CELEX: 62021TJ0164
Υπαλληλική υπόθεση
Έκτακτοι υπάλληλοι
Μη ανανέωση σύμβασης ορισμένου χρόνου για αόριστο χρόνο
Συμφέρον της υπηρεσίας
Πλάνη περί το δίκαιο
Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Δικαίωμα ακροάσεως
Αρχή της χρηστής διοικήσεως
Καθήκον μέριμνας

(
)
Με την προσφυγή του βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, ο προσφεύγων, QM, ζητεί την ακύρωση της απόφασης του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ), της 27ης Μαΐου 2020, περί μη ανανέωσης για αόριστο χρόνο της σύμβασης εργασίας του (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), καθώς και, στο μέτρο που είναι αναγκαίο, την ακύρωση της απόφασης της 18ης Δεκεμβρίου 2020 με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένστασή του (στο εξής: απόφαση απόρριψης της διοικητικής ένστασης).
Ιστορικό της διαφοράς
[
παραλειπόμενα
]
Στις 7 Ιανουαρίου 2020, άρχισε η διαδικασία με αντικείμενο την ανανέωση της σύμβασης του προσφεύγοντος για αόριστο χρόνο, σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες στην Ευρωπόλ.
[
παραλειπόμενα
]
Στις 5 Μαΐου 2020, η εκτελεστική διευθύντρια, υπό την ιδιότητά της ως αρμόδια για τη σύναψη των συμβάσεων πρόσληψης αρχή (στο εξής: ΑΣΣΠΑ), ενημέρωσε τον προσφεύγοντα για την πρόθεσή της να μην ανανεώσει τη σύμβασή του για αόριστο χρόνο, διευκρινίζοντας ότι, λαμβανομένων υπόψη της στρατηγικής της Ευρωπόλ με τίτλο «Europol Strategy 2020+» (στο εξής: στρατηγική της Ευρωπόλ 2020+) και των αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Ευρωπόλ στο πλαίσιο του προγράμματος «EU Interoperability Agenda» (Θεματολόγιο Διαλειτουργικότητας της ΕΕ), ο μελλοντικός προϊστάμενος του τμήματος [
εμπιστευτικό
] θα έπρεπε να διαθέτει πρόσθετες δεξιότητες και ικανότητες τις οποίες ο ίδιος δεν διέθετε (στο εξής: ενημερωτικό έγγραφο της 5ης Μαΐου 2020).
Στις 12 Μαΐου 2020, ο προσφεύγων διατύπωσε, συμπληρώνοντας το τμήμα 6 του εντύπου ανανέωσης της σύμβασης, τα σχόλιά του σχετικά με την πρόθεση της εκτελεστικής διευθύντριας να μην ανανεώσει τη σύμβασή του.
Στις 27 Μαΐου 2020 η ΑΣΣΠΑ εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 2ας Ιουνίου 2020, η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα.
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η ΑΣΣΠΑ διευκρίνισε ότι, «[κ]ατόπιν ανάλυσης της στρατηγικής της Ευρωπόλ 2020+ και των “εγγράφων προγραμματισμού” της Ευρωπόλ, συμπεριλαμβανομένων των αρμοδιοτήτων που έχουν ανατεθεί στην Ευρωπόλ στο πλαίσιο του προγράμματος διαλειτουργικότητας της Ένωσης, οι οποίες εφαρμόζονται σταδιακά, διαπιστώθηκε εντούτοις η επιχειρησιακή ανάγκη διορισμού ως προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] προσώπου με πρόσθετη εμπειρογνωσία, σε σχέση με το προφίλ [της] υφιστάμενης θέσης [του προσφεύγοντος]».
[
παραλειπόμενα
]
Αιτήματα των διαδίκων
Ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και, στο μέτρο που είναι αναγκαίο, την απόφαση απόρριψης της διοικητικής ένστασης·
–
να καταδικάσει την Ευρωπόλ στα δικαστικά έξοδα.
Η Ευρωπόλ ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·
–
να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης
Προς στήριξη της προσφυγής, ο προσφεύγων προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αντλείται από πλάνη στην οποία υπέπεσε η ΑΣΣΠΑ κατά την εφαρμογή των κριτηρίων αξιολόγησης του υποψηφίου για ανανέωση της σύμβασης για αόριστο χρόνο και από την έλλειψη απόφασης για την αναδιοργάνωση και για τον καθορισμό των νέων αναγκών της θέσης, ο δεύτερος από προσβολή του δικαιώματος ακρόασης, ο τρίτος από προκατάληψη όσον αφορά την ικανότητα του προσφεύγοντος να ανταποκριθεί στις μελλοντικές ανάγκες της θέσης, από έλλειψη εξέτασης των δεξιοτήτων του, από παράβαση του καθήκοντος χρηστής διοικήσεως και προσβολή των νόμιμων δικαιωμάτων του να τύχει αξιολόγησης, ο τέταρτος από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως προς το προφίλ και τις δεξιότητές του και ο πέμπτος από κατάχρηση εξουσίας και παράβαση του καθήκοντος μέριμνας.
[
παραλειπόμενα
]
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι η ΑΣΣΠΑ υπέπεσε σε σφάλματα κατά την εφαρμογή των κριτηρίων αξιολόγησης του υποψηφίου για ανανέωση της σύμβασης για αόριστο χρόνο και ότι δεν υπήρχε απόφαση αναδιοργάνωσης και καθορισμού των νέων αναγκών της θέσης
Κατά τον προσφεύγοντα, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 3, της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2019, η αναφερόμενη στο εν λόγω άρθρο φράση «προβλέψιμες μελλοντικές εξελίξεις» αφορά τη συνεχιζόμενη ανάγκη για τη θέση εργασίας ή την εκπλήρωση των καθηκόντων και, επομένως, αποκλειστικά το πρώτο κριτήριο. Εντούτοις, από την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι αυτή στηρίζεται αποκλειστικά στο δεύτερο κριτήριο που προβλέπει η εν λόγω διάταξη, ήτοι στις δεξιότητες και τις ικανότητες του υπαλλήλου, οι οποίες δεν σχετίζονται με τις προβλέψιμες μελλοντικές εξελίξεις.
Συνεπώς, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, απαιτώντας από αυτόν να επιδείξει νέες δεξιότητες λαμβανομένων υπόψη των προβλέψιμων μελλοντικών εξελίξεων, στηρίζεται στην πραγματικότητα σε αναμόρφωση της θέσης που κατείχε, για την οποία ουδέποτε ελήφθη απόφαση αναδιοργάνωσης, ενώ οι νέες ανάγκες της θέσης αυτής δεν είχαν καθοριστεί κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης περί μη ανανέωσης της σύμβασής του.
Συναφώς, πρώτον, επικαλούμενος την απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2020, VP κατά Cedefop (
T‑187/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2020:613
), ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η Ευρωπόλ μπορούσε να αναφερθεί σε μελλοντικές αναδιοργανώσεις προκειμένου να εκτιμήσει το συμφέρον της να ανανεώσει ή όχι τη σύμβαση ενός εκ των υπαλλήλων της μόνο στην περίπτωση που οι εν λόγω αναδιοργανώσεις ήταν προβλέψιμες. Επομένως, η εκτελεστική διευθύντρια υπέπεσε σε πλάνη με την απόφασή της να μην ανανεώσει τη σύμβαση του προσφεύγοντος για αόριστο χρόνο για τον λόγο ότι απαιτούνταν περαιτέρω δεξιότητες για την εκπλήρωση των καθηκόντων που θα είχε ο μελλοντικός προϊστάμενος του τμήματος [
εμπιστευτικό
], μολονότι η περιγραφή των συναφών με τη θέση αυτή καθηκόντων δεν είχε ακόμη τροποποιηθεί.
Δεύτερον, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διευκρινίζει τις ικανότητες που θα είναι αναγκαίες για την ανάληψη της θέσης προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] στο μέλλον. Επιπλέον, κατά την άποψή του, κανένα από τα έγγραφα που επικαλείται η Ευρωπόλ δεν καθορίζει τις νέες ικανότητες που θα πρέπει να διαθέτει ο επόμενος προϊστάμενος του τμήματος [
εμπιστευτικό
].
Επομένως, προβάλλει ότι οι δεξιότητες και οι ικανότητές του έπρεπε να εξεταστούν προκειμένου να εξακριβωθεί αν ο ίδιος ανταποκρινόταν στα απαραίτητα προσόντα της θέσης όπως αυτά προβλέπονταν πλέον. Συγκεκριμένα, η Ευρωπόλ όφειλε να αξιολογήσει τις δεξιότητες και τις ικανότητες του βάσει διαδικασίας ή δοκιμασίας και όχι βάσει των επιδόσεών του ως προς το προφίλ της θέσης που κατείχε.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει, εξάλλου, ότι είχε αποδείξει ότι διαθέτει τις απαιτούμενες ικανότητες και δεξιότητες ή, τουλάχιστον, ότι είχε αποδείξει καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ότι ήταν απολύτως ικανός να προσαρμόσει το προφίλ του σε συνάρτηση με τις ικανότητές του και αντιστρόφως.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει επίσης ότι η προκήρυξη κενής θέσης που δημοσιεύθηκε στις [
εμπιστευτικό
] περιείχε περιγραφή θέσης ανάλογης προς εκείνη που κατείχε. Συναφώς, υποστηρίζει ότι, ενόσω κατείχε τη θέση αυτή, η περιγραφή της ουδέποτε είχε μεταβληθεί παρά την προσαρμογή των καθηκόντων του.
Τρίτον, ο προσφεύγων επικρίνει την κατάταξη της θέσης του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] μεταξύ των θέσεων με τον χαρακτηρισμό «θέσεις στις οποίες η πρόσβαση είναι περιορισμένη». Υποστηρίζει ότι η αλλαγή αυτή δεν μπορεί βασίμως να του αντιταχθεί, διότι η μεταβολή του είδους της θέσης κατά την άσκηση των καθηκόντων δεν μπορεί να είναι βλαπτική για τον υπάλληλο που κατέχει την εν λόγω θέση. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή, η οποία συνεπάγεται υποχρέωση εναλλαγής του έκτακτου προσωπικού, είχε, κατά την άποψή του, ως συνέπεια να στερηθεί τη δυνατότητα να υποβάλει υποψηφιότητα λόγω της τριετούς περιόδου αναμονής.
Τέταρτον, ο προσφεύγων προβάλλει άνιση μεταχείριση και παράβαση του άρθρου 27 του ΚΥΚ. Υποστηρίζει ότι ο προσληφθείς [
εμπιστευτικό
] στη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] δεν διέθετε πρόσθετες ικανότητες σε σχέση με τις δικές του και ότι το προφίλ του ήταν παρόμοιο με το δικό του. Η μόνη διαφορά μεταξύ του προσώπου αυτού και του προσφεύγοντος είναι η ιθαγένεια. Ο προσφεύγων προσθέτει ότι η επιλογή [
εμπιστευτικό
] υπαλλήλου για τη θέση προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] εντός του οποίου δύο προϊστάμενοι μονάδας είναι επίσης [
εμπιστευτικό
] διαταράσσει την ισορροπία των εθνικοτήτων μεταξύ των μονίμων και των εκτάκτων υπαλλήλων και παραβιάζει την αρχή που θέτει το άρθρο 27 του ΚΥΚ.
Η Ευρωπόλ αμφισβητεί τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.
Ως προς το ζήτημα αυτό, υπενθυμίζεται, προκαταρκτικώς, ότι κατά πάγια νομολογία η ανανέωση σύμβασης εκτάκτου υπαλλήλου αποτελεί απλή δυνατότητα η οποία επαφίεται στην εκτίμηση της αρμόδιας αρχής, καθώς τα θεσμικά όργανα απολαύουν ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως ως προς την οργάνωση των υπηρεσιών τους, σε συνάρτηση με τις αποστολές που τους ανατίθενται, και ως προς την υπηρεσιακή τοποθέτηση, στο πλαίσιο της εκπληρώσεως των εν λόγω αποστολών, του προσωπικού που έχουν στη διάθεσή τους, υπό τον όρο ότι η τοποθέτηση αυτή υπηρετεί το συμφέρον της υπηρεσίας (βλ. απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2014, EMA κατά BU,
T‑444/13 P
,
EU:T:2014:865
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Η νομολογία αυτή είναι κατά μείζονα λόγο κρίσιμη όταν πρόκειται για την αντικατάσταση σύμβασης ορισμένου χρόνου με σύμβαση αορίστου χρόνου, η οποία δημιουργεί έναν πιο σταθερό και χωρίς χρονικό περιορισμό δεσμό μεταξύ του θεσμικού οργάνου και του οικείου υπαλλήλου (απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2022, MN κατά Ευρωπόλ,
T‑586/20
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2022:24
, σκέψη
).
Η οργάνωση και η λειτουργία μιας υπηρεσίας εμπίπτουν στην αποκλειστική ευθύνη του θεσμικού οργάνου, ενώ η προϊστάμενη αρχή είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την οργάνωση των υπηρεσιών. Σε αυτή και μόνον απόκειται να αξιολογεί τις ανάγκες της υπηρεσίας αναθέτοντας, κατά συνέπεια, καθήκοντα στο προσωπικό που έχει στη διάθεσή της (βλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2020, VP κατά Cedefop,
T‑187/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2020:613
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συνεπώς, τα θεσμικά όργανα και οι οργανισμοί της Ένωσης έχουν την ευχέρεια να διαρθρώνουν τις διοικητικές μονάδες τους, λαμβάνοντας υπόψη ένα σύνολο παραγόντων, όπως είναι η φύση και η έκταση των καθηκόντων που τους έχουν ανατεθεί και οι δυνατότητες του προϋπολογισμού. Η ελευθερία αυτή συνεπάγεται τη δυνατότητα περικοπής θέσεων εργασίας και επαναπροσδιορισμού των καθηκόντων είτε χάριν βελτιώσεως της αποτελεσματικότητας της οργανώσεως των εργασιών είτε χάριν συμμορφώσεως προς τις απαιτήσεις του προϋπολογισμού για περικοπή θέσεων όπως αυτές επιβάλλονται από τα πολιτικά όργανα της Ένωσης, καθώς και την εξουσία εκ νέου αναθέσεως καθηκόντων που εκτελούσε προηγουμένως ο κάτοχος της περικοπείσας θέσεως, χωρίς η εν λόγω κατάργηση της θέσεως εργασίας να εξαρτάται οπωσδήποτε από την προϋπόθεση ότι το σύνολο των επιβεβλημένων καθηκόντων θα εκτελούνται από προσωπικό μειωμένο σε σύγκριση με το προ της αναδιοργανώσεως (βλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2020, VP κατά Cedefop,
T‑187/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2020:613
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επιπλέον, εν αντιθέσει προς τους μονίμους υπαλλήλους, η σταθερότητα της απασχολήσεως των οποίων κατοχυρώνεται από τον ΚΥΚ, οι έκτακτοι υπάλληλοι υπάγονται σε άλλο καθεστώς, το οποίο βασίζεται στη σύμβαση πρόσληψης που συνάπτεται με το οικείο θεσμικό όργανο. Από το άρθρο 47, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του [καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΚΛΠ)] προκύπτει ότι η διάρκεια της σχέσης εργασίας μεταξύ ενός οργάνου και ενός εκτάκτου υπαλλήλου που προσλαμβάνεται για ορισμένο χρόνο διέπεται ακριβώς από τους όρους που προβλέπει η συναφθείσα μεταξύ των μερών σύμβαση (απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2018, Wahlström κατά Frontex,
T‑591/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2018:938
, σκέψη
).
Εντούτοις, επισημαίνεται ότι, όταν η Διοίκηση θεσπίζει, με εσωτερική οδηγία, ειδικό καθεστώς, με σκοπό ιδίως τη διασφάλιση της διαφάνειας της διαδικασίας ανανέωσης των συμβάσεων καθώς και την ορθή εφαρμογή ορισμένων διαδικαστικών προϋποθέσεων, το καθεστώς αυτό συνιστά αυτοπεριορισμό της εξουσίας εκτιμήσεως του θεσμικού οργάνου, από το οποίο η Διοίκηση δεν μπορεί να παρεκκλίνει παρά μόνον εφόσον διευκρινίσει με σαφήνεια τους λόγους οι οποίοι μπορούν να δικαιολογήσουν την αλλαγή αυτή, διότι άλλως παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης (απόφαση της 26ης Σεπτεμβρίου 2017, Hanschmann κατά Ευρωπόλ,
T‑562/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:664
, σκέψη
).
Στην υπό κρίση υπόθεση, κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι η απόφαση της 28ης Μαρτίου 2019, η οποία καθορίζει τη γενική πολιτική της Ευρωπόλ όσον αφορά την ανανέωση των συμβάσεων, συνιστά εσωτερική οδηγία κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 87 ανωτέρω. Πράγματι, η απόφαση αυτή έχει ως αποτέλεσμα τη θέσπιση ειδικού καθεστώτος το οποίο εξαρτά την ανανέωση των συμβάσεων για αόριστο χρόνο από τρεις σωρευτικές προϋποθέσεις.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2019, η ανανέωση της σύμβασης για αόριστο χρόνο υπόκειται σε τρία κριτήρια, ήτοι, πρώτον, στη συνεχιζόμενη ανάγκη για τη θέση εργασίας ή την εκπλήρωση των καθηκόντων, συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών προβλέψιμων εξελίξεων, δεύτερον, στις ικανότητες και τις δεξιότητες του υπαλλήλου και τη συνάφειά τους προς την κατεχόμενη θέση ή τα καθήκοντα που εκτελεί και, τρίτον, στη σταθερά υψηλή επίδοση του οικείου υπαλλήλου.
Εν προκειμένω, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, κατ’ ουσίαν, ότι, μολονότι η συνεχιζόμενη ανάγκη για τη θέση καθώς και η σταθερά υψηλή επίδοση του προσφεύγοντος δεν αμφισβητούνται, εντούτοις τίθενται εν αμφιβόλω οι ικανότητες και οι δεξιότητές του, καθώς και η συνάφειά τους προς την κατεχόμενη θέση, υπό το πρίσμα των προβλέψιμων μελλοντικών εξελίξεων.
Επομένως, η Ευρωπόλ εφάρμοσε εν προκειμένω τα δύο πρώτα κριτήρια, ήτοι, αφενός, το κριτήριο της συνεχιζόμενης ανάγκης για τη θέση εργασίας και την εκπλήρωση των καθηκόντων, υπό το πρίσμα των μελλοντικών προβλέψιμων εξελίξεων, και, αφετέρου, το κριτήριο των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων του υπαλλήλου και της συνάφειάς τους προς την κατεχόμενη θέση, και διαπίστωσε αναντιστοιχία μεταξύ των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων του προσφεύγοντος και των μελλοντικών προβλέψιμων εξελίξεων όσον αφορά [
εμπιστευτικό
].
Πρέπει να εξεταστεί αν η κατά τα ανωτέρω εφαρμογή των κριτηρίων, η οποία αμφισβητείται από τον προσφεύγοντα, είναι, όπως υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ο τελευταίος, αδικαιολόγητη και ασυνεπής.
Πρώτον, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, προς το συμφέρον της υπηρεσίας, η Ευρωπόλ, πριν λάβει την απόφαση για την ανανέωση της σύμβασης, έπρεπε, κατά τρόπο υπεύθυνο, να αξιολογήσει τις μελλοντικές αλλαγές και τις προβλέψιμες εξελίξεις.
Εν προκειμένω, η Ευρωπόλ, λαμβάνοντας υπόψη πλείονα στρατηγικά έγγραφα προγραμματισμού σχετικά με τη δραστηριότητά της, έκρινε, αφενός, ότι το τμήμα [
εμπιστευτικό
] έπρεπε να ασκεί επιχειρησιακές δραστηριότητες και όχι μόνο δραστηριότητες υποστήριξης των επιχειρησιακών δραστηριοτήτων των άλλων τμημάτων, οπότε ο προϊστάμενος του τμήματος [
εμπιστευτικό
] έπρεπε να διαθέτει πρόσθετες ικανότητες.
Αφετέρου, η Ευρωπόλ, αφού αξιολόγησε τις δεξιότητες και τις ικανότητες του προσφεύγοντος, λαμβάνοντας υπόψη τον ατομικό φάκελο και τις παρατηρήσεις του που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας ανανέωσης της σύμβασης, έκρινε ότι οι δεξιότητες και οι ικανότητές του δεν ανταποκρίνονταν στις μελλοντικές εξελίξεις όσον αφορά [
εμπιστευτικό
].
Δεύτερον, αν, όπως υποστηρίζει ο προσφεύγων, τα κριτήρια του άρθρου 4, παράγραφος 3, της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2019 έπρεπε να εφαρμοστούν με εντελώς αυτοτελή τρόπο, η εφαρμογή αυτή θα είχε ενδεχομένως ως αποτέλεσμα να οφείλει η Ευρωπόλ να ανανεώσει τη σύμβαση υπαλλήλου, μολονότι οι δεξιότητές του δεν ανταποκρίνονται στις ευλόγως προβλέψιμες στο μέλλον απαιτήσεις της κατεχόμενης θέσης, όπερ θα αντέβαινε προδήλως στο συμφέρον της υπηρεσίας και στον σκοπό της προβλεπόμενης στο εν λόγω άρθρο διαδικασίας.
Επομένως, υπό το πρίσμα των παρατηρήσεων αυτών και λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως της ΑΣΣΠΑ όσον αφορά την ανανέωση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου για αόριστο χρόνο, δεν προκύπτει ότι μπορεί να προσαφθεί στην Ευρωπόλ ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή των κριτηρίων αξιολόγησης του υποψηφίου για την ανανέωση της σύμβασης.
Κατά δεύτερον, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δεν στηρίζεται σε μελλοντική αναδιοργάνωση του οργανισμού, αλλά στο γεγονός ότι οι δεξιότητες και οι ικανότητες του προσφεύγοντος δεν αντιστοιχούσαν στο προφίλ της θέσης υπό το πρίσμα των μελλοντικών και προβλέψιμων εξελίξεων που την αφορούν.
Η θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] διατηρήθηκε στο οργανόγραμμα της Ευρωπόλ, αλλά οι ανάγκες της θέσης που αντιστοιχούν σε νέες ικανότητες επαναπροσδιορίστηκαν, με αποτέλεσμα η θέση αυτή να απαιτεί πρόσθετες ικανότητες, χωρίς ωστόσο να καταργηθεί ή να αναδιοργανωθεί.
Επομένως, η απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2020, VP κατά Cedefop (
T‑187/18
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2020:613
), με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση περί μη ανανέωσης της σύμβασης υπαλλήλου με την αιτιολογία ότι η εν λόγω απόφαση βασιζόταν σε μελλοντική αναδιοργάνωση, ενώ δεν είχε ληφθεί συναφώς καμία συγκεκριμένη απόφαση, δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής εν προκειμένω.
Κατά τρίτον, όσον αφορά το επιχείρημα ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διευκρινίζει τις ικανότητες που απαιτούνται για την πλήρωση της θέσης του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] στο μέλλον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στην προσβαλλόμενη απόφαση, η ΑΣΣΠΑ διευκρίνισε ότι [
εμπιστευτικό
] πρόκειται για καθοριστικής σημασίας ικανότητες και ότι η «ικανότητα διεύθυνσης [
εμπιστευτικό
] θα είναι πρωταρχικής σημασίας για τον προϊστάμενο του τμήματος [
εμπιστευτικό
]».
Επιπλέον, από διάφορα έγγραφα της δικογραφίας, τόσο στρατηγικής φύσης, όπως η στρατηγική της Ευρωπόλ 2020+, όσο και προγραμματικής φύσης, ιδίως από τα έγγραφα προγραμματισμού της Ευρωπόλ και ειδικότερα τα έγγραφα προγραμματισμού της περιόδου 2020‑2022, συμπεριλαμβανομένων των αρμοδιοτήτων που ανατέθηκαν στην Ευρωπόλ στο πλαίσιο του προγράμματος διαλειτουργικότητας της Ένωσης, στα οποία συνέβαλε ο προσφεύγων υπό την ιδιότητά του ως προϊστάμενος του τμήματος [
εμπιστευτικό
], προκύπτει ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να αγνοεί το γεγονός ότι οι συζητήσεις επί των μελλοντικών αυτών αναγκών όσον αφορά [
εμπιστευτικό
] άρχισαν το 2019.
Στο πλαίσιο αυτό, τόσο η προσβαλλόμενη απόφαση όσο και οι διευκρινίσεις που δόθηκαν με το ενημερωτικό έγγραφο της 5ης Μαΐου 2020, καθώς και τα προσβάσιμα στον προσφεύγοντα έγγραφα, όπως η στρατηγική της Ευρωπόλ 2020+, ο οδικός χάρτης της Ευρωπόλ για τη διαλειτουργικότητα, το έγγραφο προγραμματισμού της Ευρωπόλ 2020‑2022, το σχέδιο εγγράφου προγραμματισμού 2021‑2023, η έκθεση της Ευρωπόλ προς τα εξωτερικά ενδιαφερόμενα μέρη, το σχέδιο της Ευρωπόλ για τη διαλειτουργικότητα της Ένωσης και οι εκθέσεις της Ευρωπόλ σχετικά με την εφαρμογή της στρατηγικής της Ευρωπόλ 2020+, παρείχαν οπωσδήποτε τη δυνατότητα στον προσφεύγοντα να κατανοήσει τις απαιτούμενες για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] δεξιότητες και ικανότητες.
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι η Ευρωπόλ όφειλε να αξιολογήσει τις δεξιότητες και τις ικανότητες του προσφεύγοντος βάσει διαδικασίας ή δοκιμασίας, επισημαίνεται ότι τέτοια δοκιμασία δεν προβλέπεται στην απόφαση της 28ης Μαρτίου 2018, η οποία καθορίζει τη διαδικασία ανανέωσης των συμβάσεων. Οι δεξιότητες και οι ικανότητες του υπαλλήλου εξετάζονται από τον εκτελεστικό διευθυντή λαμβανομένης υπόψη της απόδοσης του υπαλλήλου, του προσωπικού του φακέλου, συμπεριλαμβανομένων του βιογραφικού του σημειώματος και των σχολίων που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της διαδικασίας ανανέωσης, διαδικασία την οποία τήρησε εν προκειμένω η ΑΣΣΠΑ. Η εφαρμογή συμπληρωματικής διαδικασίας, υπό τη μορφή δοκιμασίας ή συνέντευξης, όπως ζήτησε ο προσφεύγων, θα ερχόταν σε αντίθεση με το γράμμα της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2018 και θα μπορούσε να συνεπάγεται παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.
Κατά τέταρτον, όσον αφορά την κατάταξη της θέσης του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] μεταξύ των θέσεων «στις οποίες η πρόσβαση είναι περιορισμένη», αρκεί η διαπίστωση ότι η μεταβολή αυτή, εν προκειμένω, έλαβε χώρα μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να έχει οποιαδήποτε επίπτωση στη νομιμότητά της. Επομένως, το ζήτημα αν η εν λόγω μεταβολή μπορούσε να αντιταχθεί στον προσφεύγοντα είναι άνευ σημασίας.
Κατά πέμπτον, όσον αφορά την αιτίαση ότι ο νεοπροσληφθείς προϊστάμενος του τμήματος [
εμπιστευτικό
] δεν διαθέτει πρόσθετες ικανότητες σε σχέση με εκείνες του προσφεύγοντος, επισημαίνεται ότι τα σχετικά επιχειρήματα στηρίζονται στην προσωπική αντίληψη του προσφεύγοντος σχετικά με διαθέσιμες στο κοινό πληροφορίες. Εντούτοις, όπως υποστηρίζει η Ευρωπόλ, οι πληροφορίες αυτές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν φάκελο υποψηφιότητας στο πλαίσιο διαδικασίας επιλογής.
Όσον αφορά το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι ο διορισμός [
εμπιστευτικό
] υπαλλήλου στη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] στην οποία δύο άλλοι προϊστάμενοι μονάδας είναι επίσης [
εμπιστευτικό
] συνιστά παράβαση του άρθρου 27 του ΚΥΚ, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο υποψήφιος που επελέγη για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] έχει την [
εμπιστευτικό
] ιθαγένεια, ενώ δύο άλλοι προϊστάμενοι μονάδας έχουν την [
εμπιστευτικό
] ιθαγένεια.
Επομένως, ελλείψει άλλων αποδεικτικών στοιχείων, δεν προκύπτει ότι η Ευρωπόλ, διορίζοντας ως προϊστάμενο του τμήματος [
εμπιστευτικό
] [
εμπιστευτικό
] υπάλληλο, [
εμπιστευτικό
] ιθαγένειας, ενώ δύο προϊστάμενοι μονάδας του τμήματος αυτού έχουν την [
εμπιστευτικό
] ιθαγένεια, παρέβη το άρθρο 27 του ΚΥΚ, το οποίο επιβάλλει, μεταξύ άλλων, στους οργανισμούς της Ένωσης να προσλαμβάνουν το προσωπικό τους με την ευρύτερη δυνατή γεωγραφική βάση μεταξύ των υπηκόων των κρατών μελών της Ένωσης και τους απαγορεύει να επιφυλάσσουν θέσεις εργασίας στους υπηκόους ορισμένου κράτους μέλους.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τέταρτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
Στο πλαίσιο του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η επαγγελματική του πείρα, οι δεξιότητές του και η ικανότητά του να προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες καταδεικνύουν ότι διαθέτει τα απαιτούμενα προσόντα για να αναλάβει τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] και ότι, επομένως, η εκτελεστική διευθύντρια υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ως προς τις ικανότητές του να εκτελέσει τα καθήκοντά του υπό το πρίσμα των μελλοντικών και προβλέψιμων εξελίξεων της θέσης του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
].
Επιπλέον, ο προσφεύγων εκθέτει ότι δεν γνώριζε τις νέες οργανωτικές ανάγκες, καθόσον οι απαιτούμενες ικανότητες δεν περιλαμβάνονταν στις απαιτήσεις ή στις περιγραφές της διαθέσιμης θέσης.
Εν πάση περιπτώσει, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι δεν έτυχε ίσης μεταχείρισης έναντι των λοιπών υποψηφίων για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] όσον αφορά τον τρόπο αξιολόγησης των ικανοτήτων του.
Η Ευρωπόλ αμφισβητεί τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος.
Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, μολονότι η Διοίκηση διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά την ανανέωση σύμβασης ορισμένου χρόνου για αόριστο χρόνο, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 82 και 83 ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο, όταν επιλαμβάνεται προσφυγής ακυρώσεως κατά πράξης εκδοθείσας στο πλαίσιο άσκησης της εξουσίας αυτής, ασκεί παρά ταύτα έλεγχο νομιμότητας, ο οποίος διενεργείται σε διάφορα επίπεδα. Προκειμένου για αίτημα ακυρώσεως απόφασης για τη μη ανανέωση σύμβασης εκτάκτου υπαλλήλου, η οποία απόφαση συνιστά βλαπτική πράξη, ο έλεγχος που ασκεί ο δικαστής της Ένωσης πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση ότι δεν υφίσταται πλάνη περί το δίκαιο, πρόδηλη πλάνη κατά την εκτίμηση του συμφέροντος της υπηρεσίας, το οποίο δικαιολογεί την έκδοση τέτοιας απόφασης, ούτε δε κατάχρηση εξουσίας, καθώς και ότι δεν υφίσταται παράβαση του καθήκοντος μέριμνας το οποίο υπέχει ένα διοικητικό όργανο όταν καλείται να αποφασίσει σχετικά με την ανανέωση σύμβασης που το συνδέει με έναν από τους μη μόνιμους υπαλλήλους του. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο ελέγχει αν η απόφαση της Διοίκησης ενέχει διαδικαστικές πλημμέλειες ή ουσιαστικές ανακρίβειες (πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2018, Wahlström κατά Frontex,
T‑591/16
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2018:938
, σκέψη
).
Εξάλλου, μια πλάνη μπορεί να χαρακτηριστεί πρόδηλη μόνον όταν γίνεται εύκολα αντιληπτή και μπορεί με ευχέρεια να εντοπιστεί, με γνώμονα τα κριτήρια από τα οποία εξαρτάται η άσκηση της επίμαχης εξουσίας λήψης αποφάσεων. Κατά συνέπεια, η διαπίστωση πρόδηλης πλάνης εκ μέρους της Διοίκησης κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, ικανής να δικαιολογήσει την ακύρωση απόφασης, προϋποθέτει ότι τα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία εναπόκειται στον προσφεύγοντα να προσκομίσει, αρκούν για την ανατροπή των εκτιμήσεων της Διοίκησης. Με άλλα λόγια, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από πρόδηλη πλάνη πρέπει να απορρίπτεται εάν, παρά τα στοιχεία που προσκομίζει ο προσφεύγων, η προσβαλλόμενη εκτίμηση μπορεί να γίνει δεκτή ως αληθής ή έγκυρη (βλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2021, HB κατά ΕΤΕπ,
T‑689/20
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2021:891
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Τα επιχειρήματα που προβάλλει o προσφεύγων προς στήριξη του τέταρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων.
Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται στην αιτιολογία ότι οι δεξιότητες και οι ικανότητες του προσφεύγοντος δεν ανταποκρίνονταν στις ανάγκες της Ευρωπόλ για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] υπό το πρίσμα των μελλοντικών προβλέψιμων εξελίξεων.
Κατά πρώτον, όσον αφορά το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι η απόδοσή του, η πείρα του και η προσαρμοστική του ικανότητα αποδεικνύουν ότι διέθετε τις δεξιότητες και τις ικανότητες που απαιτούνται για να αναλάβει τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
], επισημαίνεται ότι η Ευρωπόλ δεν αμφισβητεί ούτε τις υψηλές επιδόσεις του προσφεύγοντος ούτε την προσαρμοστική του ικανότητα. Ο λόγος που δικαιολόγησε τη μη ανανέωση της σύμβασης του προσφεύγοντος έγκειται στην αναντιστοιχία των προσόντων του προς τις μελλοντικές ανάγκες της Ευρωπόλ, ήτοι σε σχέση με την απαιτούμενη πλέον ικανότητα [
εμπιστευτικό
]. Εξ αυτών προκύπτει ότι προσδιορίστηκαν νέες ανάγκες και πρόσθετοι τομείς εμπειρογνωσίας και ότι, κατά την Ευρωπόλ, οι ικανότητες του προσφεύγοντος δεν αρκούν για να ανταποκριθούν στα νέα αυτά δεδομένα.
Καίτοι ο προσφεύγων δηλώνει ότι διαθέτει τις νέες ικανότητες και δεξιότητες οι οποίες προσδιορίστηκαν για τη θέση, δεν εκθέτει με σαφήνεια τις εν λόγω ικανότητες και, ως εκ τούτου, δεν αποδεικνύει ότι η πείρα του στην Ευρωπόλ ή η προηγούμενη επαγγελματική πείρα του τον καθιστούν ικανό να ανταποκριθεί στις ανάγκες της Ευρωπόλ για άτομο που διαθέτει την ικανότητα να [
εμπιστευτικό
] και επιπλέον να [
εμπιστευτικό
].
Επιπλέον, μολονότι ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η περιγραφή της θέσης στην προκήρυξη κενής θέσης που δημοσιεύθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2021 δεν περιελάμβανε καμία πρόσθετη ικανότητα σε σχέση με τα καθήκοντά του, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει εντούτοις ότι, κατόπιν της μη ανανέωσης της σύμβασης του προσφεύγοντος, η Ευρωπόλ δημοσίευσε προκήρυξη κενής θέσης για την πλήρωση της θέσης του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
], στην οποία πλείονα καθήκοντα δεν περιλαμβάνονταν στα καθήκοντα του προσφεύγοντος, μεταξύ άλλων τα [
εμπιστευτικό
].
Ως εκ τούτου, προκύπτει ότι τα καθήκοντα που είχαν ανατεθεί στον προσφεύγοντα στο πλαίσιο της Ευρωπόλ δεν ανταποκρίνονταν στις μελλοντικές και προβλέψιμες απαιτήσεις της θέσης του προϊσταμένου του τμήματος [
εμπιστευτικό
] και ότι ο προσφεύγων δεν απέδειξε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως εκ μέρους της Ευρωπόλ ως προς το ότι δεν διέθετε τις αναγκαίες ικανότητες για να διατηρήσει τη θέση αυτή στο μέλλον, στο πλαίσιο σύμβασης αορίστου χρόνου.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος σύμφωνα με τα οποία δεν έλαβε γνώση των νέων οργανωτικών αναγκών, πρέπει να γίνει παραπομπή στο σκεπτικό σχετικά με τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως και να υπογραμμιστεί ότι οι μελλοντικές εξελίξεις στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και της επικοινωνίας προσδιορίζονται σαφώς σε πλείονα στρατηγικά έγγραφα στην προετοιμασία των οποίων συμμετείχε ο προσφεύγων και επί των οποίων του δόθηκε η δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του δύο φορές στο πλαίσιο της διαδικασίας ανανέωσης, καθώς και να περιγράψει τις δεξιότητές του οι οποίες ενδεχομένως δεν περιλαμβάνονταν στον προσωπικό του φάκελο.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ο προσφεύγων δεν προσκομίζει επαρκή στοιχεία ικανά να ανατρέψουν τις εκτιμήσεις της Ευρωπόλ όσον αφορά την αναντιστοιχία του προφίλ του με τις νέες ανάγκες της υπηρεσίας, σύμφωνα με τη μνημονευόμενη στη σκέψη 115 ανωτέρω νομολογία.
Κατά συνέπεια, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η Ευρωπόλ υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι ο προσφεύγων δεν διέθετε τις δεξιότητες και τις ικανότητες που ανταποκρίνονταν στις νέες ανάγκες της υπηρεσίας. Επομένως, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει τον QM στα δικαστικά έξοδα.

da Silva Passos
Valančius
Sampol Pucurull
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 9 Νοεμβρίου 2022.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις της παρούσας αποφάσεως των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.