Temporomandibular Dysfunction and Malocclusion in Young Adult Males - A Clinical Examination in a Medical Experiment Dysfunkcje stawu skroniowo-żuchwowego a wady zgryzu u młodych dorosłych mężczyzn - badanie kliniczne w eksperymencie medycznym

Background. The prevalence of symptoms of temporomandibular dysfunction (TMD) has increased considerably in the past decades. Many theories related to the etiology of TMD have been presented in the past, but a specific and unique etiologic factor has not yet been diagnosed. Objectives. The main goal of this study was to investigate the prevalence of malocclusion in young adult males and to estimate the association between malocclusion and the prevalence and severity of TMD signs and symptoms. Material and Methods. The material comprised healthy male volunteers, army recruits (n = 300, age of 19–26 years). The clinicians established the prevalence of malocclusion and performed the registration of a Helkimo Anamnestic Index and Dysfunction Index. Results. The Anamnestic Index – AI = 0 occurred in 239 (79.7%) recruits, AI = 1 in 61 soldiers (20.3%), no one presented with advanced symptoms – AI = 2. No clinical symptoms (DI = 0) were found in 184 soldiers (61.3%), recruit numbers with DI = I and DI = II were comparable and reached 59 (19.7%) and 57 (19.0%), respectively. None of the subjects displayed symptoms of severe dysfunction (DI = III). There were no statistically significant differences between the prevalence of malocclusion and signs of anamnestic and clinical TMJ dysfunction according to the Helkimo indices. Conclusions. The results of this study show an evidently minor association of malocclusion and TMD signs in young, adult males. However other homogenous groups of individuals should be examined to enhance the evidence, preferably after unification of TMD classification (Adv Clin Exp Med 2011, 20, 5, 635–639). Wprowadzenie. Czestośc wystepowania objawow dysfunkcji stawow skroniowo-zuchwowych (d.s.z.) zwiekszyly sie w ciągu ostatnich lat. W przeszlości przedstawiono wiele teorii tlumaczących etiologie d.s. z. , lecz nie zdiagnozowano jednego swoistego czynnika. Cel pracy. Zbadanie czestości wystepowania wad zgryzu wśrod mlodych doroslych mezczyzn oraz ocena korelacji miedzy wystepowaniem wad zgryzu a objawami d.s. z. Material i metody. Material obejmowal zdrowych ochotnikow, poborowych (liczba = 300, wiek 19–26 lat). Badający oceniali wystepowanie wad zgryzu i przeprowadzali rejestracje wskaźnika klinicznego i anamnestycznego wedlug Helkimo. Wyniki. Wskaźnik anamnestyczny – AI = 0 wystąpil u 239 (79,7%) poborowych, AI = 1 u 61 zolnierzy (20,3%), nikt nie mial powaznych objawow – AI = 2. Brak klinicznych objawow (DI = 0) stwierdzono u 184 poborowych (61,3%), liczba zolnierzy z DI = I i DII = II byla podobna i wyniosla odpowiednio 59 (19,7%) i 57 (19,0%,). U nikogo z badanych nie stwierdzono powaznej dysfunkcji (DI = III). Nie stwierdzono statystycznie istotnej korelacji miedzy wystepowaniem wady zgryzu a objawami anamnestycznego i klinicznego wskaźnika dysfunkcji wedlug Helkimo. Wnioski. Wyniki tego badania wykazaly slabe powiązania okluzji z objawami d.s. z. u mlodych doroslych mezczyzn. Niemniej jednak o istotnych dowodach mozna bedzie mowic dopiero po zbadaniu innych grup homogennych i najlepiej po ujednoliceniu klasyfikacji objawow d.s. z. (Adv Clin Exp Med 2011, 20, 5, 635–639).