El rónpar de ła Cuca ła ze na gran inondasion de’l 17 otobre 589 cauzada da’l straripamento de l'Àdeze che el gavarìa portà, drio ła storiografìa veneta, i canbiamenti subìi da’l sistema idrogràfego de’l Veneto osidentałe e meridionałe inte’l VI e VII sègoło. Ła Cuca al dì de oncò ła ze ła Veroneła, che ła score inte on vecio łeto che l’Àdeze el ga bandonà. ‘Sti ùltemi tenpi A se tende a considarar l’avegnimento de menor inportansa e a métarlo drento on cuadro pì grando: A se pensa che łe càuze dei fenòmeni łe sia da sercar infra i canbiamenti climàteghi e ła poca cura de’l mantenjer dei àrzeni dei fiumi daspò de ła fin de l’inpero roman. Ła fonte prensipałe de’l avegnimento ła ze ła de Pàolo Diàcono, sucesiva de do sècołi a’l inondasion.Par l’avegnimento miracołozo de ła bazìłega dove cuesta no ła vien trata zo e ansi inte ła strutura entra poca acua Pàolo Diàcono el ciapa a modeło on testo de papa Gregorio I, contenporaneo a i fati. I ùltemi studi i ga demostrà che i canbiamenti inte’l corso dei fiumi i ze durài par on łongo parìodo. Infra łe càuze A se połe tenjer prezente on pejoramento de łe condision climàteghe, cofà on aumento de’l vołume de łe piove e ła poca manutension de’l corso dei fiumi. I studi conpìi so ła storia idrozeołòzega de ła łaguna de Venesia i porta a pensar che A ze inte sto parìodo che scomisia a canbiar el so aspeto de fin a otenjer ła conformasion moderna. Studi resenti i pone ła fin del fenòmeno a’l XII e inisi de’l XIII sècoło. Ła łaguna ła ze el prodoto dei fiumi che i creava on anbiente pałudozo ndove, co on łeveło d’acua pì ceło de cueło de oncò, ła zera na rete de canałi, izołoti e barene da Comachio a Grado ben testimoniada da i audori antighi. I fiumi che i ndava rento ła łaguna i zera Piave, Siłe, Zero, Deze, Marzenego, Brenta, Bachijon, Anjo, Àdeze, Tàrtaro e Po. Ła Piave che prima ła dezbocava insenbre a’l Siłe visin a ła sità de Heraclia ła se sposta a sud, verso Cavałin Treporti, łasando l'inportante sentro bizantin sensa ła so defeza bazada so ła destansa da ła teraferma. El Siłe el dezboca separà da ła Piave a Portegrandi visin a Cavałin Treporti fazendo sparir łe àree bonifegàe in èpoga romana ndove che A se catava struture de abitasion e produsion. El Deze e'l Zero i riva deso a ła łaguna visin Torseło inte ła zona del porto de Sant'Erazmo, che a l'èpoga ła jera drio ła costa del mar. L'acua dolse ła ga cauzà el crésar del łeveło de ła łaguna e ła formasion de aree małàreghe. El Marsenego A se pensa che el dezbocase inte el mar a porto del Łido e che el se unise in pasà al delta de ła Brenta inte ła zona de Canaregio. Ła Brenta e'l Bachijon i łasa el presedente łeto, separàndose e modifegando de conseguensa el so delta, che el se catava infra Małamoco e Cioza. Ła Brenta ła venjarà canałizada pasando par defarenti rami che A se pensa che i rivase a Fuzina, Ołivoło, Małamoco e Albioła. El Bachijon el riva in mare, invese, a l'altesa de Cioza, daspò ver traversà Vicensa, tacàndose a sud de Padoa co ła Brenta. Ła gran cuantità d'acua rivada ła cuerzarà el sistema de canałi e àrzeni che i Romani i gaveva costruìo fin dal 1 seg. a.C., e ła łinea de ła costa ła se move senpre pì in vanti. A sud dezbocava ła continuasion del Anjo e del Guà. A sconpare on ramo de l'Àdeze che el pasava par Bonavigo, Minerbe, Montanjana, Este, Sant'Èłena e Sułizin, dezbocando a Brondoło, visin Cioza, cargando cusì el łeto prensipałe de na major portada d'acua.