Stupinigi Stupinis Stupinigi xe na frasion de çirca 200 abitanti del comun de Nichelino. A Stupinigi xe situà ła çełebre Pałasina de cassa, caołaoro costruìo da Filippo Juvarra, e el parco natural de Stupinigi che ospita anca el Castelvecchio di Stupinigi , un casteło de l'epoca medieval che xe stà ła residensa dei marchesi Pallavicino. Confina coi teritori dei comuni de Candiolo e Orbassano, a ła periferia sudoçidental deTurin. El "casteło" ciamà "Castelvecchio" inte'l 1439 el ze stà abità dai Savoia-Acaia che i ghe ło ga vendùo a'l marcheze Rolando Pallavicino. Inte'l 1563 ła proprietà ła ze cedùa a Emanuele Filiberto, co 'st'altro el ga trasferìo ła cavedal de'l Ducato de Savoia da Chambery a Torin. Po' Emanuele Filiberto el ghe dona Stupinigi a l'Ordene dei Santi Maurisio e Lazaro, conosùo ancùo come Órdene Maurisian . Inte'l 1729 Vittorio Amedeo II, inte ła vesta de Zeneral Grando Mestro de l'Órdene, el deside ła costrusion de ła atual Pałasina cofà rezidensa de ła fameja reałe e de ła nobiltà torineza durando łe batùe de casa. Inte'l 1832 ła Pałasina ła pasa a ła famegia real, inte'l 1919 ła ze cedùa a'l Demanio statal, e inte'l 1925 la torna a l'Órdene, cusì come łe proprietà sircostante. La frasion ła ze separada da'l teritorio comunal de Vinovo e zontada a cueło de Nichełino el 1° zenaro 1869. Ła Pałasina de casa ła ze in restauro da'l 1987. Su 'st'altra e su l'adeguamento de'l muzeo A ghe łaora i architeti Roberto Gabetti , Aimaro Oreglia d'Isola e Maurizio Momo. El Parco natural de Stupinigi el ze stà istituìo inte'l 1991 e el se estende par 1732 etari, zontándoghe anca zone agricołe e boscàe. Oltra a'l teritorio de Nichełino interesa anca parte de cuei dei comuni che ghe confina de Candioło e Orbassano. I servi i ze sparìi da più de un sècoło, ma l'area ła ze oncora popołà da schirati, moscardini, volpe, donołe, fuìne, łiévori, e tanti tipi de vołatiłi, intra i cuałi A ghe ze la sigonja bianca. El ze cołegà a'l Parco fluvial de'l Po de Torino Sud e a Pineroło da do piste siclabiłe. Roberto Baffert e Francesco Fenoglio, Cavallermaggiore, Centro Stampa, 1998, ISBN 88-86637-10-1 Carlo Balma Mion, "Lodovico Bò, .