Par brigantajo e se intende na forma de rebełion połitega e sociałe vegnù fora 'nel Mezodì italian durante el proceso de unificasion de ł'Itàlia e inte i primi dexeni del Regno. Łe parołe brigante e "brigantajo" łe vien parò anca doparà in altri contesti, in alternativa ai sinonimi bandito e banditismo. El termine brigante, anca se el vien da ła paroła "brigare", el ga ciapà progresivamente, soratuto in Fransa, ła conotasion de "forałexe", che inquó a prevałe. Secondo el , ła xe na paroła gałica che ła vol dir "forsa", pasada po' a significar "prepotensa". A xe soło inte el 1410, comunque, ca xe aparso ła paroła fransexe "", ma a xe sta soło inte el 1829 che el xe sta riscontrà in Itàlia come neołogismo. Secondo altri, brigantajo el derivarìa da un popoło de ła Britania del I secoło a.C. insedià visin Eboracum , famoxo par i romani a cauxa de ła so riotoxità. Ł'identificasion de on determinato grupo de conbatenti e rivoltoxi co termini cuałi o bandito a dipende in bona parte dal punto de vista de ła potensa che, detegnendo el monopołio de ła forsa e de ła lexe, el se ga inposto sol teritorio intaresà da ła rebełion, co ł'obietivo de screditarla e ixołarla dal so tesuto sociałe. A xe in tal modo infati, che, traverso el fransexe, ła paroła brigante ła xe 'rivà in Itàlia parché .