Maani/Wikipedia-Persian-Context-3.3k huggingface dataset:
روز شنبه ۹ فروردین ۱۳۹۹ یک مقام مسئول در دانشگاه علوم پزشکی مشهد اعلام کرد تاکنون ۶۰۰ «بیمار مشکوک به کرونا» فقط در استان خراسان رضوی فوت کرده‌اند، این در حالی است که دبیر کمیته مراقبت و درمان بیماری کرونا در دانشگاه علوم پزشکی مشهد، آمار فوتی‌ها که «به‌طور قطع ناشی از ابتلا به کرونا» در خراسان رضوی بوده را ۱۹۷ نفر اعلام کرده‌است. رضا شیران خراسانی، نمایندهٔ مشهد در مجلس شورای اسلامی نیز با بیان اینکه علت مرگ بخشی از افرادی که جان باخته‌اند به جای کرونا بیماری «حاد تنفسی» اعلام می‌شود، گفت: «در خراسان ۴۰۰ نفر بر اثر بیماری حاد تنفسی و ۵۰ نفر بر اثر کرونا جان باخته‌اند». او آمار مبتلایان به ویروس کرونا را بالا ذکر کرد و از اینکه حسن روحانی می‌گوید این آمار «در حال کاهش» است، اظهار تاسف کرد. هم‌زمان معاون وزیر بهداشت ایران اذعان کرد در حالی که «احتمالاً از اوایل بهمن ماه ویروس بسیار آرام و بی‌سرو صدا در چند شهر کشور در حال گردش بوده‌است» مسئولان دیر هنگام وجود ویروس کرونا در ایران را تشخیص داده و اعلام کرده‌اند.
بورتسف در سال ۱۸۸۸ موفق به فرار از تبعید و مهاجرت به سوئیس شد. در سال ۱۸۸۹ او مجله "سوابادنایا روسیه" (Свободная Россия، "روسیه آزاد") "را" تأسیس کرد اما تنها در سه شماره متوقف شد. بورتسف در سال ۱۸۹۰ که تحت تعقیب پلیس تزار بود، درحالی‌که سوار بر یک کشتی انگلیسی از قسطنطنیه عازم لندن بود، در محاصره کشتی‌های پلیس ترکیه که حامل افراد روس بود، قرار گرفت اما کاپیتان از درخواست آنها برای تحویل فراری خودداری کرد و اعلام کرد: "این قلمرو انگلیس است و من یک جنتلمن هستم!" در سال ۱۸۹۸، "بورتسف" به "دلیل طرفداری از" ترور الکساندر دوم در مجله‌اش، نارودولتس Народоволец ("رفیق نارودنایا ولیا")، توسط پلیس لریتانیا دستگیر شد. بورتسف مقصر شناخته شد و به مجازات سخت ۱۸ ماه حبس محکوم شد. وی پس از آزادی، انتشار مجله‌اش را در سوئیس ادامه داد و در نتیجه در آن کشور نیز ممنوعیت دائم وی صادر شد. بورتسف با افشای چندین عامل تحریک کننده (پرووکاتور) تزار مانند یونو آزف، شهرت خود را به عنوان یک ضد جاسوس به دست آورد و به «شرلوک هلمز انقلاب» معروف شد.
بازدارنده‌های نورآمینیداز () یا به‌اختصار «NAIs»، گروهی از داروها هستند که جلوی عملکرد آنزیم نورآمینیداز را می‌گیرند. این داروها بیشتر به عنوان داروی‌های ضد ویروس استفاده می‌شوند، چرا که جلوی عملکرد نورآمینیداز را در ویروس‌ها می‌گیرند و از جوانه‌زنی آن از سلول میزبان، جلوگیری می‌کنند. اسلتامیویر (تامی‌فلو) که یک پیش‌دارو است، زانامیویر (رِلنزا)، لانینامیویر (ایناویر) و پرامیویر جزء این دسته از داروها طبقه‌بندی می‌شوند. بر خلاف داروهای بازدارندهٔ M2 که فقط علیه ویروس آنفلوانزای A کارایی دارند، بازدارنده‌های نورآمینیداز هم علیه ویروس آنفلوانزای A و هم علیه ویروس آنفلوانزای B مؤثرند. در اروپا و آمریکا، اُسلتامیویر و زانامیویر برای درمان آنفلوانزای A و B تأیید شده‌اند. پرامیویر با قدرت بیشتری به آنزیم یاد شده متصل می‌شود و فعالیت آنرا به مدت طولانی‌تری نسبت به دو داروی قبلی مهار می‌کند. لانینامیویر هم به آهستگی در سلول‌های مجاری تنفسی رها می‌شود و در نتیجه، خواص ضد ویروس آن ماندگاری بیشتری دارد. مکانیسم اثرِ طولانی‌مدت لانینامیویر با پرامیویر متفاوت است.
چه باید کرد؟ (روسی: ?Что делать ، به معنی: چه باید کرد؟) رمانی در سال ۱۸۶۳ است که توسط فیلسوف، روزنامه نگار و منتقد ادبی روسی، نیکلای چرنیشفسکی نوشته شده است. این کتاب در پاسخ به "پدران و پسران" (۱۸۶۲) تالیف ایوان تورگنیف نوشته شده است. شخصیت اصلی یک زن به نام ورا پاولونا است که از کنترل خانواده خود فرار می کند و به دنبال استقلال اقتصادی است. این رمان از ایجاد تعاونی های کوچک سوسیالیستی مبتنی بر کمون دهقانان روسیه حمایت می کند، اما از نوعی که به سمت تولید صنعتی گرایش پیدا کند. نویسنده این ایده را ترویج کرد که وظیفه روشنفکر آموزش و هدایت توده های زحمتکش در روسیه در مسیر سوسیالیسم است که سرمایه داری را دور می زند. یکی از شخصیت های این رمان، رحمتف، علی‌رغم نقش جزئی او، به نماد ماتریالیسم فلسفی و برجستگی رادیکالیسم روسیه تبدیل شد. این رمان همچنین در رؤیای یک شخصیت ، جامعه ای را به دست می آورد که "شادی ابدی" از یک نوع زمینی را به دست می آورد. این رمان "کتابچه ای از رادیکالیسم" نامیده شده‌است و به بنیانگذاری جامعه "سرزمین و آزادی" منجر شد. علاوه بر این، "چه باید کرد؟" الهام بخش چندین نسل از انقلابیون در روسیه از جمله پوپولیست ها، نیهیلیست‌ها و مارکسیست‌ها است.
در نسخه های اولیه پروتکل رمزگذاری Secure Socket Layer Netscape (SSL) از مقادیر شبه تصادفی مشتق شده از یک prng کاشته شده با 3 متغیر استفاده میشد: زمان روز، شناسه پروسه، شناسه پروسه اصلی (مادر). این مقادیر معمولاً تا حدی قابل پیش بینی هستند و بنابراین نسبت به تصادفی ها، آنتروپی کمتری دارند. به این ترتیب، نسخه SSL ناامن شناخته شد. این مشکل در سال 1994 توسط فیلیپ هالام بیکر ، محقق تیم وب CERN به Netscape گزارش شد، اما تا قبل از انتشار (ریلیز) مشکل برطرف نشد. مشکل موجود در کد در حال اجرا در سال 1995 توسط یان گلدبرگ و دیوید واگنر، که مجبور شدند کد را مهندسی معکوس کنند زیرا Netscape از افشای جزییات مربوط به تولید عدد تصادفی اش، خودداری کرد (امنیت از طریق گمنامی).این RNG در نسخه های بعدی (ورژن 2 و بالاتر) توسط استحکام بیشتر یعنی آنتروپی تصادفی تر و بالاتر از دید مهاجم، اصلاح شد.
مؤسسه ملی استاندارد و فناوری ایالات متحده مجموعه ای از "ژنراتورهای بیت تصادفی قطعی" را منتشر کرد که از آن به عنوان انتشارات ویژه NIST 800-90 یاد می شود. یکی از ژنراتورها، Dual_EC_DRBG، مورد حمایت و علاقه آژانس امنیت ملی بود. Dual_EC_DRBG از فناوری منحنی بیضوی استفاده کرده و مجموعه ای از ثابت های توصیه شده را شامل می شود. در آگوست 2007، دن شومو و نیلز فرگوسن از کمپانی مایکروسافت نشان دادند که ثابت ها می توانند به گونه ای ساخته شوند که قادر به ایجاد یک backdoor kleptographic در الگوریتم باشند. در سپتامبر 2013 "روزنامه نیویورک تایمز" نوشت: "NSA یک حیات خلوت مخفی را در استاندارد 2006 اتخاذ شده توسط NIST با نام استاندارد "Dual EC DRBG" ایجاد کرده است. بدین ترتیب این حقیقت که آژانس امنیت ملی آمریکا، حمله ای بدافزاری علیه مردم انجام داده، فاش شد. در دسامبر 2013، رویترز گزارش داد که اسناد منتشر شده توسط ادوارد اسنودن نشان می دهد که NSA ده میلیون دلار به RSA Security پرداخت کرده است تا Dual_EC_DRBG را پیش فرض نرم‌افزار رمزگذاری خود قرار دهد و نگرانی های بیشتری را درباره اینکه این الگوریتم ممکن است دارای پشتی برای NSA باشد ، پرداخت کرده است. با توجه به این نگرانی ها، در سال 2014، NIST ژنراتور Dual EC DRBG را از پیش نویس راهنمای ژنراتورهای عدد تصادفی خارج کرد و توصیه نمود:" کاربران فعلی Dual EC DRBG در اسرع وقت به یکی از سه الگوریتم مصوب برجای مانده منتقل شوند".
در ماه مه 2008، یک محقق امنیتی به نام لوسیانو بلو، کشف کرد که تغیراتی که در سال 2006 بر روی  ژنراتور عدد تصادفی ورژن OpenSSL توزیع شده با Debian GNU / Linux و سایر توزیع های مبتنی بر دبیان ،مانند اوبونتو، رخ داد، به طور چشمگیری آنتروپی مقادیر تولید شده را کاهش داد و کلید های امنیتی متنوعی را در برابر حملات آسیب پذیر ساخت. این ضعف امنیتی ناشی از تغیراتی است که توسط یک توسعه دهنده ی دبیان در کد opensl ایجاده شده است. این امر باعث احیاء و بازتولید حجم زیادی از کلید ها در سرتاسر جهان شد و با وجود توجه زیادی که به این موضوع معطوف شد، این امر قابل تصور است که بسیاری از این کلید های قدیمی هنوز در دست استفاده هستند. کلیدهای تولید شده با GnuPG یا GNUTLS تحت تاثیر قرار نمی‌گیرند؛ زیرا این این برنامه ها از روش های مختلفی برای تولید اعداد تصادفی استفاده میکنند. کلیدهای تولید شده توسد توزیع های غیر دبیان نیز تاثیرپذیر نمی‌باشند. آسیب پذیری تولید کلیدهای ضعیف بلافاصله پس از گزارش برطرف شد اما کلیه خدماتی که از کلیدهایی استفاده میکنند که توسط کد قدیمی تولید شده اند، همچنان آسیب پذیر هستند. امروزه شماری از پکیج های نرم‌افزاری حاوی چک هایی در برابر بلک لیست کلیدهای ضعیف هستند تا از مورد استفاده قرار گرفتن هر یک از این کلیدهای ضعیف باقی مانده جلوگیری کنند اما محققان همچنان به دنبال یافتن پیاده سازی هایی برای کلید های ضعیف هستند.
در سال 2012، آنالیز مقایسه میلیون ها کلید عمومی RSA جمع آوری شده از اینترنت توسط Lenstra، Hughes، Augier، Bos، Kleinjung و Wachter اعلام شد. آنها تنها با استفاده از الگوریتم اقلیدس قادر به کشف عامل 0.2٪ از کلیدها بودند. آنها از یک ضعف منحصر به فرد برای سیستمهای رمزنگاری مبتنی بر فاکتورسازی عدد صحیح بهره برداری کردند. اگر یک کلید عمومی و یک کلید عمومی دیگر باشد، و اگر به طور اتفاقی باشد، آنگاه محاسبه عبارت هر دو کلید را به خطر می اندازد. نادیا هنینجر، عضوی از یک گروه که آزمایش مشابهی را انجام داده اند، گفته است که کلیدهای بد غالباً در برنامه های نهفته رخ داده اند و توضیح می دهد که یک مشکل مشترک اصلی که هر دو گروه به آن برخورده اند و قادر به حل آن نبوده اند، ناشی از شرایطی است مولد عدد شبه تصادفی در کاشتن بذر در ابتدای کار و کاشت مجدد آن بین نسل اول و دوم ضعیف عمل کرده است.
رفتار توده‌ای حاصل از لحیم به عنوان ویسکوپلاستیک (به عنوان مثال دگردیسی ناکشسانی وابسته به نرخ)، با حساسیت به دمای بالا توصیف می‌شود. بیشتر لحیم‌ها در طول عمر عملیاتی خود در معرض دما در نزدیکی دمای ذوب (دمای همولوگ زیاد) قرار دارند که این باعث می‌شود آنها نسبت به خزش قابل توجهی حساس شوند. چندین مدل سازنده برای ضبط ویژگی‌های خزش لحیم سرب و سرب ایجاد شده‌است؛ که رفتار خزش را می‌توان در سه مرحله توصیف کرد: خزش اولیه، ثانویه و سوم. هنگام مدل کردن لحیم، خزش ثانویه که به آن حالت خزش پایدار (سرعت کرنش ثابت) نیز گفته می‌شود، اغلب منطقه مورد علاقه برای توصیف رفتار لحیم در الکترونیک است. بعضی از مدل‌ها خزش اولیه را نیز در بر می‌گیرند. دو مورد از محبوب‌ترین این مدل‌ها، سینوس هایپربولیک هستند که توسط گاروفالو و آناند برای توصیف خزش در حالت پایدار لحیم ایجاد شده‌اند. این پارامترهای مدل اغلب به عنوان ورودی در شبیه‌سازی آنالیز اجزا محدود قرار داده می‌شوند تا به درستی رفتار لحیم نسبت به بارگذاری را مشخص کنند.
در یک سیستم اقتصادی کارآمد هر فرایند استخراج شامل دنباله ای از مراحل یا فرایندهای واحد برای جداسازی فلزات بسیار خالص از موادی که مد نظر نیستند می‌باشد. فرایندهای واحد معمولاً به سه دسته تقسیم می‌شوند: پیرومتالورژی، هیدرومتالورژی و الکترومتالورژی. در پیرومتالورژی، سنگ معدن فلز ابتدا از طریق کباب شدن یا گداخته شدن اکسایش می‌شود. در مراحل بعدی فلز مورد نظر در دماهای بالا تصفیه شده و به شکل خالص آن تبدیل می‌شود. در هیدرومتالورژی، فلز مد نظر ابتدا با استفاده از یک واکنش شیمیایی از سایر مواد جدا می‌شود که سپس با استفاده از الکترولیز یا رسوب به صورت خالص استخراج می‌شود. سرانجام، الکترومتالورژی به‌طور کلی شامل پردازش الکترولیتی یا الکترو گرمایی است. سنگ معدن فلزی یا در یک محلول الکترولیت یا اسید تقطیر می‌شود، سپس به صورت مغناطیسی بر روی صفحه کاتدی (استخراج الکتریکی) قرار می‌گیرد. یا گداخته می‌شود و سپس با استفاده از یک قوس الکتریکی یا کوره قوس پلاسما (راکتور الکترووترمیک) ذوب می‌شود.
به‌طور ویژه، استخراج مس از منافع بزرگ در مطالعات متالوژی کهن است از زمانی که مس بر دیگر فلزات در بین‌النهرین از اوایل عصر مسی تا اواسط و اواخر قرن ششم قبل از میلاد چیره شد. فقدان توافق عام در میان باستان شناسان متالوژی در مورد منشأ متالورژی استخراجی غیر آهنی وجود دارد. برخی از محققان معتقدند که ممکن است متالورژی استخراجی در چندین نقطه از جهان به‌طور همزمان یا مستقل کشف شده باشد. اولین استفاده شناخته شده از استخراج پیرومتالورژی از مس در بلوود، شرق صربستان، از اواخر هزاره ششم تا اوایل هزاره پنجم قبل از میلاد اتفاق افتاد. با این وجود شواهدی از گداختن مس در طال ابلیس، جنوب شرقی ایران نیز وجود دارد که مربوط به همین دوره است. در این دوره، گدازکارهای مس برای استخراج مس از چاله‌های بزرگ از داخل رشدکنندهٔ پر شده از زغال‌سنگ یا بوته چینی استفاده می‌کردند، اما تا هزاره چهارم قبل از میلاد این عمل به نفع کوره ذوب، که ظرفیت تولیدی بیشتری داشت، به تدریج کنار گذاشته شد. از هزاره سوم به بعد، اختراع کوره ذوب قابل استفاده مجدد برای موفقیت تولید انبوه مس و گسترش نیرومند تجارت مس در عصر برنز حیاتی بود.
عباسعلی‌خان دنبلی اولین ایرانی بود که زبان مورس یادگرفت و اولین کسی بود که نسبت به ارسال پیام به وسیله تلگراف اقدام کرد. او بعداً رسماً به استخدام اداره پست و تلگراف درآمد. در روز ۲۷ اسفند سال ۱۲۳۶ هجری شمسی نخستین پیام توسط تلگراف در ایران از مدرسه دارالفنون به کاخ ییلاقی ناصرالدین شاه ارسال شد. برخی‌ها نظیر میرزا ملکم خان ادعا می‌کردند که عامل اصلی ورود تلگراف به ایران بوده‌است اما حقیقت آن است که میل شخص ناصرالدین شاه از یک طرف و تمایل امپراطوری بریتانیا از سوی دیگر اصلی‌ترین عواملی بودند که باعث شدند حدود ده سال بعد از اتصال خطوط تلگراف در اروپا و آمریکا، این ابزار ارتباطی به ایران بیاید. نخستین ارتباط تلگرافی در ایران در ۱۲۷۱ قمریی میان مدرسه دارالفنون و کاخ گلستان برقرار شد که مخابره ای آزمایشی بود. تلگراف از ۱۲۷۲ قمری و در پی انتشار اخبار و اطلاعات مربوط به آن در روزنامه وقایع اتفاقیّه، در ایران شناخته شد و اخبار گسترش تلگراف در جهان و کاربردهای متنوع و تسهیل‌کننده آن، مکرراً گزارش گردید. در تمامی این گزارش‌ها برای سیم و دستگاه تلگراف از تعابیری چون چرخ الماس، چرخ آتشی، سیم آهن، راه سیم آهن، چرخ صاعقه و سیم صاعقه استفاده شده‌است.
سوزن‌های کلئوپاترا نامی است که غربیان بر سه هرَمستون که از مصر به لندن، نیویورک و پاریس برده‌اند، گذاشته‌اند. خود مصریان آنها را تِخِنو (شکافتن) می‌نامیدند چرا که همچون شکافنده آسمان هستند. این گونه سازه نقش برجسته ای در دین مصریان داشته و کمی بیش از نیمی از آن در مصر بوده، دیگر نمونه‌های آن در سراسر جهان پراکنده‌است. آن را به آرایه جفت در دو سوی درگاه نیایشگاه‌های مصری برپا می‌کرده‌اند. کهن‌ترین آن وابسته به دودمان دوازدهم مصر و پادشاه سِنوسرِت یکم در المطریه امروزی در هلیوپولیس نوین است. ابلیسک نیز نخست نامی یونانی از سوی هرودوت بود که برابر سیخ (بابزن) در آشپزی بوده‌است و از راه لاتین به انگلیسی رفته‌است. هرمسنگ‌ها مکعب (کاب)های مستطیلی (راست گوشه) بلندی هستند بر روی یک پایه با نوک هرمی که برای یادبود ایزدان بویژه ایزد خورشید در مصر باستان با نام رع _که در دوره نوسازی دینی در زمان آخناتون به آتون (گرده آفتاب) جایگزین شد_ از سوی پادشاهان بویژه برای بزرگداشت پیروزی در جنگی و از سنگ یکپارچه تراشیده می‌شدند. رومیان چنان شیفته این سازه شده بودند که نه تنها نمونه‌هایی از آن را به روم آوردند، که از روی آن نمونه‌هایی را هم بازآفرینی می‌کردند.
برنامه دوم برای حدود پانزده دانش آموز از دانش آموزان دارای اولویت تحصیلی یا دارندگان بورس تحصیلی در آموزش عالی، که می‌خواهند آزمون کنکور ملی را بگذرانند. این کارگاه به‌صورت رایگان انجام می‌شود و به مدت سه هفته در طول تابستان در مدرسه عالی تصویر و صدا برگزار می‌شود. دانش آموزان در ساخت فیلم‌های داستانی کوتاه مشارکت کرده و همچنین در کنفرانس‌های سینما، تاریخ سینما، حرفه‌های سینمایی و رویکردهای مختلف درمورد آن شرکت می‌کنند. جلساتی با متخصصان این صنعت و دانشگاهیان نیز برگزار می‌شود (رجیس وارنایر، سلین سیامما، کلود میلر، آلن برگلا، نیکول برنز در سال 2010). اگرچه این برنامه عمومی مورد توجه کافی قرار می‌گیرد، ولی برخی از تردیدها - همان‌طور که لوئیس مورین، مدیر مرکز رصد نابرابریها در مورد آن بیان می‌کند - دربارهٔ اثربخشی واقعی آن وجود دارد. برنامه دوم به داوطلبان آینده مدرسه عالی تصویر و صدا اجازه می‌دهد تا خود را با تاریخ و فنون سینما آشنا کنند.
خدمات مدرسه در سه ساختمان با مساحت کلی ۹۷۰۰ متر مربع ارائه می‌شود. دارای ۴ مرکز فیلم‌برداری می‌باشد که به‌طور میانگین هر کدام به مساحت ۲۲۰ متر مربع است و میراث شرکت پات است، جایی که مارسل کارن فرزندان بهشت، و روبرت برسون بانوان جنگل‌های بولونی را فیلمبرداری کرده‌است. این مدرسه همچنین دارای ۲ سالن میکس دیجیتال و ۳ اتاق نورپردازی (اتاق ژان رنوار با ۱۷۰ صندلی، اتاق ژاک دمی با ۶۰ صندلی و اتاق آلیس گای با ۲۰ صندلی)، مجهز به دولبای (به انگلیسی: dolby)، دی تی اس، باند دوبل، فیلم و دی وی دی (DVD) است. دانش آموزان دارای یازده دوربین ۱۶ و سوپر ۱۶، چهار دوربین ۳۵ میلی‌متری، پنج دوربین (Betacam SP)، پنج دوربین ۳۰۰ یا 400 (DSR)، بیست و نه اتاق منتاژ دیجیتال، اتاق تست دوربین، آزمایشگاه عکس و استودیوی ضبط صدا می‌باشند. ده‌ها کلاس درس، یک اتاق بازیگری، یک کتابخانه ویدیویی، یک سالن غذاخوری و اتاق‌های تولید نیز برای دانشجویان در دسترس است. یک مغازه نجاری با دو کارمند، امکان تولید تزئینات را فراهم می‌آورد. این مدرسه از کوداک، فوجی فیلم، واریفلکس کمک‌های تجاری دریافت می‌کند و توسط سازمان‌هایی مانند ADAMI ,SCAM ,SACEM و پروسیرپ (به انگلیسی:Procirep) پشتیبانی می‌شود.
مدرسه عالی تصویر و صدا جایگزین مؤسسه عالی مطالعات سینما (۱۹۴۳–۱۹۸۶) شده که کار آن آموزش متخصصین برای سینمای فرانسه و جهان است. علی‌رغم شهرت مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) که در سال ۱۹۷۴ در بری سور مارن در محوطه اینا(INA) تأسیس شد، شاهد افت فعالیت و شهرت آن بودیم. ورود جناح چپ به قدرت در سال ۱۹۸۱ فرصتی برای تعریف مجدد نقش و کادر آن فراهم کرد. پروژهٔ «کاخ تصویر» (که می‌توانست هنر عکاسی را نیز در بر بگیرد) راه اندازی شد و پس از آن پروژه دیگری محدودتر به نام «کاخ سینما» شروع شد. این پروژه در تلاش است تا با یک مدرسه جدید سینما و کتابخانه فیلم ارتباط برقرار کند. گزارشی، معروف به «گزارش بردین» (ژوئن ۱۹۸۴) قوانین آینده مدرسه عالی تصویر و صدا را بر اساس آموزش چند رشته‌ای رایگان، کنکور برای دیپلم ۲، دوره مطالعاتی سه ساله، ایجاد هفت بخش و یک گشایش در دنیای حرفه ای ارائه می‌دهد. جک گاجوس، آن زمان مدیر آژانس توسعه سینمای منطقه ای، به عنوان رئیس این مرکز انتخاب شد.
در فوریه ۱۹۸۶، به همت ژاک لانگ، مؤسسه عالی مطالعات سینما به مؤسسه ملی تصویر و صدا (INIS) تبدیل شد. هنگامی که جناح راست به قدرت می‌رسد، معاون دولت در امور فرهنگی، فیلیپ دو ویلیز، مؤسسه ملی تصویر و صدای تازه ایجاد شده را به بنیاد اروپایی تصویر و صدا، با اساسنامه انجمنی (قانون ۱۹۰۱)، تبدیل می‌کند[47]. در نوامبر ۱۹۸۶، فرانسوا لیوتار، وزیر فرهنگ آن زمان، این مدرسه را که در پله دو توکیو، روبروی موزه هنرهای مدرن شهر پاریس واقع شده‌است، را به ریاست نویسنده و فیلمنامه‌نویس ژان- کلود کاریر افتتاح کرد. فیلمسازان مانند نئومی لوویکی، آرنود د پلیر، سلوگ انسپاش، کریستین کریر، امی دلوز، منوئل پرادال، سوفی فیلیر از جمله دانشجویان دوره اول هستند. ژان لوک گدار، که امتحان ورودی مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) را در سال ۱۹۴۹ گرفته بود، در مدرسه تدریس می‌کند و همچنین فیلسوف ژیل دلوز کنفرانس مهمی تحت عنوان «عمل ایجاد چیست؟» در آنجا برگزار می‌کند. این مدرسه تا سال ۱۹۹۸ به صورت انجمنی فعالیت می‌کرد.
افراد مبتلا به سندرم هیپوونتیلاسیون ناشی از چاقی اغلب برای مراقبت‌های خود نیاز به NIV دارند، اما بسیاری از آن‌ها در ادامه به CPAP نیاز پیدا می‌کنند. دستورالعمل‌های کلینیکی انجمن قفسه سینه آمریکا (ATS) توصیه می‌کند که از NIV برای ارزیابی مطالعات خواب در بیماران سرپایی استفاده شود. با توجه به شروع درمان با فشار مثبت، دستورالعمل‌های ATS توصیه می‌کند در افرادی که برای وقفه تنفسی در خواب (OSA، یک بیماری مرتبط) مورد بررسی قرار می‌گیرند، اندازه‌گیری دی‌اکسید کربن شریانی (به احتمال زیاد) یا بی کربنات وریدی (با احتمال متوسط) برای شناسایی OHS و تعیین نشانه‌ای برای درمان، اجرا شود. در افرادی که مبتلا به OSA و OHS حاد هستند، درمان اولیه با CPAP توصیه می‌شود، اگرچه کیفیت تحقیقاتی که از NIV حمایت می‌کنند ضعیف است. در ۳۰٪ از مبتلایان به OHS که همچنین OSA شدید ندارند، NIV ممکن است مؤثرتر باشد اما پرهزینه‌تر است و منابع نیز بیشتر است. در افرادی که به هر دو OSA و OHS مبتلا هستند، پاسخ ضعیف به CPAP با وجود تداوم بالا ممکن است نشانه ای برای روی آوردن به NIV باشد.
ارن یِگِر شخصیت اصلی داستان است. پسری هدفمند و زیبا با چشمانی سبز و اصالتی به ظاهر ترکی که همانطور که از معنی نام خانوادگی وی مشخص است خصوصیات یک «شکارچی» را داراست. نوجوانی سرسخت، با اراده‌ای قوی، پرشور و ستیزه‌جو که عزم جدی وی برای فرار از دیوارها و نجات بشریت است. در کودکی برای رسیدن به آرزوی خود یعنی فرار از دیوارها، تصمیم می‌گیرد وارد «هنگ اکتشاف» شود. این در حالیست که مادر ارن «کارلا یگر» با او وارد مشاجره شده و ارن بر سر مادر خود فریاد زد و تمامی مردم روستا را نادان خوانده و آنها را با احشام ناراضی مقایسه کرد. هاجیمه ایسایاما گفته که بدن تایتان ارن را از روی هنرمند رزمی کار میان‌وزن، یوشین اوکامی (Yushin Okami) طراحی کرده‌است. در انیمه توسط «کارلا یِگِر» مادر ارن گفته می‌شود که هنگام دروغ گفتن، گوش‌های ارن سرخ می‌شوند. شخصیت ارن یِگِر در «نظرسنجی محبوبیت شخصیت‌های حمله به تایتان» پس از لیوای آکرمن جایگاه دوم را به‌دست آورد. جایگاه سوم متعلق به میکاسا آکرمن بود.
این کانال قصد دارد حداقل 50٪ محتوای تولید شده استرالیا را نشان دهد.  "News To Me" نمایشی بود که توسط مجریان کانال میزبان بود ، که دوشنبه 19 سپتامبر 2016 ساعت 5:10 بعد از ظهر به نمایش در آمد و آخرین قسمت آن را در شب سال نو 2018 پخش کرد. این نمایش با نمایش جدیدی به نام Stacked جایگزین شد ، پخش قسمت جدید هر هفته هر هفته از ساعت 4:25 بعد از ظهر و توسط تیم تولید داخل خانه در کنار "Good Game: Spawn Point" و "Let's Let's تولید می شود" . سایر برنامه هایی که از کانال پخش می شود شامل نمایشی تاریخی "My Place" ، sitcom "Mal.com" ، سریال انیمیشن "Little J &amp; Big Cuz" ، نمایش خبری و امور جاری توسط تیم از "پشت سر اخبار است."(طولانی ترین برنامه در حال اجرا در ABC ME) و یک کمدی با طرح "شما در حال اسکیت من هستید" .
گرچه حدس و گمان در مورد دلیل نامگذاری این طایفه بسیار زیاد هست و بنابر کتاب تاریخ سیاسی بین النهرین که از مکانی بنام بَز در عراق نام میبرد و گروهی بنام بَزی که مدتی بر بابِل فرمانروایی کردند.و شخصی بنام ابوالحسن البَزَی نیز در قرون اوایل اسلامی در مکه زندگی میکرده که در تاریخ به عنوان قاری قرآن و راوی حدیث شناخته شده و همچنین طایفه ایی دقیقا با نام بَزَی در بنت جبیل لبنان زندگی میکند. ولی بنابر نقل از کتاب واژه نامه سگزی نویسنده محقق شهیر سیستانی جواد محمدی خمک که به استناد لغت نامه دهخدا و برهان قاطع محل زندگی این طایفه را منطقه بش دلبر سیستان معرفی کرده و عنوان میکند:بزی نام طایفه ای معروفی از سگزی یا سیستانی است که هم در سیستان ایران بود و باش دارند و هم در سیستان افغان،بزی دو شاخه دارد: بزی دشتی که بیشتر کشاورز است و بزی غیر دشتی که گاودار است و در قدیم بهترین گاوهای سیستانی از آن این شاخه از قبیله بزی بوده است. در باب وجه تسمیه آن میگویند شاید مشتاق از بَزّه سیستانی به معنی ندار باشد.آقای دشتی زاده یکی از افراد طایفه بزی میگوید بزی شاخه ایی از قبیله ای رییسی سیستان هست که اینک به بلوچستان رفته اند. بزی ها در آنجا بُزهای سور داشته اند از این رو به آنها سوربُزی گفته اند بعدها سوربُزی به بُزی و بَزی تبدیل شده(این تفکر به دلیل ورود گروهی از ایلات تیموری به سیستان هست در حال حاضر تمام ایل تیموری در سرخس و تایباد هستن و ایل سوربزی هم با همین نام در تایباد زندگی میکند دلیل این اشتباه ورود برخی از ایلات تیموری به سیستان در عهد صفوی به سیستان هست که این دو طایفه جدا را یکی فرض کرده اند) این طایفه طبق متن واژه نامه سگزی از منطقه بش سیستان بوده این منطقه در گذشته نامهای دیگری چون پژ و بز و بس داشته.از اعتقادات این طایفه که نسل به نسل بین آنها چرخیده منسوب دانستن خود به حضرت حمزه عموی پیامبر هست که در مورد فرزند دار بودن و یا نبودن حضرت حمزه شبهات زیادی در تاریخ وجود دارد و غلامعلی رئیس الذاکرین هم به این اعتقاد بزی ها در زمینه انتساب خود به حضرت حمزه مطالبی را بیان نموده. در مجموع کارشناسان تاریخ امروزه این اعتقاد را غلط شمرده و حدس میزدن که طوایفی که در سیستان خود را از نسل حضرت حمزه دارند در اصل از نسل حمزه آذرک سیستانی میباشند.
در سال 1987 Geoffrey Thomas و John Durant در مقاله‌ای، دلایل مختلفی را برای افزایش درک عمومی از علم یا سواد علمی کردند. مهندسان آموزش‌دیده‌تر و دانشمندان می‌توانند موجب شوند تا ملتی به لحاظ اقتصادی قوی‌تر شود. علم همچنین می‌تواند به نفع افراد باشد. علم می‌تواند حتی جذابیت زیبایی‌شناسی داشته باشد (به عنوان مثال، دانش عامه‌پسند یا علمی تخیلی). با تکنولوژیک‌تر شدن هرروزهٔ زندگی، ایجاد بستر آگاهی عمومی می‌تواند به گفتگوی دربارهٔ فناوری کمک کند. علم سعادت نمونه‌ای از حوزه ای است که پژوهش در آن می‌تواند پیامدهای مستقیم و آشکاری برای افراد داشته باشد. دولت‌ها و جوامع نیز می‌توانند از سواد علمی بهره ببرند، چراکه یک رأی‌دهندهٔ آگاه موجب ارتقاء جامعه دموکراتیک‌تر می‌شود. علاوه بر این، علم می‌تواند منجربه تصمیمات آگاهانه‌تر در زمینۀ سیاست‌گذاری در حوزهٔ اخلاق شود (به عنوان مثال، پاسخ به سؤالاتی در مورد اینکه حیوانات می‌توانند احساس درد کنند، چگونگی تأثیر فعالیت‌های نوع بشر بر آب و هوا یا حتی علم اخلاق).
در سال ۱۹۹۰، استیون هیلگارتنر، پژوهشگر حوزهٔ مطالعات علم و فناوری، از برخی تحقیقات دانشگاهی در حوزهٔ درک عمومی از علم انتقاد کرد. وی گفت آنچه که او «دیدگاه غالب» درمورد عمومی‌سازی علمی می‌خواند، حاکی از اتصالی محکم حول کسانی است که می‌توانند دانش واقعی و قابل اعتماد را بیان کنند. به گفتۀ هیلگارتنر، دانشمندان با تعریف یک «کمبود عمومی» به عنوان گیرندۀ دانش، باید بر هویت خود به عنوان متخصص تأکید کنند. با چنین فهمی، رسانش دانش شاید صریحاً برای مرتبط کردن دانشمندان به بقیۀ جامعه وجود دارد، اما رسانش دانش همچنین می‌تواند ارتباط بین عموم و متخصصان را تقویت کند (طبق پژوهش برایان وین در سال 1992 و ماسیمیانو بوچی در سال 1998). در سال ۲۰۱۶، مجلهٔ علمی پژوهشی "Public Understanding of Science" مسابقهٔ مقاله‌ای را با عنوان "مدل کسری" یا "مفهوم کسری" ارتباطات علمی برگزار کرد و مجموعه‌ای از مقالات را منتشر کرد که در پاسخ به سؤال "در ارتباطات علمی، چرا ایدهٔ کسری عمومی وجود دارد؟" همیشه برمی گردی؟ " به روش‌های مختلف به عنوان مثال، مقالهٔ کارینا کورتاسا استدلال می‌کند که مدل کسری ارتباطات علمی فقط یک مورد خاص از یک مسئلهٔ همه‌جانبه است که در معرفت‌شناسی اجتماعی شهادت مورد بررسی قرار گرفته است، مسئلهٔ «عدم تقارن معرفتی» است، که هر زمان بروز می‌کند که بعضی از افراد دربارهٔ برخی اطلاعات بیشتری کسب کنند. چیزهایی نسبت به افراد دیگر ارتباطات علمی فقط یک نوع تلاش برای کاهش عدم تقارن معرفتی بین افرادی است که ممکن است بیشتر بدانند و افرادی که شاید کمتر دربارهٔ یک موضوع خاص بدانند.
کلاه‌های نمدی علاوه بر اینکه به لحاظ ساختار و اندازه متنوع اند، دارای رنگهای مختلف نیز می‌باشند. کلاه نمدی مشکی غالباً در میان مردان ایل بختیاری در مناطق مسجد سلیمان، چهارمحال و بختیاری و روستاهای اطراف اصفهان مرسوم است. کلاه نمدی گرد متوسط به رنگ مشکی حتی در گذشته در میان مردان ایل کلهر از ایلات لک زبان نیز مرسوم بوده‌است. کلاه سفید و نیمه گرد با اندازه متوسط معمولاً کلاه مردان لرهای لک در استانهای کرمانشاه و لرستان بوده‌است و در گذشته مردم کرمانشاه از لکها به عنوان کلاه سفیدها یاد کرده‌اند. کلاه نمدی قهوه ای رنگ غالباً در میان مردان عشایر در استان همدان، دیلمان، مردان گلیک و مازنی مرسوم بوده‌است. رنگ کلاه مردان بوشهر، دشتستان و تنگستان، قشقایی‌ها و ممسنی‌ها نیز غالباً به رنگ کرمی و خاکستری است. ایزدیان منطقه شنگال نیز در برخی از مراسم آیینی از کلاه مخروطی بلند و چین‌دار که قهوه‌ای‌رنگ است استفاده می‌کنند.