Pionbin el xe un comun de 9333 abitanti de ła provincia de Pàdova. Daspò l'alta età de mezo, co łe invaxion barbàreghe e ła rivada dei Longobardi, se ga ła prima citasion de Pionbin: inte na boła de papa Ugenio III del 1052, ła xe recordada infrà łe partegnénse de ła pieve de Trebaxełeghe, a so volta soto ła diòcexi de Trevixo. Inte el età de mexo el teritorio el jera oncora particołarixà dal'inportante prexensa de bóschi e canałi, fondamentałi par l'economia de quiłi tinpi, baxada oncora su casa, pesca e rancura. El poder del véscovo el xe stà seguìo da queło làico dei comuni, ma de sto qua no se parla de particołari evénti che i revarda el paéxe. Infrà el Tre e'l Quatroxento ła salta fora ła Serenìsima, co grandi canbiaminti pal sistema econòmego e sociałe. Se inte ła fin del'età de mexo i fèudi i gaveva smenuìo łe so dimension a faor de ła pìcoła propietà borghexe, a partire dal primo Quatroxento l'agricoltura ła scuminsia a èsare tolta tuta inte łe man de ła nobiltà venesiana e da altre póche faméje de spico. Venesia ła gaveva ramai bandonà łe tradisionałi atività marcantiłi e industriałi verte verso l'Oriénte, dedicàndose pitosto a darghe forsa al'economia agrìcoła de ła teraferma da póco conquistada. Sti qua i ì xe i tinpi de łe viłe vènete che łe ga influensà par vèro el teritorio de Pionbin: gavemo notisia de pałasi de siuri fin da ła prima metà del Quatroxento. Al stéso ténpo, ła se ga sparpagnada na nóva concesion del teritorio, devegnesto deso łógo dei insediaminti da modifegare e ordenare in funsion del'omo. Cusì i ga fato un bel fià de intervinti par regołare i fiumi Siłe, Xero, Dexe e Marzenego . Łe inisiative łe capitava de frecuente grasie a łe stese fameje patrisie, prima infrà tute queła dei Cornaro. El monumento pì importante de Pionbin el xe , patrimonio del'umanità proteto dal'UNESCO. Projetada dal Paladio e finida a ła fin del XVI sècoło, ła xe el prinsipałe edifisio del séntro. Ła vegne desegnada e descrita dal steso architeto inte el secondo dei sui , tanto che ła xe beła. ła xe n'altro inportante edifisio, del XVIII secolo, che oncora el partegne a ła fameja Marcello. Co sie ètari de parco , vixitàbiłe, drénto ła contegne el grand sałon da bało al pian nòbiłe che el òspita bełìsimi afréschi de Giambattista Crosato, méntre łe altre stanse łe xe decorae co stuchi e afreschi del paexista Giuseppe Zais.