La primavera dei pòpułi, conosesta anca cofà o , ła ze stada na ondada de moti revołusionari contro i rezimi asołutisti, eredi dei moti del 1820-21 e del 1830-31, che i ghea sconvolzesto l'intiera Europa, inte el 1848-49, portando in piasa łe prime manifestasion organizae del movimento operaro. Solché el Regno Unito vitorian, inte un perìodo di stabilità pulìtega e econòmega e la Rùsia łe ze stae sparagnae dai moti e inte el partegołar ła Rùsia no ła podesto vìvar łe inovasion portae da ła primavera dei pòpułi. El fin dei moti el zera cheło de butar zo i goerni de ła restaurasion per sustituirli co goerni libarałi. Da cuà łe deriva łe espresion del lenguajo de uncó cofà «» e altre. La prima revolta eoropea del 1848 ła ze rapresentada da ła revołusion siciliana del 1848 che el ghea s-ciopà inte el zenaro de cuel ano, che ła ghea raprezentà ła prima mìcia de l'esplozion eoropea . L'insuresion siciliana ła ga portà l'ìzoła prima i Borboni a concédar na Costitusion e dopo a ła proclamasion de l'indipendensa l'11 de febraro, che ła saria durada finmente al majo 1849. L'ezénpio borbònego el ze sta seguio da Carlo Alberto de Savoja e da Poldo II, i cuałi i ghea concedesto na Costitusion, oncor-prima che s-ciopase l'insuresion a Parize. La menasa prinsipałe ła ze sta rapresentada da ła "canpagna dei bancheti" che ła ga portà a na revołusion a Parize durada dal 22 al 24 de febraro che, de sevente, ła ghea traesto-drento tuta l'Eoropa. Solché l'Inghiltera vitoriana, inte un perìodo de stabiłità pułìtega e econòmega , e de contràrio ła Rùsia, inte el cuało ła zera in pràtega asente na clase borgheze bona de revoltarse, łe zera stae sparagnae da ła portada desfadora de łe revołusion del 1848. Łe càuze de łe revołsuion łe ze moltèpleghe: soto del profiło pułìtego, sia i reformisti borghezi che i radegałi i se ghea catà scontrarse co na realtà anacronìstega, fruto de łe concluzion traeste inte el ndar de del Congreso de Viena mentre soto del profiło sociałe, i canbiaminti inte ła vita de tuti i dì cauzai da ła prima revołusion indùstriałe e ła difuzion dei periòdeghi in carta i ghea favorio l'entrada in canpi de ideałi de nasionałismo e zustìsia sociałe anca inte ła popołasion manco studiada. La recesion econòmega del 1846-47 e el fałimento de racuante cultivasion, che łe ghea portà inevitabilmente a ła fame, i zera stai ła motivasion de e de consevensa el scumìsio de ła revolta. Par cuanto i moti i fuse stai reprimesti bastansa rapidamente, łe vìteme łe zera stae dezene de miliari: el ghea declararà Pierre-Joseph Proudhon. I stòreghi i concorda che ła Primavera dei pòpułi ła ze sta, inte ła fine, soratuto un sanguenàrio fałimento. I ghe zera stai tutavia racuanti notàbiłi efeti de longo fin: Zermània e Itàlia i saria suito rivae a l'unificasion fazendo leva anca su ła necesità de autodeterminasion dei pòpułi. Anałogamente l'Ungaria ła saria rivada a un mezo reconosimento de ła so autonomia gràsie a l' del 1867. In Prùsia e Austria el ze sta abołio el feudałèzemo, mentre in Rùsia ła ze sta ełiminada ła servitù de ła gleba inte el 1861. L'ano del 1848 el ze devegnesto dopo de dòparo comun cofà tèrmano che el se rifarise a na situasion de cazin, deghejo, dazendo orìzene a espresion cofà «far un », «far-sù un » o «ghe ze sta un ». Breunig, Charles , Chastain, James, ed. Dowe, Dieter, ed. Evans, R. J. W., and Hartmut Pogge von Strandmann, eds. , 10 essays by scholars Pouthas, Charles. "The Revolutions of 1848" in J. P. T. Bury, ed. pp.