Ła cieza de San Girolamo ła ze un łogo de culto catòłego de Mestre, inte'l comune de Venesia. Ła ze considarada tradisionalmente el pì antigo łogo de culto de ła łocałità. Atualmente la raprezenta na retoriałe dependente da ła parochia de'l Domo e ła ze zestìa da łe Fie de ła Cieza. Ła cieza de San Girolamo ła costituise l'ùnego tenpio medievałe restà inte ła teraferma venesiana, e malgrado el gabia subìo vari remanezamenti inte'l córar dei sècoli, el conserva oncora l'inpianto romànego-gòtego de łe orizene. Ła tradision ła aferma che San Girolamo ła ze stà fazesta sù inte'l 1261 so'l łogo in cui sorzeva ła ceła de un eremita. Ła ze stà consacrada fursi el 12 febraro 1349 e ofisiada dai Servi de Maria . Una de łe pì antighe rafegurasion de ła cieza ła podarìa èsar na miniadura inte ła mariègoła de ła Scola de San Marco : in st'altra A conpare el patron co un tenpio a tre navàe inte ła man dreta, sìnbolo de ła Cieza univarsałe. Ła ze stà consacrada inte'l 1520 daspò łe destrusion de'l 1513 ad òpara dei Spanjołi e Todeschi aderenti a ła Łiga de Cambrai. De chel tenpo A dovarìa èsar ła costrusion de ła tore canpanaria. Inte'l 1658, co ła sopresion de'l convento dei Serviti, Carlo Carafa, nunzio apostòłego inte ła Serenissima, el ghe ga afidà ła cieza a cuatro Scołe che dezà łe ghe gaveva trovà sede o che inte l'ocazion i se gaveva trasferìo , łe cuałe łe aministrava par mezo de un capełan da łori ełeto. Inte'l 1807 i editi napołeòneghi i ga soprimesto łe Scołe e rendesto San Girolamo senplise susidiaria de'l Domo. A ła metà de'l Setesento ła cieza ła ga subìo un radicałe restauro co'l refasimento de ła fasada. Altri łaori i se ga avùo inte i sècołi drìo; el pì consistente el ze cueło de'l 1992, durando el cuało, fra l'altro, A ze stà repristinàe do antighe fenestre gòteghe de ła parede dreta. L'11 zenaro 2016, drioman el maltenpo, A ze croada zo parte de ła trabeasion de'l tinpano so ła fasada. Inte'l mèdemo ano, seguito de na tenpetiva rancura de fondi, A ze stà conpletà el restauro de ła fasada. Ła fasada setesentesca in bianco intonago ła ze tripartìa da cuatro łèzene iòneghe sorzenti da alti bazamenti in piera e soramontada da un tinpano decorà da acroteri a vazo o vołute anca łori in piera. El portałe el ze soramontà da do vołute a foza de tinpano e soto łe do nicie vode ai ładi l'ùltemo restauro el ga restituìo i dełicati decori a stuco de łe giósołe. L'interno el ga subìo i intarventi de ła prima metà de'l Novesento, che i ghe parsialmente restituìo el só antigo aspeto medievałe, inte uno stiłe che'l reflete ła faze de pasagio da'l romànego a'l gòtego. Carataristeghe łe antighe capriade łinjee, remese in vista inte'l 1949. Tìpega ła volta a costołoni gòteghi de'l prezbiterio. So ła sanca, spica el siclo de cuatro tełe rafeguranti sene de ła vita de San Nicolò de Myra sołe òpare serte de Annibale Mancini, un pitor de scoła venesiana. I depinti i raprezenta co un gusto popołaresco e'l conpanjamento de scrite l'ełesion de Nicolò a vescovo de Myra e i epizodi de tre miracołi: Nicolò el bloca l'ezecusion capitałe de tri zòvani, Nicolò che'l salva na nave de pełegrini da'l naufrazo e infin Nicolò che'l apare a l'inperador par otenjir ła łibarasion de tre prezonieri acuzài inzustametne. De'l prezbiterio, va recordà el miracołozo Crozifiso in sedro el cuało, drìo na tradision, el ga obligà i barcariołi che i ło trasportava a portarlo a San Girolamo e che oncora ancùo el costituise ogeto de partegołar venerasion.