Minuri/sinhala-corpus-wikipedia huggingface dataset:
දුර්ගා මේ පිළිබඳ පොලීසියේ නඩුවක් ගොනු කිරීමට උත්සාහ දරන නමුත්, පොලිස් නිලධාරිනිය (ගාර්ගි භාරද්වාජ්) මිනීගේ මිත්තණියගේ පාර්ශ්වයට පෙනීසිටිමින් මෙම ප්‍රශ්නයට මැදිහත් නොවන ලෙස දුර්ගාට තර්ජනය කරයි
විඛ්ෂිප්ත වන මිනී තරප්පු පෙළෙන් පහළට පනියි
ඇගේ ඉණෙන් පහළ පෙදෙස අප්‍රාණික වේ
මිනීව ඇගේ පුවලෙන් රැකගැනීම‍ට සිතන දුර්ගා ඇගේ මිත්තණිය සමග පොරබදයි
එම ගැටුමේ දී වන අනතුරකින් මිනීගේ මිත්තණිය මරණයට පත්වේ
මිනී සමග පලායන දුර්ගා, විද්‍යා සිංහා යන නව නාමයෙන් චන්දන් නගර්හි පදිංචියට පැමිණෙයි
නමුත් ඔවුන් පසුපස ලුහුබඳින මෝහිත් පොලිස් නිලධාරිණියගේ සහාය ඇතිව මිනීව පැහැර ගනියි
වර්තමානයේ, අපරාධකාරී පොලිස් කාන්තාව ආරෝග්‍යශාලාව වෙත පැමිණ මිනීව බේරාගැනීමට අවශ්‍ය නම් කප්පම් ‍ගෙවන ලෙසට තර්ජනය කරයි
මිනීව පැහැරගෙන ඇත්තේ ඇය සහ මෝහිත් විසිනි
බියට පත්වන විද්‍යා කෝමා තත්ත්වයෙන් සුවය ලද සැණින් රෝහලෙන් පලා යයි
ඇය නිවසට පැමිණ කප්පම්කරුවන් ඇයට පැමිණෙන්නට පැවසූ ලිපිනය සොයයි
එවිට හල්දර් සහ ඉන්දර්ජීත් විසින් ඇයව අල්ලාගනු ලබයි
කෙසේනමුත්, ඇය ඔවුන්ගෙන් මිදී පලායන්නේ ඉන්දර්ජීත්ගේ අතට වෙඩි තබමිනි
කොල්කතාව වෙත පැමිණෙන විද්‍යා මෝහිත් පැවසූ ස්ථානයට පැමිණෙයි
විද්‍යා කප්පම් මුදල පොලිස් නිලධාරිණියට ලබා දෙයි
නමුත් පොලිස් කාන්තාව එම මුදල කෙරෙහි උනන්දු වන බව දකින මෝහිත් ඇයට වෙඩි තබයි
අනතුරුව ඔහු විද්‍යාව සිරකිරීමට තැත් කරයි
නමුත් බිම වැටුණු ඔහුගේ රිවොල්වරය උදුරාගන්නා මිනී, මෝහිත්ට වෙඩි තබා ඝාතනය කරයි
උපකාර පිණිස විද්‍යා ඉන්දර්ජීත්ට කතා කරයි
නමුත් හල්දර් සහ අනෙක් පොලිස් නිලධාරීන් ඔහුට ඇයව ගෙන්වාගෙන සිරභාරයට ගන්නා ලෙස පවසයි
ඉන්දර්ජීත් විද්‍යාට සිය පියාගේ නිවස වෙත පැමිණෙන ලෙස පවසන අතර, එය වටා පොලිස් ආරක්ෂාව යොදා ඇත
හල්දර් විද්‍යා වෙතට පැමිණීමට තැත් කරන නමුත්, ඇය ඔහුගේ පාදයට වෙඩි තබයි
පසුව ඇය නිවසට ගිනි තබයි
අසානයේ හෙළිදරව් වන්නේ විද්‍යාගේ සැබෑ නම දුර්ගා රාණි සිං බවත්, ඇය ඉතා කුඩා වියේ දීම ඉන්දර්ජීත්ට විවාහ කොට දී ඇති බවයි. පසුව ඔවුන් වෙන් වී ඇත
කෝමාවෙන් සුවපත් වීමෙන් පසු, දුර්ගා ඉන්දර්ජීත්ගෙන් උපකාර ඉල්ලා සිටි අතර, ඇගේ පලායාම ද සැලසුම් කොට ඇත
විද්‍යා සහ ඇගේ හදාගත් දියණිය වෙනුවෙන් සැබෑ ගමන් බලපත්‍ර තනා දී ඇත්තේ ද ඉන්දර්ජීත් විසිනි
ඔහු ඇයව පොලිස් තානාපති කාරයේ සඟවා කොල්කතාව වෙත රැගෙන පැමිණ ඇති අතර, ගිනිබත් වූ නිවසින් පලායාමට ද ඔහු උපකාර කොට ඇත
දුර්ගා ජීවත් වන බැව් පෙනේ
(පොලීසිය සිටින්නේ ඇය මියයන්නට ඇති බවයි) ඇය නිව් යෝක් නගරය බලා ගමන් ගන්නේ මිනීගේ සැත්කම සඳහායි
ඉන්දර්ජීත් ද සිය පවුල සමගින් සතුටින් වාහනය පදවාගෙන යනු පෙනේ
චරිත නිරූපණය
 විද්‍යා බාලන්, විද්‍යා සිංහා / දුර්ගා රාණි සිං ලෙස
 අර්ජුන් රාම්පාල්, උප-පරීක්ෂක ඉන්දර්ජීත් සිං ලෙස
 තුනිශා ෂර්මා, මිනී දේවන් ලෙස
 නෛශා ඛන්නා, ලාබාල මිනී දේවන් ලෙස
 ජුගල් හංස්රාජ්, මෝහිත් දේවන් ලෙස
මිනීගේ මාමායි
අම්බා සන්‍යාල්, දේවන් මහත්මිය ලෙස
මෝහිත්ගේ මවයි.
 මානිනී චාධා, රශ්මි සිං ලෙස
 ඛාරාජ් මුඛර්ජී, පොලිස් පරීක්ෂක ප්‍රනාබ් හල්දර් ලෙස
 තෝටා රෝයිචෞධරි, අරුන් ලෙස
දුර්ගාගේ මිතුරායි
කෞශික් සේන්, කාලිම්පොංහි පොලිස් නිලධාරියා ලෙස
 ප්‍රදීප් චක්‍රබර්තී, බේනු කාකා ලෙස
විද්‍යාගේ අස්ලවැසියායි
නිත්‍ය ගංගුලි, කොස්තාපල් රාම් සිං ලෙස
 ප්‍රදීප් මුඛර්ජී, වෛද්‍ය මෛති ලෙස
 අර්ධේන්දු බැනර්ජී, වෛද්‍ය සේන් ලෙස
 බිස්වජිත් චක්‍රබෝර්ති, ලාල්බසාර් පොලිස් නිලධාරියා ලෙස
 ගාර්ගි භාරද්වාජ්, පැහැරගන්නා ඝාතකයා / පොලිස් නිලධාරිණිය ලෙස
 සෝමා අධිකාරි, මිනීගේ හෙදිය ලෙස
 හරිදාස් චැටර්ජී, උමතු සිඟන්නා ලෙස
 සාර්ථක් සර්කාර්, ආරාධිත නිරූපණය (ළමා)

නිෂ්පාදනය
2012 මාර්තුවේ දී, ඝෝෂ් නිවේදනය කළේ කහානි චිත්‍රපට මාලාවක් ලෙස ගොඩනැගීමට තමන් අදහස් කරගෙන සිටින බවයි. ඔහු මේ කෙරෙහි පෙළඹුණේ සත්‍යජිත් රායිගේ ෆෙලූඩා රහස් පරීක්ෂක කතාමාලාවෙනි
ඔහුට විද්‍යා බාග්චිගේ කතාපුවත එලෙසම විද්‍යා බාලන් සමගින් ඉදිරියට ගෙනයාමට අවශ්‍ය විය
කහානි 2 හි රූගත කිරීම් 2013දී ඇරඹීමට සැලසුම් කෙරිණි
නමුත් 2013 ජූලි මස සුජෝයි ඝෝෂ් සහ සෙසු සම-නිෂ්පාදකවරුන් අතර මතභේද ඇති විය
2014 පෙබරවාරියේ, මෙම චිත්‍රපටය සිදුනොවන බව විද්‍යා පැවසූයේ මෙම මතභේද නිසායි
නමුත් වසර දෙකකට පසුව, මෙම චිත්‍රපටය විද්‍යා ද සමගින් පූර්ව-නිෂ්පාදනයේ ඇති බව ඝෝෂ් සනාථ කළේ ය
කහානි 2 ලෙස නම්කළ මෙම චිත්‍රපටය 2016 මාර්තු මස රූගත කිරීම් ඇරඹුණේ අර්ජුන් රාම්පාල් සහ විද්‍යා ප්‍රධාන නළු නිළියන් ලෙස දායක කරගනිමිනි
2016 ඔක්තෝබරයේ, මෙහි ටීසරය නිකුත් කිරීමෙන් පසුව, මෙම චිත්‍රපටය කහානි 2
දුර්ගා රාණි සිං ලෙස නැවත නම්කෙරිණි
ආරම්භයේ දී, දුර්ගා රාණි සිං ඓශ්වර්යා රායි සමගින් නිම කිරීමට සැලසුම් කළ වෙනත් චිත්‍රපටයක් විය
නමුත් මෙහි කථාව ද කහානි චිත්‍රපට මාලාවට සමාන හෙයින්, නිෂ්පාදකයින් විසින් කහානි හි අනුගාමී කථාපුවතයට එය ඇතුළත් කරන ලදී
බාලන් සහ ඝෝෂ් විසින් පසුව නිවේදනය ‍කළේ මෙම චිත්‍රපටය 2012දී මුදාහළ කහානි චිත්‍රපටයේම කථාපුවත ඉදිරියට ගෙනයාමක් නොව, කහානි චිත්‍රපට මාලාවේ ඉදිරි චිත්‍රපටය බවයි.

පිළිගැනීම

විචාරක පිළිගැනීම
හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් පුවත්පත මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් 4ක් ලබාදුන්නේ ය
ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා පුවත්පත මෙයට තරු පහෙන් තුන හමාරක් ලබාදුන්නේ ය
ඉන්ඩියා ටුඩේ පුවත්පත මෙයට රතු පහෙන් 2ක් ලබාදුන්නේ ය
ද ඉන්ඩියන් එක්ස්ප්‍රස් පුවත්පත ද මෙයට රතු පහෙන් 2ක් ලබාදුන්නේ ය
ෆස්ට්පෝස්ට් පුවත්පත විසින් ද මෙයට තරු පහෙන් 2ක් ලබා දී ඇත
බොක්ස් ඔෆීස්
පළමු දිනයේ මෙම චිත්‍රපටය ඉන්දියාව තුළ  කෝටි 4.25ක ආදායමක් උපයාගත් අතර, ආරම්භක සති අන්තයේ එය  කෝටි 16.97ක් උපයාගත්තේ ය
ධ්වනිපථය

චිත්‍රපටයේ සංගීතය නිමවන ලද්දේ ක්ලින්ටන් සෙරීජෝ විසිනි
සම්මාන සහ නිර්දේශ
 විද්‍යා බාලන් 62වන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ හොඳම නිළිය සඳහා නිර්දේශ වී ඇත
අනුගාමී චිත්‍රපට
නිෂ්පාදකයින් විසින් මෙම චිත්‍රපට මාලාවේ තෙවන චිත්‍රපටයක් ද මුදාහැරීමට සැලසුම් කොට ඇත
ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 

2016 චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
2010 දශකයේ හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු සංත්‍රාස චිත්‍රපට
ඉන්දියානු අනුගාමී චිත්‍රපට
ප්‍රබන්ධ තුළ ළමා ලිංගික අපයෝජනය
බටහිර බෙංගාලය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
කිසියම් කිරීමක් හෝ සිදුවීමක් හගවන පද ක්‍රියා පද ලෙස හදුන්වයි.

සිංහල භාෂාවේ ක්‍රියා පද වර්ග කොටස් අටක ට බෙදේ
පුර්ව ක්‍රියා
 මිශ්‍ර ක්‍රියා
 අසම්භාව්‍ය ක්‍රියා
 ප්‍රයෝජ්‍ය ක්‍රියා
 විධි ක්‍රියා
 ආශීර්වාද ක්‍රියා
 ත්‍රෛ කාලික ක්‍රියා
 කර්ම කාරක ක්‍රියා

සිංහල භාෂාව
ජෙහාන්ගීර් වකිල් (හෙවත් ජෙහාන්ගීර් භායි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෙකි
ඔහු වඩාත් ප්‍රකට වූයේ බාලිකා වධු කතාමාලාවේ ප්‍රතාප්ගේ චරිතය නිරූපණය නිසායි
වෘත්තිය
ජෙහාන්ගීර් වකිල් සිය රංගන වෘත්තිය ඇරඹූයේ බාලිකා වධු (2008–2009) රූපවාහිනී කතාමාලාව තුළිනි
මෙහි ඔහුගේ චරිතයේ මරණය වැඩසටහන අංක 1ට ගෙන ඒමට ඉවහල් විය
ආශ්‍රේයයන්

ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
මුම්බායිහි නළුවෝ
උපන් වර්ෂය දක්නට නොමැති ලිපි (ජීවත්වන්නෝ)
ස්මිතා බන්සාල් යනු ඉන්දියානු රූපවාහිනී සහ බොලිවුඩ් චිත්‍රපට නිළියකි
ඇගේ වැදගත් රූපවාහිනී කතාමාලා අතරට සී ටීවී කතාමාලා වන අමානත්, ආශිර්වාද් සහ සර්හදේන් කතාමාලා අයත් ය
2008දී ඇය බොලිවුඩ් චිත්‍රපටයක් වන කර්ස්ස්ස්ස් හි ද චරිත නිරූපණය කළා ය
ඇය හොඳම සහාය නිළිය සඳහා වන ITA සම්මානය සහ ඉන්දියානු ටෙලි සම්මානය හිමි කරගත්තේ බාලිකා වධු කතාමාලාවේ ඇගේ රංගනය වෙනුවෙනි
නිර්මාණ දායකත්වය
රූපවාහිනිය
{|class="wikitable"
|-
චරිතය
|-
|කෝරා කගාස් || ප්‍රියා
|-
|කහානි ඝාර් ඝාර් කී || නිවේදිතා කමල් අගර්වාල්
|-
|කසෞතී සින්දගි කේ || නිවේදිතා බාසු / නිවේදිතා අනූපම් සේන්ගුප්තා
|-
|කොහි අප්නා සා || ශ්‍රැති තුෂාර්ගිල් / මල්ලිකා
|-
|අමානත් || ආචාර්ය බාලා
|-
|සංජීවනී - අ මෙඩිකල් බූන් || නේහා
|-
|දාල් මේන් කාලා || ජූලී
|-
|යේ මේරි ලයිෆ් හේ || පූර්ණිමා
|-
|ආශිර්වාද් || විශාඛා
|-
|සර්හදේන් || චාන්දනී
|-
|විරාසත් || ගාර්ගි කුණාල් ඛාර්බන්දා
|-
|බාලිකා වධු || සුමිත්‍රා භෛරන් සිං
|-
|සී.අයි.ඩී. || උප-පරීක්ෂක ආදිති
|-
| ඉතිහාස් || පද්මිනී
|-
|ෆියර් ෆැක්ටර් - ඛාත්‍රොන් කේ ඛිලාඩි වාරය 4 || තරගකාරිණිය
|-
|තුල්සි || තුල්සි
|-
|ද චැලෙන්ජ් || සොනාලි
|-
|අල්ප්විරාම් || ශ්වේතා
|-
|එක්ස් සෝන් || සෝනියා
|-
|නච් මෙලියේ 5 || ඇය ලෙසම
|- 
|'සංස්කෘති || පායල්
|-
|පානි පූරි || දිව්‍යා පානි
|-
|සින්දගී අභි බාකි හේ මෙරේ ගෝස්ට් ||රාධා පලේකාර්
|-
|ජානා නා දිල් සේ දූර් || සුමන් රාමකාන්ත් වෛශිෂ්ට්
|}

චිත්‍රපට වෘත්තියකර්ස්ස්ස්ස් (හින්දි) - රවීගේ සොයුරිය (ජ්‍යෝති වර්මා හෙවත් පිංකි) ලෙසහම් තෝ මොහබ්බත් කරේගා (හින්දි)දයා (මලයාලම්) - කුමරිය ලෙස

වේදිකාගෙට් රිඩ් ඔෆ් මයි වයිෆ් විත් පරිතෝශ් පේන්ටර්''

සම්මාන

මේවාත් බලන්න
 ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියන් ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
උපන් වර්ෂය දක්නට නොමැති ලිපි (ජීවත්වන්නෝ)
සරස්වතීචන්ද්‍ර යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක
සරස්වතීචන්ද්‍ර (නවකථාව), ගෝවර්ධන්රාම් මාධවරාම් ත්‍රීපති විසින් රචිත ගුජරාටි නවකථාව
 සරස්වතීචන්ද්‍ර (චිත්‍රපටය), නවකථාව පාදක කරගත් 1968 හින්දි චිත්‍රපටය
 සරස්වතීචන්ද්‍ර (රූපවාහිනී කතාමාලාව), නවකථාව පාදක කරගත් 2013 හින්දි රූපවාහිනී කතාමාලාව
ISO/TR 11941
1996 යනු ISO තුළ භාවිතා වන කොරියානු රෝමානුකරණ ක්‍රමයකි
මෙය සුලබව භාවිතා නොවේ
මෙහි භාවිතය සඳහා එක් නිදසුනක් නම් යුනිකේත සංකේත නාමයන්හි භාවිතා කිරීම දැක්විය හැක
2013 දෙසැම්බරයේ දී මෙම සම්මතය අවලංගු කෙරිණි
මෙය යේල් රෝමානුකරණයට ඉතා සමාන ය
පිටපත්කරණය

ගාත්‍රාක්ෂර

ස්වර අක්ෂර

භාවිතය 
මෙම ක්‍රමය යුනිකේත අක්ෂර නාමවල දී භාවිතා වේ
නිදසුනක් ලෙස, ᄎ (U+110E) අක්ෂරය නම් කෙරෙන්නේ "HANGUL CHOSEONG CHIEUCH" (한글 초성 치읓) ලෙස ය
ㅊ රෝමානුකරණය කෙරෙන්නේ "ch" ලෙස ය
කෙසේනමුත් 차 (U+CC28) අක්ෂරය නම් කෙරෙන්නේ "HANGUL SYLLABLE CA" ලෙස ය
ㅊ රෝමානුකරණය කෙරෙන්නේ "c" ලෙස ය
බාහිර සබැඳි 
 ISO/TR 11941
1996

කොරියානු රෝමානුකරණය
11941
11941
ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟවලදී ඕස්ට්‍රේලියානු රට නියෝජනය කරයි
එය ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ ඒකාබද්ධ පැරණිතම කණ්ඩායම වන අතර 1877 දී පළමු ටෙස්ට් තරඟයට ක්‍රීඩා කර ඇත
කණ්ඩායම එක්දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් සහ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරයි, 1970-71 තරග වාරයේ එංගලන්තයට එරෙහිව පළමු එක්දින තරඟ දෙකටම සහභාගී විය
සහ පළමු විස්සයි20 ජාත්‍යන්තරය, 2004-05 වාරයේ නවසීලන්තයට එරෙහිවයි, තරග දෙකම දිනමින්
කණ්ඩායම ඔස්ට්‍රේලියානු දේශීය තරඟ සඳහා ක්‍රීඩා කරන කණ්ඩායම් - ෂෙෆීල්ඩ් පළිහ, ඕස්ට්‍රේලියානු දේශීය සීමිත ඕවර ක්‍රිකට් තරඟාවලිය සහ බිග් බෑෂ් ලීගය වෙතින් තම ක්‍රීඩකයින් ලබා ගනී
The national team has played 803 Test matches, winning 378, losing 216, drawing 207 and tying 2. Australia is ranked the number-one team overall in Test cricket in terms of overall wins, win-loss ratio and wins percentage
, Australia is ranked fifth in the ICC Test Championship on 97 rating points
The Australian cricket team has played 906 ODI matches, winning 555, losing 308, tying 9 and with 34 ending in no-result
They currently placed third the ICC ODI Championship, having done so for 130 of 161 months since its introduction in 2002. Australia have made a record seven World Cup final appearances (1975, 1987, 1996, 1999, 2003, 2007 and 2015) and have won the World Cup a record five times in total
1987, 1999, 2003, 2007 and 2015. Australia is the first team to appear in four consecutive World Cup finals (1996, 1999, 2003 and 2007), surpassing the old record of three consecutive World Cup appearances by West Indies (1975, 1979 and 1983) and the first team to win 3 consecutive world cups (1999, 2003 and 2007)
It is also the second team to win a  World Cup (2015) on home soil, after India (2011)
The team was undefeated in 34 consecutive World Cup matches until 19 March at the 2011 Cricket World Cup where Pakistan beat them by 4 wickets
Australia have also won the ICC Champions Trophy twice – in 2006 and in 2009 – making them the first and the only team to become back to back winners in the Champions Trophy tournaments
The team has also played 93 Twenty20 Internationals, winning 47, losing 43, tying 2 and with 1 ending in no-result making the final of the 2010 ICC World Twenty20, which they eventually lost to England
ඉතිහාසය
The Australian cricket team participated in the first Test match at the MCG in 1877, defeating an English team by 45 runs, with Charles Bannerman making the first Test century, a score of 165 retired hurt
Test cricket, which only occurred between Australia and England at the time, was limited by the long distance between the two countries, which would take several months by sea
Despite Australia's much smaller population, the team was very competitive in early games, producing stars such as Jack Blackham, Billy Murdoch, Fred "The Demon" Spofforth, George Bonnor, Percy McDonnell, George Giffen and Charles "The Terror" Turner
Most cricketers at the time were either from New South Wales or Victoria, with the notable exception of George Giffen, the star South Australian all-rounder
A highlight of Australia's early history was the 1882 Test match against England at The Oval
In this match Fred Spofforth took 7/44 in the game's fourth innings to save the match by preventing England from making their 85-run target
After this match The Sporting Times, a major newspaper in London at the time, printed a mock obituary in which the death of English cricket was proclaimed and the announcement made that "the body was cremated and the ashes taken to Australia
" This was the start of the famous Ashes series in which Australia and England play a Test match series to decide the holder of the Ashes
To this day, the contest is one of the fiercest rivalries in sport
The so-called 'Golden Age' of Australian Test cricket occurred around the end of the 19th century and the beginning of the 20th century, with the team under the captaincy of Joe Darling, Monty Noble and Clem Hill winning eight of ten tours
It is considered to have lasted from the 1897–98 English tour of Australia and the 1910–11 South African tour of Australia
Outstanding batsmen such as Joe Darling, Clem Hill, Reggie Duff, Syd Gregory, Warren Bardsley and Victor Trumper, brilliant all-rounders including Monty Noble, George Giffen, Harry Trott and Warwick Armstrong and excellent bowlers including Ernie Jones, Hugh Trumble, Tibby Cotter, Bill Howell, Jack Saunders and Bill Whitty, all helped Australia to become the dominant cricketing nation for most of this period
Victor Trumper became one of Australia's first sporting heroes, and was widely considered Australia's greatest batsman before Bradman and one of the most popular players
He played a record (at the time) number of Tests at 49 and scored 3163 (another record) runs at a high for the time average of 39.04. His early death in 1915 at the age of 37 from kidney disease caused national mourning
The Wisden Cricketers' Almanack, in its obituary for him, called him Australia's greatest batsman
"Of all the great Australian batsmen Victor Trumper was by general consent the best and most brilliant
"

The years leading up to the start of World War I were marred by conflict between the players, led by Clem Hill, Victor Trumper and Frank Laver, the Australian Board of Control for International Cricket, led by Peter McAlister, who was attempting to gain more control of tours from the players
This led to six leading players (the so-called "Big Six") walking out on the 1912 Triangular Tournament in England, with Australia fielding what was generally considered a second-rate side
This was the last series before the war, and no more cricket was played by Australia for eight years, with Tibby Cotter being killed in Palestine during the war
Test cricket resumed in the 1920/21 season in Australia with a touring English team, captained by Johnny Douglas losing all five Tests to Australia, captained by the "Big Ship" Warwick Armstrong
Several players from before the war, including Warwick Armstrong, Charlie Macartney, Charles Kelleway, Warren Bardsley and the wicket-keeper Sammy Carter, were instrumental in the team's success, as well as new players Herbie Collins, Jack Ryder, Bert Oldfield, the spinner Arthur Mailey and the so-called "twin destroyers" Jack Gregory and Ted McDonald
The team continued its success on the 1921 Tour of England, winning three out of the five Tests in Warwick Armstrong's last series
The side was, on the whole, inconsistent in the latter half of the 1920s, losing its first home Ashes series since the 1911–12 season in 1928–29.

The 1930 Tour of England heralded a new age of success for the Australian team
The team, led by Bill Woodfull – the "Great Un-bowlable" – featured legends of the game including Bill Ponsford, Stan McCabe, Clarrie Grimmett and the young pair of Archie Jackson and Don Bradman
Bradman was the outstanding batsman of the series, scoring a record 974 runs, including one century, two double centuries and one triple century, a massive score of 334 at Leeds which including 309 runs in a day
Jackson died of tuberculosis at the age of 24 three years later, after playing eight Tests
The team was widely considered unstoppable, winning nine of its next ten Tests
The 1932–33 England tour of Australia is considered one of the most infamous episodes of cricket, due to the England team's use of bodyline, where captain Douglas Jardine instructed his bowlers Bill Voce and Harold Larwood to bowl fast, short-pitched deliveries aimed at the bodies of the Australian batsmen
The tactic, although effective, was widely considered by Australian crowds as vicious and unsporting
Injuries to Bill Woodfull, who was struck over the heart, and Bert Oldfield, who received a fractured skull (although from a non-Bodyline ball), exacerbated the situation, almost causing a full-scale riot from the 50 000 fans at the Adelaide Oval for the Third Test
The conflict almost escalated into a diplomatic incident between the two countries, as leading Australian political figures, including the Governor of South Australia, Alexander Hore-Ruthven, protested to their English counterparts
The series ended in a 4–1 win for England but the Bodyline tactics used were banned the year after
The Australian team put the result of this series behind them, winning their next tour of England in 1934. The team was led by Bill Woodfull on his final tour, and was notably dominated by Ponsford and Bradman, who twice put on partnerships of over 380 runs, with Bradman once again scoring a triple-century at Leeds
The bowling was dominated by the spin pair of Bill O'Reilly and Clarrie Grimmett, who took 53 wickets between them, with O'Reilly twice taking seven-wicket hauls
Sir Donald Bradman is widely considered the greatest batsman of all time
He dominated the sport from 1930 until his retirement in 1948, setting new records for the highest score in a Test innings (334 vs England at Headingley in 1930), the most number of runs (6996), the most number of centuries (29), the most number of double centuries and the highest Test and first-class batting averages
His record for the highest Test batting average – 99.94 – has never been beaten
It is almost 40 runs per innings above the next highest average
He would have finished with an average of over 100 runs per innings if he had not been dismissed for a duck in his last Test
He was knighted in 1949 for services to cricket
He is generally considered one of Australia's greatest sporting heroes
Test cricket was again interrupted by war, with the last Test series in 1938 made notable by Len Hutton scoring a world record 364 for England, with Chuck Fleetwood-Smith conceding 298 runs in England's world record total of 7–903. Ross Gregory, a notable young batsman who played two Tests before the war, was killed in the war
The team continued its success after the end of the Second World War, with the first Test (also Australia's first against New Zealand) being played in the 1945–46 season against New Zealand
Australia was by far the most successful team of the 1940s, being undefeated throughout the decade, winning two Ashes series against England and its first Test series against India
The team capitalised on its ageing stars Bradman, Sid Barnes, Bill Brown and Lindsay Hassett while new talent, including Ian Johnson, Don Tallon, Arthur Morris, Neil Harvey, Bill Johnston and the fast bowling pair of Ray Lindwall and Keith Miller, who all made their debut in the latter half of the 1940s, and were to form the basis of the team for a good part of the next decade
The team that Don Bradman led to England in 1948 gained the moniker The Invincibles, after going through the tour without losing a single game
Of 31 first-class games played during the tour, they won 23 and drew 8, including winning the five-match Test series 4–0, with one draw
The tour was particularly notable for the Fourth Test of the series, in which Australia won by seven wickets chasing a target of 404, setting a new record for the highest run chase in Test cricket, with Arthur Morris and Bradman both scoring centuries, as well as for the final Test in the series, Bradman's last, where he finished with a duck in his last innings after needing only four runs to secure a career average of 100.

Australia was less successful in the 1950s, losing three consecutive Ashes series to England, including a horrendous 1956 Tour of England, where the 'spin twins' Laker and Lock destroyed Australia, taking 61 wickets between them, including Laker taking 19 wickets in the game (a first-class record) at Headingley, a game dubbed Laker's Match
However, the team rebounded to win five consecutive series in the latter half of the 1950s, first under the leadership of Ian Johnson, then Ian Craig and Richie Benaud
The series against the West Indies in the 1960–61 season was notable for the Tied Test in the first game at the Gabba, which was the first in Test cricket
Australia ended up winning the series 2–1 after a hard fought series that was praised for its excellent standards and sense of fair play
Stand-out players in that series as well as through the early part of the 1960s were Richie Benaud, who took a then-record number of wickets as a leg-spinner, and who also captained Australia in 28 Tests, including 24 without defeat
Alan Davidson, who became the first player to take 10 wickets and make 100 runs in the same game in the first Test, and was also a notable fast-bowler
Bob Simpson, who also later captained Australia for two different periods of time
Colin McDonald, the first-choice opening batsman for most of the 1950s and early '60s
Norm O'Neill, who made 181 in the Tied Test
Neil Harvey, towards the end of his long career
and Wally Grout, an excellent wicket-keeper who died at the age of 41.

The Centenary Test was played in March 1977 at the MCG to celebrate 100 years since the first Test was played
Australia won the match by 45 runs, an identical result to the first Test match
In May 1977 Kerry Packer announced he was organising a breakaway competition – World Series Cricket (WSC) – after the Australian Cricket Board (ACB) refused to accept Channel Nine's bid to gain exclusive television rights to Australia's Test matches in 1976. Packer secretly signed leading international cricketers to his competition, including 28 Australians
Almost all of the Australian Test team at the time were signed to WSC – notable exceptions including Gary Cosier, Geoff Dymock, Kim Hughes and Craig Serjeant – and the Australian selectors were forced to pick what was generally considered a third-rate team from players in the Sheffield Shield
Former player Bob Simpson, who had retired 10 years previously after a conflict with the board, was recalled at the age of 41 to captain Australia against India
Jeff Thomson was named deputy in a team that included seven debutants
Australia managed to win the series 3–2, mainly thanks to the batting of Simpson, who scored 539 runs, including two centuries
and the bowling of Wayne Clark, who took 28 wickets
Australia lost the next series 3-1 against the West Indies, which was fielding a full strength team, and also lost the 1978–79 Ashes series 5–1, the team's worst Ashes result in Australia
Graham Yallop was named as captain for the Ashes, with Kim Hughes taking over for the 1979–80 tour of India
Rodney Hogg took 41 wickets in his debut series, an Australian record
WSC players returned to the team for the 1979–80 season after a settlement between the ACB and Kerry Packer
Greg Chappell was reinstated as captain
The underarm bowling incident of 1981 occurred when, in an ODI against New Zealand, Greg Chappell instructed his brother Trevor to bowl an underarm delivery to New Zealand batsman Brian McKechnie, with New Zealand needing a six to tie off the last ball
The aftermath of the incident soured political relations between Australia and New Zealand, with several leading political and cricketing figures calling it "unsportsmanlike" and "not in the spirit of cricket"
Australia continued its success up until the early 1980s, built around the Chappell brothers, Dennis Lillee, Jeff Thomson and Rod Marsh
The 1980s was a period of relative mediocrity after the turmoil caused by the Rebel Tours of South Africa and the subsequent retirement of several key players
The rebel tours were funded by the South African Cricket Board to compete against its national side, which had been banned—along with many other sports, including Olympic athletes—from competing internationally, due to the South African government's racist apartheid policies
Some of Australia's best players were poached
Graham Yallop, Carl Rackemann, Terry Alderman, Rodney Hogg, Kim Hughes, John Dyson, Greg Shipperd, Steve Rixon and Steve Smith amongst others
These players were handed three-year suspensions by the Australian Cricket Board which greatly weakened the player pool for the national sides, as most were either current representative players or on the verge of gaining honours
Under the captaincy of Allan Border and the new fielding standards put in place by new coach Bob Simpson, the team was restructured and gradually rebuilt their cricketing stocks
Some of the rebel players returned to the national side after serving their suspensions, including Trevor Hohns, Carl Rackemann and Terry Alderman
During these lean years, it was the batsmen Border, David Boon, Dean Jones, the young Steve Waugh and the bowling feats of Alderman, Bruce Reid, Craig McDermott, Merv Hughes and to a lesser extent, Geoff Lawson who kept the Australian side afloat
With the emergence of players such as Ian Healy, Mark Taylor, Geoff Marsh, Mark Waugh, and Greg Matthews in the late 1980s, Australia was on the way back from the doldrums
Winning the Ashes in 1989, the Australians got a roll on beating Pakistan, Sri Lanka and then followed it up with another Ashes win on home soil in 1991. The Australians went on to the West Indies and had their chances but ended up losing the series
However, they bounced back and beat the Indians in their next Test series
With the retirement of the champion but defensive, Allan Border, a new era of attacking cricket had begun under the leadership of firstly Mark Taylor and then Steve Waugh
The 1990s and early 21st century were arguably Australia's most successful period, unbeaten in all Ashes series played bar the famous 2005 series and achieving a hat-trick of World Cups
This success has been attributed to the restructuring of the team and system by Border, successive aggressive captains, and the effectiveness of several key players, most notably Glenn McGrath, Shane Warne, Justin Langer, Matthew Hayden, Steve Waugh, Adam Gilchrist, Michael Hussey and Ricky Ponting
Following the 2006/07 Ashes series which Australia won 5 nil, Australia slipped in the rankings after the retirements of key players
In the 2013/14 Ashes series, Australia again defeated England 5 nil, and climbed back to 3rd on the ICC International Test Rankings
In February & March 2014 Australia beat the number 1 team in the world, South Africa, 2–1, and were re-ranked number 1 in the world
In 2015, Australia won the 2015 Cricket World Cup, losing just one game for the tournament
, Australia is ranked fifth in the ICC Test Championship, third in the ICC ODI Championship and seventh in the ICC T20I Championship
"මෝහේ රන්ග් දෝ ලාල්" () යනු 2015 බ්ලොක්බස්ටර බොලිවුඩ් චිත්‍රපටයක් වන බාජිරාඕ මස්තානි තුළ අන්තර්ගත ගීතයකි
මෙම ගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ සංජේ ලීලා භන්සාලි විසිනි
එය ගායනා කරන්නේ ශ්‍රේයා ඝෝෂාල් සහ පණ්ඩිත් බිර්ජු මහාරාජ් විසිනි
මෙහි පද රචනය සිදුකරන ලද්දේ සිද්ධාර්ත්-ගරීමා විසිනි
ගීතයේ වීඩියෝවෙහි දීපිකා පඩුකෝන් සහ රන්වීර් සිං රංගනයේ යෙදෙයි
සිය නර්තනය සඳහා පඩුකෝන් කථක් නර්තනය පුහුණු වූයේ මෙහි නර්තන රචනය ද සිදුකළ පණ්ඩිත් බිර්ජු මහාරාජ් වෙතිනි
මෙම චිත්‍රපටය දෙමළ සහ තෙලිඟු භාෂාවලින් හඬකැවුණු අතර, මෙම ගීතය දෙමළෙන් "පෝදෛ නිරතෛ තා" යනුවෙන් ද, තෙලිඟු බසින් "මීරා චිට්ටචෝරා" ලෙස ද මුදාහැරුණේ 2015 දෙසැම්බර් 15 දින ය
මෙම ගීතයේ ප්‍රභේද ත්‍රිත්වයටම ශ්‍රේයා ඝෝෂාල් සහ පණ්ඩිත් බිර්ජු මහාරාජ් සිය හඬ මුසුකළහ
මෙම ගීතය MTV අන්ප්ලග්ඩ් වාරය 6 තුළ දී ඝෝෂාල් විසින් නැවත ගායනා කොට ඇත
ඇගයුම්

මේවාත් බලන්න 
බාජිරාඕ මස්තානි
බාජිරාඕ මස්තානි (ධ්වනිපථය)
දීවානි මස්තානි

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි 
 iTunes
 සාව්න් ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම
 ගානා ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම
 දෙමළ ප්‍රභේදයේ සාව්න් ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම
 තෙලිඟු ප්‍රභේදයේ සාව්න් ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම

හින්දි ගීත
හින්දි චිත්‍රපට ගීත
ශ්‍රේයා ඝෝෂාල්ගේ ගීත
චිත්‍රපට සඳහා ලියැවුණු ගීත
2015 ගීත
දීපිකා පඩුකෝන් නිරූපිත සංගීත වීඩියෝ
Clash of clans යනු online mobile game එකකි
එය ලොව පුරා ඉතාමත් ජනප්‍රිය ක්‍රීඩාවකි
ටීම් ඉන්ඩියා සහ මෙන් ඉන් බ්ලූ ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ඉන්දියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායම, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව තුල ඉන්දියාව නියෝජනය කරයි
ඉන්දියා ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය වෙතින් පාලනය වන එය, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයෙහි ටෙස්ට්, එක්දින සහ විස්සයි20 තත්ත්වයන් සහිත පූර්ණ සාමාජිකයෙකි
18වන සියවසෙහිදී යුරෝපියානු වෙළෙඳ නාවිකයන් විසින් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ඉන්දියාවට හඳුන්වා දෙමින් 1792 වසරෙහිදී ඉන්දියාවෙහි පළමු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා සමාජය කොල්කටා නගරයෙහිදී පිහිටුවනු ලැබුවත්, ඉන්දියාවේ ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම විසින් එහි පළමු ටෙස්ට් තරගය ලෝඩ්ස් ක්‍රීඩාංගණයෙහිදී ක්‍රීඩා කිරීම 1932 ජූනි 25 දින තෙක් පමාවී සිදුවූ අතර, ටෙස්ට් තත්ත්වය පිරිනැමුනු හයවන කණ්ඩායම එය විය
එය විසින් ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි නියුතු වූ පළමු වසර පනහ තුල, දුර්වල කණ්ඩායම් අතරින් එකක් බවට ඉන්දියාව සැලකුණේ එය ක්‍රීඩා කළ පළමු ටෙස්ට් තරග 196 අතරින් තරග 35 ක් පමණක් එය විසින් දිනා ගත් නිසාය
එහි පළමු ටෙස්ට් ජයග්‍රහණය සඳහා, 1932 වසරෙන් පසුව  1952 වසර දක්වාම, එනම් දළ වශයෙන් වසර 20 ක් පොරොත්තු වීමට ඉන්දියාවට සිදු විය
කෙසේවෙතත්, 1970 ගණන් වලදී සුනිල් ගවස්කාර් සහ ගුන්දප්පා විශ්වනාත් වැනි පිතිකරුවන්, තුන්-ඉරියව් ක්‍රීඩක කපිල් දේව් සහ ඉන්දියානු දඟ පන්දු චතුරංගිකය වූ ඉරාපලි ප්‍රසන්නා, ශ්‍රීනිවාසරාඝවන් වෙන්කටරාඝවන්, භගවත් චන්ද්‍රසේකර් සහ බිෂන් සිං බේදි වැන්නන්ගේ සම්ප්‍රාප්තිය හා සමගම එය වඩාත් ශක්තිමත් කණ්ඩායමක් බවට පත් විය
යක්ෂණී (යක්ෂි, යක්ෂිණී ලෙස ද හැඳින්වේ
පාලියෙන් යක්ඛිණි) යනු හින්දු, බෞද්ධ, සහ ජෛන පුරාණෝක්තිවේදයන්හි එන මිත්‍යාමය ජීවී කොට්ඨාසයකි
යක්ෂයන්ගේ අනුරූප ස්ත්‍රී ප්‍රභේදය වන යක්ෂණියෝ (යක්ෂියෝ) මිත්‍යාමය හිමාලයේ ආලක රාජධානියේ වෙසෙන හින්දු ධනයට අධිපති දෙවි කුවේරගේ සහායිකාවෝ වෙති
යක්ෂණියන් නිතරම නිරූපණ‍ය කෙරෙන්නේ රූමත් සහ ශෘංගාරාත්මක ලෙසින් වන අතර, ඔවුන් පුළුල් උකුල, පටු ඉඟ, සහ අතිශයෝක්තියෙන් යුතු පුන් පියයුරුවලින් යුක්තව දැකගත හැක
උද්දාමරේශ්වර තන්ත්‍රය තුළ යක්ෂණියන් තිස්-හයදෙනකු පිළිබඳ විස්තර වන අතර, ඔවුන්ගේ මන්ත්‍ර සහ චාරිත්‍ර විධි ද එහි ඇතුළත් ය
මීට සමාන යක්ෂ සහ යක්ෂණී නාමාවලියක් තන්ත්‍රරාජ තන්ත්‍ර ග්‍රන්ථයෙහි ද සඳහන් වන අතර, ඉන් පැවසෙන්නේ මෙම ජීවීන් අපගේ ප්‍රාර්ථනාවන් ඉටු කරන්නන් ලෙසයි
සාමාන්‍යයෙන් යක්ෂණීන් කාරුණික යැයි සැලකුණ ද, ඉන්දියාවේ ජනශ්‍රැති තුළ දුෂ්ට යක්ෂණියන් පිළිබඳව ද අසන්නට ලැබේ
මොවුන් පොළවේ සැඟවූ නිදන්වල ආරක්ෂිකාවන් ලෙස ද සැලකේ.

36 යක්ෂණියෝ

උද්දාමරේශ්වර තන්ත්‍ර‍යේ සඳහන් වන යක්ෂණියන් තිස්-හයදෙනා මෙසේ ය
විචිත්‍රා (දයාබර තැනැත්තිය)
සියලු ආශා ඉටු කරන්නී ය
විභ්‍රාමා (ශෘංගාරී තැනැත්තිය)
 හංසි (හංසයකු සමග සිටින්නිය)
වැළලූ නිධන් සහිත ස්ථාන හෙලිකරන මැය ඝන ද්‍රව්‍ය විනිවිද බැලිය හැකි ආලේපයක් ලබා දෙන්නී ය
භීෂණී (බියවද්දන්නිය)
තුන්මං සන්ධියක දී මැයට චාරිත්‍ර ඉටුකළ යුතු ය
මන්ත්‍රය 10,000 වරක් මැතිරිය යුතු ය
කපුරු සහ එළඟිතෙල් පූජා කළ යුතු ය
“ඕම් ඓම් ද්‍රීම් මහාමෝදේ භීෂණී ද්‍රාම් ද්‍රාම් ස්වාහා” එම මන්ත්‍රයයි
ජනරංජිකා (මිනිසුන් සතුටු කරන්නිය)
වාසනාව සහ ප්‍රීතිය උදාකර දෙයි
විශාලා (විශාල නෙත් ඇත්තිය)
ආදිරසායනික සාරෞෂධ ලබා දෙයි
මදවා (සරාගී)
සියලු රෝග සුවකරන ඖෂධ ගුලියක් ලබා දෙන්නී ය
ඝණ්ටා (සීනුව)
ලොව වසඟ කරගැනීමේ හැකියාව ලබාදෙන්නී ය
කලාකර්ණි (කලස්වලින් කන සරසන්නිය)
මහාභයා (මහා භයානක)
රෝගවලින් ආරක්ෂා කරයි
බියෙන් නිදහස ලබාදෙන මැය වියපත් වීමෙන් නිදහස් වීමේ රහස් රසායනය ලබාදෙන්නී ය
මහේන්ද්‍රි (මහා බලවන්තිය)
පියාසර කිරීමේ සහ ඕනෑම ස්ථානය්ක වෙත යාමේ හැකියාව ලබා දෙයි
පාතාල සිද්ධි ලබාගනියි
ශංඛිණී (ශංඛ යුවතිය)
ඕනෑම ආශාවක් පූර්ණ කරන්නී ය
චන්ද්‍රී (චන්ද්‍ර යුවතිය)
ශ්මාෂනා (ආදාහන බිමේ යුවතිය)
ධනය ලබා දෙන මැය, බාධාවන් බිඳහෙළයි
එක් බැල්මකින් ජනයා අඩපණ කිරීමේ හැකියාව මැය සතු ය
වාතයක්ෂිණී
දිව්‍යමය මහ මායාමය ආලේපයක් ලබා දෙයි
මේඛලා (මේඛලාවන්ට ප්‍රියකරන්නිය)
විකාලා
ආශා ඵලයන්හි ඵලදාව වැඩි කරයි
ලක්ෂ්මී (ධනය)
ලක්ෂ්මී සිද්ධිය ලබා දෙයි
රසායනයේ රහස් සහ දිව්‍යමය නිධානයන් ලබා දෙයි
මාලිනී (මාලාකාරිය)
ඛඩ්ග සිද්ධිය ලබා දෙයි
එනම් ඕනෑම ආයුධයක් නැවැත්වීමේ හැකියාවයි.
 ශතපත්‍රිකා (පුෂ්ප 100)
සුලෝචනා (ආදර නෙතැත්තිය)
පාදුක සිද්ධිය ලබා දෙයි
ශෝභා
පූර්ණ ප්‍රීතිය සහ මහා රූසපුවක් ලබා දෙයි
කපාලිනී (කපාල යුවතිය)
කපාල සිද්ධිය ලබා දෙයි
නින්දේදී පවා විශාල දුරක් ගමන් කිරීමේ හැකියාව ලබා දෙයි
වාරයක්ෂිණී
නටි (නිළිය)
සැඟවුණු නිධාන, ආදිරසායනික ආලේප සහ මන්ත්‍ර යෝග බලය ලබා දෙයි
කාමේශ්වරී
මැය දැනටමත් විස්තර කොට ඇති බව පාඨය සඳහන් කරයි
මනෝහරා (මනෝහර තැනැත්තිය)
ප්‍රමෝදා (සුගන්ධිනිය)
අනුරාගිනී (අතිශයින් සරාගිනිය)
නඛාකේශී
භාමිනී
පද්මිනී පහළින් (35) ඇතුළත් කළ යුතු යැයි දක්වා ඇත
ස්වර්ණවතී
අංජන සිද්ධිය ලබා දෙයි
රතිප්‍රියා (ප්‍රේමයට ප්‍රියතැනැත්තිය)
මුල්කාලීන රූ

භාරුත්, සාංචි, සහ මථුරා යන ස්ථාන තුනෙන් යක්ෂි රූ ගණනාවක් හමුවී ඇත
මින් බොහෝමයක් ස්තූපවල ගරාදි කුළුණු කැටයම්වල දක්නට ලැබේ
මේවායේ ක්‍රමික වර්ධනයක් සහ පැහැදිළි දියුණුවක් දක්නට ලැබෙන අතර, යක්ෂි රූව ලට අනන්‍ය ලක්ෂණ කිහිපයක් හඳුනාගත හැකි ය
එනම් නග්න ස්වභාවය, සිනහමුසු මුහුණ සහ පැහැදිළි (බොහෝවිට අතිශයෝක්තියෙන් යුත්) කාන්තා ලාලිත්‍යයයි
මෙය  සශ්‍රීකත්වය හා සම්බන්ධ යැයි සිතිය හැක
නිතරම යක්ෂියන් වෘක්ෂයක ශාඛාවක් අල්ලාගෙන ත්‍රිභංග අයුරින් නිරූපිත හෙයින්, ඇතැම් කතුවරුන් විශ්වාස කරන්නේ වෘක්ෂ පාමුල සිටින මෙම යුවතියන් පුරාතන වෘක්ෂ දේවතා සංකල්පයෙන් ආභාෂය ලද බවයි.

අශෝක ගස යක්ෂණියන් සමග සමීප සම්බන්ධතාවක් දක්වයි. ඉන්දියානු කලාවේ ජනප්‍රිය අංගයක් වන මෙම යක්ෂියන් බෞද්ධ සහ හින්දු සිද්ධස්ථානවල ද්වාරයන්හි දැකගත හැක
ඔවුන් සිය පාදය ගසට හේත්තු කොටගෙන මල් දරන ‍අශෝක ගසක හෝ කලාතුරකින් මල් හෝ ඵල සහිත වෙනත් වෘක්ෂයක ශාඛාවක් අල්ලාගෙන සිටිනු සුලබව දැකගත හැක
කලාත්මක අංගයක් වන හෙයින්, වෘක්ෂය සහ යක්ෂිය අතිශයින් ශෛලිගතකරණයට ලක්ව ඇත
ඇතැම් කතුවරුන් විශ්වාස කරන්නේ ගසක් පාමුල සිටින මෙම තරුණියන් සඳහා ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පුරාතන සශ්‍රීකත්ව සංකේතය පාදක කරගන්නට ඇති බවයි. මුල්කාලීන බෞද්ධ ස්මාරකවල විසිතුරු අංගයක් ලෙස යක්ෂි රූ වැදගත් වූ අතර, බොහෝ පුරාතන බෞද්ධ පුරාවිද්‍යා ස්ථානවලින් යක්ෂි රූ හමුවේ
සියවස් ගණනක ඇවෑමෙන් ඔවුන් පරිණාමය වී ඉන්දියානු ප්‍රතිමා කලාවේ සහ ඉන්දියානු දේවාල ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ සම්මත මෝස්තර අංගයක් වූ සාලභංජිකා රූ (සල් වෘක්ෂ යුවතියෝ) නිර්මාණය විය
ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පුරාතන සාහිත්‍යය තුළ සල් ගස (Shorea robusta) නිතරම පාහේ අශෝක ගස (Saraca indica) සමග වරදවා හඳුනාගෙන ඇත
සාලභංජිකාවන්ගේ ඉරියව්ව ලුම්බිණි සල් උයනේ සල් ගසක් යට දී ගෞතම බුදුන් වහන්සේට උපත ලබාදුන් මහාමායා දේවියගේ ඉරියව්ව සිහිගන්වයි.

ජෛන ආගමේ යක්ෂියෝ

ජෛන ආගම තුළ යක්ෂියන් විසි-හතරදෙනකු හමුවන අතර, ඉන් චක්‍රේශ්වරී, අම්බිකා, සහ පද්මාවතී යන යක්ෂණියන්ගේ රූ නිතරම ජෛන දේවාලවල දැකගත හැකි ය
තිලෝයපණ්ණත්ති (හෙවත් ප්‍රතිෂ්ඨාසාරසංග්‍රහය) සහ අභිධානචින්තාමණී ග්‍රන්ථ අනුව එම නාමයන් මෙසේ ය
චක්‍රේශ්වරී
 රෝහිනී, අජිත්බලා
 ප්‍රඥාපතී, දූරිතාරි
 වජ්‍රාශංඛලා, කාලී
 වජ්‍රාංකුශා, මහාකාලි
 මනෝවේගා, ශ්‍යාමා
 කාලි, ශාන්තා
 ජ්වාලාමාලිනී, මහාජ්වාලා
 මහාකාලි, සුතාරකා
 මානවී, අශෝකා
 ගෞරි, මානවී
 ගාන්ධාරී, චන්දා
 වෛරෝති, වීදිතා
 අනන්තමතී, අංකුශා
 මානසී, කන්දර්පා
 සහාමන්සී, නිර්වාණී
 ජයා, බාලා
 තාරාදේවී, ධාරිනී
 විජයා, ධාරණ්ප්‍රියා
 අපරාජිතා, නර්දත්තා
 බහුරූපිනී, ගාන්ධාරී
 අම්බිකා හෝ කුෂ්මන්දිනී
 පද්මාවතී
 සිද්ධයිකා

නූතන සාහිත්‍යයේ යක්ෂියෝ

දකුණු ඉන්දියාවේ, විශේෂයෙන් මලයාලම් සාහිත්‍යයේ සංත්‍රාස ප්‍රබන්ධ තුළ යක්ෂියන් කාරුණික තැනැත්තියන් ලෙස දැක්වෙන්නේ නැත
ඒවායේ යක්ෂියන් නිරූපණය කොට ඇත්තේ පිරිමින් වසඟයට ගෙන අවසානයේ ඔවුන්ව මරාදමන්නියන් ලෙසයි
පහත දැක්වෙන්නේ ඒ අතුරින් ප්‍රමුඛ ප්‍රබන්ධ චරිතයන් ය
කල්ලියන්කට්ටු නීලි

කේරළයේ වඩාත් සුප්‍රකට ජනප්‍රවාදගත යක්ෂණිය නම් කල්ලියං‍කට්ටු නීලි ය
බලවත් යක්ෂණියක වූ ඇයව නවතාලන ලද්දේ ජන්‍රපවාදගත ක්‍රිස්තියානි පූජක කාඩමට්ටතු කාතනර් විසිනි
යක්ෂණී තේමාව ජනප්‍රිය කේරළ කථාවන්ට විෂය වී ඇත්තේ ය
මෙයට නිදසුන් ලෙස ත්‍රිවන්ද්‍රම් යක්ෂිය සහ නූතන මලයාලම් සිනමාවේ ඇතැම් චිත්‍රපට දැක්විය හැත
මංගලාතු චිරුතේවි

තවත් එතරම් ප්‍රකට නොවූ යක්ෂියක වන මංගලාතු චිරුතේවී කංජිරොට්ටු යක්ෂිය ලෙස ද හැඳින්වේ
ඇය උපත ලැබූයේ දකුණු ට්‍රැවන්කෝරයේ කංජිරකෝඩේහි පාදමංගලම් නායිර් තාරාවද් හට දාව මංගලාතු යන නාමයෙනි
සිත් වසඟ කරවන තරමේ රූසපුවකින් හෙබි අබිසරුලියක වූ ඇය අනිලොම් තිරුනාල් මර්තාණ්ඩ වර්මාගේ සතුරා වූ රාමා වර්මාගේ පුත් රාමන් තම්පි සමග අයථා සම්බන්ධයක් පැවැත්වූවා ය
මංගලාතු චිරුතේවී ඇගේ සෙවකයකු වූ කුංජුරාමන්ට වෛර කළා ය
පොණ්ඩන් නායිර් (දෝළාව ගෙනයන්නකු) වූ කුංජුරාමන් පැහැපත්, උසැති සහ කඩවසම් තරුණයකු විය
ඇය සහ ඇගේ සොහොයුරා වූ ගෝවින්දන් අසල ස්ථාන කරා යාමේ දී ගමන් ගත්තේ කුංජුරාමන්ගේ කර මතිනි
චිරුතේවී කුංජුරාමන්ට කායිකව සහ මානසිකව වධහිංසා පමුණුවමින් සතුටක් ලැබුවා ය
ඇය කුංජුරාමන් සහ ඔහුගේ බිරිඳ වෙන් කරවීමට හැකි සෑම ප්‍රයත්නයක්ම දැරුවා ය
කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, අවිවාහක ගෝවින්දන් සහ කුංජුරාමන් දැඩි මිතුරෝ බවට පත්වූහ
ඔවුහු නිතරම එකම කාමරයේ නවාතැන් ගත්හ
සිය සොහොයුරා සිය පෙම්වතා කෙරෙහි උනන්දු වීම චිරුතේවී නොරිස්සුවා ය
චිරුතේවී කුමන්ත්‍රණය කොට කුංජුරාමන්ගේ බිරිඳව මරාදැමුවා ය
ගෝවින්දන් වරක් කුංජුරාමන් විසින් ඔසවාගෙන යන අතරතුර, මෙම සැලැස්ම පිළිබඳ අනාවරණය කළේ ය
දින කිහිපයකට පසුව, සයනයේ දී කුංජුරාමන් විසින් චිරුතේවීගේ ගෙල සිරකොට මරාදැමී ය
මෙම අපරාධය පිළිබඳ දැනගත් ගෝවින්දන් සිය මිතුරාව ආරක්ෂා කළේ ය
කංජිරකෝඩේහි යුවළකට දාව චිරුතේවී පළිගන්නා යක්ෂණියකව නැවත උපත ලැබුවා ය
උපතින් ‍මඳ වේලාවකට පසුව ඇය මෝහනීය රූමතියක බවට වර්ධනය වූවා ය
ඇය බොහෝ පිරිමින් වසඟයට ගෙන ඔවුන්ගේ රුධිරය උරා බීව ද, ඇගේ හදවත කුංජුරාමන් කෙරෙහි වෙන්වී තිබිණි
ඇය ඔහුට පැවසූයේ ඔහු තමන්ව විවාහ කරගත හොත්, තමන් ඔහුට සමාව දෙන බවයි.  කුංජුරාම්න එය දැඩිව ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය
යක්ෂිය සිය සියලු බලයන් යොදාගනිමින් ඔහු හිංසා පැමිණවූවා ය
අසරණ වූ කුංජුරාමන් බලරාම දෙවියන්ගේ උපසාකයකු වූ මංගලාතු ගෝවින්දන් හමුවීමට ගියේ යත ගෝවින්දන් මෙය සමාදානයට පත් කිරීමට උත්සාහ දැරී ය
ඔහු පැවසූයේ එක් වර්ෂයක් සඳහා කුංජුරාමන්ව යක්ෂියට ලබාදුනහොත්, ඇය පොරොන්දු තුනක් ලබාදුන් බවයි. පළමුවැන්න නම්, ඇව එක් වසරකින් අනතුරුව දේවාලයෙහි ප්‍රාප්ත විය යුතු ය
දෙවැන්න නම්, වසර ගණනාවකට පසුව දේවාලය විනාශ වන බවත්, අනතුරුව ඇය නරසිංහ දෙවියන්ගේ සරණාගතයකුව මෝක්ෂය ලබාගත යුතු බවත් ය
තෙවැන්න නම්, ඇය ගෝවින්දන් සහ කුංජුරාමන් සමග ඔහුගේ සබඳතාව වෙනුවෙන් මෙම ආත්මයේ පමණක් නොව ඉදිරි ආත්මය්නිහ ද යාඥා කළ යුතු බවත්
'පොන්නුම් විලක්කුම්' ඉදිරියේ යක්ෂිය දිවුරා ප්‍රකාශ කොට සිටියේ තමන් මෙම කොන්දේසි තුන පිළිගන්නා බවයි.

වර්ෂයකට පසුව, යක්ෂණිය කංජිරකොට්ටු වාලියවීඩු ලෙස පසුව ප්‍රකට වූ දේවාලයෙහි ස්ථාපනය කරන ලදී
මෙම දේවාලය වර්තමානයෙහි දක්නට නොලැබේ
ස්වාති තිරුණාල් රාමා වර්මාගේ බිසවක සහ නර්තන ශිල්පිණියක වූ සුන්දර ලක්ෂ්මී නැමැත්තිය කංජිරොට්ටු යක්ෂි අම්මාගේ ප්‍රබල බැතිමතිනියක වූ බැව් පැවසේ
තෙක්කේඩොම්හි නරසිංහ දෙවියන්ගේ සරණ ලැබීමෙන් පසුව යන්ෂණිය වර්තමානයේ ශ්‍රී පද්මනාභස්වාමි දේවාලයේ කල්ලාරා බී හි නවාතැන් ගන්නා බව විශ්වාස කෙරේ
මෙම යක්ෂණියගේ සිත් වසඟ කරවන සහ රෞද්‍ර ස්වරූප‍ය ශ්‍රී පද්මනාභ දේවාලයේ නිරිතදිග පෙදෙසේ සිතුවම් කොට ඇත
මේවාත් බලන්න
යක්ෂ
අප්සරා
අශෝක ගස
සාලභංජිකා
ශිතාලා
නිම්ෆ්
සුරඟන
හෞරි
ඉසාක්කි
වෘක්ෂ දේවතාවන් ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

යක්ෂි සංකල්පය
බ්‍රිටනිකා විශ්වකෝෂය — "යක්ෂ"
RBI මූල්‍ය කෞතුකාගාරය — "යක්ෂ සහ යක්ෂණී" 
පුරාතන ඉන්දියාවේ ස්ත්‍රී රූ සපුවේ පරමාදර්ශ
හන්ටිංඩන් ලේඛනාගාරය

බෞද්ධ පුරාණෝක්තිවේදය
හින්දු පුරාණෝක්තිවේදයේ මානව-නොවන වර්ගයා
ඉන්දියානු ජනශ්‍රැති
කාන්තා ජනප්‍රවාදගත නිර්මාණ
පුරාණෝක්තිමය රුධිරභක්ෂකයෝ
The Bangladesh national cricket team (), nicknamed The Tigers, represents Bangladesh in international cricket
It is administered by the Bangladesh Cricket Board (BCB)
Bangladesh is a full member of the International Cricket Council (ICC) with Test and One Day International (ODI) status
It played its first Test match in November 2000 against India in Dhaka, becoming the tenth Test-playing nation
Bangladesh's first official foray into international cricket came in the 1979 ICC Trophy in England
On 31 March 1986, Bangladesh played its first ODI match, against Pakistan in the Asia Cup
For a long time, football was the most popular sport in Bangladesh, but cricket gradually became very popular – particularly in urban areas – and by the late 1990s had surpassed football
In 1997, Bangladesh won the ICC Trophy in Malaysia and thus qualified for its first Cricket World Cup to participate in England in 1999. There, it defeated Pakistan – causing much upset – and also Scotland
On 26 June 2000, Bangladesh was granted full ICC membership
Bangladesh holds the record for most consecutive losses in Tests (21, between 2000 and 2002) and ODIs (23, between 2001 and 2004)
After gaining full member status with the ICC, Bangladesh had to wait until 2004 for its first ODI win since the 1999 World Cup
The team on the losing side on that occasion was Zimbabwe, who also participated in Bangladesh's maiden Test victory in 2005
by securing a draw in the second match, Bangladesh won their first Test series
In 2009 Bangladesh toured the West Indies for two Tests and by winning both secured their first overseas series victory
As of 24 May 2017, Bangladesh has played 101 Tests, winning ten tests among them
Its first victory was against team Zimbabwe, and the next two came against the West Indian team
Results have improved since then with draws earned both at home and abroad against New Zealand, Sri Lanka, Pakistan, India and South Africa and wins against Zimbabwe, England ,Sri Lanka and most recently Australia
They played their 100th Test when they toured Sri Lanka in March 2017.

The team has been more successful in ODIs, having won 104 of its 328 matches
It has also played 67 Twenty20 Internationals, winning 21. However the limited over success is due to the wins against Zimbabwe and associate members (65 ODI wins and 13 T20I wins respectively)
Bangladesh is currently ranked eighth in Tests, seventh in ODIs and tenth in T20Is by the ICC
ඉතිහාසය

Several East Pakistan-based sides played in Pakistani domestic cricket prior to Bangladesh's declaration of independence of 1971—the East Pakistan cricket team fielded three players who later played ICC Trophy matches
In 1977, Bangladesh became an Associate member of the International Cricket Council (ICC)
Bangladesh was one of fifteen teams to take part in the inaugural ICC Trophy
Held in 1979, it gave non-Test playing countries the opportunity to qualify for that year's World Cup
Bangladesh, under the captaincy of Raqibul Hasan, won two matches and lost two, but failed to progress beyond the first round
Victory in the South-East Asian Cricket Conference Tournament in February 1984 ensured Bangladesh qualified for the 1986 Asia Cup
On 31 March 1986, Bangladesh played their first One Day International against a full member of the ICC
Captained by Gazi Ashraf, Bangladesh were dismissed for 94 and Pakistan reached their target for victory with seven wickets in hand
They lost their second ODI, which was against Sri Lanka, finishing last in the three-team tournament
Bangladesh qualified for the 1988 Asia Cup, this time hosting the tournament
it was the first time ODIs had been staged in the country
Although they lost all their matches, Bangladesh's fixtures were retrospectively awarded ODI
Floods in the preceding months meant the tournament was in doubt, but it went ahead as planned
A charity match raised $70,000 for the flood victims
Bangladesh took part in the 1990 Austral-Asia Cup, the Asia Cup in 1990–91, 1995, and 1997, but it was not until 1998 that they won their first ODI
Their 22-match losing streak since their first ODI was at the time a record
Bangladesh posted its first ODI win against Kenya, in India thanks largely to Mohammad Rafique, who contributed a fiery 77 runs and took 3 wickets
Put on 137 for the first wicket with Athar Ali Khan
Athar's own contribution was 47. In October 1998, Bangladesh hosted (but did not participate in) the first ever ICC KnockOut Trophy (which later became the ICC Champions Trophy), a knock-out ODI tournament featuring all the Test playing nations
Bangladesh took part in each of the 1979, 1982, 1986, 1990, and 1994 editions of the ICC Trophy, and won the trophy in 1997, in the process qualified for the 1999 World Cup
The then General Secretary of Bangladesh Cricket Board, Aminul Huq Moni took the initiative to install Astro Turf in Abahani Cricket Ground and Bangabandhu National Stadium, so that the local players had two full seasons to prepare on the type of pitch they would playing in ICC Trophy in 1997. Bangladesh also became a regular ICC member with the right to play ODIs
Earlier, in February Dhaka hosted the third and final SAARC cricket tournament
Bangladesh played in its first World Cup in England in 1999. Bangladesh created an enormous upset by beating Pakistan by 62 runs in the group match at Northampton
Bangladesh made 9/223 from its full 50 overs, and in reply, Pakistan could only manage 161 due to timely run-outs by wicket-keeper Khaled Mashud and some tight bowling by Khaled Mahmud, who took 3/31 from 10 overs
Mahmud was judged the man of the match
Bangladesh did not qualify for the Super Six round due to defeats in three of its five matches
However, the win over Pakistan, who finished runners-up to Australia, helped Bangladesh to gain Test playing status the following year
Bangladesh had sacked coach Gordon Greenidge on the morning of the match
Former South Africa Test cricketer Eddie Barlow became Bangladesh's coach in 1999. In preparation for becoming a Test playing country, Bangladesh established its own first-class competition in 1999—2000, although the matches were not given first-class status until the 2000—2001 season
The lack of an established first-class structure in the country until shortly before Bangladesh played its debut Test has been cited as one of the reasons the side struggled to adapt to the longer format of the game
The West Indies toured Bangladesh in October, winning both matches in the ODI series
After suffering a stroke in April 2000, Barlow vacated the position of coach
In May and June 2000, Bangladesh hosted the Asia Cup
Bangladesh lost all three of their matches and when playing Pakistan succumbed to what at the time was the heaviest defeat in ODIs, a margin of 233 runs
Bangladesh participated in the 2000 ICC KnockOut Trophy in October
their only match ended in defeat by England
On 13 November 2000, Bangladesh played their inaugural Test match, hosting India in Dhaka
The first test run in the history of Bangladesh Cricket came from the bat of Mehrab Hossain, who also scored the first ever ODI hundred by an individual player for Bangladesh in 1999. Captained by Naimur Rahman, Bangladesh lost by nine wickets, although Wisden noted that they "surpassed all expectations by matching their neighbours, and at times even enjoying the upper hand"
Aminul Islam Bulbul scored 145 in the first innings, becoming the third person to have scored a century in their team's first Test
Rahman took six wickets for 132 runs, the second-best bowling figures in a country's maiden Test
In March 2001, former Australian Test cricketer Trevor Chappell was appointed coach
The following month Bangladesh embarked on a tour of Zimbabwe to play two Tests and three ODIs
Zimbabwe, who at the time were ranked ninth out of the ten Test teams, won all five matches
Bangladesh took part in the 2001–02 Asian Test Championship, the second and final time the championship was held and the first the team had been eligible to play in
They lost both their matches by an innings
Mohammad Ashraful made his debut in the series and became the youngest player to score a Test century in his first match
In November, Bangladesh hosted Zimbabwe for two Tests and three ODIs
The opening Test was curtailed by bad weather and ended in a draw
after losing their first five Tests, it was the first time Bangladesh had avoided defeat
Zimbabwe won all the remaining matches
After the Test series wicketkeeper Khaled Mashud replaced Rahman as captain
The following month Bangladesh journeyed to New Zealand for two Test matches
Bangladesh's batsmen struggled in unfamiliar conditions and the team slumped to two innings defeats
In January 2002 Bangladesh lost two Tests and three ODIs against Sri Lanka
At this point, they had lost ten of their first eleven Tests
only South Africa had struggled as much in their introduction to Test cricket, also losing ten of their first eleven matches
Chappell blamed Bangladesh's batsmen for the loss, saying "they commit the same mistakes again and again, and need to learn to apply themselves, to bat in sessions"
In April, former Pakistan Test cricketer Mohsin Kamal replaced Chappell as coach
When Bangladesh toured Sri Lanka in July and August they were on the receiving end of Sri Lanka's largest margin of victory in Test cricket
an innings and 196 runs
Bangladesh lost both Tests and all three ODIs on the tour, recording their 50th defeat in 53 ODIs
Repeated poor performances prompted people to question whether Bangladesh had been granted Test status too soon
Test and ODI whitewashes followed in South Africa in October
Wisden noted that "Time and again
came the mantra that [Bangladesh] would learn from the experience, that they could only improve by playing against the best, that there was genuine talent in the squad
But it wore thin
" The final defeat set a record for most consecutive losses in ODIs (23), beating the previous record, which was also held by Bangladesh
When the West Indies toured in November and December, Bangladesh lost both Test and two out of the three ODIs, and one ended in no result
South Africa hosted the 2003 World Cup in February and March
Bangladesh lost five of their six matches (one ended in no result), including fixtures against Canada, who hadn't played international cricket since the 1979 World Cup, and Kenya, who eventually made the semifinals of the tournament
In the aftermath of Bangladesh's World Cup campaign, Khaled Mahmud replaced Khaled Mashud as captain, and Kamal was sacked as coach with Dav Whatmore taking over the role
Whatmore was not able to begin the job immediately, so Sarwar Imran acted as interim coach during Bangladesh's tour of South Africa in April and May
In 2003 Bangladesh played nine Test and 21 ODIs, losing every match apart from an ODI against West Indies which ended in no result
In September, Bangladesh came very close to its first Test victory, when it lost to Pakistan by only one wicket