El Doło el xe un comun de 15106 abitanti inte ła Provincia de Venesia, che el parò se cata inte ła Diòcexi de Pàdova. El teritorio del comun el se cata al séntro de ła Riviera de ła Brenta, slargàndose su tute dó łe rive del Naviłio. In corispondénsa del séntro del Doło, el Naviłio el se desdopia formando queła che ła xe ciamada ìxoła Basa. L'àrea ła xe traversada da parici altri corsi de aqua, pìcołi rii e canałi di scóło come ła Serioła Vèneta, el Serajo, el Brentonsin e'l Tergołin. Łe orìxene del nome łe xe oncóra bastansa dubioxe. Łe prevałe oncó tre ipòtexe: ła prima ła méte in rełasion ai , n'influénte faméja del posto; ła seconda ła dixe che qua, inte ła seconda metà del Quatroxento łe vegnéva portae persone maciae de qualche criminałe; l'ùltima ła visina alìxoła del Maltempo). El xe ciaro parò che ła xona ła gaveva da èsare xà abitada da ténpo. Savémo, par exenpio, che fin dal 1454 el se catava qua n'oratorio el gera soto el controło de ła parochia de Fieso. Ła cresùa del paéxe ła xe stada cauxada da ła slargadura econòmega venesiana , dal XV sècoło revolta verso ła teraferma. El xe stà sto qua el ténpo de major spiandore par el Doło che el xe deventà el séntro pì inportante de ła Riviera de ła Brenta. Na granda spinta ła xe rivada anca dal'edifegasion de mołini. Soto Napoleon Bonaparte , el Doło el xe deventà comun del Distreto de Venesia. Daspò el 1815 ła xe partegnesta al Regno Lonbardo-Vèneto e, inte el 1866, el xe intrà a fare parte del Regno d'Itałia.