CELEX: 62021CJ0613
Hogere voorziening
Openbare dienst
Ambtenaren
Procedure voor de aanstelling in een ambt van directeur
Kennisgeving van vacature en aankondiging van aanwerving
Afwijzing van de sollicitatie van een kandidaat en aanstelling van een andere kandidaat
Onregelmatigheid van de aanwervingsprocedure
Kennelijke beoordelingsfout
Transparantie
Gelijke behandeling

Met zijn hogere voorziening verzoekt het Europees Parlement om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 14 juli 2021,  Carbajo Ferrero/Parlement (T‑670/19, niet gepubliceerd, EU:T:2021:435; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht, ten eerste, het besluit van het Parlement van 10 december 2018 tot afwijzing van de sollicitatie van Fernando Carbajo Ferrero en tot aanstelling van een andere kandidaat, A, in het ambt van directeur van het directoraat-generaal Communicatie – directoraat Media van het Parlement (hierna: „litigieus besluit”) heeft vernietigd en, ten tweede, het Parlement heeft veroordeeld tot betaling aan Carbajo Ferrero van een schadevergoeding van 40 000 EUR voor de door hem geleden materiële schade.

Voorgeschiedenis van het geding
De voorgeschiedenis van het geding is uiteengezet in de punten 1 tot en met 18 van het bestreden arrest en kan ten behoeve van de onderhavige procedure als volgt worden samengevat.
Carbajo Ferrero is op 21 april 1986 als ambtenaar in dienst getreden van het Parlement. Hij heeft binnen het Parlement diverse functies vervuld op het gebied van pers, voorlichting, cultuur en media.
Met het oog op de vervulling van het ambt van directeur van het directoraat-generaal Communicatie – directoraat Media (hierna: „directeur Media”) heeft het Parlement op 27 februari 2018 ingevolge artikel 29, lid 1, onder a), van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie een kennisgeving van vacature (hierna: „kennisgeving van vacature”) gepubliceerd. De uiterste datum voor indiening van de sollicitaties was 23 maart 2018. Carbajo Ferrero heeft op deze kennisgeving gereageerd op 22 maart 2018.
Naar aanleiding van de kennisgeving van vacature heeft het Parlement drie sollicitaties ontvangen. Om voor de vervulling van het ambt van directeur Media uit meer kandidaten te kunnen kiezen, heeft het Parlement echter op 27 maart 2018 ingevolge artikel 29, lid 1, onder b), van het Statuut van ambtenaren van de Europese Unie een kennisgeving van overgang (hierna: „kennisgeving van overgang”) gepubliceerd. Voorts heeft het Parlement op 13 april 2018 ingevolge artikel 29, lid 2, van het Statuut van ambtenaren van de Europese Unie in het
Publicatieblad van de Europese Unie
(PB 2018, C 132 A, blz. 1) een aankondiging van aanwerving (hierna: „aankondiging van aanwerving”) gepubliceerd.
De in de aankondiging van aanwerving aangegeven uiterste datum voor indiening van de sollicitaties was vastgesteld op 27 april 2018. In totaal hebben zestien kandidaten gesolliciteerd, van wie drie hebben gereageerd op de kennisgeving van vacature, één op de kennisgeving van overgang en twaalf op de aankondiging van aanwerving. Van deze kandidaten heeft A op 26 april 2018 gesolliciteerd naar aanleiding van de aankondiging van aanwerving.
In afwachting van de aanstelling van een directeur Media heeft Carbajo Ferrero vanaf 1 juni 2018 de uitvoering van de bij dat ambt behorende taken ad interim op zich genomen om de continuïteit van de dienstverlening binnen het directoraat Media te waarborgen.
In het kader van de procedure tot aanstelling van de directeur Media is een raadgevend comité voor de benoeming van hogere ambtenaren (hierna: „raadgevend comité”) ingesteld overeenkomstig het besluit van het Bureau van het Parlement (hierna: „Bureau”) van 16 mei 2000 tot vaststelling van de fasen van de procedure voor de benoeming van hogere ambtenaren, zoals gewijzigd bij het besluit van het Bureau van 18 februari 2008 (hierna: „besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure”).
Tijdens zijn vergadering van 4 oktober 2018 heeft het raadgevend comité criteria vastgesteld voor de vergelijkende beoordeling van de verdiensten van de kandidaten (hierna: „vergelijkende beoordelingscriteria”). Op basis van die criteria heeft het raadgevend comité een kandidatenlijst opgesteld en het Bureau geadviseerd wie voor een gesprek moest worden uitgenodigd. Het Bureau heeft dat advies eensgezind overgenomen. Tot de voor het gesprek uitgenodigde kandidaten behoorden Carbajo Ferrero, die naar aanleiding van de kennisgeving van vacature had gesolliciteerd, A, die naar aanleiding van de aankondiging van aanwerving had gesolliciteerd, en B, de enige kandidaat die naar aanleiding van de kennisgeving van overgang had gesolliciteerd. Alvorens deze kandidaten te horen, heeft het raadgevend comité zeven gespreksonderwerpen of -thema’s vastgesteld om de sollicitaties te beoordelen en na die gesprekken een rangschikking van de sollicitanten te maken.
Op 19 november 2018 zijn de gesprekken gevoerd. Op basis van deze gesprekken heeft het raadgevend comité een gemotiveerd verslag aan het Bureau uitgebracht opdat een besluit kon worden genomen op de sollicitaties. In dat verslag, waaraan een advies in bijlage was gehecht, stonden de kandidaten in volgorde van verdienste gerangschikt opdat kon worden bepaald welke kandidaten de beste kwalificaties hadden voor het ambt van directeur Media. Tijdens de vergadering van 10 december 2018 heeft het raadgevend comité een rangorde van drie kandidaten voorgesteld, waarbij A op de eerste plaats stond, Carbajo Ferrero op de tweede plaats en B op de derde plaats. Het Bureau heeft in zijn hoedanigheid van het tot aanstelling bevoegde gezag (hierna: „TABG”) besloten om het advies van het raadgevend comité over te nemen en heeft A aangesteld in het betrokken ambt.
Op 11 december 2018 heeft de directeur-generaal van het directoraat-generaal Communicatie van het Parlement zijn medewerkers meegedeeld dat de aanwervingsprocedure was afgerond en aan Carbajo Ferrero zijn dank uitgesproken voor de uitvoering van de taken die hij vanaf 1 juni 2018 ad interim bij dit directoraat-generaal Communicatie – directoraat Media op zich had genomen.
Bij e-mail van 12 december 2018 heeft de secretaris-generaal van het Parlement Carbajo Ferrero in kennis gesteld van het litigieuze besluit.
Op 8 maart 2019 heeft Carbajo Ferrero krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) tegen het litigieuze besluit een klacht ingediend, die op 21 juni 2019 is afgewezen.

Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 1 oktober 2019, heeft Carbajo Ferrero krachtens artikel 270 VWEU beroep ingesteld tot, ten eerste, nietigverklaring van het litigieuze besluit en, ten tweede, vergoeding van de schade die hij door dat besluit beweert te hebben geleden.
Carbajo Ferrero heeft tot staving van zijn beroep vijf middelen aangevoerd.
Het Gerecht is in het bestreden arrest overgegaan tot onderzoek van het tweede onderdeel van het tweede middel, waarmee werd gesteld dat de selectieprocedure in strijd was met artikel 27 van het Statuut en met de beginselen van rechtszekerheid, transparantie, behoorlijk bestuur en gelijke behandeling.
In dit verband heeft het Gerecht in de punten 111 tot en met 123 van het bestreden arrest in wezen geoordeeld dat de ruime beoordelingsvrijheid waarover de administratie beschikt ter zake van de wijze waarop  de selectieprocedure wordt georganiseerd, wordt afgebakend door de eerbiediging van het beginsel van gelijke behandeling van de kandidaten en van het beginsel van de objectiviteit van de keuze onder die kandidaten, welke vereisen dat, enerzijds, de vergelijkende beoordelingscriteria vóór aanvang van de aanwervingsprocedure worden vastgesteld en, anderzijds, die criteria tijdens de selectieprocedure niet worden gewijzigd teneinde het risico te vermijden dat die criteria aangepast worden aan de ontvangen sollicitaties. Het Gerecht heeft in punt 119 van het bestreden arrest opgemerkt dat het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure voorziet in de invoering van vergelijkende beoordelingscriteria van de verdiensten  aan het begin van de aanwervingsprocedure, namelijk vóór ontvangst van de sollicitaties, en niet in de mogelijkheid voorziet dat deze criteria in de gespreksfase worden gewijzigd.
Het Gerecht heeft vastgesteld dat zij in casu, ofschoon dergelijke criteria het mogelijk hadden gemaakt de sollicitaties zo in te delen dat slechts bepaalde kandidaten geselecteerd zouden worden, niet werden gehanteerd tijdens de gesprekken die met de kandidaten waren gevoerd, noch bij de beoordeling van de antwoorden die op de vragen zijn gegeven tijdens de gesprekken, die hebben geleid tot de rangschikking van de kandidaten in volgorde van verdienste. Tijdens de tweede fase van de selectieprocedure heeft het raadgevend comité immers zeven gespreksonderwerpen of -thema’s vastgesteld met het oog op de beoordeling van de kandidaten, die in volgorde van verdienste werden gerangschikt uitsluitend op basis van de antwoorden die zij hebben gegeven op de vragen met betrekking tot de onderwerpen of thema’s die tijdens deze gesprekken zijn besproken.
In de punten 124 en 125 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat het Parlement niet had aangetoond dat in de verschillende fasen van de selectieprocedure dezelfde criteria voor de vergelijking van de verdiensten waren gehanteerd, noch dat het Bureau – in zijn hoedanigheid van TABG – ervan op de hoogte was gebracht dat de criteria die door het raadgevend comité waren geformuleerd vóór ontvangst van de sollicitaties, niet werden gebruikt om de verdiensten van de kandidaten tijdens de gesprekken te vergelijken. Door in te stemmen met het tweede onderdeel van het tweede middel van het beroep van Carbajo Ferrero, voor zover daarmee werd opgekomen tegen het gebrek aan transparantie van de verschillende fasen van de aanwervingsprocedure en de daaruit voortvloeiende schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van het beginsel van gelijke behandeling, heeft het Gerecht derhalve geoordeeld dat het litigieuze besluit was vastgesteld na een onregelmatige procedure.
Het Gerecht heeft ook het tweede onderdeel van het derde middel en derhalve dat middel in zijn geheel aanvaard, voor zover Carbajo Ferrero daarmee stelde dat het litigieuze besluit een kennelijke beoordelingsfout bevatte als gevolg van het feit dat voor de sollicitatie van A werd gekozen zonder dat het TABG naar behoren in kennis was gesteld van de beroepservaring van Carbajo Ferrero. Het Gerecht is tot deze beoordeling gekomen na in punt 139 van het bestreden arrest te hebben vastgesteld dat uit het uittreksel uit het verslag over de gesprekken met de kandidaten – waarop het TABG zich heeft gebaseerd voor de vaststelling van het litigieuze besluit – niet bleek dat het raadgevend comité naar behoren rekening had gehouden met de beroepservaring van Carbajo Ferrero bij het directoraat-generaal Communicatie – directoraat Media van het Parlement, aangezien dat uittreksel enkel aangaf dat Carbajo Ferrero sinds 2009 eenheidshoofd binnen dat directoraat-generaal was, terwijl het Parlement niet betwistte dat hij in werkelijkheid sinds 1999 eenheidshoofd van dat directoraat was. Bovendien werd in dit uittreksel niet vermeld dat Carbajo Ferrero de uitvoering van de taken van het te vervullen ambt sinds 1 juni 2018 ad interim op zich had genomen.
Aangezien het Gerecht van oordeel was dat het litigieuze besluit was vastgesteld na een onregelmatige procedure en een kennelijke beoordelingsfout bevatte ten gevolge van de onjuistheid van de aan het TABG verstrekte informatie, heeft het dit besluit nietig verklaard zonder de andere door Carbajo Ferrero ter ondersteuning van het derde, het vierde en het vijfde middel  aangevoerde argumenten te onderzoeken.
Bovendien heeft het Gerecht de vordering tot schadevergoeding van Carbajo Ferrero gedeeltelijk toegewezen, voor zover zij betrekking had op de vergoeding van materiële schade, en het Parlement veroordeeld tot betaling aan Carbajo Ferrero van een bedrag van 40 000 EUR ter vergoeding van die schade.

Conclusies van partijen bij het Hof
Met zijn hogere voorziening verzoekt het Parlement het Hof:
–        primair, het bestreden arrest te vernietigen, de zaak naar het Gerecht terug te verwijzen en de beslissing omtrent de kosten aan te houden, en
–        subsidiair, het bestreden arrest te vernietigen, het beroep te verwerpen en Carbajo Ferrero te verwijzen in alle kosten.
Carbajo Ferrero verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening af te wijzen, en
–        het Parlement te verwijzen in de kosten.

Hogere voorziening
Het Parlement voert twee middelen aan ter ondersteuning van zijn hogere voorziening. Met het eerste middel betoogt het dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en van een onjuiste opvatting van de feiten door te oordelen dat de selectieprocedure onregelmatig was. Met het tweede middel betoogt het Parlement dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en van een onjuiste opvatting van de feiten en de bewijzen bij de beoordeling dat  het litigieuze besluit een kennelijke beoordelingsfout bevatte. Subsidiair stelt het Parlement bovendien ontoereikende motivering van het bestreden arrest en schending van het evenredigheidsbeginsel doordat het Gerecht heeft nagelaten de gevolgen van nietigverklaring van het litigieuze besluit te onderzoeken.

Eerste middel
Het eerste middel omvat vier onderdelen, die samen moeten worden onderzocht.

Argumenten van partijen
Met het eerste onderdeel van zijn eerste middel betoogt het Parlement dat het Gerecht bij de uitlegging van het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en op basis van tegenstrijdige gronden  heeft geoordeeld.
In de eerste plaats blijkt uit punt 4 van het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure voor de benoeming van hogere ambtenaren dat die procedure in twee fasen is opgedeeld: een eerste – facultatieve – fase bestaande in een vergelijkende beoordeling van de verdiensten van de kandidaten op basis van de sollicitaties en de opstelling van een lijst van kandidaten, en een tweede fase bestaande in gesprekken die met de op die lijst geplaatste sollicitanten worden gevoerd. Het Parlement preciseert dat de vergelijkende beoordelingscriteria uitsluitend in de eerste fase van de selectieprocedure worden gebruikt, aangezien dit besluit in geen enkel geval voorschrijft dat diezelfde vergelijkende beoordelingscriteria in de tweede fase worden gehanteerd, en evenmin verbiedt om, eventueel, nieuwe criteria vast te stellen. Het geeft aan dat – in het kader van de betreffende selectieprocedure – het raadgevend comité drie vergelijkende beoordelingscriteria heeft vastgesteld en vervolgens zeven onderwerpen die tijdens de gesprekken met de sollicitanten moesten worden besproken. Het Parlement stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 117 tot en met 119 van het bestreden arrest te oordelen dat het de criteria voor de vergelijkende beoordeling van de verdiensten van de kandidaten – die in de eerste fase van de selectieprocedure zijn gebruikt – niet mocht wijzigen in de tweede fase van de selectieprocedure en bij de rangschikking van de sollicitanten in volgorde van verdienste. Het Gerecht heeft aldus de administratie haar  zeer ruime beoordelingsbevoegdheid bij de nadere uitwerking van de selectieprocedure ontnomen.
In de tweede plaats betoogt het Parlement dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest te oordelen dat het raadgevend comité het Bureau ten onrechte niet heeft ingelicht over het feit dat in de gespreksfase met de kandidaten geen gebruik was gemaakt van de vergelijkende beoordelingscriteria.
In de derde plaats beroept het Parlement zich op een tegenstrijdigheid in de motivering van het bestreden arrest. Het herinnert eraan dat het Gerecht in punt 65 van het bestreden arrest melding heeft gemaakt van een grief die  Carbajo Ferrero had geformuleerd ter ondersteuning van zijn exceptie van onwettigheid tegen het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure, waarmee hij stelt dat „dit besluit er niet in zou voorzien dat het raadgevend comité criteria vaststelt voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten tijdens hun gesprekken met oog op een rangschikking in volgorde van verdienste, noch dat die criteria aan het TABG worden meegedeeld”. Het is tegenstrijdig dat het Gerecht, zonder zich uitdrukkelijk over deze grief uit te spreken, deze exceptie van onwettigheid in haar geheel heeft verworpen, doch in de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat het feit dat aan het Bureau geen criteria voor de vergelijking van de verdiensten waren meegedeeld, een onjuiste rechtsopvatting oplevert.
Met het tweede onderdeel van zijn eerste middel betoogt het Parlement dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 111 en 112 van het bestreden arrest het beginsel van gelijke behandeling in die zin uit te leggen dat daaruit een algemene verplichting voortvloeit om die criteria vast te stellen vóór ontvangst van de sollicitaties, met een verbod om deze criteria tijdens de selectieprocedure te wijzigen.
In dit verband betwist het Parlement de relevantie van het arrest van 3 maart 1993, Booss en Fischer/Commissie (T‑58/91, EU:T:1993:15), waarop het Gerecht zich heeft gebaseerd om in de punten 111 en 112 van het bestreden arrest te oordelen dat de vergelijkende beoordelingscriteria tijdens de selectieprocedure ongewijzigd moeten blijven. Het Parlement benadrukt dat de zaak die tot dat arrest heeft geleid, betrekking had op een kennisgeving van vacature die was gepubliceerd op grond van artikel 29, lid 1, onder a), van het Statuut, terwijl het Bureau in de onderhavige zaak besloot om zijn keuzemogelijkheden te verruimen door een aankondiging van aanwerving te publiceren op grond van artikel 29, lid 2, van het Statuut. Laatstgenoemde bepaling voorziet in een buitengewone procedure, in de loop waarvan het TABG criteria kan toepassen die niet in de kennisgeving van vacature zijn vastgesteld. Het Parlement steunt zijn argumentatie op de arresten van 19 mei 1983, Mavridis/Parlement (289/81, EU:C:1983:142, punt 16) en  Verros/Parlement (306/81, EU:C:1983:143, punt 16).
Voorts voert het Parlement aan dat een algemeen verbod op wijziging van de vergelijkende beoordelingscriteria tijdens de selectieprocedure onverenigbaar is met artikel 5, eerste en derde volzin, van bijlage III bij het Statuut.
Het Parlement verwijt het Gerecht eveneens het beginsel van gelijke behandeling in casu onjuist te hebben toegepast. In dit verband merkt het Parlement ten eerste op dat het Gerecht nooit heeft geoordeeld dat het het rechtskader – dat door de kennisgeving van vacature, de kennisgeving van overgang en de aankondiging van aanwerving is vastgesteld – heeft geschonden. Ten tweede is het Parlement van mening dat het Gerecht niet heeft onderzocht of de tijdens de gesprekken met de kandidaten besproken onderwerpen verband hielden met de in de aankondiging van aanwerving geformuleerde voorwaarden en of sommige kandidaten werden bevoordeeld ten opzichte van andere kandidaten.
Met het derde onderdeel van zijn eerste middel betoogt het Parlement dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest te oordelen dat het Parlement het transparantiebeginsel had geschonden door het Bureau, in zijn hoedanigheid van het TABG, niet op de hoogte te brengen van de vermeende vervanging van de criteria voor de vergelijking van de verdiensten door de zeven onderwerpen of thema’s die voor de gesprekken met de sollicitanten waren vastgesteld. Bovendien stelt het Parlement dat het Gerecht ultra petita heeft beslist, aangezien Carbajo Ferrero in eerste aanleg had aangevoerd dat er sprake was van schending van het transparantiebeginsel jegens de kandidaten en niet jegens het Bureau.
Met het vierde onderdeel van het eerste middel stelt het Parlement dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat door in punt 119 van het bestreden arrest te overwegen dat de rangschikking in volgorde van verdienste niet „uitsluitend” mag worden gebaseerd op de antwoorden van de kandidaten op de zeven onderwerpen of thema’s die tijdens de gesprekken zijn besproken. Dienaangaande benadrukt het Parlement dat geenszins blijkt dat het Bureau met het oog op de rangschikking geen rekening heeft gehouden met de beroepservaring en de vakbekwaamheid van de kandidaten. Het Gerecht heeft deze omstandigheid zelfs erkend in punt 12 van het bestreden arrest.
Carbajo Ferrero werpt tegen dat dit middel moet worden afgewezen.

Beoordeling door het Hof
Volgens de rechtspraak van het Hof beschikt het TABG  weliswaar over een ruime beoordelingsvrijheid bij de vergelijking van de verdiensten van kandidaten en kan het daarbij met name bij de beoordeling van de sollicitaties de aard van het te vervullen ambt in aanmerking nemen, doch dient het dit te doen binnen het kader dat het zichzelf met de kennisgeving van vacature heeft gesteld (zie in die zin arrest van 7 februari 1990, Culin/Commissie, C‑343/87, EU:C:1990:49, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Op die grondslag heeft het Gerecht in punt 139 van het arrest van 28 september 2017, Hristov/Commissie en EMA (T‑495/16 RENV I en T‑495/16 RENV II, niet gepubliceerd, EU:T:2017:676), terecht opgemerkt dat het TABG, met name wanneer het een zeer hoog te vervullen functie betreft, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt bij de vergelijkende beoordeling van de verdiensten van de kandidaten voor een dergelijke functie. Deze ruime beoordelingsvrijheid moet echter worden uitgeoefend met volledige inachtneming van alle relevante toepasselijke regels, dat wil zeggen niet alleen met de kennisgeving van vacature, maar eveneens met de eventuele procedureregels die dat gezag heeft vastgesteld voor de uitoefening van haar beoordelingsvrijheid. De regels die op de aanstellingsprocedure van toepassing zijn, maken dus eveneens deel uit van het rechtskader dat het TABG nauwgezet in acht moet nemen bij de uitoefening van zijn ruime beoordelingsbevoegdheid.
Zoals de advocaat-generaal in de punten 48 tot en met 52 van haar conclusie in wezen benadrukt, maakt het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure deel uit van deze relevante toepasselijke regels en vormen deze onderling verbonden stappen tezamen één enkele selectieprocedure. De vaststelling door het raadgevend comité van de vergelijkende beoordelingscriteria, zoals voorzien in punt 4, onder a), van dat besluit, vormt – gelet op het feit dat het gaat om één enkele procedure – de hoeksteen van deze procedure in haar geheel, en de tijdens de gesprekken met de kandidaten besproken onderwerpen of thema’s, zoals voorzien in punt 4, onder e), van datzelfde besluit, dienen uit deze criteria voort te vloeien, opdat het raadgevend comité aan de hand van elk criterium de geschiktheid kan beoordelen van de kandidaten die zijn uitgenodigd voor een gesprek.
Derhalve moet worden vastgesteld dat het Gerecht punt 4 van het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure niet onjuist heeft uitgelegd door in de punten 111, 112, 114 en 119 van het bestreden arrest te oordelen dat de ruime beoordelingsbevoegdheid waarover de administratie beschikt ter zake van de wijze waarop de selectieprocedure wordt georganiseerd, zodanig is afgebakend dat, enerzijds, de vergelijkende beoordelingscriteria in de eerste fase van de selectieprocedure vóór de betreffende aanwervingsprocedure – namelijk vóór ontvangst van de sollicitaties – moeten worden vastgesteld op basis van de kennisgeving van vacature, de kennisgeving van overgang en de aankondiging van aanwerving, en, anderzijds, die criteria tijdens de selectieprocedure niet mogen worden gewijzigd.
Derhalve heeft het Gerecht in punt 118 van het bestreden arrest terecht geoordeeld dat de tijdens de gesprekken aan de kandidaten gestelde vragen geen nieuwe criteria voor de vergelijking van de verdiensten mogen worden, die worden vastgesteld nadat een shortlist van kandidaten is opgesteld die voor een gesprek worden uitgenodigd.
Het Gerecht heeft zich in de punten 111 en 112 van het bestreden arrest overigens terecht gebaseerd op punt 67 van het arrest van 3 maart 1993, Booss en Fischer/Commissie (T‑58/91, EU:T:1993:15), waarin wordt verwezen naar de punten 38 tot en met 40 van het arrest van 30 oktober 1974, Grassi/Raad (188/73, EU:C:1974:112), en naar de punten 20 tot en met 22 van het arrest van 7 februari 1990, Culin/Commissie (C‑343/87, EU:C:1990:49), volgens welke het beginsel van gelijke behandeling bij het verloop van een selectieprocedure van ambtenaren vereist dat de vergelijkende beoordelingscriteria vóór de betreffende aanwervingsprocedure worden vastgesteld en tijdens de procedure niet worden gewijzigd.
Het Parlement verwijst naar de arresten van 19 mei 1983 Mavridis/Parlement (289/81, EU:C:1983:142, punt 16) en Verros/Parlement (306/81, EU:C:1983:143, punt 16), volgens welke in het kader van de buitengewone procedure van artikel 29, lid 2, van het Statuut of wanneer een selectiecommissie is aangewezen waaraan het TABG zijn selectiebevoegdheid heeft overgedragen, het TABG niet verplicht is tot toepassing van bijlage III bij het Statuut betreffende de aankondiging van vergelijkend onderzoek en derhalve tijdens de procedure criteria kan hanteren die niet uitdrukkelijk in de kennisgeving van vacature zijn vermeld. Deze arresten werden echter niet gewezen in de context van een selectieprocedure waarvoor in een besluit, dat speciaal werd vastgesteld ter bepaling van de fasen van die procedure, is bepaald dat het raadgevend comité vergelijkende beoordelingscriteria moest vaststellen op basis van de tekst van de aankondiging van aanwerving. Op basis van die arresten kan het betoog van het Parlement, met name dat het mogelijk is de vergelijkende beoordelingscriteria tijdens de betrokken selectieprocedure te wijzigen, niet slagen.
Bijgevolg kan het Parlement niet stellen dat het Gerecht in de punten 117 tot en met 119 van het bestreden arrest het Bureau de mogelijkheid heeft ontnomen om een specifieke wijze van organisatie van de  selectieprocedure vast te stellen, hetgeen  onder zijn zeer ruime beoordelingsbevoegdheid valt,  door te oordelen dat het raadgevend comité had nagelaten het Bureau in zijn hoedanigheid van TABG  ervan op de hoogte te brengen dat de voor de eerste fase van de selectieprocedure vastgestelde criteria voor de vergelijking van de verdiensten niet waren gebruikt voor de vergelijking van  de verdiensten van de kandidaten tijdens de gesprekken. In die punten heeft het Gerecht immers enkel gepreciseerd dat de betrokken wijze van organisatie niet voldeed aan het vereiste dat de vergelijkende beoordeling van de kwalificaties en de vakbekwaamheden van de kandidaten gebeurt op basis van de criteria voor de vergelijking van de verdiensten die vóór ontvangst van de sollicitaties zijn vastgesteld op grond van de kennisgeving van vacature en de kennisgeving van overgang, en die tijdens de selectieprocedure niet kunnen worden gewijzigd.
Ook de argumenten van het Parlement dat het Gerecht in de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, moeten worden afgewezen.
Ten eerste kan het Parlement niet op goede grond aanvoeren dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het raadgevend comité het Bureau, in zijn hoedanigheid van TABG,  ten onrechte niet ervan op de hoogte had gebracht  dat de oorspronkelijk vastgestelde criteria voor de vergelijking van de verdiensten niet waren gehanteerd tijdens de gesprekken.
In dit verband blijkt uit punt 123 van het bestreden arrest – waarvan de inhoud niet wordt betwist in hogere voorziening – dat het Parlement in eerste aanleg weliswaar heeft gesteld dat de tijdens de gesprekken met de kandidaten besproken lijst van gespreksonderwerpen of -thema’s aan het Bureau, in zijn hoedanigheid van TABG, was meegedeeld, maar dat de oorspronkelijk vastgestelde criteria voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten niet waren gehanteerd tijdens de gesprekken of bij de beoordeling van de antwoorden op de vragen die waren gesteld tijdens de gesprekken die geleid hebben tot de rangschikking van de kandidaten in volgorde van verdienste, en dat het raadgevend comité het Bureau niet had gemeld dat deze criteria niet werden gebruikt. In punt 113 van het bestreden arrest heeft het Gerecht evenwel vastgesteld dat het TABG in kennis moest worden gesteld van de criteria voor de vergelijking van de verdiensten om het in staat te stellen om zowel op het moment waarop de shortlist van de voor een gesprek geselecteerde kandidaten wordt opgesteld als op het moment waarop die gesprekken met de kandidaten plaatsvinden,  te weten en te begrijpen op welke wijze die verdiensten zijn beoordeeld met het oog op hun rankschikking  in volgorde van voorkeur. Aangezien het Parlement voor het Gerecht niet heeft aangetoond dat de voor de gesprekken vastgestelde onderwerpen of thema’s beantwoordden aan de oorspronkelijk opgestelde criteria voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten en in het verlengde daarvan lagen, kan het Parlement het Gerecht bijgevolg niet verwijten in de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest te zijn nagegaan of het Bureau,  in zijn hoedanigheid van TABG, ervan op de hoogte was gebracht dat de criteria voor de vergelijking van de verdiensten niet waren gehanteerd tijdens de gesprekken.
Ten tweede stelt het Parlement ten onrechte dat het Gerecht in de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest ultra petita heeft beslist wat de schending van het transparantiebeginsel aangaat. Het Gerecht heeft een dergelijke schending vastgesteld in de context van de niet-eerbiediging van het beginsel van behoorlijk bestuur, betreffende  de niet-nakoming van de verplichting om het Bureau in kennis te stellen  van, enerzijds, de verbanden tussen de gespreksthema’s of -onderwerpen die tijdens de gesprekken met de kandidaten moesten worden behandeld, en de vergelijkende beoordelingscriteria die vóór de ontvangst van de sollicitaties waren vastgesteld en, anderzijds, het feit dat die criteria niet waren gehanteerd  tijdens de gesprekken.
Ten derde bestaat er – anders dan het Parlement betoogt – geen tegenstrijdigheid in de motivering met betrekking tot, enerzijds, de punten 66 tot en met 73 en, anderzijds, de punten 120 tot en met 124 van het bestreden arrest. In de punten 66 tot en met 73 van het bestreden arrest beperkt het Gerecht zich er immers toe te constateren dat het besluit tot vaststelling van de fasen van de procedure als een breed kader voor de selectieprocedure dient en dat het feit dat dit besluit niet in detail bepaalt hoe het advies wordt opgesteld en evenmin preciseert dat de dossiers van de kandidaten samen met het verslag over de gesprekken en het advies ter beschikking van het Bureau worden gesteld, niet volstaat om aan te nemen dat dit besluit in strijd is met de beginselen van behoorlijk bestuur, gelijke behandeling en non-discriminatie. Zoals de advocaat-generaal in punt 61 van haar conclusie opmerkt, heeft het Gerecht zich in dit stadium van zijn redenering nog niet uitgesproken over de coherentie van de tijdens de selectieprocedure toegepaste criteria of over het vereiste om het Bureau te informeren, zodat de vaststelling in punt 74 van het bestreden arrest niet afdoet aan de constatering in de punten 120 tot en met 124 van dat arrest.
Met betrekking tot het argument dat het Parlement heeft aangevoerd om aan te tonen dat het beginsel van gelijke behandeling – volgens hetwelk een verbod op wijziging van de vergelijkende beoordelingscriteria tijdens de selectieprocedure onverenigbaar is met artikel 5, eerste en derde volzin, van bijlage III bij het Statuut – verkeerd is uitgelegd, moet, net zoals Carbajo Ferrero doet, worden opgemerkt dat deze bijlage III niet van toepassing is op procedures op grond van artikel 29, lid 2, van het Statuut.
Wat de grief inzake de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling op het onderhavige geval betreft, moet om te beginnen worden vastgesteld dat deze grief niet ter zake dienend is, aangezien daarmee wordt beweerd dat het Gerecht niet heeft onderzocht of zelfs maar geoordeeld dat het Parlement het in de kennisgeving van vacature, de kennisgeving van overgang en de aankondiging van aanwerving vastgestelde rechtskader heeft geschonden. Zoals uit punt 112 van het bestreden arrest blijkt, houdt de wijziging van de criteria voor de vergelijking van de verdiensten immers het risico in dat die criteria worden aangepast aan de sollicitanten voor het te vervullen ambt. In dit verband is de beoordeling van de vraag of een dergelijke wijziging dat kader schendt, irrelevant.
Vervolgens geldt hetzelfde voor de beoordeling van de vraag of de zeven onderwerpen of thema’s – die voor de gesprekken met de kandidaten zijn vastgesteld en die uitsluitend tijdens die gesprekken zijn gevolgd – zijn vastgesteld op basis van de kennisgeving van aanwerving. Bovendien kan het Parlement niet stellen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door dit onderzoek niet te hebben verricht, aangezien het Parlement een dergelijke overeenstemming niet uitdrukkelijk heeft aangevoerd en al zeker niet heeft aangetoond  in eerste aanleg.
Wat ten slotte het risico betreft dat de criteria voor de vergelijking van de verdiensten worden aangepast aan de sollicitanten voor het te vervullen ambt, voert het Parlement in wezen aan dat een dergelijk hypothetisch risico op zich niet volstaat en dat het Gerecht dus had moeten onderzoeken of de vastgestelde gespreksonderwerpen of -thema’s daadwerkelijk in het voordeel van bepaalde kandidaten waren. Tot staving van zijn middel verwijst het Parlement naar de arresten van 6 februari 1986, Vlachou/Rekenkamer (143/84, EU:C:1986:55), en 13 juli 1989, Caturla-Poch en de la Fuente Pascual/Parlement (361/87 en 362/87, EU:C:1989:317), waaruit voortvloeit dat wanneer een jury beoordelingscriteria vaststelt na ontvangst van de lijst van de tot de examens toegelaten kandidaten, schending van het beginsel van gelijke behandeling enkel kan worden vastgesteld nadat is  onderzocht of die criteria objectief beschouwd van dien aard zijn dat sommige kandidaten worden bevoordeeld en anderen worden benadeeld.
Zoals de advocaat-generaal in punt 63 van haar conclusie benadrukt, volgt uit die rechtspraak echter niet dat het voor de constatering dat het beginsel van gelijke behandeling in een selectieprocedure is geschonden, noodzakelijk is om in ieder specifiek geval te onderzoeken of sommige kandidaten zijn bevoordeeld en anderen benadeeld. Bovendien was in de zaken die tot deze twee arresten hebben geleid, een andere vraag aan de orde dan in de onderhavige zaak, namelijk het verband tussen de criteria voor de vergelijking van de verdiensten en de gespreksonderwerpen of -thema’s die zijn vastgesteld met het oog op de selectie van de geschiktste kandidaat.
Met betrekking tot de grief van het Parlement tegen de overweging in punt 119 van het bestreden arrest, waarin wordt verklaard dat uit geen enkel document van het dossier blijkt dat de rangschikking van de kandidaten in volgorde van verdienste „uitsluitend” is gebaseerd op de tijdens de gesprekken gegeven antwoorden, volstaat het erop te wijzen dat het gebruik van deze term aansluit bij de beoordeling door het Gerecht. Het Gerecht heeft immers de term „uitsluitend” gebruikt, in de eerste plaats omdat het in punt 118 van dat arrest heeft geoordeeld dat de tijdens een gesprek aan de kandidaat gestelde vragen geen nieuwe criteria voor de vergelijking van de verdiensten mochten worden, die in de loop van de selectieprocedure waren vastgesteld nadat de sollicitaties reeds waren ontvangen en „gesorteerd”, en in de tweede plaats omdat het in punt 123 van het bestreden arrest heeft vastgesteld dat de criteria voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten niet waren gehanteerd tijdens de gesprekken en tijdens de beoordeling van de antwoorden van de kandidaten op de tijdens de gesprekken gestelde vragen, die tot de rangschikking van de kandidaten in volgorde van verdienste hebben geleid.
Gelet op deze overwegingen moet het eerste middel worden afgewezen.

Tweede middel
Het tweede middel bestaat uit twee onderdelen. Met het eerste onderdeel van dit middel stelt het Parlement dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het litigieuze besluit een kennelijke beoordelingsfout bevatte als gevolg van de onjuistheid van de aan het Bureau verstrekte informatie over de loopbaan van Carbajo Ferrero. Met het tweede onderdeel van dit middel betoogt het Parlement dat die vermeende kennelijke beoordelingsfout berust op een onjuiste opvatting van de feiten en de bewijzen.
Het tweede onderdeel van het tweede middel dient als eerste te worden onderzocht.

Tweede onderdeel van het tweede middel
–
Argumenten van partijen
Met het tweede onderdeel van het tweede middel stelt het Parlement dat het Gerecht in de punten 132, 139 en 176 van het bestreden arrest feiten en bewijzen onjuist heeft opgevat.
In de eerste plaats betoogt het Parlement  dat, ten eerste, de overweging in punt 139 van het bestreden arrest – namelijk dat de beroepservaring van Carbajo Ferrero bij het directoraat-generaal Communicatie niet naar behoren in aanmerking is genomen – de inleidende zin van het gedeelte van het verslag van het raadgevend comité over de gesprekken betreffende Carbajo Ferrero niet getrouw weergeeft en, ten tweede, de formulering „thans eenheidshoofd bij het directoraat-generaal Communicatie is sinds 2009” in dat gedeelte van het verslag alleen het standpunt van Carbajo Ferrero weergeeft op de datum van indiening van zijn sollicitatie.
In de tweede plaats heeft het Gerecht volgens het Parlement het bewijsmateriaal kennelijk onjuist opgevat door in punt 132 van het bestreden arrest te oordelen dat „het Parlement ter terechtzitting erkend heeft dat het uittreksel uit het verslag over de gesprekken een onjuistheid bevatte met betrekking tot de datum waarop Carbajo Ferrero werd benoemd tot eenheidshoofd bij het directoraat-generaal Communicatie”. Het betoogt op basis van de geluidsopname van de terechtzitting het bestaan van een dergelijke onjuistheid niet te hebben bevestigd.
In de derde plaats betoogt het Parlement, dat opkomt  tegen de overweging in punt 176 van het bestreden arrest dat het zich had verzet tegen de maatregel tot organisatie van de procesgang betreffende de overlegging van de volledige versie van het verslag over de gesprekken en het advies van het raadgevend comité, dat het ter terechtzitting uitdrukkelijk had aangegeven dat het bereid was een geanonimiseerde versie van dat verslag te verstrekken en dat zijn bereidheid daartoe stuitte op het antwoord van het Gerecht, dat heeft geoordeeld dat een dergelijke toezending te laat was. Het Parlement benadrukt dat krachtens artikel 88, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht het nut van de maatregelen tot organisatie van de procesgang en het besluit daarover tot de discretionaire bevoegdheid van het Gerecht behoren.
Carbajo Ferrero werpt tegen dat het tweede onderdeel van het tweede middel moet worden afgewezen.
–
Beoordeling door het Hof
Om te beginnen moet worden opgemerkt dat het Gerecht in punt 139 van het bestreden arrest heeft verklaard dat Carbajo Ferrero „eenheidshoofd van het DG ,Communicatie’ was sinds 2009”, terwijl uit het uittreksel uit het verslag over de gesprekken – dat aan het besluit tot afwijzing van de klacht was gehecht – blijkt dat hij „thans” eenheidshoofd van dat directoraat-generaal is sinds 2009. Deze fout heeft evenwel geen weerslag op de vaststelling in datzelfde punt 139 dat „verzoeker, zonder op dit punt door het Parlement te zijn tegensproken, gepreciseerd heeft dat hij sinds 1999 eenheidshoofd van dat directoraat-generaal was”.
Vervolgens beroept het Parlement zich tevergeefs op de geluidsopname van de terechtzitting voor het Gerecht om aan te tonen dat het tijdens die terechtzitting niet heeft bevestigd dat het uittreksel uit het verslag over de gesprekken een onjuistheid bevatte met betrekking tot de datum waarop Carbajo Ferrero werd aangesteld als eenheidshoofd bij het directoraat-generaal Communicatie.
Zelfs indien het Parlement ter terechtzitting niet  zou hebben erkend dat het uittreksel uit het verslag over de gesprekken een dergelijke onjuistheid bevatte, doet dit immers niet af aan de vaststelling van het Gerecht in punt 139 van het bestreden arrest betreffende de datum waarop Carbajo Ferrero werd aangesteld als eenheidshoofd bij dat directoraat-generaal. Gelet op de omstandigheid dat dit bewijs door Carbajo Ferrero is overgelegd bij zijn inleidend verzoekschrift, met name in de punten 7, 94, 99, in voetnoot 21 en in bijlage A.5 bij dat verzoekschrift, en dat het Parlement niet aantoont dat het dit bewijs in eerste aanleg uitdrukkelijk heeft weerlegd, kan het Parlement niet stellen dat het Gerecht zich ten onrechte op het bestaan van die onjuistheid heeft gebaseerd door een bewijs onjuist op te vatten.
Ten slotte kan ook de laatste grief van het tweede onderdeel van het tweede middel niet slagen. Uit punt 177 van het bestreden arrest volgt immers dat het Gerecht zijn weigering om de door Carbajo Ferrero gevraagde maatregel tot organisatie van de procesgang te gelasten, heeft gemotiveerd op grond dat de gegevens die aan het Gerecht ter beschikking werden gesteld, volstonden om de wettigheid van het litigieuze besluit te beoordelen, en niet wegens enig verzet van het Parlement.
Gelet daarop dient dit onderdeel van het tweede middel te worden afgewezen.

Eerste onderdeel van het tweede middel
–
Argumenten van partijen
Met het eerste onderdeel van het tweede middel betoogt het Parlement dat het Gerecht in de punten 139, 143 en 146 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door te oordelen dat het litigieuze besluit een kennelijke beoordelingsfout bevatte als gevolg van de onjuistheid van de informatie die over de loopbaan van Carbajo Ferrero aan de leden van het Bureau is verstrekt.
Om te beginnen is het Gerecht volgens het Parlement voorbijgegaan aan de rol van het verslag over de gesprekken, die erin bestaat het Bureau tijdens die gesprekken te informeren over de prestaties van de kandidaten en niet in het verstrekken van gegevens over de beroepservaring van de kandidaten. Het herinnert eraan dat de informatie over de vakbekwaamheden en de beroepservaring van de kandidaten reeds in de eerste fase van de selectieprocedure aan het Bureau was meegedeeld en dat het Bureau  gedurende de gehele procedure over die informatie beschikte. Dit is de reden waarom het verslag over de gesprekken slechts bij wijze van inleiding weergeeft welke functie de kandidaten ten tijde van indiening van hun sollicitaties hebben vervuld en opgegeven.
Vervolgens betoogt het Parlement dat het Gerecht is voorbijgegaan aan zijn eigen rechtspraak, volgens welke het feit dat het TABG alle dossiers van de kandidaten voor een te vervullen ambt in zijn bezit heeft, volstaat tot afwijzing van een middel inzake het bestaan van eventuele fouten in de kwalificaties van een kandidaat in een advies dat een selectiecommissie tot het TABG heeft gericht.
Ten slotte heeft het Gerecht volgens het Parlement in punt 139 van het bestreden arrest ten onrechte geoordeeld dat het raadgevend comité bij de beoordeling van de sollicitatie van Carbajo Ferrero naar het te vervullen ambt niet naar behoren rekening heeft gehouden met diens ervaring, namelijk door zijn ervaring als hoofd ad interim van het directoraat Media bij het directoraat-generaal Communicatie sinds 1 juni 2018 niet in aanmerking te nemen. Carbajo Ferrero heeft in zijn sollicitatieformulier echter geen melding gemaakt van die ervaring, die hij pas na de uiterste datum voor indiening van de sollicitaties begon  op te doen.
Carbajo Ferrero werpt tegen dat dit onderdeel van het tweede middel moet worden afgewezen.
–
Beoordeling door het Hof
Met betrekking tot de eerste grief van het Parlement zij opgemerkt dat, ten eerste – zoals uit punt 137 van het bestreden arrest blijkt – het Gerecht diende te onderzoeken of de administratie haar beoordelingsvrijheid met betrekking tot de verdiensten van Carbajo Ferrero niet kennelijk onjuist heeft aangewend. Ten tweede heeft het Bureau – zoals blijkt uit punt 90 van het bestreden arrest, waarin de inhoud van het besluit tot afwijzing van de door Carbajo Ferrero ingediende klacht wordt hernomen – zijn besluit vastgesteld terwijl het in de zaal beschikte over alle relevante documenten, te weten de persoonsdossiers van alle kandidaten (curriculum vitae en motivatiebrieven), een tabel met een samenvatting van hun sollicitaties en het door het raadgevend comité opgestelde verslag over de gesprekken, zodat de leden van het Bureau de mogelijkheid hadden om – indien zij dat wensten – deze documenten vóór de vergadering in te zien.
Aangezien de leden van het Bureau enkel de mogelijkheid hadden om die documenten in te zien indien zij daar om vroegen, maar het Parlement – zoals uit punt 143 van het bestreden arrest blijkt – niet heeft aangetoond dat zij van deze mogelijkheid hadden gebruikgemaakt voor het dossier van Carbajo Ferrero, heeft het Gerecht evenwel terecht geoordeeld dat gelet op het verslag over de gesprekken moest worden uitgemaakt of het TABG door het raadgevend comité naar behoren op de hoogte was gebracht van de beroepservaring van Carbajo Ferrero. Deze grief is dus ongegrond.
Wat de tweede grief betreft, kan het Parlement zich niet beroepen op het arrest van 13 december 1990, Kalavros/Hof van Justitie (T‑160/89 en T‑161/89, EU:T:1990:86). In de zaak die tot dat arrest heeft geleid, was, anders dan in het onderhavige geval, het document met vermeende fouten immers aan het TABG overgelegd met het oog op een eerste beoordeling van de sollicitaties, en was de verzoeker in die zaak een van de kandidaten die na deze eerste selectie in aanmerking was genomen, zodat die fouten – gesteld dat zij waren bewezen – voor hem niet bezwarend waren geweest. Bovendien blijkt uit punt 53 van het arrest in diezelfde zaak dat de leden van het administratief comité, en vervolgens van het Hof, bij de eindselectie over het volledige dossier van elk van de kandidaten beschikten, hetgeen niet overeenkomt met een situatie waarin vóór de vergadering van het TABG enkel een loutere mogelijkheid tot inzage bestaat, anders dan in casu is vastgesteld in punt 90 van het bestreden arrest. Deze grief is bijgevolg ongegrond.
Met betrekking tot de derde grief heeft het Hof reeds geoordeeld dat het in beginsel aan de sollicitanten staat om de jury alle inlichtingen te verschaffen die zij nuttig achten voor het onderzoek van hun sollicitatie (arrest van 12 juli 1989, Belardinelli e.a./Hof van Justitie, 225/87, EU:C:1989:309, punt 24). Bijgevolg stond het aan Carbajo Ferrero om zijn ervaring als hoofd ad interim van het directoraat Media bij het directoraat-generaal Communicatie uitdrukkelijk aan te geven, te meer daar hij die ervaring na de uiterste datum voor indiening van de sollicitaties heeft opgedaan. Bovendien moet worden opgemerkt dat Carbajo Ferrero de mogelijkheid had om naar die ervaring te verwijzen tijdens zijn gesprek met het raadgevend comité.
Ofschoon het Parlement op goede gronden kan stellen dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat het raadgevend comité niet naar behoren rekening heeft gehouden met de ervaring die Carbajo Ferrero sinds 1 juni 2018 als hoofd ad interim van het te vervullen ambt had opgedaan, is deze niet-inaanmerkingneming evenwel niet van dien aard dat daarmee kan worden afgedaan aan de in punt 145 van het bestreden arrest gegeven motivering, volgens welke het litigieuze besluit een kennelijke beoordelingsfout bevat als gevolg van het feit dat het TABG A in het betrokken ambt heeft aangesteld zonder dat het naar behoren in kennis was gesteld van de beroepservaring van Carbajo Ferrero. Bijgevolg kan deze grief niet slagen.
Zoals uit de punten 132 en 139 van het bestreden arrest blijkt, vermeldde het uittreksel uit het verslag over de gesprekken immers dat Carbajo Ferrero sinds 2009 eenheidshoofd bij het directoraat-generaal Communicatie was, terwijl hij al in 1999 als eenheidshoofd binnen dat directoraat-generaal was aangesteld.
Gelet daarop moet dit onderdeel van het tweede middel, en dus dit middel in zijn geheel, worden afgewezen.

Subsidiair middel

Argumenten van partijen
Met dit middel betoogt het Parlement dat de Unierechter verplicht is om vooraf – op basis van een onderzoek geval per geval – te onderzoeken of nietigverklaring geen buitensporige sanctie is voor zover het litigieuze besluit een derde ten goede komt. Bij deze beoordeling moet rekening worden gehouden met de aard van de onrechtmatigheid, de belangen van de verzoeker, van derden en van de dienst, waarbij de rechter bovendien ertoe gehouden is de betrokken belangen tegen elkaar af te wegen. Het Parlement beroept zich in dit verband onder meer op het arrest van 5 december 2017, Spadafora/Commissie, (T‑250/16 P, niet gepubliceerd, EU:T:2017:866, punt 110), en benadrukt dat het ontbreken van een dergelijke beoordeling in het bestreden arrest neerkomt op ontoereikende motivering en schending van het evenredigheidsbeginsel.
Carbajo Ferrero werpt tegen dat dit middel moet worden afgewezen.

Beoordeling door het Hof
Punt 110 van het arrest van 5 december 2017, Spadafora/Commissie, (T‑250/16 P, niet gepubliceerd, EU:T:2017:866), – waarop het Parlement zich beroept – voorziet in het beginsel van het herstel van de rechtspositie waarin de verzoeker zich bevond voordat er sprake was van de door het selectiecomité begane onregelmatigheid, en in een uitzondering op dat beginsel, met name wanneer nietigverklaring van handelingen die tot derden zijn gericht en voor hen positief zijn en uit dat herstel voortvloeien, een buitensporige sanctie voor de onregelmatigheid in kwestie zou vormen. Bovendien verwijst dit punt naar het arrest van 31 maart 2004, Girardot/Commissie (T‑10/02, EU:T:2004:94), en indirect naar het arrest van 5 juni 1980,  Oberthür/Commissie (24/79, EU:C:1980:145).
Met betrekking tot deze uitzondering heeft het Hof in laatstgenoemd arrest vastgesteld dat de bevorderingsprocedure van veertig ambtenaren ten aanzien van de verzoekster in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, een onregelmatigheid vertoonde op grond dat haar beoordelingsrapport nog niet was opgesteld op het ogenblik dat voordrachten tot bevordering aan het bevorderingscomité werden voorgelegd, terwijl de beoordelingsrapporten over dezelfde periode betreffende de andere voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren wel aan het comité alsmede aan het TABG waren voorgelegd, waardoor de verzoekster zich in een minder gunstige situatie bevond dan die andere voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren. Het Hof was echter van oordeel dat nietigverklaring van de bevordering van de veertig ambtenaren die daadwerkelijk werden bevorderd, een te strenge sanctie voor de begane onregelmatigheid zou vormen en dat de toekenning van een vergoeding de vorm van schadeloosstelling is die het best tegemoet komt aan de belangen van de verzoekster en aan het dienstbelang (arrest van 5 juni 1980, Oberthür/Commissie, 24/79, EU:C:1980:145, punten 13 en 14).
In overeenstemming met die rechtspraak heeft het Gerecht in het arrest van 31 maart 2004, Girardot/Commissie (T‑10/02, EU:T:2004:94, punt 87), evenwel zonder af te stappen van de overweging dat de Commissie niet had aangetoond dat zij de verdiensten van de verzoekster naar behoren had onderzocht alvorens haar sollicitaties voor acht vaste ambten af te wijzen en acht andere kandidaten aan te houden, geoordeeld dat nietigverklaring van de besluiten tot aanstelling in de betrokken ambten een buitensporige sanctie zou vormen voor de door de Commissie begane onwettigheid, aangezien het in strijd zou zijn met het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van het gewettigd vertrouwen alsmede met het belang van de dienst om alleen op grond van die overweging de in aanmerking genomen kandidaten, die inmiddels ambtenaar waren geworden, hun aanstelling te ontzeggen.
Zonder dat een afbakening nodig is van de contouren van deze uitzondering, die kunnen variëren afhankelijk van de specifieke kenmerken van elk geval, moet worden vastgesteld dat die uitzondering in casu niet van toepassing was en het Gerecht, gelet op de bijzonderheden van het aanhangige geding, niet hoefde te onderzoeken of nietigverklaring van het besluit om A aan te stellen in het ambt van directeur Media eventueel buitensporig was.
Opgemerkt zij immers dat – zoals blijkt uit de punten 123, 124, 144 en 145 van het bestreden arrest – de onregelmatigheid van de selectieprocedure als gevolg van de niet-toepassing van de criteria voor de vergelijking van de verdiensten van de kandidaten tijdens de gesprekken met hen enerzijds, en de kennelijke beoordelingsfout en de onjuiste vergelijking van de verdiensten van de kandidaten als gevolg van de onjuistheid van de aan het TABG  verstrekte informatie anderzijds, niet alleen van invloed waren op de beoordeling van de sollicitatie van Carbajo Ferrero, maar ook op die van A.
Bovendien moet worden vastgesteld dat Carbajo Ferrero klaarblijkelijk belang heeft bij nietigverklaring van het bestreden besluit en dat alleen A door die nietigverklaring in zijn belang wordt geraakt, terwijl A zich niet kan beroepen op een gewettigd vertrouwen in het behoud van zijn aanstelling aangezien dit besluit door Carbajo Ferrero werd betwist binnen de beroepstermijn.
Wat de belangen van de dienst betreft, zij opgemerkt dat het Parlement niet stelt argumenten te hebben aangevoerd om aan te tonen dat nietigverklaring van het bestreden besluit op bijzondere moeilijkheden zou stuiten. Hoe dan ook staat vast dat Carbajo Ferrero, in afwachting van de aanstelling van een directeur Media, vanaf 1 juni 2018 ad interim werd belast met de bij dat ambt behorende taken teneinde de continuïteit van de dienstverlening binnen het directoraat Media te waarborgen. Niets in het dossier wijst erop dat de uitvoering van de bij het ambt van directeur Media behorende taken, die Carbajo Ferrero ad interim op zich heeft genomen, enige moeilijkheid binnen dat directoraat zou teweegbrengen.
Aangezien het Gerecht in de omstandigheden van de onderhavige zaak niet hoefde te onderzoeken of nietigverklaring van het litigieuze besluit niet onevenredig was gelet op de aard van de vastgestelde onregelmatigheden, het belang van A en de belangen van de dienst, en het bestreden arrest op dit punt niet ontoereikend gemotiveerd is, dient het subsidiaire middel te worden afgewezen.
Gezien het feit dat geen enkel middel van de onderhavige hogere voorziening slaagt, moet de hogere voorziening in haar geheel worden afgewezen.

Kosten
Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Volgens artikel 138, lid 1, van dat Reglement – dat krachtens artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening – wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten voor zover dit is gevorderd.
Aangezien het Parlement in het ongelijk is gesteld, dient het overeenkomstig de vordering van Carbajo Ferrero te worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van Carbajo Ferrero.
Het Hof (Achtste kamer) verklaart:
1)
De hogere voorziening wordt afgewezen.
2)
Het Europees Parlement wordt behalve in zijn eigen kosten ook verwezen in de kosten van Fernando Carbajo Ferrero.
ondertekeningen
*
Procestaal: Frans.