L'aeròstato el ze un particułare aeromòbiłe che el voła par sostentasion stàtega. El tende a elevarse inte l'atmosfera parché el rezulta èsar pì lejero de l'ària che el ło sirconda . Dipendindo de ła pusibiłità de vegner manovrai, i aeràstati i połe èsare dividesti in du grande clase: i bałoni aerostàteghi , che i ze privi de strumenti de manovra e diresionamento. i direzìbiłi, che esendo provedesti de motori e òrgani de stabiłità i połe vegner pì propiamente guidai . El fin de rivar a ver na masa de gas pì lejera de l'atmosfera sircostante el połe èsare otegnesto co stratezie defarenti; ła połe vegner doparada àrìa scaldada, gas pì lejeri de l'ària o anbedó. Ghe ze cuatro vari tipi de aeròstati dipendindo da ła stratezia doparada par sorlevarli verso alto: Co àrìa calda: scaldada finmente a na tenperatura par sora de ła tenperatura anbiente, ła dà un'inpulsion inferiora dei 300 grami al metro cubo . Co gas: co gas lejeri no scaldai: Co idròzeno: a dòparo sientìfego e talvolta a dòparo sportivo. El da un'inpulsion de sirca 1,1 kg al metro cubo . Co èlio: doparà dai direzìbiłi e da racuanti aeròstati par dòparo sportivo, el ga ła vantajo de èsare un gas nòbiłe e de consevensa inerte, el dà na spinzesta de sirca 1 kg al metro cubo , inferior a cueła là de l'idròzeno e a un costo pì alto. Co amonìaca: de raro dòparo par łe propietà tòseghe e ła scarsa lejeresa. gas sintèteghi - doparai inte i primi tentativi, ma sbandonai par ła erlevada infiamabiłità. Mongolfiera de Rozier: el dòpara sia gas lejeri che gas scaldai par ver màsime prestasion: Doparae par łe odierne circumnavigasion del pianeta. Pneumàteghi: bon de regołar ła presion del gas sorlevante, col fin de sbasar o elimenar ła pèrdita de gas dèbita al scaldamento diurno.