The effects of forestry policy on the sustainability of forest resources in Southern Africa

Hierdie studie het ten doel om die effekte te evalueer wat bosboubeleid het op die volhoubaarheid van woudhulpbronne in Suidelike Afrika. Hierdie studie het egter bevestig dat bosboubeleid nie onafhanklik van ander beleidspunte funksioneer nie. Die omvang daarvan word gedefinieer deur oorkoepelende raamwerkwetgewing en beleid, terwyl dit binne 'n komplekse netwerk van oorkruisende en sektorale beleid funksioneer. Daaom is die implikasies van hierdie eksteme beleidspunte vir woudbewaring ook bepaal. Die metode gebruik, wend hoofsaaklik kwalitatiewe beraming van dokumentere data aan, wat die hoofinhoud van die drie gevallestudies, nl. Suid-Afrika, Tanzania en Zambia uitrnaak. Hierdie kwalitatiewe informasie is omvorm na kwantitatiewe data, deur gebruik te maak van 'n skaal van een tot vyf vir sekere indikators van vohoubae bosbestuur (VBB). Die gemiddelde punt vir elke land vorm 'n woudbewaringsindeks (WBI), wat 'n omvatlende insig verskaf van die land se uitvoering van die bosbouen bewaringsbeleid van ander hulpbronne. Suid-Afrika se WBI is beraam op 3, terwyl Tanzania en Zambia sa indekse elk tot 2 afgerond is. Siende dat Suid-Afrika se bosbouen bewainqsoeleld van ander biologiese hulpbronne eers so onlangs as die middelen laat 1990's in werking getree het, stel hierdie indeks voor dat die beleid sal lei tot VBB, onderhewig aan bevredigende uitvoering daarvan. Suid-Afrika het inderdaad 'n gepaste bosboubeleid, waarvan die regulerende meganismes toepaslik vermeng is met finensiele en raamwerk aansporings. Die oorkoepelende raamwerkwetgewing en beleid definieer bosboubeleid, terwyl oorkruisende beleidspunte dit versterk. Die land se uitvoering van interregeringsen intersektorale beleidkoordinasie, is egter swak, asook in die ekonomiesa waardering van sy natuurlike woudhulpbronne. Verder, is die formulering van Suid-Afrika se bosboubeleid nie gegrond op woudhulpbrondata wat op hoogte was nie. In teenstelling met die Suid-Afrikaanse geval, toon die indeksa van Tanzania en Zcrnbia die waCl'skynlikheidvan onvomoubae bosbenutting en -bestuur. Hierdie lande se bestaande beleidvormingsprosasse vir bosbou en bewaring van ander hulpbronne, is eng-gebaseer en geslags-onsensitief, wat dit onpopulsr maak onder beleidgeaffekteerde en beleidverbonde insethouers. Hierdie ontoepaslike beleidspunte en stomp instrumente verdraai markte vir woudhulpbronne, d.i. skep situasies waarin voordele gedissosieer is van kostes, pryse van skaashed, regte van verantwoordelikhede en aksies van nagevolge. Beide bosboubeleidspunte en die leidingsinstrumente is nie gegrond op kontemporere woudhulpbrondata nie, d.w. s. hulle is nie rondom die kwessie gesentreer nie. Die lande se raamwerkwette het ook gefaal daarin om omgewingsimpakberamings, monitering en evaluering, intersektorale beleidkoordinering, deelnemende benaderings tot natuurlike hulpbronbestuur en plaaslike gemeenskappe sa eienaaskai van omgewingsbates, SODS grond en woudhulpbronne in te stel. Die administrasie van bosboubeleid verg bevoegde professionele en tegniese personeel. Sui-Afrika het voldoende menslike hulpbronne in die bosbousektor, hoewel dit voorkom of die personeel nie die nodige vaadiqhede het vir deelnemende bosbestuur vir die veligting van arnoede nie. Tanzanie het voldoende, maa oneffektiewe bosboupersoneel, wat 'n gebrek aan wetstoepassing en korrupsie tot gevolg het, terwyl Zambie 'n tekort het aan professionele personeel om die bestaande bosboubeleid te interpreteer en te implementeer. Die oneffektiwiteit en die gebrek aan professionele en tegniese personeel, onder andere, word gerefiekteer in die hoe tempo van ontbossing, wat beraam is op 91,000 ha/jaCl'vir Tenzenie en 851,000 ha/jaCl'vir Zembie. Anders as Suid-Afrika, faal beide Tanzanie en Zambia se sektorale beleidspunte daain om belange vir woudbewaring te kweek. Hierdie situasie word verder vererger deur die deurdringende gebrek aan intraen intersektorale beleidkoordinering onder afdelings en departemente van biologiese hulpbronbewaring. Die verband tussen Suid-Afrika se bosbouen bewaringsbeleid van ander hulpbronne word toegeskryf aan die skaarsheid van natuurlike woude in die land. Ongeveer 7.0% van die Suid-Afrikaanse landskap is bedek met woude, terwyl Tanzanie en Zambia onderskeidelik 37% en 42% bedek is. Verlaagde voorraad van woude, gepaard met die toenemende vraag na woudhulpbronne, het tot gevolg dat die waade van woudhulpbronne styg. Natuurlik is daar 'n groter behoefte vir die woud-arm Suid-Afrika om verstandige bewaingsbeleid na te streef om sy beperkte woude te beskerm as Tanzanie en Zambie, waa hulle regerings hul onderskeie ge\Yeldigegrond en woudhulpbronne behandel as 'n veiligheidsklep vir ekonomiese ontbering, sonder voldoende belegging in VBB. As opsomming, is die benutting en bestuur van woudhulpbronne in Tanzania en Zambia met marken beleidsmislukking besaai. Dit word beoog dat die geleenthede en beperkinge wat met elke marken beleidsmislukking ge'identifiseer is, toekomstige bosbou en verwante beleidvormingsproses kan inlig, nie net in die betrokke lande nie, maar ook in ander Afrika lande wat soortgelyke woudbewarings probleme ondervind. 11 Stellenbosch University http://scholar.sun.ac.za