Łe de Venesia łe ze un muzeo statałe itałian. Łe se cata inte’l Sestier de Dorsoduro ai pìe de’l ponte de l'Academia, in cueło che insin a’l scominsio de’l XIX sècoło el gera el vasto conpleso formà da ła Cieza de Santa Maria de ła Carità, da’l convento dei Canonici Łateranensi e da ła Scoła Granda de Santa Maria de ła Carità . Łe ciapa el nome de l’'Accademia di Belle Arti, che ła łe ga verte inte’l 1817 e ła ghe n’a desconpartìo ła sede fin a’l 2004. Łe rancura ła megio cołesion de arte venesiana e veneta, soratuto łigada ai depinti de’l parìodo che’l va da’l XIV a’l XVIII sècoło: tra i mazori artisti raprezentati A fegura Tintoretto, Giambattista Pittoni, Tiziano, Canaletto, Giorgione, Giovanni Bellini, Vittore Carpaccio, Cima da Conegliano e Veronese. A se ghe conserva anca altre forme d’arte cofà sculture e desenji, intrà i cuałi el sełebéremo de Leonardo da Vinci . Łe ze de propietà de’l Ministero par i beni e łe atività culturałe, che da’l 2014 el łe anoveràe intrà i istituti muzeałi dotà de autonomia spesiałe. Costruìi inte’l XII sècoło, cieza e convento i ospitava a partir da’l sècoło drìo na Scoła de Batùi par resévarne un sostenjo econòmego. Inte’l XV sècoło łe rendite łe ga aumentà grasie a’l sostenjo de’l venesian papa Eugenio IV, parmetendo de renovar e zlargar ultariormente i edifisi. El conpleso el ga fiorìo anca inte’l sècoło drìo, tanto da afidarghe ad Andrea Palladio un prozeto asàe anbisiozo par el convento, mai conpletà. L'insendio de’l 1630 el senja invese l’inviada decadensa, culminada inte’l 1744 inte’l croło de’l canpaniel. Inte’l 1768 l'órdene dei Canonici Łateranensi el ze stà soprimesto e ła cieza ła ze stà serada inte’l 1806. Ła Scoła de ła Carità fondada inte’l 1260 ła ze stà una de łe prime Scołe Grande . Ospitada prima inte łe cieza de San Leonardo, cuindi a ła Zueca, za inte’l 1261 ła gaveva ontenjùo spasi in ‘st’altro convento. Cofà łe altre scołe ła gaveva conpiti de mutuo socorso e de carità verso i pòvari, che ła coltivava anca mediante investimenti ben spesìfegh de łe sume pagàe dai confradełi e da ła Repùblega. Grasie a łe só richese ła fragia ła ga podesto agiutar a pì repreze i Canonici acuistandone de łe propietà, cofà el teren sora el cuało a partir da’l 1344 ła ga costruìo ła propia sede definitiva. L’entrada ła ze restada tutavia in comun co’l convento, e ła zera ła porta ancora ancùo prezente a sanca de l’ingreso atual e decorada da edicołe gòteghe co i santi protetori de ła scoła. Internamente ła se ga arichìo de un sofito a casetoni inte ła sała capitołare e de numarozi depinti. Infra i pì inportanti do òpare esponeste inte ła cołogasion orizenal : ła de Tiziano ed il de Antonio Vivarini e Giovanni d'Alemagna ; łe altre do òpare de ła serie, el de Giampietro Silvio e l de Girolamo Dente, łe se cata invese ancùo inte ła parochial de Mason Vicentino. Intorno a’l 1760 Bernardino Maccaruzzi e Giorgio Massari i ga aportà modifeghe sia drento che fora, co ł conpleta sostitusion de ła presedente fasada gòtega e ła vertura de’l portal so’l canpo . Seben oncora prospera, anca ła Scoła ła ga subìo ła sopresion inte’l 1806. Fin da ła fondasion l'Academia ła acuiziva òpare d'arte co finałità didàteghe e de restauro. Co ła cazùa de ła Serenisima e el tratado de Prezburgo , Venesia ła zera entrada inte l’orbita franseze devenjendo una de łe provinse de’l Renjo Itàłego creà da Napołeon.