Vinovo Vineuv 31-07-2011 vinovexi Vinovo xe un comun de 14.286 abitanti de ła provincia de Torin. El sìndico el ze Maria Teresa Mairo da'l 14 de zunjo de'l 2004. Inte'l 2009 ła ga avùo n'altro mandato. Inte'l teritorio de Vinovo, ai màrzeni de'l sentro abitativo orizenałe e prensipałe, A core el torente Chisola che'l va a zbocàr in Po visin a Moncalieri. Ła sità ła ga na łonga storia che ła fonda łe só raìze in tenpi tanto antighi: infati in sta zona A ze stài catà fora resti resałenti a'l V sècoło d.C. I documenti stòreghi pi veci che i parla de cueła che sarà ła Vinovo de oncò i ze de'l 1040: in cheł'ano un àto nodariłe el sertifega che i Marchezi Romagnarono ghe i gaveva donà a l'Abasia de San Silano de Romagnano alguni tereni siti inte'l teritorio de Vinovo. Sora de 'sto documento el teritòrio el ze indegà 'fa , nome restà inte'l Medioevo a indegar el grupo de edifisi e tereni che i jera de propietà de vari fedautari. Inte'l 1268 spunta un àto de vendita, inte ła storia łocałe, de ła fameja Della Rovere che inte'l 1400 ła deventarà paròna de l'intiero teritòrio vinoveze. Ła nasita de'l comun ła ze datà 1458, co'l dùca Ludovico di Savoia el conséde a ła Comunidà Vinoveze łe Costitusion in defeza dei sitadini. Co ła morte de l'ùltemo desendente dei Della Rovere, inte'l 1692, el feudo vinoveze el ze stà cedùo ai Conti de łe Lanze che i ło ga goernà fin al 1732. In cuel'ano el gardenàl Carlo Vittorio Amedeo delle Lanze sede ła sità al re Carlo Emanuele III, che el ghe ga donà, unìa a Stupingi, a ła Commenda de l'Ordine Mauriziano. L'Órdene el ze stà soprimesto inte'l 1800 e un mucio de tere łe stà vendùe a privà, soło drìo el 1815 ze stà recostruìo l'avér co Stupinigi e parte de Vinovo: el casteło, alguni tereni, łe vacarìe e i boschi. Inte'l 1865 ła frasion de Stupinigi ła ze stà definitivamente separà da ła sità e unìa a Nichelino. Inte'l 1775 parte del casteło ła vien adibìa a fàbrega par la łaorasion de łe magiòłiche e de łe porsełane e dopo el 1780 ła ga traversà un parìodo d'oro soto ła diresion de Vittorio Amedeo Gioanetti. So'l fenir de l'800 a ła renomà industria seràmega s'a fiancà łe fornaze e łe fiłànde, na ròba che ga portà a na progresiva cresita de ła popołasion, co na conseguente espansion de'l paeze, e a ła nesesaria costrusion de edifisi pùbleghi cofà el Comùn, łe scołe, l'aziło e ła Caza de'l Cotołengo. Par cuanto revarda ła vita culturałe, inte'l 1847 A ze stà fondà ła , corpo muzegałe bandìstego de ła sità, da łóra senpre ativo. Senjo de progreso e de acuizìa inportansa ze stà anca, inte'l 1882, l'inaugurasion de na łinea tranviaria che ła unìva ła stasion de Porta Nova de Torin a Vinovo. Inte'l 1941 el paeze el ga subìo un bonbardamento da parte dei aerei de ła RAF łe cui conseguense łe ze stàe de tre ferìi e tante caze desfàe. Fin a ła fine del' XVIII sec. sìrca, el Comùn de Vinovo el ga sede inte ła vacarìa de ła Famegia Farò drìo l'abside de ła Ceza parochiałe; drìoman el xe stà trasferìo inte ła caxa Marchiaro de Via San Bartolomeo. Poco dopo l'Unità de Itàlia el Comun l'è stà trasferido in piasa delle Grida, atuałe caxa de canton de Via Cottolengo co via don Mazzolari. Qualche ano drìo, inte el 1878, el Comùn de Vinovo, dovendo trasferìr el Comùn in una nòva e più anpia sede, ga cronpà ła vecia vila de ła Contesa Bosco di Ruffino, pervegnùa in redità dal conte Prospero Castelli di Sessant, riadatandoła a sede muniçipal, come che xe ancùo, piasa Marconi.