Un Stato sovran, drio cheło che dize ła lejislasion internasionałe, el ze na entità zurìdega reprezentada da un goerno sentrałizà che el ga sovranità sora de na determenada àrea zeogràfega. Le leji internasionałi łe definise i Stati sovrani co cuatro condision fondamentałi: gaver na popołasion permanente, un teritòrio definio, un goerno e ła capasità de stabiłir rełasion co altri Stati sovrani. Teoregamente se considera cusita anca un Stato sovran che no el depende e no el ze sotometesto a calsìase altro Stato o poder pułìtego superior. La ezistensa o ła sparision de un Stato ła ze na cuestion de fato. Drio cheło che dize ła teòria declarativa dei Stati, un Stato sovran el połe susìstar sensa vegner reconosesto da altri Stati sovrani, i Stati no reconosesti de frecuente i cata grande dificultà par sotoscrìvar tratai internasionałi in parità de condision e par stabiłir rełasion diplomàteghe piene co altri Stati sovrani. I Stati i se zera zenerai cuando łe persone "i ghea trasferio gradualmente ła so lealtà de un sovran individuałe a na entità pułìtega teritoriałe intanzìbiłe, el Stato". I Stati in orìzane no i zera altro che vari sistemi pułìteghi emerzesti da ła Eoropa feudałe, cofà che łe zera stà łe sità-Stato, łe confederasion o i inperi co invocasion universałiste al conceto de autorità. Dopo de ła Paze de Westfàlia inte el 1648, se ghea inponesto el conceto moderno de Stato-nasion, bazà inte ła piena sovranità de ogni Stato inte el so teritòrio. La sovranità ła ze na paroła de ła cuała ghe se abuza co frecuensa. Inte el XIX sècoło indrentà, el conceto radicałizà de un "stàndar de ła siviłizasion" el zera sta doparà frecuentemente par dir che serti pòpołi del mondo no i zera "siviłizai" parché no i ghea na socetà organizada. Sta pozision ła se speciava e ła se ghea fondà inte ła idea che èsarti pòpołi ghe mancava totalmente ła "sovranità", o al manco sta cuà ła ghea un caràtero inferiore a cheła là dei pòpołi "siviłizai". Posteriormente, ła sovranità ła ga asumesto un significà diferente col desviłupo del prinsìpio de e el divieto de menasa o de ła dòpara de ła forsa cofà norme del derito internasionałe moderno. La Carta de łe Nasion Unie, el Projeto de Declarasion sui deriti e gaveri dei Stati e łe carte de łe organizasion internasionałi rejonałi łe espresa ła vizion che tuti i Stati i ze conpagni zuridegamente, e che partanto i disfruta dei istesi deriti e i ze sojeti ai istesi gaveri, bazàndose sul fato che i susiste soto del derito internasionałe. El derito de łe nasion de determenar el so pròpio sistema pułìtego e de ezersitar ła sovranità permanente drento dei confini de ła so zurisdision teritoriałe el ze anpliamente reconosesto. Inte ła siensa pułìtega, ła sovranità ła ze normalmente definia cofà l'atribusion pì bàzega del Stato, in forma de ła so totałe autosufisensa inte el contesto de un serto teritorio, inte el cuało l'ezèrsita ła so supremasia pułìtega co indipendensa da Stati stragneri. Cołocuialmente, i tèrmani "paeze", "nasion" e "Stato" i costuma dopararse cofà sinònimi; parò intendesti stretamente, i esprime conceti difarenti: denota na rejon definia da ełementi zeogràfeghi o da frontiere pułìteghe. denota un spàsio popolà da na comunità che ła ze comunada da dòpari, costumari, rełijon, léngua, orìzeni, disendensa o istòria comuni. se refarise a ła union de istitusion de goerno e aministrative che łe ga sovranità inte un teritòrio e na popołasion determinada. I Stati sovrani i ga na personałità zurìdega.