El Lago de Fimòn el xe un specio d'acua de dimension picołe el xe poco fondo ch'el se trova in provincia de Vicensa, a sud dea sità, inte el comune de Arcugnan, frasion Łago de Fimòn. El xe l'unxoło łago signifegativo prexente sul teritorio de ła provincia. I dintorni del łago i xe anca un sito archeołoxego, ritegnù xa inportante inte el secoło XIX dal naturałista vixentin Paolo Lioy. El łuso o luzo , xe una de łe rase de pesi che abita el łago e che ło gà reso famoxo 'ntełe ostarie dei Berici. El łago gà un fondałe de paltaneła e łe piante che ghe crese łe xe asà, carateristeghe che, insieme a ła poca profondità, i lo fa un habitat ideałe pai cosideti pesi ciprinidi, tra i cuai łe carpe. Le rase łe xe: ła carpa , ła tenca , el luso , ła scardoła , ł'angùja o bixato , ła saveta e ła lasca e infine el re del lago: el pesegato. La popolasion dei pesi de uncò, rispeto al'Otosento, secoło dei primi studij, ła xe difarente, dal momento che xe rivà nove rase e gh'in xe sparie diverse: tra cueste ła lasca e ła saveta, tra łe prime el persego trota , el pese gobo , el persego . Dall'inisio dei ani '80 xe sta imeso dal'omo anca el siłuro o l'abramide , rasa de pese, rispeto al lago,soradimensionà, ch'el vien dal Danubio. Deso ła Provincia de Vicensa xe inpegnà par contegnerghe la fiłiasion. Dal 2008 xe segnałà el ganbero roso de ła Łouisiana. L'intarese archeołoxego de ła xona del łago de Fimòn xe dovesto al ritrovamento de resti di abitasion risałenti a dò epoche difarenti: una al neołitego e chel'altra ał'età del bronxo. I resti che risae al neolitego se poe riportare al periodo dei cosideti vasi a boca cuadrà. Le datasion al radiocarbonio dei resti i li coloca a ła prima metà del IV milenio a.C El ritrovamento principałe xe costitujo dai resti de stanberghe col fogołaro ch'el xe meso su struture orixontai de pałi incroxà. Xe sta ritrovà fogołari fati de piere de calcaro coverti da teracrea e paltan, sia scuadrà che tondi. In coste a 'ste abitasion xe sta trovà pałi piantà in vertegałe, che al'inisio i gaveva fato pensare a un abitato pałafitegoło. I legnami utilixà i xe asà neł a xona visina al łago; in de pì i xe onaro, farsigołaro, fagàro e agro. Se supone che la sielta del'onaro la sia sta dovesta a ła so' resistensa in anbienti umidi. I muri e i cuerti dee stanberghe no xe sta rinvegnesto, a ecesion de cualche toco de intonaco lisià da na parte e co inpronte de rame da chealtro. Se poe imaginare che 'e piante dee stanberghe le fuse sta scuadrà. Visin ał'abitato i xe sta rinvegnesto conchiłie, osi de bestie , semense carbonixà, atresi de piera e de oso, tochi de cocio e cualche ornamento o ninoło. Inte el posto dei scavi archeoloxeghi xe sta trovà sepołio un toxo de diexe/dodaxe ani, insieme a çeramega del tipo de cueła ritrovà drento ł'insediamento. La datasion al carbonio ła senbra indegare par i resti del toxato una età magiore de cueła de łe stanberghe, parché cueste ultime łe xe de çirca doxento ani pì visine a noaltri. I atresi de selce a sgrexendatura łaminare, de dimension granda, i xe sta ritrovà in cuantità: gratarołe, punte fołiate, bułini, perforatori, łame ritocà; fochexi spesi de forma słungà e fochexi curti pì fini , un toco de scopeło, pestei e na màxena. Racuanti atresi i portava resti de mastice, forse utiłiixà par farghe el manego a łame e altri utensii su aste de legno. Un ritrovamento partegolarmente sinifegativo xe costituiio da na frecia de selce co ponta peduncolà e asta de legno.