CELEX: 62019CJ0121
Αίτηση αναιρέσεως
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος που περιέχει το λεκτικό στοιχείο EDISON
Ερμηνεία των όρων που περιλαμβάνονται στην επικεφαλίδα μιας κλάσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας και στον συνοδευτικό αλφαβητικό κατάλογο

Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Edison SpA ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Δεκεμβρίου 2018, Edison κατά EUIPO (EDISON) (
T‑471/17
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2018:887
, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της κατά της αποφάσεως του πέμπτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 28ης Απριλίου 2017 (υπόθεση R 1355/2016‑5), σχετικά με το εικονιστικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης EDISON.
Το νομικό πλαίσιο
Η Ταξινόμηση της Νίκαιας
Στην όγδοη έκδοση της Συμφωνίας της Νίκαιας που αφορά τη διεθνή ταξινόμηση προϊόντων και υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί (στο εξής: Ταξινόμηση της Νίκαιας), η επικεφαλίδα της κλάσης 4 αντιστοιχούσε στην ακόλουθη περιγραφή:
«Βιομηχανικά έλαια και γράσα. Λιπαντικά. Συνθέσεις για την απορρόφηση, εμποτισμό, και στερέωση σκόνης. Καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) και φωτιστικές ουσίες. Κεριά και φιτίλια φωτισμού».
Εξάλλου, ο «αλφαβητικός κατάλογος των προϊόντων ανά κλάση» (στο εξής: αλφαβητικός κατάλογος), ο οποίος συνόδευε την όγδοη έκδοση της Ταξινόμησης της Νίκαιας, περιελάμβανε τα «καύσιμα [carburanti]» μεταξύ των προϊόντων που καταγράφονταν ως προϊόντα της κλάσης 4.
Ο κανονισμός (ΕΚ) 207/2009
Ο κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (
ΕΕ 2009, L 78, σ. 1
), κωδικοποίησε και κατήργησε τον κανονισμό (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (
ΕΕ 1994, L 11, σ. 1
).
Το άρθρο 75 του κανονισμού 207/2009, το οποίο τιτλοφορείται «Αιτιολόγηση των αποφάσεων», ορίζει τα εξής:
«Οι αποφάσεις του [EUIPO] αιτιολογούνται. Μπορούν να στηρίζονται μόνο στους λόγους επί των οποίων οι διάδικοι είχαν τη δυνατότητα να λάβουν θέση.»
Το ιστορικό της διαφοράς και η επίδικη απόφαση
Το ιστορικό της διαφοράς και το περιεχόμενο της επίδικης αποφάσεως εκτίθενται με λεπτομέρειες στις σκέψεις 1 έως 14 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Για τις ανάγκες της παρούσας υποθέσεως μπορούν να συνοψιστούν ως εξής.
Στις 18 Αυγούστου 2003 η Edison υπέβαλε ενώπιον του EUIPO αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση [στο εξής: επίμαχο σήμα] συνίσταται στο κάτωθι εικονιστικό σημείο:
Η αίτηση καταχωρίσεως αφορούσε, μεταξύ άλλων, το σύνολο των προϊόντων της κλάσης 4 της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως καταχωρίσεως ίσχυε η όγδοη έκδοση της Ταξινόμησης της Νίκαιας, η οποία είχε δημοσιευθεί τον Ιούνιο του 2001 και τεθεί σε ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 2002. Εν συνεχεία, αυτή αντικαταστάθηκε από την ένατη έκδοση, η οποία δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2006 και τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2007.
Το επίμαχο σήμα καταχωρίστηκε στις 19 Αυγούστου 2013.
Στις 15 Ιουνίου 2015 η Edison κατέθεσε ενώπιον του EUIPO αίτηση εγγραφής παραιτήσεως ως προς ορισμένα από τα προϊόντα της κλάσης 4 για τα οποία είχε καταχωριστεί το σήμα. Ειδικότερα, ζητούσε να αναδιαμορφώσει ως εξής τον κατάλογο των προϊόντων που είχαν καταγραφεί αρχικώς υπό την κλάση αυτή στην αίτησή της: «Ηλεκτρική ενέργεια, πετρέλαιο, καύσιμα, καύσιμα υδρογονάνθρακα, αέριο καύσιμο, αέριο προπανίου, φυσικό αέριο, φωτιστικό αέριο, γαιάνθρακας, καύσιμα προερχόμενα από την πίσσα, καύσιμα, κηροζίνη, νάφθα, πετρέλαιο κίνησης, πρόσθετα για καύσιμα, βενζόλιο, βενζόλη, άνθρακας οπτανθρακοποίησης, υγρά κοπής, αιθανόλη, πετρέλαιο εσωτερικής καύσης, λανολίνη, βιομηχανικά έλαια και γράσα, λιπαντικά, συνθέσεις για την απορρόφηση, εμποτισμό και στερέωση σκόνης, καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) και φωτιστικές ουσίες, κεριά και θρυαλλίδες για το φωτισμό».
Με έγγραφο της 22ας Ιουνίου 2015, η εξετάστρια ενημέρωσε την Edison ότι η από 15 Ιουνίου 2015 αίτησή της δεν μπορούσε να γίνει δεκτή εφόσον είχε ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση του καταλόγου των προϊόντων που αφορούσε η καταχώριση του εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης EDISON.
Με επιστολές της 25ης Ιουλίου 2015, της 24ης Δεκεμβρίου 2015 και της 22ας Απριλίου 2016, η αναιρεσείουσα διατύπωσε τις παρατηρήσεις της επί του ζητήματος αυτού.
Με απόφαση της 13ης Ιουνίου 2016, η εξετάστρια απέρριψε την από 15 Ιουνίου 2015 αίτηση της Edison μόνον κατά το μέρος που είχε ζητηθεί να περιληφθεί η «ηλεκτρική ενέργεια» στον κατάλογο των προϊόντων της κλάσης 4 τα οποία αφορούσε η καταχώριση του εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης EDISON.
Στις 25 Ιουλίου 2016 η Edison άσκησε, δυνάμει των άρθρων 58 έως 64 του κανονισμού 207/2009, προσφυγή ενώπιον του EUIPO κατά της αποφάσεως της εξετάστριας.
Με απόφαση της 28ης Απριλίου 2017 (επίδικη απόφαση), το πέμπτο τμήμα προσφυγών του EUIPO απέρριψε την προσφυγή. Πιο συγκεκριμένα, διαπίστωσε ότι η όγδοη έκδοση της Ταξινόμησης της Νίκαιας δεν περιελάμβανε τον όρο «ηλεκτρική ενέργεια» ούτε στην επιγραφή με τις γενικές ενδείξεις ούτε στον αλφαβητικό κατάλογο των καταγεγραμμένων προϊόντων όσον αφορά την κλάση 4. Κατ’ εφαρμογήν της ανακοίνωσης 2/12 του εκτελεστικού διευθυντή του EUIPO, της 20ής Ιουνίου 2012, σχετικά με τη χρήση των επικεφαλίδων στους καταλόγους προϊόντων και υπηρεσιών για τις αιτήσεις και τις καταχωρήσεις κοινοτικών σημάτων, το τμήμα προσφυγών κατέληξε επομένως στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν δυνατόν η Edison να είχε κατά νου να ζητήσει την κατοχύρωση της προστασίας του συγκεκριμένου προϊόντος κατά τον χρόνο της κατάθεσης της αιτήσεως καταχωρίσεως.
Επιπλέον, το τμήμα προσφυγών απέρριψε το επιχείρημα της Edison ότι τα «καύσιμα [carburanti]», ως προϊόν το οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ των καταγεγραμμένων στον αλφαβητικό κατάλογο για την κλάση 4, σε συνδυασμό με τη διευκρίνιση «συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες» στην επικεφαλίδα της εν λόγω κλάσης, καλύπτουν οτιδήποτε λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη για τη μηχανή, ακόμη και αν δεν υπόκειται σε καύση, όπως η ηλεκτρική ενέργεια. Συναφώς, το τμήμα προσφυγών έκρινε ειδικότερα ότι η χρήση του ηλεκτρισμού ως μέσου για τη λειτουργία κινητήρα ήταν ακόμη πολύ περιορισμένη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως καταχωρίσεως και ότι τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία προσκομίστηκαν από την Edison δεν ήταν επαρκή για να τεκμηριώσουν ότι η ηλεκτρική ενέργεια καταλεγόταν, ως «εναλλακτικό καύσιμο», μεταξύ των προϊόντων της κλάσης 4 τα οποία αφορούσε η καταχώριση του εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης EDISON. Έκρινε δε επίσης ότι στην κατηγορία των προϊόντων που καλύπτονται από τον αγγλικό όρο «fuel» (καύσιμα) ανήκουν μόνον υλικά τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας μέσω καύσης, και όχι η ίδια η ηλεκτρική ενέργεια, η οποία είναι άυλο προϊόν.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 28 Ιουλίου 2017, η Edison άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.
Προς στήριξη της προσφυγής της, η Edison προέβαλε έναν και μοναδικό λόγο ακυρώσεως, υποστηρίζοντας ότι παρανόμως αποκλείστηκε, με την επίδικη απόφαση, η ηλεκτρική ενέργεια από τα προϊόντα της κλάσης 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας με βάση το σκεπτικό ότι το προϊόν αυτό δεν καλυπτόταν από τους όρους «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]», «φωτιστικές ουσίες» και «καύσιμα [carburanti]» κατά την έννοια της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον λόγο ακυρώσεως τον οποίο προέβαλε η Edison και, ως εκ τούτου, την προσφυγή της.
Τα αιτήματα των διαδίκων
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Edison ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και
–
να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα.
Το EUIPO ζητεί να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η Edison στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Προς στήριξη των αιτημάτων της, η Edison προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως, οι οποίοι αφορούν, ο πρώτος, εσφαλμένη ερμηνεία των όρων «φωτιστικές ουσίες», «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]», κατά την έννοια της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας, και, ο δεύτερος, προσβολή των δικονομικών δικαιωμάτων της καθώς και παράβαση του άρθρου 75 του κανονισμού 207/2009.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς απέκλεισε την ηλεκτρική ενέργεια από την κλάση 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Πρώτον, η Edison ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας, με τις σκέψεις 41, 46 και 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η απόδειξη ότι η ηλεκτρική ενέργεια δεν εμπίπτει στην κλάση 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας συνάγεται από το γεγονός ότι ο όρος «ηλεκτρική ενέργεια» περιλαμβάνεται σε έναν ενδεικτικό και μη εξαντλητικό κατάλογο τον οποίο έχει δημοσιεύσει το EUIPO, με παραδείγματα προϊόντων και υπηρεσιών που, παρότι καταγράφονται στον αλφαβητικό κατάλογο των προϊόντων τα οποία υπάγονται στην κλάση 4 από τη δημοσίευση της ένατης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας και εντεύθεν, «δεν καλύπτονται σαφώς από την κυριολεκτική έννοια» των όρων της επικεφαλίδας της εν λόγω κλάσης. Κατά την Edison, πρόκειται απλώς για μια ανακοίνωση του EUIPO η οποία δεν είναι νομικώς δεσμευτική και υπόκειται σε προσφυγή. Εξάλλου, ισχυρίζεται ότι ο ως άνω κατάλογος, ο οποίος καταρτίστηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2016, δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση της δικής της αιτήσεως περιορισμού, που κατατέθηκε στις 15 Ιουνίου 2015.
Δεύτερον, η Edison υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εκτίμησε ορθώς το νόημα των όρων «φωτιστικές ουσίες», «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]», κατά την έννοια της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας, με συνέπεια να αποκλείσει, κακώς, την ηλεκτρική ενέργεια από την κλάση 4 της Ταξινόμησης αυτής. Κατά την Edison, το Γενικό Δικαστήριο έλαβε αποκλειστικώς υπόψη τα «οντολογικά» χαρακτηριστικά της ηλεκτρικής ενέργειας, αγνοώντας τα λεγόμενα «λειτουργικά» χαρακτηριστικά της.
Κατά την Edison, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε κατ’ αυτόν τον τρόπο να λάβει υπόψη τόσο τα κριτήρια εκτιμήσεως τα οποία συνήγαγε ο γενικός εισαγγελέας Y. Bot με τις προτάσεις του στην υπόθεση The Chartered Institute of Patent Attorneys (
C‑307/10
,
EU:C:2011:784
) όσο και τη λειτουργική προσέγγιση που υιοθετεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας (ΠΟΔΙ), όπως αυτή εκτίθεται στον ιστότοπό του. Η Edison παρατηρεί, επικαλούμενη την απόφαση της 19ης Ιουνίου 2012, Chartered Institute of Patent Attorneys (
C‑307/10
,
EU:C:2012:361
), ότι, όσον αφορά τους ορισμούς «ανά κατηγορία», δεν πρέπει να αποδίδεται στις γενικές ενδείξεις οι οποίες περιλαμβάνονται στις επικεφαλίδες των κλάσεων της Ταξινόμησης της Νίκαιας «η πιο γνωστή σημασία ή η πρώτη που έρχεται στο μυαλό», αλλά να αναζητείται το νόημα που έχουν στη γλώσσα των επιχειρηματιών και των ρυθμιστικών φορέων της αγοράς. Υπογραμμίζει ότι, αντιθέτως προς την κρίση που διατυπώνεται στην επίδικη απόφαση, οι οικονομικοί φορείς, όπως και οι αρμόδιες αρχές, είχαν επίγνωση, το 2003, όταν υποβλήθηκε η αίτηση καταχωρίσεως του επίμαχου εικονιστικού σήματος, της σημασίας την οποία έχει η ηλεκτρική ενέργεια ως εναλλακτικό καύσιμο. Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της, η Edison παραπέμπει σε διάφορα κανονιστικά έγγραφα και νομοπαρασκευαστικές εργασίες.
Τρίτον, η Edison ισχυρίζεται ότι το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει αντίφαση στον βαθμό που παραπέμπει με τη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως σε δήλωση δημοσιευθείσα από τον ΠΟΔΙ και διαθέσιμη στον ιστότοπό του, σύμφωνα με την οποία «μολονότι η ηλεκτρική ενέργεια είναι κάτι άυλο, μπορεί να θεωρηθεί ανάλογη με τα υπόλοιπα καύσιμα υλικά, όπως η βενζίνη και η κηροζίνη, που εμπίπτουν στην κλάση 4». Κατά την Edison, η δήλωση αυτή επιβεβαιώνει το ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή ότι η λειτουργική πτυχή του ηλεκτρικού, η οποία συνίσταται στην ικανότητά του να παράγει ενέργεια, πρέπει να υπερισχύει των οντολογικών χαρακτηριστικών του.
Τέταρτον, η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς έκρινε ότι η απόφαση να περιληφθεί ο ηλεκτρισμός στην κλάση 4 της ένατης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας δεν αρκούσε για να αποδειχθεί ότι ο ηλεκτρισμός υπαγόταν ήδη στη συγκεκριμένη κλάση και υπό το καθεστώς της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης αυτής, κατά τη γνώμη των αρμόδιων αρχών. Η Edison επισημαίνει επ’ αυτού ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στήριξε τον συλλογισμό του στο γεγονός ότι η απόφαση να περιληφθεί ο ηλεκτρισμός ελήφθη από την επιτροπή εμπειρογνωμόνων του ΠΟΔΙ μόλις τον Οκτώβριο του 2003, ήτοι μετά την κατάθεση της αιτήσεως καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος. Ειδικότερα, κατά την Edison, η ως άνω επιτροπή είχε επεξεργαστεί την απόφαση αυτή τον Ιούνιο του 2003, ήτοι πριν από την κατάθεση καταχωρίσεως του εικονιστικού σήματός της, τον Αύγουστο του 2003. Κατά την άποψή της, το Γενικό Δικαστήριο επέδειξε συνεπώς τυπολατρική συμπεριφορά, επιλέγοντας να λάβει υπόψη την ημερομηνία έκδοσης της αποφάσεως να περιληφθεί ο ηλεκτρισμός.
Πέμπτον, η Edison αμφισβητεί τη νομολογία στην οποία στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, για να εκτιμήσει την έννοια του όρου «καύσιμα [carburanti]». Η Edison θεωρεί συναφώς ότι η απόφαση της 14ης Μαρτίου 2017, Edison κατά EUIPO – Eolus Vind (e) (
T‑276/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:163
), δεν ασκεί επιρροή διότι ενέχει σφάλματα.
Έκτον, η Edison υποστηρίζει, παραπέμποντας στην τελωνειακή και δασμολογική ονοματολογία καθώς και στις αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 1964, Costa (
6/64
,
EU:C:1964:66
), και της 27ης Απριλίου 1994, Almelo (
C‑393/92
,
EU:C:1994:171
), ότι η ηλεκτρική ενέργεια θεωρείται, σε επίπεδο τόσο δικαίου της Ένωσης όσο και εθνικού δικαίου, ως εμπόρευμα κατά την έννοια του άρθρου 28 ΣΛΕΕ. Διατείνεται επίσης ότι η ηλεκτρική ενέργεια πρέπει να αντιμετωπίζεται και στο δίκαιο των σημάτων, όπως ήδη συμβαίνει στο δίκαιο του ανταγωνισμού, με τον ίδιο τρόπο όπως ο άνθρακας, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο και ότι, ως εκ τούτου, θα συνέτρεχε δυσμενής διάκριση αν το δίκαιο των σημάτων επεφύλασσε στην ηλεκτρική ενέργεια διαφορετική μεταχείριση σε σχέση με τα λοιπά αυτά αγαθά. Κατά την άποψή της επομένως, η ηλεκτρική ενέργεια θα έπρεπε, όπως ισχύει και στις περιπτώσεις των άλλων προαναφερθέντων αγαθών, να θεωρείται ότι καλύπτεται εννοιολογικά από τον όρο «καύσιμα [carburanti]», ο οποίος περιλαμβάνεται μεταξύ των καταγεγραμμένων προϊόντων της κλάσης 4 στην όγδοη έκδοση της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Έβδομον, η Edison αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε τα αποδεικτικά στοιχεία που αυτή προσκόμισε προκειμένου να τεκμηριώσει ότι η ηλεκτρική ενέργεια εμπίπτει στην έννοια «καύσιμα [carburanti]» και, κατά συνέπεια, στην κλάση 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Ειδικότερα, η Edison προσάπτει κατ’ αρχάς στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς έκρινε, στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ήταν άνευ σημασίας για την ερμηνεία της έννοιας «καύσιμα [carburanti]» οι θέσεις τις οποίες έχουν λάβει επί του θέματος ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος (ΕΟΠ), το Department of Energy and Climate Change (Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Ηνωμένο Βασίλειο) και η Sustainable Energy Authority (Αρχή για την αειφόρο ενέργεια, Ιρλανδία).
Εν συνεχεία η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν εξέτασε ορισμένα έγγραφα τα οποία είχε καταθέσει ενώπιον του τμήματος προσφυγών προκειμένου να αποδείξει ότι, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 70, η ηλεκτρική ενέργεια θεωρούνταν, στον δημόσιο διάλογο, ως «εναλλακτικό καύσιμο».
Το EUIPO θεωρεί ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, στον βαθμό που με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν υιοθέτησε «λειτουργική» προσέγγιση κατά την εκτίμηση του εννοιολογικού πεδίου των όρων «φωτιστικές ουσίες», «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]», επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι η Edison δεν προσδιορίζει ποια ακριβώς σημεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αφορά η επιχειρηματολογία της. Βάσει όμως του άρθρου 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, οι λόγοι αναιρέσεως και τα νομικά επιχειρήματα που προβάλλονται πρέπει να προσδιορίζουν με ακρίβεια τα σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου τα οποία αμφισβητούνται (διάταξη της 7ης Ιουνίου 2018, Γάκη κατά Ευρωπόλ,
C‑671/17 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2018:416
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η ως άνω επιχειρηματολογία μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποσκοπεί, κατ’ ουσίαν, στο να αμφισβητήσει τη μεθοδολογία την οποία ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο για να εξετάσει κατά πόσον οι όροι «φωτιστικές ουσίες», «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]» καλύπτουν τον ηλεκτρισμό, επισημαίνεται ότι, στις σκέψεις 38 έως 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε το εννοιολογικό πεδίο των όρων αυτών στηριζόμενο σε γραμματική ερμηνεία της οποίας το περιεχόμενο και το πνεύμα εξέθεσε στις σκέψεις 29 έως 37 της αποφάσεώς του, αναφερόμενο στη νομολογία του Δικαστηρίου.
Διαπιστώνεται δε ότι η Edison ουδεμία επίκριση διατυπώνει ως προς την εφαρμογή και την ερμηνεία της νομολογίας αυτής από το Γενικό Δικαστήριο, ούτε, κατά μείζονα λόγο, αποδεικνύει ότι ενέχει νομικό σφάλμα η προσέγγιση την οποία ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο στις προαναφερθείσες σκέψεις της αποφάσεώς του.
Πράγματι, η Edison περιορίζεται στο να επικαλεστεί, προς στήριξη της «λειτουργικής» προσέγγισης που προκρίνει, τα κριτήρια εκτιμήσεως τα οποία συνήγαγε ο γενικός εισαγγελέας Y. Bot με τις προτάσεις του στην υπόθεση The Chartered Institute of Patent Attorneys (
C‑307/10
,
EU:C:2011:784
, σημεία
και
).
Εντούτοις, όπως ορθώς διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, από τη σκέψη 61 της αποφάσεως της 19ης Ιουνίου 2012, Chartered Institute of Patent Attorneys, (
C‑307/10
,
EU:C:2012:361
), προκύπτει ότι τα προϊόντα σε σχέση με τα οποία ζητείται η προστασία του σήματος πρέπει να προσδιορίζονται από τον αιτούντα στην αίτηση καταχωρίσεως με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια ώστε να μπορούν οι αρμόδιες αρχές και οι οικονομικοί φορείς να γνωρίζουν, επί τη βάσει αυτή και μόνον, την έκταση της ζητούμενης προστασίας. Αντιθέτως, στην απόφασή του, το Δικαστήριο δεν συμμερίστηκε την προσέγγιση που πρότεινε στο σημείο 74 των προτάσεών του στην ίδια υπόθεση ο γενικός εισαγγελέας Y. Bot, ο οποίος θεώρησε ότι πρέπει οι οικονομικοί φορείς να μπορούν να προσδιορίσουν με ακρίβεια «τα χαρακτηριστικά και τις βασικές αντικειμενικές ιδιότητες των σχετικών προϊόντων και υπηρεσιών».
Κατόπιν των ανωτέρω, το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι, εν πάση περιπτώσει, απορριπτέο ως αβάσιμο.
Δεύτερον, στον βαθμό που η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε νομικό σφάλμα παραπέμποντας, κακώς, με τις σκέψεις 41, 46 και 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως σε έναν ενδεικτικό και μη εξαντλητικό κατάλογο τον οποίο έχει δημοσιεύσει το EUIPO, με παραδείγματα προϊόντων και υπηρεσιών που, παρότι καταγράφονται στον αλφαβητικό κατάλογο των προϊόντων τα οποία υπάγονται στην κλάση 4 από τη δημοσίευση της ένατης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας και εντεύθεν, «δεν καλύπτονται σαφώς από την κυριολεκτική έννοια» των όρων της επικεφαλίδας της εν λόγω κλάσης, προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτρική ενέργεια αποκλείεται από την επικεφαλίδα της κλάσης 4 της Ταξινόμησης της Νίκαιας, διαπιστώνεται ότι το επιχείρημα αυτό είναι αλυσιτελές.
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι οι αιτιάσεις που στρέφονται κατά επάλληλης αιτιολογίας αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορούν να έχουν ως συνέπεια την αναίρεση της αποφάσεως αυτής και είναι, ως εκ τούτου, αλυσιτελείς (πρβλ. απόφαση της 26ης Μαρτίου 2019, Επιτροπή κατά Ιταλίας,
C‑621/16 P
,
EU:C:2019:251
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, από τη λέξη «εξάλλου», η οποία χρησιμοποιείται στις σκέψεις 41, 46 και 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, συνάγεται ότι το Γενικό Δικαστήριο αναφέρεται μόνον επαλλήλως στον κατάλογο του EUIPO προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτρική ενέργεια δεν καλύπτεται εννοιολογικά από τους όρους «φωτιστικές ουσίες», «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]», κατά την έννοια της κλάσης 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Πράγματι, όπως καθίσταται σαφές από τις σκέψεις 39, 43 και 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ο κύριος λόγος για τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ηλεκτρική ενέργεια δεν εμπίπτει στην κλάση 4 της Ταξινόμησης της Νίκαιας είναι ότι οι όροι «φωτιστικές ουσίες», «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες) [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]», υπό τη συνήθη και κανονική σημασία τους, δεν καλύπτουν την ηλεκτρική ενέργεια.
Τρίτον, στον βαθμό που η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε αντίφαση στο σκεπτικό του, παραπέμποντας με τη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως σε δήλωση δημοσιευθείσα από τον ΠΟΔΙ στον ιστότοπό του προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτρική ενέργεια δεν ανήκει στα «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες)», παρατηρείται ότι το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε ελλιπή ανάγνωση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε μεν στη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι από την προαναφερθείσα δήλωση προκύπτει ότι, «μολονότι η ηλεκτρική ενέργεια είναι κάτι άυλο, μπορεί να θεωρηθεί ανάλογη με τα υπόλοιπα καύσιμα υλικά, όπως η βενζίνη και η κηροζίνη, που εμπίπτουν στην κλάση 4», πλην όμως προσέθεσε ότι, παρά την ομοιότητά τους από λειτουργικής πλευράς, η ηλεκτρική ενέργεια δεν μπορεί να νοηθεί ως «καύσιμο» υπό την κυριολεκτική σημασία του όρου αυτού.
Τέταρτον, όσον αφορά το επιχείρημα της Edison ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη ότι η ηλεκτρική ενέργεια περιλαμβάνεται στον ενδεικτικό και μη εξαντλητικό κατάλογο του EUIPO με τα παραδείγματα προϊόντων και υπηρεσιών που, παρότι καταγράφονται στον αλφαβητικό κατάλογο των προϊόντων τα οποία υπάγονται στην κλάση 4 από τη δημοσίευση της ένατης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας και εντεύθεν, «δεν καλύπτονται σαφώς από την κυριολεκτική έννοια» των όρων της επικεφαλίδας της εν λόγω κλάσης, υπενθυμίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να αξιολογεί τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία έχουν υποβληθεί ενώπιόν του (πρβλ. διάταξη της 11ης Νοεμβρίου 2003, Martinez κατά Κοινοβουλίου,
C‑488/01 P
,
EU:C:2003:608
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Υπό την επιφύλαξη της υποχρέωσής του να τηρεί τις γενικές αρχές και τους δικονομικούς κανόνες σχετικά με το βάρος και τη διεξαγωγή της αποδείξεως και να μην παραμορφώνει τα αποδεικτικά στοιχεία, το Γενικό Δικαστήριο δεν οφείλει να αιτιολογεί ρητώς τις εκτιμήσεις του ως προς την αξία κάθε αποδεικτικού στοιχείου που έχει υποβληθεί ενώπιόν του, ιδίως εφόσον κρίνει ότι αυτά είναι άνευ σημασίας ή δεν ασκούν επιρροή για την επίλυση της διαφοράς (απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 2009, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής,
C‑476/08 P
, μη δημοσιευθείσα,
EU:C:2009:752
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι, στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε την απόφαση να περιληφθεί η «ηλεκτρική ενέργεια» στον ενδεικτικό και μη εξαντλητικό κατάλογο του EUIPO και έκρινε ότι η σχετική απόφαση στερούνταν αποδεικτικής ισχύος, στον βαθμό που, κατά τον χρόνο κατάθεσης της αιτήσεως καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος, η εν λόγω απόφαση βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της επεξεργασίας. Η δε Edison όχι μόνο δεν απέδειξε, αλλά ούτε καν ισχυρίστηκε ότι η κρίση αυτή οφείλεται σε παραμόρφωση. Ως εκ τούτου, τα επιχειρήματα που προβάλλονται συναφώς είναι απαράδεκτα.
Πέμπτον, στον βαθμό που η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι εσφαλμένως στήριξε στην απόφαση της 14ης Μαρτίου 2017, Edison κατά EUIPO – Eolus Vind (e) (
T-276/15
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2017:163
), τον συλλογισμό τον οποίο ανέπτυξε στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, υπογραμμίζεται ότι η αναιρεσείουσα περιορίζεται στο να επικρίνει την απόφαση εκείνη, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να αποτελέσει δεδικασμένο και ότι ενέχει λογικά σφάλματα. Η Edison όμως δεν εκθέτει με επαρκή σαφήνεια τους λόγους για τους οποίους η παραπομπή, από το Γενικό Δικαστήριο, στην απόφαση εκείνη συνεπάγεται την ύπαρξη νομικού σφάλματος στο σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Επομένως, το ως άνω επιχείρημα είναι απορριπτέο ως απαράδεκτο.
Πράγματι, όπως συνάγεται από τον συνδυασμό του άρθρου 256, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, του άρθρου 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, από την αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προκύπτουν με σαφήνεια τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που τεκμηριώνουν με συγκεκριμένο τρόπο την αίτηση αυτή, διότι άλλως η αναίρεση ή ο σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτα (απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2016, Galp Energía España κ.λπ. κατά Επιτροπής,
C‑603/13 P
,
EU:C:2016:38
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Έκτον, το επιχείρημα με το οποίο η Edison επαναλαμβάνει απλώς και μόνον την προβληθείσα πρωτοδίκως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αιτίαση ότι θα έπρεπε να έχει γίνει δεκτό ότι η ηλεκτρική ενέργεια είναι καύσιμο, όπως ο άνθρακας, το αέριο και το πετρέλαιο, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο, δεδομένου ότι η Edison δεν προσδιορίζει κανένα νομικό σφάλμα στο οποίο να υπέπεσε συναφώς το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
Πρέπει δε να υπογραμμιστεί, ως προς το ζήτημα αυτό, ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη όταν περιορίζεται σε επανάληψη των λόγων και των επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων όσων βασίζονταν σε πραγματικά στοιχεία τα οποία ρητώς απορρίφθηκαν από το δικαστήριο εκείνο, χωρίς να περιέχει καν επιχειρήματα που να αποσκοπούν στον προσδιορισμό του νομικού σφάλματος το οποίο ενδεχομένως ενέχει η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Τούτο διότι, στην πραγματικότητα, με μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως ζητείται απλώς να επανεξεταστεί η προσφυγή που ασκήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, καθ’ υπέρβαση της αναιρετικής αρμοδιότητας του Δικαστηρίου (απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2017, Mamoli Robinetteria κατά Επιτροπής,
C‑619/13 P
,
EU:C:2017:50
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Έβδομον, όσον αφορά κατ’ αρχάς το επιχείρημα της Edison ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι θέσεις τις οποίες έχουν λάβει ο ΕΟΠ, το βρετανικό Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και η ιρλανδική Αρχή για την αειφόρο ενέργεια στερούνται σημασίας για την ερμηνεία της έννοιας «καύσιμα [carburanti]» όπως την αντιλαμβάνονται οι οικονομικοί φορείς, αρκεί να υπενθυμιστεί ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να διαπιστώνει και να εκτιμά τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά καθώς και να αξιολογεί τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία έχουν υποβληθεί ενώπιόν του, υπό την επιφύλαξη του ενδεχομένου παραμόρφωσης των εν λόγω πραγματικών περιστατικών ή αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 2017, Agriconsulting Europe κατά Επιτροπής,
C‑198/16 P
,
EU:C:2017:784
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Όσον αφορά εν συνεχεία τον ισχυρισμό ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε ορισμένα παραρτήματα τα οποία κατατέθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών, από τις σκέψεις 52 και 53 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι, μολονότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αναφέρθηκε, με την αιτιολογία του, στο καθένα από τα παραρτήματα αυτά ξεχωριστά, εντούτοις τα εξέτασε λαμβάνοντάς τα υπόψη στο σύνολό τους και έκρινε ότι δεν αρκούσαν για να αποδείξουν ότι οι οικονομικοί φορείς αντιλαμβάνονταν, κατά την ημερομηνία κατάθεσης της αιτήσεως καταχωρίσεως, τον όρο «καύσιμα [carburanti]» υπό την έννοια ότι καλύπτει την ηλεκτρική ενέργεια.
Η επίκριση αυτή έχει, ως εκ τούτου, ως σκοπό να τεθεί υπό αμφισβήτηση η αξιολόγηση, από το Γενικό Δικαστήριο, των αποδεικτικών στοιχείων που υποβλήθηκαν ενώπιόν του, όπερ, κατά τη νομολογία η οποία μνημονεύθηκε στη σκέψη 55 της παρούσας αποφάσεως, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.
Επομένως, το επιχείρημα αυτό είναι απαράδεκτο.
Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει, κατά συνέπεια, να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Edison ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προσέβαλε τα δικονομικά δικαιώματά της και αντιβαίνει στο άρθρο 75 του κανονισμού 207/2009.
Η αναιρεσείουσα προσάπτει κατ’ αρχάς στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς επιβεβαίωσε την επίδικη απόφαση, παρότι η τελευταία ελήφθη με τρόπο που έθιγε τα διαδικαστικά δικαιώματά της. Ειδικότερα, η Edison υποστηρίζει ότι το EUIPO, παραλείποντας να απαντήσει επί της ουσίας στην αίτηση εγγραφής παραιτήσεως, αντέστρεψε το βάρος αποδείξεως της παράνομης άρνησης της μερικής παραιτήσεως όσον αφορά την ηλεκτρική ενέργεια, με συνέπεια να βρεθεί η ίδια αναγκασμένη να προβάλλει λόγους που δικαιολογούσαν τη συμπερίληψη της ηλεκτρικής ενέργειας αντί να αμφισβητεί τους λόγους για τους οποίους το EUIPO την είχε αποκλείσει.
Η Edison υποστηρίζει εν συνεχεία ότι το Γενικό Δικαστήριο απλώς και μόνον επιβεβαίωσε την επίδικη απόφαση μολονότι αυτή ήταν, κατά την άποψή της, πλημμελώς αιτιολογημένη, στον βαθμό που δεν περιείχε αιτιολογία για τον αποκλεισμό του ηλεκτρισμού από τις «φωτιστικές ουσίες», τα «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων των καυσίμων για κινητήρες)» και τα «καύσιμα [carburanti]», κατά την έννοια της κλάσης 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας. Επιπλέον, η Edison θεωρεί ότι δεν είναι λογική η προσέγγιση, την οποία ακολούθησε και το Γενικό Δικαστήριο, από τη μία πλευρά να γίνεται δεκτό ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα όντως κυκλοφορούν στην αγορά και, από την άλλη πλευρά, να μη γίνεται δεκτό ότι οι οικονομικοί φορείς θεωρούν την ηλεκτρική ενέργεια ως καύσιμο, έστω εναλλακτικό.
Το EUIPO ζητεί την αναίρεση του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Πρώτον, στον βαθμό που η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς επιβεβαίωσε την επίδικη απόφαση, παρότι η τελευταία ελήφθη με τρόπο που έθιγε τα διαδικαστικά δικαιώματά της, διαπιστώνεται ότι η Edison περιορίζεται στο να επαναλάβει κατά γράμμα τα επιχειρήματα τα οποία είχαν ήδη προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να προσδιορίσει συγκεκριμένα το νομικό σφάλμα που ενδεχομένως ενέχει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ούτε, κατά μείζονα λόγο, να διευκρινίσει σε ποια ακριβώς σημεία εντοπίζεται ένα τέτοιο νομικό σφάλμα.
Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 54 της παρούσας αποφάσεως, το επιχείρημα αυτό είναι απορριπτέο ως απαράδεκτο.
Δεύτερον, στον βαθμό που η Edison προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς επιβεβαίωσε την επίδικη απόφαση μολονότι αυτή, κατά την άποψή της, ήταν πλημμελώς αιτιολογημένη, επισημαίνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη, με τις σκέψεις 39 έως 42, 43 έως 47 και 48 έως 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σε εκτενή ανάλυση των λόγων που δικαιολογούν τον αποκλεισμό του ηλεκτρισμού από τις «φωτιστικές ουσίες», τα «καύσιμα (συμπεριλαμβανομένων και των καυσίμων για κινητήρες)» [combustibili (comprese le benzine per motori)]» και «καύσιμα [carburanti]», κατά την έννοια της κλάσης 4 της όγδοης έκδοσης της Ταξινόμησης της Νίκαιας.
Επιπλέον, ο ισχυρισμός της Edison ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει αντιφατική αιτιολογία είναι επίσης απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού βασίζεται σε ελλιπή ανάγνωση της αποφάσεως αυτής, ιδίως των σκέψεων 52 και 53. Πράγματι, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε μεν, στη σκέψη 52 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, λαμβανομένων υπόψη των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε η Edison, είχαν ήδη τεθεί σε κυκλοφορία «ορισμένα» μοντέλα αυτοκινήτων τροφοδοτούμενα εν μέρει ή εξ ολοκλήρου με ηλεκτρική ενέργεια, πλην όμως διαπίστωσε, στην αμέσως επόμενη σκέψη της αποφάσεώς του, ότι η διάδοση στην ευρωπαϊκή αγορά μοντέλων αυτοκινήτων τροφοδοτούμενων με ηλεκτρική ενέργεια άρχισε «στην πραγματικότητα» πολλά χρόνια μετά την κατάθεση της αιτήσεως καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος. Ως εκ τούτου, η ως άνω ανάλυση δεν ενέχει οποιαδήποτε αντίφαση.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.
Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω σκέψεων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Edison ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του EUIPO.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.

2)
Καταδικάζει την Edison SpA τόσο στα δικαστικά της έξοδα όσο και σε εκείνα στα οποία υποβλήθηκε το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO).

(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.