La cortesa terestre o crosta terestre , in zeołozia e in zeofìzega, ła ze ła zona pì esterna de ła strutura conséntrega de ła zeosfera, ła parte sòłida de ła Tera. Ła ze rełativamente fina, delimitada inferiormente da ła Descontinuità de Mohorovičić, co un spesor che el vària dai 5 km, inte el fondo oseànego , fin ai 70 km inte łe zone montane . El nostro pianeta el ze formà da scorse conséntreghe de vàrio materiałe: ła , sudivizìbiłe in continentałe e oseànega, ła costituise el strato pì esterno; soto ghe ze el manteło terestre, che el se slarga fin a 2890 km de profondità; oncora pì soto, e finmente al sentro de ła Tera ghe ze el nùcleo. El , ła parte pì superfisałe del manteło, el ze saldà a ła crosta, e insieme i forma cheła che ła vien definia litosfera. Intrà ła litosfera e el manteło inferiore ghe ze l'astenosfera: un strato fino de manteło in parte fondesto che el ghe parmete a ła litosfera sora-stante de móvarse, a ła vełosità de pochi cm a l'ano. El lìmite superior el ze dato da ła superfise terestre che el ła mete in contato co l'atmosfera o l'idrosfera. El limite inferior de ła crosta terestre el ze na superfise ben definia e marcada da mudamenti sia fìzeghi che chìmeghi . L'interfasa crosta-manteło ła vien definita, da un ponto de vista petrogràfego, cofà el pasajo intrà roce che łe contien feldspati e cuełe che no ghene contien . La crosta ła se difarénsia donca dal manteło parché łe so roce cristałine łe ze in prevałensa àside o bàzeghe, mentre chełe del manteło łe ze ultrabàzeghe. La crosta ła ze, par suposto, l'ùgnoła parte de ła Tera a contegnere roce sedimentàrie. Ghe ze anca na discontinuità fìzega che ła divide ła crosta dal manteło: se parla de na zona de tranzision intrà roce de basa vełocità de propagasion de łe onde sìsmeghe e roce a ełevada vełosità ; sta descontinuità ła vien ciamada descontinuità de Mohorovičić, de frecuente scursà in Moho. La crosta terestre el ze l'ùgnoło strato del pianeta a gaver na marcada eterozeneità laterałe. Fondamentałe ła ze ła distinsion intrà: , co spesori che i ze in zènere da torno ai 35 km ma che i połe rivar anca 70 o par fin 90 km drio a łe catene montagnoze. La so carataristega fondamentałe dal ponto de vista zeodinàmego ła ze ła so basa densità rełativamente a cheła del manteło soto-stante, suponesto che łe so roce cristałine łe ze prevałentemente granìteghe; co spesori che i vària da zero a 10 km e co na densità conpagna o superior a cheła del manteło soto-stante, suponesto che ła ze costituia prevałentemente de roce ultrabàzeghe e bàzeghe. Se ga da tegner conto che l'estension de ła crosta continentałe ła ze pì granda de l'estension de łe tere emerzeste, vedesto che ła detien anca tuti i teritori imerzesti soto àcua a profondità inferiori ai 2500 metri. La gran majoransa de łe roce che łe confà ła crosta terestre łe ze òsidi; łe ùgnołe ecesion de rełevanti łe ze i cloruri, i solfuri e i floruri, in cuantità che inte ła granda parte de łe roce no i sùpara l'1 %. El 47 % de ła crosta terestre ła ze confata da osìzeno e siłiso, soto forma de òsidi, dei cuałi i prinsipali i ze ła siłise , l'òsido de ałumìnio , l'òsido de càlcio , l'òsido de potàsio , l'òsido de fero e l'òsido de sodio . Dopo ver anałizà 1.672 tipi de roce e tegnendo in conto de ła so difuzion, Frank Wigglesworth Clarke el ga otegnesto par ła crosta terestre łe seventi persentuali in pezo: {|class="wikitable" Tuti chełi altri conponesti no i riva tuti insieme a l'1 %.