نشان نخل آکادمیک (فرانسوی Order of Palms Academic) یک نشان افتخار ملی است که توسط جمهوری فرانسه به دانشگاهیان و معلمان ممتاز و برای خدمات ارزشمند به دانشگاه‌ها، آموزش و علوم اعطا می‌شود. این نشان ابتدا در سال ۱۸۰۸ توسط امپراتور ناپلئون به عنوان تجلیلی در احترام به اعضای برجسته دانشگاه پاریس ایجاد شد، در ۴ اکتبر ۱۹۵۵ توسط رئیس‌جمهور رنه کوتی به عنوان نشان لیاقت به شکل فعلی تغییر یافت که آن را به عنوان یکی از قدیمی‌ترین افتخارات مدنی اعطا شده توسط جمهوری فرانسه تبدیل کرد.

تاریخ

نشان 
نشان نخل آکادمیک امروزی در ۴ اکتبر ۱۹۵۵ توسط رئیس‌جمهور رنه کوتی تأسیس شد. در سال ۱۹۶۳ نظام نشان‌های فرانسه توسط رئیس‌جمهور شارل دوگل اصلاح شد. تعدادی از به اصطلاح «نشان‌های وزیرانه» در نشان ملی لیاقت ادغام شدند. با این حال، دوگل علاقه‌مند به نشان نخل آکادمیک بود و تصمیم گرفت آن را به عنوان یک نشان جداگانه نگه دارد. از سال ۱۹۵۵، نشان نخل آکادمیک دارای سه درجه است، هر کدام با تعداد ثابت سالانه دریافت کنندگان جدید:
 فرمانده (Commandeur) - نخل طلای ۶۰ میلیمتری که دور آن تاج گل لورن (couronne) قرار دارد وروی گردنبند بسته می‌شود، محدود به ۲۸۰ تا به‌طور سالانه.
 افسر (Officier) - نخل طلای ۵۵ میلی‌متری روی روبان پوشیده شده با گل رز در سمت چپ سینه، محدود به ۱۵۲۳ عدد به‌طور سالانه.
 شوالیه (Officier) - نخل ۵۰ میلیمتری نقره ای پوشیده شده روی روبان بر روی سینه سمت چپ، محدود به ۴۵۴۷ تا در سال است.

دریافت کنندگان قابل توجه

دریافت کنندگان فرانسوی 

 Monique Adolphe
 Michel Alaux
 Pierre Arpaillange
 لوسی اوبراک
 Jules Benoit-Lévy
 Henri Betti
 فرانسواز راشمول
 Françoise Blime-Dutertre
 Isabelle Bogelot
 Dounia Bouzar
 Alexandre Bouzdine
 آنری بروکار
 Colette Caillat
 Jean-Claude Ferrage
 Flavien Collet
 ایو کوپنز
 Patrick Cousot
 Jean Delaire
 Émilie Desjeux
 فردیناند فوش
 Claire Gibault
 Patrick Louis
 Najla Hawly
 Germain Marc'hadour
 Subrata K. Mitra
 مارسل پانیول
 Pierre Louis Rouillard
 آنری روسو
 Roger Taillibert
 Pauline Thys
 Henriette Tirman
 Marie-Pier Ysser
 Pascal Divanach
 Philippe Zawieja

دریافت کنندگان خارجی 
 احمد سمیعی گیلانی، مترجم، ویراستار، نویسنده و پژوهشگر ایرانی (دریافت بالاترین نشان، کوماندور)
 گای بنت ، نویسنده و مترجم آمریکایی، استاد دانشکده هنر و طراحی اوتیس
 اوبیلو نگونگو - مربی و کنسر کنیایی از نارکورو
 لئو بناردو، مربی زبان خارجی آمریکایی
 برونو برنارد، استاد و نویسنده بلژیکی در زمینه اخلاق صادرات و تجارت
 میموزا سکا، دستیار آموزش زبان فرانسوی در دانشگاه تتوو، معلم زبان ابتدایی زبان فرانسه در دبستان "LIRIA" - تتوو، و یکی از همکاران آلیانس فرانسه و انستیتو فرانسه در مقدونیه شمالی.
 هربرت کلمون دی لی جونیور، استاد آمریکایی زبان فرانسه در دانشگاه ایلینوی
 لویی دیویس، با نام ایسیدور لویی دواختر در بلژیک متولد شد. بازرگان و بعداً یک نقاش پست امپرسیونیست، او به خاطر اقدامات مدنی در اوایل دهه ۱۹۰۰ مورد افتخار قرار گرفت
 آلن ال. گلدشتاین، بیوشیمی دان آمریکایی و کاشف مشترک تیموسین‌ها
 جین رابرت، مربی آمریکایی و رئیس سابق فدراسیون آلبانس فرانسه ایالات متحده
 ارسکین گوین (۱۸۹۸–۱۹۴۸) ناشر آمریکایی روزنامه Boulevardier پاریس، ۱۹۲۷–۱۹۳۲
 رالف م. هستر، استاد فرانسوی، دانشگاه استنفورد، نویسنده مشترک کتاب Découverte et Création، پرکاربردترین کتاب درسی برای آموزش زبان فرانسه در ایالات متحده در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. در سال ۲۰۰۰، هستر م وسسه بین رشته‌ای مطالعات فرانسه را که هم‌اکنون مرکز مطالعات بین رشته‌ای فرانسه - استنفورد است، با بودجه مشترک از وزارت امور خارجه فرانسه راه اندازی کرد.
 جان نلر، استاد انگلیسی-آمریکایی و پنجمین رئیس کالج بروکلین
 فرانسیس لورنس، مربی و محقق آمریکایی متخصص ادبیات فرانسه. درام کلاسیک و شعر باروک، رئیس دانشگاه راتگرز 1990–2002
 آلیس لمیو لوکس، نویسنده کانادایی-آمریکایی
 ملکه ماسنته لسوتو (۲۰۱۸)
 احمد کامیابی مسک، ادیب، نویسنده، مترجم، ناشر و استاد برجسته درام و تئاتر مدرن دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران
 آلفرد نوئو، مورخ مطالعات عاشقانه اتریشی
 مایکل دی. اوتس، دکترای تخصصی، استاد زبانهای مدرن (فرانسوی) در دانشگاه آیووا شمالی.
 زئوس سالازار، مورخ فیلیپینی
 لئوپولد سدار سنگور، شاعر سنگالی، نظریه‌پرداز نگریتود، اولین رئیس‌جمهور سنگال (۱۹۸۰–۶۰) و اولین آفریقایی که به عنوان عضوی از آکادمی فرانسه انتخاب شد.
 علی اکبر سیاسی، روشنفکر و روان‌شناس ایرانی که به عنوان وزیر خارجه این کشور، وزیر آموزش و پرورش و رئیس دانشگاه تهران فعالیت می‌کرد.
 لوسیجان ماریا اوکرجانس، آهنگساز، رهبر ارکستر، پیانیست و موسیقی‌شناس اسلوونیایی
 جواد طباطبایی، فیلسوف و دانشمند سیاسی ایرانی، استاد و معاون دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
 بادی ونتورث، معاون وزیر آموزش و پرورش نامیبیا، به دلیل مشارکت‌های خود در مبارزات استقلال نامیبیا
 برایان زاگر، مدیر آکادمی لافایت، بنیانگذار اولین برنامه زبان فرانسه دو زبان مدرسه راهنمایی در منهتن
 آندره زیتولو، شیمی‌دان و شیمی‌دان ایتالیایی
 گنجار کورنیا، آکادمیسین اندونزیایی، رئیس دانشگاه پاجاراجان (۲۰۰۷–۲۰۱۵)، وابسته آموزشی و فرهنگی سفارت اندونزی، پاریس

منابع 
بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در فرانسه
جایزه‌ها و نشان‌های کشوری فرانسه
نشان‌های شوالیه در فرانسه
همه مقاله‌های دارای عبارت‌های بدون منبع
یادکردهای دارای منبع به زبان فرانسوی