El ga studià da autodidata anca se po'l ga frecuentà łe Università dei Studi de Padoa e de Ferrara e el xe stà arlevo de Giovanni Battista Monte. Inte el 1547 el xe deventà profesor de farmacia a l'ateneo estense, mentre inte el 1548 el ga açetà ła catedra de anatomia a l'Università de Pisa. Infin, inte el 1551, de anatomia, chirurgia e de botanega a l'Università dei Studi de Padoa, indove el xe restà fin a ła morte. So arlevi iłustri xe stai Girolamo Fabrici d'Acquapendente, Marcello Capra, Antonio Minutoli e Volcher Koyter. Ecesionałe setor, el xe stà autor de mirabiłi scoverte anatomiche, co contributi fondamentałi in osteołoxia, miołoxia, splancnołoxia. Inte i so numaroxi studi anatomici el ga descrivesto ła strutura exata de łe tronbe uterine , dei muscołi ocułomotori, de ła chorda tympani, de ła bogonèła osea e de l'acuedoto del vestiboło. El ga publicà inte el 1561 łe , indove el ga sunà tuti cuełi reperti che rexultava contrastanti co cuanto xera stà afermà da Galeno e da altri autori, in partegołar modo Andrea Vesalio. Molte altre so ópare XE stae publicae drìo ła so morte e, drìoman, sunae inte l'. Oltra a èsar stà un dei siensia piasè inportanti de ła storia de l'anatomia, ga dà contributi inportanti anca in anatomia conparada, botanega, fixiołoxia, farmacołoxia e medexina termałe. Mèdego risercà, el ga avesto na estexa clienteła che ło ciamava a consulto da ogni parte de Itałia: in tal senso el xe anca ricordà par aver curà e guarìo Paolo Manuzio. Co'l zera a Pisa, indove el xe restà so invito de Cosimo I de' Medici, el xe stà anca acuxà de praticar ła vivisesion so i condanati a morte. L'editor De Maria ghe ga atribuìo un vołume de segreti medexinałi, ma el so arlevo Andrea Marcolini ga smentìo decixamente l'atribusion Moristo a cuarant'ani, el xe stà sepełìo inte el de ła Baxéłega de Sant'Antonio da Padoa. Inte l'Itałia del XVI sècoło Falloppio scrive ła prima descrision incontestàbiłe de l'uso del goldón. El so testo intitołà riferentesi a ła sifiłide èel xe stà publicà inte el 1564, do ani drìo ła morte de l'autor. In sto tratado vien racomandà l'uxo de un dispoxidivo che el sostegneva d'aver inventà: vaxìne de łìn inbonbà de na sołusion chimica e łasà sugar prima de l'uxo. , Venezia 1561, poi Colonia 1562 e Parìxe 1562 Pazzini A., Storia della Medicina, Milano, 1947. Premuda L., Storia della Medicina, Padova, 1960.