El se ga trasferio a Roma par studiar, el se ga inposto ben presto come uno dei mejo oratori de ła so epoca. El gèra n'esponente de na faméja dell'ordine equestre, e fu una de łe figure pì rilevanti de tuta ła storia romana. Ła so vastisima produsion leteraria, che va da łe orasion pùłiteghe a i scriti de fiłoxofia e retorega, oltre a ofrir un presioxo ritrato de ła società romana inte i ultimi travajai ani de ła republica, rimaxe cofà exenpio par tuti i autori del I secoło a.C., tanto da poder essar considerà el modèło de ła literatura latina clasega. Atraverso l'opera de Cicerone, grando amiratòr de ła cultura greca, i Romani poderono anca acuixir na mijor conoscensa de ła fiłoxofia. Tra i so magiori contributi a ła cultura latina ghè fu sensa dubio ła creasion de un lesico fiłoxofico latin: Cicerone se inpegnò, infati, a catar el corispondente vocaboło in latin par tuti i termini spesifisi del linguaxo fiłoxofico greco. Cicerone ocupò par tanti ani anca un ruoło de primaria inportansa inte el mondo de ła pùłitega: dopo 'ver salvà ła repùblega dal tentativo eversivo de Catilina e 'ver cussita otegnùo l'apełativo de , ricoprì un ruoło de primisima inportansa all'interno de ła fasion de i . Fu infati Cicerone che, inte i ani de łe guere siviłi, difexe strenuamente fin a ła morte na repùblega xunta ormai all'ultemo respiro e destinada a trasformarse inte el augusteo.