زهره ممتاز سگال (۲۷ آوریل ۱۹۱۲–۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴) بازیگر، رقاص و طنز نویس هندی بود. سگال فعالیت خود را به عنوان رقصنده در گروه اودی شانکار آغاز کرد و در کشورهایی مانند ایالات متحده و ژاپن حضور داشت. وی در ادامه فعالیت هایتش در بسیاری از فیلم‌های بالیودی به عنوان نقش‌های مسن ایفای نقش کرده‌است.

فیلم‌های معروف او در بخشی از فیلم‌ها شامل مثل بکام کات‌دار بزن، از اعماق دل…، قند کمتر، عشق من، و سریال‌های تلویزیونی جواهر در تاج (۱۹۸۴)، شب‌های تندوری (۱۹۸۵–۸۷) و اما و خانواده (۱۹۹۶) می‌شود. او در سن ۹۰ سالگی شخصیت اصلی فیلم بریم عشق‌بازی کنیم را در سال ۲۰۰۲ بازی کرد.

در سال ۱۹۹۸ جایزه پادما شری، کالیداس ساممان در ۲۰۰۱، و در سال ۲۰۰۴ سانگت ناتاک آکادمی به او اهدا شد. آکادمی ملی موسیقی، رقص و درام هند بالاترین جایزه خود را برای دستاوردهایش در زندگی به وی اهدا کرد. وی در سال ۲۰۱۰ پادما ویبوشان، دومین افتخار غیرنظامی هند را دریافت کرد. وی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴ به دلیل ایست قلبی در یک بیمارستان در دهلی نو درگذشت.

سنین جوانی و تحصیل 

او به عنوان صاحب زاد زهره ممتازاله خان بیگم در ۲۷ آوریل ۱۹۱۲ در یک خانواده سنتی مسلمان در رامپور، اوتار پرادش، هند، متولد شد.

او سومین فرزند از هفت فرزند - زکااله، هاجر، ایکرام الله، اوزرا (اوزرا بات)، آنا و صابیرا - خانواده بود که در چاکراتا، اکنون در اوتاراکند (در نزدیکی دهرادون) بزرگ شد. وی در سن یک سالگی دچار گلوکوم شد و بینایی چشم چپ خود از دست داد. وی به بیمارستانی در بیرمنگام که با هزینه ۳۰۰ پوند تحت معالجه قرار گرفته بود، ارجاع شد.

هنگام جوانی مادرش را از دست داد. مطابق خواست مادرشان، او و خواهرش به کالج ملکه مری در لاهور اعزام شدند. اعمال حجاب سخت و پورداه (پرده:نوعی پوشش) و روابط جدا با مردان باعث ازدواج ناموفق خواهرش شد. در نتیجه دیدن ازدواج ناموفق خواهرش، زهره تصمیم گرفت به جای ازدواج، شغل خود را دنبال کند.

پس از فارغ‌التحصیلی، عموی مادری اش، صاحب زاده سعیدوظفر خان، که در ادینبورگ مستقر بود، آنها از لاهور با اتومبیل شروع به حرکت کردند و در مسیر، قبل از رسیدن به دمشق سوریه، جایی که او با پسر عموی خود ملاقات کرد، از ایران و فلسطین عبور کردند. سپس به مصر سفر کردند و در اسکندریه با قایق به اروپا رفتند.

در اروپا، عمه او دیکتا او را به مدرسه باله مری ویگمن واقع در درسدن، آلمان برد. با وجود زندگی در پوردا و نداشتن تجربه رقصیدن، وی پذیرش شد و اولین هندی بود که در این مؤسسه تحصیل کرد. او سه سال دیگر در درسدن ماند در حالی که در خانه کنتس لیبنشتاین زندگی می‌کرد، به تحصیل رقص مدرن پرداخت.

مرگ 
در ۹ ژوئیه ۲۰۱۴ پس از تشخیص بیماری سینه‌پهلو، در بیمارستان مکس در بخش جنوبی دهلی بستری شد. وی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴، در سن ۱۰۲ سالگی، پس از تحمل ایست قلبی درگذشت و در ۱۱ ژوئیه در محل سکونتش جاده لودی، دهلی سوزانده شد.

فیلم‌شناسی

بازیگر

جوایز 
 ۱۹۶۳ جایزه سانگ ناتاک آکادمی
 ۱۹۹۸: پادما شری
 ۲۰۰۱: کلیداس سامان
 ۲۰۰۲: پادما بوشان
 ۲۰۰۴: بورسیه جایزه سانگ ناتاک آکادمی

منابع

بیشتر خواندن 
 Stages: The Art and Adventures of Zohra Segal , by Zohra Segal, Joan Landy Erdman. منتشر شده توسط کالی برای زنان، ۱۹۹۷.  شابک 81-85107-59-9. (زندگینامه)
 Obituary of Zohra Segal - جواهری در تاج هنرهای نمایشی هند.
 تئاتر و فعالیت در دهه 1940. مقاله توسط زهرا سهگل عبور از مرزها، توسط Geeti Sen. Orient Blackswan، 1998. pp. ۳۱–۳۹  شابک 81-250-1341-5.
 ششی کاپور نمایش‌های Prithviwallahs، به نویسندگی Shashi Kapoor , Deepa Gahlot، تئاتر Prithvi (بمبئی، هند) را ارائه می‌دهد. کتابهای رولی، ۲۰۰۴.  شابک 81-7436-348-3.

پیوند به بیرون 

 
 Obituary of Zohra Sehgal —A jewel in the crown of Indian Performing Art.
 Zohra Segal Filmography  در نیویورک تایمز
 Zohra Sehgal uncut: Of love, acting & Bloody Mary  CNN IBN

افراد صدساله اهل هند
اهالی رامپور (اوتار پرادش)
بازیگران تئاتر زن اهل هند
بازیگران زن اهل اوتار پرادش
بازیگران زن تلویزیونی اهل هند
بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل هند
بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل هند
بازیگران زن سینمای هندی
بازیگران زن فیلم اهل هند
تبدیل از اسلام به ندانم‌گرایی یا خداناباوری
درگذشتگان ۲۰۱۴ (میلادی)
دریافت‌کنندگان جایزه پادما شری در هنر
رقصندگان اهل دهلی
رقصندگان زن اهل هند
رقصندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل هند
زادگان ۱۹۱۲ (میلادی)
زنان صدساله
صفحات با ترجمه بازبینی‌نشده
ندانم‌گرایان اهل هند
هنرمندان زن اهل اوتار پرادش
هنرمندان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل هند
رقص‌پردازان اهل هند
رقص‌پردازان زن اهل هند