Anterior or Posterior Instrumentation in the Treatment of Unstable Thoracolumbar Fractures : A Retrospective Analysis of 30 Cases veya Analizi Fraktürlerin Tedavisinde Anterior 30 Olgunun Retrospektif

Surgical procedures design ed to decompress and stabilize unstable trauma-related thoracolumbar fractures are primarily anterior or posterior operative approaches combined with anterior or posterior instrumentation. Our goal is to identHy patients that are likely to benefit from either fixation system. Two treatment groups were studied. The first group of 20 patients underwent posterior instrumentation and fusion. Also, eighteen patients with evidence of neural compression were treated with posterior decompressive surgery. The second group, consisting of 10 patients with neurological deficits, was managed with single-stage anterior decompression, interbody strut grafting, and anterior instrumentation. There were no statistically significant differences between the groups with regard to postoperative neurological outcome (Mann-Whitney V, P>0.05),pain assessment and ability to return to work (Chisquare, P>0.05), rate of instrument failure (Chi-square, P>0,05), rate of solid fusion (Chi-square, P>0,05) and loss of reduction (Mann-Whitney U, P>0.05). When surgery is indicated, the operative approach (anterior or posterior) and type of instrumentation used (anterior or posterior) are determined by the location and characteristics of the fracture (e.g., neural compression and instability) and the surgeon's familiarity with the various techniques. Based on the results of this study, we conclude that posterior spinal instrumentation is as effective as anterior instrumentation in the treatment of unstable thoracolumbar fractures. Özet: Travma ile meydana gelen instabil torakolomber fraktürleri dekomprese ve stabilize etmek için planlanan cerrahi yöntemler esas olarak anterior veya posterior enstrümantasyonla kombine edilen anterior veya posterior operatif yaklasimlardir. Amacimiz anterior yada posterior fiksasyon sisteminden yararlanmasi olasi görünen olgulari tespit etmektir. Iki tedavi grubu çalisildi: 20 hastadan olusan birinci gruba posterior enstrümantasyon ve füzyon yöntemi uygulandi; nöral kompresyon bulgusu olan 18 hasta ayni zamanda posterior dekompressif cerrahi ile tedavi edildi. Nörolojik defisitli 10 hastadan olusan ikinci grup tek seans cerrahi girisimle anterior dekompresyon , interkorporal greft ve anterior enstrümantasyon uygulamasi ile tedavi edildi. Postoperatif nörolojik iyilesme (Mann-Whitney U, P>0.05), agri derecesi ve ise dönme kabiliyeti (Chi-Square, P>0,05), enstruman yetersizligi orani (Chi-Square, P>0,05), solid füzyon orani (Chi-Square, P>0,05) ve redüksiyon kaybi (Mann-Whitney U, P>0.05) degerlendirildigi zaman iki grup arasinda istatistikselolarak önemli bir fark bulunmadi. Cerrahi tedavi endikasyonu oldugunda, seçilecek yaklasim (anterior veya posterior) ve kullanilacak enstrüman (anterior veya posterior) fraktürün lokalizasyonuna, özelligine (fraktür tipi, nöral kompresyon ve instabilite gibi) ve cerrahin çesitli tekniklerdeki tecrübesine göre tayin edilir. Bu çalismada, instabil torakolomber fraktürlerin tedavisinde posterior spinal enstrümantasyonun anterior enstrümantasyon kadar yararli oldugu sonucuna varildi.