Maani/Wikipedia-Persian-Context-3.3k huggingface dataset:
یک نقشه خوان، راننده ناوبری ماشین رالی در ورزش رالی است که در صندلی مسافر جلو نشسته است. وظیفه او این است که به طور معمول با خواندن مجموعه‌ای از یادداشتها به راننده کمک کند (و آنچه در پیش رو است را برای او توضیح دهد، تا راننده بداند کجا باید چرخید، شدت چرخش چقدر است و چه موانعی بر سر راه آنان است). حتی برخی از مسابقات نیاز به تفسیر نقشه دارند. در مسابقات رالی ، ارتباط نقشه خوان و راننده اغلب به دلیل وجود صدای زیاد در خودرو ، با هدست رادیویی صورت می گیرد. همراه راننده، همچنین هرگونه حادثه یا تصادفی که ممکن است در مسیر اتفاق افتاده باشد به راننده می گوید. این نقش به ویژه در مسابقات رالی حرفه ای مانند WRC بسیار مهم است . معمولاً از این همراهان راننده خواسته می شود در طول مسیر جاده و مراحل ویژه، تعمیر و نگهداری خودرو را نیز انجام دهند.
خصوصیات شیمیایی و فیزیکی مواد جامد به شدت به اندازه و شکل ذرات میکروسکوپی تشکیل دهنده آن ها بستگی دارد. این به ویژه در مورد مواد با ویژگی های مورفولوژیکی کوچکتر از یک میکرون صادق است که معمولاً مواد مقیاس نانو، یا به صورت ساده تر نانومواد نامیده می شوند.در این مواد نسبت مساحت به حجم بسیار زیاد می شود که در مقایسه با ترکیباتی با اندازه دانه بزرگتر و اثرات مکانیکی کوانتومی مانند "اثر اندازه کوانتومی" نقش مهمی را ایفا می کنند. این تأثیرات تنها در هنگام رفتن از ابعاد ماکرو به میکرو نقش جزئی دارند، اما هنگام رسیدن به محدوده اندازه نانومتر اهمیت بیشتری پیدا می کنند. مهمترین خصوصیات الکترونیکی جامدات با کاهش قابل توجهی در اندازه ذرات تغییر می کنند، همچنین تعدادی از خصوصیات فیزیکی دیگر مانند رنگ، دمای انتقال فاز و مقادیر بند گپ هنگام مقایسه با سیستم های ماکروسکوپی تغییر می کنند. اگر کنترل دقیق اندازه و شکل ترکیب ممکن باشد، بنابراین می توان خصوصیات شیمیایی و فیزیکی آنها را مطابق دلخواه تغییر داد.
نیروی واندروالس، نیروی الکترواستاتیک یا پیوند هیدروژنی بین لایه­ ها محرک اصلی این لایه ­ها برای پیوند با یکدیگر هستند و توده ­های لایه ­های موازی را تشکیل می ­دهند. این انباشتگی منجر به شکاف ­های منظم واندروالس بین لایه ­های مجاور می­شود. به این فاصله ­ها بین لایه ­ها بین لایه­ ای یا گالری گفته می­شود و توسط آب، کاتیون­ های آلی یا مایعات آلی قطبی قابل دسترسی است. این تعامل باعث ضعیف شدن نیرو های پیوند این لایه­ ها با یکدیگر و باعث گسترش شبکه می­شود. توانایی کانی رس در پذیرش تغییر در شیمی سطح و لایه لایه شدن به لایه­ های جداگانه از ویژگی ­های مهم آن ها است که به طور گسترده در توسعه کامپوزیت ­های جدید مورد استفاده قرار گرفته است. ورق­ های چهار وجهی و هشت وجهی بلوک ­های ساختمانی برای لایه­ های رس است و این بلوک­ های ساختمانی قادر به گرد آمدن در انواع چیدمان هستند. بنابراین طبقه بندی ساختار نانورس می­تواند مربوط به آرایش این بلوک ­های ساختمان باشد.
نانورس­ ها نانوپرکننده­ فراگیر هستند و به گروه گسترده­ای از کانی رس تعلق دارند. آن­ها برای بشر و سرامیست ­ها چیز جدیدی نیستند از زمان­ های پیش از تاریخ از آن ­ها در توسعه محصولات رسی استفاده کرده ­اند. به عنوان مثال، چندین محصول رس با استفاده از کائولن با نام سنتی رس چینی تهیه شده بود و استفاده از آن به قرن سوم قبل از میلاد در چین می­رسد. حتی اگر ساختار نانورس ­ها و طبیعتشان به مدت چندین دهه مورد کاوش قرار گیرد و از زمان باستان مورد استفاده قرار می ­گیرد، تعریف دقیق آن ­ها موضوع مداوم مورد بحث است. کانی های خاک رس سیلیکات های آبدار هستند و ممکن است به عنوان ذرات ریز دانه با ساختار ورق مانند که روی یکدیگر قرار گرفته است توصیف شوند. با توجه به این هندسه، آن ها معمولاً به عنوان فیلوسیلیکات ها، سیلیکات های دارای ساخت ورق شناخته می شوند.
در حال حاضر، چندین روش فرایند پیچیده، مانند آسیاب مکانیکی، طبقه بندی، هم زدن،درج دادن و عملیات ­های دیگر برای دستیابی به کائولینیت با کیفیت بالا استفاده شده است. با این حال، مصرف انرژی بالا، بازده کم، هزینه بالا و ناخالصی­ های جزئی باعث می­ شود که تولید کائولینیت بسیار ریز حتی برای محصولات اعلاء غیر عملی باشد. در صنعت، جداسازی ذرات کائولینیت به صفحات کوچک نازک، که به آن "لایه لایه شدن" نیز گفته می ­شود، با سنگ زنی مکانیکی سنتی یا هم زدن انجام می ­شود. این باعث شکستن در امتداد صفحات (001)، شکستگی صفحات کوچک، تخریب ساختار کریستالی کائولینیت و در نتیجه افزایش مساحت سطح مخصوص می ­شود. بیشتر مقالات گزارش می دهند که آسیاب­ های کوتاه مدت پولک­ های کائولینیت باعث شکستگی در امتداد صفحات پایه به همراه افزایش سطح مخصوص می­ شوند. با این حال، سنگ زنی طولانی مدت منجر به تشکیل آگلومره ها با لایه های سطح آمورف و کاهش مساحت سطح مخصوص می ­شود. به همین ترتیب، فراست و همکاران لایه لایه کردن کائولینیت را مورد بررسی قرار دادند و مشاهده کردند که سطح مخصوص در طول 2 ساعت اول افزایش می ­یابد، اما پس از 10 ساعت آسیاب، آگلومره شدن باعث کاهش مساحت سطح مخصوص می­ شود. نتیجه مشابهی بدست آمد. چندین تیم نویسنده اثرات مکانیکی شیمیایی سنگ زنی کائولینیت را بر روی ساختار و رفتار حرارتی آن آن را بررسی کرده ­اند. می­ توان نتیجه گرفت که ذرات، &lt;μm1/0، آماده سازی با سنگ زنی مکانیکی سنتی یا همزدن مشکل است. علاوه بر این، سنگ زنی طولانی مدت منجر به تخریب بدنه آمورف ساختار کریستالی کائولینیت و تخریب عملکرد خدمات می­شود. بنابراین، بر اساس چگونگی نگه داشتن کامل ساختار کریستالی کائولینیت، علاقه به تهیه نانوذرات افزایش یافته است.
در سال ۱۹۴۹ مهندس چکسلواکی ییژی واتسکاژ مقاله‌ای را در مورد طراحی نوسان‌سازهای با فرکانس متغیر پایدار (وی‌اف‌او) منتشر کرد. در این مقاله بسیاری از موضوعات پایداری مانند تغییرات دما، فشار اتمسفر، طول عمر قطعات و میکروفونی مورد بحث قرار گرفته‌است. به عنوان مثال، واتسکاژ ابتدا با گرم کردن سیم و پیچیدن سیم بر روی سیم‌پیچ سرامیکی پایدار، ساخت سلف را توصیف می‌کند. سلف حاصل از ضریب دما ۶ تا ۸ قسمت در میلیون در هر درجه سانتیگراد برخوردار است. واتسکاژ خاطرنشان می‌کند که خازن‌های متغیر معمولی با دی‌الکتریک هوا دارای پایداری ۲ قسمت در هزار هستند. برای ساختن یک وی‌اف‌او با پایداری ۵۰ قسمت در میلیون نیاز است که خازن متغیر فقط ۱/۴۰ از ظرفیت تنظیم (۰۰۲/۴۰. = 50ppm) باشد. شرط پایداری همچنین حاکی از آن است که خازن متغیر تنها محدوده محدودی از ۱: ۱٫۰۲۵ را تنظیم می‌کند. محدوده تنظیم بیشتر نیاز به تغییر خازن یا سلف ثابت دارند.
عفونت استافیلوکوک یا عفونت استاف عفونتی است که توسط باکتری‌هایی از جنس استافیلوکوک ایجاد می‌شود. این باکتری‌ها معمولاً در پوست و بینی در جایی که بی‌ضرر است ساکن هستند، اما ممکن است از طریق بریدگی یا خراش‌های کوچک وارد بدن شوند. پس از داخل بدن، باکتری ممکن است به تعدادی از سیستم‌ها و اندام‌های بدن از جمله قلب گسترش یابد، جایی که سموم تولید شده توسط باکتری ممکن است باعث ایست قلبی شود. پس از شناسایی باکتری به عنوان عامل بیماری، درمان اغلب به شکل آنتی‌بیوتیک و در صورت امکان تخلیه ناحیه آلوده انجام می‌شود. با این حال، بسیاری از سویه‌های این باکتری به آنتی‌بیوتیک مقاوم شده‌اند. برای کسانی که از این نوع عفونت رنج می‌برند، سیستم ایمنی بدن تنها دفاع در برابر این بیماری است. اگر آن سیستم ضعیف شده یا به خطر بیفتد، ممکن است بیماری به سرعت پیشرفت کند. هرکسی ممکن است به استاف مبتلا شود، اما زنان باردار کودکان و افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن یا نقص سیستم ایمنی بدن اغلب مستعد ابتلا به عفونت هستند.
نئو در یک غلاف از خواب بیدار می‌شود و ترینیتی را می‌بیند که در یک غلاف مشابه نزدیک او محصور شده‌است، اما موجودات ماشینی ارسال شده توسط باگز، قبل از اینکه بتواند وی را آزاد کند، او را بازیابی می‌کنند. نئو به "نموسین" کشتی باگز برده می‌شود. در یک دنیای مجازی، مورفئوس افشا می‌کند که اندرسون او را به عنوان بخشی از دو نیروی متضاد ایجاد کرده‌است؛ بخشی از مأمور اسمیت و خود مورفئوس تا به نئو کمک کند تا به «"The One"» تبدیل شود. نئو به آیو، سنگر انسانی جدید و جایگزین زایون برده می‌شود، جایی که با نایوبی مسن آشنا می‌شود. نایوبی توضیح می‌دهد که شصت سال در دنیای واقعی از جنگ ماشین می‌گذرد و بازماندگان انسان با برخی از ماشین‌ها در داخل و خارج از ماتریکس متحد شده‌اند تا با یک ناهنجاری مبارزه کنند که کل ماتریکس را به خطر می‌اندازد. نایوبی نئو را برای ملاقات با ساتی، یک برنامه تبعیدی که قبلاً با او ملاقات کرده بود، می‌برد. او توضیح می‌دهد که این ناهنجاری پس از جنگ ماشین‌ها ایجاد شد و به نوعی نئو و ترینیتی را احیا کرده و آنها را از دیگران جدا نگه داشته‌است. اگرچه نئو می‌خواهد ترینیتی را نجات دهد، ساتی در مورد آن هشدار می‌دهد. نایوبی به نئو دستور می‌دهد که خارج از ماتریکس بماند، اما باگز و دیگران برای نجات ترینیتی از او نافرمانی می‌کنند.
تشکیلات امنیت ارتباطات در سال ۱۹۴۶ (میلادی) با نام «شاخه ارتباطات شورای پژوهش ملی کانادا» بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۹۷۵ (میلادی) با دستور شورا به وزارت دفاع ملی کانادا منتقل شد. این موضوع در سال ۱۹۷۴ (میلادی) در یک مستند سی‌بی‌سی تله‌ویژن با نام «دسته پنجم: تشکیلات جاسوسی» فاش شد. ریشه تشکیلات امنیت ارتباطات را می‌توان در جنگ جهانی دوم یافت که یک سازمان غیرنظامی بر روی ارتباطات الکترونیک خارجی شنود شده کار می‌کرد. بیشتر این ارتباطات از ایستگاه سپاه سلطنتی سیگنال‌های کانادا در فرودگاه راک‌کلیف اتاوا گردآوری می‌شدند. تشکیلات امنیت ارتباطات با ایستگاه نیروهای کانادا در لیتریم در جنوب اتاوا نیز همکاری می‌کرد که قدیمی‌ترین ایستگاه عملیات گردآوری اطلاعات الکترونیک برای شنود الکترونیک است. سپاه سلطنتی سیگنال‌های کانادا در ۱۹۴۱ (میلادی) «ایستگاه بی‌سیم ویژه ۱» را بنیان‌گذاری کرد که در ۱۹۴۹ (میلادی) به «ایستگاه بی‌سیم اتاوا» تغییر نام داد. ایستگاه نیروهای کانادا در لیتریم نام امروزی خود را هنگامی بدست آورد که سامانه رادیویی تکمیلی در ۱۹۶۶ (میلادی) آغاز به کار کرد. در ۱۹۴۶ (میلادی) ۷۵ نفر در ایستگاه نیروهای کانادا در لیتریم کار می‌کردند. در سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ شمار این کارکنان، نزدیک به ۲۰۰۰ نفر بود. این ایستگاه در هنگام جنگ جهانی دوم به شکل موفقت‌آمیزی سیگنال‌های خارجی را رمزگشایی، برگردان، و واکاوی کرده و آن اطلاعات خام را به گزارش‌های اطلاعاتی مفید تبدیل کرد.
سید عباس موسوی، سخنگوی وزارت خارجه ایران با بیان اینکه چگونگی اتفاق رخ‌داده برای ایران به‌طور دقیق روشن نیست چون این سانحه نه در قلمرو ایران رخ داده و نه نیروهای ایرانی دخالتی در آن داشته‌اند، اعلام کرد که در ماه‌های اخیر، با توجه به شیوع بیماری کرونا و با هدف دور نگاه داشتن مرزبانان از خطر ابتلا به این ویروس، ایران هیچ اردوگاهی در مناطق مرزی دایر نکرده و لذا هیج رویدادی مبنی بر انتقال افراد به اردوگاه یا رفتارهای دور از شان انسانی گزارش نشده. این احتمال هست که در شب مورد نظر نیز مانند گذشته، اتباعی از افغانستان قصد ورود غیرقانونی به خاک ایران را داشته‌اند، احتمال می‌رود این افراد چون به منطقه ناآشنا بوده و از شدت آب و عمق رودخانه بی‌خبر بوده‌اند، وارد رودخانه شده و دچار حادثه شده باشند. وی افزود که ایران به احترام همکاران افغان خود آمادگی دارد که با طرف افغان ملاقات و یافته‌های خود را برای آنان تشریح نماییم تا هیچگونه سوء تفاهمی بین دو دولت دوست و همسایه باقی نماند و همه جنبه‌های این اتفاق غم‌انگیز روشن شود. وی گفت که ایران به‌طور مکرر در یادداشت‌های رسمی و مذاکرات دوجانبه به عدم کنترل مؤثر مرز توسط دولت افغانستان اعتراض کرده‌است و اگرچه مرزبانان ایرانی نیز همانند همه نیروهای مشابه در سایر کشورها از این اختیار برخوردار هستند که با متجاوزان مرزی با قاطعیت و به سختی برخورد نمایند اما با توجه به ملاحظات انسانی و اصول همسایگی، همیشه این افراد بدون کوچکترین آسیبی دوباره به خاک افغانستان بازگردانده شده‌اند. ما باز هم از دولت دوست و برادر افغانستان تقاضا داریم در کنترل مرزهای خود اهتمام بیشتری بعمل آورد وی اشاره کرد به اینکه افغانستان به خاطر تهدیدات ناشی از حضور داعش و طالبان در آن منطقه، ۵۴ پاسگاه مرزی خود را تخلیه کرده‌است و کنترل مؤثری از سوی دولت افغانستان بر این مناطق مرزی اعمال نشده و این امر ضمن ایجاد ناامنی در مرزهای ما، باعث شده‌است که این مناطق جولانگاه گروه‌های تروریستی و قاچاقچیان شود. در حالی که بر اساس قرارداد انتظامات مرزی میان دو کشور، دولت افغانستان موظف است با استقرار نیروهای سرحدی خود در طول مرز مشترک نسبت به تأمین امنیت و کنترل مرزهای خود اقدام کند. دولت جمهوری اسلامی ایران بارها به صورت رسمی به این رفتار دولت افغانستان اعتراض کرده‌است."
مهدی روشنفکر سیاستمدار اصولگرا ایرانی است از سوابق او میتوان به فرماندار کهگیلویه و عضویت شورای شهر دهدشت و همینطور معاونت برنامه ریزی آموزش و پرورش استان کهگیلویه و بویراحمد اشاره کرد. وی عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان می باشد. او موفق شد در یازدهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی که در تاریخ ۲ اسفند ۱۳۹۸ برگزار شد، با کسب ۶۶ هزار و ۸۹۵ رای از مجموع ۱۷۵ هزار و ۸۵۴ رای ماخوذه، با پیروزی نسبت به رقبای انتخاباتی خود از حوزه انتخابیه بویراحمد و دنا از استان کهگیلویه و بویراحمد به مجلس راه یابد. او پس از ورود به مجلس یازدهم عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات از کمیسیون های تخصصی مجلس شد. چند روز پس از مستقر شدن در بهارستان مهدی روشنفکر به عنوان نایب رئیس دو فراکسیون آسیب های اجتماعی و فراکسیون امور عشایری مجلس شورای اسلامی معرفی شد. روشنفکر با آرای نمایندگان مجلس به عنوان ناظر مجلس بر شورای عالی آموزش و پرورش کشور انتخاب شد. مهدی روشنفکر عضو کمیسیون تلفیق بودجه ۱۴۰۰ می باشد.
داریوش کایدپور در سال ۱۳۳۱ در مسجد سلیمان به دنیا آمد. پدرش جمعه کایدپور کارگر شرکت نفت مسجد سلیمان بود و در فعالیت‌های اعتراضی کارگران حضور داشت و چندین بار از طرف ساواک دستگیر شد. مادر او نیز به نام مروارید نصیر در ارتباط با فعالیت‌ها و مبارزات همسر و فرزندانش قرار داشت. داریوش کاید پور دوران کودکی و نوجوانی خود را در این شهر گذراند و بهمراه برادرش ایرج با فعالیت‌های سیاسی و اعتراضات کارگری کارگران شرکت نفت مسجد سلیمان آشنا شد. در سال ۱۳۴۹ وارد دانشگاه صنعتی آریامهر (شریف کنونی) شد و به تحصیل در رشتهٔ فیزیک پرداخت. کایدپور در تهران در ارتباط با گروه‌های سیاسی مارکسیست قرار گرفت و در سال ۱۳۵۱ از جانب ساواک دستگیر و به ۳ سال و ۶ ماه زندان محکوم شد. آلبرت سهرابیان در خاطرات خود علت دستگیری داروش و ایرج کایدپور را عضویت در یک محفل مارکسیستی با گرایش­ مائوئیستی دانسته‌است. او این مدت را در زندان گذراند و علی‌رغم پایان زمان حبس، آزاد نشد و ۱ سال و نیم دیگر هم در زندان اوین نگاه داشته شد. در همین فاصله پدر داریوش و ایرج کایدپور در مهر ۱۳۵۴ در یک تصادف رانندگی درگذشت، اما به این دو برادر مرخصی داده نشد. داریوش کایدپور تقریباً همزمان با آغاز جنبش مردمی در سال‌های ۵۷-۱۳۵۶ آزاد شد.
احزاب و سازمان‌های چپ ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ دچار سرکوب و فشار بی‌سابقه‌ای شدند و شرایط خاص دوران پس از انقلاب همزان بحرانی سیاسی و ایدئولوژیک را نیز برای آن‌ها ایجاد کرد. سازمان رزمندگان آزادی طبقهٔ کارگر به مانند دیگر سازمان‌ها دچار بحرانی درونی شد که خود را به صورت ایجاد سه جریان اصلی در درون سازمان نشان داد. گرایشی در درون سازمان تز راه رشد غیر سرمایه­داری را که مورد قبول جریان‌هایی مانند سازمان فداییان (اکثریت) و حزب توده بود پذیرفته و این جناح پیوست. جناح دوم که خود را «فراکسیون انقلابی» می‌نامید، از دیدگاه‌های اتحاد مبارزان کمونیست پیروی کرد و پیوستن به روند تشکیل حزب کمونیست ایران به محوریت کومله را در دستور کار خود قرار داده‌بود. گرایش سومی هم وجود داشت که منتقد سرسخت دو گرایش دیگر بود و نام «کمیتهٔ انقلابی م.ل سازمان رزمندگان آزادی طبقهٔ کارگر» را برای خود برگزیده‌بود و قصد بازسازی سازمان رزمندگان را داشت. داریوش کایدپور مهم­ترین سخنگوی گرایش سوم بود و در هیئت تحریریهٔ نشریهٔ این جریان با عنوان «کمیته انقلابی مارکسیست-لنینیست (کامل)» نیز عضویت داشت. او آثار تئوریک بسیاری را در شرایط سخت در نقد گرایش­های دیگر و نیز در نقد دیدگاه­های اتحاد مبارزان کمونیست و حزب کمونیست ایران به نگارش درآورده‌بود. داریوش کایدپور معتقد بود که با به قدرت رسیدن ضدانقلاب، دوره‌ای از ارتجاع آغاز شده و در این دوره با عقب­نشینی انقلابی و نقد آوانتوریسم در سبک کار، کادرها را حفظ کرد و کار درازمدت صبورانه‌ای را پیش برد.
شواهدی از ظهور گیاهان خاکی رویان‌دار که برای نخستین بار در میانه دوره اردویسین (حدود ۴۷۰ میلیون سال پیش)، و در میانه دوونین (حدود ۳۹۰ میلیون سال پیش) پدیدار شدند؛ که بسیاری از ویژگی‌هایی که امروزه در گیاهان خاکی شناخته می‌شوند، ازجمله ریشه و برگ در آنان وجود داشتند. در پایان دوونین (حدود ۳۷۰ میلیون سال پیش) برخی از گیاهان بدون هاگ مانند "باستان‌سرخس" دارای بن‌لاد آوندساز بودند که چوب تولید می‌کرد و جنگل‌هایی از درختان بلند را تشکیل داده بود. همچنین در پایان دوونین، "Elkinsia"، یک دانه‌سرخس‌تبار اولیه، دانه‌هایی را فرگشت داده بود. نوآوری فرگشتی در دیگر دوران‌های پیدازیستی ادامه داشت و هنوز هم ادامه دارد. بیشتر گروه‌های گیاهی از رویداد انقراض پرمین-تریاس آسیب ندیدند، اگرچه ساختار جمعیت‌ها تغییر کرد. این ممکن است صحنه را برای ظهور گیاهان گلدار در تریاس (حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش)، و متنوع‌شدن پسین آنان در کرتاسه و پالئوژن آماده کرده باشد. واپسین گروه بزرگ گیاهان که فرگشت یافتند گندمیان بودند که در میانه پالئوژن، از حدود ۴۰ میلیون سال پیش اهمیت یافتند. گندمیان، و همچنین بسیاری از گروه‌های دیگر، سازوکارهای نوینی از سوخت‌وساز را برای زنده ماندن از اندکی CO۲ و شرایط گرم و خشک مناطق گرمسیری در طول ۲۰ میلیون سال گذشته ایجاد کردند.
هنگامی که گیاهان به زمین رسیدند، دو رویکرد برای مقابله با خشکی وجود داشت. خزه‌های نوین یا از آن اجتناب می‌کنند یا تسلیم آن می‌شوند، محدوده‌شان را به محیط‌های مرطوب محدود می‌کنند یا خشک می‌شوند و سوخت‌وساز خود را تا رسیدن آب بیشتر به حالت تعلیق درمی‌آورند، مانند جنس "Targionia". آوندداران با کنترل سرعت ازدست دادن آب دربرابر خشک‌شدن مقاومت می‌کنند. همه آن‌ها دارای یک لایه کوتیکول بیرونی ضدآب در هر جایی که در معرض هوا قرار می‌گیرد (مانند برخی از خزه‌ها) برای کاهش ازدست دادن آب می‌باشند، اما از آنجایی که یک پوشش کامل آن‌ها را از CO۲ در جو محروم می‌کند، آوندداران از ورودی‌های متغیری به‌نام روزنه هوایی استفاده می‌کنند، تا نرخ تبادل گاز را تنظیم کنند. همچنین آوندداران بافت آوندی را برای کمک به حرکت آب در درون جاندار ایجاد کردند، و از چرخه زندگی تحت‌سلطه گامتوفیت دور شدند. بافت آوندی نیز در پایان رشد عمودی بدون حمایت آب را تسهیل کرد و راه را برای فرگشت گیاهان بزرگتر در خشکی هموار کرد.
برای فتوسنتز، گیاهان باید CO۲ را از جو جذب کنند. با این حال، در دسترس قرار دادن دستمال‌ها برای ورود CO۲ باعث می‌شود که آب تبخیر شود، بنابراین هزینه‌ای دارد. آب بسیار سریعتر از جذب CO۲ از دست می‌رود، بنابراین گیاهان باید آن را جایگزین کنند. گیاهان زمینی اولیه آب را به صورت آپوپلاستیک، درون دیواره‌های متخلخل سلول هایشان منتقل می‌کردند. سپس، آن‌ها سه ویژگی تشریحی را ایجاد کردند که توانایی کنترل اتلاف آب اجتناب‌ناپذیری را که همراه با کسب CO۲ بود، فراهم کردند. ابتدا یک پوشش بیرونی ضد آب یا کوتیکول ایجاد شد که از دست دادن آب را کاهش داد. ثانیاً، روزنه‌های متغیر، روزنه‌هایی که می‌توانند برای تنظیم مقدار آب از دست رفته در اثر تبخیر در طول جذب CO۲ باز و بسته شوند و سوم فضای میان سلولی میان سلول‌های پارانشیم فتوسنتزی که باعث بهبود توزیع درونی CO۲در کلروپلاست‌ها می‌شود. این سامانه سه بخشی همیو هیدری بهبود یافته، تنظیم محتوای آب بافت‌ها را فراهم می‌کند و هنگامی که تامین آب ثابت نیست، مزیت خاصی را ارائه می‌دهد. غلظت بالای CO۲ سیلورین و دوونین اولیه، هنگامی که گیاهان برای نخستین بار در زمین استعمار کردند، به این معنی بود که آن‌ها به طور نسبی از آب استفاده می‌کردند. همانطور که CO۲ توسط گیاهان از اتمسفر بیرون شد، آب بیشتری در جذب آن از دست رفت و سازوکارهای جذب و انتقال آب ظریف‌تر فرگشت یافت. گیاهانی که به سمت بالا در هوا رشد می‌کنند به سامانهی برای انتقال آب از خاک به همه بخش‌های مختلف گیاه بالای خاک، به ویژه به بخش‌های فتوسنتز کننده نیاز داشتند. در پایان دوره کربونیفر، هنگامی که غلظت CO۲ به چیزی نزدیک به امروز کاهش یافت، حدود ۱۷ برابر بیشتر آب در هر واحد جذب CO۲ از دست رفت. با این حال، حتی در روزهای "آسان" اولیه، آب همیشه در اولویت بود، و برای جلوگیری از خشک شدن باید از خاک مرطوب به بخش‌هایی از گیاه منتقل می‌شد.
گیاهان به ابداع روش‌هایی برای کاهش مقاومت در برابر جریان درون سلول‌هایشان ادامه دادند و به تدریج کارایی انتقال آب را افزایش دادند و مقاومت نای‌ها را در برابر فروپاشی تحت تنش افزایش دادند. در طول دوونین اولیه، حدبیشتر قطر تراکئید با گذشت زمان افزایش یافت، اما ممکن است در میانه دوونین در زوستروفیل‌ها فلات شده باشد. نرخ انتقال کلی همچنین به سطح مقطع کلی خود دسته آوند چوبی بستگی دارد، و برخی از گیاهان دوونین میانی، مانند Trimerophytes، ستون‌های بسیار بزرگ‌تری نسبت به اجداد اولیه خود داشتند. در حالی که تراکئیدهای عریض‌تر نرخ انتقال آب بیشتری را فراهم می‌کردند، اما خطر کاویتاسیون، تشکیل حباب‌های هوا ناشی از شکستن ستون آب تحت تنش را افزایش دادند. گودال‌های کوچک در دیواره‌های تراکئید به آب اجازه می‌دهند تا از تراکئید معیوب عبور کند و در عین حال مانع از عبور حباب‌های هوا می‌شود، اما به قیمت نرخ‌های جریان محدود. در دوران کربونیفر، Gymnosperms حفره‌های حاشیه‌دار، ساختارهای دریچه‌مانندی را ایجاد کرده بود که به حفره‌های با رسانایی بالا اجازه می‌دهد هنگامی که یک طرف تراکئید از فشار بیرون می‌شود، مهر و موم شوند.
تراکئیدها دارای دیواره‌های انتهایی سوراخ‌دار هستند که مقاومت بسیاری در جریان آب ایجاد می‌کنند، اما ممکن است این مزیت را داشته باشند که آمبولی‌های هوای ناشی از کاویتاسیون یا یخ زدگی را جدا می‌کنند. آوندها ابتدا در دوره‌های خشک و کم CO۲ پرمین پسین، در دم اسب‌ها، سرخس‌ها و Selaginellales به طور مستقل فرگشت یافتند و سپس در میانه کرتاسه در گنتوفیت‌ها و نهان‌دانگان ظاهر شدند. اعضای آوند لوله‌های باز بدون دیواره‌های انتهایی هستند و از سر به انتها چیده شده‌اند تا طوری عمل کنند که گویی یک آوند پیوسته هستند. آوندها به همان سطح مقطع چوب اجازه می‌دادند تا آب بیشتری را نسبت به تراکئیدها منتقل کند. این به گیاهان اجازه داد تا ساقه‌های بیشتری را با الیاف ساختاری پر کنند و همچنین یک طاقچه جدید به تاک‌ها باز کرد که می‌توانست آب را بدون ضخامت درختی که روی آن رشد کرده است، منتقل کند. علی‌رغم این مزایا، چوب بر پایه تراکئید بسیار سبک‌تر است، بنابراین ساخت آن ارزان‌تر است، زیرا رگ‌ها برای جلوگیری از کاویتاسیون باید بسیار تقویت شوند. هنگامی که گیاهان این سطح از کنترل را بر تبخیر آب و انتقال آب به دست آوردند، آن‌ها واقعاً همیوهیدریک بودند و قادر بودند به جای تکیه بر لایه‌ای از رطوبت سطحی، آب را از محیط خود از طریق اندام‌های ریشه مانند استخراج کنند و به آن‌ها امکان می‌داد تا به اندازه بسیار بیشتری رشد کنند. اما در نتیجه افزایش استقلال آن‌ها از محیط اطراف، بیشتر گیاهان آوندی توانایی خود را برای زنده ماندن در اثر خشک شدن از دست دادند - یک ویژگی پرهزینه برای از دست دادن. در گیاهان اولیه زمین، پشتیبانی بیشتر توسط فشار تورگر، به ویژه لایه بیرونی سلول‌ها به نام تراکئید استروم، و نه بوسیله آوند چوبی، که بسیار کوچک، ضعیف و در موقعیت مرکزی برای ایجاد حمایت ساختاری بسیار ایجاد می‌شد، تأمین می‌شد. گیاهانی با آوند چوبی ثانویه که در میانه دوونین ظاهر شده بودند، مانند Trimerophytes و Progymnosperms، برش‌های عروقی بسیار بزرگ‌تری داشتند که بافت چوبی قوی تولید می‌کردند.
به طور گسترده‌ای اعتقاد بر این است که نظریه تلوم به خوبی توسط شواهد فسیلی پشتیبانی می‌شود. با این حال، ولفگانگ هاگمن آن را به دلایل ریخت‌شناختی و بوم‌شناختی زیر سؤال برد و یک نظریه جایگزین ارائه کرد. در حالی که بنابر نظریه تلوم، ابتدایی‌ترین گیاهان زمینی دارای یک سامانه انشعاب سه پسین از محورهای متقارن شعاعی (تلوم ها) هستند، بنابر جایگزین هاگمن، برعکس آن پیشنهاد می‌شود: ابتدایی‌ترین گیاهان زمینی که گیاهان آوندی را به وجود آوردند، تخت و تالوید بودند. ، برگ مانند، بدون تبر، تا حدودی شبیه پروتالوس جگر یا سرخس. محورهایی مانند ساقه و ریشه سپس به‌عنوان اندام‌های جدید فرگشت یافتند. رولف ساتلر یک دیدگاه فرآیندمحور فراگیر ارائه کرد که فضای محدودی را برای نظریه تلووم و جایگزین هاگمن باقی می‌گذارد و به‌جز این، کل پیوستار میان ساختارهای پشتی (مسطح) و شعاعی (استوانه‌ای) را که می‌توان در فسیل‌ها و زنده‌ها یافت، در نظر گرفت. گیاهان زمینی این دیدگاه توسط پژوهش‌ها در زمینه ژنتیک مولکولی پشتیبانی می‌شود. بنابراین، جیمز (۲۰۰۹) به این نتیجه رسید که "اکنون به طور گسترده پذیرفته شده است که ... شعاع [ویژگی محورهایی مانند ساقه] و پشتی شکمی [ویژگی برگها] جز افراطی یک دامنه پیوسته هستند. در واقع، این تنها زمان‌بندی است. بیان ژن KNOX!"
نخستین اسپرماتوفیت‌ها (به معنای واقعی کلمه: "گیاهان دانه") - یعنی نخستین گیاهانی که دانه‌های واقعی را تولید کردند - پتریدوسپرم نامیده می‌شوند: به معنای واقعی کلمه "سرس بذر" نامیده می‌شود، زیرا شاخ و برگ آن‌ها از شاخه‌های سرخس مانند تشکیل شده بود، اگرچه آن‌ها چنین نبودند. نزدیک به سرخس. قدیمی‌ترین شواهد فسیلی گیاهان بذر مربوط به دوره دوونین پسین است و به نظر می‌رسد که آن‌ها از یک گروه پیشی به نام نطفه‌های نطفه‌ای فرگشت یافته‌اند. این گیاهان بذر اولیه از درخت گرفته تا درختچه‌های کوچک و پرتغالی را در بر می‌گرفت. مانند بسیاری از نطفه‌های اولیه، آن‌ها گیاهان چوبی با شاخ و برگ سرخس مانند بودند. همه آن‌ها تخمک داشتند، اما بدون مخروط، میوه یا مشابه. در حالی که ردیابی فرگشت اولیه دانه‌ها دشوار است، اصل و نسب سرخس‌های دانه ممکن است از تری مروفیت‌های ساده از طریق آنوروفیت‌های همسپور ردیابی شود. گیاهان بذری نخستین تشعشعات فرگشتی عمده خود را در عصر فامنین متحمل شدند.
در طول میوسن، جو و آب‌وهوا نسبتاً پایدار بود. در غیر این صورت، CO۲ از ۱۴ تا ۹ میلیون سال پیش به تدریج افزایش یافت و پیش از اینکه به غلظت‌هایی مشابه هولوسن برسد. این نشان می‌دهد که نقش کلیدی در فراخوانی فرگشت C۴ نداشته است. خود علف‌ها (گروهی که باعث بروز بیشتر C۴ می‌شود) احتمالاً برای ۶۰ میلیون سال یا بیشتر وجود داشته‌اند، بنابراین زمان بسیاری برای فرگشت C۴ داشته‌اند، که در هر صورت، در محدوده‌های متنوعی وجود دارد. گروه‌ها و بنابراین به طور مستقل فرگشت یافتند. یک سیگنال قوی از تغییر آب‌وهوا در جنوب آسیا وجود دارد. افزایش خشکی - در نتیجه افزایش فرکانس و شدت آتش - ممکن است به افزایش اهمیت علفزارها منجر شده باشد. با این حال، تطبیق این موضوع با سابقه آمریکای شمالی دشوار است. این امکان وجود دارد که سیگنال کاملاً زیستی باشد و به دلیل شتاب ناشی از آتش (و فیل؟) فرگشت چمن - که هم با افزایش هوازدگی و هم ترکیب کربن بیشتر در رسوبات، سطح CO۲ اتمسفر را کاهش می‌دهد، ممکن است. در نهایت، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد آغاز C۴ از ۹ تا ۷ میلیون سال پیش یک سیگنال مغرضانه است که تنها برای آمریکای شمالی، جایی که بیشتر نمونه‌ها از آنجا سرچشمه می‌گیرند، صادق است. شواهد در حال ظهور نشان می‌دهد که علفزارها حداقل ۱۵ میلیون متر پیش از آن در آمریکای جنوبی به یک حالت غالب تبدیل شده‌اند.