Rola menedżera we współczesnych organizacjach

W obecnych czasach dokonuje się szybki postęp cywilizacyjny i coraz bardziej wzrasta znaczenie procedur myślowych, ukierunkowanych na uogólnione oraz trafne wykrywanie istoty zjawisk zachodzących w otoczeniu. Praktycznie oznacza to konieczność nieustannego weryfikowania relacji zachodzących pomiędzy percepcją menedżera a właściwościami otoczenia. W każdym procesie dużą rolę odgrywają zdolności i umiejętności strukturalizowania informacji, wyrażające się w twórczej analizie i syntezie danych oraz krytycznym i refleksyjnym osądzie własnych poglądów. Współczesny menedżer swoją karierę zawodową pojmuje jako drogę do profesjonalnej doskonałości, dzięki czemu może osiągnąć pełną satysfakcję w życiu zawodowym. Jeżeli chcielibyśmy analizować i rozpatrywać pracę menedżera zgodnie z propozycją francuskiego przemysłowca H. Fayola (twórcy podstawowej nauki administracji, autora 14 uniwersalnych zasad zarządzania), to musielibyśmy przypisać mu funkcje planowania, organizowania, koordynowania, przewodzenia i kontrolowania. Te funkcje dla menedżera połowy drugiej dekady dwudziestego pierwszego wieku są wyjściową bazą wiedzy do tego, aby rozwijać własne umiejętności i stać się menedżerem nowej ery. Specyfika stanowiska wielozadaniowości menedżera w postaci modelu opisana została kilkanaście lat temu przez D. Urlicha (2001, s. 40). Model ten przedstawia menedżera jako: partnera strategicznego, eksperta administracji, rzecznika pracowników oraz agenta zmiany. Od początku dwudziestego wieku do końca drugiej dekady dwudziestego pierwszego wieku pozycja, rola i znaczenie menedżera ulegały wielu przeobrażeniom, spowodowanym głównie zmianami w postępie technicznym, technologicznym i informacyjnym na świecie. Aktualnie rola menedżera zmienia się wskutek czynników, sytuacji, nastawienia, oczekiwania itd. , wynikających z bardzo zróżnicowanych struktur organizacji. Celem opracowania jest przedstawienie wielofunkcyjności działań menedżerów zatrudnianych w organizacjach, w różnych strukturach i na różnych płaszczyznach odpowiedzialności zawodowej, społecznej i administracyjnej. Opracowanie przedstawia wyniki refleksji naukowej w oparciu o analizę literatury przedmiotu, bazując na obserwacji nieuczestniczącej i czynionych działaniach osobistych. Wykorzystane zostały doświadczenia własne, poparte krótką pracą w strefie podmiotów gospodarczych, wieloletnią pracą w obszarach administracyjnych oraz bardzo obszerną działalnością społeczną. Badając literaturę przedmiotu, można stwierdzić, że tempo pracy menedżera jest bardzo dynamiczne, a wykonywane czynności krótkotrwałe i zróżnicowane (Zając, 2012, s. 163–172). Obecnie można również stwierdzić, że menedżerowie są silnie zorientowani na działania, a nie na myślenie (Jędrzejczyk, 2012, s. 173–183). W rzeczywistości menedżer działa przede wszystkim doraźnie, w reakcji na rozmaite bodźce. Menedżerów stale prześladuje konieczność wyboru pomiędzy tym, co zrobić można, a tym, co należy. Menedżer jako refleksyjny planista wydaje się istnieć wyłącznie na kartkach klasycznych podręczników zarządzania. Prawdziwi menedżerowie działają doraźnie, gdyż wymusza to charakter ich pracy. Menedżerowie wykonują wiele rutynowych działań, aktywnie uczestniczą w różnego rodzaju negocjacjach i zajmują się przetwarzaniem „miękkich” informacji, które dotyczą styku organizacji z otoczeniem zewnętrznym. Biorąc pod uwagę dokonujące się przemiany technologiczne w komunikacji wykorzystującej cyfrowe środki łączności, nie da się już uzasadnić używania starszych, mniej interaktywnych kanałów komunikacji. Dzięki sieciom cyfrowym natychmiastowa łączność jest czymś oczywistym w biznesie. Platformy mediów społecznościowych stają się coraz potężniejsze i coraz bardziej wszechobecne.