L'acua , in condision de tenperadura e presion standard, la xe un licuido senxa color, senxa saor e senxa odor, co un punto de fuxion a 0 °C e un punto d'ebolision a 100 °C. La so molecola la xe formà da un atomo de osixeno dove che xe ligai do atomi de idroxeno; la so formula chimega la xe cuindi . Al stao sołido la xe ciama e la ghe someja al viero. Al so stao gasoxo invece la xe nota cofà o pì senplicemente come . Al de sora de certi valori de tenperadura e presion , che par l'acua i xe 647 K e 22,064 × 10 pascal, l'acua la va drento un stao dito , ndo' che i agregai de acua al stao simi-licuido i fluixe in na fase de simi-vapor. La se trova in gran parte de l'Universo, come inte la Luna e in altri pianedi. Su la Tera l'acua coerse el 70,8% de la superfixe del pianeda. El volume de acua prexente inte la Tera el xe stimà in 1 360 000 000 km³. Se trova inte: 25 000 000 km³ xe inte i jaciari e ne le calote polari. 13 000 000 km³ xe inte el solo, ne le falde acuifere. 250 000 km³ xe acue dolci inte i laghi, inte i mari interni e inte i fiumi. 13 000 km³ xe vapor acueo inte l'atmosfera. El termine "acua" el ga orixine dal latin che vien ricondoto a la radice indoeuropea co el signifigà de , talvolta co un scanbio de soni intrà c, p e f . Ła convinxion che l'acua fuse un ełemènto primixenio e indivixìbiłe se ga protato fin inte i ultemi dexeni del XVIII secoło, cuando i siensiài e i ga descoerto che sta sostansa ła xe formà in realtà da do costituènti: idroxeno e osìgeno. Inte el 1742, Anders Celsius el ga definìo ła scała de tenperatura che porta el so nome, ponendo el ponto de fuxion del'aqua a 0 gradi e el ponto de ebołision a 100 gradi. Ła prima sconpoxision del'aqua in idroxeno e osìgeno ze stà exeguìa inte el 1800 dal chimego inglexe William Nicholson, tramide el proceso de eletrołisi del'aqua. L'aqua xe infati parsialmènte disocià in ioni H e OH, che i migra verso i do połi de ła sela eletrołitiga, andove che se verifega łe seguènti reasion: l'osìgeno e l'idroxeno i xe produzesti soto forma de bołe gasoxe su ła superfise dei eletrodi, da ndo' che i pol esar rancurài. Gilbert Newton Lewis el ga ixołà el primo canpion de pura aqua pexante inte el 1933. Na controversia scientifega xe nada a ła fin dei ani sesanta a propoxito del'existensa de na forma połimerega del'aqua . Xe ora mai condivixa l'opinion che tałe nó ła exista. Inte el 2007 grasie al'uxo de superconputer e a ła mecanega cuantistiga xe stà sviłupà un modèło numerego del'aqua che a partir da i prinsipi de ła mecanega cuantistiga de łe mołecołe ghe ne estrapoła el conportamènto in modo coreto. L'acua ła xe una de łe pì picenine tra łe sostanse existenti andove el proceso de sołidificasion avien co un aumento de vołume spesifego a ła presion de 1 atm), mèntre el so ponto de ebołision el xe a 100 °C . Cuèsto conporta che a ła diminusion de ła tenperadura, ła presion corispondènte al pasajio de stato sołido-licuido aumènti sensibilmènte: se ga na pendensa negadiva de ła linea de pasajio sołido-licuido inte el diagrama de faxe presion-tenperadura. In particołar, par ogni senteximo de grado Celsius de diminusion de ła tenperadura se ga un aumento de ła presion de fuxion de sirca na atmosfera. Sta relasion ła se verifega fin a ła presion de 2070 atm e a ła tenperadura de -22 °C, oltra se ga altri stati ałotropisi. A ła presion atmosferega l'aqua ła boje a ła tenperadura de 100 °C.