CELEX: 62016CJ0019
Odwołanie
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB)
Zwalczanie terroryzmu
Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami
Rozporządzenie (WE) nr 881/2002
Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych osób fizycznych i prawnych, których nazwiska lub nazwy są umieszczone w wykazie sporządzonym przez Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych
Ponowne umieszczenie nazwisk lub nazw tych osób w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 po unieważnieniu pierwotnego umieszczenia w wykazie
Ustanie bytu osoby prawnej w toku postępowania
Zdolność sądowa

W odwołaniu Al‑Bashir Mohammed Al‑Faqih, Ghunia Abdrabbah i Taher Nasuf, a także Sanabel Relief Agency Ltd żądają uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 października 2015 r., Al‑Faqih i in./Komisja (
T‑134/11
, niepublikowany,
EU:T:2015:812
, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił wniesioną przez nich skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Komisji (UE) nr 1138/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniającego po raz 140. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami (
Dz.U. 2010, L 322, s. 4
), a po drugie, rozporządzenia Komisji (UE) nr 1139/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniającego po raz 141. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami (
Dz.U. 2010, L 322, s. 6
) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) i w zakresie, w jakim akty te ich dotyczą.
Okoliczności powstania sporu
Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 4–20 zaskarżonego wyroku i można je streścić w przedstawiony poniżej sposób.
Wobec wnoszących odwołanie zastosowano w ramach wdrażania rezolucji 1390 (2002) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych środki ograniczające polegające na zamrożeniu środków finansowych i innych zasobów finansowych, przyjęte na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al‑Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (
Dz.U. 2002, L 139, s. 9
). Rozporządzenie to zostało przyjęte w celu wykonania art. 3 wspólnego stanowiska 2002/402/WPZiB dotyczącego środków ograniczających przeciwko Osamie bin Ladenowi, członkom organizacji Al‑Kaida i talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym oraz uchylającego wspólne stanowiska 96/746/WPZiB, 1999/727/WPZiB, 2001/154/WPZiB i 2001/771/WPZiB (
Dz.U. 2002, L 139, s. 4
).
Nazwiska i nazwa wnoszących odwołanie zostały umieszczone po raz pierwszy w wykazie osób, podmiotów i organów objętych zamrożeniem środków finansowych, zastosowanym zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 881/2002, ujętym w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia (zwanym dalej „spornym wykazem”), na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. zmieniającego po raz sześćdziesiąty trzeci rozporządzenie nr 881/2002 (
Dz.U. 2006, L 40, s. 13
). To ostatnie rozporządzenie zostało przyjęte w następstwie decyzji Komitetu ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwanego dalej „Komitetem ds. Sankcji”) z dnia 7 lutego 2006 r. zmieniającej wykaz osób, grup i podmiotów, wobec których należy zastosować zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych, sporządzony na podstawie rezolucji 1390 (2002), poprzez umieszczenie w nim między innymi nazwisk i nazwy wnoszących odwołanie.
W następstwie wydania przez Trybunał wyroku z dnia 3 września 2008 r., Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja (
C‑402/05 P i C‑415/05 P
,
EU:C:2008:461
), Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie (UE) nr 1286/2009 z dnia 29 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie nr 881/2002 (
Dz.U. 2009, L 346, s. 42
), w celu ustanowienia procedury umieszczania w spornym wykazie, która gwarantowałaby przestrzeganie podstawowego prawa do obrony danych osób, a zwłaszcza prawa do bycia wysłuchanym.
Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., Al‑Faqih/Rada (od
T‑135/06 do T‑138/06
, niepublikowanym,
EU:T:2010:412
) Sąd stwierdził nieważność art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 w zakresie, w jakim przepis ten dotyczył wnoszących odwołanie.
Rozporządzeniem nr 1138/2010 Komisja Europejska ponownie umieściła nazwę Sanabel Relief Agency w spornym wykazie. W motywie 3 wspomnianego rozporządzenia wyjaśniono, że w sierpniu 2009 r. Komisja przekazała Sanabel Relief Agency uzasadnienie Komitetu ds. Sankcji, następnie w lipcu 2010 r. „powiązane z nim uzasadnienie” oraz że Sanabel Relief Agency przedstawiła swoje uwagi do tych dwóch uzasadnień.
Na mocy rozporządzenia nr 1139/2010 Komisja ponownie umieściła we wspomnianym wykazie także nazwiska A.B.M. Al‑Faqiha, G. Abdrabbaha i T. Nasufa. W motywie 3 wspomnianego rozporządzenia wyjaśniono, że Komisja przekazała im uzasadnienia odpowiednio w dniach 22 września, 7 sierpnia i 11 sierpnia 2009 r., po wniesieniu skargi, w przedmiocie której wydano wyrok z dnia 29 września 2010 r., Al‑Faqih/Rada (od
T‑135/06 do T‑138/06
, niepublikowany,
EU:T:2010:412
).
W następstwie decyzji Komitetu ds. Sankcji z dnia 22 czerwca 2011 r. Komisja następnie na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 640/2011 z dnia 30 czerwca 2011 r. zmieniającego po raz 152. rozporządzenie nr 881/2002 (
Dz.U. 2011, L 173, s. 1
), wykreśliła nazwiska A.B.M. Al‑Faqiha, G. Abdrabbaha i T. Nasufa ze spornego wykazu.
W następstwie decyzji Komitetu ds. Sankcji z dnia 8 października 2013 r. Komisja także na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 996/2013 z dnia 17 października 2013 r. zmieniającego po raz 205. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 (
Dz.U. 2013, L 277, s. 1
), wykreśliła nazwę Sanabel Relief Agency ze spornego wykazu.
Zaskarżony wyrok
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 3 marca 2011 r. Al‑Bashir Mohammed Al‑Faqih, Ghunia Abdrabbah i Taher Nasuf, a także Sanabel Relief Agency wnieśli skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności rozporządzeń nr 1138/2010 i 1139/2010 w zakresie, w jakim akty te ich dotyczą.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli cztery zarzuty: jeden dotyczący procedury przeglądu przeprowadzonej przez Komisję na temat Sanabel Relief Agency oraz trzy inne dotyczące procedury przeglądu w odniesieniu do A.B.M. Al‑Faqiha, G. Abdrabbaha i T. Nasufa.
W pkt 46 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że nie należy już orzekać w przedmiocie skargi skierowanej przeciwko rozporządzeniu nr 1138/2010, na mocy którego nazwa Sanabel Relief Agency została ponownie umieszczona w spornym wykazie, ponieważ zgodnie z pismem organów Zjednoczonego Królestwa z dnia 26 września 2013 r. podmiot ten nie posiada już osobowości prawnej i tym samym nie ma zdolności sądowej.
Sąd uznał natomiast za dopuszczalną skargę skierowaną przeciwko rozporządzeniu nr 1139/2010, na mocy którego nazwiska trzech pozostałych skarżących: A.B.M. Al‑Faqiha, G. Abdrabbaha i T. Nasufa, zostały ponownie umieszczone w spornym wykazie. W pkt 47–51 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że ci ostatni nadal mają interes prawny w stwierdzeniu nieważności wspomnianego rozporządzenia, pomimo uprzedniego wykreślenia ich nazwisk z wykazu na mocy rozporządzenia wykonawczego nr 640/2011. Sąd jednak oddalił trzy dotyczące ich zarzuty, odnoszące się odpowiednio do niezgodności z prawem przeprowadzonej przez Komisję procedury przeglądu, naruszenia ustanowionego w art. 296 TFUE obowiązku uzasadnienia, a także naruszenia prawa własności i prawa do poszanowania życia prywatnego.
Żądania stron
Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:
—
uchylenie zaskarżonego wyroku;
—
stwierdzenie nieważności spornych aktów oraz
—
obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.
Rada wnosi do Trybunału o:
—
oddalenie skargi oraz
—
obciążenie wnoszących odwołania kosztami postępowania.
Komisja wnosi do Trybunału o:
—
oddalenie skargi oraz
—
obciążenie wnoszących odwołania kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
W trzech pierwszych zarzutach wnoszący odwołanie podważają dokonaną przez Sąd wykładnię jednego z podniesionych przez nich w pierwszej instancji zarzutów, a także kontrolę przeprowadzoną przez Sąd co do, po pierwsze, zgodności z prawem ich ponownego umieszczenia w spornym wykazie, a w szczególności przeprowadzonej przez Komisję oceny elementów uzasadniających to ponowne umieszczenie w świetle zasad sformułowanych przez Trybunał w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
), a po drugie, uzasadnienia spornych aktów.
W czwartym zarzucie wnoszący odwołanie podważają co do zasady stwierdzenie przez Sąd braku osobowości prawnej oraz zdolności sądowej Sanabel Relief Agency. W tym zakresie głównie podnoszą, że – ponieważ nazwa Sanabel Relief Agency została umieszczona w spornym wykazie – to należy jej przyznać prawo do wniesienia skargi w celu podważenia tego umieszczenia, nawet jeśli została ona później ze wspomnianego wykazu wykreślona.
Najpierw należy rozpatrzyć zarzut czwarty.
W przedmiocie zarzutu czwartego
Argumentacja stron
W czwartym zarzucie wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż nie należy już orzekać w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona Sanabel Relief Agency, ponieważ podmiot ten nie posiada już osobowości prawnej w rozumieniu art. 78 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem w wersji obowiązującej w dniu orzekania, a tym samym utracił zdolność sądową.
Wnoszący odwołanie twierdzą bowiem, że Sąd nie mógł oprzeć się w tym zakresie na art. 78 swego regulaminu postępowania, a także na piśmie ministerstwa spraw zagranicznych i Wspólnoty Narodów Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z dnia 26 września 2013 r., w którym poinformowano, że Sanabel Relief Agency nie posiada już osobowości prawnej, ponieważ nie jest już wpisana do rejestru handlowego Zjednoczonego Królestwa (Companies House Register) od 2007 r., a w dniu 28 stycznia 2012 r. została wykreślona z rejestru komisji ds. organizacji charytatywnych Zjednoczonego Królestwa (Charity Commission Register).
Po pierwsze, art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem jest bez znaczenia, ponieważ przepis ten reguluje jedynie procedurę wnoszenia skarg wszczynających postępowanie.
Po drugie i co do zasady, podmiot nie może ani nabyć, ani utracić osobowości prawnej poprzez jego zarejestrowanie lub wykreślenie z rejestru handlowego lub rejestru komisji ds. organizacji charytatywnych. Gdyby tak było, to Sanabel Relief Agency od 2007 r. nie miałaby osobowości prawnej, aby żądać wykreślenia jej nazwy ze spornego wykazu. W każdym razie wnoszący odwołanie podnoszą, że z decyzji o wykreśleniu z dnia 28 stycznia 2012 r. nie wynikają ani fakty, które doprowadziły komisję ds. organizacji charytatywnych Zjednoczonego Królestwa do wykreślenia Sanabel Relief Agency z jej rejestru, ani powody tego wykreślenia.
Ponadto wnoszący odwołanie podkreślają, że system Organizacji Narodów Zjednoczonych, na mocy którego nazwiska lub nazwy osób, grup i podmiotów, które należy objąć zamrożeniem środków finansowych i zasobów gospodarczych, są umieszczane w wykazie sporządzonym na podstawie rezolucji 1390 (2002), opiera się na własnych kryteriach, niezależnych od klasyfikacji wynikających z prawa krajowego, oraz że właśnie z tego powodu Trybunał orzekł w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r., PKK i KNK/Rada (
C‑229/05 P
,
EU:C:2007:32
), że podejście formalne jest niewłaściwe i że podmiot, którego nazwa była umieszczona w wykazie, może żądać jego wykreślenia z wykazu.
Wnoszący odwołanie podnoszą także, że wydaje się, iż Sąd – wskazując w pkt 45 zaskarżonego wyroku, że Sanabel Relief Agency nie była już objęta środkami ograniczającymi od dnia 17 października 2013 r. – opiera swą decyzję o nieprzyznaniu Sanabel Relief Agency zdolności sądowej o całkowicie inną podstawę prawną. I tak stwierdził on, że orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r., PKK i KNK/Rada (
C‑229/05 P
,
EU:C:2007:32
), na mocy którego – aby móc objąć podmiot środkami ograniczającymi – musi on posiadać osobowość prawną, nie ma zastosowania do instytucji charytatywnej takiej jak Sanabel Relief Agency, ponieważ nie jest ona objęta środkami ograniczającymi od dnia 17 października 2013 r. Wnoszący odwołanie twierdzą także, że Sąd powinien był zwrócić się do Sanabel Relief Agency o wykazanie jej interesu prawnego, ponieważ zażądał tego od skarżących będących osobami fizycznymi.
Wreszcie wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że nie uwzględnił ich uwag sformułowanych w odniesieniu do uwag interwenienta przedstawionych przez Radę, w których podnieśli, że rozwiązanie przyjęte w wyroku z dnia 28 maja 2013 r., Abdulrahim/Rada i Komisja (
C‑239/12 P
,
EU:C:2013:331
), znajduje zastosowanie także w niniejszym przypadku.
Rada i Komisja uważają, że Sąd słusznie orzekł, iż Sanabel Relief Agency nie posiada już osobowości prawnej i utraciła zdolność sądową, a w konsekwencji słusznie stwierdził, że nie należy już orzekać w zakresie dotyczącym tego podmiotu. Instytucje te twierdzą ponadto, że Sanabel Relief Agency nie może powoływać się na wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r., PKK i KNK/Rada (
C‑229/05 P
,
EU:C:2007:32
), ponieważ – skoro podmiot ten nie jest organizacją tajną – znajduje się on w sytuacji całkowicie odmiennej od sytuacji Kurdistan Workers’ Party (PKK).
Ocena Trybunału
W pkt 42 i 46 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że nie należy orzekać już w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona Sanabel Relief Agency, ponieważ podmiot ten nie posiada już osobowości prawnej w rozumieniu art. 78 § 3 jego regulaminu postępowania w wersji obowiązującej w dniu orzekania, a tym samym nie ma już zdolności sądowej.
W tym celu w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że z pisma ministerstwa spraw zagranicznych i Wspólnoty Narodów Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z dnia 26 września 2013 r. wynika, iż Sanabel Relief Agency nie widnieje już w rejestrze handlowym Zjednoczonego Królestwa od 2007 r. i że w 2012 r. została wykreślona z rejestru komisji ds. organizacji charytatywnych Zjednoczonego Królestwa.
W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 78 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, w wersji obowiązującej w dniu orzekania przez Sąd, obowiązkiem osób prawnych prawa prywatnego jest wykazanie ich osobowości prawnej poprzez dołączenie do skargi dowodu tejże osobowości, takiego jak wyciąg z rejestru handlowego, wyciąg z rejestru stowarzyszeń albo inny dokument urzędowy. Wymóg ten znajduje zastosowanie także do osób prawnych, które wnoszą skargę o stwierdzenie nieważności aktu Unii nakładającego na nie środki ograniczające.
W niniejszym przypadku z akt sprawy wynika, że o ile Sanabel Relief Agency na żądanie Sądu wykazała posiadanie osobowości prawnej poprzez przedstawienie dokumentu pochodzącego z rejestru komisji ds. organizacji charytatywnych Zjednoczonego Królestwa, o tyle dowód ten został obalony w toku postępowania w związku z pismem ministerstwa spraw zagranicznych i Wspólnoty Narodów Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej informującym Sąd o jej wykreśleniu zarówno z rejestru handlowego, jak i z rejestru komisji ds. organizacji charytatywnych Zjednoczonego Królestwa.
Tymczasem w odwołaniu wnoszący odwołanie ograniczają się do stwierdzenia, że nie można wywieść, iż Sanabel Relief Agency nie posiadała osobowości prawnej, z samego faktu, że została ona wykreślona z tych dwóch rejestrów. Natomiast w żaden sposób nie podnoszą, że przeprowadzona w ten sposób przez Sąd ocena dotycząca osobowości prawnej Sanabel Relief Agency opiera się na niedokładnych ustaleniach faktycznych lub wynika z przeinaczenia przekazanych mu dowodów.
W tych okolicznościach należy uznać za ustalone, że Sanabel Relief Agency nie miała już osobowości prawnej i była tym samym pozbawiona zdolności sądowej przed Sądem w dniu wydania przez niego orzeczenia.
Trybunał już orzekł, że osoba, której nazwisko zostało umieszczone w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi, powinna posiadać interes przynajmniej moralny w uzyskaniu stwierdzenia nieważności tego umieszczenia w wykazie, biorąc pod uwagę wpływ na jej reputację, także po wykreśleniu jej nazwiska ze wspomnianego wykazu (zob. wyroki: z dnia 28 maja 2013 r., Abdulrahim/Rada i Komisja,
C‑239/12 P
,
EU:C:2013:331
, pkt
,
; a także z dnia 8 września 2016 r., Iranian Offshore Engineering & Construction/Rada,
C‑459/15 P
, niepublikowany,
EU:C:2016:646
, pkt
).
Jednakże w przypadku osoby prawnej prawa prywatnego konieczne jest jeszcze, aby osoba ta posiadała osobowość prawną bądź aby skarga została wniesiona przez jej następców prawnych.
Tymczasem, po pierwsze, jak wynika z pkt 35 niniejszego wyroku, zostało ustalone, że Sanabel Relief Agency nie posiadała już osobowości prawnej w dniu orzekania przez Sąd. Po drugie, wnoszący odwołanie w żadnym momencie nie podnieśli, że ich skarga, w odniesieniu do Sanabel Relief Agency, została wniesiona przez inne osoby fizyczne lub prawne będące jej następcami prawnymi, a w szczególności przez jej założycieli i byłych zarządzających, w tym G. Abdrabbaha i T. Nasufa, odpowiednio drugiego i trzeciego z wnoszących odwołanie (zob. w szczególności wyroki: z dnia 20 października 1983 r., Gutmann/Komisja,
92/82
,
EU:C:1983:286
, pkt
; z dnia 23 kwietnia 1986 r., Les Verts/Parlament,
294/83
,
EU:C:1986:166
, pkt
–
).
A zatem, ponieważ zostało ustalone, że Sanabel Relief Agency nie miała już osobowości prawnej w dniu orzekania przez Sąd, nie może ona wyciągać korzyści z rozwiązania przyjętego przez Trybunał w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r., PKK i KNK/Rada (
C‑229/05 P
,
EU:C:2007:32
).
Prawdą jest, że Trybunał w pkt 112 tego wyroku orzekł, że jeśli prawodawca Unii Europejskiej uznaje, że organizacja, której istnienie jest podważane, nadal istnieje w zakresie wystarczającym, by podlegać środkom ograniczającym, to względy spójności i sprawiedliwości nakazują przyznanie, że podmiot ten nadal istnieje w zakresie wystarczającym do zaskarżenia tego aktu. Jakikolwiek inny wniosek mógłby prowadzić do sytuacji, w której nazwa określonej organizacji mogłaby zostać umieszczona w wykazie bez możliwości odwołania się od tego umieszczenia.
Niemniej jednak Sanabel Relief Agency znajduje się w sytuacji całkowicie odmiennej od sytuacji PKK, ponieważ Trybunał orzekł w pkt 53 tego wyroku, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd w postanowieniu będącym przedmiotem odwołania, zgodnie z którymi PKK została rozwiązana, były niedokładne i stanowiły przeinaczenie przedłożonych mu dowodów.
W konsekwencji Sąd nie naruszył prawa poprzez stwierdzenie, że nie należy orzekać w przedmiocie skargi, w zakresie, w jakim dotyczyła ona Sanabel Relief Agency.
W związku z powyższym należy oddalić zarzut czwarty jako całkowicie bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu pierwszego
Argumentacja stron
W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd dokonał błędnej wykładni podniesionego przez nich zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia prawa własności i prawa do poszanowania życia prywatnego. Zarzucają Sądowi, że w pkt 81–90 zaskarżonego wyroku oddalił wspomniany zarzut na podstawie art. 44 regulaminu postępowania, bez badania co do istoty przedstawionych dowodów. W ten sposób Sąd nie uwzględnił przedstawionych przez nich na piśmie i ustnie uwag i naruszył zasady ustanowione w wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r., Ayadi/Komisja (
T‑527/09
RENV, niepublikowany,
EU:T:2015:205
).
Wnoszący odwołanie twierdzą, że we wspomnianym zarzucie trzecim podnieśli w sposób precyzyjny, że Rada i Komisja naruszyła w nieproporcjonalny sposób ich prawo własności i prawo do życia prywatnego. Twierdzą, że Sąd powinien był przeprowadzić ocenę okoliczności faktycznych, jakie przedstawili w odniesieniu do przedłożonych przez instytucje obciążających ich dowodów. Podkreślają, że w tym zakresie powołali się na rozstrzygający fakt, czyli, że w momencie ponownego umieszczenia ich nazwisk i nazwy w spornym wykazie Zjednoczone Królestwo, czyli państwo, które wnioskowało o ich umieszczenie w wykazach osób objętych zamrożeniem środków finansowych, twierdziło, że nie spełniają oni już kryteriów umieszczenia w tym wykazie. Wyjaśniają, że w pkt 94 ich skargi wszczynającej postępowanie wskazali, iż elementy te wykazują, że Komisja nie dowiodła w sposób wystarczający, że spełniają oni kryteria rezolucji 1617 (2005), tak że naruszenie ich praw było siłą rzeczy nieproporcjonalne.
Ponadto wnoszący odwołanie twierdzą, że stanowisko przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest niezgodne z wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r., Ayadi/Komisja (
T‑527/09
RENV, niepublikowany,
EU:T:2015:205
), w którym Sąd orzekł, że fakt, iż skarżący nie podważył w sposób „wyraźny” przeprowadzonej przez Komisję oceny okoliczności faktycznych, nie uniemożliwiało Komisji zweryfikowania prawdziwości tych faktów, ponieważ nadal kwestionowali oni tę ocenę w swych uwagach oraz w sposób dorozumiany w innych podniesionych przez nich zarzutach.
Rada i Komisja podnoszą, że Sąd słusznie oddalił podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut trzeci, ponieważ ich skarga nie spełniała wymogów jasności i precyzji.
Ocena Trybunału
W pkt 81–90 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że podniesiony przez skarżących w skardze zarzut trzeci nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 44 § 1 jego regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., ze zmianami, a w konsekwencji należy go odrzucić.
W tym zakresie Sąd najpierw przypomniał, że wymogi te oznaczają, iż zasadnicze okoliczności faktyczne i prawne, na których jest oparta skarga, powinny wynikać w sposób spójny i zrozumiały z tekstu samej skargi oraz że w skardze należy wyjaśnić, na czym polega zarzut, na którym skarga jest oparta, a samo abstrakcyjne sformułowanie zarzutu nie spełnia wspomnianych wymogów.
Następnie Sąd stwierdził, że argumenty, jakie wnoszący odwołanie wywodzą z naruszenia prawa własności, nie zostały rozwinięte, a jedyne punkty przedstawione w skardze odnosiły się do wymogów dowodowych w dziedzinie karnej. Poza tym Sąd wskazał, że zapytał wnoszących odwołanie podczas rozprawy o znaczenie ich zarzutu oraz że wyjaśnili oni, iż mają zamiar podważyć zasadność uzasadnienia, na jakim Komisja oparła swą decyzję o ponownym umieszczeniu w spornym wykazie, odsyłając w tym zakresie do pkt 65, 94 i 95 ich skargi, a także do uwag dotyczących konsekwencji wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
), które przedstawili w dniu 9 września 2013 r., czyli po złożeniu skargi.
Wreszcie Sąd stwierdził, po pierwsze, że odniesienia do pkt 94 i 95 skargi były w pełni abstrakcyjne i nie odnosiły się konkretnie do żadnego z motywów zawartych w uzasadnieniu, na którym Komisja oparła swą decyzję o ponownym umieszczeniu w spornym wykazie. Po drugie, Sąd stwierdził, że nie można zaradzić niezrozumiałemu charakterowi zarzutów przedstawionych w skardze poprzez odwołanie do jej załączników, jak zaproponowano w pkt 65 skargi.
W tych okolicznościach nie wydaje się, aby uzasadnienie, na którym Sąd oparł się w celu oddalenia zarzutu trzeciego, były obarczone naruszeniem prawa ani aby Sąd przeinaczył treść tego zarzutu trzeciego.
Na podstawie art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który ma zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy statutu i art. 44 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r., ze zmianami, każda skarga musi bowiem w szczególności wskazywać przedmiot sporu oraz zawierać żądania i zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów.
Należy przypomnieć, po pierwsze, że aby skarga przed Sądem była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których została oparta, wynikały, choćby w sposób zwięzły, lecz spójny i zrozumiały, z samej treści skargi. Tymczasem choć sama treść skargi może zostać wsparta lub uzupełniona, w przypadku kwestii szczególnych, odesłaniami do poszczególnych fragmentów dokumentów do niej załączonych, ogólne odesłanie do innych dokumentów, nawet załączonych do skargi, nie może zastąpić braku istotnych elementów argumentacji prawnej, które muszą być zawarte w samej skardze (wyroki: z dnia 11 września 2014 r., MasterCard i in./Komisja,
C‑382/12 P
,
EU:C:2014:2201
, pkt
; a także z dnia 19 marca 2015 r., Dole Food i Dole Fresh Fruit Europe/Komisja,
C‑286/13 P
,
EU:C:2015:184
, pkt
).
Po drugie, zwięzłe przedstawienie zarzutów, które musi być wskazane w każdej skardze, w rozumieniu tych artykułów oznacza, że w skardze należy wyjaśnić, na czym polega zarzut, na którym skarga jest oparta (wyrok z dnia 11 września 2014 r., MasterCard i in./Komisja,
C‑382/12 P
,
EU:C:2014:2201
, pkt
).
Tymczasem z badania skargi wniesionej w pierwszej instancji przez wnoszących odwołanie wynika, że o ile – ze względu na sam jego tytuł – zarzut trzeci jest formalnie oparty na naruszeniu prawa własności i prawa do poszanowania ich życia prywatnego, o tyle bardzo krótkie wyjaśnienia przedstawione w uzasadnieniu tego zarzutu podważają wyłącznie przeprowadzoną przez Komisję ocenę dowodów uzasadniającą umieszczenie ich w spornym wykazie.
Wnoszący odwołanie twierdzą bowiem, że Komisja nie uwzględniła opinii rządu Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym nie spełniają oni już od dawna kryteriów określonych w rezolucji 1617 (2005), aby można było umieścić ich nazwiska i nazwę w tym wykazie. Ich argumentacja dotyczy więc zasadniczo poziomu dowodu wymaganego w zakresie prawa karnego, a nie prawa własności.
Tak więc Sąd słusznie stwierdził, że podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut trzeci nie spełnia wymogów określonych w art. 44 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., ze zmianami.
Nie można także stwierdzić, że Sąd przeinaczył treść wspomnianego zarzutu, ponieważ wnoszący odwołanie we wniesionej przez nich skardze nie wykazali żadnego związku pomiędzy wymogami w zakresie dowodów, na które się powołali, a naruszeniem ich prawa własności i prawa do poszanowania życia prywatnego.
Z powyższego wynika, że Sąd nie naruszył prawa poprzez oddalenie w pkt 90 zaskarżonego wyroku poniesionego przez wnoszących odwołanie zarzutu trzeciego.
W konsekwencji należy oddalić pierwszy zarzut odwołania.
W przedmiocie zarzutu drugiego
Argumentacja stron
W zarzucie drugim, skierowanym przeciwko pkt 78 i 79 zaskarżonego wyroku, wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd nie przeprowadził kontroli sądowej, do której był zobowiązany na podstawie wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
, pkt
,
). Sąd ani nie wymagał, aby okoliczności faktyczne przedstawione przez Komisję zostały poparte, ani też nie zweryfikował, czy przedstawione im zarzuty były nadal aktualne. Nie zapoznał się on także ze szczegółowymi uwagami, jakie wnoszący odwołanie skierowali do Komisji oraz do Sądu, podważając zasadność przedstawionych im zarzutów.
Rada tytułem żądania głównego podnosi, że przedstawiony przez wnoszących odwołanie zarzut drugi jest niedokładny i myli względy związane z zewnętrzną zgodnością z prawem spornych aktów, w szczególności obowiązek uzasadnienia, istotny wymóg formalny, z ich wewnętrzną zgodnością z prawem, dotyczącą zasadności powodów umieszczenia w spornym wykazie. Zarzut ten nie spełnia w konsekwencji wymogów formy określonych w art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem i należy go odrzucić jako oczywiście niedopuszczalny. Tytułem żądania ewentualnego Rada twierdzi, że poprzez wspomniany zarzut wnoszący odwołanie tylko przeformułowali zarzut pierwszy odwołania, dotyczący podważenia co do istoty uzasadnienia, na których Komisja oparła się w celu ponownego umieszczenia nazwisk i nazwy wnoszących odwołanie w spornym wykazie, i że zarzut ten należy w każdym razie oddalić z tych samych powodów co powody przedstawione w ramach badania pierwszego zarzutu odwołania.
Komisja twierdzi, że zarzut ten, który dotyczy pkt 78 i 79 zaskarżonego wyroku i w którym Sąd orzekł, iż rozporządzenie nr 1139/2010 nie było obarczone naruszeniem obowiązku uzasadnienia, jest oczywiście bezzasadny. Sąd w sposób bardzo precyzyjny zastosował kryteria ustanowione w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
, pkt
), zgodnie z którymi w uzasadnieniu należy podać indywidualne, precyzyjne i konkretne powody, dla których właściwe organy twierdzą, że należy zastosować wobec danej osoby środki ograniczające. Komisja dodaje, że pkt 120 i 121 tego ostatniego wyroku dotyczą nie obowiązku uzasadnienia, ale oceny co do istoty przytoczonych powodów, tak że „wnoszący odwołanie obrali niewłaściwy cel”.
Ocena Trybunału
W pkt 80 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił jako bezzasadny podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia spornych aktów. W zarzucie tym wnoszący odwołanie podważyli niejasny i niewystarczający charakter uzasadnień, na których oparła się Komisja w celu ponownego umieszczenia ich nazwisk i nazwy w spornym wykazie.
Przypominając w pkt 74–76 tego wyroku wymogi wynikające z obowiązku uzasadnienia niekorzystnych aktów instytucji na mocy art. 296 TFUE, Sąd w szczególności podkreślił, że zgodnie z pkt 116 wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
) obowiązek ten zakłada we wszystkich okolicznościach – w tym gdy uzasadnienie aktu Unii odpowiada powodom podanym przez organ międzynarodowy – wskazanie w tym uzasadnieniu indywidualnych, szczególnych i konkretnych powodów, dla których właściwe organy uważają, że zainteresowana osoba powinna być objęta środkami ograniczającymi.
W pkt 77 wspomnianego wyroku Sąd wywnioskował, że „możliwe byłoby oparcie się wyłącznie na uzasadnieniu, na podstawie którego nazwiska i nazwa zainteresowanych zostały umieszczone w spornym wykazie, w zakresie, w jakim zawiera ono indywidualne, szczególne i konkretne przyczyny, które nie tracą ważności w świetle uwag przedstawionych przez osoby umieszczone w wykazie”.
Jak wynika z pkt 78 i 79 zaskarżonego wyroku, Sąd, po pierwsze, wskazał, że rozporządzenie nr 1139/2010 zawierało informację o przekazaniu wnoszącym odwołanie uzasadnień i uwag, jakie mogli oni przedstawić w tym zakresie, a po drugie, dokonał oceny wspomnianych uzasadnień, stwierdzając w tym przypadku, że były one zgodne z wymogami wynikającymi z wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
, pkt
), ponieważ zawierały one indywidualne, szczególne i konkretne powody uzasadniające umieszczenie nazwisk i nazw wnoszących odwołanie w spornym wykazie.
Nie można zatem twierdzić, że poprzez powody znajdujące się w tych punktach, w których Sąd dokonał oceny uzasadnienia ponownego umieszczenia nazwisk i nazwy wnoszących odwołanie w spornym wykazie, Sąd nie zweryfikował, czy Komisja spełniła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia spornych aktów.
W konsekwencji, zważywszy, że wnoszący odwołanie nie twierdzili, iż Sąd przeinaczył treść zarzutu drugiego wniesionej przez nich w pierwszej instancji skargi, należy oddalić zarzut drugi odwołania jako bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu trzeciego
Argumentacja stron
W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż Komisja przeprowadziła staranne, bezstronne i niezależne badanie w swoim imieniu okoliczności faktycznych przytoczonych w uzasadnieniach spornych aktów, a także dowodów odciążających i przedstawionych przez wnoszących odwołanie uwag. W tym zakresie podkreślają, że wydaje się, iż Sąd nie uwzględnił przedstawionych przez nich na piśmie i ustnie w toku postępowania uwag, ponieważ nie odpowiedział na żaden z przytoczonych przez nich argumentów.
Wnoszący odwołanie twierdzą, że w dniu wydania spornych aktów Komisja po prostu sprawiała wrażenie, że zweryfikowała akta sprawy. Co do zasady przestrzegała ona w sposób czysto formalny prawa do obrony wnoszących odwołanie, nie mając zamiaru podważenia oceny Komitetu ds. Sankcji w świetle ich uwag, a zachowanie takie Sąd miał już okazję skrytykować w wyroku z dnia 30 września 2010 r., Kadi/Komisja (
T‑85/09
,
EU:T:2010:418
, pkt
), następnie w wyrokach z dnia 21 marca 2014 r., Yusef/Komisja (
T‑306/10
,
EU:T:2014:141
, pkt
,
), a także z dnia 14 kwietnia 2015 r., Ayadi/Komisja (
T‑527/09
RENV, niepublikowany,
EU:T:2015:205
, pkt
,
). Okoliczność, że Komisja nie nawiązała żadnego kontaktu ze Zjednoczonym Królestwem, czyli państwem członkowskim, które jednak wnioskowało o umieszczenie ich nazwisk i nazw w wykazach osób objętych zamrożeniem środków finansowych i które nie popierało już umieszczenia ich w wykazie w momencie wydania spornych aktów, potwierdza, że zachowanie to rzeczywiście miało miejsce.
Tymczasem Sąd ograniczył się do stwierdzenia w pkt 66 i 67 zaskarżonego wyroku, że Komisja „ponownie zbadała” powody umieszczenia w wykazie z dnia 16 kwietnia 2010 r. i kontaktowała się z Komitetem ds. Sankcji w dniach 27 maja, 14 września i 26 października 2010 r. Żaden element nie umożliwia jednak ustalenia, że Komisja rzeczywiście przeprowadziła ocenę dowodów obciążających i zasadności przytoczonych powodów. Fakt zwykłego przekazania uwag wnoszących odwołanie Komitetowi ds. Sankcji w dniu 27 maja 2010 r. oraz zwrócenia się do niego o przedstawienie wyjaśnień dotyczących powodów, dla których nazwiska i nazwy wnoszących odwołanie nie zostały wykreślone ze spornego wykazu, nie umożliwia stwierdzenia, że Komisja przeprowadziła własną ocenę dowodów przekazanych przez organy Zjednoczonego Królestwa. W ten sposób w pkt 66–70 zaskarżonego wyroku Sąd zatwierdził „nieracjonalną” ocenę okoliczności faktycznych.
Rada twierdzi, że podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut trzeci dotyczy dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych, a zatem należy go odrzucić jako niedopuszczalny. Rada podnosi, że na podstawie przeprowadzonego przez Komisję procesu przeglądu Sąd nie przeinaczył żadnego z faktów przedstawionych w ramach podniesionych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji zarzutów pierwszego i drugiego. W odwołaniu wnoszący odwołanie nie przedstawili wystarczających dowodów w celu wykazania, że Sąd w sposób oczywisty przeinaczył dowody dotyczące okoliczności faktycznych odnoszących się do procedury przeprowadzonej przez Komisję, która była zgodna z zasadami ustanowionymi w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
).
Komisja podnosi także, że wnoszący odwołanie, którzy co do zasady wnoszą do Trybunału o dokonanie przeglądu dowodów i okoliczności faktycznych leżących u podstaw umieszczenia ich nazwisk i nazwy w spornym wykazie, nie wskazali żadnego konkretnego dokumentu, który wykazywałby, iż ocena przeprowadzona przez Sąd była niedokładna lub dowodziłby, iż Sąd przeinaczył treść przedłożonych mu dowodów, a tym samym zarzut trzeci odwołania należy uznać za niedopuszczalny.
Komisja twierdzi także, że trzy bardzo ogólne zarzuty, przedstawione przez wnoszących odwołanie na poparcie twierdzenia, iż Sąd w sposób nieracjonalny dokonał oceny okoliczności faktycznych, są bezzasadne. Przede wszystkim twierdzenie, zgodnie z którym powód znajdujący się w pkt 70 zaskarżonego wyroku jest niepoparty, jest bezskuteczny, ponieważ Sąd słusznie stwierdził, że, po pierwsze, Komisja przeprowadziła szczegółowe, niezależne i krytyczne badanie przedstawionych przez wnoszących odwołanie uwag oraz umieszczenia ich nazwisk i nazwy w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi zastosowanymi przez Komitet ds. Sankcji, a po drugie, nie powieliła ona wniosków tego komitetu w sposób automatyczny. Następnie argumenty wnoszących odwołanie, zgodnie z którymi powody zawarte w pkt 66–70 zaskarżonego wyroku są niezgodne z wyrokami z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
), z dnia 21 marca 2014 r., Yusef/Komisja (
T‑306/10
,
EU:T:2014:141
), a także z dnia 14 kwietnia 2015 r., Ayadi/Komisja (
T‑527/09
RENV, niepublikowane,
EU:T:2015:205
), są bezpodstawne, ponieważ istnienie naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej należy oceniać w oparciu o szczególne okoliczności każdej konkretnej sprawy. Wreszcie argument, zgodnie z którym pkt 66–70 zaskarżonego wyroku są obarczone naruszeniem prawa, ponieważ w żadnym momencie nie nawiązano żadnego kontaktu ze Zjednoczonym Królestwem, jest bezpodstawny. Orzecznictwo to bowiem w żaden sposób nie zobowiązuje Komisji do nawiązania kontaktu ze Zjednoczonym Królestwem. W każdym razie Komisja skonsultowała się z komitetem zarządzającym Unii, w ramach którego reprezentowane są wszystkie państwa członkowskie.
Ocena Trybunału
Sąd, zbadawszy w pkt 59–70 zaskarżonego wyroku podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem przeprowadzonej przez Komisję procedury przeglądu, oddalił ten zarzut.
W pierwszej kolejności, w pkt 59–65 zaskarżonego wyroku przypomniał słowa, w jakich w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
), zdefiniował obowiązki ciążące na instytucjach z tytułu przestrzegania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej, w przypadku gdy wydają one decyzję o umieszczeniu nazwiska lub nazwy osoby w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi.
W drugiej kolejności, w pkt 66–70 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał poszczególne etapy procedury przeprowadzonej przez Komisję w celu przyjęcia rozporządzenia nr 1139/2010, na mocy którego ponownie umieszczono nazwiska i nazwę wnoszących odwołanie w spornym wykazie.
Sąd wywiódł z tego badania, że Komisja przestrzegała trzech gwarancji proceduralnych określonych przez Trybunał w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi (
C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P
,
EU:C:2013:518
), przeprowadzając dokładne, niezależne i krytyczne badanie przedstawionych przez strony uwag, a także umieszczenia w wykazie, o którym zadecydował Komitet ds. Sankcji, oraz dokonując szczegółowego i osobistego badania sformułowanych przez ten komitet wniosków. W konsekwencji w pkt 71 tego wyroku Sąd orzekł, że należy oddalić podniesiony przez wnoszących odwołanie zarzut pierwszy.
Tymczasem w zarzucie trzecim odwołania wnoszący odwołanie nie przedstawili żadnego dowodu, który wykazywałby, że ocena Sądu opierała się na niedokładnych elementach materialnych lub opierała się na przeinaczeniu przedłożonych mu dowodów.
Wnoszący odwołanie ograniczają się bowiem do twierdzenia, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż Komisja przeprowadziła staranne, bezstronne i niezależne badanie ich sprawy. W tym zakresie opierają się oni na okoliczności, że Zjednoczone Królestwo, które wnioskowało o umieszczenie ich nazwisk i nazw w wykazie Organizacji Narodów Zjednoczonych, w listopadzie 2009 r. radykalnie zmieniło w odniesieniu do nich stanowisko, oraz na wymianach listów pomiędzy Komisją a Komitetem ds. Sankcji od września 2009 r.
Należy jednak stwierdzić, że, o ile taka okoliczność może uzasadniać wykreślenie ich nazwisk i nazwy ze spornego wykazu, co ostatecznie wydarzyło się wraz z przyjęciem rozporządzenia wykonawczego nr 640/2011, nie może ona jednak prowadzić sama w sobie Sądu do orzeczenia, że Komisja uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom i że naruszyła prawo do obrony wnoszących odwołanie poprzez przyjęcie rozporządzenia nr 1139/2010.
Należy bowiem najpierw przypomnieć, że nazwiska i nazwa wnoszących odwołanie zostały umieszczone w spornym wykazie po raz pierwszy na mocy rozporządzenia nr 246/2006, w następstwie decyzji Komitetu ds. Sankcji z dnia 7 lutego 2006 r. poprzez umieszczenie ich w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, sporządzonym na podstawie rezolucji 1390 (2002). Następnie stwierdzono nieważność art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 w odniesieniu do wnoszących odwołanie wyrokiem Sądu z dnia 29 września 2010 r., Al‑Faqih/Rada (od
T‑135/06 do T‑138/06
, niepublikowany,
EU:T:2010:412
), przytoczonym w pkt 6 niniejszego wyroku. Później nazwiska i nazwa wnoszących odwołanie zostały ponownie umieszczone w spornym wykazie na mocy rozporządzenia nr 1139/2010, które było przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, oddalonej przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Wreszcie nazwiska i nazwa wnoszących odwołanie zostały wykreślone ze spornego wykazu na mocy rozporządzenia wykonawczego nr 640/2011, przyjętego w następstwie decyzji Komitetu ds. Sankcji z dnia 22 czerwca 2011 r., zgodnie z którym wykreślono je z wykazu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Tymczasem, jak wynika z motywów 2–6 rozporządzenia nr 1139/2010, posiada ono moc wsteczną, ponieważ głównie ma zastąpić rozporządzenie nr 881/2002, zmienione rozporządzeniem nr 246/2006, w zakresie dotyczącym wnoszących odwołanie. Artykuł 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1139/2010 wyraźnie wskazywał, że stosuje się ono od dnia 11 lutego 2006 r.
W konsekwencji argumentację wnoszących odwołanie należy uznać za bezskuteczną.
Wynika stąd, że należy oddalić zarzut trzeci odwołania.
W przedmiocie kosztów
Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
Ponieważ Rada i Komisja wniosły o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania, a ci ostatni przegrali sprawę, należy obciążyć Al‑Bashira Mohammeda Al‑Faqiha, Ghunię Abdrabbaha i Tahera Nasufa kosztami.

Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:

1)
Odwołanie zostaje oddalone.

2)
Al‑Bashir Mohammed Al‑Faqih, Ghunia Abdrabbah i Taher Nasuf zostają obciążeni kosztami postępowania.

Podpisy
(
)	Język postępowania: angielski.