Scugnizzo ła ze na paroła napołetana, drioman entrada inte'l dòparo anca inte l' itałian, che'l ìndega el «berechìn de strada» a Napuli. Łe prime atestasion de'l tèrmane łe resałe a'l 1895, cuando ch'A se ne rejistra el dòparo da parte de Ferdinando Russo: «In zergo, 'sti tozi, che i se invia spensieratamente par ła strada de łe càłcere e de'l domisilio coato, i vien ciamà scugnizzi». Inte'l 1897 zera stà publegà dei soneti de Russo intitolài propio . Ferdinando Russo el ga ciarìo ch'A se tratava de un tèrmane utilizà inte l'anbito de ła malavita napoletana, e se conoseva za inte'l 1888. Le orizene deunifegasion d'Itałia a Torin. Drìo nantre teorie, el tèrmane "scugnizzo" el podeva derivar da'l verbo latin . Inte ła cultura popołar, ła fegura de'l "scugnizzo", nonostante ła sia speso inpertinente e ineducada, ła vien resepìa come sinpàtega e pozitiva: par cuesto el vien speso sernìo come protagonista o parsonajo de film come , , , . Giulia Civita Franceschi ga sercà de rebaltar el stereòtipo de'l scugnizzo co un projeto educativo insentrà so ła recostrusion dei afeti. Giovanni De Martino , ativo tra Parize e Napołi, el ze noto par ła raprezentasion de picołi busti de "scugnizzi" in bronzo dai trati reałìsteghi, devenjendo noto anca come , par i cuałi el ga otenjesto arcuanti reconosimenti intarnasionałi, tra cui el premio spesiałe a'l "Salon de Parze" de'l Muzeo de'l Louvre inte'l 1900. Nicola De Blasi, , in "Lingua e Stile, Rivista di storia della lingua italiana" 1/2011, pp. 71–100, doi: 10.