El Lauburu o croxe basca el xe on sinboło basco che el raprexenta na croxe curviłinea co cuatro teste a forma de virgoła e che łe prexenta de łe somejanse col Tomoe japonexe. El xe entrà a far parte de i sinbołi de ła cultura basca soło inte i tenpi moderni , diventàndoghene deso uno de i prinçipałi. El lauburu el se pol costruir co rełativa façiłità co el juto de on conpaso e de on righeło. Se scominsia co on quadrato; dopodeché vien tracià cuatro çirconfarense da ła metà de i łati al sentro del cuadrato: par far cuanto dito, convien tirar do łinee che łe divida el quadrato in cuatro pì picenini. A sto punto, drento ogni çirconfarensa, vien traçià altre do çirconfarense pì picenine in manjiera che el çentro de łe çirconfarense el staga so łe łinee traçae in preçedensa. Infine, par otegner el rixultato finałe, basta metar in evidensa e unir na semiçirconferensa de chele grande co i do archi picenini. Ripetendo l'operasion cuatro olte xe posìbiłe otegner łe cuatro teste del lauburu. Da notar che a segonda de ła semiçirconferensa mesa in evidensa, se pol formar un lauburu orientà in senso orario o antiorario. In basco el termine el se traduxe con . Se pensa parò che el termine el sia n'adatamento de ła paroła łatina , tradota in basco lauburu par via de ła somejansa. Labarum el derivarea a so olta da na paroła de probàbiłe origine çeltica, "làbaro", un stendardo utiłixà in bataja da i Cantabri, un popoło che in età pre-romana l'abitava l'area de l'atuałe rejon Cantabria. L'origine çeltica de sto popoło e łe anałogie co ła svastica, anca queła tanto utiłixà in anbito çeltico, łe łasarea quindi spasio a n'interpresasion çeltica del termine; difati, secondo sta teoria, el termine el derivarea da ła paroła , . Ła prexensa de sta paroła l'è testimonià in tute łe parlade çeltiche: in gałexe vol dir parlada, idioma, voxe, orator; in bretone e antico cornico vol dir paroła; in antico irlandexe l'è ciacołon e , parlada, łenguajo e via cosita. Secondo pare , infine, el termine el sarea al contrario stà adotà dal basco ai tenpi de l'inperator Augusto. Ła probàbiłe etimołogia çeltica de ła paroła e ła somejansa co ła svastica, de cui l'è considerà na variante curviłinea, anpliamente difondesta in età pre-romana e romana inte l'anbito çeltico anca se prexente inte łe aree d'influensa indoeuropea come l'India, ła Persia e l'Estremo Oriente, i ga portà i studioxi a pensar che l'origine ła sia più probabilmente çeltica e che el sinboło el sia stà inportà da dei łejonari baschi de l'exercito roman durante n'incursion preso i Çelti. D'altra parte, parò, pararea esarghe próve de ła prexensa de ła svastica curviłinea inte i Paexi Baschi prima de ła invaxion romana. È qindi posìbiłe che el lauburu el provegna diretamente da ła svastica retiłinea o che el faga parte de na stesa famea de segni co na origine comune. Secondo n'antra teoria el lauburu el sarea invese un sinboło sołare noto mia soło ai Çelti, ma anca a tuti i popołi indeouropei, che i l'avarea traxmeso anca ai non-indoeuropei atraverso ła difuxion de un rito sołare. El signifegà originario del lauburu l'è oncora ojeto de discusioni: secondo qualcheduni, come Sabino Arana, el raprexentarea el sol, par altri el movimento de i corpi cełesti o i cuatro stadi de l'età de l'omo.