały Komisji swe uwagi w przedmiocie pisma informującego o wynikach dochodzenia.
W pkt 4.3 tych uwag władze francuskie:
–
odrzuciły zastosowanie kryterium wiarygodności jako środka służącego udowodnieniu zasadności pomocy;
–
podniosły, że obliczenie gęstości obsady dotyczącej bydła zostało dokonane dzięki wykorzystaniu zinformatyzowanej i kontrolowanej krajowej bazy danych zgodnie z zasadami przewidzianymi w różnych rozporządzeniach Unii Europejskiej dotyczących takiej bazy;
–
przypomniały, że weryfikacja gęstości obsady w przypadku DNWN była dokonywana przy okazji kontroli na miejscu przeprowadzanych albo z tytułu kwalifikowalności do różnych typów pomocy na zwierzęta, albo z tytułu identyfikacji i wzajemnej zgodności, zważywszy, że liczenie sztuk bydła poza zinformatyzowaną krajową bazą danych oraz owiec i kóz, które nie zostały objęte wnioskiem o pomoc na rzecz hodowli zwierząt, odbywa się regularnie podczas kontroli na miejscu w związku z DNWN.
Pismem z dnia 24 czerwca 2013 r. Komisja, działając zgodnie z art. 11 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 885/2006, zaprosiła władze francuskie do udziału w spotkaniu dwustronnym, które odbyło się w dniu 28 listopada 2013 r.
W dniu 11 grudnia 2013 r. Komisja, działając zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 885/2006, przesłała władzom francuskim protokół z tego spotkania i zwróciła się do nich o przekazanie dodatkowych informacji. Władze francuskie udzieliły odpowiedzi w dniu 27 lutego 2014 r.
Pismem z dnia 27 maja 2014 r. (zwanym dalej „formalnym powiadomieniem”) Komisja poinformowała oficjalnie władze francuskie, że podtrzymuje swoje stanowisko. Uznała, że stwierdzone uchybienie stanowiło nieprawidłowość w ramach kluczowej kontroli prowadzącą do powstania ryzyka „dla funduszu”, w odniesieniu do którego to uchybienia stosowano normalnie korektę finansową w wysokości 5%. Komisja wyjaśniła jednak, że skoro owo uchybienie zostało już stwierdzone w ramach dwóch poprzednich dochodzeń, uznano je za powtarzające się, w związku z czym należało zaproponować zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości 10% odpowiadającej kwocie netto podlegającej wyłączeniu z finansowania wydatków zgłoszonych do objęcia Europejskim Funduszem Rolniczym Gwarancji (EFRG) i Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), wynoszącej 115971211,03 EUR. Komisja wyjaśniła też, że korekta ryczałtowa odnosiła się do wydatków dotyczących lat składania wniosków 2011–2013, poniesionych w latach budżetowych 2011–2013, ponieważ w odniesieniu do tych lat nie zastosowano żadnego środka w postaci korekty.
W dniu 3 lipca 2014 r. władze francuskie zwróciły się do organu pojednawczego, który w dniu 15 stycznia 2015 r. wydał sprawozdanie nr 14/FR/635.
W związku z niepowodzeniem postępowania ugodowego Komisja, pismem z dnia 16 marca 2015 r., przekazała władzom francuskim swoje ostateczne stanowisko (zwane dalej „ostatecznym stanowiskiem”), w którym podtrzymała w części stanowisko zaprezentowane w formalnym powiadomieniu i zaproponowała wyłączyć z finansowania wydatków zgłoszonych do objęcia przez EFRG i EFRROW kwotę netto 98276677,07 EUR obejmującą wydatki dotyczące roku składania wniosków 2011, jak i wydatki dotyczące lat składania wniosków 2012 i 2013, poniesione od dnia 11 grudnia 2010 r. w latach budżetowych 2011–2013 z tytułu środków dotyczących DNWN oraz podśrodka dotyczącego DDRUZ.
Pismem z dnia 18 czerwca 2015 r., w związku z rozwiązaniem przyjętym przez Sąd w wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r., Francja/Komisja (
T‑259/13
, niepublikowanym,
EU:T:2015:250
), Komisja zaproponowała wyłączyć z podstawy korekty finansowej w decyzji, która miała zostać wydana, wydatki związane z hodowlą owiec i kóz, które nie zostały objęte wnioskiem o pomoc na rzecz hodowli zwierząt. Ponieważ Komisja nie mogła dokonać tego wyłączenia przed opublikowaniem rzeczonej decyzji, instytucja ta zaproponowała dokonać niezbędnych dostosowań po jej opublikowaniu i zwróciła się w tym celu do władz francuskich o przekazanie jej kwot brutto podlegających wyłączeniu z podstawy korekty finansowej.
W dniu 22 czerwca 2015 r. Komisja wydała decyzję wykonawczą (UE) 2015/1119 wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu EFRG oraz EFRROW (
Dz.U. 2015, L 182, s. 39
) (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”).
W zaskarżonej decyzji, w ramach procedury rozliczania zgodności rachunków rolnych, Komisja wyłączyła z finansowania Unii kwotę netto 98276627,35 EUR. Owa korekta ryczałtowa odpowiada pewnym wydatkom poniesionym przez Republikę Francuską z tytułu środków 211 i 212 dotyczących DNWN oraz podśrodka 214-A dotyczącego DDRUZ, odnoszących się do osi 2 PROW 2007–2013. Wspomniane wydatki odpowiadają pomocy wypłaconej przez władze francuskie z tytułu wniosków złożonych w latach 2011–2013.
Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 52 ust. 1–3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (
Dz.U. 2013, L 347, s. 549
), które z dniem 1 stycznia 2014 r. uchyliło rozporządzenie nr 1290/2005. Procedura rozliczania zgodności ustanowiona w art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 odpowiada w istocie procedurze przewidzianej w art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005.
Postępowanie i żądania stron
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 września 2015 r. Republika Francuska wniosła niniejszą skargę.
W dniu 30 listopada 2015 r. Komisja przedstawiła odpowiedź na skargę. Replika oraz duplika zostały złożone w wyznaczonych terminach.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 1 grudnia 2015 r. Królestwo Hiszpanii złożyło wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Republiki Francuskiej. Decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r. prezes szóstej izby Sądu dopuścił tę interwencję. Królestwo Hiszpanii przedstawiło swe uwagi, a strony główne ustosunkowały się do nich w wyznaczonych terminach.
Ze względu na zmianę składu Sądu, w trosce o zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania, prezes Sądu, na podstawie art. 27 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, przekazał sprawę nowemu sędziemu sprawozdawcy, który został przydzielony do drugiej izby. Ze względu na zmianę składu izb Sądu, na podstawie art. 27 § 5 regulaminu postępowania sprawa została przekazana szóstej izbie, do której ów sędzia sprawozdawca został przydzielony.
W ramach środka organizacji postępowania z dnia 4 maja 2017 r. przyjętego na podstawie art. 89 § 3 regulaminu postępowania strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosków, jakie należało wysnuć w ramach niniejszej sprawy z wyroków: z dnia 26 stycznia 2017 r., Hiszpania/Komisja (
C‑506/15 P
, niepublikowanego,
EU:C:2017:42
) i z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja (
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
). Strony ustosunkowały się do tego żądania w wyznaczonym terminie. Komisja została również wezwana do złożenia w sekretariacie Sądu pewnych dokumentów, co uczyniła w tym samym terminie.
Republika Francuska, popierana przez Królestwo Hiszpanii, wnosi do Sądu o:
–
tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji wyłączającej z finansowania Unii niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu EFRG i EFRROW w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii wydatki poniesione przez Republikę Francuską w ramach DNWN oraz DDRUZ dotyczących osi 2 PROW 2007–2013 w latach budżetowych 2011–2013 w stosunku do kwot pomocy wypłaconych na podstawie wniosków złożonych w latach gospodarczych 2011–2013;
–
tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej włącza do podstawy korekty ryczałtowej wydatki na hodowlę owiec i kóz, które nie były przedmiotem wniosku o pomoc na rzecz hodowli zwierząt;
–
tytułem dalszego żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej stosuje ona korektę ryczałtową zwiększoną o 10% ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w zakresie liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się;
–
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skargi;
–
stwierdzenie, że nie zachodzi potrzeba orzekania w przedmiocie zarzutu drugiego;
–
obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.
Co do prawa
Na poparcie skargi Republika Francuska podniosła trzy zarzuty, aczkolwiek odstąpiła od zarzutu drugiego podczas rozprawy.
Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011, jak również art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006, jako że Komisja uznała, iż rząd francuski uchybił ciążącym na nim obowiązkom w dziedzinie kontroli gęstości obsady.
Zarzut trzeci, podniesiony w dalszej kolejności posiłkowo, jest oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła reguły określone w dokumencie Komisji VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., zatytułowanym „Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR” (zwanym dalej „dokumentem nr VI/5330/97”) oraz w dokumencie AGRI/60637/2006, zatytułowanym „Komunikat Komisji dotyczący traktowania przez Komisję w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR powtarzających się przypadków braków w systemach kontroli” (zwanym dalej „dokumentem AGRI/60637/2006”), stosując korektę ryczałtową zwiększoną o 10% ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w zakresie liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się, ponieważ odnosiło się do kluczowej kontroli korygowanej już podczas dwóch poprzednich dochodzeń, która nie została poprawiona przez władze francuskie.
Uwagi wstępne
Tytułem wstępu należy przypomnieć, że EFRG finansuje jedynie działania przeprowadzane zgodnie z przepisami prawa Unii w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych (wyrok z dnia 4 września 2015 r., Zjednoczone Królestwo/Komisja,
T‑245/13
,
EU:T:2015:595
, pkt
) i że zgodnie z uregulowaniami prawnymi Unii dotyczącymi w szczególności EFRG na państwach członkowskich spoczywa obowiązek zorganizowania skutecznego systemu kontroli i monitorowania (zob. wyrok z dnia 17 maja 2013 r., Bułgaria/Komisja,
T‑335/11
, niepublikowany,
EU:T:2013:262
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do Komisji należy udowodnienie, że doszło do naruszenia zasad funkcjonowania wspólnej organizacji rynków rolnych. W związku z tym Komisja ma obowiązek uzasadnić decyzję ustalającą brak lub niedostatki kontroli przeprowadzonych przez dane państwo członkowskie. Niemniej jednak winna ona nie tyle wykazać w wyczerpujący sposób braki cechujące kontrole przeprowadzone przez organy administracji krajowej lub nieprawidłowość przekazanych przez nie danych, ile uzasadnić istnienie poważnych i racjonalnych wątpliwości, jakie ma co do tych kontroli lub co do tych danych. Dane państwo członkowskie ze swej strony nie może podważyć ustaleń Komisji bez wsparcia swych zarzutów dowodami wykazującymi istnienie wiarygodnego i działającego systemu kontroli. Jeśli nie zdoła ono wykazać, że ustalenia Komisji są nieprawidłowe, to ustalenia te stanowią czynniki, które mogą zrodzić poważne wątpliwości co do wprowadzenia odpowiedniego i skutecznego systemu środków nadzoru i kontroli. To złagodzenie ciężaru dowodu spoczywającego na Komisji jest uzasadnione faktem, że to właśnie państwo członkowskie jest w najlepszej sytuacji, by zgromadzić i zweryfikować dane niezbędne do rozliczenia rachunków EFRG, i na nim ciąży w związku z tym obowiązek przedstawienia jak najbardziej szczegółowego i kompletnego dowodu rzeczywistego przebiegu przeprowadzanych przez nie kontroli, danych liczbowych, a w razie konieczności – nieprawdziwości twierdzeń Komisji (zob. wyrok z dnia 4 września 2015 r., Zjednoczone Królestwo/Komisja,
T‑245/13
,
EU:T:2015:595
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
Wreszcie zgodnie z orzecznictwem, o ile do Komisji należy udowodnienie, że doszło do naruszenia zasad Unii, o tyle w razie ustalenia tego naruszenia zadaniem państwa członkowskiego jest wykazanie w razie potrzeby, iż instytucja ta popełniła błąd w zakresie skutków finansowych, jakie wywiodła z tego naruszenia (zob. wyrok z dnia 4 września 2015 r., Zjednoczone Królestwo/Komisja,
T‑245/13
,
EU:T:2015:595
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo). Zadanie zarządzania finansowaniem EFRG spoczywa bowiem przede wszystkim na organach administracji krajowych, na których ciąży obowiązek czuwania nad ścisłym przestrzeganiem przepisów Unii; zadanie to wykonywane jest w oparciu o zaufanie między władzami krajowymi i władzami Unii. Jedynie państwo członkowskie jest w stanie poznać i precyzyjnie ustalić dane niezbędne do opracowania rachunków funduszu, ponieważ Komisja nie znajduje się wystarczająco blisko, aby uzyskać potrzebne jej informacje bezpośrednio od podmiotów gospodarczych (zob. wyrok z dnia 4 września 2015 r., Zjednoczone Królestwo/Komisja,
T‑245/13
,
EU:T:2015:595
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W świetle tych rozważań należy zbadać zarzuty podniesione przez Republikę Francuską.
W przedmiocie dopuszczalności i skuteczności zarzutów skargi w zakresie, w jakim odnoszą się one mutatis mutandis do podśrodka dotyczącego DDRUZ
Republika Francuska podnosi na wstępie, że przez cały czas trwania postępowania administracyjnego Komisja uważała, iż brak kontroli gęstości obsady odnosił się nie tylko do środków dotyczących DNWN, ale również do podśrodka dotyczącego DDRUZ, i to pomimo ich różnych celów i odmiennych kryteriów przyznania. W konsekwencji Republika Francuska twierdzi, że zarzuty przedstawione przez nią w odniesieniu do środków 211 i 212 dotyczących DNWN „mają też zastosowanie mutatis mutandis do podśrodka 214-A [dotyczącego] DDRUZ” i że jej zastrzeżenia odnoszą się tym samym do całkowitej kwoty korekty ryczałtowej przyjętej w zaskarżonej decyzji, to jest do kwoty netto 98276677,07 EUR. Republika Francuska potwierdza w replice swą chęć transponowania podniesionych zarzutów na grunt podśrodka dotyczącego DDRUZ.
Komisja kwestionuje argumenty Republiki Francuskiej.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że w ramach swej argumentacji Komisja chce zakwestionować jednocześnie dopuszczalność i skuteczność zarzutów podniesionych przez Republikę Francuską w zakresie, w jakim zostały one transponowane na grunt podśrodka dotyczącego DDRUZ.
Co się tyczy argumentów Komisji zmierzających do zakwestionowania dopuszczalności zarzutów skargi w zakresie, w jakim zostały one transponowane na grunt podśrodka dotyczącego DDRUZ, należy zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do Sądu na podstawie art. 53 tego statutu, a także z art. 76 regulaminu postępowania przed Sądem wynika, że każda skarga wszczynająca postępowanie musi zawierać wyraźne i precyzyjne określenie przedmiotu sporu, żądania oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów, tak aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Trybunałowi dokonanie kontroli, stosownie do okoliczności, bez potrzeby żądania innych informacji (zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., GGP Italy/Komisja,
T‑474/15
,
EU:T:2017:36
, pkt
,
i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że Republika Francuska określa przedmiot sporu w sposób wyraźny i precyzyjny, jak również zwięźle przedstawia powołane zarzuty. Wyjaśnia też powody, dla których uważa, że zarzuty podniesione przez nią w zakresie środków dotyczących DNWN mogą zostać przeniesione na grunt podśrodka dotyczącego DDRUZ. Ze skargi wynika bowiem wyraźnie, że wspomniane przeniesienie opiera się na dokonanym podobno przez Komisję zrównaniu dwóch rodzajów omawianych środków w ramach zarzutu dotyczącego niekontrolowania gęstości obsady.
Wynika stąd, że Republika Francuska może transponować swe zarzuty na grunt podśrodka dotyczącego DDRUZ.
Co się tyczy argumentów Komisji zmierzających do zakwestionowania skuteczności zarzutów skargi w zakresie, w jakim zostały one transponowane na grunt podśrodka dotyczącego DDRUZ, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że przepisy mające zastosowanie do środków dotyczących DNWN są takie same jak przepisy mające zastosowanie do środków rolnośrodowiskowych, takich jak środki dotyczące DDRUZ. Z tytułu IV rozporządzenia nr 1698/2005 wynika bowiem, że zarówno środki dotyczące DNWN, jak i środki rolnośrodowiskowe składają się na wsparcie rozwoju obszarów wiejskich mające poprawić konkurencyjność sektorów rolnego i leśnego.
W drugiej kolejności z okólnika DGPAAT/SDEA/C2011‑3030 z dnia 22 kwietnia 2011 r. dotyczącego środków rolnośrodowiskowych wynika, że gęstość obsady w przypadku środków tego rodzaju jest obliczana w ten sam sposób co gęstość obsady dla środków dotyczących DNWN. Gęstość obsady w przypadku środków dotyczących DDRUZ jest bowiem obliczana jako „stosunek zwierząt pastwiskowych w gospodarstwie, przeliczonych na SZB, i zgłoszonych obszarów upraw paszowych w gospodarstwie”, podczas gdy okólnik DGPAAT/SDEA/C2011‑3071 z dnia 29 sierpnia 2011 r. omawiający przewidziane prawem przesłanki w zakresie DNWN w latach 2011‑2013 stanowi, że gęstość obsady w przypadku tych środków jest obliczana jako „stosunek przyjętej liczby SZB do liczby hektarów obszarów upraw paszowych”.
W trzeciej kolejności z ostatecznego stanowiska Komisji wynika wyraźnie, że wyłączenie części wydatków zgłoszonych do objęcia przez EFRROW jest oparte na braku kontroli na miejscu w zakresie gęstości obsady w przypadku środków dotyczących DNWN oraz podśrodka dotyczącego DDRUZ i że korekta finansowa jest stosowana do dwóch rodzajów środków.
W czwartej kolejności, jak wskazała Republika Francuska, przez cały czas trwania procedury rozliczania zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji Komisja nigdy nie przedstawiła w odniesieniu do podśrodka dotyczącego DDRUZ argumentacji odrębnej od tej zaprezentowanej w odniesieniu do środków dotyczących DNWN.
Zważywszy na powyższe, należy uznać, że Republika Francuska podniosła zarzuty skutecznie zarówno w odniesieniu do środków dotyczących DNWN, jak i w odniesieniu do podśrodka dotyczącego DDRUZ.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011, jak również art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006
W ramach zarzutu pierwszego Republika Francuska, popierana przez Królestwo Hiszpanii, podnosi, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011, jak również art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006, uznając, że to państwo członkowskie uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom w dziedzinie kontroli gęstości obsady.
Republika Francuska dzieli ten zarzut na dwie części.
W ramach pierwszej części tego zarzutu Republika Francuska podnosi w istocie, że nie była zobowiązana do przeprowadzenia liczenia zwierząt w trakcie kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kryterium dotyczącego gęstości obsady, ponieważ taki obowiązek nie wynika z art. 4 ust. 1, ani z art. 10 ust. 1, ani z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011. Kontrole wprowadzone przez władze francuskie w kontekście krajowej bazy danych identyfikacyjnych (zwanej dalej „KBDI”) spełniały wymogi określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011, jako że pozwalały one na skuteczne zweryfikowanie, czy przesłanki przyznania DNWN zostały spełnione.
W ramach drugiej części omawianego zarzutu Republika Francuska podnosi w istocie, że zwierzęta nie powinny być poddane wiarygodnemu obliczeniu w ramach kontroli na miejscu, ponieważ taki obowiązek nie wynika z art. 4 ust. 1 ani z art. 10 ust. 1, ani z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011. Komisja posłużyła się tym pojęciem „wiarygodności”, nie wyjaśniwszy jednak ani jego podstawy prawnej, ani jego znaczenia, ani środków pozwalających na jego praktyczne wdrożenie.
Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.
Skoro dwie części zarzutu pierwszego są ze sobą ściśle powiązane, to należy je zbadać łącznie.
Na wstępie, jeśli chodzi o zasady w dziedzinie kontroli w zakresie środków dotyczących DNWN oraz podśrodka dotyczącego DDRUZ, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 65/2011:
„1.   Państwa członkowskie ustanawiają system kontroli, który zapewnia przeprowadzanie wszystkich niezbędnych kontroli w celu skutecznego sprawdzania zgodności z warunkami przyznawania pomocy.
[…]
4.   Gdy jest to właściwe, przeprowadza się równocześnie kontrole na miejscu przewidziane w art. 12, 20 i 25 niniejszego rozporządzenia oraz inne kontrole przewidziane w przepisach unijnych dotyczących dotacji do rolnictwa.
[…]”.
Artykuł 10 rozporządzenia nr 65/2011 stanowi:
„1.   Państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 […].
2.   Sprawdzenie zgodności z kryteriami kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.
3.   Przestrzeganie zasady wzajemnej zgodności sprawdza się poprzez kontrole na miejscu i – w stosownych przypadkach – poprzez kontrole administracyjne.
4.   W okresie trwania zobowiązania działki, na które przyznaje się wsparcie, nie mogą być przedmiotem wymiany, z wyjątkiem przypadków określonych szczegółowo w programie rozwoju obszarów wiejskich”.
Jeśli chodzi w szczególności o kontrole na miejscu, art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 stanowi, że kontrole na miejscu „obejmują wszystkie zobowiązania i obowiązki beneficjenta, które mogą być sprawdzone podczas wizytacji”.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że wprawdzie uregulowania Unii dotyczące przyznania pomocy i premii nie zobowiązują wyraźnie państw członkowskich do wprowadzenia szczególnych środków nadzoru i zasad kontroli, jednak zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 państwa członkowskie są zobowiązane do przeprowadzenia kontroli na miejscu dotyczących wszystkich zobowiązań i obowiązków beneficjenta, w tym tych wynikających z prawa krajowego, które mogą zostać skontrolowane podczas wizytacji (zob. podobnie wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Hiszpania/Komisja,
C‑506/15 P
, niepublikowany,
EU:C:2017:42
, pkt
; z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja,
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
, pkt
).
W niniejszej sprawie PROW 2007–2013, w postaci zatwierdzonej przez Komisję, przewidywał do celów kwalifikowalności do DNWN kryterium obsady wyrażone w SZB i mające na celu określenie gęstości hodowlanej występującej na obszarach upraw paszowych w celu uniknięcia zjawiska nadmiernego albo niedostatecznego wypasania. Francuskie organy administracji były zatem zobowiązane do określenia w trakcie kontroli na miejscu kryterium obsady za pomocą liczenia zwierząt obecnych w gospodarstwie w czasie inspekcji – liczenia przewidzianego zresztą w pkt 7.2 okólnika DGPAAT/SDEA/C2011‑3071 z dnia 29 sierpnia 2011 r., o którym mowa w pkt 39 powyżej – w celu sprawdzenia punktowo, czy kryterium to jest przestrzegane, i tym samym potwierdzenia danych wynikających z kontroli administracyjnych (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja,
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
, pkt
).
W drugiej kolejności należy zaznaczyć, że Komisja wspomniała o wiarygodnym obliczeniu jako możliwej alternatywie dla punktowego liczenia zwierząt w przypadku dużych stad, pozwalającej na skontrolowanie gęstości obsady. Komisja zarzuciła władzom francuskim w formalnym powiadomieniu, że „gęstość obsady nie została sprawdzona na miejscu […], ponieważ zwierzęta nie zostały ani sprawdzone, ani policzone, ani poddane wiarygodnemu obliczeniu”. Komisja podkreśliła też, że „kontrola stad zwierząt lub wiarygodności powinna stanowić integralną część kontroli na miejscu”. Te same zastrzeżenia znalazły się w piśmie informującym o wynikach dochodzenia, jak również w zaproszeniu na spotkanie dwustronne. Podobnie Komisja zarzuciła władzom francuskim w ostatecznym stanowisku, że „kontrole na miejscu prowadzone w zakresie działań w dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich nie [obejmowały] liczenia lub wiarygodnego obliczenia w odniesieniu do stada zwierząt”, wyjaśniając, że „zwierzęta te nie [były] ani liczone, ani poddawane wiarygodnemu obliczeniu” i że „gęstość obsady nie [była] ustalana w następstwie kontroli na miejscu”.
Poza tym Komisja potwierdziła w toku postępowania administracyjnego, że kontrola stada zwierząt lub wiarygodności powinna stanowić integralną część kontroli na miejscu dotyczących środków z osi 2, w przypadku których zobowiązania beneficjentów określały stopień obsady. W związku z tym Komisja kilkakrotnie wezwała władze francuskie do dostosowania ich procedury kontrolnej. Jeśli w toku postępowania administracyjnego władze francuskie miały wątpliwości dotyczące znaczenia wiarygodnego obliczenia i środków umożliwiających jego praktyczne wdrożenie, mogły zwrócić się do Komisji o wyjaśnienia, a tymczasem poprzestały na zakwestionowaniu braku podstawy prawnej wspomnianego wiarygodnego obliczenia.
Należy zatem oddalić argument, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 11 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 885/2006 ze względu na to, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie określiła środków korygujących, które Republika Francuska powinna była podjąć, by zastosować się do obowiązku objęcia zwierząt obliczeniem dotyczącym wiarygodności.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Komisja słusznie uznała, iż władze francuskie były zobowiązane przystąpić podczas kontroli na miejscu do liczenia zwierząt lub do wiarygodnego obliczenia, aby określić kryterium gęstości obsady obecnej w gospodarstwie korzystającym z DNWN. To samo dotyczy wniosku wysnutego przez Komisję w świetle obowiązku liczenia zwierząt lub wiarygodnego obliczenia służącego określeniu kryterium gęstości obsady w zakresie podśrodka dotyczącego DDRUZ.
Tego wniosku nie podważa wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja (
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
) w zakresie, w jakim Trybunał stwierdza w nim nieważność wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r., Francja/Komisja (
T‑259/13
, niepublikowanego,
EU:T:2015:250
).
Należy przypomnieć w tym względzie, że w wyroku z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja (
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
, pkt
), Trybunał orzekł, iż Sąd naruszył prawo, gdy uznał w pkt 74 wyroku z dnia 30 kwietnia 2015 r., Francja/Komisja (
T‑259/13
, niepublikowanego,
EU:T:2015:250
), że system kontroli na miejscu przeprowadzanych na podstawie art. 12 i następnych rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (
Dz.U. 2006, L 368, s. 74
; sprostowanie
Dz.U. 2008, L 56, s. 66
), których treść odpowiada treści art. 12 i następnych rozporządzenia nr 65/2011, jest autonomiczny i niezależny od kontroli przeprowadzanych w ramach zarządzania identyfikacją bydła lub premiami za bydło, nie określając, po pierwsze, czy te drugie kontrole stanowiły kontrole przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji do rolnictwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006, którego brzmienie odpowiada brzmieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 65/2011, a po drugie, czy można było je przeprowadzić jednocześnie z kontrolami przewidzianymi w art. 12 i następnych tego rozporządzenia.
W związku z tym państwa członkowskie mogą zasadniczo przeprowadzać kontrole na miejscu na podstawie art. 12 i następnych rozporządzenia nr 65/2011, takie jak kontrole na miejscu w zakresie DNWN, jednocześnie z kontrolami na miejscu przeprowadzanymi w zakresie identyfikacji bydła lub premii za bydło, o ile spełnione są dwie przesłanki, mianowicie po pierwsze te ostatnie kontrole są kontrolami przewidzianymi w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji do rolnictwa w rozumieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 65/2011, a po drugie mogą one być przeprowadzane jednocześnie z kontrolami przewidzianymi w art. 12 i następnych tego rozporządzenia (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja,
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
, pkt
,
).
Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę, strony spierają się w kwestii, czy kontrole przeprowadzane w ramach zarządzania identyfikacją bydła stanowią kontrole przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji do rolnictwa. Są one natomiast zgodne co do tego, by uznać kontrole w zakresie zarządzania premiami za bydło za kontrole przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji do rolnictwa.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że kontrole w ramach identyfikacji bydła są kontrolami przeprowadzanymi na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1082/2003 z dnia 23 czerwca 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła (
Dz.U. 2003, L 156, s. 9
– wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 39, s. 135). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (
Dz.U. 2000, L 204, s. 1
– wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 30, s. 248) i stanowi część uregulowań weterynaryjnych i zootechnicznych Unii mających na celu ochronę zdrowia ludzi i zwierząt. Jak wskazała jednak Republika Francuska, kontrole w zakresie identyfikacji bydła są też przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (
Dz.U. 2009, L 316, s. 65
). W szczególności chodzi o kontrole przeprowadzane w celu zapewnienia wymogów w zakresie wzajemnej zgodności przewidzianych w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (
Dz.U. 2009, L 30, s. 16
).
Wynika stąd, że kontrole w zakresie identyfikacji bydła stanowią kontrole przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji do rolnictwa, tak że pierwsza z dwóch przesłanek wskazanych w pkt 60 powyżej jest spełniona.
Poza tym w odpowiedzi na pytania Sądu Komisja sama przyznała, że system rejestracji i identyfikacji bydła stanowi wsparcie dla systemów dotacji dla rolnictwa.
Jeśli chodzi o drugą przesłankę wskazaną w pkt 60 powyżej, Republika Francuska podnosi w istocie, że liczenie zwierząt dokonywane przez władze francuskie w toku kontroli na miejscu w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło pozwala uwzględnić specyficzne cechy systemu DNWN i określić kryterium obsady w ramach tego systemu. Jedno i to samo liczenie może zostać uwzględnione na potrzeby każdej ze wspomnianych kontroli.
Zdaniem Republiki Francuskiej francuski system kontroli jest skuteczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011, zważywszy, że wyniki liczenia zwierząt dokonywanego w toku kontroli na miejscu w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło są przetwarzane w ciągły sposób przez bazy danych, które kontrolują wypłatę środków pomocowych związanych z powierzchnią, takich jak DNWN.
Republika Francuska podkreśla w szczególności, że dwa parametry pozwalające sprawdzić kryterium gęstości obsady na potrzeby przyznania DNWN, mianowicie wiek bydła oraz średni roczny czas pobytu zwierząt w gospodarstwie, są uwzględnione w KBDI. KBDI dla bydła zawiera bowiem numer identyfikacyjny wszystkich gospodarstw, w których znajdowało się każde zwierzę, datę każdego przemieszczenia się każdego zwierzęcia, jak również datę narodzin każdego zwierzęcia, co pozwala na określenie wieku każdego zwierzęcia i w konsekwencji gęstości obsady oraz na zapoznanie się z liczbą tych zwierząt obecnych w każdym gospodarstwie. W związku z tym dane niezbędne do obliczenia obsady i dotyczące bydła są prawidłowo zbierane w toku kontroli na miejscu w zakresie identyfikacji zwierząt lub premii za bydło, ponieważ przy tej okazji następuje liczenie zwierząt oraz weryfikacja ich wieku oraz czasu ich pobytu na użytkach rolnych.
Komisja kwestionuje w istocie twierdzenie, że kontrole w zakresie identyfikacji bydła lub premii za bydło, na które Republika Francuska powołuje się w niniejszej sprawie, mogą być przydatne w kontekście kontroli przestrzegania przesłanki obsady bydła przewidzianej w ramach DNWN.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że orzeczono już, iż żadnego przepisu rozporządzenia nr 65/2011 nie można interpretować w ten sposób, iż w sytuacji gdy kontrole administracyjne przeprowadza się przy użyciu informacji pochodzących z wiarygodnej bazy danych, kontrole na miejscu w ramach tego samego rozporządzenia nie są już konieczne. Taka interpretacja nie uwzględnia bowiem celu kontroli na miejscu polegającego w szczególności na sprawdzeniu zgodności informacji zawartych w bazach danych ustanowionych przez państwa członkowskie stosownie do art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011 oraz art. 42 rozporządzenia nr 1122/2009 (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 stycznia 2017 r., Francja/Komisja,
C‑373/15 P
,
EU:C:2017:55
, pkt
,
,
; z dnia 30 kwietnia 2015 r., Francja/Komisja,
T‑259/13
, niepublikowany,
EU:T:2015:250
, pkt
).
W związku z tym fakt, iż kontrole przeprowadzane przez władze krajowe spełniają wymogi określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 w zakresie, w jakim KBDI uwzględnia dwa parametry pozwalające sprawdzić kryterium gęstości obsady, mianowicie parametr dotyczący wieku bydła oraz parametr odnoszący się do średniego rocznego czasu pobytu zwierząt w gospodarstwie, nie może zwolnić władz francuskich z obowiązku liczenia zwierząt podczas kontroli na miejscu w celu dokonania weryfikacji wymaganych na podstawie rozporządzenia nr 65/2011 oraz w celu upewnienia się co do zgodności baz danych wykorzystywanych do obliczania gęstości obsady.
W drugiej kolejności, jak Komisja wskazuje w swej odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd, należy podkreślić, że z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006, którego brzmienie odpowiada brzmieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 65/2011, wynika, iż „w miarę możliwości” kontrole na miejscu w zakresie DNWN będą przeprowadzane jednocześnie z innymi kontrolami przewidzianymi w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji dla rolnictwa. Wynika stąd, że co do zasady mogą zaistnieć przypadki, w których nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli na miejscu w zakresie DNWN jednocześnie z innymi kontrolami przewidzianymi w uregulowaniach Unii dotyczących dotacji dla rolnictwa, zważywszy, że jednoczesne kontrole nie są bezwzględną zasadą, lecz zwykłą możliwością, od której dopuszczalne są wyjątki.
W trzeciej kolejności należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie Republika Francuska nie wykazuje, iż liczenie zwierząt dokonywane przez władze francuskie w toku kontroli na miejscu w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło w pełni uwzględnia specyficzne cechy systemu DNWN, a w szczególności heterogeniczność zwierząt objętych kontrolami w ramach DNWN.
Komisja zauważa bowiem, a Republika Francuska temu nie zaprzecza, że kontrole w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło spełniają kryteria odmienne od kryteriów kontroli w ramach DNWN, jeśli chodzi w szczególności o instalacje, które są przedmiotem kontroli, liczone lub zidentyfikowane zwierzęta oraz okresowość kontroli.
Na przykład zwierzęta objęte liczeniem w ramach DNWN nie odpowiadają koniecznie zwierzętom objętym liczeniem w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło. O ile bowiem to ostatnie liczenie odnosi się do bydła, owiec, kóz i trzody chlewnej wszelkiego rodzaju w celu ich rejestracji w bazach danych dotyczących zwierząt i w celu ustanowienia reprezentatywnej próby na potrzeby kodów w paskach informacyjnych, o tyle kontrole na miejscu w zakresie środków dotyczących DNWN obejmują wszystkie gatunki roślinożerne.
Tymczasem należy stwierdzić, że prezentując swą argumentację, Republika Francuska nie wykazała, iż w niniejszej sprawie wszystkie zwierzęta objęte weryfikacją w ramach środków dotyczących DNWN zostały skontrolowane w toku kontroli na miejscu w zakresie identyfikacji bydła lub premii za bydło. W tym względzie pisma skierowane przez władze francuskie do Komisji – załączone do skargi i odnoszące się do sprawozdań z kontroli dotyczących identyfikacji bydła i małych przeżuwaczy, przeprowadzonych we Francji w latach 2011–2013 zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 1082/2003 i z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1505/2006 z dnia 11 października 2006 r. wdrażającego rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 w zakresie minimalnego poziomu kontroli prowadzonych w związku z identyfikacją i rejestrowaniem owiec i kóz (
Dz.U. 2006, L 280, s. 3
) – są zupełnie bez znaczenia, zważywszy, że dotyczą jedynie bydła, owiec i kóz i nie pozwalają na wykazanie, iż kontrole będące przedmiotem tych sprawozdań obejmują również wszystkie gatunki zwierząt objętych weryfikacją w ramach DNWN.
W tych okolicznościach argument Republiki Francuskiej, że jedno i to samo liczenie zwierząt może zostać uwzględnione na potrzeby kontroli na miejscu w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło, jak również na potrzeby kontroli w ramach DNWN, nie może zostać uwzględniony.
Podobnie zwykłe oświadczenie dotyczące istnienia kontroli mających różny przedmiot i przeprowadzanych – jak Republika Francuska przyznała podczas rozprawy – w różnych latach, nie może zostać uznane za wystarczające, by wykazać, że Komisja popełniła błąd, uznając, że władze francuskie uchybiły ciążącemu na nich obowiązkowi liczenia zwierząt podczas kontroli na miejscu w ramach środków dotyczących DNWN w celu sprawdzenia gęstości obsady.
Dlatego też, skoro druga przesłanka wskazana w pkt 60 powyżej nie została spełniona, należy oddalić pierwszy zarzut skargi.
Wniosku wysnutego w pkt 57 powyżej nie podważa też argument Republiki Francuskiej i Królestwa Hiszpanii, zgodnie z którym liczenie zwierząt podczas kontroli na miejscu nie pozwala na sprawdzenie, czy kryterium gęstości obsady zostało spełnione, jako że gęstość obsady odpowiada średniej rocznej wielkości. Republika Francuska nie określa bowiem w swych pismach podstawy prawnej wynikającej z prawa Unii, zgodnie z którą gęstość osady powinna zostać uznana za średnią roczną wielkość. Poza tym nie przytoczyła ona żadnego wyroku Trybunału lub Sądu na poparcie swojego argumentu. Ponadto należy przypomnieć, że – jak zauważyła Komisja – PROW 2007–2013, który został opracowany przez samą Republikę Francuską, nie wskazuje, że gęstość obsady odpowiada średniej rocznej wielkości.
PROW 2007–2013 poprzestaje bowiem na ustanowieniu wymogu, zgodnie z którym obsada powinna być zawarta między granicami dolną i górną, określonymi przez prefekta dla każdego obszaru lub podobszaru w departamencie w oparciu o jego charakterystyczne warunki rolno-klimatyczne, nie wskazując jednak, że chodzi tu o wartość roczną. Ponadto, zakładając nawet, że odnośnym okresem jest jeden rok, beneficjenci powinni przestrzegać ustalonych widełek. W odnośnym okresie mogą wystąpić wahania między wartościami maksymalnymi i minimalnymi, lecz z uwagi na niemożność codziennego kontrolowania tych wartości można dopuścić średnią roczną. Jednakże w celu zapewnienia przestrzegania przesłanki dotyczącej gęstości obsady owa średnia powinna zostać obliczona na podstawie wartości, które znajdują się między wartościami maksymalnymi i wartościami minimalnymi widełek (zob. analogicznie wyrok z dnia 15 lipca 2015 r., Hiszpania/Komisja,
T‑561/13
, niepublikowany,
EU:T:2015:496
, pkt
).
Przyjęcie interpretacji zaproponowanej przez Republikę Francuską, zgodnie z którą przestrzeganie kryterium gęstości obsady powinno opierać się na obliczeniu średniej rocznej, pozwoliłoby beneficjentom na przekroczenie w pewnych okresach roku maksymalnych i minimalnych wartości widełek przewidzianych w PROW 2007–2013, ponieważ takie przekroczenie nie miałoby wpływu na średnią wartość końcową dla całego roku. Podejście to faworyzowałoby zatem strategiczne zachowania beneficjentów, które mogłyby być w niewielkim stopniu zgodne z celami zamierzonymi przez omawianą pomoc, którymi są mianowicie utrzymanie i wspieranie zrównoważonych systemów rolniczych (zob. motyw 33 rozporządzenia nr 1698/2005). Przekroczenie wartości maksymalnych w pewnych okresach roku mogłoby bowiem prowadzić do wystąpienia sytuacji polegających na nadmiernej eksploatacji odnośnych obszarów, zaś nieosiągnięcie wartości minimalnych – do sytuacji polegających na niedostatecznej eksploatacji tych obszarów (zob. analogicznie wyrok z dnia 15 lipca 2015 r., Hiszpania/Komisja,
T‑561/13
, niepublikowany,
EU:T:2015:496
, pkt
).
Władze krajowe są więc zobowiązane podczas kontroli na miejscu do określenia kryterium gęstości obsady w momencie inspekcji w szczególności za pomocą liczenia zwierząt, aby sprawdzić, czy maksymalne i minimalne wartości ustalone w PROW 2007–2013 są punktowo przestrzegane, i aby potwierdzić tym samym dane wynikające z kontroli administracyjnych (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Hiszpania/Komisja,
C‑506/15 P
, niepublikowany,
EU:C:2017:42
, pkt
).
W konsekwencji argument Republiki Francuskiej, zgodnie z którym okoliczność, że któregoś dnia gospodarstwo odnotowało gęstość obsady poniżej dolnej lub powyżej górnej granicy obsady przewidzianej w ramach DNWN, nie stanowi naruszenia przesłanek kwalifikowalności do pomocy, nie może zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011 kontrole na miejscu obejmują wszystkie zobowiązania i obowiązki beneficjenta, które mogą zostać sprawdzone podczas wizytacji.
Poza tym okoliczność, że – jak twierdzi Republika Francuska – pewne czynniki mające wpływ na określenie gęstości obsady, takie jak wiek zwierząt, mogą nie zostać określone z wyjątkową dokładnością, nie może zwolnić władz krajowych z ciążącego na nich obowiązku przeprowadzenia kontroli w tym względzie. Ponadto nie można wykluczyć, że – jak podnosi Komisja – inspektorzy przeprowadzający kontrole na miejscu będą w stanie określić z dostateczną dokładnością wiek zwierząt (zob. wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Hiszpania/Komisja,
C‑506/15 P
, niepublikowany,
EU:C:2017:42
, pkt
).
Mając na względzie powyższe rozważania, należy oddalić zarzut pierwszy.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, podniesionego w dalszej kolejności posiłkowo, opartego na twierdzeniu, że Komisja naruszyła reguły określone w dokumentach VI/5330/97 i AGRI/60637/2006
W ramach zarzutu trzeciego, podniesionego w dalszej kolejności posiłkowo, Republika Francuska twierdzi, że Komisja naruszyła reguły określone w dokumentach VI/5330/97 i AGRI/60637/2006, stosując korektę ryczałtową zwiększoną o 10% ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w zakresie liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się, ponieważ odnosiło się do kluczowej kontroli korygowanej już podczas dwóch poprzednich dochodzeń, która nie została jednak poprawiona.
Republika Francuska podnosi, że zgodnie z dokumentem AGRI/60637/2006, w związku z dokumentem VI/5330/97, dwie przesłanki muszą zostać spełnione, aby Komisja mogła zastosować takie podwyższenie, mianowicie po pierwsze Komisja informuje odnośne państwo członkowskie o ulepszeniach, które powinno wprowadzić, aby zaradzić nieprawidłowościom, które zarzucono mu w ramach wcześniejszych procedur rozliczania, a po drugie państwo członkowskie nie zaradziło nieprawidłowościom, mimo że było w stanie to uczynić.
Zdaniem Republiki Francuskiej druga przesłanka nie została spełniona w niniejszej sprawie, ponieważ władze francuskie nie były w stanie zaradzić nieprawidłowościom stwierdzonym przez Komisję w toku pierwszego dochodzenia przed wszczęciem dwóch kolejnych dochodzeń. Ulepszenia, które Komisja zaleciła po przeprowadzeniu pierwszego postępowania administracyjnego, mogły bowiem zostać włączone do kontroli na miejscu dopiero po wydaniu decyzji wykonawczej Komisji 2013/123 z dnia26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (
Dz.U. 2013, L 67, s. 20
), która została przyjęta po zakończeniu pierwszego postępowania administracyjnego, to znaczy gdy lata gospodarcze objęte dwoma kolejnymi dochodzeniami już się zakończyły. W związku z tym nieprawidłowości stwierdzone w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie mogą zostać uznane za powtarzające się w rozumieniu dokumentu AGRI/60637/2006.
Po pierwsze, Komisja podnosi, że Republika Francuska wiedziała o brakach wskazanych w ramach jej systemu kontroli już od dnia 23 lutego 2009 r., czyli od dnia wysłania pisma informującego o wynikach pierwszego dochodzenia, w którym szczegółowo opisano stwierdzone nieprawidłowości i przedstawiono zalecenia, oraz że trzy dochodzenia dotyczyły tej samej problematyki. Republika Francuska wiedziała zatem, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło uchybień istniejących od wielu lat. Po drugie, Komisja twierdzi, że rozumowanie Republiki Francuskiej stosuje się jedynie do przypadków „recydywy”, które to pojęcie zostało wyraźnie odrzucone przez Sąd w dziedzinie korekty finansowej w wyroku z dnia 17 maja 2013 r., Grecja/Komisja (
T‑294/11
, niepublikowanym,
EU:T:2013:261
, pkt
,
). Natomiast przyjęcie decyzji, w której stwierdza się oficjalnie istnienie takiego uchybienia, nie jest konieczne, jeśli chodzi o „powtórzenie”, które to pojęcie ma zastosowanie, gdy zostają stwierdzone powtarzające się uchybienia implikujące powstanie ryzyka dla całego sytemu kontroli.
Tytułem wstępu należy przypomnieć, że wytyczne w dziedzinie ryczałtowych korekt finansowych zostały zdefiniowane w dokumencie VI/5330/97. Załącznik II do tego dokumentu, zatytułowany „Wytyczne dotyczące stosowania korekt ryczałtowych” przewiduje w następujący sposób różne współczynniki ryczałtowej korekty finansowej:
„Jeśli nie przeprowadzono jednej lub wielu kontroli kluczowych bądź są one przeprowadzane tak źle lub tak rzadko, iż nie wystarczają do dokonania oceny dopuszczalności wniosku lub do zapobieżenia nieprawidłowościom, należy zastosować korektę w wysokości 10%, ponieważ można słusznie sądzić, że zaistniało wysokie ryzyko znacznych strat dla EFOGR.
Jeżeli wszystkie kontrole kluczowe zostały przeprowadzone, jednakże nie w takiej ilości, nie tak często i nie tak dokładnie, jak wymagają tego rozporządzenia, należy zastosować korektę w wysokości 5%, ponieważ można słusznie sądzić, że kontrole te nie zapewniają oczekiwanego poziomu gwarancji co do prawidłowości wniosków, zatem istniało znaczne ryzyko strat dla EFOGR.
W sytuacji gdy państwo członkowskie dokonuje kontroli kluczowych prawidłowo, lecz pomija całkowicie dokonanie jednej kontroli uzupełniającej lub wielu, należy zastosować korektę w wysokości 2% ze względu na mniejsze ryzyko straty dla EFOGR oraz mniejszy ciężar naruszenia.
[…]” [tłumaczenie nieoficjalne].
Dokument AGRI/60637/2006 określa okoliczności, w jakich Komisja zamierza stosować zasadę zawartą w dokumencie VI/5330/97, zgodnie z którą uchybienie staje się poważniejsze, gdy po zgłoszeniu przez Komisję koniecznych usprawnień w zakresie kontroli państwo członkowskie ich nie wprowadza.
Punkt 1 akapit drugi dokumentu AGRI/60637/2006 wprowadza zasadę, zgodnie z którą Komisja bierze pod uwagę charakter i wagę naruszenia, jak również szkodę finansową wyrządzoną Unii.
Punkt 2 dokumentu AGRI/60637/2006 przewiduje:
„W przypadku gdy brak lub niedostatek systemu kontroli lub elementu tego systemu był przedmiotem jednej lub kilku decyzji o zastosowaniu korekt finansowych w ramach rozliczenia rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
i
jeśli stwierdzono w okresie późniejszym, następującym po okresie już skorygowanym, że te same nieprawidłowości nadal występują;
Komisja uważa […], że normalnie uzasadnione jest podwyższenie współczynnika ryczałtowej korekty finansowej zastosowanego podczas poprzedniej korekty ze względu na zwiększone ryzyko straty finansowej dla EFOGR” [tłumaczenie nieoficjalne].
Tak więc z pkt 2 dokumentu AGRI/60637/2006 wynika, że w istocie powinny zostać spełnione dwie przesłanki, aby Komisja uznała, iż normalnie uzasadnione jest podwyższenie współczynnika ryczałtowej korekty finansowej zastosowanego podczas poprzedniej korekty, mianowicie:
–
brak lub niedostatek systemu kontroli lub elementu tego systemu był przedmiotem jednej lub kilku decyzji o zastosowaniu korekt finansowych w ramach rozliczenia rachunków;
–
stwierdzono w okresie późniejszym, następującym po okresie już skorygowanym, że te same nieprawidłowości nadal występują.
Należy dokonać wykładni tych dwóch przesłanek na potrzeby niniejszej sprawy.
Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę, należy zaznaczyć, że z treści dokumentu AGRI/60637/2006 wynika, iż aby można było zastosować podwyższenie związane z powtarzającym się charakterem nieprawidłowości, brak lub niedostatek systemu kontroli lub elementu tego systemu powinien być przedmiotem „decyzji o zastosowaniu korekt finansowych” wydanej w ramach rozliczenia rachunków, mianowicie decyzji wydanej przez Komisję na podstawie art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005.
W związku z tym formalne powiadomienie wydane zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006 – będące aktem, którego celem jest przygotowanie decyzji końcowej – nie może zostać uznane za decyzję o zastosowaniu korekt finansowych w ramach rozliczenia rachunków w rozumieniu tej przesłanki.
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decyzje w dziedzinie rozliczania rachunków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) są wydawane po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego, tak że wnioski z weryfikacji zawarte w pierwszym powiadomieniu nie są ostateczne i mogą zostać doprecyzowane i zmienione w świetle odpowiedzi udzielonych przez państwo członkowskie w toku późniejszego postępowania administracyjnego (wyroki: z dnia 17 czerwca 2009 r., Portugalia/Komisja,
T‑50/07
, niepublikowany,
EU:T:2009:206
, pkt
,
; z dnia 12 listopada 2010 r., Hiszpania/Komisja,
T‑113/08
, niepublikowany,
EU:T:2010:465
, pkt
; zob. również wyrok z dnia 24 marca 2011 r., Grecja/Komisja,
T‑184/09
, niepublikowany,
EU:T:2011:120
, pkt
i przytoczone tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie Komisja podnosi w istocie, że Republika Francuska mogła dowiedzieć się o podnoszonych nieprawidłowościach oraz o ulepszeniach, jakie powinny zostać wprowadzone w ramach jej systemu kontroli na miejscu, już od chwili wysłania pisma z dnia 23 lutego 2009 r.
Należy zaznaczyć w tym względzie, że w rzeczonym piśmie Komisja skierowała do Republiki Francuskiej formalne powiadomienie sporządzone zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006. Pismo to wpisywało się w ramy przewidzianego w art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 postępowania, które zakończyło się wydaniem przez Komisję decyzji wykonawczej 2013/123, która wyłącza pewne wydatki z finansowania Unii zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005. Tak więc ostateczna decyzja Komisji o wyłączeniu pewnych kwot z finansowania Unii nie została jeszcze przyjęta w momencie wysłania pisma z dnia 23 lutego 2009 r., ponieważ pismo to było aktem przygotowawczym, którego celem było przygotowanie decyzji wykonawczej 2013/123.
Wynika stąd, że pismo z dnia 23 lutego 2009 r. nie wystarczy, aby można było uznać, że pierwsza z dwóch przesłanek wymienionych w pkt 94 powyżej została spełniona. W związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie argument Komisji, zgodnie z którym oczekiwanie na wydanie decyzji stwierdzającej oficjalnie istnienie uchybienia nie jest ani konieczne, ani pożądane, by można było stwierdzić powtarzający się charakter nieprawidłowości, ponieważ formalne powiadomienie wydane zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006 jest wystarczające.
Jeśli chodzi o drugą przesłankę wskazaną w pkt 94 powyżej, strony spierają się w istocie w kwestii interpretacji zdania „w okresie późniejszym, następującym po okresie już skorygowanym”.
Komisja opowiada się bowiem za ściśle literalną wykładnią, zgodnie z którą właściwym okresem jest okres objęty dochodzeniem następującym po dochodzeniu, w którym uchybienie zostało stwierdzone po raz pierwszy, zaś konsekwencje zostały wyciągnięte w decyzji o zastosowaniu korekt finansowych. Tymczasem Republika Francuska popiera w istocie wykładnię, zgodnie z którą właściwym okresem jest okres następujący po wydaniu zamykającej dochodzenie decyzji o zastosowaniu korekt finansowych, w której stwierdzono po raz pierwszy podnoszone uchybienie.
W niniejszej sprawie z ostatecznego stanowiska Komisji wynika, że instytucja ta zastosowała korektę ryczałtową zwiększoną o 10% ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w zakresie liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się, ponieważ odnosiło się do kluczowej kontroli korygowanej już podczas dwóch poprzednich dochodzeń, która nie została jednak poprawiona przez te władze.
W niniejszej sprawie przeprowadzono bowiem trzy różne dochodzenia, które zakończyły się wydaniem trzech różnych decyzji o zastosowaniu korekt finansowych:
–
dochodzenie RDG/2008/010/FR dotyczące lat 2007 i 2008, które zakończyło się wydaniem decyzji wykonawczej 2013/123 w dniu 26 lutego 2013 r.;
–
dochodzenie RD 2/2011/003/FR dotyczące lat 2009 i 2010, które zakończyło się wydaniem decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu EFRG oraz EFRROW (
Dz.U. 2015, L 16, s. 33
);
–
dochodzenie RD 2/2012/005/FR dotyczące lat 2011–2013, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji w dniu 22 czerwca 2015 r.
Tak więc do dnia wydania zaskarżonej decyzji, czyli do dnia 22 czerwca 2015 r., Komisja wydała już dwie decyzje, mianowicie decyzję 2013/123 z dnia 26 lutego 2013 r. oraz decyzję 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. Ponadto Komisja stwierdza w zaskarżonej decyzji, że ta sama nieprawidłowość wskazana już w ramach pierwszej decyzji nadal występuje w okresie następującym po okresie objętym korektą, mianowicie w okresie obejmującym lata 2007 i 2008. Rzeczona nieprawidłowość została bowiem również stwierdzona w odniesieniu do lat 2009–2013.
Jak jednak wskazała Republika Francuska, w latach 2009–2013, czyli w okresie objętym dochodzeniami drugim i trzecim, Komisja nie wydała jeszcze decyzji o zastosowaniu korekt finansowych zawierającej ostateczne stanowisko Komisji w odniesieniu do nieprawidłowości stwierdzonych po stronie Republiki Francuskiej w toku pierwszego dochodzenia. W związku z tym w latach 2009–2013 Republika Francuska nie miała żadnej pewności co do uchybień stwierdzonych w toku pierwszego dochodzenia ani nie była zobowiązana do tego, by stosować się do wskazówek zawartych w piśmie z dnia 23 lutego 2009 r. w celu dostosowania środków kontroli gęstości obsady w kontekście ulepszeń wskazanych przez Komisję celem uniknięcia stwierdzenia tej samej nieprawidłowości systemu kontroli w odniesieniu do lat 2009–2013.
Innymi słowy, w zaskarżonej decyzji Komisja zarzuca Republice Francuskiej – jako „poważniejsze” uchybienie uzasadniające podwyższenie związane z powtarzającym się charakterem nieprawidłowości – fakt, iż to państwo członkowskie nie zaradziło brakowi liczenia zwierząt w latach 2011–2013, który to brak został już stwierdzony w odniesieniu do lat 2007–2010. Brak ulepszenia systemu kontroli zarzucany przez Komisję został jednak stwierdzony wyłącznie w decyzji wydanej w dniu 26 lutego 2013 r.
Wynika stąd, że wykładnia Komisji nie jest spójna z brzmieniem dokumentu VI/5330/97, którego zakres został doprecyzowany w dokumencie AGRI/60637/2006.
Jeśli chodzi bowiem o zastosowanie korekt ryczałtowych, dokument VI/5330/97 stanowi, że „[u]chybienie staje się poważniejsze, gdy po zgłoszeniu przez Komisję koniecznych usprawnień w zakresie kontroli państwo członkowskie ich nie wprowadza”. Tak więc z brzmienia tego dokumentu wynika, że ulepszenie, którego pominięcie może stanowić czynnik obciążający, powinno nastąpić po zgłoszeniu koniecznych usprawnień, a nawet – jak wskazuje dokument AGRI/60637/2006 – po decyzji o zastosowaniu korekt finansowych wydanej w ramach rozliczania rachunków.
Poza tym uznanie zarzucanych nieprawidłowości – tak jak czyni to Komisja – za powtarzające się, bez zbadania, czy państwo członkowskie miało możliwość zaradzenia im po postawieniu zarzutu po raz pierwszy, implikuje w ostateczności przyjęcie koncepcji powtarzającego się charakteru uchybienia, opartej wyłącznie na zwykłym powtórzeniu podnoszonych nieprawidłowości, niezależnie od wydania decyzji, jak wymaga tego dokument AGRI/60637/2006.
Zważywszy na powyższe, należy uwzględnić zarzut trzeci i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stosuje w niej korektę ryczałtową zwiększoną o 10% ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w odniesieniu do liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się i nie zostało przez nie naprawione.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 134 § 3 regulaminu postępowania w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron każda z nich pokrywa własne koszty.
W niniejszej sprawie należy obciążyć Republikę Francuską i Komisję ich własnymi kosztami.
Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

Z powyższych względów
SĄD (szósta izba)
orzeka, co następuje:

1)
Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim Komisja stosuje w niej korektę ryczałtową zwiększoną o 10% ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim uchybienie w odniesieniu do liczenia zwierząt miało charakter powtarzający się i nie zostało przez nie naprawione.

2)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)
Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

4)
Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

Berardis
Spielmann
Csehi
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lutego 2018 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.