Sergio Brio xe un ałenator de calcio ed ex xogador taliàn, che gera difensore. El gà łigà el só nome prinsipalmente a ła Juventus, scuadra indove el ga miłità par pì de un desenio fasendo el stopper, deventando tra i piłastri de un bloco defensivo — considerà tra i mejo de ła storia de'l sport — che ło ga visto in conpanjìa, tra i ani 1970 e 1980, a conpanji de reparto cofà Gaetano Scirea, Claudio Gentile e Antonio Cabrini, davanti a portieri come Dino Zoff e Stefano Tacconi. Coi bianconeri, a ła Juve el ze stà anca capitan, vinsendo tra altro cuatro titołi de canpion de Itałia e sincue łe conpetision UEFA par club, deventando uno dei sołi sìe zogadori a'l mondo razónzer 'sto primato; in trèdaze stazon el ga zogà in tuto co ła scuadra torineze 379 partìe reałizando 24 gol . "De me A se vol dar senpre l'idèa de'l duro. Invese son uno che de bote el ghe n'a ciapàe tante e el taze. Se me łamentase anca mi, come che fa tuti Ma no'l ze inte'l me carater. In canpa A conja saver acetar de tuto". L'è stà un zogador co grande doti fìzeghe e atletiche, che a na granda profesionałità el univa na notévołe reza : «Trapattoni el órdenava e mi ezeguivoi. Co ła màsema consentrasion, un conpito e cueło el restava par tuta ła partìa. Fazevo el muraro inte na scuadra de architeti». El ze considarà, co Francesco Morini de'l cuało el ga ciapà ła redità in maja juventina, tra i mejo interpreti de'l roło de stopper inte ła storia de ła sosietà bianconera. Da'l caratere verto e bułeghìn — «el ghe tien fé a'l só nome, persona daseno divertente», recordarà el só aversaro e po' conpanjo de scuadra Ian Rush —, in canpo el se ga mostrà a rovèrso un defensor pien de grinta nonché avéso a'l gol par via dei frecuenti zgansamenti in avanti su punision e calci d'angoło. Resta inte ła memoria i epici scontri» co el atacante załoroso Roberto Pruzzo inte'l duałizmo Juve-Roma che'l ga senjà i canpionati de Serie A dei ani 1980 mentre, so el palcosenico intarnasionałe, pur no godendo de'l prestizo de altri só conpanji de reparto in maja bianconera come Scirea o Cabrini, senpre in cuełi dieze ani el ze riusìo a emérzer grasie ai duełi sostenjùi co suceso co i mazori canpioni de l'època, zogadori cofà el todesco Hrubesch, l'ingleze Withe, l'irlandeze Stapleton, el nordirlandeze Whiteside e el soramensonà gałeze Rush. El ga tacà zogàr inte'l vivèr de'l de Attilio Adamo, formasion de ła só sità, zogando inte l'ano 1974-1975; el só ezordio in canpionato co ła maja załorosa el ze stà a l'aŁenator Nicola Chiricallo el 13 otobre 1974, so el canpo de'l , ciapando a'l 68' el posto de Montenegro. Ła stazon prima ła gavea za avùo modo de partesipar a calche aparision coi sałentini in Copa Italia. Osarvà da'l presidente bianconero Giampiero Boniperti durando un de łe nasionałi juniores, el ze stà cronpà da ła , scuadra che'l gà tifà co'l gera bòcia. Dopo un garzonado inte łe zovaniłi de'l club torineze, inte'l 1975 el ze stà zlontanà via in préstio a ła . Cua el ze restà par altre stazon, fasendo 59 prezense e 5 gol inte i primi do ani Serie C, dove el ga contribuìo a ła vitoria de'l canpionato 1976-1977 e a'l ritorno dei toscani in cadeteria dopo scuazi trent'ani; el ga seguìo po' 37 prezense inte ła sudita Serie B razonzendo ła salvésa co ła matrìcoła naranson, emerzendo intrà i pì vałidi ełementi de'l torneo.