Ponte di Brenta, el ze un soborgo de'l comune itałian de Pàdoa. El ocupa ła stremità nordorientałe de ła pariferia de Pàdoa, dełimitada da ła riva destra de'l Brenta, da l'autostrada A4 e da ła ferovia Venesia-Miłan. In orìzene Ponte de Brenta ła jera na łocałità conpreza inte'l teritorio de Noventa Padoana e ła sóstoria ła se interesa co 'st'ùltema. Ła zona, probabilmente abitada za in època romana, durando l'alto medioevo ła zera stà abandonada e ghe ga cresùo ła cusìdita de ła cuała el ze devenjùo propietario el véscovo de Pàdoa. Inte'l 1191 A ze stà costruìo un ponte so'l Brenta par favorir i cołegamenti tra Venesia e Pàdoa. L'òpara ła ga favorìo ła formasion de l'odierno insediamento, in orìzene un picoło borgo de contadini afiancà da na capeła. Inte l'isteso parìodo ga tacà el dezboscamento de ła selva, concluzo probabilmente verso ła fine de'l Dozento. A l'inisio de'l Cuatrosento Ponte de Brenta el ze devenjùo parochia autonoma, destacàndose definitivamente da Noventa. Inte ła metà de l'isteso sècoło ła cresita demogràfega ła ga portà a na prima riedifegasion de ła cieza. Ła ze ła pì antiga de łe do parochiałe de'l cuartier: łe só orìzene łe gavarìa da resałir a l'època de ła formasion de'l borgo, inte'l baso medioevo. Ła prima citasion ła conparise inte na dièzema papałe de'l 1297, inte ła cuała A ze recordà come . Ła jera stà a łongo dependente da ła cieza de Noventa, a só volta sotoponesta a ła pieve de Tore. Gavea subìo na prima recostrusuion inte'l Cuatrosento, probabilmente in concomitansa co ła só ełevasion a parochiałe. L'edificio atuałe el ze parò el rezultado de un ultarior refasimento, reałizà tra el 1747 e el 1749 so projeto de l'architeto Domenico Brunello e par inisiativa de'l paroco don Domenico Leonati; bona parte dei finansiamenti ła ga provenjesto da'l patrisio venesian Giovanni Bollani che'l viegiava a Ponte de Brenta. L'edificio el se prezenta cofà un intaresante ezenpio de architetura baroca, rico de presioze òpare d'arte. I afreschi de'l sofito, rafeguranti epizodi de ła vita de san Marco, i ze łaori de Giambattista Crosato. L'altar major l'è stà reałizà da Giuseppe Caribolo in marmaro de Carrara , mentre el tabernacolo el ze de Agostino Fasolato. Ai ładi de 'st'ùltemo A se cata do statue de Giovanni Bonazza rafeguranti el patrono e san Daniele. Ła pała de l'altar major el ze de Parrasio Micheli. Łe parede łaterałe de'l coro łe porta do pałe de Jacopo Marieschi , doni de'l Bollani. Anca i altari łaterałi i ze ornài de prezévołe òpare pitòreghe, respetivamente de Pietro Damini, Lorenzo Gramiccia e Giovanni Battista Cromer. De partegołar vałor l'altar de'l Sacro Cuore, reałizà in marmaro de Carrara da Antonio Bonazza . De un serto prezo anca el fonte batezemałe in piera de Custoza, scolpìo da Francesco Androsi. El pùlpito e ła bałustra de ła cantoria, in łenjo, łe ze òpare de Giovanni Gloria, mentre l'organo el ze de Gaetano Callido e el gaveva sostituìo un presedente stromento de Giacinto Pescetti. Una de łe parti pì antighe de'l conpleso ła ze el canpaniłe in stiłe romànego-gòtego, ultemà scuazi sertamente inte'l 1437. El rezulta dotà de rełogio fin da'l 1605, cosa pitosto insołita par l'època. El ze un edifisio resente, fazesto sù sora de un teren donà da'l com. Ivone Grassetto a ła parochia de San Marco. Ła parochia de ła cuała ła ze ła zera stà istituìa el 6 zenaro 1977. Situà inte ła stremità nordocidentałe de ła frasion, el ze el prinsipałe inpianto de'l zènare de Pàdoa.