Ekstrasystolia z drogi odpływu prawej komory w standardowym elektrokardiogramie oraz w elektrokardiografii wysokiej rozdzielczości sygnałowej

Wstep: Elektrokardiografia wysokiej rozdzielczości sygnalowej (EKG-CREM) jest nową, obiecującą metodą badan w diagnostyce kardiologicznej. Procedura ta powstala na bazie cyfrowej elektrokardiografii. Jej istotą jest zwiekszenie rozdzielczości, udoskonalenie, a w konsekwencji znaczne rozszerzenie mozliwości diagnostycznych standardowego EKG. Dzieki temu stalo sie mozliwe wykrywanie niewidocznych w standardowym EKG stosunkowo niewielkich zmian w aktywności elektrycznej poszczegolnych fragmentow mieśnia sercowego. Dla ulatwienia interpretacji zapisow EKG-CREM wykorzystano technike wektokardiografii. W badaniu są oceniane takie fragmenty serca, jak: ściana przednia (SP), ściana tylna (ST), ściana boczna (SB) oraz ściana dolna (SD), Ponadto w EKG-CREM są opisywane przyprzegrodowe fragmenty mieśnia sercowego: fragment pośrednio-przedni (FPA), fragment pośrednio-tylny (FPB) i fragment tylno-dolny (LOT). Dzieki temu mozna dokladniej ocenic aktywności elektryczne w porownaniu z EKG. Celem niniejszej pracy byla ocena punktu wyjścia arytmii komorowej w postaci dodatkowych skurczow komorowych w badaniu EKG-CREM. Metody: Badania przeprowadzono u 26 pacjentow (16 kobiet, 10 mezczyzn), u ktorych w przynajmniej 6-miesiecznej obserwacji stwierdzano permanentne wystepowanie przedwczesnych pobudzen komorowych (VPCs). U chorych wykonano standardowe badanie elektrokardiograficzne (EKG-STAND) i wysokiej rozdzielczości (EKG-CREM). Porownywano punkt wyjścia arytmii w obu metodach. Wyniki: U wszystkich pacjentow w badaniu holterowskim stwierdzono monomorficzne dodatkowe skurcze pochodzenia komorowego w liczbie 12 430-39 860 na dobe (średnio 22834 ± 926). Nie wykazywaly one cech parasystolii i byly pochodzenia ekstrasystolicznego, bowiem wystepowaly z tym samym czasem sprzezenia wynoszącym średnio 420 ± 34 ms. W calej grupie badanej nie udalo sie określic istnienia tak zwanej strefy wyzwalania. Podczas zapisu EKG-STAND stwierdzono, ze ognisko arytmogenne bylo polozone w 6 roznych punktach (1, 3, 5, 7, 8, 9), natomiast nie stwierdzono jego lokalizacji w punktach 2, 4 i 6. Najcześciej wystepowalo w strefie drogi odplywu prawej komory: pośrednio-dolnej (nr 8: 30,7%), przednio-dolnej (nr 9: 23,0%), pośrednio-pośredniej (nr 5: 23,0%), najrzadziej zaś w punktach: 1 - strefa tylnogorna, 3 - strefa przednio-gorna, 7 - strefa tylno-dolna (po 7,6%). W EKG-CREM z rownoczesnym zapisem pojedynczych VPCs stwierdzono, ze najcześciej byla pobudzana strefa pośrednio-tylna (FPB), bowiem wystepowala u 5 chorych (33,3%). Kolejna pod wzgledem czestości byla strefa dolna (SD) (4 chorych; 26,6%). Nastepne 2 byly tak samo pobudzane - pośrednio-przednia (FPA) i strefa tylna (ST); wystąpily one u 2 pacjentow (13,3% badanych). Ostatnimi pobudzanymi strefami byly: przednia (SP) i dolno-tylna (LOT); wystepowaly one u pojedynczych pacjentow, stanowiąc 6,6% calej badanej grupy. Wnioski: Calośc analizy pozwala stwierdzic, ze istnieje pewna korelacja lokalizacji ogniska arytmogennego w badaniach EKG-STAND i EKG-CREM, ale wymaga to przeprowadzenia dalszych badan obejmujących wiekszą grupe pacjentow.