CELEX: 62020TJ0278
Ντάμπινγκ
Εισαγωγές χαλύβδινων τροχών δρόμου από την Κίνα
Επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού
Άρθρο 17, παράγραφος 4, άρθρα 18 και 20 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036
Άρνηση συνεργασίας
Ανεπάρκεια των πληροφοριών που παρασχέθηκαν στην Επιτροπή

(
)
[
παραλειπόμενα
]
Ιστορικό της διαφοράς
[
παραλειπόμενα
]
Οι προσφεύγουσες είναι δύο εταιρίες κινεζικού δικαίου με έδρα την Κίνα. Μαζί με την εταιρία δικαίου της Σαμόα Ningbo Wheelsky Company Limited (στο εξής: WS), η HT και η TC ανήκουν στον όμιλο Hangtong (στο εξής: όμιλος HT) και αποτελούν και οι τρεις συνδεδεμένες εταιρίες.
Εντός του εν λόγω ομίλου, η ΗΤ παράγει χαλύβδινους τροχούς, οι οποίοι προορίζονται τόσο προς πώληση στην κινεζική εσωτερική αγορά όσο και προς εξαγωγή, ενώ η TC είναι εμπορική εταιρία και η WS εισπράττει το αντίτιμο των πωλήσεων που πραγματοποιούνται σε πελάτες-εισαγωγείς. Για ορισμένες εξαγωγές, ο όμιλος ΗΤ χρησιμοποιεί τα δίκτυα της Ningbo Ningdian International Trade CO., Ltd (στο εξής: ND), τελωνειακού πράκτορα ο οποίος δεν συνδέεται με τις προσφεύγουσες.
[
παραλειπόμενα
]
Αιτήματα των διαδίκων
Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέτρο που τις αφορά·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·
–
να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
[
παραλειπόμενα
]
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίον προβάλλεται, αφενός, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 6α, 8, 10 και 11, του άρθρου 3, του άρθρου 6, του άρθρου 9, παράγραφος 6, και του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού, καθώς και του παραρτήματος ΙΙ, παράγραφος 3, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ, και, αφετέρου, παράβαση των άρθρων 2 και 3, του άρθρου 6, παράγραφοι 6 και 8, του άρθρου 9, παράγραφος 4, και του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού, καθώς και του παραρτήματος ΙΙ, παράγραφος 3, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ
Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως διακρίνεται σε τρία σκέλη.
Με το πρώτο σκέλος, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή έκρινε εσφαλμένα ότι δεν ήταν αξιόπιστα τα στοιχεία που της παρασχέθηκαν σχετικά με την τιμή εξαγωγής. Με το δεύτερο σκέλος, προσάπτουν στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε υπόψη τις προσπάθειες που κατέβαλαν για την επιτυχία της έρευνας και ότι δεν υπολόγισε την τιμή εξαγωγής βάσει των στοιχείων που της είχαν παράσχει, ακόμη και αν αυτά δεν ήταν ενδεχομένως άρτια από κάθε άποψη. Με το τρίτο σκέλος, οι προσφεύγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι δεν προσδιόρισε την κανονική αξία και ότι δεν έκανε χρήση των διαθέσιμων στοιχείων προκειμένου να καθορίσει το περιθώριό τους ντάμπινγκ.
–
Επί του πρώτου και του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τα οποία προβάλλονται πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 6α, 8, 9, 10 και 11, του άρθρου 3, του άρθρου 6, του άρθρου 9, παράγραφος 6, και του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού και του παραρτήματος ΙΙ, παράγραφος 3, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ
Με τα δύο πρώτα σκέλη του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που πρέπει να εξεταστούν από κοινού, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, κατά πρώτον, ότι τα στοιχεία τα οποία κοινοποίησαν στην Επιτροπή ήταν επαρκή για να παράσχουν τη δυνατότητα στο εν λόγω θεσμικό όργανο να καθορίσει αξιόπιστη τιμή εξαγωγής.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες επισημαίνουν ότι οι τιμές πώλησης των χαλύβδινων τροχών οι οποίες έχουν καταχωριστεί στους λογαριασμούς της ΗΤ και της TC συμπίπτουν με τις αναγραφόμενες στα τιμολόγια ΦΠΑ και στις τελωνειακές διασαφήσεις της ΗΤ προς την TC, καθώς αντιστοιχούν στο 90 % των εξαγωγών χαλύβδινων τροχών που πραγματοποίησε ο όμιλος ΗΤ προς την Ένωση κατά την περίοδο έρευνας.
Συγκεκριμένα, η διαφορά μεταξύ των ποσών που αναγράφονται στα τιμολόγια ΦΠΑ που εξέδωσε η ΗΤ προς την TC και των τελωνειακών διασαφήσεων σχετικά με τις εξαγωγές εκτός Κίνας αφορούσε μόνον το 10 % των συνολικών εξαγωγών τους προς την Ένωση και, ως εκ τούτου, η Επιτροπή είχε τη δυνατότητα, κατά τη γενική πρακτική της, να μη λάβει υπόψη το εν λόγω υπόλοιπο της τάξης του 10 %.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι οι ισχυρισμοί της Επιτροπής που διαλαμβάνονται στις αιτιολογικές σκέψεις 35 και 40 του προσβαλλόμενου κανονισμού ενέχουν αντιφατικούς συλλογισμούς. Συγκεκριμένα, το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν δύναται να κρίνει ότι υφίσταται θεμελιώδης αβεβαιότητα ως προς την αξιοπιστία των λογιστικών στοιχείων των προσφευγουσών και συγχρόνως να δέχεται ότι τα στοιχεία περί της κανονικής αξίας ήταν αξιόπιστα και είχαν επαληθευθεί, ακόμη και αν, όπως παραδέχθηκε, η κανονική αξία αντιστοιχεί στο 50 % του προσδιορισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ.
Οι προσφεύγουσες διευκρινίζουν ότι, ανεξαρτήτως της έλλειψης λογιστικού συστήματος της WS, η τιμή εξαγωγής των προϊόντων που πωλούνται στην Ένωση δύναται να καθοριστεί με την αξιοποίηση του καταλόγου εγχωρίων πωλήσεων (domestic sales listing, DMSAL), ο οποίος κατέγραφε και ταυτοποιούσε το σύνολο των πωλήσεων της ΗΤ στην TC με σκοπό την εξαγωγή εμπορευμάτων προς την Ένωση. Τα στοιχεία του εν λόγω καταλόγου θα μπορούσαν ευχερώς να διασταυρωθούν με τα έγγραφα εκτελωνισμού των εξαγόμενων προς την Ένωση εμπορευμάτων, με τα τιμολόγια ΦΠΑ για εξαγωγές προς την Ένωση και με τις αποδείξεις πληρωμής των πελατών εντός της Ένωσης, όπως προέκυπταν από τα αποσπάσματα τραπεζικών λογαριασμών της WS.
Οι προσφεύγουσες αμφισβητούν τις εκτιμήσεις της Επιτροπής ότι ήταν αδύνατο για το εν λόγω θεσμικό όργανο να καθορίσει μετά βεβαιότητος την τιμή εξαγωγής, ενώ, βάσει των ίδιων των διαπιστώσεών της, η δηλωθείσα τελωνειακή αξία αντιστοιχούσε στο αρχικό εμπορικό τιμολόγιο, ανεξαρτήτως του ενδεχομένου ύπαρξης δύο τιμολογίων για την ίδια συναλλαγή, ενός που αφορούσε τον δεσμό μεταξύ της ΗΤ και της TC και του ετέρου που αφορούσε τον δεσμό μεταξύ της TC και της ND. Τούτο συνεπάγεται ότι η Επιτροπή μπορούσε να καθορίσει τιμή εξαγωγής βάσει των τιμών που χρέωνε η ΗΤ στην TC ή στην ND, προσαρμόζοντάς την, κατά τη συνήθη πρακτική της, εφόσον διέθετε αξιόπιστα στοιχεία όσον αφορά την κανονική τιμή.
Τα στοιχεία αυτά μπορούσαν, προσέτι, να αντιπαραβληθούν με τις στατιστικές των κινεζικών τελωνείων, οι οποίες ήταν ακριβείς, σε αντίθεση με όσα επιχειρεί να αποδείξει η Επιτροπή μέσω του εγγράφου που περιλαμβάνεται στο παράρτημα Β2 του υπομνήματος αντικρούσεως. Συγκεκριμένα, η προβαλλόμενη έλλειψη αξιοπιστίας των εν λόγω στοιχείων συνδέεται με το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις διορθώσεις που επέφεραν οι προσφεύγουσες στο έγγραφο που περιλαμβάνεται στο παράρτημα C4 του υπομνήματος ανταπαντήσεως. Τα εν λόγω στοιχεία συμπίπτουν με τον κατάλογο RLSALUR, τον οποίον είχαν τροποποιήσει οι προσφεύγουσες και ο οποίος κατέγραφε το σύνολο των πωλήσεων συνδεδεμένων μερών προς ανεξάρτητους πελάτες εντός της Ένωσης.
Οι προσφεύγουσες προσάπτουν στην Επιτροπή ότι δεν υποβλήθηκε καν στον κόπο να επαληθεύσει το σύνολο των εξαγωγικών πωλήσεων των χαλύβδινων τροχών αναλύοντας τους καταλόγους των ανεξάρτητων πελατών και τα εξαγωγικά τιμολόγια ΦΠΑ, όπως είχε, ωστόσο, δεσμευθεί στην ανακοίνωσή της προς τις προσφεύγουσες κατά την κοινοποίηση του προσωρινού κανονισμού και ενώ επτά εκ των οκτώ πελατών τους εντός της Ένωσης είχαν ήδη δεχθεί να συνεργαστούν με την Επιτροπή.
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι, εν πάση περιπτώσει, κατόρθωσαν να αποδείξουν το 98 % των εξαγωγών τους προς την Ένωση βάσει των τραπεζικών δελτίων της WS και το 65 % των εξαγωγών προς την Ένωση βάσει των τελωνειακών εντύπων εισαγωγής στην Ένωση.
Συναφώς, και όσον αφορά τα στοιχεία που παρατίθενται στα έντυπα εισαγωγής των εμπορευμάτων στην Ένωση, οι προσφεύγουσες τονίζουν ότι, όπως επισήμαναν στην Επιτροπή με τις παρατηρήσεις τους της 27ης Αυγούστου 2019, διαβίβασαν στο εν λόγω θεσμικό όργανο τον κατάλογο Eusales, ο οποίος κατέγραφε τους οκτώ πελάτες τους εντός της Ένωσης, και, κατόπιν, επικαιροποιημένο κατάλογο των εν λόγω πελατών με τα στοιχεία επικοινωνίας τους και, για το μεγαλύτερο μέρος αυτών, την απόδειξη είσπραξης των τελωνειακών δασμών κατά την εισαγωγή στην Ένωση. Τα εν λόγω στοιχεία επιβεβαίωναν την καταβολή των τιμών εξαγωγής που χρεώθηκαν για τις περισσότερες συναλλαγές. Το μη ενημερωθέν υπόλοιπο οφειλόταν στο γεγονός ότι ορισμένοι πελάτες τους δεν θέλησαν να τους κοινοποιήσουν τα έγγραφα σχετικά με τις εισαγωγές που είχαν πραγματοποιήσει.
Οι προσφεύγουσες προσθέτουν ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου και του ΠΟΕ, η Επιτροπή δεν μπορούσε, προκειμένου να αιτιολογήσει την απόρριψη του καθορισμού της τιμής εξαγωγής, να αντιτάξει στις προσφεύγουσες το γεγονός ότι δεν εισέφεραν αποδείξεις περί σαφούς κατανομής μεταξύ εξαγωγών που πραγματοποιήθηκαν εντός της Ένωσης και εκτός της Ένωσης, επειδή δεν γνωστοποίησαν πίνακα κατανομής, ενώ κάτι τέτοιο δεν τους είχε ποτέ ζητηθεί. Ισχυρίζονται ότι, εν πάση περιπτώσει, η αξιοποίηση του πίνακα DSMAL, η οποία θα καταδείκνυε μια τέτοια κατανομή, θα παρείχε τη δυνατότητα διάκρισης μεταξύ των πωλήσεων προς εισαγωγείς της Ένωσης και των πωλήσεων που πραγματοποιούνται σε εισαγωγείς εγκατεστημένους σε τρίτα κράτη.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες τονίζουν ότι, για τις εξαγωγές προς την Ένωση, χρησιμοποιούν ένα τριγωνικό σύστημα τιμολόγησης μεταξύ συνδεδεμένων εταιριών. Βάσει του συστήματος αυτού, οι τιμές πώλησης εμπορευμάτων καταγωγής Κίνας οι οποίες αναγράφονται σε τιμολόγια πελατών εντός της Ένωσης ενδέχεται να διαφέρουν και συχνά διαφέρουν εκείνων που δηλώνονται στις τελωνειακές αρχές της Ένωσης για τα εν λόγω εμπορεύματα κατά τον χρόνο εισαγωγής τους.
Συνεπώς, στο μέτρο που η συναλλακτική αξία αντικατοπτρίζει εξαγωγική πώληση και δεν είναι κατώτερη της εμπορικής αξίας και του εγγενούς κόστους των επίμαχων εμπορευμάτων, περιλαμβάνοντας το κόστος του φορτίου και την ασφάλιση στα σύνορα της Ένωσης, η εν λόγω συναλλακτική αξία νομίμως χρησιμοποιείται προς καθορισμό της δασμολογητέας αξίας εντός της Ένωσης.
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι οι πληροφορίες που είχαν παράσχει στην Επιτροπή αποτελούσαν τις μακράν καλύτερες διαθέσιμες πληροφορίες όσον αφορά τις εξαγωγικές πωλήσεις χαλύβδινων τροχών, κατά την έννοια του παραρτήματος ΙΙ της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ. Τούτο είχε άλλωστε διαπιστωθεί από τη σύμβουλο ακροάσεων στην πρώτη έκθεσή της ακροάσεως, στην οποία επισήμανε ότι οι προσφεύγουσες είχαν επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια.
Οι προσφεύγουσες καταλήγουν εξ αυτού στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, απορρίπτοντας τα στοιχεία που της παρασχέθηκαν, μη διενεργώντας τις πράξεις στις οποίες είχε δεσμευθεί να προβεί με την ανακοίνωση κατά την κοινοποίηση του προσωρινού κανονισμού και βασίζοντας τα συμπεράσματά της σε στοιχεία των οποίων δεν είχε ζητήσει την κοινοποίηση, δεν προέβη σε δίκαιη σύγκριση των τιμών χρησιμοποιώντας τις τιμές εξαγωγής, όπως προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού.
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, κατά δεύτερον, ότι, όσον αφορά την τιμή εξαγωγής, η Επιτροπή έπρεπε να κάνει χρήση του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, χρησιμοποιώντας τις πωλήσεις «εκ του εργοστασίου» της ΗΤ προς την TC και την ND προκειμένου να υπολογίσει την τιμή και τον όγκο των εξαγωγών προς την Ένωση κατά την περίοδο έρευνας και να είναι σε θέση, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, να προσδιορίσει με ακρίβεια τα περιθώριά τους ντάμπινγκ και ζημίας, χωρίς να λάβει υπόψη τις πωλήσεις της WS, σύμφωνα με την εφαρμοστέα νομολογία, μεταξύ άλλων τις σκέψεις 120 και 121 της απόφασης της 19ης Μαρτίου 2015, City Cycle Industries κατά Συμβουλίου (
T‑413/13
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2015:164
).
Συναφώς, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή ουδέποτε αμφισβήτησε τις τιμές που χρέωσε η ΗΤ στην TC και στην ND και την αξία των χαλύβδινων τροχών που δηλώθηκε στις τελωνειακές αρχές της Ένωσης κατά την εισαγωγή των χαλύβδινων τροχών των προσφευγουσών. Προσθέτουν ότι ο καθορισμός της τιμής εξαγωγής βάσει τέτοιων στοιχείων συνάδει προς τις διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφοι 8 και 9, του βασικού κανονισμού.
Οι προσφεύγουσες τονίζουν ότι η επιχειρηματολογία της Επιτροπής σχετικά με την απόρριψη του καθορισμού της τιμής εξαγωγής βάσει της τιμολόγησης μεταξύ της ΗΤ και της TC είναι αδικαιολόγητη. Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται ότι οι εν λόγω τιμές είναι κατώτερες των πραγματικών τιμών που χρεώνονται στους πελάτες εντός της Ένωσης. Συνεπώς, ο καθορισμός της τιμής εξαγωγής βάσει των στοιχείων αυτών ενδέχεται να καθορίσει δασμούς αντιντάμπινγκ αυστηρότερους από εκείνους που θα καθορίζονταν βάσει των πραγματικών τιμών που χρεώνονται στους εισαγωγείς εντός της Ένωσης.
Όσον αφορά την αντίρρηση της Επιτροπής σχετικά με την αδυναμία εφαρμογής αβέβαιων αξιών λόγω του άρθρου 9, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι οι εν λόγω διατάξεις προορίζονται να τύχουν εφαρμογής ακόμη και όταν η Επιτροπή κάνει χρήση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού έναντι παραγωγών που έχουν επιλεγεί δειγματοληπτικά. Συνεπώς, τα περιθώρια των οικείων παραγωγών δεν λαμβάνονται υπόψη κατά τον καθορισμό του μέσου σταθμισμένου περιθωρίου ντάμπινγκ που εφαρμόζεται στους παραγωγούς οι οποίοι δεν έχουν συμπεριληφθεί στο δείγμα.
Εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή δεν αποδεικνύει κατά πόσον, ανεξαρτήτως της εφαρμογής του άρθρου 9, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού, η συμπερίληψη των προσφευγουσών στο δείγμα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά τα αποτελέσματα της έρευνας.
Τέλος, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε, δυνάμει των κανόνων του ΠΟΕ, να αρνηθεί νομίμως να εφαρμόσει τις διατάξεις του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη των επιχειρημάτων αυτών.
Συναφώς, προκειμένου να δοθεί απάντηση στα επιχειρήματα των προσφευγουσών, είναι αναγκαίο, κατά πρώτον, να εξεταστεί αν τα προσκομισθέντα έγγραφα, όπως ο κατάλογος DMSAL ή οι τελωνειακές διασαφήσεις, ήταν αρκούντως αξιόπιστα ώστε να παράσχουν στην Επιτροπή τη δυνατότητα να καθορίσει τιμή εξαγωγής και, κατά δεύτερον, να διαπιστωθεί αν ήταν δυνατό να κάνει χρήση η Επιτροπή του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού προκειμένου να καθορίσει την τιμή εξαγωγής, υπό συνθήκες υπό τις οποίες οι προσφεύγουσες είχαν προσκομίσει όλα τα έγγραφα που είχαν στην κατοχή τους.
Όσον αφορά κατ’ αρχάς το ζήτημα της αξιοπιστίας των στοιχείων που αφορούν τον καθορισμό της εξαγωγικής τιμής, υπενθυμίζεται προκαταρκτικώς ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, η Επιτροπή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών, πολιτικών και νομικών καταστάσεων που οφείλει να εξετάζει. Ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας εκτιμήσεως πρέπει, συνεπώς, να περιορίζεται στον έλεγχο της τηρήσεως των κανόνων διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών στα οποία στηρίχθηκε η αμφισβητούμενη επιλογή και της απουσίας πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών ή καταχρήσεως εξουσίας [βλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China),
C‑61/16 P
,
EU:C:2017:968
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ο εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου έλεγχος των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στήριξαν τις διαπιστώσεις τους δεν αποτελεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών η οποία υποκαθιστά εκείνη των εν λόγω οργάνων. Ο έλεγχος αυτός δεν θίγει την ευρεία εξουσία εκτιμήσεως του θεσμικού αυτού οργάνου στον τομέα της εμπορικής πολιτικής, αλλά περιορίζεται στη διαπίστωση του αν τα εν λόγω στοιχεία είναι ικανά να στηρίξουν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε η Επιτροπή. Συνεπώς, εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο όχι μόνο να ελέγχει την ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων των οποίων γίνεται επίκληση, την αξιοπιστία και τη συνοχή τους, αλλά οφείλει επίσης να ελέγχει αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των ληπτέων υπόψη συναφών στοιχείων για την εκτίμηση μιας σύνθετης καταστάσεως και αν είναι ικανά να θεμελιώσουν τα εξ αυτών αντλούμενα συμπεράσματα [βλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China),
C‑61/16 P
,
EU:C:2017:968
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
Περαιτέρω, στο πλαίσιο του βασικού κανονισμού, οι επιχειρήσεις τις οποίες αφορά η έρευνα αντιντάμπινγκ υποχρεούνται να παρέχουν στην Επιτροπή τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για τον προσδιορισμό του περιθωρίου τους ντάμπινγκ. Ελλείψει παροχής τέτοιων πληροφοριών, υφίσταται ο κίνδυνος στις επιχειρήσεις αυτές να εφαρμοστούν, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, στοιχεία άλλα εκτός αυτών που παρέσχον (πρβλ. απόφαση της 13ης Ιουλίου 2006, Shandong Reipu Biochemicals κατά Συμβουλίου,
T‑413/03
,
EU:T:2006:211
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η ανάλυση του εγγράφου της Επιτροπής που περιλαμβάνεται στο παράρτημα Β1 του υπομνήματος αντικρούσεως, το οποίο δεν αμφισβητείται από τις προσφεύγουσες, καταδεικνύει, κατά πρώτον, ότι σε καθέναν από τους επτά διαύλους πώλησης που χρησιμοποιεί ο όμιλος ΗΤ για τη εξαγωγή των προϊόντων του, οι εισαγωγείς καταβάλλουν το αντίτιμο των πωλούμενων εμπορευμάτων στην WS, η οποία δεν διαθέτει κανένα λογιστικό σύστημα. Κατά συνέπεια, και ανεξαρτήτως του ότι ο νόμος περί εταιριών της Σαμόα δεν προβλέπει ότι οι εταιρίες δεν οφείλουν να τηρούν πιστοποιημένο λογιστικό σύστημα, τα αντίγραφα κίνησης των τραπεζικών λογαριασμών της WS δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία.
Κατά δεύτερον, σε όλους τους διαύλους πώλησης, οι πωλήσεις προς τους εισαγωγείς πραγματοποιούνταν χωρίς τα εκδιδόμενα στο όνομά τους τιμολόγια να καταχωρούνται στον όμιλο HT. Συγκεκριμένα, είτε η TC καταχωρούσε στο λογιστικό της σύστημα τιμολόγια το ποσό των οποίων ήταν μικρότερο από το αναγραφόμενο στα τιμολόγια που εκδίδονταν προς τους εισαγωγείς και, βάσει των πρώτων αυτών τιμολογίων, προέβαινε σε ψευδείς, όσον αφορά την τιμή εξαγωγής, δηλώσεις στις τελωνειακές αρχές (δίαυλος 1), είτε η TC εξέδιδε τιμολόγια στο όνομα των εισαγωγέων, χωρίς ωστόσο να τα καταχωρεί στο λογιστικό της σύστημα (δίαυλοι 2 και 3), είτε η WS εξέδιδε τιμολόγια που δεν καταχωρούνταν, καθόσον το δίκαιο της Σαμόα δεν υποχρεώνει τις εταιρίες να τηρούν πιστοποιημένο λογιστικό σύστημα (δίαυλοι 4 και 5), είτε, τέλος, τα τιμολόγια εκδίδονταν από την ND, η οποία αποτελεί εξωτερική του ομίλου εταιρία και από την οποία η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να αποσπάσει καμιά πληροφορία, λόγω της μη συνεργασίας της στην έρευνα (δίαυλοι 6 και 7).
Κατά τρίτον, σε όλους τους διαύλους πώλησης, εξαιρουμένου του πρώτου διαύλου πώλησης, οι πωλήσεις εμπορευμάτων προς εξαγωγή πραγματοποιούνταν μετά την πώληση του εμπορεύματος από την ΗΤ στην TC ή στην ND, όπερ, για τους παρατιθέμενους στη σκέψη 60 ανωτέρω λόγους, συνεπαγόταν την αδυναμία της Επιτροπής να καθορίσει την τιμή πώλησης που κατέβαλλαν πραγματικά οι Ευρωπαίοι εισαγωγείς.
O συνδυασμός όλων των παρατιθέμενων στις ανωτέρω σκέψεις 59 έως 61 στοιχείων δεν επιτρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως δεχόμενη ότι τα στοιχεία τα σχετικά με την τιμή εξαγωγής στερούνταν πάσης αξιοπιστίας.
Τούτο συνεπάγεται ότι πρέπει να θεωρηθούν ως απλοί ισχυρισμοί οι διαβεβαιώσεις των προσφευγουσών ότι έχουν αποδείξει το 98 % των πληρωμών των Ευρωπαίων εισαγωγέων βάσει των αντιγράφων των τραπεζικών λογαριασμών της WS, το 90 % των πωλήσεων βάσει των εκδοθέντων από την ΗΤ τιμολογίων ΦΠΑ και, τέλος, το 65 % των εξαγωγών προς την Ένωση βάσει των τελωνειακών διασαφήσεων των εν λόγω εισαγωγέων, όπως και η διαβεβαίωση των προσφευγουσών ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το τριγωνικό σύστημα εμπορικής διαχείρισης που οι ίδιες είχαν υιοθετήσει.
Οι ανακολουθίες αυτές καταδείχθηκαν άλλωστε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, κατά την οποία οι προσφεύγουσες αναγνώρισαν την αδυναμία στην οποία είχε περιέλθει η Επιτροπή να χρησιμοποιήσει το λογιστικό σύστημα της WS, την έλλειψη οποιασδήποτε λογιστικής καταχώρισης των τιμολογίων της TC προς τους Ευρωπαίους εισαγωγείς και, ως εκ τούτου, τις δυσκολίες για τον καθορισμό εν προκειμένω αξιόπιστης τιμής εξαγωγής.
Πρέπει ως εκ τούτου να εξεταστεί, κατά πρώτον, αν η εν λόγω τιμή εξαγωγής μπορούσε να αποδειχθεί, όπως προτείνουν οι προσφεύγουσες, βάσει του καταλόγου DMSAL, από τα τιμολόγια ΦΠΑ που εξέδωσε η ΗΤ προς την TC και αν η Επιτροπή εσφαλμένα έκρινε ότι ήταν αδύνατος ο καθορισμός τιμής εξαγωγής ελλείψει πίνακα που να διακρίνει τις εξαγωγές που πραγματοποιούνται με την Ένωση από τις λοιπές εξαγωγές, του οποίου η γνωστοποίηση δεν ζητήθηκε κατά την έρευνα.
Όσον αφορά κατ’ αρχάς τον κατάλογο DMSAL και τα τιμολόγια ΦΠΑ που εξέδωσε η ΗΤ προς την TC, επισημαίνεται ότι, όπως τόνισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία αφορούσαν τις πωλήσεις της ΗΤ προς την TC, επομένως ενδοομιλικές και εγχώριες πωλήσεις, η τιμή των οποίων διέφερε, ως εκ τούτου, εκείνης που πραγματικά κατέβαλλαν οι Ευρωπαίοι εισαγωγείς. Περαιτέρω, όπως επιβεβαιώθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή αδυνατούσε να επαληθεύσει αν πραγματοποιήθηκαν οι εξαγωγές προς την Ένωση που δήλωσαν οι προσφεύγουσες, ελλείψει οποιουδήποτε αξιόπιστου λογιστικού συστήματος σχετικά με τις εν λόγω εξαγωγές.
Συναφώς, όσον αφορά το επιχείρημα των προσφευγουσών περί μη καταθέσεως πίνακα που να διακρίνει μεταξύ των εξαγωγών που πραγματοποιήθηκαν προς την Ένωση και των λοιπών εξαγωγών, επισημαίνεται ότι, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι προσφεύγουσες επισήμαναν κατ’ αρχάς ότι ένας τέτοιος πίνακας ήταν άνευ χρησιμότητας, καθόσον όλες οι περιλαμβανόμενες σε αυτόν πληροφορίες περιέχονταν ήδη στον κατάλογο DMSAL, εν συνεχεία επιβεβαίωσαν ότι θα ήταν σε θέση να καταθέσουν τέτοιον πίνακα εάν η Επιτροπή τους είχε υποβάλει σχετικό αίτημα, όπως αυτό προκύπτει από τα σχόλια που απέστειλαν στις 25 Οκτωβρίου 2019, μετά την κοινοποίηση του προσωρινού κανονισμού, και, τέλος, αναγνώρισαν ότι δεν είχαν κοινοποιήσει τέτοιον πίνακα, διότι ανησυχούσαν ότι η Επιτροπή θα τους αντέτασσε ότι δεν ήταν αξιόπιστος, καθόσον δεν υπήρχαν τιμολόγια που να τεκμηριώνουν τα σχετικά στοιχεία.
Οι εν λόγω αντιφατικοί ισχυρισμοί καταδεικνύουν τον τεχνητό χαρακτήρα του επιχειρήματος των προσφευγουσών ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να τους αντιτάξει τη μη υποβολή πίνακα που να αποδεικνύει τις εξαγωγές προς την Ένωση, προκειμένου να απορρίψει τα στοιχεία τους σχετικά με την τιμή εξαγωγής.
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τα εν λόγω στοιχεία εξαγωγών όχι μόνον λόγω της έλλειψης τέτοιου πίνακα, αλλά επίσης διότι, όπως προκύπτει ιδίως από τις αιτιολογικές σκέψεις 32, 35 και 40 του προσβαλλόμενου κανονισμού, το εν λόγω θεσμικό όργανο έπρεπε να αντιμετωπίσει «τη θεμελιώδη αναξιοπιστία των μητρώων της εταιρίας» και την αδυναμία να εξακριβώσει μετά βεβαιότητος το είδος και τον αριθμό των εξαγόμενων προς την Ένωση προϊόντων, με αποτέλεσμα να αδυνατεί να καθορίσει τις τιμές εξαγωγής βάσει των τιμολογίων ΦΠΑ που εξέδιδε η ΗΤ προς την TC. Ωστόσο, οι τελευταίες διαπιστώσεις δεν έρχονται σε αντίθεση με το γεγονός ότι η Επιτροπή δέχθηκε ότι τα στοιχεία τα σχετικά με την κανονική αξία ήταν αξιόπιστα, καθόσον καταχωρούνταν τακτικά στο λογιστικό σύστημα της ΗΤ, σε αντίθεση με τα στοιχεία περί εξαγωγών.
Περαιτέρω, δεν παρίστανται λυσιτελείς οι κανονισμοί στους οποίους παραπέμπουν οι προσφεύγουσες για να αποδείξουν ότι η Επιτροπή απέστη από τη συνήθη πρακτική της όσον αφορά την προσαρμογή των τιμών εξαγωγής, καθόσον η νομιμότητα κανονισμού που επιβάλλει δασμούς αντιντάμπινγκ πρέπει να εκτιμάται υπό το πρίσμα των κανόνων δικαίου και, ιδίως, των διατάξεων του βασικού κανονισμού, και όχι βάσει της προβαλλόμενης προγενέστερης πρακτικής λήψης αποφάσεων της Επιτροπής [πρβλ. απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2016, Crown Equipment (Suzhou) και Crown Gabelstapler κατά Συμβουλίου,
T‑351/13
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2016:616
, σκέψη
].
Όσον αφορά, κατά δεύτερον, τα επιχειρήματα των προσφευγουσών σχετικά με την προβαλλόμενη έλλειψη επιμέλειας που επέδειξαν οι διενεργήσαντες την έρευνα ως προς τους Ευρωπαίους εισαγωγείς και τα έγγραφα τα σχετικά με τους εν λόγω εισαγωγείς, επισημαίνεται κατ’ αρχάς ότι, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, η Επιτροπή ουδέποτε δεσμεύτηκε για τη διεξαγωγή επιτόπιας έρευνας στις εγκαταστάσεις των εν λόγω εισαγωγέων προκειμένου να καθορίσει την τιμή εξαγωγής. Συγκεκριμένα, από την ειδική ανακοίνωση προς τις προσφεύγουσες που συνόδευε τον προσωρινό κανονισμό προκύπτει ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο απλώς έλαβε υπόψη την πρόταση την οποία οι ίδιες υπέβαλαν προς την κατεύθυνση αυτή με έγγραφο της 27ης Αυγούστου 2019 και η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα Α 21 του εισαγωγικού της προσφυγής δικογράφου.
Εν συνεχεία, πέραν του ότι οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν το μνημονευόμενο στην αιτιολογική σκέψη 33 του προσβαλλόμενου κανονισμού γεγονός ότι τρεις εισαγωγείς της Ένωσης δέχθηκαν να συνεργαστούν με την Επιτροπή, επισημαίνεται ότι o δηλωθείς αριθμός των εν λόγω εισαγωγέων κυμάνθηκε, κατά τη διάρκεια της έρευνας, από οκτώ, όπως αυτό προκύπτει από το έγγραφο της 27ης Αυγούστου 2019, το οποίο επισυνάπτεται στο παράρτημα Α 21 του εισαγωγικού της προσφυγής δικογράφου, έως δώδεκα τον Ιανουάριο του 2020, όπως αυτό προκύπτει από τα έγγραφα που περιλαμβάνονται στο παράρτημα Α 28 του εισαγωγικού της προσφυγής δικογράφου.
Μια τέτοια διακύμανση του αριθμού των εισαγωγέων της Ένωσης συνεπάγεται ότι, όπως επιβεβαιώθηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή μπορούσε εγκύρως να θεωρήσει ότι ουδεμία βεβαιότητα είχε περί της αξιοπιστίας των πληροφοριών που παρέσχον οι προσφεύγουσες σχετικά με τους εν λόγω εισαγωγείς, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να της προσαφθεί ότι δεν τα έλαβε υπόψη, ούτε ότι δεν προέβη σε καμιά ενέργεια έναντι των εν λόγω εισαγωγέων. Δεν μπορεί, συνεπώς, να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 6, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού.
Όσον αφορά, κατά τρίτον, τα επιχειρήματα σχετικά με τις κινεζικές τελωνειακές στατιστικές, αφενός, οι συγκεντρωτικοί πίνακες των τελωνειακών εγγράφων αποκαλύπτουν τις ανακολουθίες που καταδείχθηκαν από την Επιτροπή στο παράρτημα Β2 του υπομνήματος αντικρούσεως. Κατόπιν τούτου, οι προσφεύγουσες τροποποίησαν τους εν λόγω πίνακες, χωρίς ωστόσο να πείσουν τις υπηρεσίες έρευνας, οι οποίες δεν ήταν σε θέση να διασταυρώσουν τα εν λόγω στοιχεία με τα λογιστικά και φορολογικά στοιχεία των προσφευγουσών. Αφετέρου, η αξία αναφοράς των εμπορευμάτων εκφραζόταν σε χιλιόγραμμα στα εν λόγω έγγραφα, τα οποία κατέγραφαν το συνολικό ποσό πληρωμής εκπεφρασμένο σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, με αποτέλεσμα η Επιτροπή να αδυνατεί να γνωρίζει το είδος και τις ποσότητες των εξαγόμενων προς την Ένωση προϊόντων και τα ποσά πώλησης ανά μονάδα, που είναι εντούτοις αναγκαία για τον καθορισμό τιμής εξαγωγής. Τέλος, τα εν λόγω έγγραφα προέρχονταν εν μέρει από την ND, εταιρία που δεν είναι συνδεδεμένη με τις προσφεύγουσες, όπερ περιήγαγε την Επιτροπή σε αδυναμία να επαληθεύσει την αλήθεια αυτών και, ως εκ τούτου, την αποδεικτική ισχύ των εγγράφων αυτών.
Όσον αφορά τέλος την αιτίαση των προσφευγουσών περί παραβάσεως από την Επιτροπή του άρθρου 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, επισημαίνεται ότι σκοπός του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού είναι να παρέχεται στην Επιτροπή η δυνατότητα να συνεχίζει την έρευνα, έστω και αν τα ενδιαφερόμενα μέρη αρνούνται να συνεργαστούν ή συνεργάζονται με μη ικανοποιητικό τρόπο. Το επίπεδο συνεργασίας των μερών πρέπει να αξιολογείται βάσει της έννοιας των «απαραίτητων πληροφοριών» την οποία χρησιμοποιεί το εν λόγω άρθρο, καθόσον τα μέρη αυτά, προκειμένου να θεωρηθεί ότι συνεργάζονται, πρέπει να υποβάλουν στην Επιτροπή πληροφορίες οι οποίες να της παρέχουν τη δυνατότητα εξαγωγής των συμπερασμάτων που επιβάλλονται στο πλαίσιο έρευνας αντιντάμπινγκ, η δε εκτίμηση του «απαραίτητου» χαρακτήρα μιας πληροφορίας πραγματοποιείται κατά περίπτωση [πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China),
C‑61/16 P
,
EU:C:2017:968
, σκέψεις
και
].
Βάσει των ανωτέρω έχει ήδη κριθεί ότι το εύρος των προσπαθειών του ενδιαφερομένου να προσκομίσει ορισμένα στοιχεία δεν συσχετίζεται οπωσδήποτε με την ποιότητα των προσκομιζόμενων στοιχείων και, σε κάθε περίπτωση, δεν αποτελεί τη μόνη παράμετρο με καθοριστική σημασία. Επομένως, αν τελικά δεν δοθούν τα ζητούμενα στοιχεία, η Επιτροπή μπορεί κατά νόμον να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα στοιχεία που αφορούν το ίδιο αντικείμενο με τα ζητούμενα (βλ., σχετικά με το σημείο 6.8 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ, την έκθεση της ειδικής ομάδας που συστήθηκε στο πλαίσιο του ΠΟΕ, της 1ης Οκτωβρίου 2002, με τίτλο «Αίγυπτος – Οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών χαλύβδινων δοκών οπλισμού από την Τουρκία», σημείο 7.242) (απόφαση της 4ης Μαρτίου 2010, Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory κατά Συμβουλίου,
T‑409/06
,
EU:T:2010:69
, σκέψη
).
Τέλος, κατ’ εφαρμογήν πάγιας νομολογίας, το άρθρο 18, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι, αν οι πληροφορίες που προσκομίζει ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν είναι ενδεχομένως άρτιες από κάθε άποψη, λαμβάνονται πάντως υπόψη, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδεχόμενες ελλείψεις δεν είναι τέτοιες ώστε να δυσχεραίνουν υπέρμετρα τη συναγωγή συμπεράσματος με ικανοποιητική ακρίβεια και ότι οι εν λόγω πληροφορίες υποβάλλονται με τον δέοντα τρόπο και εγκαίρως, είναι επαληθεύσιμες και το οικείο μέρος έχει επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια. Από το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι οι τέσσερις προϋποθέσεις πρέπει να συντρέχουν σωρευτικώς. Κατά συνέπεια, όταν δεν πληρούται έστω και μία από αυτές τις προϋποθέσεις, δεν μπορεί να εφαρμοστεί η διάταξη ούτε, επομένως, να ληφθούν υπόψη οι επίμαχες πληροφορίες (βλ. απόφαση της 19ης Μαρτίου 2015, City Cycle Industries κατά Συμβουλίου,
T‑413/13
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2015:164
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, για τους λόγους που παρατίθενται στις σκέψεις 59 έως 62 ανωτέρω, η Επιτροπή εγκύρως χρησιμοποίησε το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού προκειμένου να καθορίσει την τιμή εξαγωγής, καθόσον οι ελλείψεις των στοιχείων που παρασχέθηκαν από τις προσφεύγουσες δυσχέραιναν υπέρμετρα τη συναγωγή συμπεράσματος με ικανοποιητική ακρίβεια.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, ούτε παρέβη το άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 3, και, ως εκ τούτου, το άρθρο 9, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού ή το παράρτημα ΙΙ, παράγραφος 3, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ, δεχόμενη, στις αιτιολογικές σκέψεις 29 έως 41 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι, ανεξαρτήτως του αν οι προσφεύγουσες είχαν επιδείξει κάθε δυνατή επιμέλεια, η κύρια δυσκολία κατά την έρευνα οφειλόταν στην έλλειψη πλήρους και επαληθεύσιμης δέσμης στοιχείων επί των συναλλαγών εξαγωγής, συμπεριλαμβανομένων ιδίως εκείνων που αφορούν τα εξαγόμενα προϊόντα, τους όγκους και τις τιμές, με αποτέλεσμα το εν λόγω θεσμικό όργανο να θεωρήσει ότι δεν ήταν σε θέση να ασκήσει ορθό και ανεξάρτητο έλεγχο των εν λόγω στοιχείων και να τα απορρίψει στο σύνολό τους, εφαρμόζοντας τα διαθέσιμα στοιχεία, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
Τέλος, διαπιστώνεται ότι η απλή επίκληση της παράβασης του άρθρου 2, παράγραφοι 6α, 8, 9, 10 και 11, του άρθρου 3 και του άρθρου 6 του βασικού κανονισμού, πέραν του ότι είναι συνοπτική, δεν αρκεί για να αποδείξει τη λυσιτέλεια του ισχυρισμού περί παράβασης των εν λόγω διατάξεων και, ως εκ τούτου, για να αποδείξει συναφώς οποιαδήποτε έλλειψη νομιμότητας του προσβαλλόμενου κανονισμού.
Το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθούν.
–
Επί του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται παράβαση των άρθρων 2 και 3, του άρθρου 6, παράγραφοι 6 και 8, του άρθρου 9, παράγραφος 4, και του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού, καθώς και του παραρτήματος ΙΙ, παράγραφος 3, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ
Με το τρίτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή, παραλείποντας να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία τους για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, καίτοι τα εν λόγω στοιχεία είχαν θεωρηθεί αξιόπιστα, παρέβη το άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 3, του βασικού κανονισμού και το παράρτημα ΙΙ, παράγραφος 3, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ, καθώς και τα άρθρα 2 και 3, το άρθρο 6, παράγραφοι 6 και 8, και το άρθρο 9, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού. Προσθέτουν δε ότι η Επιτροπή διευκρίνισε ανεπαρκώς τους λόγους για τους οποίους δεν έλαβε υπόψη τα εν λόγω στοιχεία για να καθορίσει την κανονική αξία.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες επισημαίνουν ότι η Επιτροπή απέστη από τη συνήθη πρακτική της, η οποία συνίσταται στη χρησιμοποίηση των διαθέσιμων στοιχείων μόνον σε περίπτωση που τα στοιχεία δεν είναι πλήρως επαληθεύσιμα και αξιόπιστα.
Τονίζουν δε ότι η εν λόγω πρακτική συνάδει με τη νομολογία του ΠΟΕ.
Κατά τις ίδιες, η Επιτροπή δεν εξήγησε επαρκώς γιατί δεν προσδιόρισε την κανονική αξία, καίτοι διέθετε συναφώς αξιόπιστες πληροφορίες, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 42 και 44 του προσβαλλόμενου κανονισμού.
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή μπορούσε να χρησιμοποιήσει την κανονική αξία τους προκειμένου να τη συγκρίνει με τις τιμές εξαγωγής προς την Ένωση, με τις κατασκευασμένες τιμές εξαγωγής προς την Ένωση ή τουλάχιστον με τις τιμές εξαγωγής που εφαρμόζει ο μοναδικός παραγωγός που συμπεριελήφθη στο δείγμα και συνεργάστηκε ή με εκείνες που έδωσαν οι λοιποί παραγωγοί-εξαγωγείς που είχαν ζητήσει ατομική εξέταση σύμφωνα με το άρθρο 17, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού ή τα λοιπά ενδιαφερόμενα μέρη.
Προσθέτουν δε ότι μια τέτοια ενέργεια θα είχε λάβει υπόψη το γεγονός ότι οι ίδιες είχαν πλήρως συνεργαστεί με την Επιτροπή καθ’ όλη τη διάρκεια της έρευνας, πράγμα που άλλωστε τονίστηκε από τη σύμβουλο ακροάσεων και δεν αμφισβητήθηκε από την Επιτροπή.
Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα αυτά.
Συναφώς, όσον αφορά το παρατιθέμενο στη σκέψη 87 επιχείρημα των προσφευγουσών, επισημαίνεται προκαταρκτικώς ότι, στην αρχική έκθεση ακροάσεως της 17ης Σεπτεμβρίου 2019, η σύμβουλος ακροάσεων δέχθηκε, βεβαίως, λαμβάνοντας υπόψη τις προσπάθειες που είχαν καταβάλει οι προσφεύγουσες, ότι δεν ήταν ενδεδειγμένη η εφαρμογή στις προσφεύγουσες του χαρακτηρισμού των «μη συνεργαζόμενων εταιριών», καθόσον είχαν παράσχει ψευδείς ή παραπλανητικές πληροφορίες, και ζήτησε, ως εκ τούτου, να αποσαφηνιστούν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού. Γεγονός παραμένει ότι, στη δεύτερη και τελευταία έκθεση της 7ης Φεβρουαρίου 2020, η ίδια σύμβουλος ακροάσεων δεν προέβη σε καμία παρατήρηση επί της χρήσης του εν λόγω άρθρου από την Επιτροπή, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξαχθεί κανένα συμπέρασμα από τα δύο αυτά έγγραφα όσον αφορά το επίπεδο συνεργασίας των προσφευγουσών.
Όσον αφορά τους κανονισμούς στους οποίους βασίζονται οι προσφεύγουσες για να προβάλουν τον ισχυρισμό ότι υφίσταται πρακτική της Επιτροπής που συνίσταται στη χρήση των διαθέσιμων στοιχείων μόνον εφόσον τα στοιχεία δεν είναι πλήρως επαληθεύσιμα και αξιόπιστα, το εν λόγω επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί βάσει της μνημονευόμενης στη σκέψη 70 ανωτέρω νομολογίας.
Όσον αφορά τη Συμφωνία αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ και, ειδικότερα, το παράρτημα ΙΙ της εν λόγω συμφωνίας, καθώς και τη σχετική με αυτό νομολογία η οποία αποτέλεσε αντικείμενο γραπτής ερώτησης προς απάντηση κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, επισημαίνεται ότι το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού πρέπει να ερμηνεύεται, κατά το μέτρο του δυνατού, βάσει αυτών, καθόσον συνιστά μεταφορά στο δίκαιο της Ένωσης του περιεχομένου των διατάξεων αυτών (πρβλ. απόφαση της 22ας Μαΐου 2014, Guangdong Kito Ceramics κ.λπ. κατά Συμβουλίου,
T‑633/11
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2014:271
, σκέψη
).
Συναφώς, τονίζεται ότι, στα σημεία 7.354 επ. της έκθεσης της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ της 16ης Νοεμβρίου 2007, ΕΚ, μέτρα αντιντάμπινγκ που αφορούν τον σολομό εκτροφής (WT/DS 337/R), την οποία επικαλούνται οι προσφεύγουσες, η εν λόγω ειδική ομάδα τόνισε, με αφορμή την απόρριψη από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες αποδεικτικού στοιχείου σχετικά με τον καθορισμό της κανονικής αξίας, ότι η ερευνητική αρχή όφειλε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 6.8 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ και της παραγράφου 3 του παραρτήματος ΙΙ της ίδιας συμφωνίας, να χρησιμοποιήσει τις «επαληθεύσιμες» πληροφορίες που της έχουν παράσχει τα ενδιαφερόμενα μέρη.
Περαιτέρω, στην υπόθεση Ηνωμένες Πολιτείες – Μέτρα αντιντάμπινγκ και αντισταθμιστικά μέτρα που εφαρμόζονται επί χαλύβδινων ελασμάτων καταγωγής Ινδίας (WT/DS 206/R), την οποία επικαλούνται επίσης οι προσφεύγουσες, είναι αληθές ότι η ειδική ομάδα του ΠΟΕ δέχθηκε κατ’ ουσίαν, στα σημεία 7.60 επ. της έκθεσής της, ότι οι ερευνητικές αρχές όφειλαν να προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό τα στοιχεία που τους είχαν παράσχει τα μέρη, δεδομένου ότι ένας εκ των θεμελιωδών σκοπών της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ στο σύνολό της συνίσταται στη διασφάλιση αντικειμενικού καθορισμού, κατά το μέτρο του δυνατού, βάσει πραγματικών περιστατικών.
Γεγονός παραμένει ότι, στα σημεία 7.62 και 7.64 της ίδιας έκθεσης, η ειδική ομάδα του ΠΟΕ επισήμανε ότι δεν ήταν δυνατό να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η επιφορτισμένη με την έρευνα αρχή όφειλε να χρησιμοποιήσει πληροφορίες οι οποίες, για παράδειγμα, δεν ήταν επαληθεύσιμες ή δεν είχαν παρασχεθεί εγκαίρως, ή ότι όφειλε να τις χρησιμοποιήσει όποιες και αν ήταν οι δυσκολίες που συνεπαγόταν κάτι τέτοιο.
Προσέτι, όπως τόνισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση χωρίς να αντικρουστεί από τις προσφεύγουσες, πρέπει να επισημανθεί ότι οι υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι δύο εν λόγω εκθέσεις του ΠΟΕ διαφέρουν από τις άλλες υποθέσεις ως προς το ότι η κύρια δυσκολία που αντιμετώπισαν σε αυτές οι ερευνητικές υπηρεσίες δεν οφειλόταν, όπως εν προκειμένω, στον καθορισμό της τιμής εξαγωγής λόγω της έλλειψης οποιοδήποτε αξιόπιστου στοιχείου όσον αφορά τις εξαγωγές, ιδίως σε σχέση με τα είδη των εξαγόμενων προϊόντων και την τιμή τους, αλλά στον καθορισμό της κανονικής αξίας.
Από τις δύο αυτές εκθέσεις συνάγεται ότι η επιφορτισμένη με την έρευνα αρχή, μολονότι, κατ’ αρχήν, οφείλει να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τις παρασχεθείσες από τα μέρη πληροφορίες που είναι επαληθεύσιμες, οφείλει να το πράξει στο μέτρο του δυνατού. Τούτο συνεπάγεται ότι η εν λόγω αρχή δεν δύναται να λαμβάνει υπόψη πληροφορίες οι οποίες, εν τέλει, δύνανται να οδηγήσουν σε αποτελέσματα που δεν παρέχουν τη δυνατότητα συναγωγής συμπεράσματος με ικανοποιητική ακρίβεια.
Εντούτοις, στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης, τυχόν καθορισμός της κανονικής αξίας θα ήταν περιττός, δεδομένου ότι δεν θα ήταν δυνατός ο καθορισμός περιθωρίου ντάμπινγκ χωρίς να είναι δυνατός ο καθορισμός της τιμής εξαγωγής όσον αφορά τις προσφεύγουσες, όπως τούτο προκύπτει από τις σκέψεις 56 έως 81 ανωτέρω.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι η κανονική αξία ήταν δυνατόν να καθοριστεί προκειμένου να συγκριθεί με την τιμή εξαγωγής που καθορίστηκε για άλλους παραγωγούς. Συγκεκριμένα, όπως τόνισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η εφαρμογή τέτοιας μεθόδου χωρίς καμιά βεβαιότητα σχετικά με την ταυτότητα και την ποσότητα του είδους των εξαγόμενων προϊόντων, όπως προκύπτει από τη σκέψη 69 ανωτέρω, αναπόφευκτα θα οδηγούσε στη σύγκριση αναντίστοιχων και, ως εκ τούτου, ασύμμετρων μεταξύ τους αξιών, με αποτέλεσμα να μη συναχθούν εν τέλει ικανοποιητικά ακριβή συμπεράσματα.
Όσον αφορά την αιτίαση περί ανεπαρκούς εκθέσεως των λόγων για τους οποίους η Επιτροπή δεν καθόρισε την κανονική αξία, επισημαίνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι από την επιβαλλόμενη από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να διαφαίνεται κατά τρόπο σαφή και αδιαμφισβήτητο η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εκδίδει την προσβαλλόμενη πράξη, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να είναι σε θέση να ασκήσει τον έλεγχό του. Δεν μπορεί, ωστόσο, να απαιτείται να διασαφηνίζει η αιτιολογία όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει του γράμματός της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο αυτή εντάσσεται, καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ. απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2012, Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener και Shanghai Prime Machinery κατά Συμβουλίου,
T‑170/09
, μη δημοσιευθείσα,
EU:T:2012:531
, σκέψη
και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εξάλλου, η αιτιολογία του προσβαλλόμενου κανονισμού πρέπει να εκτιμηθεί λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, των στοιχείων που γνωστοποιήθηκαν στην προσφεύγουσα και των παρατηρήσεων που αυτή υπέβαλε κατά τη διοικητική διαδικασία (απόφαση της 4ης Μαρτίου 2010, Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory κατά Συμβουλίου,
T‑409/06
,
EU:T:2010:69
, σκέψη
). Ειδικότερα, δεν απαιτείται η αιτιολογία των κανονισμών αντιντάμπινγκ να εξειδικεύει τα διάφορα, ενίοτε πολυάριθμα και πολύπλοκα, πραγματικά και νομικά στοιχεία που αποτελούν το αντικείμενο των κανονισμών, όταν οι κανονισμοί αυτοί εντάσσονται εκ συστήματος στο πλαίσιο του συνόλου μέτρων του οποίου αποτελούν μέρος. Συναφώς, αρκεί η συλλογιστική των κοινοτικών οργάνων στους κανονισμούς να προκύπτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο (πρβλ. απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 1998, Industrie des poudres sphériques κατά Συμβουλίου,
T‑2/95
,
EU:T:1998:242
, σκέψη
).
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, τα σημεία της αιτιολογικής έκθεσης που παραθέτει η Επιτροπή στον προσβαλλόμενο κανονισμό καθιστούν κατανοητούς τους λόγους για τους οποίους κρίνει ότι τα στοιχεία τα σχετικά με την κανονική αξία δεν συνιστούν το ήμισυ των αναγκαίων για τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ πληροφοριών.
Συγκριμένα, όπως επισήμανε η Επιτροπή, κατά σαφή και μη διφορούμενο τρόπο, στην αιτιολογική σκέψη 42 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ο καθορισμός της κανονικής αξίας ήταν άνευ αντικειμένου στην κρινόμενη υπόθεση, καθόσον οι πληροφορίες για τον καθορισμό της τιμής εξαγωγής, η οποία αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο για τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ, δεν ήταν αξιόπιστες, δεδομένου ότι δεν κατέστη δυνατό να επαληθευτούν.
Περαιτέρω, διαπιστώνεται ότι η εν λόγω αιτιολογία παρέσχε στις προσφεύγουσες τη δυνατότητα να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή δεν καθόρισε την κανονική αξία τους στην προκείμενη περίπτωση και να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της επιλογής αυτής, όπως προκύπτει από τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν ιδίως στο πλαίσιο του εξεταζόμενου λόγου ακυρώσεως. Η αιτιολογία αυτή παρέχει επίσης στον δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να ασκήσει έλεγχο επί της νομιμότητας του προσβαλλόμενου κανονισμού.
Τέλος, για τους ίδιους με τους παρατιθέμενους στη σκέψη 80 ανωτέρω λόγους, πρέπει να απορριφθεί η προβαλλόμενη παράβαση των άρθρων 2 και 3, του άρθρου 6, παράγραφοι 6 και 8, καθώς και του άρθρου 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το τρίτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του πρέπει να απορριφθούν.
[
παραλειπόμενα
]

Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
αποφασίζει:

1)
Απορρίπτει την προσφυγή.

2)
Καταδικάζει τη Zhejiang Hangtong Machinery Manufacture Co. Ltd και τη Ningbo Hi-Tech Zone Tongcheng Auto Parts Co. Ltd στα δικαστικά έξοδα.

Kanninen
Porchia
Stancu
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 6 Ιουλίου 2022.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
)	Παρατίθενται μόνον οι σκέψεις των οποίων η δημοσίευση κρίνεται σκόπιμη από το Γενικό Δικαστήριο.