CELEX: 62020CJ0079
Αίτηση αναιρέσεως
Ντάμπινγκ
Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/1429
Eισαγωγές πλατέων προϊόντων ψυχρής έλασης από ανοξείδωτο χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Ταϊβάν
Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ
Κανονισμός (ΕΚ) 1225/2009
Άρθρο 2
Υπολογισμός της κανονικής αξίας
Υπολογισμός του κόστους παραγωγής
Απώλειες παραγωγής
Άρνηση αφαίρεσης της αξίας του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου
Καθορισμός της κανονικής αξίας βάσει των πωλήσεων του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση
Αποκλεισμός, από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, των πωλήσεων που πραγματοποιούνται στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, όταν αυτές αφορούν προϊόντα τα οποία προορίζονται για εξαγωγή

Στην υπό κρίση υπόθεση, η Yieh United Steel Corp. (στο εξής: Yieh) ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 3ης Δεκεμβρίου 2019, Yieh United Steel κατά Επιτροπής (T‑607/15, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
EU:T:2019:831
), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της με αίτημα την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/1429 της Επιτροπής, της 26ης Αυγούστου 2015, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές πλατέων προϊόντων ψυχρής έλασης από ανοξείδωτο χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Ταϊβάν (
ΕΕ 2015, L 224, σ. 10
, στο εξής: επίδικος κανονισμός).
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο του ΠΟΕ
Με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (
ΕΕ 1994, L 336, σ. 1
), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τη Συμφωνία για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994, καθώς και τις συμφωνίες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα 1 έως 3 της Συμφωνίας αυτής, μεταξύ των οποίων καταλέγεται η Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (
ΕΕ 1994, L 336, σ. 103
, στο εξής: συμφωνία αντιντάμπινγκ).
Το άρθρο 2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«2.1   Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας, ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, δηλαδή ότι εισάγεται στην αγορά μιας άλλης χώρας σε τιμή κατώτερη της κανονικής του αξίας, αν η τιμή εξαγωγής του προϊόντος που εξάγεται από μία χώρα σε μια άλλη είναι κατώτερη της αντίστοιχης τιμής που εφαρμόζεται υπό κανονικές συνθήκες εμπορίας για ομοειδές προϊόν, όταν το τελευταίο προορίζεται για κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής.
2.2   Όταν δεν υπάρχουν πωλήσεις ομοειδούς προϊόντος υπό κανονικές συνθήκες εμπορίας στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, ή όταν υπάρχουν μεν τέτοιες πωλήσεις, αλλά δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή ορθής σύγκρισης, είτε λόγω των ειδικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά είτε λόγω του μικρού όγκου των πωλήσεων στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής […], τότε το περιθώριο ντάμπινγκ καθορίζεται με μέτρο σύγκρισης μια ανάλογη τιμή ομοειδούς προϊόντος κατά την εξαγωγή του σε κατάλληλη τρίτη χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω τιμή είναι αντιπροσωπευτική, ή το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής, προσαυξημένο κατά ένα εύλογο ποσό που αντιπροσωπεύει τα διοικητικά και γενικά έξοδα, τα έξοδα πωλήσεων και το κέρδος.
2.2.1
Οι πωλήσεις ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής ή οι πωλήσεις προς μια τρίτη χώρα σε τιμές κατώτερες του κόστους παραγωγής ανά μονάδα (πάγιου και μεταβλητού), προσαυξημένου κατά τα έξοδα πωλήσεων και τα γενικά και διοικητικά έξοδα, είναι δυνατό να θεωρηθούν ως μη ανταποκρινόμενες σε κανονικές συνθήκες εμπορίας εξαιτίας της τιμής τους και κατά συνέπεια να μη ληφθούν υπόψη για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, μόνο εφόσον οι αρχές […] καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι εν λόγω πωλήσεις πραγματοποιούνται για ικανό χρονικό διάστημα […] σε αξιόλογες ποσότητες […] και σε τιμές που δεν επιτρέπουν την ολοσχερή κάλυψη του κόστους εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Αν οι τιμές υπολείπονται μεν του κόστους ανά μονάδα κατά το χρόνο πώλησης, αλλά είναι ανώτερες του μέσου σταθμισμένου κόστους ανά μονάδα κατά την περίοδο έρευνας, γίνεται δεκτό ότι οι εν λόγω τιμές επιτρέπουν την κάλυψη του κόστους εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος.
2.2.1.1
Για την εφαρμογή της παραγράφου 2, το κόστος υπολογίζεται κανονικά με βάση τα στοιχεία που τηρεί ο εξαγωγέας ή ο παραγωγός τον οποίον αφορά η έρευνα, υπό την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω στοιχεία ανταποκρίνονται στους γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες της λογιστικής που ισχύουν στη χώρα εξαγωγής και αντανακλούν σε ικανοποιητικό βαθμό τις δαπάνες τις σχετικές με την παραγωγή και την πώληση του υπό εξέταση προϊόντος. [...]
[...]»
Το δίκαιο της Ένωσης
Κατά την ημερομηνία εκδόσεως του επίδικου κανονισμού, οι διατάξεις που ρύθμιζαν τη λήψη μέτρων αντιντάμπινγκ από την Ευρωπαϊκή Ένωση περιλαμβάνονταν στον κανονισμό (EK) 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (
EE 2009, L 343, σ. 51
, και διορθωτικό
EE 2010, L 7, σ. 22
), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (EE) 765/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2012 (
EE 2012, L 237, σ. 1
) (στο εξής: βασικός κανονισμός).
Το επιγραφόμενο «Αρχές» άρθρο 1 του βασικού κανονισμού όριζε στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«1.   Δασμός αντιντάμπινγκ είναι δυνατό να επιβάλλεται σε κάθε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, όταν η θέση του σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Κοινότητας προκαλεί ζημία.
2.   Ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ όταν η τιμή εξαγωγής του στην Κοινότητα είναι χαμηλότερη από μια συγκρίσιμη τιμή του ομοειδούς προϊόντος, όπως έχει καθοριστεί για τη χώρα εξαγωγής κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις.»
Κατά το άρθρο 2 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ»:
«Α. Κανονική αξία
1.   Η κανονική αξία βασίζεται κατ’ αρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής.
[...]
2.   Οι πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση, χρησιμοποιούνται κατ’ αρχήν για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, υπό την προϋπόθεση ότι ο όγκος των εν λόγω πωλήσεων αντιπροσωπεύει ποσοστό 5 % τουλάχιστον του όγκου πωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος προς την Κοινότητα. [...]
3.   Όταν δεν υπάρχουν πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων ή όταν αυτές δεν είναι επαρκείς ή όταν οι πωλήσεις αυτές δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή ορθής σύγκρισης εξαιτίας των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στην αγορά, η κανονική αξία του ομοειδούς προϊόντος υπολογίζεται με βάση το κόστος παραγωγής στη χώρα καταγωγής συν ένα εύλογο ποσό για τα έξοδα πώλησης, τα γενικά και διοικητικά έξοδα και τα κέρδη ή με βάση τις τιμές εξαγωγής, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, προς μια κατάλληλη τρίτη χώρα, υπό την προϋπόθεση ότι οι τιμές αυτές είναι αντιπροσωπευτικές.
Οι ειδικές συνθήκες της αγοράς για το υπό εξέταση προϊόν κατά την έννοια του πρώτου εδαφίου θεωρείται ότι επικρατούν, μεταξύ άλλων, όταν οι τιμές είναι τεχνητά χαμηλές, όταν ασκείται σημαντικό αντισταθμιστικό εμπόριο ή όταν υπάρχουν καθεστώτα τελειοποίησης μη εμπορικού χαρακτήρα.
4.   Οι πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής ή οι εξαγωγικές πωλήσεις προς μια τρίτη χώρα, σε τιμές χαμηλότερες από το (πάγιο και μεταβλητό) κόστος παραγωγής ανά μονάδα, προσαυξημένο κατά τα έξοδα πώλησης και τα γενικά και διοικητικά έξοδα, είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι δεν πραγματοποιούνται στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων εξαιτίας της τιμής τους και ενδέχεται να μη ληφθούν υπόψη για τον καθορισμό της κανονικής αξίας μόνον εφόσον αποδεικνύεται ότι οι πωλήσεις αυτές έχουν πραγματοποιηθεί επί παρατεταμένο χρονικό διάστημα και σε σημαντικές ποσότητες και ότι οι τιμές τους δεν επιτρέπουν την ολοσχερή κάλυψη του κόστους μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα.
[...]
5.   Το κόστος υπολογίζεται κατ’ αρχήν με βάση τα στοιχεία που τηρεί το μέρος σε σχέση με το οποίο διεξάγεται έρευνα, υπό την προϋπόθεση ότι τα στοιχεία αυτά ανταποκρίνονται στις γενικώς παραδεδεγμένες αρχές της λογιστικής που ισχύουν στην οικεία χώρα και ότι αποδεικνύεται πως τα στοιχεία αντανακλούν σε ικανοποιητικό βαθμό τις δαπάνες που συνδέονται με την παραγωγή και πώληση του υπό εξέταση προϊόντος.
Αν οι δαπάνες που συνδέονται με την παραγωγή και την πώληση του υπό εξέταση προϊόντος δεν αντανακλώνται ευλόγως στα στοιχεία του εν λόγω μέρους, αυτές προσαρμόζονται ή καθορίζονται με βάση το κόστος άλλων παραγωγών ή εξαγωγέων στην ίδια χώρα, ή, όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα τέτοια στοιχεία ή δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, πάνω σε κάθε άλλη εύλογη βάση, περιλαμβανομένων των στοιχείων από άλλες αντιπροσωπευτικές αγορές.
Τυχόν αποδεικτικά στοιχεία που έχουν προσκομισθεί σε σχέση με το θέμα της ορθής κατανομής του κόστους λαμβάνονται υπόψη, υπό την προϋπόθεση ότι αποδεικνύεται πως η εκάστοτε κατανομή του κόστους ανταποκρίνεται σε πάγια πρακτική. Εφόσον δεν υπάρχει καταλληλότερη μέθοδος, προκρίνεται η κατανομή του κόστους με βάση τον κύκλο εργασιών. Το κόστος αναπροσαρμόζεται καταλλήλως, προκειμένου να ληφθούν υπόψη μη επαναλαμβανόμενα στοιχεία του κόστους που ευνοούν τη μελλοντική ή/και την τρέχουσα παραγωγή, εκτός αν αυτά αντικατοπτρίζονται ήδη στην κατανομή του κόστους βάσει του παρόντος εδαφίου.
[...]»
Το επιγραφόμενο «Έρευνα» άρθρο 6 του βασικού κανονισμού προέβλεπε στην παράγραφο 8 τα εξής:
«Εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 18, ελέγχεται κατά το δυνατόν διεξοδικότερα η ακρίβεια των πληροφοριών που παρέχουν τα ενδιαφερόμενα μέρη και επί των οποίων στηρίζονται τα συμπεράσματα.»
Το επιγραφόμενο «Αναδρομική ισχύς» άρθρο 10 του κανονισμού αυτού προέβλεπε στην παράγραφο 4 τα εξής:
«Επιτρέπεται η επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ ως προς προϊόντα που ετέθησαν σε κατανάλωση το πολύ 90 ημέρες πριν από την ημερομηνία έναρξης ισχύος των προσωρινών μέτρων, αλλά όχι πριν από την έναρξη της έρευνας, υπό την προϋπόθεση ότι οι εισαγωγές καταγράφηκαν συμφώνως προς το άρθρο 14 παράγραφος 5, ότι η [Ευρωπαϊκή] Επιτροπή έχει προσφέρει στους ενδιαφερομένους εισαγωγείς την ευκαιρία να διατυπώσουν τυχόν παρατηρήσεις τους και επιπλέον εφόσον:
α)
κατά το παρελθόν έχουν ασκηθεί πρακτικές ντάμπινγκ ως προς το συγκεκριμένο προϊόν επί παρατεταμένο χρονικό διάστημα ή ο εισαγωγέας γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει την ύπαρξη του ντάμπινγκ, και συγκεκριμένα την έκταση του ντάμπινγκ και την εικονιζόμενη ή αποδεδειγμένη ζημία [...]
[...]».
Το ιστορικό της διαφοράς
Στις σκέψεις 1 έως 11 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως εκτίθεται συνοπτικά το ιστορικό της διαφοράς ως ακολούθως:
«1.
Η [Yieh] είναι εταιρία με έδρα την Ταϊβάν και δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στην κατασκευή και τη διανομή πλατέων προϊόντων ψυχρής έλασης από ανοξείδωτο χάλυβα (στο εξής: οικείο προϊόν).
2.
Για την κατασκευή του οικείου προϊόντος, η [Yieh] χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη ρόλους θερμής έλασης τους οποίους είτε παράγει η ίδια είτε αγοράζει από τη Lianzhong Stainless Steel Co. Ltd [...], εταιρία συνδεδεμένη με αυτήν, η οποία εδρεύει στην Κίνα και κατασκευάζει ρόλους θερμής έλασης. Το οικείο προϊόν πωλείται από την [Yieh] σε πελάτες στην [...] Ένωση και σε πελάτες στην εγχώρια αγορά, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ανεξάρτητοι παραγωγοί και διανομείς επόμενων σταδίων του οικείου προϊόντος και ο συνδεδεμένος με αυτήν παραγωγός επόμενων σταδίων, η εταιρία Yieh Mau.
3.
Κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλε [...] η Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL (στο εξής: Eurofer), η […] Επιτροπή δημοσίευσε στις 26 Ιουνίου 2014 ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές [του οικείου προϊόντος] καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Ταϊβάν [...] σύμφωνα με τον [βασικό κανονισμό].
[...]
6.
Στις 24 Μαρτίου 2015 η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2015/501, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές πλατέων προϊόντων ψυχρής έλασης από ανοξείδωτο χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Ταϊβάν (
ΕΕ 2015, L 79, σ. 23
, στο εξής: προσωρινός κανονισμός). Με τον προσωρινό κανονισμό επιβλήθηκε προσωρινός δασμός αντιντάμπινγκ ύψους 10,9 % επί του οικείου προϊόντος [που κατασκευάζεται από την Yieh].
7.
Με έγγραφο της 25ης Μαρτίου 2015, η Επιτροπή κοινοποίησε στην [Yieh] τα προσωρινά συμπεράσματά της όπου εξετίθεντο οι εκτιμήσεις και τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά βάσει των οποίων είχε αποφασισθεί η επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ (στο εξής: προσωρινά συμπεράσματα).
8.
Στα προσωρινά συμπεράσματα, η Επιτροπή ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι δεν δέχθηκε να αφαιρέσει την αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος και ότι δεν έλαβε υπόψη, για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, ορισμένες πωλήσεις της [Yieh] στη χώρα εξαγωγής.
9.
Στις 20 Απριλίου 2015 η [Yieh] υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί των προσωρινών συμπερασμάτων.
10.
Στις 23 Ιουνίου 2015 η Επιτροπή απέστειλε στην [Yieh] τα οριστικά συμπεράσματά της. Στις 3 Ιουλίου 2015 η [Yieh] υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί των εν λόγω συμπερασμάτων.
11.
Στις 26 Αυγούστου 2015 η Επιτροπή εξέδωσε τον [επίδικο] κανονισμό [...], με τον οποίο τροποποιήθηκε ο προσωρινός κανονισμός και επιβλήθηκε δασμός αντιντάμπινγκ ύψους 6,8 % επί των εισαγωγών στην Ένωση του οικείου προϊόντος που κατασκευάζεται, μεταξύ άλλων, και από την [Yieh].»
Ο επίδικος κανονισμός δεν ισχύει πλέον από τις 16 Σεπτεμβρίου 2021.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 27 Οκτωβρίου 2015, η Yieh άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού.
Προς στήριξη της προσφυγής της, η Yieh προέβαλε δύο λόγους ακυρώσεως οι οποίοι αφορούν, αντιστοίχως, παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 3 και 5, του βασικού κανονισμού και κατάχρηση εξουσίας, καθώς και παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αυτού.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 3 και 5, του βασικού κανονισμού και κατάχρηση εξουσίας, η Yieh υποστήριζε ότι η Επιτροπή, απορρίπτοντας το αίτημά της να αφαιρεθεί η αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος, υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
Στο πλαίσιο του λόγου αυτού, η Yieh προσήψε στην Επιτροπή ότι είχε παραβεί το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού αρνούμενη να λάβει υπόψη τα λογιστικά βιβλία της Yieh, καθώς και τη μέθοδο κατανομής του κόστους που αυτή είχε εφαρμόσει στις διαπιστωθείσες απώλειες ρόλων θερμής έλασης κατά την κατασκευή του οικείου προϊόντος.
Λόγω της παραβάσεως αυτής, η Επιτροπή κατέληξε στο προδήλως εσφαλμένο συμπέρασμα ότι η Yieh δεν είχε ενσωματώσει πλήρως την απώλεια παραγωγής των ρόλων θερμής έλασης στο κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος, με αποτέλεσμα την επίσης εσφαλμένη άρνηση της Επιτροπής να αφαιρέσει τον ανακυκλωμένο παλαιοσίδηρο από το κόστος παραγωγής του προϊόντος, η οποία είχε ως συνέπεια την τεχνητή διόγκωση της κανονικής αξίας κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Τέλος, αυτή η άρνηση της Επιτροπής να αφαιρέσει την αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου συνιστούσε, κατά τη Yieh, κατάχρηση εξουσίας.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού, η Yieh υποστήριζε ότι η Επιτροπή, αφενός, παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, αρνούμενη χωρίς επαρκή αιτιολογία να λάβει υπόψη, για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, τις πωλήσεις του οικείου προϊόντος προς τον ανεξάρτητο πελάτη της Yieh στην Ταϊβάν, οι οποίες είχαν πραγματοποιηθεί κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, και, αφετέρου, παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού απορρίπτοντας τις επίμαχες πωλήσεις, για τον λόγο και μόνον ότι το οικείο προϊόν είχε εξαχθεί από τον συγκεκριμένο πελάτη μετά τις πωλήσεις αυτές, μολονότι η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι η Yieh δεν προόριζε το προϊόν αυτό για εγχώρια κατανάλωση.
Με διάταξη της 20ής Ιουλίου 2016, ο πρόεδρος του πρώτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου επέτρεψε στην Eurofer να παρέμβει υπέρ της Επιτροπής.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους δύο λόγους ακυρώσεως που προέβαλε η Yieh και, συνεπώς, την προσφυγή στο σύνολό της.
Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Yieh ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–
να κάνει δεκτή την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή και, ως εκ τούτου, να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό, κατά το μέτρο που την αφορά, και
–
να καταδικάσει την Επιτροπή και την παρεμβαίνουσα στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε κατά την πρωτόδικη και την αναιρετική διαδικασία.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–
να καταδικάσει την Yieh στα δικαστικά έξοδα.
Η Eurofer ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·
–
επικουρικώς, να απορρίψει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή·
–
έτι δε επικουρικότερον, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο και
–
να καταδικάσει τη Yieh στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της παρεμβαίνουσας και των εξόδων της πρωτόδικης διαδικασίας.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η Yieh προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, διότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα απέρριψε την εφαρμογή της διάταξης αυτής, ο δεύτερος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού, διότι το Γενικό Δικαστήριο δεν στάθμισε προσηκόντως τις ανάγκες ελέγχου της Επιτροπής στο πλαίσιο της έρευνάς της με τα συμφέροντα της Yieh, και ο τρίτος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, διότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή μπορούσε να αποκλείσει πωλήσεις που είχαν πραγματοποιηθεί στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής (στο εξής: εγχώριες πωλήσεις) από τον υπολογισμό της κανονικής αξίας χωρίς να οφείλει να αποδείξει συγκεκριμένη πρόθεση ή γνώση του πωλητή για την τελική εξαγωγή του οικείου προϊόντος.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος αφορά τις σκέψεις 60 και 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.
–
Επί του πρώτου σκέλους
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Yieh προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη κατά την ερμηνεία του επιχειρήματός της που στηριζόταν στο άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, πλάνη η οποία το οδήγησε να απορρίψει εσφαλμένα την εφαρμογή της διατάξεως αυτής.
Επομένως, η σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ενέχει πρόδηλη πλάνη, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο έκρινε με αυτήν ότι, πριν από την προβολή παραβάσεως του άρθρου 2, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, απαιτείται να αποδειχθεί παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού.
Συγκεκριμένα, κατά τη Yieh, το άρθρο 2, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού δεν ασκεί επιρροή εν προκειμένω.
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εσφαλμένα, κατά την άποψή της, στην ίδια σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο μη κερδοφόρος χαρακτήρας των οικείων πωλήσεων αποτελούσε τον μοναδικό λόγο που ώθησε την Επιτροπή να κατασκευάσει την κανονική αξία.
Ειδικότερα, από την αιτιολογική σκέψη 74 του προσωρινού κανονισμού προέκυπτε, αφενός, ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε για τους τύπους προϊόντων για τους οποίους δεν υπήρχαν επαρκείς ή δεν υπήρχαν πωλήσεις στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων και, αφετέρου, ότι η Επιτροπή δεν χρησιμοποίησε μια κατασκευασμένη κανονική αξία για τους τύπους προϊόντων για τους οποίους είχαν διαπιστωθεί μη κερδοφόρες πωλήσεις, αλλά μια μέση σταθμισμένη τιμή πώλησης.
Η Yieh αμφισβητεί επίσης τη διαπίστωση, η οποία περιλαμβάνεται στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «η [Yieh] δεν αμφισβητεί, στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, τη μέθοδο που ακολούθησε η Επιτροπή για την κατασκευή της κανονικής αξίας, όπως αυτή εκτίθεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού».
Συγκεκριμένα, η Yieh υποστηρίζει ότι αμφισβήτησε ρητώς, στο σημείο 44 της προσφυγής της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τη μέθοδο κατασκευής της κανονικής αξίας που εφάρμοσε η Επιτροπή, καθόσον απορρίφθηκε το αίτημά της να αφαιρεθεί η αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ελλείψει επαρκών αποδεικτικών στοιχείων, δεν είχε άλλη επιλογή από το να αρνηθεί να αφαιρέσει την αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος, καθόσον δεν ήταν σε θέση να διαπιστώσει με αξιόπιστο τρόπο, βάσει των επαληθεύσεων που επιβάλλει το άρθρο 6, παράγραφος 8, του βασικού κανονισμού, αν η δηλωθείσα απώλεια περιλάμβανε το διεκδικούμενο υλικό κόστος, ούτε το ποσό της αξίας του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου που θα έπρεπε να αφαιρεθεί.
Επιπλέον, η Επιτροπή αμφισβητεί την εκ μέρους της Yieh ερμηνεία των σκέψεων 60 και 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Η Eurofer προβάλλει ένσταση απαραδέκτου του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως διότι, όπως ορθώς διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το επιχείρημα της Yieh που στηρίζεται στον εσφαλμένο τρόπο κατασκευής της κανονικής αξίας δεν προβλήθηκε πρωτοδίκως.
Υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι η Yieh δεν προέβαλε επιχειρήματα που να αποδεικνύουν πρόδηλη πλάνη του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επί της ουσίας εξέταση του επιχειρήματος αυτού. Συγκεκριμένα, η Eurofer υπενθυμίζει ότι η άρνηση της Επιτροπής να αφαιρέσει την αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος για τον υπολογισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας δικαιολογείται από τον κίνδυνο διπλής αφαίρεσης και τεχνητής μείωσης του κόστους.
–
Επί του δευτέρου σκέλους
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Yieh υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού δεν έχει αυτοτελή χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, στη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εξάρτησε τη διαπίστωση παραβάσεως της διατάξεως αυτής από προγενέστερες διαπιστώσεις δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 4, ή του άρθρου 2, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού.
Όμως, μια τέτοια άρνηση του αυτοτελούς χαρακτήρα του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού όχι μόνον αντέβαινε στην πρακτική λήψεως αποφάσεων του ΠΟΕ όσον αφορά την αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 2, της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, αλλά και δεν επέτρεπε στη Yieh να αμφισβητήσει μόνον τη μέθοδο υπολογισμού που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για τον καθορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας.
Επιπλέον, η έκταση του ελέγχου που διενήργησε η Επιτροπή για το ζήτημα της αφαίρεσης της αξίας του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος θα έπρεπε να είναι διαφορετική αναλόγως του αν ο έλεγχος αυτός διενεργείται στο πλαίσιο του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού ή του άρθρου 2, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού. Η τελευταία διάταξη δεν είναι κρίσιμη εν προκειμένω λόγω του κερδοφόρου χαρακτήρα των εγχώριων πωλήσεων. Ως εκ τούτου, η αποστολή της Επιτροπής στο πλαίσιο του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού δεν μπορεί να ταυτιστεί με την αποστολή της σε σχέση με το άρθρο 2, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού, όπως εκτιμά το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 78 έως 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Η Επιτροπή και η Eurofer αμφισβητούν την εκ μέρους της Yieh ερμηνεία της σκέψης 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε, κατά την άποψή τους, ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού δεν είναι αυτοτελής διάταξη, αλλά ότι η κατασκευή της κανονικής αξίας ήταν η συνέπεια της εκ μέρους της Επιτροπής εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αφορά τις σκέψεις 60 και 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και υποδιαιρείται σε δύο σκέλη τα οποία αλληλεπικαλύπτονται σε μεγάλο βαθμό και μπορούν, επομένως, να εξεταστούν από κοινού, η Yieh προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, όπως υποστηρίζει και η Επιτροπή, οι διάφορες επικρίσεις της Yieh, στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως, κατά των σκέψεων 60 και 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εσφαλμένη ερμηνεία των σκέψεων αυτών. Δεδομένου ότι, στις εν λόγω σκέψεις, το Γενικό Δικαστήριο, απαντώντας στην ειδική επιχειρηματολογία που ανέπτυξε η Yieh, επισήμανε ορθώς την αλληλεπίδραση μεταξύ των διατάξεων του άρθρου 2, παράγραφος 3, και εκείνων του άρθρου 2, παράγραφοι 4 και 5, του βασικού κανονισμού, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι εν λόγω σκέψεις δεν ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο.
Συγκεκριμένα, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Yieh στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, από τις σκέψεις 60 και 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορεί να συναχθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο «απέκλεισε την εφαρμογή» του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Yieh στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, από τις σκέψεις 60 και 61 δεν μπορεί να συναχθεί ούτε ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού δεν έχει «αυτοτελή χαρακτήρα», καθόσον εξαρτά τη διαπίστωση παραβάσεως της διατάξεως αυτής από προγενέστερες διαπιστώσεις, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 4, ή του άρθρου 2, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού, περί παραβάσεως των εν λόγω διατάξεων, λόγος για τον οποίο η Yieh δεν μπορούσε, όπως υποστηρίζει, να αμφισβητήσει μόνον τη μέθοδο υπολογισμού που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για τον προσδιορισμό της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, μολονότι είχε προβάλει την αιτίαση αυτή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Συναφώς, οι σκέψεις 60 και 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να ενταχθούν στο πλαίσιο εντός του οποίου το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ήτοι, κατ’ ουσίαν, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 29, 48, 49 και 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υπό το πρίσμα της επιχειρηματολογίας της Yieh, κατά την οποία η άρνηση της Επιτροπής, κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, να αφαιρέσει την αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος είχε ως συνέπεια την «τεχνητή διόγκωση» της κανονικής αξίας κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του ποσοστού των τύπων προϊόντων για τα οποία κατασκευάστηκε η κανονική αξία λόγω πωλήσεων που πραγματοποιήθηκαν σε τιμές χαμηλότερες του κόστους παραγωγής.
Στις σκέψεις 52 έως 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει ορθώς στη νομολογία που διαμορφώθηκε με την απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina (
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
), σχετικά με την αλληλεπίδραση μεταξύ, ιδίως, των διατάξεων του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού και εκείνων του άρθρου 2, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού.
Σε περίπτωση όπως η προκείμενη, η αλληλεπίδραση αυτή εκδηλώνεται ως εξής.
Αν, κατά την έρευνά της, η Επιτροπή διαπιστώσει ότι ορισμένες εγχώριες πωλήσεις δεν είναι κερδοφόρες διότι πραγματοποιήθηκαν σε τιμές χαμηλότερες από το «κόστος παραγωγής», ήτοι το (πάγιο και μεταβλητό) κόστος παραγωγής ανά μονάδα, προσαυξημένο κατά τα έξοδα πώλησης, τα διοικητικά και λοιπά γενικά έξοδα, επί παρατεταμένο χρονικό διάστημα, σε σημαντικές ποσότητες και σε τιμές που δεν επιτρέπουν την ολοσχερή κάλυψη των δαπανών μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, οι πωλήσεις αυτές θεωρούνται ως μη πραγματοποιηθείσες στο πλαίσιο «συνήθων εμπορικών πράξεων» και πρέπει, επομένως, να αποκλειστούν από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της κανονικής αξίας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού. Στην περίπτωση αυτή, είχε εφαρμογή το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού, το οποίο προέβλεπε ότι, για τους συγκεκριμένους τύπους προϊόντων, μια άλλη «κατασκευασμένη» κανονική αξία υπολογιζόταν βάσει του εν λόγω κόστους παραγωγής προσαυξημένου κατά ένα εύλογο περιθώριο κέρδους.
Στο πλαίσιο αυτό, στη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η προσφυγή της Επιτροπής, για ορισμένες εγχώριες πωλήσεις, σε κατασκευασμένη κανονική αξία δεν οφείλεται στη διαπίστωση μιας «ιδιαίτερης καταστάσεως στην αγορά», λόγω του γεγονότος ότι οι τιμές ήταν «τεχνητά χαμηλές», κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Η διαπίστωση αυτή, η οποία άπτεται κατ’ ουσίαν των πραγματικών περιστατικών, δεν αμφισβητείται από τη Yieh στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Επισημαίνεται δε ότι, στην ίδια σκέψη 60, όσον αφορά ακριβώς την αλληλεπίδραση που υπομνήσθηκε στη σκέψη 47 της παρούσας αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ορθώς ότι αυτή η προσφυγή σε κατασκευασμένη κανονική αξία «αποτελεί άμεση συνέπεια» της διαπιστώσεως της Επιτροπής ότι ορισμένες εγχώριες πωλήσεις πραγματοποιήθηκαν σε τιμές χαμηλότερες του κόστους παραγωγής, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, «κατόπιν της απορρίψεως από την Επιτροπή του αιτήματος της προσφεύγουσας για αφαίρεση του παλαιοσιδήρου».
Όπως το επιβεβαιώνει η σκέψη 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στη σκέψη 60 της αποφάσεως αυτής το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε πραγματική διαπίστωση, ήτοι στη διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, η εκ μέρους της Επιτροπής χρησιμοποίηση, για ένα «μικρό μέρος» των εγχώριων πωλήσεων, μιας κατασκευασμένης κανονικής αξίας, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, απορρέει ευθέως από το γεγονός ότι, κατόπιν απορρίψεως από την Επιτροπή του αιτήματος της Yieh να αφαιρεθεί η αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος, αυτές οι εγχώριες πωλήσεις θεωρήθηκαν ως πραγματοποιηθείσες σε τιμές χαμηλότερες από το κόστος παραγωγής, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού, μολονότι ήταν κερδοφόρες και δεν θα είχαν αποκλεισθεί δυνάμει της διατάξεως αυτής αν η Επιτροπή είχε δεχθεί το αίτημα και είχε συνεπώς μειώσει το εν λόγω κόστος παραγωγής κατά τα αιτηθέντα ποσά και, ως εκ τούτου, την κανονική αξία.
Η πραγματική αυτή διαπίστωση, καθόσον αφορά «ορισμέν[ες] μόνον εμπορικ[ές] πράξε[ις] που δήλωσε η [Yieh]», δεν μπορεί, αντιθέτως προς όσα η ίδια υποστηρίζει, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε μόνο στις περιπτώσεις μη κερδοφόρων πωλήσεων. Επομένως, δεν υπάρχει καμία αντίφαση μεταξύ της σκέψεως 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και της αιτιολογικής σκέψεως 74 του προσωρινού κανονισμού η οποία αναφέρει ότι χρησιμοποιήθηκε επίσης κατασκευασμένη αξία σε περίπτωση ανεπαρκών εγχώριων πωλήσεων, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού.
Μολονότι με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η Yieh αμφισβητεί αυτή την πραγματική διαπίστωση, υπενθυμίζεται καταρχάς, πρώτον, ότι, σύμφωνα με το άρθρο 256, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα υποβληθέντα σ’ αυτό στοιχεία της δικογραφίας, και, αφετέρου, για την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών καθώς και των αποδεικτικών στοιχείων. Επομένως, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενης παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (πρβλ. αποφάσεις της 26ης Σεπτεμβρίου 2018, Philips και Philips France κατά Επιτροπής,
C‑98/17 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2018:774
, σκέψη
, και της 11ης Νοεμβρίου 2021, Autostrada Wielkopolska κατά Επιτροπής και Πολωνίας,
C‑933/19 P
,
EU:C:2021:905
, σκέψεις
και
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επίσης, οσάκις ο αναιρεσείων προβάλλει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, οφείλει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, του άρθρου 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία τα οποία, κατ’ αυτόν, παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο και να καταδεικνύει τα σφάλματα αναλύσεως στα οποία υπέπεσε, κατά την εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την παραμόρφωση. Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται να πραγματοποιηθεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 2021, Autostrada Wielkopolska κατά Επιτροπής και Πολωνίας,
C‑933/19 P
,
EU:C:2021:905
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Το Δικαστήριο συνήγαγε εκ των ανωτέρω ότι δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε, κατ’ αρχήν, να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία που δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο σε σχέση με τα περιστατικά αυτά. Εφόσον η προσκόμιση των αποδεικτικών στοιχείων ήταν νομότυπη και τηρήθηκαν οι γενικές αρχές του δικαίου και οι δικονομικοί κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή των αποδείξεων και το βάρος αποδείξεως, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει την αξία που πρέπει να δοθεί στα στοιχεία τα οποία του έχουν υποβληθεί. Επομένως, η ως άνω εκτίμηση, υπό την επιφύλαξη της παραμορφώσεως των στοιχείων αυτών, δεν αποτελεί νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον έλεγχο του Δικαστηρίου (απόφαση της 2ας Ιουνίου 2016, Photo USA Electronic Graphic κατά Συμβουλίου,
C‑31/15 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2016:390
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που οφείλουν να εξετάζουν (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Κατά πάγια επίσης νομολογία, ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας ευρείας διακριτικής ευχέρειας πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τηρήσεως των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της έλλειψης πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών και της έλλειψης καταχρήσεως εξουσίας (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Όπως αποφάνθηκε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ο περιορισμένος αυτός δικαστικός έλεγχος αφορά, ειδικότερα, την επιλογή μεταξύ των διαφόρων μεθόδων υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ και τον καθορισμό της κανονικής αξίας του προϊόντος.
Το Δικαστήριο έχει, επίσης, κρίνει επανειλημμένως ότι ο εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου έλεγχος των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στηρίζουν τις διαπιστώσεις τους δεν συνιστά νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών η οποία υποκαθιστά εκείνη των εν λόγω οργάνων. Ο έλεγχος αυτός δεν θίγει την ευρεία διακριτική ευχέρεια των θεσμικών οργάνων στον τομέα της εμπορικής πολιτικής, αλλά περιορίζεται στη διαπίστωση του αν τα στοιχεία αυτά είναι ικανά να στηρίξουν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν τα θεσμικά όργανα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει όχι μόνο να ελέγχει την ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων των οποίων γίνεται επίκληση, την αξιοπιστία και τη συνοχή τους, αλλά και να ελέγχει αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των ληπτέων υπόψη συναφών στοιχείων για την εκτίμηση σύνθετης κατάστασης και αν είναι ικανά να θεμελιώσουν τα εξ αυτών αντλούμενα συμπεράσματα (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας αυτής, η πραγματική διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως θα μπορούσε να αμφισβητηθεί μόνον αν αποδεικνυόταν ότι η ανακρίβεια του περιεχομένου της προκύπτει από τα υποβληθέντα στο Γενικό Δικαστήριο στοιχεία της δικογραφίας. Εν προκειμένω, όμως, η Yieh δεν απέδειξε ότι συντρέχει τέτοια περίπτωση.
Επιπλέον, η Yieh ούτε προβάλλει ούτε αποδεικνύει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο κατά την εκτίμησή τους.
Δεν αποδεικνύει, επίσης, ότι θα μπορούσε να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέλειψε να διαπιστώσει ότι η Επιτροπή, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 56 της παρούσας αποφάσεως, υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των περιστατικών αυτών.
Εξάλλου, από την αιτιολογική σκέψη 74 του προσωρινού κανονισμού δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή, όπως υποστηρίζει η Yieh, δεν χρησιμοποίησε κατασκευασμένη κανονική αξία για τους τύπους προϊόντων για τους οποίους είχαν διαπιστωθεί μη κερδοφόρες πωλήσεις, αλλά μια μέση σταθμισμένη τιμή πώλησης. Πράγματι, η εν λόγω αιτιολογική σκέψη αναφέρει απλώς ότι χρησιμοποιήθηκε κατασκευασμένη κανονική αξία δεδομένου ότι «δεν σημειώθηκαν πωλήσεις στο πλαίσιο συνήθων εμπορικών πράξεων».
Τέλος, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Yieh, το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όντως εξέτασε το επιχείρημά της περί παραβάσεως του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Συγκεκριμένα, στη σκέψη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε από τον αποκλεισμό, στον επίδικο κανονισμό, ορισμένων εγχώριων πωλήσεων από τον καθορισμό της κανονικής αξίας λόγω της διαπίστωσης ότι δεν ήταν κερδοφόρες κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού ότι, «ανεξαρτήτως της διαπιστώσεως περί παραβάσεως του άρθρου 2, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να αποδειχθεί παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του [κανονισμού αυτού], καθόσον αυτό απαριθμεί τις διάφορες καταστάσεις που καθορίζουν την υποχρέωση της αρμόδιας για την έρευνα αρχής να κατασκευάσει την κανονική αξία του οικείου προϊόντος του παραγωγού-εξαγωγέα, ούτως ώστε να ακυρωθεί ο [επίδικος] κανονισμός». Προσέθεσε δε ότι, «κατά τα λοιπά, η [Yieh] δεν αμφισβητεί, στο πλαίσιο της [πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής], τη μέθοδο που ακολούθησε η Επιτροπή για την κατασκευή της κανονικής αξίας, όπως αυτή εκτίθεται στο άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού».
Μολονότι, στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν αποφαίνεται ότι πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση που αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, η απόρριψη διατυπώνεται με σαφήνεια στη σκέψη 111 της εν λόγω αποφάσεως αφού προηγουμένως, στις σκέψεις 62 έως 110 της ίδιας αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε εξαντλητικώς και απέρριψε την αιτίαση περί παραβάσεως του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Yieh υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν στάθμισε προσηκόντως τα συμφέροντά της με τις ανάγκες ελέγχου της Επιτροπής στο πλαίσιο της έρευνάς της, γεγονός που συνιστά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού.
Ωστόσο, το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε, σύμφωνα με το παράρτημα ΙΙ της συμφωνίας αντιντάμπινγκ και τη σχετική πρακτική λήψεως αποφάσεων, την αναγκαιότητα μιας τέτοιας στάθμισης μεταξύ των αναγκών ελέγχου της Επιτροπής και των δικαιωμάτων που αντλεί η Yieh από το άρθρο 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού.
Εν προκειμένω, κατά τη Yieh, το Γενικό Δικαστήριο προέκρινε στο πλαίσιο της εν λόγω στάθμισης τις ανάγκες ελέγχου της Επιτροπής, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, λόγω της σημασίας του ζητήματος της κερδοφορίας των εγχώριων πωλήσεων στο πλαίσιο της έρευνας αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να λάβει πολύ ακριβείς πληροφορίες σχετικά με το κόστος της Yieh και ότι ορθώς είχε απορρίψει τη μέθοδο λογιστικού υπολογισμού του κόστους που είχε χρησιμοποιήσει η Yieh για να υπολογίσει την απώλεια παραγωγής παλαιοσιδήρου.
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο, απορρίπτοντας, στη σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το επιχείρημα ότι η συλλογή πληροφοριών σχετικά με τον ακριβή όγκο των ρόλων θερμής έλασης θα συνεπαγόταν δυσανάλογο φόρτο εργασίας για τη Yieh, παρέλειψε, κατά την άποψή της, να προβεί σε πραγματική εκτίμηση του συγκεκριμένου φόρτου εργασίας και να σταθμίσει τον φόρτο αυτό με τις ανάγκες της έρευνας.
Η Επιτροπή και η Eurofer αμφισβητούν το παραδεκτό ορισμένων από τα επιχειρήματα που προέβαλε η Yieh στο πλαίσιο του δευτέρου λόγου αναιρέσεως και υποστηρίζουν ότι, εν πάση περιπτώσει, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Yieh επικρίνει την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εξέταση, στις σκέψεις 69 έως 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, του λόγου ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού και βάλλει κατά της αρνήσεως της Επιτροπής να δεχθεί το αίτημά της να αφαιρεθεί από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος μια συγκεκριμένη αξία ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου.
Συναφώς, η Yieh προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, αφενός, ότι δεν στάθμισε προσηκόντως τα συμφέροντά της με τις ανάγκες ελέγχου της Επιτροπής στο πλαίσιο της έρευνάς της, γεγονός που συνιστά παράβαση της εν λόγω διατάξεως.
Αφετέρου, η Yieh υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, απορρίπτοντας στη σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το επιχείρημά της ότι η συλλογή πληροφοριών σχετικά με τον ακριβή όγκο των ρόλων θερμής έλασης που αγοράσθηκαν για να κατασκευασθεί ακριβώς το οικείο προϊόν θα συνεπαγόταν δυσανάλογο φόρτο εργασίας για την ίδια, παρέλειψε να προβεί σε πραγματική εκτίμηση αυτού του φόρτου εργασίας και παρέλειψε να τον σταθμίσει με τις ανάγκες της έρευνας.
Συναφώς, επιβάλλεται κατ’ αρχάς η διαπίστωση ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως δεν προσδιορίζει, με μόνη εξαίρεση τη σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καμία συγκεκριμένη σκέψη της εν λόγω αποφάσεως.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τα προσβαλλόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό. Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας απαιτεί οι προβαλλόμενοι λόγοι και τα προβαλλόμενα νομικά επιχειρήματα να προσδιορίζουν με ακρίβεια τα σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου που αμφισβητούνται (απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2018, mobile.de κατά EUIPO,
C‑418/16 P
,
EU:C:2018:128
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Η τήρηση της τελευταίας αυτής απαιτήσεως είναι κατά μείζονα λόγο σημαντική εν προκειμένω, δεδομένου ότι ο επίμαχος λόγος αναιρέσεως αφορά δυνητικώς ένα ευρύ σύνολο πραγματικών κατ’ ουσίαν εκτιμήσεων υπό το πρίσμα των διατάξεων του άρθρου 2, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, οι οποίες περιλαμβάνονται στις σκέψεις 69 έως 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στο πλαίσιο εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, στο μέτρο που δεν προσδιορίζει καμία άλλη σκέψη πλην της σκέψεως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, είναι απαράδεκτος.
Στη συνέχεια δε, καθ’ ο μέρος ο ως άνω λόγος αφορά την εν λόγω σκέψη 94, από το ίδιο το γράμμα της προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε και ακολούθως απέρριψε το επιχείρημα που προέβαλε η Yieh, απαντώντας σε γραπτή ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι, αφενός, η αναζήτηση πληροφοριών σχετικά με τον ακριβή όγκο των ρόλων θερμής έλασης που είχαν αγοραστεί για να κατασκευασθεί ακριβώς το οικείο προϊόν θα συνεπαγόταν υπερβολικό φόρτο εργασίας και ότι, αφετέρου, λόγω μη επιμονής εκ μέρους της Επιτροπής, η Yieh θα μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει ότι οι πληροφορίες αυτές δεν ήταν πλέον απαραίτητες.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε στην εν λόγω σκέψη 94 ότι, αφενός, η Επιτροπή ουδέποτε είχε εκφράσει οιαδήποτε πρόθεση να αποσύρει την αίτηση παροχής των εν λόγω πληροφοριών και ότι, αφετέρου, η προσφεύγουσα δεν είχε επιδείξει την επιμέλεια να ζητήσει από το θεσμικό όργανο να διευκρινίσει αν είχε πράγματι αποσύρει το αίτημα για λήψη των πληροφοριών. Προσέθεσε επίσης, στην ίδια σκέψη 94, ότι η Επιτροπή είχε ορθώς επισημάνει ότι δεν επανήλθε στην εν λόγω αίτηση παροχής πληροφοριών με το συμπληρωματικό ερωτηματολόγιό της που καταρτίσθηκε μετά την επιτόπια επαλήθευση, διότι αυτό αφορούσε μόνον τις πωλήσεις προς εξαγωγή και δεν είχε καμία επίπτωση επί της επίμαχης αιτήσεως.
Επιπλέον, η σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να ερμηνευθεί στο πλαίσιο της εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 69 έως 111 της αποφάσεως αυτής, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο τόνισε ότι, σύμφωνα με την εκ μέρους του εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων, η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να επικριθεί για την απόρριψη του αιτήματος αφαιρέσεως του κόστους παραγωγής του οικείου προϊόντος από την αξία του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου, διότι, ελλείψει πλήρων και αξιόπιστων πληροφοριών σχετικά με τον όγκο των ρόλων θερμής έλασης που είχαν αγορασθεί για να κατασκευασθεί το οικείο προϊόν, τις οποίες μάλιστα είχε ζητήσει η Επιτροπή, δεν ήταν σε θέση να ελέγξει επακριβώς το αφαιρετέο ποσό.
Στη σκέψη 105 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο συνόψισε την εκτίμησή του σχετικά με τα διάφορα επιχειρήματα που προέβαλε η Yieh προς αμφισβήτηση της αρνήσεως της Επιτροπής να δεχθεί το αίτημά της περί αφαιρέσεως της αξίας του ανακυκλωμένου παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος υπογραμμίζοντας ότι, μολονότι η Yieh είχε όντως παράσχει ορισμένες συμπληρωματικές πληροφορίες, ακόμη και μετά την επιτόπια επαλήθευση καθώς και μετά την έκδοση του προσωρινού κανονισμού, ουδέποτε παρέσχε πληροφορίες σχετικά με την ακριβή ποσότητα ρόλων θερμής έλασης που καταναλώθηκαν για την κατασκευή του οικείου προϊόντος, τις οποίες η Επιτροπή θεωρούσε ενδεχομένως απαραίτητες για την εκπλήρωση της αποστολής της επαληθεύσεως, στο μέτρο, ιδίως, που το αίτημα αφαιρέσεως της αξίας του παλαιοσιδήρου από το κόστος παραγωγής του οικείου προϊόντος συνδεόταν με τον όγκο των ρόλων θερμής έλασης που καταναλώθηκαν κατά την κατασκευή του οικείου προϊόντος.
Εντούτοις, αυτές οι διαφορετικές εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου που αφορούν κατ’ ουσίαν τα πραγματικά περιστατικά, συμπεριλαμβανομένης της σκέψεως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από τη Yieh επί τη βάσει αιτιάσεως στηριζόμενης σε μη προσήκουσα στάθμιση των εμπλεκόμενων συμφερόντων.
Πράγματι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 52 της παρούσας αποφάσεως, η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενης παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Yieh δεν απέδειξε μια τέτοια παραμόρφωση, ο λόγος που αφορά μη προσήκουσα στάθμιση εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, των εμπλεκόμενων συμφερόντων είναι απαράδεκτος κατ’ αναίρεση.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως απαράδεκτος.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η Yieh υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, στις σκέψεις 129 έως 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή μπορούσε να αρνηθεί να λάβει υπόψη, για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, τις εγχώριες πωλήσεις διότι τα επίμαχα προϊόντα δεν προορίζονταν για κατανάλωση στην αγορά αυτή, αλλά προορίζονταν για εξαγωγή, χωρίς το θεσμικό αυτό όργανο να υποχρεούται να αποδείξει συγκεκριμένη πρόθεση ή γνώση του παραγωγού-εξαγωγέα για τον προορισμό τους κατά τον χρόνο της πώλησης.
Πρώτον, η Yieh αμφισβητεί ότι η ανάλυση των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού στις σκέψεις 129 και 130 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως μπορεί να επιβεβαιώσει το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου ότι η διάταξη αυτή δεν επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να αποδείξει τη γνώση ή πρόθεση του παραγωγού-εξαγωγέα για τον τελικό προορισμό των επίμαχων προϊόντων κατά τον χρόνο της πώλησης.
Δεύτερον, η Yieh διαφωνεί με τη συστηματική και τελολογική ερμηνεία του βασικού κανονισμού εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 132 και 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Εκτιμά ότι από τον βασικό κανονισμό προκύπτει μεν ότι το ντάμπινγκ, η ζημία και η καταστρατήγηση, κατά την έννοια του κανονισμού αυτού, μπορούν να διαπιστωθούν ανεξαρτήτως της προθέσεως του παραγωγού-εξαγωγέα, πλην όμως υφίσταται ένα υποκειμενικό στοιχείο κατά την εφαρμογή μέτρου αντιντάμπινγκ, δεδομένου ότι πρόκειται για κύρωση «αθέμιτης» συμπεριφοράς των οικείων παραγωγών-εξαγωγέων. Εξάλλου, άλλες διατάξεις του βασικού κανονισμού και άλλα μέσα εμπορικής άμυνας, όπως, μεταξύ άλλων, οι «κανόνες κατά των επιδοτήσεων», επιβάλλουν στην αρμόδια για την έρευνα αρχή να εξακριβώσει την υποκειμενική γνώση και την πρόθεση των παραγωγών-εξαγωγέων.
Τρίτον, κατά την άποψή της, είναι διάλληλος ο συλλογισμός του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά τον οποίο η ανάγκη αποδείξεως της προθέσεως ή της πραγματικής γνώσεως του πωλητή κατά τον χρόνο της πώλησης όσον αφορά τον τελικό προορισμό του επίμαχου προϊόντος θα επέτρεπε εν τέλει να λαμβάνονται υπόψη, για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, τιμές εξαγόμενων προϊόντων οι οποίες θα μπορούσαν να τον νοθεύσουν.
Η Επιτροπή και η Eurofer αμφισβητούν τα επιχειρήματα της Yieh και υποστηρίζουν ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, διότι η ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου δεν ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Καταρχάς, επισημαίνεται ότι από τον κανόνα του άρθρου 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, κατά τον οποίο «[η] κανονική αξία βασίζεται κατ’ αρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής», και από τον κανόνα του άρθρου 2, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, κατά τον οποίο «[ο]ι πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση, χρησιμοποιούνται κατ’ αρχήν για τον καθορισμό της κανονικής αξίας», προκύπτει ότι δεν λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της κανονικής αξίας οι εγχώριες πωλήσεις όταν τα πωλούμενα προϊόντα δεν προορίζονται για κατανάλωση στην εν λόγω αγορά, αλλά για άλλο σκοπό όπως η εξαγωγή.
Τίθεται, επομένως, το ερώτημα αν, όπως υποστηρίζει η Yieh, η φράση «προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, υποδηλώνει ένα υποκειμενικό στοιχείο.
Κατά την «υποκειμενική» προσέγγιση, την οποία υποστηρίζει η Yieh στο πλαίσιο του τρίτου λόγου αναιρέσεως, η φράση αυτή πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι οι εγχώριες πωλήσεις δεν θα μπορούσαν να αποκλειστούν από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας παρά μόνον αν η Επιτροπή αποδείκνυε ότι, κατά τον χρόνο συνάψεώς τους, η πρόθεση του πωλητή ήταν η μεταγενέστερη εξαγωγή του οικείου προϊόντος ή ότι ο πωλητής γνώριζε όντως για την εξαγωγή αυτή.
Αντιθέτως, κατά την «αντικειμενική» προσέγγιση την οποία δέχθηκε, κατ’ ουσίαν, το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 136 έως 142 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, για να είναι δυνατός ο αποκλεισμός ορισμένων εγχώριων πωλήσεων από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, αρκεί η Επιτροπή να διαθέτει επαρκή αντικειμενικά αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι οι επίμαχες πωλήσεις είναι στην πραγματικότητα πωλήσεις προς εξαγωγή.
Συναφώς, στις σκέψεις 128 και 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έλαβε ορθώς ως αφετηρία του συλλογισμού του τη διαπίστωση ότι το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού στην αγγλική γλώσσα, στο μέτρο που περιλαμβάνει τις λέξεις «intended for consumption», είναι διατυπωμένο κατά τρόπο που υποδηλώνει ότι η πρόθεση του πωλητή είναι το κρίσιμο κριτήριο, στοιχείο το οποίο φαίνεται να συνηγορεί υπέρ της υποκειμενικής προσέγγισης που επισημάνθηκε στη σκέψη 94 της παρούσας αποφάσεως. Θα μπορούσε δε να σημειωθεί επιπροσθέτως ότι η απόδοση της διάταξης αυτής στη σουηδική γλώσσα, όπου χρησιμοποιείται ο όρος «avsedd», αντιστοιχεί συναφώς στη λέξη «intended» που περιέχεται στην αγγλική απόδοσή της.
Αντιθέτως, συνηγορεί μάλλον υπέρ της αντικειμενικής προσέγγισης, που επισημάνθηκε στη σκέψη 95 της παρούσας αποφάσεως, το γεγονός ότι, στην πλειονότητα των γλωσσικών αποδόσεων, και ειδικότερα σε οκτώ εξ αυτών, μεταξύ των οποίων και η απόδοση της διάταξης αυτής στη γαλλική γλώσσα, στις οποίες παραπέμπει το Γενικό Δικαστήριο και στις οποίες μπορούν να προστεθούν οι αποδόσεις της στην πορτογαλική και στη ρουμανική γλώσσα που περιέχουν, αντιστοίχως, τις λέξεις «destinado» και «destinat», χρησιμοποιούνται όροι οι οποίοι παραπέμπουν στον προορισμό του προϊόντος και όχι, ή όχι κατ’ ανάγκην, στην πρόθεση ή στη γνώση του παραγωγού-εξαγωγέα.
Συναφώς, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 51 των προτάσεών του, η περιεχόμενη στο άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού φράση «που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση» σημαίνει κατά τη συνήθη έννοιά της ότι, προκειμένου οι πωλήσεις στη χώρα εξαγωγής να μπορούν να περιληφθούν στη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, τα προϊόντα που αποτελούν αντικείμενο των εν λόγω πωλήσεων πρέπει να «διατίθενται για», να «χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για» ή να «έχουν ως σκοπό» την εγχώρια κατανάλωση.
Λόγω της υπάρξεως τέτοιων αποκλίσεων μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, ιδίως όσον αφορά τη φράση «που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», η διάταξη αυτή πρέπει, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, να ερμηνεύεται σε συνάρτηση με την όλη οικονομία και τον σκοπό της κανονιστικής ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί στοιχείο (πρβλ. απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, Banco de Portugal κ.λπ.,
C‑504/19
,
EU:C:2021:335
, σκέψη
).
Πρέπει, επομένως, να εξεταστούν τα διάφορα συστηματικά και τελολογικά στοιχεία που παρέθεσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 130 έως 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προς στήριξη μιας αντικειμενικής ερμηνείας της φράσεως «προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, τα οποία επικρίνει η Yieh ως προς ορισμένα σημεία.
Εντούτοις, υπενθυμίζεται καταρχάς ότι, κατά πάγια νομολογία, η υπεροχή των συναπτόμενων από την Ένωση διεθνών συμφωνιών έναντι των διατάξεων του παράγωγου δικαίου της Ένωσης απαιτεί η ερμηνεία των τελευταίων να συνάδει, στο μέτρο του δυνατού, προς τις εν λόγω συμφωνίες (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει παραπέμψει στις εκθέσεις ειδικής ομάδας του ΠΟΕ ή του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ προς στήριξη της ερμηνείας του επί ορισμένων διατάξεων συμφωνιών που περιλαμβάνονται στο παράρτημα της Συμφωνίας για την ίδρυση του ΠΟΕ, η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994 (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube,
C‑891/19 P
,
EU:C:2022:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Κατόπιν της διευκρινίσεως αυτής, διαπιστώνεται, πρώτον, ότι, όπως ορθώς παρατηρεί το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 130 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το άρθρο 2.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ του οποίου το γράμμα αντιστοιχεί σε εκείνο του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού χρησιμοποιεί, στις τρεις επίσημες γλώσσες της Γραμματείας του ΠΟΕ, αντιστοίχως, τις φράσεις «destined for consumption» στα αγγλικά, «destiné à la consommation» στα γαλλικά και «destinado al consumo» στα ισπανικά.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης ορθώς, κατ’ ουσίαν, στη σκέψη 131 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι η απόδειξη της προθέσεως ή της πραγματικής γνώσεως του παραγωγού-εξαγωγέα για μεταγενέστερη εξαγωγή του επίμαχου προϊόντος αρκεί μεν για τη συναγωγή του συμπεράσματος ότι η πώληση δεν μπορεί να εκληφθεί ως προοριζόμενη για εγχώρια κατανάλωση και ότι, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να περιληφθεί στη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, πλην όμως από τούτο και μόνο δεν μπορεί να συναχθεί ότι η μη πραγματική γνώση του γεγονότος ότι το επίμαχο προϊόν προορίζεται για εξαγωγή οδηγεί κατ’ ανάγκη στο συμπέρασμα ότι η επίμαχη πώληση προοριζόταν για εγχώρια κατανάλωση και ότι έπρεπε, συνεπώς, να περιληφθεί στην εν λόγω βάση υπολογισμού, ενώ το προϊόν αυτό αποτέλεσε αντικείμενο εξαγωγής.
Επομένως, αντιθέτως προς την υποκειμενική προσέγγιση την οποία υποστηρίζει η Yieh, η απόδειξη της προθέσεως ή της πραγματικής γνώσεως του παραγωγού‑εξαγωγέα, κατά τον χρόνο της πώλησης, όσον αφορά τη μεταγενέστερη εξαγωγή του επίμαχου προϊόντος δεν συνιστά προϋπόθεση η οποία πρέπει κατ’ ανάγκη να πληρούται προκειμένου η Επιτροπή να αποκλείσει την οικεία πώληση από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας.
Στο πλαίσιο αυτό, όπως προκύπτει κατ’ ουσίαν από τη σκέψη 131 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η υποκειμενική προσέγγιση την οποία υποστηρίζει η Yieh δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στην παρατήρηση που περιέλαβε η ειδική ομάδα του ΠΟΕ στην υποσημείωση 339 της εκθέσεως της 16ης Νοεμβρίου 2007, την οποία συνέταξε στο πλαίσιο της διαφοράς «European Communities – Dumping measure on farmed salmon from Norway» (WT/DS 337/R), κατά την οποία, όταν ένας παραγωγός πωλεί ορισμένο προϊόν σε ανεξάρτητο εξαγωγέα ή έμπορο «γνωρίζοντας ότι το προϊόν αυτό θα εξαχθεί», η πώληση αυτή δεν μπορεί να εκληφθεί ως προοριζόμενη για εγχώρια κατανάλωση.
Βεβαίως, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 43 των προτάσεών του, από την ως άνω παρατήρηση προκύπτει ότι η εκ μέρους του παραγωγού-εξαγωγέα γνώση του εξαγωγικού προορισμού του επίμαχου προϊόντος δεν είναι άνευ σημασίας για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, διότι η γνώση αυτή, από μόνη της, οδηγεί άνευ ετέρου στον αποκλεισμό των επίμαχων πωλήσεων από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας.
Εντούτοις, όπως παρατήρησε επίσης, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 44 των προτάσεών του, από την παρατήρηση αυτή, η οποία εξαρτάται από τα πραγματικά περιστατικά κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως, δεν μπορεί να συναχθεί ότι η απόδειξη της πραγματικής γνώσεως του εξαγωγικού προορισμού του επίμαχου προϊόντος αποτελεί προϋπόθεση η οποία πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να πληρούται προκειμένου η αρμόδια για την έρευνα αρχή να υποχρεούται να αποκλείσει την πώληση από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας λόγω του εξαγωγικού προορισμού του επίμαχου προϊόντος.
Τρίτον, όπως ορθώς παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 132 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι έννοιες του «ντάμπινγκ», της «ζημίας» και της «καταστρατηγήσεως», όπως ορίζονται στον βασικό κανονισμό, απαιτούν τη συνδρομή αντικειμενικών προϋποθέσεων οι οποίες είναι, κατ’ αρχήν, ανεξάρτητες από συγκεκριμένη πρόθεση ή γνώση του επιχειρηματία.
Ειδικότερα, όσον αφορά τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ, το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, που αφορά τον καθορισμό της κανονικής αξίας, όπως και το άρθρο 2, παράγραφος 8, του κανονισμού αυτού, που αφορά τον καθορισμό της τιμής εξαγωγής, δεν περιέχουν καμία αναφορά στη γνώση του προορισμού του επίμαχου προϊόντος εκ μέρους του ενδιαφερομένου.
Είναι μεν αληθές ότι, όπως επισημαίνει η Yieh και διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 132 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το άρθρο 10, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού περιλάμβανε ένα κριτήριο υποκειμενικής φύσεως, δεδομένου ότι απαιτούσε για την αναδρομική επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ ότι «ο εισαγωγέας γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει την ύπαρξη του ντάμπινγκ, και συγκεκριμένα την έκταση του ντάμπινγκ και την εικονιζόμενη ή αποδεδειγμένη ζημία», πλην όμως πρόκειται, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, μάλλον για εξαίρεση ρητώς προβλεπόμενη στον βασικό κανονισμό, η οποία επιβεβαιώνει τον αντικειμενικό χαρακτήρα της έρευνας αντιντάμπινγκ.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και η διάταξη αυτή, στο μέτρο που εφαρμόζεται και όταν ο εισαγωγέας «όφειλε να γνωρίζει» τα στοιχεία που αναφέρονται σε αυτήν, δεν απαιτεί κατ’ ανάγκη πραγματική γνώση του παραγωγού-εξαγωγέα και δεν επιρρωννύει, συνεπώς, την υποκειμενική άποψη που υποστηρίζει η Yieh.
Εξάλλου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Yieh, η υποκειμενική ερμηνεία την οποία υποστηρίζει δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στο γεγονός ότι η Επιτροπή οφείλει να λαμβάνει υπόψη την ατομική συμπεριφορά των εξαγωγέων που συνεργάζονται στην έρευνα.
Συγκεκριμένα, μολονότι η ανάγκη ατομικής αξιολόγησης για κάθε παραγωγό‑εξαγωγέα των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ έχει, μεταξύ άλλων, ως συνέπεια να απαιτείται αυτοτελής υπολογισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ για κάθε εξαγωγέα, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός συνεργάστηκε στην έρευνα, τούτο ουδόλως σημαίνει ότι οι εισαγωγές αυτές πρέπει να αξιολογούνται σε υποκειμενική βάση.
Τέταρτον, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού κατά την οποία δεν είναι αναγκαίο να αναζητηθεί συγκεκριμένη ή πραγματική πρόθεση ή γνώση του πωλητή για τον τελικό προορισμό του επίμαχου προϊόντος συνάδει επίσης προς τον σκοπό της έρευνας αντιντάμπινγκ.
Συγκεκριμένα, σκοπός της έρευνας αυτής είναι να διασφαλίσει, κατ’ ουσίαν, στην Επιτροπή, βάσει των απαντήσεων των συνεργαζόμενων επιχειρηματιών στο ερωτηματολόγιο αντιντάμπινγκ, των ενδεχόμενων επιτόπιων ελέγχων και των παρατηρήσεων των ενδιαφερομένων, τη δυνατότητα να αποδείξει, αντικειμενικώς, ένα σύνολο στοιχείων πριν καταστεί δυνατό να επιβάλει δασμό αντιντάμπινγκ, ιδίως δε την ύπαρξη ντάμπινγκ, αφού προηγουμένως καθορίσει την κανονική αξία του οικείου προϊόντος σύμφωνα με το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού.
Όπως, όμως, επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ο σκοπός αυτός θα διακυβευόταν αν, όπως υποστηρίζει η Yieh, η Επιτροπή έπρεπε συστηματικά να αποδεικνύει την ύπαρξη συγκεκριμένης ή πραγματικής προθέσεως ή γνώσεως του πωλητή για τον τελικό προορισμό του επίμαχου προϊόντος.
Πράγματι, μια τέτοια απόδειξη θα μπορούσε να αποβεί συχνά αδύνατη στην πράξη, πράγμα το οποίο θα επέτρεπε τελικά τη συνεκτίμηση, για τον καθορισμό της κανονικής αξίας σύμφωνα με το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού, τιμών εξαγόμενων προϊόντων οι οποίες θα μπορούσαν να νοθεύσουν και να διακυβεύσουν τον ορθό καθορισμό της εν λόγω κανονικής αξίας.
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Yieh, ο συλλογισμός του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί διάλληλος.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η προτεινόμενη από τη Yieh ερμηνεία του βασικού κανονισμού ενέχει τον κίνδυνο να δυσχεράνει, στην πράξη, ή ακόμη και να καταστήσει αδύνατη την αποτελεσματική διεξαγωγή της έρευνας αντιντάμπινγκ.
Εξάλλου, και η ανάλυση του σκοπού του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού επιβεβαιώνει ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή η υποστηριζόμενη από την Yieh υποκειμενική ερμηνεία της φράσεως «προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση» που περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή.
Συγκεκριμένα, σκοπός του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού είναι να διασφαλιστεί ότι η κανονική αξία ενός προϊόντος αντιστοιχεί, στην καλύτερη περίπτωση, στη συνήθη τιμή του ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής. Αν, όμως, μια πώληση πραγματοποιείται υπό όρους και προϋποθέσεις που δεν ανταποκρίνονται στην εμπορική πρακτική για τις πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος στην αγορά αυτή κατά τον κρίσιμο για τον προσδιορισμό της ύπαρξης ή όχι του ντάμπινγκ χρόνο, δεν αποτελεί την πρόσφορη βάση για τον καθορισμό της κανονικής τιμής του ομοειδούς προϊόντος στην εν λόγω αγορά (πρβλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina,
C‑393/13 P
,
EU:C:2014:2245
, σκέψη
).
Τέλος, πέμπτον, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στη σκέψη 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, κατά την οποία δεν είναι αναγκαίο να αναζητηθεί συγκεκριμένη ή πραγματική πρόθεση ή γνώση του πωλητή για τον τελικό προορισμό του επίμαχου προϊόντος, συνάδει με τις αρχές της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου τις οποίες επικαλείται η Yieh, ενώ η προτεινόμενη από αυτή υποκειμενική ερμηνεία θα απαιτούσε την απόδειξη της υπάρξεως υποκειμενικού στοιχείου, στοιχείο το οποίο θα μπορούσε, στην πράξη, να αποδειχθεί εντελώς αυθαίρετο ή ακόμη και αδύνατο να τεκμηριωθεί, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 120 της παρούσας αποφάσεως.
Τούτου δοθέντος, μια προσέγγιση που στηρίζεται σε αμιγώς αντικειμενική ερμηνεία της έννοιας των «πωλήσε[ων] του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, σημαίνει ότι θα αρκούσε απλώς να αποδειχθεί ότι, ανά πάσα στιγμή μετά την αρχική πώληση των οικείων προϊόντων από τον παραγωγό‑εξαγωγέα στην εγχώρια αγορά, μια επιχείρηση σε μεταγενέστερο στάδιο της αλυσίδας διανομής εξήγαγε τα προϊόντα αυτά για να μπορεί η Επιτροπή να θεωρήσει ότι τα οικεία προϊόντα, κατά τον χρόνο της αρχικής πωλήσεώς τους, «προορίζοντα[ν]» για εξαγωγή και ήταν συνεπώς, όπως εκτιμά το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 143 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, «στην πραγματικότητα πωλήσεις προς εξαγωγή» οι οποίες έπρεπε, επομένως, να αποκλεισθούν από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας.
Μια τέτοια αμιγώς αντικειμενική ερμηνεία, στο μέτρο που δεν αποδίδει καμία σημασία στην ύπαρξη συνδέσμου μεταξύ των χαρακτηριστικών της αρχικής πωλήσεως από τον εξαγωγέα-παραγωγό, όπως είναι, πρωτίστως, η τιμή και η μεταγενέστερη εξαγωγή του επίμαχου προϊόντος από τον πελάτη του ή από άλλον επιχειρηματία σε μεταγενέστερο στάδιο της αλυσίδας διανομής, καταλήγει όμως, όπως υποστηρίζει η Yieh, στο να μην τηρούνται πλήρως οι αρχές της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου, δεδομένου ότι η ερμηνεία αυτή θα επέτρεπε στην Επιτροπή να επιβάλει δασμούς αντιντάμπινγκ ανεξάρτητα από την τιμολογιακή πολιτική του παραγωγού-εξαγωγέα και θα τον υποχρέωνε να λογοδοτήσει για τις πολιτικές εμπορικής προώθησης ανεξάρτητων πελατών του, τους οποίους ο ίδιος δεν είναι, καταρχήν, σε θέση να ελέγξει.
Συναφώς, για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 103 έως 123 της παρούσας αποφάσεως, η αμιγώς υποκειμενική ερμηνεία της έννοιας των «πωλήσε[ων] του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, δεν μπορεί μεν να γίνει δεκτή, χωρίς ωστόσο εξ αυτού να συνάγεται ότι πρέπει κατ’ ανάγκη να γίνει δεκτή μια αμιγώς αντικειμενική ερμηνεία της εν λόγω έννοιας.
Πράγματι, προκειμένου να διασφαλιστεί, μεταξύ άλλων, ο πλήρης σεβασμός των αρχών της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου, η φράση «πωλήσεις του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, έχει την έννοια ότι, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 58 των προτάσεών του, η Επιτροπή δεν μπορεί να αποκλείσει μια εγχώρια πώληση από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας παρά μόνον αν αποδείξει την ύπαρξη ενός διαφορετικού από την εγχώρια κατανάλωση αντικειμενικού στοιχείου συνδέσεως μεταξύ της πωλήσεως αυτής και του επίμαχου προϊόντος.
Όπως επισήμανε επίσης ο γενικός εισαγγελέας στο ίδιο σημείο 58 των προτάσεών του, μια τέτοια ερμηνεία της διατάξεως αυτής επιβάλλεται και λόγω του σκοπού της ο οποίος, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 122 της παρούσας αποφάσεως, έγκειται στο να διασφαλιστεί ότι η κανονική αξία ενός προϊόντος αντιστοιχεί, στην καλύτερη περίπτωση, στη συνήθη τιμή του ομοειδούς προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής.
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η Επιτροπή δικαιούται να αποκλείσει μια πώληση από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας λόγω εξαγωγής του επίμαχου προϊόντος μόνον αν αποδείξει ότι από τις αντικειμενικές περιστάσεις που περιβάλλουν την πώληση αυτή, μεταξύ των οποίων καταλέγεται πρωτίστως η τιμή, προκύπτει ότι τα πωλούμενα προϊόντα έχουν προορισμό διαφορετικό από την εγχώρια κατανάλωση, όπως είναι η εξαγωγή.
Συγκεκριμένα, αν η Επιτροπή αποδείξει ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις σε σχέση με την αρχική πώληση, μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο εν λόγω παραγωγός‑εξαγωγέας όφειλε ευλόγως να γνωρίζει, κατά τον χρόνο σύναψης της πώλησης, ότι, κατά πάσα πιθανότητα, ο τελικός προορισμός του επίμαχου προϊόντος ήταν η εξαγωγή και όχι η εγχώρια κατανάλωσή του στη χώρα εξαγωγής.
Μια τέτοια «τεκμαιρόμενη» γνώση, έννοια η οποία πρέπει να υπογραμμιστεί ότι διαφέρει ουσιωδώς από την πρόθεση ή την πραγματική γνώση, μπορεί, για παράδειγμα, να συναχθεί από αντικειμενικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι ο εξαγωγέας πώλησε τα οικεία προϊόντα βάσει του τιμοκαταλόγου του εξαγωγής ή ότι ο παραγωγός-εξαγωγέας γνώριζε ή όφειλε ευλόγως να γνωρίζει ότι ο πελάτης του δραστηριοποιούνταν αποκλειστικά ή κυρίως στο εξαγωγικό εμπόριο των επίμαχων προϊόντων.
Επομένως, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 53 των προτάσεών του, είναι κάλλιστα δυνατόν, ανεξάρτητα από την απόδειξη προθέσεως ή πραγματικής γνώσεως του παραγωγού-εξαγωγέα ότι τα επίμαχα προϊόντα προορίζονται για εξαγωγή, να μπορεί να συναχθεί, από ορισμένα αντικειμενικά στοιχεία σχετικά με τις πωλήσεις ή τον αγοραστή των εν λόγω προϊόντων, το συμπέρασμα ότι αυτά προορίζονται για την, ήτοι «διατίθενται για» ή «έχουν ως σκοπό την», εξαγωγή.
Αυτή ακριβώς η περίπτωση συντρέχει εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 136 έως 142 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τη συγκεκριμένη προσέγγιση που υιοθέτησε η Επιτροπή στον επίδικο κανονισμό και η οποία την οδήγησε να αποκλείσει από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιήθηκε για τον καθορισμό της κανονικής αξίας τις πωλήσεις του οικείου προϊόντος που είχε πραγματοποιήσει η Yieh, στην Ταϊβάν, σε ανεξάρτητο πελάτη της, ύψους 120000 τόνων.
Συγκεκριμένα, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 136 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στον προσωρινό κανονισμό, η Επιτροπή είχε αρχικά υιοθετήσει μια «συνετή» προσέγγιση, η οποία συνίστατο στον αποκλεισμό από την εν λόγω βάση υπολογισμού του συνόλου των πωλήσεων του οικείου προϊόντος από την Yieh σε ορισμένους εγκατεστημένους στην Ταϊβάν διανομείς.
Εντούτοις, όπως προκύπτει από τη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στη συνέχεια, η Επιτροπή, όπως επισήμανε στην αιτιολογική σκέψη 59 του επίδικου κανονισμού, αντικατέστησε αυτή τη «συνολική» προσέγγιση με άλλη συνιστάμενη στον αποκλεισμό από τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιήθηκε για τον καθορισμό της κανονικής αξίας μόνον των εγχώριων πωλήσεων για τις οποίες είχε στη διάθεσή της «επαρκή αντικειμενικά αποδεικτικά στοιχεία ότι όντως εξήχθησαν». Αντιθέτως, κατά την εν λόγω σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, από την ίδια αιτιολογική σκέψη 59 του επίδικου κανονισμού προκύπτει επίσης ότι «υποκειμενικά στοιχεία, όπως η πρόθεση ή η γνώση, ή η έλλειψη γνώσεως [του παραγωγού-εξαγωγέα], δεν διαδραμάτισαν εν προκειμένω κανένα ρόλο στην εκ μέρους της Επιτροπής αντικειμενική αξιολόγηση, αντιθέτως προς την ύπαρξη μειώσεων συνδεόμενων με την εξαγωγή η οποία χρησιμοποιήθηκε ιδίως ως κρίσιμο αποδεικτικό στοιχείο».
Ως προς το τελευταίο αυτό ζήτημα, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 138 και 140 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παραπέμποντας στην αιτιολογική σκέψη 64 του προσωρινού κανονισμού, από την έρευνα της Επιτροπής προέκυψε ότι, εν προκειμένω, σημαντικός αριθμός πωλήσεων που είχε δηλωθεί από την Yieh ως εγχώριες είχε αποτελέσει αντικείμενο εκπτώσεως κατά την εξαγωγή με σκοπό την παροχή κινήτρων στους διανομείς για την εξαγωγή των επίμαχων προϊόντων μετά τη μεταποίησή τους, η οποία συνίστατο, το πολύ, σε ήσσονος σημασίας ενέργειες χωρίς να μεταβάλλεται το προκύπτον προϊόν σε τέτοιο σημείο ώστε να μην εμπίπτει πλέον στον ορισμό του οικείου προϊόντος.
Στη σκέψη 141 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο προσέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι από τα έγγραφα της δικογραφίας προέκυπτε ότι η εν λόγω έκπτωση αφορούσε, για παράδειγμα, το 40 % των πωλήσεων της Yieh στον μεγαλύτερο πελάτη της στην Ταϊβάν κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου του 2013.
Στη σκέψη 142 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε επίσης ότι, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 59 του επίδικου κανονισμού, κατέστη δυνατό να συγκεντρωθούν «και άλλες αντικειμενικές αποδείξεις περί πραγματικής εξαγωγής προϊόντων πωλήσεων που δηλώθηκαν ως εγχώριες».
Ειδικότερα, στην εν λόγω σκέψη 142, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι από την έρευνα είχε αποδειχθεί ότι ο σημαντικότερος πελάτης της Yieh στην Ταϊβάν «πούλησε αμελητέο μόνον όγκο του οικείου προϊόντος στην εσωτερική αγορά» της χώρας εξαγωγής, γεγονός από το οποίο μπορεί να συναχθεί, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 68 των προτάσεών του, ότι ο πελάτης αυτός δραστηριοποιούνταν κυρίως στον τομέα της εξαγωγής του οικείου προϊόντος, περίσταση την οποία η Yieh δεν μπορούσε ευλόγως να αγνοεί.
Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εκ των προεκτεθέντων, στη σκέψη 143 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Yieh δεν είχε αποδείξει ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο ή σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών, επειδή δεν έλαβε υπόψη της τις πωλήσεις της Yieh προς τον ανεξάρτητο πελάτη της για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, με την αιτιολογία ότι συνέτρεχαν «αντικειμενικά αποδεικτικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία οι εν λόγω πωλήσεις ήταν στην πραγματικότητα πωλήσεις προς εξαγωγή, δεδομένου μάλιστα ότι αποδεικνύεται ότι μέρος των εν λόγω πωλήσεων αποτέλεσε αντικείμενο συστήματος εκπτώσεων κατά την εξαγωγή, όπως το εφαρμοσθέν από την [Yieh] και, επομένως, συνήφθη σε τιμές χαμηλότερες από την τιμή του οικείου προϊόντος που προορίζεται για κατανάλωση στην εγχώρια αγορά, λαμβανομένου υπόψη ότι οι τιμές αυτές ενθάρρυναν την εξαγωγή του οικείου προϊόντος».
Συναφώς, υπό το πρίσμα της εκτιθέμενης στη σκέψη 129 της παρούσας αποφάσεως ερμηνείας της έννοιας των «πωλήσε[ων] του ομοειδούς προϊόντος που προορίζονται για εγχώρια κατανάλωση», κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, διαπιστώνεται ότι το γεγονός ότι μέρος των εγχώριων πωλήσεων της Yieh αποτέλεσε αντικείμενο ενός συστήματος εκπτώσεων κατά την εξαγωγή συνιστά αντικειμενική περίσταση σχετική με τις πωλήσεις αυτές, η οποία αφορά ειδικότερα την τιμή τους, από την οποία προκύπτει ότι τα πωλούμενα προϊόντα προορίζονταν για εξαγωγή και όχι για κατανάλωση στην εγχώρια αγορά.
Επομένως, σύμφωνα με όσα προκύπτουν από τη σκέψη 130 της παρούσας αποφάσεως, η Yieh όφειλε ευλόγως να γνωρίζει, κατά τον χρόνο σύναψης των πωλήσεων αυτών, ότι ο τελικός προορισμός του οικείου προϊόντος ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, η εξαγωγή και όχι η εγχώρια κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής.
Ομοίως, λαμβανομένων υπόψη των σκέψεων 129 και 130 της παρούσας αποφάσεως, από την αντικειμενική περίσταση που επισημάνθηκε στη σκέψη 142 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και υπομνήσθηκε στη σκέψη 139 της παρούσας αποφάσεως, κατά την οποία ο σημαντικότερος πελάτης της Yieh στην Ταϊβάν δραστηριοποιούνταν κυρίως στον τομέα της εξαγωγής του οικείου προϊόντος, προκύπτει ότι οι πωλήσεις της Yieh στον εν λόγω πελάτη αφορούσαν, κατά κανόνα, προϊόντα προοριζόμενα για εξαγωγή και όχι για κατανάλωση στην εγχώρια αγορά και ότι, επομένως, η Yieh έπρεπε ευλόγως να γνωρίζει, κατά τον χρόνο σύναψης των επίμαχων πωλήσεων, τον τελικό προορισμό του οικείου προϊόντος, δηλαδή, κατά πάσα πιθανότητα, την εξαγωγή.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 144 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «η Επιτροπή μπορούσε νομίμως και χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως να αποκλείσει τις επίμαχες πωλήσεις από [τη βάση υπολογισμού που χρησιμοποιήθηκε για] τον καθορισμό της κανονικής αξίας κατ’ εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού».
Κατόπιν των προεκτεθέντων, πρέπει να απορριφθεί ο τρίτος λόγος αναιρέσεως και, συνεπώς, η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή και η Eurofer ζήτησαν να καταδικαστεί η Yieh στα δικαστικά έξοδα και η τελευταία ηττήθηκε, η Yieh πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Επιτροπή και η Eurofer.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Η Yieh United Steel Corp. φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική