Ła fiziolozìa xe ła branca de ła biołozìa che studia el funsionamento dei organizmi viventi., anałizando i prinçipi chimego-fixeghi del funsionamento dei eseri viventi, che i sie mono o pluricełułari, animałi o vezetałi. Ła ze dita "condision fiziołòzega" el stato inte el cuało se verifega łe normałe funsion corporee, mentre na condision patołòxega ze caraterizada da anomało che se traduxe in małatìe Dazesta l'estension del canpo de studi, ła fiziołozìa ła se divide, intrà i altri, in fiziołòzia anemałe, fiziołozìa vezetałe, fiziołozìa cełułare, fiziołozìa micròbega, batèrega e virałe. El Premio Nobel par ła Fiziołozìa o ła Medezina xe asenjà da ła Royal Swedish Academy of Sciences a cołòri che razonze rezultadi senjifegadivi in sta disiplina. I primi studi fiziołòzeghi resałe a łe antighe siviltà de l'India e al'Egito, indove venjiva menai insenbre ai studi anatomisi, sensa l'utiłizo de ła disesion o de ła vivisesion. El studio de ła fiziołozìa umana cofà canpo mèdego resałe almanco al 420 a.C. ai tenpi de Ippocrate, conosùo cofà el pare de ła medezina. Ippocrate incorpora sta siensa a ła so teoria dei umori, che se baza so cuatro sostanse fondamentałe : tera, àcua, aria e fogo; asosiàe a un corespondente humor . Ippocrate rimarca alcune conesion emotive ai cuatro umori, che Claudio Galeno gavarìa drìoman reciapà inte’i so studi. El pensier crìtego de Aristotele e ła so teoria so ła corełasion tra strutura e funsion gà segnà l’inisio del studio de ła fiziołozìa inte’ła Gresa antiga. Come Ippocrate, Aristotele reciapa ła teoria umorałe, che par èło ła consisteva in cuatro cuałità primarie: caldo, fredo, umido e seco. Claudio Galeno ze stà el primo a utiłizar dei esparimenti par sondar łe funsion del corpo. A difarensa de Ippocrate, parò, Galeno sostien che i scuiłibri umorałi sia situai in organi spesìfeghi, o inte l’intièro corpo. Galeno ga po’ introduzesto ła nosion de tenparamento: sanguinjo coresponde al sangue; el flemàtego ze łigà al catàro; ła biłe zała ła ze cołegada a ła còłara; e ła biłe negra ła coresponde a ła małinconìa. Galeno aferma che’l corpo uman ze conponesto da tre sistemi cołegai: el serveło e i nervi, responsabiłi dei pensieri e sensasion; el cuor e łe altèrie, che da ła vita; e ‘l figà co’ łe vene, che ze cołegàe a ła nutrision e ła cresìta. Galeno ze anca el fondador de ła fiziołozìa sparimentałe. Par i sucesivi 1.400 ani, ła fiziołozìa gałènega influensa l'intièra medexina. Jean Fernel , un mèdego franseze, ga introduzesto par primo el termano "fiziołozìa". ‘Ntel 1820, el fiziòłogo franseze Henri Milne-Edwards introduze el conçeto de divizion fiziołòzega del łaoro, che ga parmetesto de "confrontar e studiar łe cose viventi come se łe fuse machine creàe da l’industria de l'omo". Ispirà dal łaoro de Adam Smith, Milne-Edwards ga scrivesto che’l "corpo di tuti i èsari viventi, anemałi o piante, el someja a ‘na fàbrega in cui i organi, paragonabii ai łaoradori, łaora sensa fermrse par produzer i fenomani che costituise ła vita de l'individuo." Inte’i organismi pì desferensiai, el łaor pol èsar spartìo tra diversi strumenti o sistemi . Ła fiziołozìa opara so arcuanti łivèłi, ocupandose sia dei mecanismi de baze a łivèło molecołar sia de funsion de cełułe e organi, come anca de l'integrasion de łe funsion d'organo inte i organismi conplesi.