Disendènte de ła gens Claudia, a ła nasìta gavevà el nòme de Tiberio Claudio Nerone . Xe sta adòtà da Augusto in te' 4, e el so nòme mutò in Tiberio Giulio Cesare ; a ła morte del pare adòtivo, el 19 agosto 14, otène el nòme de Tiberio Giulio Cesare Augusto e podé suçederji ufiçiàlmènte in te' ruoło de , sebène xà dal'ano 12 fùse stà asocià in te' govèrno del'inpèro roman. En xòvèntù Tiberio se distìnse par el so tałènto miłitar conduçèndo briłàntemènte nomeròse canpàgne longo i confìni setentrìonałi del'Inpèro e in Ilirìco. Dopo on perìodo de vołòntarìo bando sol'isoła de Rodi, rìentrò a Roma in te' 4 e condùse altre spedixioni in Ilirìco e in Xermania, indòve poxe rimèdio a łe conseguènxe de ła batàłia de ła forèsta de Teutoburgo. Asèso al tròno, operò alcone inportànti rifòrme in anbìdo ecònomego e połitigo, e poxe fin a ła połitega de espansion miłitar, limìtandoxe a mantener sigurì i confìni grasie anca al'opèra del nivòde Gaio Julio Xesar Claudìan Xermànego. Dopo ła mòrte de st'ultemo, Tibèrio favorì sènpre pì l'asesa del prefèto del predòrio Lucio Elio Seiano , ałontanàndoxe da Roma par ritiràrse in tel'isoła de Capri. Co el prefèto mostrò de vołèrse inpadrònir del podère asołuto, Tibèrio ło fexe destituir e uçiderè, ma evitò ugualmènte de rientrar inte capìtałe. Tibèrio xe sta duramènte criticà dai storiçi antìghi, cuałi Publio Cornelio Tacito e Gaio Svetonio Tranquillo, ma ła so figùra xe stà rivałudadà da ła storìogràfia modèrna cofà queła de on połitègo àbiłe e atènto.