Maani/Wikipedia-Persian-Context-3.3k huggingface dataset:
نولان از پدر و مادر کاتولیک ایرلندی در کانزاس سیتی، میسوری متولد شد. وی مختصری در موسسه هنری کانزاس سیتی حضور یافت. بعداً، او قبل از عزیمت به کالیفرنیا همراه والدینش برای شرکتهالمک کارت شعر و کارت ملاقات می‌نوشت. پس از چند سال کار در دفاتر، وی با چارلز بیومونت آشنا شد که تا زمان مرگ زودهنگام بیومونت در سی و هشت سالگی، دوست نزدیک او باقی می‌ماند. بیومونت در نویسنده شدن نولان تاثیرگذاربود. نولان همچنین با نورمن کوروین و ری برادبری دوست نزدیک بود و عضوی با نفوذ در مدرسه نویسندگان کالیفرنیای جنوبی در دهه‌های ۱۹۵۰–۱۹۶۰ (که به‌طور غیررسمی با عنوان «گروه» شناخته می‌شود) بود، که بسیاری از این نویسندگان برای آلفرد هیچکاک یا بسیاری سریالهای محبوب روز دنیا مثل گرگ و میش یا پیشتازان فضا می‌نوشتند. نولان یک گیاهخوار اخلاقی است و حیوانات را دوست دارد. او هنوز هم مطالب جدید می‌نویسد و در پروژه‌های مختلف ادبی، کنوانسیون (همچنین مهمان ویژه در کنوانسیون جهانی ترسناک، کنوانسیون جهانی فانتزی و بسیاری موارد دیگر) فعال است. اگرچه او بیش از ده سال است که از کشورش دور است اما از سال ۱۹۷۰ ازدواج کرده و در ونکوور ساکن است. وی در مورد کار خود اظهار داشت: من وقتی از چیزی هیجان زده می‌شوم، می‌خواهم در مورد آن بنویسم.
بعد از آن گفت که پدرم در تمام طول سلطنت رضاشاه چون او نسبت به قاجاریه بخل داشته، جرأت نکرده بود که این را رو کند ولی الان دم مرگش به من گفت که چنین سند مهمی هست و من رفتم از بانک شاهی این را گرفتم و آوردم… بررسی کردیم و دیدیم که ما به‌عنوان حق‌الحفاظه (بالاخره حدود هفتاد سال این سند را محفوظه نگه داشته و از اسناد اساسی مملکت هم بود) می‌توانیم مبلغی به ایشان بدهیم… من بلافاصله به سازمان آمدم و به نخست‌وزیر نامه نوشتم چون او هم در جریان بود و ایشان هم موافقت کرد که این سند در ازای مبلغی به ما واگذار شود و اعتبارات آن را تأمین کند … بعد از دو سال که جمشید آموزگار دبیرکل شد، من یک روز به او گفتم که (آن موقع حزب رستاخیز درست شده بود و یکی از سه رکن انقلاب سفید، قانون اساسی بود) شما ببینید که الان یکی از ارکان این تشکیلاتی که درست شده، در دست اشخاص غیرمسئول است. گفت که چطور؟! بعد آن ماجرا را برایش گفتم. او هم فوری رفته بود به شاه گزارش داده بود و شاه هم گفته بود که … بخرید. رفتیم و با دکتر مظاهر مجدداً صحبت کردیم و ما … نسخه اصلی متمم قانون اساسی را خریداری کردیم و همچنان در سازمان اسناد ملی محفوظ است.
برخی از زبانهای رایانه اعلان‌های مربوط به استفاده از پارامترها را فعال می‌کنند (یا حتی به آن احتیاج دارند)، و ممکن است فرصتی را فراهم کنند تا اعلام کنند متغیرها مقادیر خود را برای برخی از مجموعه‌ها محدود می‌کنند (به عنوان مثال ،۶&lt;x)تا خرد کردن برای فرایند بهینه سازی و همچنین فراهم کردن بررسی‌های ارزشمند در انسجام کد منبع برای شناسایی اشتباهات آسان شود. اما این هرگز کافی نیست - فقط به بعضی از متغیرها محدودیت‌های ساده ای داده می‌شود، در حالی که برخی دیگر به مشخصات پیچیده‌ای نیاز دارند: چگونه می‌توان مشخص کرد که متغیر "P" یک عدد اول باشد و اگر چنین باشد، یک عضو عدد اول هست یا نیست. پیچیدگی‌ها فوری هستند: با توجه به اینکه "M" یک ماه است، محدوده‌های معتبر برای "D" روزهای یک ماه چیست؟ و آیا همه تخلفات ارزش توقف فوری برنامه را دارند؟ حتی اگر همه این موارد قابل کنترل باشد، چه فایده ای دارد؟ و با چه هزینه ای؟ مشخصات کامل و کنترل با جزییات منجر به بیان و تعریف مجدد توابع برنامه به شکل دیگر می‌شود و جدا از زمانی که کامپایلر در ترجمه آنها مصرف می‌کند، در معرض اشکالات و باگ خواهند بود. در عوض، فقط جزییات ساده با بررسی دامنه در زمان اجرا ارائه می‌شود.
او در سال ۱۹۲۷ میلادی، ۴۱ ساله بود و در کشور سوئیس به تربیت سگ‌های پلیس ژرمن شپرد مشغول بود که در هفته‌نامهٔ مشهور ستردی ایونینگ پست، مقاله‌ای دربارهٔ تأسیس یک مدرسهٔ تربیت سگ برای کهنه‌سربازان و جانبازان نابینای بازمانده از جنگ جهانی اول نوشت. پس از انتشار این مقاله، سیل عظیمی از نامه‌های خوانندگان به سوی او جاری شد و از جمله، جوان نابینای ۲۰ ساله‌ای به نام موریس فرانک که قول داده بود در بنیان‌گذاری چنین مدرسه‌ای در ایالات متحده آمریکا به دوروتی کمک کند؛ مشروط بر آنکه دوروتی به او بیاموزد که چگونه می‌توان از یک سگ راهنمای نابینایان بهره جست. دوروتی، موریس فرانک را به سوئیس دعوت کرد و مدت پنج هفته را، صرف آموزش مداوم او با سگی به نام «بادی» که نخستین سگ از ۶ سگ راهنمای اولیه بود (و همگی «بادی» نام داشتند)، نمود. یک سال بعد، در دسامبر ۱۹۲۸ میلادی، یوستس و فرانک با یکدیگر نخستین مدرسه سگ‌های راهنمای نابینایان را در زادگاه فرانک نشویل، تنسی بنیان نهادند.
مینستری آو ساوند بر اساس ایدهٔ جاستین برکمان شکل گرفت. برکمان که ایدهٔ تأسیس این مکان را از باشگاهی در نیویورک با نام گاراژ بهشت گرفته‌بود — و در مورد آن گفته‌بود که این باشگاه «یک باشگاه فوق‌العاده بود. نور داشت و تاریکی، موسیقی داشت و سکوت – هر آنچه که می‌خواستی» — تصمیم گرفت که نخستین باشگاه اختصاص یافته به صحنه‌های موسیقی هاوس آمریکایی دهه ۱۹۸۰ در نیویورک، نیوآرک، شیکاگو و دیترویت را در لندن بنا کند. از آنجا که مینستری آو ساوند تعادل مرسوم میان مؤلفه‌های یک مکان مخصوص موسیقی زنده را ندارد، به‌عنوان مکانی که کاملاً به صدا اختصاص یافته‌است، در نظر گرفته می‌شود. برکمان اشاره کرده‌است که: «ایدهٔ من برای مینستری صرفاً این بود: اول ۱۰۰٪ سیستم صوتی، دوم نورپردازی، سوم طراحی (به همین ترتیب)؛ برعکس ایدهٔ سایرین.» به گفتهٔ او، سیستم صوتی باشگاه ۵۰۰٬۰۰۰ پوند هزینه برداشت و همان مبلغ نیز برای عایق کردن باشگاه در برابر خروج صدا با استفاده از منیزیت خرج شد: آن‌ها قصدشان این بود که بتوانند بدون آزار رساندن به همسایه‌ها، صدای سیستم صوتی را تا جای ممکن بالا ببرند، و در پی یک آزمایش، بدون درز کردن صدا به بیرون از باشگاه، صدای سیستم صوتی را تا ۱۵۰ دسی‌بل بالا بردند. این باشگاه علاوه بر الهام گرفتن از گاراژ بهشت، ایدهٔ تغییر طراحی صحنه خود را نیز از یک باشگاه دیگر در نیویورک با نام ایریا قرض گرفت، و نخستین صحنهٔ آن بر پایهٔ فیلم "بلید رانر"، فیلم مورد علاقهٔ برکمان طراحی شد.
از آن زمان، کیج در تعدادی از فیلم‌های اکشن و درام ایفای نقش کرده‌است، که برخی از آنها مستقیماً به صورت ویدیویی بودند. حضور او در ژانرهای مختلف فیلم در این دوران بر محبوبیت او افزود و طرفدارانی برای او پیدا کرد. "گاردین" می‌نویسد: «در دستان کیج، لحظات کارتونی با احساسات واقعی آغشته می‌شوند و احساسات واقعی به کارتون تبدیل می‌شوند. او نامنظم و غیرقابل پیش‌بینی است. او فریبنده و دمدمی مزاج است. او یک مجری است. او یک تروبادور است. او یک نوازندهٔ جاز است.» در سال ۲۰۱۳، او صداپیشگی گراگ را در فیلم پویانمایی "غارنشینان"، پردرآمدترین فیلم او، بر عهده گرفت. نقش‌های صوتی اضافی او شامل سوپرمن در "تایتان‌های نوجوان به سینما می‌آیند!" و مرد عنکبوتی نوآر در "" (هر دو ۲۰۱۸) می‌باشد. کیج همچنین در چندین فیلم تحسین شده از جمله "مندی" (۲۰۱۸)، "رنگ خارج از فضا" (۲۰۱۹)، "خوک" (۲۰۲۱) و "سنگینی طاقت‌فرسای استعداد فراوان" (۲۰۲۲) بازی کرده‌است.
هیئت داوران بخش ویژه ششمین دوره جایزه شعر خبرنگاران عبارت بودند از محمدهاشم اکبریانی، محسن بوالحسنی، پوریا سوری، علیرضا عباسی و محسن فرجی همچنین داوری بخش کتاب سال این رقابت ادبی را علیرضا بهرامی، ساره دستاران، یاسین نمک چیان، لادن نیکنام و محمد ولی‌زاده به عهده داشتند. جشن پایانی ششمین دوره جایزه شعر خبرنگاران هیجدهم اسفند ۱۳۹۰ در کتابفروشی روشن به صورت عمومی برگزار شد. در این مراسم علاوه بر نامزدهای رقابت و برگزارکنندگان این رویداد، جواد مجابی، محمود دولت‌آبادی، حضور داشتند و از فرهاد عابدینی شاعر، علیرضا رئیس‌دانا مدیر نشر نگاه، یحیی ساسانی مدیر نشر افکار و همچنین نشر کتاب روشن به مدیریت هرمز همایون‌پور و نشر آرادمان به عنوان حامیان این دوره از رقابت شعر خبرنگاران یادشد. جواد مجابی نیز در سخنانی در این مراسم گفت: «در مملکتی که شاعران بزرگی داریم، عنوان شاعر احترام‌انگیز و مهم است و من خودم را منتسب به شاعری می‌دانم. ما به ساقه برومند شعر ایران جوانه‌هایی هستیم و همین برای من افتخاری است.»
جشن پایانی دهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به صورت عمومی در کانون ادبیات فارسی برگزار شد. در این مراسم عباس صفاری شاعر ایرانی مقیم آمریکا که برگزیده رقابت بود در یادداشتی عنوان داشت: «شاعری که سر و کارش با زبان است، به‌مرور و چه بسا ناخودآگاه، دیواری به دور خود می‌کشد از جنس همان زبان؛ دیواری شیشه‌ای و «» که هرچه ضخیم‌تر می‌شود، شفاف‌تر شده، عمق و گسترهٔ بیشتری از هستی را در برابر او می‌گشاید. دیگر فرقی نمی‌کند ساکن و باشندهٔ این پناهگاه شیشه‌ای، مقیم کرمان و کاشان باشد یا کالیفرنیا و آلمان. من طی سی و چند سال گذشته یکی از باشندگان چنین پناهگاهی بوده‌ام که هر چه را از ورای آن دیده یا حس و اندیشه کرده‌ام، سر و سامان داده، در حکم «نامه‌هایی به خانه پدری» آن‌ها را به پست سپرده‌ام. انتشار آن‌ها چه در ایران و چه خارج از مرز، برای من نه فقط در حکم برداشتن باری از دوش، بلکه اسباب رهائی‌ام از رخوت و روزمرگی و غیاب‌های هراس‌انگیزی بوده‌است که جز دامن زدن به «غم غربت» و همرنگ زمانه شدن، ثمرهٔ دیگری نمی‌توانستند داشته باشند. طی این سال‌ها حس این‌که این اعتراف «نامه‌ها» به‌دست گیرندگانی رسیده‌است که با دقت و علاقه آن‌ها را خوانده‌اند، خستگی این شنای خلاف جهت را از تن و روان من به‌در برده‌است. اما تعلق گرفتن جایزه معتبری به آن در شرایطی که نامزدهای دیگر جایزه یا از چهره‌های درخشان و ماندگار شعر معاصر هستند یا از چهره‌هایی که بی‌تردید قافله‌سالارهای این کاروان هزارساله در آینده‌ای نه چندان دور خواهند بود، بیش از توقع و انتظار من است. حق و حقیقت این است که این جایزه به تمام نامزدهای خلاق آن تعلق دارد؛ به ویژه به سپانلوی عزیزم که می‌دانم جسارت گرفتن آن را در حضور نام بزرگوارش بر من خواهد بخشید.»
در یازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران از از ضیاء موحد تجلیل به عمل آمد و علی عبداللهی شاعر و مترجم دربارهٔ این شاعر گفت: «موحد جزو شاعرانی است که فقط به شاعران مربوط نیست. او طبق سنت قدیمی شاعران که حکیم بودند، از دانش فلسفه و منطق هم بهره‌مند است. من دربارهٔ فلسفه و منطق صلاحیت ندارم صحبت کنم. حوزه‌هایی که آقای ضیاء موحد در آن مقالات و ترجمه‌های زیادی دارند. آنچه در شعر موحد برایم جلب توجه می‌کند، شفافیت زبانی است. ضیاء موحد زبان شفافی دارد. در شعرش ادا و اصول ندارد. زبانش پاکیزه و درست و درمان است. شعر او دارای اضافات نیست. شاید این‌ها را برخی بدیهیات بدانند، ولی این‌گونه نیست. در شعر ضیاء موحد شاعر و منطق‌دان با هم درگیر هستند اما این درگیری به خروج یکدیگر نمی‌انجامد، بلکه با هم پیش می‌روند و شعری را به وجود می‌آورد که در آن خیال و فکر و عناصر طبیعت به یک توازن می‌رسد و این اتفاق برای شعر هر شاعری رخ نمی‌دهد. هماهنگی بین فکر و احساس و منطق فقط از کسی برمی‌آید که با آنها آشنایی داشته باشد و فرهنگ جهانی را بشناسد. ضیاء موحد در عین این که به بیرون از جهان خودش احاطه دارد، نوعی سلوک زبانی و شعری در خود دارد و این روند را می‌شود از اولین شعر تا آخرین شعرهای او پیگیری کرد.»
در سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران از فرزانه خجندی به نمایندگی از شاعران پیشکسوت تاجیکستان تجلیل شد.در تجلیل او ابراهیم خدایار سخن گفت و دربارهٔ این شاعر اظهار کرد: «تاریخ ادبیات نوین تاجیکستان را از ۱۸۷۰ تا ۱۹۹۱ میلادی در هفت لحظه تغییر می‌توان بررسی کرد. خجندی در لحظه ششم ادبیات نوین تاجیکستان که به‌نام در آستانهٔ بیداری و آزادی مشهور شده‌است، با چاپ نخستین مجموعه شعر خود با نام "طلوع خنده ریز" در سال ۱۹۸۷ به دنیای شاعری پا گذاشته‌است. با این همه، دوره شکوفایی او را باید به لحظه هفتم ادبیات نوین تاجیکی، یعنی دوره استقلال و خودآگاهی ملی برابر دانست؛ دوره‌ای که با سقوط اتحاد جماهیر شوروی، حصار جنگ رئالیسم سوسیالیستی از هم پاشید و بهار شاعر جوان در کنار پیشکسوتان شعر فارسی تاجیکی با بیان هنرمندانه آرمان‌های ملی مردم تاجیک آبروی نو به شعر فارسی در تاجیکستان بخشیدند و هوایی تازه در آ ن دمیدند. فرزانه خجندی پله‌های پیشرفت را یکی پس از دیگری طی کرد. او افتخار عضویت در اتحادیه نویسندگان تاجیکستان را در ۲۳ سالگی به دست آورد. با دریافت جایزه‌های میرزا تورسون زاده از اتحادیه نویسندگان و سازمان جوانان تاجیکستان نشان شرف، شاعر مردمی تاجیکستان و جایزه دولتی رودکی به شاعر دوره استقلال تبدیل شد. فرزانه اکنون در آستانه پنجاه و پنج سالگی، شاعری محبوب در میان تاجیکان شده‌است. جهان فارسی‌زبانان او را به خوبی می‌شناسد. گزیده شعر و چاپ و انتشارات مقالات و پایان‌نامه‌هایی دربارهٔ او در ایران نیز مخاطب ایرانی را با زیست جهان شاعر بیشتر آشنا کرده‌است.»
جشن پایانی سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران بیست و چهارم اسفندماه ۱۳۹۷ به صورت عمومی در شهر کتاب فرشته برگزار شد. در مراسم پایانی این جشن پیام ویدئویی فرزانه خجندی پخش شد در بخشی از آن آمده بود: «شعر تاجیکی و شعر فارسی مانند مصور زیبا یا نگار دلپذیر نیست، اصلاً این شعر نیست، پیغام و پیک و مژده است؛ مژده‌هایی جان‌افروز، جهان افروز و روان‌افروز. مژده‌هایی که اندیشه‌های ما را کاملاً به دگر می‌کند. مژده‌هایی که دنیا را دگرگونه برای ما باز نمایی می‌کنند، مژده‌هایی که در آینه‌خانه خود تصویر انسان را کامل‌تر، رساتر و انسانی‌تر می‌گرداند. این آتش شعر فارسی است که قرون رفته را گرم و منور کرده‌است، مانند شعر مولانا که شعر گذشته نیست، بلکه شعر زمان حال و شعر آینده است. پیغامی است که انسان آینده برای ما و شما اهدا می‌کند. در فرهنگ نوروز تاجیکی_فارسی ما هفت سین معمول است. من این هفت سین را برای خودم و شما دگرگون تفسیر می‌کنم؛ سلام، سرور، سخن، سعادت و سلامت که مانند سین‌های دیگر زندگانی ما را دگرگون می‌کند. به خیال من شعر فارسی نیز مانند سین سلام است که به اهل دنیا می‌رسد. شعر فارسی ما در گذشته و امروز برای اهل عالم همیشه خود ارمغان خواهد بود. خداوند بزرگ ما را به قلمرو شعر آورد، آن‌هم در فصلی که بسیار شهادت و دلاوری داشتیم، زمانی که شهامت شعر فارسی را دیدیم دیگر راه رهایی و واپسین برای ما نبود. ما دست شعر را نگرفته‌ایم، بلکه شعر دست ما را گرفته‌است، ما دست محبت را نگرفتیم بلکه محبت دست ما را گرفته و به قلمرو بزرگ شعر آورده‌است.»
سرعت درهم‌سازی پیام‌های طولانی توسط اس‌اچ‌ای۳، بسیار تحت تأثیر محاسبهٔ "f" = Keccak-f [۱۶۰۰] و XOR کردن "S" با مقدار گسترش‌یافتهٔ "P" i، که یک عملیات روی "b" = ۱۶۰۰ بیت است، می‌باشد. با این حال، از آنجایی که c بیت آخر مقدار گسترش‌یافتهٔ "P i" درهرصورت صفر هستند، و XOR با ۰ یک NOP است، کافی است عملیات XOR را فقط برای r بیت انجام دهیم"(r" = ۱۶۰۰–۲ × ۲۲۴ = ۱۱۵۲ بیت برای اس‌اچ‌ای۳–۲۲۴، ۱۰۸۸ بیت برای اس‌اچ‌ای۳–۲۵۶، ۸۳۲ بیت برای اس‌اچ‌ای۳–۳۸۴ و ۵۷۶ بیت برای اس‌اچ‌ای۳–۵۱۲). هرچه "r" پایین‌تر باشد (و برعکس، هرچه "c" = "b" - "r" = 1600 - "r" بالاتر باشد)، درهم‌سازی ناکارآمدتر و پرهزینه‌تر اما ایمن تر می‌شود، زیرا تعداد بیت کمتری از پیام می‌تواند با حالت XOR شود (یک عملیات سریع) قبل از هر بار استفاده از "f" که از نظر محاسباتی پرهزینه است. نویسندگان سرعت‌های زیر را برای اجرای پیاده‌سازی‌های نرم‌افزاری Keccak-f [1600] به اضافه XOR کردن ۱۰۲۴بیت گزارش می‌دهند، که تقریباً با اس‌اچ‌ای۳–۲۵۶ مطابقت دارد:
جمعیت ازبکستان بسیار جوان است: ۳۴٫۱٪ از مردم آن زیر ۱۴ سال هستند. براساس منابع رسمی، ازبک‌ها اکثریت (۸۰٪) از کل جمعیت را تشکیل می‌دهند. دیگر اقوام شامل روس‌ها ۵٫۵٪، تاجیک‌ها ۵٪، قزاق‌ها ۳٪، کاراکالپاکس ۲٫۵٪ و تاتارها ۱٫۵٪ (تخمین‌های ۱۹۹۶) است. ازبکستان قومی کره ای دارد که در سالهای ۱۹۳۷–۱۹۳۸ به اجبار از شرق دور شوروی به منطقه منتقل شده‌اند. همچنین گروه‌های کوچکی از ارامنه در ازبکستان، عمدتاً در تاشکند و سمرقند وجود دارند. این کشور ۸۸٪ مسلمان (عمدتاً سنی، با اقلیت ۵٪ شیعه)، ۹٪ ارتدکس شرقی و ۳٪ دیگر ادیان (که شامل جوامع کوچک مسیحیان کره ای، دیگر فرقه‌های مسیحی، بودائیان، بهائیان و … است) یهودیان بخارا هزاران سال در آسیای میانه، بیشتر ازبکستان زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۸۹ در ازبکستان ۹۴٫۹۰۰ یهودی وجود داشته‌است (حدود ۰/۵ درصد از جمعیت طبق سرشماری سال ۱۹۸۹)، اما اکنون، از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بیشتر یهودیان آسیای میانه منطقه را به قصد ایالات متحده یا اسرائیل ترک کردند. اکنون کمتر از ۵۰۰۰ یهودی در ازبکستان باقی می‌مانند.
بر پایه دفترچه اطلاعات سیا، توزیع زبان فعلی این است: ۷۴٫۳٪ ازبک، ۱۴٫۲٪ روسی، تاجیک ۴٫۴٪ و دیگر 7.1. الفبای لاتین در اواسط دهه ۱۹۹۰ جای سیریلیک را گرفت. پس از استقلال، ازبکی به زبان رسمی دولت تبدیل شد. رئیس‌جمهور اسلام کریموف، گروه ملی‌گرای تندرو Birlik (وحدت) و جبهه مردمی ازبک این تغییر را ارتقا بخشیدند. این احزاب باور داشتند که ازبک باعث تحریک ناسیونالیسم خواهد شد و خود تغییر بخشی از فرایند دزدگیر سازی است، به معنای محرومیت هرگونه شناخت زبان و فرهنگ روسی. بیرلیک در اواخر دهه ۱۹۸۰ کمپین‌هایی را برای رسیدن به این هدف برگزار کرد که یک رویداد در سال ۱۹۸۹ با ۱۲٬۰۰۰ نفر در تاشکند به اوج رسید و خواستار به رسمیت شناختن رسمی ازبک‌ها به عنوان زبان دولتی شد. در سال ۱۹۹۵، دولت قانون جمهوری ازبکستان در مورد زبان دولتی را تصویب کرد، که مقرر دارد ازبکی در همه حوزه‌های عمومی و مشاغل رسمی استفاده شود. محققان تحصیل در مورد مهاجرت و اقلیت‌های قومی از آن زمان به بعد از این قانون به عنوان منبع تبعیض نسبت به اقلیت‌هایی که ازبکی صحبت نمی‌کنند انتقاد کرده‌اند. با این وجود، روسی وقتی صحبت از علم، ارتباطات بین قومی، تجارت و تبلیغات می‌شود زبان فاکتوری است. براساس گزارش‌های غیرقابل اطمینان، برخی ادعا می‌کنند که جمعیت فارسی‌زبان تاجیک ازبکستان ممکن است به بزرگی ۲۵٪ -۳۰٪ از کل جمعیت باشد، اما این تخمین‌ها براساس گزارش‌های غیرقابل اطمینان از «تاجیک‌ها در سراسر کشور» است. .
روند مهاجرت پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی تغییر کرد. در طول اتحاد جماهیر شوروی، گذرنامه‌ها تسهیل حرکت در پانزده جمهوری و حرکت در سراسر جمهوری‌ها نسبتاً ارزان‌تر از امروز بود. درخواست مجوز کار در خارج از کشور از یک بخش ویژه آژانس مهاجرت کار خارجی در ازبکستان از سال ۲۰۰۳ لازم است. این مجوز در آغاز برای بسیاری از ازبک‌ها مقرون به صرفه نبود و این روند به دلیل نوار قرمز بوروکراتیک مورد نیاز مورد انتقاد قرار گرفت. در همین راستا، همان بخش‌ها و آژانس‌هایی که در ایجاد این مجوز فعالیت دارند، در جهت کاهش قابل ملاحظه هزینه‌ها و نیز ساده کردن رویه کوشش می‌کنند. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۰۷، سرگئی ایوانوف معاون اول نخست‌وزیر روسیه سه توافق‌نامه را امضا کرد که در آن به فعالیت‌های کارگری و حمایت از حقوق مهاجران شاغل (این شامل شهروندان روسی در ازبکستان و شهروندان ازبک در روسیه) و همچنین همکاری در مبارزه با مهاجرت بدون سند و اخراج کارگران بدون سند.
براساس سرشماری سال 2009 این کشور ، 92.5٪ از مردم آذربایجانی به عنوان زبان مادری صحبت می کنند. در حالی که روسی و انگلیسی نقش مهمی به عنوان زبان های آموزش و ارتباطات دارند. بیش از نیمی از گویشوران آذربایجانی یک زبانه هستند. ارمنی لزگی ، تالیش ، آوار ، گرجی ، بودوخ ، جووری ، خینالگ ، کریتس ، جک ، روتول ، تزور ، تات ، و ادی همه توسط اقلیت ها صحبت می شود. همه اینها به استثنای ارمنی ، لزگی ، تالشی ، آوار و گرجی ، که تعداد زیادی گویشور در خارج از آذربایجان دارند ، اما با این وجود به طور پیوسته در حال کاهش در آذربایجان هستند) زبانهای فوق به زبانهای در معرض خطر هستند که با تهدید روبرو می شوند. انقراض ، همانطور که توسط تعداد معدودی (کمتر از 10،000) یا تعداد بسیار کمی از افراد (کمتر از 1000 نفر) صحبت می شود و با مهاجرت و نوسازی ، استفاده از آنها به طور پیوسته در حال کاهش است.
در سال ۲۰۱۰، هائو دو حمله به HMQV اصلاح شده ارائه داد (همان‌طور که در پیش نویس IEEE P1363 D1- پیش‌بینی شده‌است). اولین حمله از این واقعیت سوء استفاده می‌کند که HMQV اجازه می‌دهد تا هر رشته داده‌ای به غیر از ۰ و ۱ به عنوان یک کلید عمومی بلند مدت ثبت شود. از این رو، یک عنصر زیر گروه کوچک مجاز است به عنوان «کلید عمومی» ثبت شود. با آگاهی از این «کلید عمومی»، کاربر می‌تواند تمام مراحل تأیید صحت را در HMQV بگذراند و در پایان کاملاً «تأیید شده» است. این در تضاد با درک مشترک است که «احراز هویت» در یک پیش نویس معتبر مبادله کلید بر اساس اثبات دانش یک کلید خصوصی تعریف شده‌است. در این حالت، کاربر «تأیید اعتبار» می‌شود اما بدون داشتن کلید خصوصی (در واقع، کلید خصوصی وجود ندارد). این مسئله برای MQV کاربرد ندارد. حمله دوم از حالت خود ارتباطی سوءاستفاده می‌کند، که صریحاً در HMQV پشتیبانی می‌شود تا به کاربر اجازه دهد با استفاده از همان مجوز کلید عمومی ارتباط برقرار کند. در این حالت، HMQV در برابر یک حمله ناشناخته کلید مشترک آسیب‌پذیر است. برای مقابله با حمله اول، هائو پیشنهاد کرد اعتبار سنجی کلید عمومی را در ۲) و ۳) جداگانه انجام دهد، همان‌طور که در ابتدا توسط Menezes پیشنهاد شده‌است. با این حال، این تغییر مزایای بهره‌وری HMQV نسبت به MQV را کاهش می‌دهد. برای مقابله با حمله دوم، هائو پیشنهاد کرد که هویت‌های دیگری را برای تمایز کپی از خود یا غیرفعال کردن حالت خود ارتباطی درج کند.
محمودرضا تخشید تهیه‌کننده مجموعه تلویزیونی درخصوص لوکیشن این مجموعه که در خارج از فضای ساختمانی شهر تهران ساخته شده‌است، می‌گوید «زحمتی که دوستان تولید در این کار متحمل شدند اتفاق عجیب و غریبی بود. چراکه ما نه تنها از تهران خارج شدیم، بلکه به یک دوره تاریخی نیز وارد شدیم که در آن حتی المان‌های آن زمان نیز نشان داده می‌شود.» تخشید توضیح داد با توجه به اینکه داستان ما مربوط به دهه ۳۰ است، برای نمایش تصویر محیط با محدودیت‌هایی رو به رو بودیم. به نوعی ما باید کل خانه‌هایی که در آنجا وجود داشت را برای آن زمان بازسازی می‌کردیم. در آخر باید بگویم کار زیادی بود ولی همینک که پخش می‌شود، احساس می‌کنم این موضوع از جمله برتری‌های کار به‌شمار می‌آید. به نوعی در این کار به هیچ وجه المان جدید، نو و امروزی را نمی‌بینید و یک فضای قدیمی، کلاسیک و بومی به تصویر کشیده می‌شود که فکر می‌کنم حس مثبتی را برای بیننده خلق کرده‌است.
پرواز ۳۴۷۲ هواپیمایی ساوت‌وست یک پرواز مسافربری بود که به‌طور مرتب از فرودگاه بین‌المللی نیواورلئان در نیواورلئان، لوئیزیانا به فرودگاه بین‌المللی اورلاندو در اورلاندو، فلوریدا انجام می‌گرفت. در ۲۷ اوت سال ۲۰۱۶، بوئینگ ۷۳۷–۷اچ۴ (وینگ‌لت)، با ۹۹ مسافر و پنج خدمه، ۱۲ دقیقه پس از خروج از فرودگاه نیواورلئان، حین صعود به ارتفاع ۳۱۰۰۰ پایی به سمت شرق خلیج مکزیک بود که موتور سی‌اف‌ام۵۶ آن دچار خرابی غیرقابل کنترل شد. ضایعات حاصل از موتور سمت چپ بدنه را سوراخ نمود و باعث از بین رفتن فشار کابین شد و به بال و دم هواپیما آسیب رساند. ماسک‌های اکسیژن در اختیار مسافران قرار گرفت و در این زمان خدمه شروع به کاهش اضطراری ارتفاع به سطح به ۱۰۰۰۰ پا نمودند. این هواپیما پس از گذشت حدود ۲۰ دقیقه بدون حادثه بیشتر به فرودگاه بین‌المللی پنساکولا رسید. در حالی که هواپیما خسارت قابل توجهی متحمل شده بود هیچ زخمی در سرنشینان آن وجود نداشته‌است.
در این حکم که از رادیو ایران پخش شد، آمده‌است: به اطلاع مسلمانان غیور سراسر جهان می‌رسانم، مؤلف کتاب آیات شیطانی که علیه اسلام و پیامبر و قرآن تنظیم و چاپ و منتشر شده‌است، هم چنین ناشرانِ مطلع از محتوای آن، محکوم به اعدام می‌باشند. از مسلمانان غیور می‌خواهم تا در هر نقطه که آنان را یافتند، سریعاً آنها را اعدام نمایند تا دیگر کسی جرأت نکند به مقدسات مسلمین توهین نماید و هر کس در این راه کشته شود، شهید است ان‌شاءاللّه. ضمناً اگر کسی دسترسی به مؤلف کتاب دارد، ولی خود قدرت اعدام آن را ندارد، او را به مردم معرفی نماید تا به جزای اعمالش برسد.طی چند روز، مقامات ایرانی ۶ میلیون دلار جایزه پیشنهاد کردند برای کشتن رشدی، که به این ترتیب مجبور شد تا ۹ سال تحت حمایت پلیس زندگی کند. در ۷ مارس ۱۹۸۹، انگلستان و ایران به دلیل جنجال رشدی روابط دیپلماتیک خود را قطع کردند.
از طرف مسلمانان، دولت ایران این کتاب را بخشی از توطئه انگلیس علیه اسلام می‌دانست. در ۷ مارس ۱۹۸۹ روابط دیپلماتیک خود را با انگلیس قطع کرد و توضیح داد که «در دو قرن گذشته انگلیس در خط مقدم توطئه و خیانت علیه اسلام و مسلمانان بوده‌است» و انگلیس را متهم به حمایت مالی از کتاب رشدی برای استفاده سیاسی از آن کرد. و درایت فرهنگی در مورد توطئه‌های نظامی قبلی که دیگر کارساز نبود. همچنین با تسلیم شدن کشورهای جامعه اروپایی تحت فشار ایران، خود را پیروز این مناقشه دید. «وقتی اروپایی‌ها دیدند که ممکن است منافع اقتصادی آنها در کشورهای مسلمان خدشه دار شود، شروع به تصحیح موضع خود در مورد موضوع کتاب توهین آمیز کردند. هر مسئولی به نوعی شروع به محکوم کردن کتاب کرد. هنگامی که آنها متوجه واکنش ایران، شکستن آن روابط دیپلماتیک با لندن، نیز می‌تواند شامل آنها، آنها به سرعت به عقب سفرای خود را برای جلوگیری از واکنش بیشتر ایران به تهران فرستادند.
در دربار معتصم رقابت شدیدی بین نژاد ترک و عرب و ایرانی به وجود آمده بود و سرداران خلیفه به دشمنی با یکدیگر افتاده بودند و دربار معتصم کانون توطئه‌ها و دسیسه سرداران خلیفه شده بود این اختلافات پناهگاه خوبی برای خلیفه بود و معتصم به این اختلافات بین سرداران دامن می‌زد. بغداد از آغاز دوره معتصم شاهد جنب و جوش ترکان گشته بود و آنها را به این دلیل به خدمت آورده بودند که در مقابل نیروی خراسان تعادلی ایجاد کنند در هر سال هزاران بنده مملوک از آن سوی جیحون به بغداد می‌آوردند این بندگان با تندی و بی پروایی که داشتند بیشتر مواقع مورد عنایت خلیفه واقع می‌شدند و به سرعت فرماندهی می‌یافتند. عربان دلسردتر و مأیوس تر می‌شدند زیرا نفوذ ترکان در دستگاه خلیفه افزونتر می‌شد. ایرانیان در برابر ترکان هرگز جای خالی نمی‌کردند زیرا نفوذ معنوی و فرهنگی داشتند اما تازیان خواه نا خواه جای خود را به ترکان دادند و به جای آن که مانند قبل از ارکان خلافت باشند مایهٔ تهدید آن بودند. ترکان معتصم جامه‌های دیبا و کمرهای زرین داشتند و به وسیله لباسشان از بقیه سپاهیان شناخته می‌شدند و رفتار خشونت‌آمیز و ناهنجار آنان مردم بغداد را به ستوه می‌آورد در بازارها و کوچه‌های تنگ اسب می‌تاختند و کودکان و ضعیفان را آزار می‌دادند. این رفتار ترکان مردم بغداد را سخت به ستوه آورده بود و وقتی یکی از ترکان به زنی یا کودکی پیری یا کوری آسیب می‌رساند مردم با او درافتاده و هلاکش می‌کردند. در آخر مردم از ترکان سخت به ستوه آمدند و نزد معتصم رفتند و گفتند اگر لشکر خود را از بغداد بیرون نبری با تو جنگ می‌کنیم و معتصم از آنان پرسید چگونه با من جنگ می‌کنید آنها گفتند با تیر آه سحرگاه معتصم گفت من طاقت آن را ندارم و به همین دلیل خلیفه شهر سامرا را بنا کرد. امیران ترک در دستگاه خلافت نفوذ و قدرت زیادی داشتند کار آنها اندک اندک به جایی رسیده بود که گاه در روز روشن یکی آنان را می‌دید که دست در چادر دختر جوانی می‌کرد و او را با زور می‌کشید و زن هر چه فریاد می‌زد که ای مسلمانان به داد من برسید این مرد دارد مرا به مکابره می‌برد تا ب من فساد کند کسی به فریاد آن زن نمی‌رسید زیرا که این امیر محتشم و گردنکش بود و پنج هزار سوار خیل داشت و هیچ‌کس نمی‌توانست با او حرفی بزند ولی با این همه معتصم به ترکان که از خویشان مادری او بودند بیشتر از اعراب و ایرانیان اعتماد داشت. به باور معتصم خدمت هیچ طایفه بهتر از ترکان نیست و به همین دلیل امیران ترک بیش از سایر امیران مورد عنایت بودند و این توجه معتصم به ترکان بین امیران رقابت شدیدی به وجود آورده بود.