El japonezo ła ze na łéngua parlà inte el Japon e inte nùmaroze àree de imigrasion japoneza. Insieme a le léngue ryūkyūane el forma ła fameja lenguìstega de łe łéngue nipòneghe. Dal ponto de vista fiłozenètego el japonezo el xe considarà sołitamente cofà na łéngua izolà, par l'inposibilità de recostruir co seguresa ła so orìzane. Poco se conose de ła preistoria de ła léngua, o de co ła ze conparesta par ła prima olta in Japon. Durante el periodo Heian , el cinezo el gavea tanta influensa sol vocabolario e so ła fonolozia del japonezo antigo. El japonezo mèdio el ga vedesto canbiaminti inte łe caraterìsteghe che i ło ga portà pi visin a la łéngua moderna. El diałeto stàndar el se ga spostà da ła rejon de Kansai a ła rejon de Edo inte el perìodo del Primo japonezo mèdio . Seventemente de ła fin de l'ixołamento autoinponesto del Japon del 1853, el fluso dei prèstiti lenguìsteghi da łe łéngue eoropee el ghea tacà aumentar signifegativamente. El japonexe ła xe ła łéngua ufisiałe inte l'arsipèłago japonexo e inte l'ìxoła de Angaur , andove ła spartise el status co l'angaur e l'inglexo. Ghe xe altre numaroxe comunità de łéngua japonexe inte łe àree de imigrasion, inte el Braxiłe, inte el Perù e inte i Stati Unii . I imigrati japonexi de ste comunità i xe ciamai . Inte'l japonexe ghe xe sinque fonemi vocalisi e vintisei fonemi consonantisi difarenti.Sti ultimi non i xe prexentài mai da soli ma i ga senpre bisonjo de na vocal a cui poxàrse . Si uxa dire a questo propoxito che el japonexe l'è na léngua silabica: l'elemento fondamental dela parola no'l xe infati la lètera, ma la mora. Le more le xe compoxeste senpre secondo el schema + o secondo el schema + /j/ + . Questo limita notevolmente la posibilità de compor parole drio uxar i fonemi. Inte'la trasliterasion dela scritura japonexe le xe impiegà soltanto vintidue dele vintisei lètere del'alfabeto latin, sinque vocali e dixesete consonanti . I fonemi vocalisi japonexi, in trascrision IPA, i xe /a/ /e/ /i/ /o/ /u/, che i vien abitualmente trasliterà rispetivamente come ⟨a, e, i, o, u⟩. L'unica vocale carateristega dela léngua japonexe l'è la realixasion de /u/ inte , fono arotondà exolabial. In anbiente sordo, overo quando presedue e seguite da consonanti sorde o inte'l fin de fraxe, la pronunsia de alcune vocali l'è desonorisà . L'acento rexional dela zona del Kansai , masa carateristico, invese tende a pronunsiar marcadamente anca le vocali desonorisà dela léngua standard. Alcuni exempi : /u/ desonorisà : l'è pronuncià Asuka lè pronuncià /i/ desonorisà : l'è pronunsià l'è pronunsià /a/ e /o/ desonorisà: l'è pronunsià l'è pronunsià Le vocali le pol èsar alungà con la ripetision dela stesa o con l'axunta de altre vocali. Non existe un acento tonico come nele léngue neolatine: l'acento poarìa cascar su qualche silaba dela parola in baxe ala muxicalità che asume al'interno dela fraxe. Di seguito i vien riportài fonemi baxe, i foni e i alofoni del consonantismo japonexe: I fenomeni pi comuni i xe l'asimilasion de alcune consonanti e la sonorixasion de altri in contesti vocalisi. El sistema de scritura japonexe si baxa sui due , alfabeti silabisi creà — secondo la tradision — intorno al IX sècolo dal monaco budista japonexe Kūkai , e sui , i sinogrami. I primi due alfabeti i xe compoxesti ciascun da 45 silabe e da na consonante, la N. Oltre a sti soni , , ghe xe vinti soni o , sinque soni o e trentasei soni o , derivà dala combinasion de alcuni dei presedenti.