El Vèneto pavan el xe stà el diałeto de ła łéngua Vèneta pì parlà fìn a ła fin del XIX secoło. El tołe el só nome dal contado de ła sità de Padoa, apunto ciamà "Pava" na òlta, ma el gièra difondesto da i confini de ła łaguna al Połéxine, el baso vixentin, l'alto vixentin tra ła sità e Basan e tuta ła basa veronexe. El xe stà łéngua łetarària in contrapoxision al Venexiàn, e el xe stà scrivesto da autori pì o manco famoxi tipo el Ruzante, Nicolò de' Rossi e Marsilio da Carrara intrà el 1300 e el 1600, e el xe stà po' ciapà in man danovo da Domenico Pittarini, c'a el ga sièlto de scrìvar inte ła łéngua ca el sentiva dir da i contaìni de łe só parti par łe só comedie de teatro dei ani '60 e '70 de l'òtosénto. Al dì de oncó no el se sente dir altro, sa no al masimo da calche contaìn vecio inte ła vèrta canpagna, spece tra Pàdoa e Vicensa. Rancune de łe caraterìsteghe prinsipałi del pavan łe gièra: Finał iregołar de ła prima persona singołar in , cofà in mi go. Rèxa del Tałian in , cofà inte el Vèneto łagunar; mi vojo/vogio Coniugasion interogativa de ła seconda persona singołar in , de ła seconda plurał in Conpagno del Venexian de na òlta, se dixea in sito de nialtri/nantri Prexensa di metafonexi inte i plurałi dei nomi e dei verbi: toxo/tuxi, mexe/mixi Prexensa de łe interdentałi fricative /θ/ e /ð/.