El fumeto ze un lenguajo costituìo da pì codizi, tra i cuałi se distingùnò prinçipàlmènte quełi d'imazine e de tenporałità . Will Eisner definise el fumeto cofà "". Poìché el fumeto ze in làrga parte utiłizà a fini naratìvi, eso ze spèso definio "leteratùra disegnàta"; in realtà, el fumeto pò esare utiłizà anca a scòpi non naratìvi: par esenpio, par na riseta de cusina, o par realizar el librèto de istruzioni de un aparècìo. On esenpio concrèto de uso non naratìvo dèl fumeto ze el vołum , sagio sentifego sol fumeto realizà interàmente a fumeti da Scott McCloud. Interesànte ze ła definizion che dà ło steso McCloud: . En ogni caso, apàrtièn a pieno titoło ala categòria de łe pì modèrne arti visuałi, i n'era che - priviłezando l'imazine sora tuto - ze en grado de acòstar ła visionarietà pop de Andy Warhol ala grasia e ala poesia del'art déco e del'art nouveau, par apròdar al reçente fenòmeno del vintage. En poche parołe, el fumeto, nato par i adùlti, divegnuò poi par l'infanzia, ze quindi tornà a esare patrìmonio de na fascia non esclusivàmente xòvaniłe. Nonostànte l'espàndèrsi de altri mexi de comunicaxion de masa, acònpagna ancor ancùo - fin a in tanti casi rìtmi, tenpi e mòdi - el vivère cotidian. El termine "fumeto" se riferise ałe "nuvołete", simiłi a sbufi de fumo, utiłixae par riportar el diałogo tra i personaji . Par divèrso tenpo, sopratùto in Itàlia, furono utiłixaè de łe didascałie in calçe a sascuna vigneta, spèso costituie da do otònari in rima basada; soło sucesìvàmente venèro utiłixai i veri e propri "fumeti" . Nei Stati Unii de Amèrica e nei paesi ànglofoni i fumeti son indicai cofà , in Giapòn vegnòno ciàmai , in Francia sono ciàmai . Curiosàmente, nei paesi de lengua spagnola del Sud America, cofà ad esenpio l'Argentina, vien usà maxòrmènte el termine , mentre en Spagna el termine pì difondesto xe .