Pezeja ła ze na frasion de'l comune de Scorzè, in provinsia de Venesia. Ła frasion ła se cołoga a est de'l caołogo comunałe, tra Cappella e Gardejan. A nord ła confina co Zero Branco, mentre a sud con Martełago e Trevinjan de Venesia. Łaa zona de Pezeja ła ze conpletamente pianezante, con altitudeni variabiłi tra i 9 e 12 m s.l.m. Ùnego corso d'acua de rełevansa A ze el Dese, che'l core a ła stremità de'l taritorio, a'l confin co Martełago. Il topònemo el derviarìa da , nome łatin atestà in st'altre zone, fursi rifarìo ad un propretario tariero. Na paraetimołozìa ła sostien che'l derive da'l łatin , indegante l'ortajo de'l bizo tradisionalmente coltivà inte ła zona. Drio n'altra ipòteze tonponomàstega el tèrmene Pisilia el gavarìa el senjifegado de ‘Grupo de caze rurałe’, ‘Viłagio’. Vien rełevà inte'l ‘Capitulare de villis vel curtis imperii’, tradzuesto in itałian cofà ‘Decreto so łe viłe’, emanà verso el fenir de'l sècoło VIII, i ùltemi ani de renjo de l'inperador Carlo Magno. A se trata de un documento aministradivo che'l desiplina łe atività rurałe , agricołe e comersiałe de łe unidà produttve agricołe de l’Inpero, dite viłe. In st'altro regołamento A vien sità anca el tèrmene ‘pisilia’, rifarìoa a costrusion in cui A ghe abitava ła popołasion adeta a łe atività rurałe, asé sìmiłi ai cazoni Pezeja ła gavarìa da èsar de orizene romana, in cuanto ła sorze a l'incrozo de un càrdene e de un conprezi inte ła centuriazione altinate. A conferma de cuesto, calche sècoło indrìo do contadini i ga catà na tonba de l'èpoga in łocałità Ca' Nove. La prima mension scrivesta ła ze parò de'l 1146 cuando, in un documento de'l vescovo de Trevizo, l'è stà sità el sacerdote come pievan de Meolo. Inte'l medioevo ła ze stà comprendesta inte i taritori de Trevizo e ła ga raprezentà na capeła dependente da ła pieve de Martełago . Daspò el rivo de ła Serenisima, ła de Pezeja ła ze stà aministrada da ła podestarìa de Mestre, pur sendo includesta inte'l Trevizan. So i scominsi de'l XIX sècoło, durando ła domenasion franseze, Pezeja, co Cappella e Gardejan, ła ze devenjesta sede de un comune recadente inte'l dipartimento de'l Bachijon. Co l'istitusion de'l Renjo Łonbardo-Veneto, ła ze devenjesta frasion de Scorsè, comun daprima includesto inte ła provinsia de Vicensa, drioman pasà a Padoa e infin a Venesia L'atuałe parrochiałe ła ze stà consagrada el 15 setenbre 1940 da'l vescovo de Trevizo Antonio Mantiero e inte l'ocazion a l'antiga dedegasion a San Nicola di Bari ze stà zontà anca el titoło de "santuario de l'Addolorata". Ła ga sostituìo ła presedente ceza ancò adibiìa a sentro sosiałe. Projetada da Luigi Candiani, ła se refà a'l stiłe bizantino. El canpaniłe , fenìo za inte'l 1929, el se ispira a łe tore medievałe de Firense e Siena. L'edifisio dito Sała Pax, dadrio ła ceza, ła ze ła vecia parochiałe ancò adibìa a sentro sosiałe. Resałente a'l 1709, ła conserva a l'interno afreschi de Giovanni Carlo Bevilacqua . Inte'l 2016 A ze stà conpletà un restauro a ła strutura e a łe aree pì visine a st'altra. In piasa Longo, A ze stà inaugurà inte'l 1970 in sostitusion de un presedente monumento che'l sorzeva poco pìa sud e ornà de un simułacro de ła Beata Vèrzene de'l 1921. Ghe ze raprezentàe sincue arme stiłizàe inderisàe a'l siéło. Conpleso de fine Otosento insarìo so un vasto parco, el sorze poco pì a nord de ła ceza, łongo via Verdi.