Maani/Wikipedia-Persian-Context-3.3k huggingface dataset:
در ۲۸ مه ۱۹۷۲، ده روز پس از دیدار ملکه و کمتر از یک ماه قبل از تولد ۷۸ سالگی، دوک در خانه خود در پاریس درگذشت. جسد وی در حالی که در ایالت کلیسای سنت جورج، قلعه وینزر دراز کشیده بود به انگلیس بازگشت. مراسم تشییع جنازه در نمازخانه در ۵ ژوئن با حضور ملکه، خانواده سلطنتی و دوشس وینزر برگزار شد که در هنگام بازدید در کاخ باکینگهام اقامت داشتند. وی در آرامگاه سلطنتی، پشت آرامگاه سلطنتی ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت در Frogmore به خاک سپرده شد. تا زمان توافق ۱۹۶۵ با ملکه، دوک و دوشس برای دفن در یک قبرستان که آنها در قبرستان گرین مونت در بالتیمور خریداری کرده بودند، جایی که پدر دوشس مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود، برنامه‌ریزی کرده بودند. دوشس که ضعیف بود و به‌طور فزاینده ای از زوال عقل رنج می‌برد، در سال ۱۹۸۶ درگذشت و در کنار همسرش دفن شد.
از دیدگاه مسافران، مونوریل می‌تواند مزایایی نسبت به قطار، اتوبوس و اتومبیل داشته باشد. همانند دیگر سامانه‌های ترانزیتی با سطح جداگانه، مسیر مونوریل‌ها فاقد چراغ قرمز، پیچ‌های تقاطع و گره ترافیکی است. قطارها، اتوبوس‌ها، خودروها و عابران پیاده، ‌روی یک سطح می‌توانند هر یک با دیگری تصادف کنند، در حالی که وسایل نقلیه دارای مسیر مستقل و جدا شده از سطح مانند مونوریل تنها با دیگر وسایل نقلیه در همان سامانه برخورد می‌کنند، که احتمال آن بسیار کمتر است. همانند دیگر سامانه‌های ترابری مرتفع، مسافران مونوریل از نور خورشید و مناظر لذت می‌برند و با تماشای نشانه‌های آشنا، می‌توانند بهتر بدانند که برای رسیدن به مقصد چه زمانی پیاده شوند. مونوریل‌ها می‌توانند آرامتر از اتوبوس‌ها و قطارهای دیزلی باشند. آنها برق را از سازه مسیر به دست می‌آورند، که این امر نیاز به خطوط برق هوایی و قطب‌های هزینه‌بر، که برای بسیاری از افراد ناخوشایند است را از بین می‌برد. تیر مونوریل در مقایسه با قطار مرتفع نیویورک، شیکاگو و جاهای دیگر، سایه باریکی ایجاد می‌کند.
در اواسط ۱۳۰۲ که سردار سپه به نخست‌وزیری رسید، کریم آقا به کفالت بلدیه تهران منصوب شد و ده سال متوالی رئیس بلدیه تهران بود. وی در نوسازی شهر تهران و خیابان‌کشی و ساختن عمارات مورد لزوم زحمات زیادی متحمل شد. کریم آقا عوارض جدید را وضع کرد و مالیات خودروها و کالسکه‌ها و سایر عوارض شهری را لغو کرد، اداره خیریه و مریضخانه بلدیه و دارالمجانین و آتش‌نشانی را تأسیس کرد و در آسفالت کردن خیابان‌های تهران کوشید. بوذرجمهری توانست سهم عمده‌ای در مدرنیزه کردن تهران بین سال‌های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۲ داشته باشد. ویران ساختن دروازه‌های دوازده‌گانه شهر تهران نیز در همان زمان صورت گرفت. او میدان توپخانه را با الگوبرداری از میدان سن پترزبورگ ساخت. ادامه ساخت خیابان ولیعصر تا تجریش و دستور کاشت چنار در کنار خیابان ولیعصر از اقدامات او است. احداث میدان حسن‌آباد با هشت گنبد اطراف آن از دیگر اقدامات بوذرجمهری بود. به دستور بوذرجمهری، مجسمه ناصرالدین شاه سوار بر اسب، اولین مجسمه شهری جدید ایران، تخریب شد و از آن فشنگ ساختند.
کریم آقا علاوه بر کار بلدیه تهران چند شغل مهم دیگر را هم اداره می‌نمود. یکی از آن‌ها ریاست اداره بارکشی قشون بود که بعد نقلیه و باربری قشون نام گرفت. فرماندهی تیپ پیاده مرکز هم همیشه با او بود که حداقل چهار فوج پیاده داشت و از لحاظ تعلیمات، فوجهای این تیپ در قشون ضرب‌المثل بود. در شهریور ۱۳۰۸ در دولت مخبرالسلطنه هدایت وزیر فوائد عامه شد، وی در این وزارتخانه لباس متحدالشکل و مراتب اداری برای کلیه کارمندان برقرار کرد و کارمندان خاطی را در زندانی که به همین منظور در اداره برقرار کرده بود می‌افکند و اقدام به تنبیه بدنی آنان می‌کرد که این اقدامات سبب اعتراض و نارضایتی کارمندان و اعتراضهایی در مجلس شد که سرانجام در فروردین سال بعد، وزارت فوائد عامه منحل و به دو وزارتخانه اقتصادملی و طرق و شوارع تقسیم شد و دوران وزارت بوذرجمهری پایان یافت. در این مدت ریاست کاخها و املاک اختصاصی رضاشاه هم با او بود.
بوید که زادهٔ Van Nuys کالیفرنیا است دوران کودکی‌اش را در منطقهٔ کالاباساس لس‌آنجلس گذراند. پدر و مادرش هردو در صنعت سرگرمی‌سازی تجربه داشتند و از زمان کودکی بوید در پرورش استعداد هنری‌اش نقش داشتند. بوید در سال ۱۹۹۱ و زمانی که در دبیرستان کالاباساس کالیفرنیا مشغول به تحصیل بود اینکیوبوس را به‌همراه مارک اینزیگر (گیتاریست)، خوزه پاسیلاس (درامر) بنیان گذاشتند. پس از مدتی الکس کاتیونیچ (باسیست) و گیوین کاپل (دی‌جی) به آن‌ها پیوستند که بعداً جای‌شان را به بن کندی و کریس کیلمور دادند. بوید در سال ۱۹۹۴ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و پس از آن وارد کالج مورپارک در ونتورا کانتری شد. اینکیوبوس در سال‌های آغازین دههٔ ۲۰۰۰ میلادی تبدیل به یکی از محبوب‌ترین گروه‌های آلترنتیو متال شد. موسیقی آن‌ها در ابتدای فعالیت‌شان به‌شدت از رد هات چیلی پپرز تاثیر گرفته‌بود به فانک متال گرایش داشت؛ اما در سال‌های بعد به سبک‌های دیگری مانند ترش، رپ متال، پست گرانج و آلترنتیو متال پرداختند.
سید ضیاءالدین طباطبایی مدیر روزنامه رعد با صاحب منصبانی که در ژاندارمری تحصیلات اروپائی داشتند حشر و نشر داشت و از جمله بین او ماژور علی‌خان ریاضی دوستی و مودتی ایجاد شده بود. پس از کودتا که سیدضیاءالدین به رئیس‌الوزرائی رسید، علی‌خان درجه نایب سرهنگی گرفت و تحقیقاً مشیر و مشار سیدضیاء در امور ژاندارمری شد. پس از رفتن سیدضیاءالدین و تشکیل قشون متحدالشکل، کلنل ریاضی به عضویت شورای نظام درآمد که وظیفه آن تنظیم مقررات و آئین‌نامه‌های قشون بود. کمی بعد به عنوان سرپرست افسران اعزامی به خارج، به اروپا رفت و با ارتقاء به درجه سرهنگ تمامی وابسته نظامی ایران در فرانسه شد و مدتها در این مأموریت بود تا اینکه در سال ۱۳۱۵ جراید فرانسه مطالبی علیه رضاشاه انتشار دادند و روابط ایران و فرانسه قطع شد. در پی آن کلیه اعضای سفارت به تهران احضار شدند. از جمله سرهنگ ریاضی به تهران آمد و از ارتش اخراج شد. سپس ریاست اداره فرهنگ فارس را به او سپردند. کمی بعد مدیرکل باستان‌شناسی کشور شد و مجدداً در سال ۱۳۱۸ با ارتقاء به درجه سرتیپی به ارتش بازگردانیده شد و ریاست اداره مهندسی و استحکامات ارتش را به او سپردند و پس از مدت کوتاهی ریاست رکن دوم ستاد ارتش هم ضمیمه کار او شد.
وی در جوانی برای مدتی از یاران نزدیک نواب صفوی محسوب می‌شد. آنچه دربارهٔ وی مشهور است سرکردگی انجمن حجتیه است که خود وی بارها در مجامع و سخنرانی‌ها این ادعا را بی‌اساس دانسته و در دادگاه ویژه روحانیت نیز هیچ اتهامی از این بابت متوجه وی نبود. در حوادث قبل از انقلاب ایران وی به عنوان یکی از نزدیکان سید کاظم شریعتمداری و با در دست داشتن رهبری مرکز معروف و مهمی بنام کانون بحث و انتقاد دینی در مشهد نقش بسزایی را ایفا می‌کرد. در جلسات کانون بحث روال بدین طریق بود که هاشمی نژاد سخنرانی می‌کرد و در آن علیه رژیم پهلوی سخن می‌گفت و ابطحی به عنوان رئیس کانون در طول هفته به ساواک احضار و تعهد به عدم تکرار می‌داد. گاهی هم به عکس هاشمی نژاد تعهد می‌داد و ابطحی سخنرانی می‌کرد. جریان انجمنهای ایالتی و ولایتی، حوادث خونین قم و تبریز و تحریم عید نوروز ۵۷، رفع خطر از جان هاشمی نژاد در حادثه مسجد فیل، حمله به حرم علی بن موسی الرضا توسط سربازان شاه از مواردی هستند که رژیم شاه را وادار به اذعان این مطلب نمود که: «ضمناً دستورها مراقبتی با توجه به شرکت عبد الکریم هاشمی نژاد و حسن ابطحی در کانون یادشده که هر دو از روحانیون افراطی و مخالف می‌باشند جهت کانون مورد بحث صادر گردیده‌است»
تیم «اوزما کاپا» در اولین رقابت آخر می‌شود و به آستانه‌ی حذف‌شدن می‌رسد. اما به‌طور معجزه آسایی تیمی دیگر به‌دلیل خشونت و تخطی از قوانین مسابقه، ردصلاحیت می‌شود و تیم «اوزما کاپا» بالا می‌رود. این تیم با موفقیت در رقابت‌ها پیش می‌رود. آن‌ها به مهمانی «رور امگا رور» می‌روند اما وقتی سایر رقبا به آن‌ها توهین می‌کنند. مایک مخفیانه هم تیمی‌هایش را به کارخانه هیولاها می‌برد تا با نشان دادن ترساننده‌ها به هم تیمی‌هایش، انرژی و روحیه ایشان را برگرداند. اما سالی هنوز شک دارد که مایک قادر است ترساننده خوبی شود. در دور نهایی، آن‌ها خیلی به پیروزی نزدیک هستند و فقط مایک باید به خوبی در یک شبیه‌ساز از عهده‌ی ترساندن عروسک دستگاه برآید. او موفق می‌شود و جام به ایشان می‌رسد. بعد از مراسم قهرمانی مایک متوجه می‌شود سالی دستگاه‌ها را دستکاری کرده تا امتیاز مایک بالا رود. از آنجایی‌ که مایک فکر می‌کند خودش بدون تقلب هم صلاحیت ترساننده شدن را دارد، در آزمایشگاه مدرسه را می‌شکند و وارد دنیای انسان‌ها می‌شود. اما این در به یک اردوی تابستانی باز می‌شود و او نمی‌تواند یک گروه بچه را بترساند.
در اوایل دههٔ ۱۹۵۰، سیاست، به‌جای صلاحیت نظامی، معیار اصلی ارتقاء افسران ارتش مصر بود. فرماندهٔ مصری، فیلد مارشال عبدالحکیم عامر، منصوبی صرفاً سیاسی بود که موقعیت خود را مدیون دوستی نزدیک با جمال عبدالناصر بود. در جریان بحران سوئز، او خود را به‌عنوان ژنرالی به‌شدت بی‌کفایت نشان داد. این موضوع، منجر به «بی‌اعتمادی و تحقیر» متقابل بین افسران و افرادی می‌شد که زیر نظر آن‌ها خدمت می‌کردند. تسوراس می‌نویسد که اسرائیلی‌ها «ابتکار عمل را در طول کارزار سوئز به‌دست گرفتند و به سرعت دفاع مصر را نابود کردند.» هرچند که در برخی مناطق، نیروهای دفاعی مصر، به خوبی سازماندهی شده بودند و سرسختانه می‌جنگیدند، اما در کل تفاوت چندانی ایجاد نشد. ناصر دستور عقب‌نشینی از شبه‌جزیره سینا را صادر کرد که به اسرائیلی‌ها اجازهٔ پیشروی داد. در ۵ نوامبر، فرود چتربازهای بریتانیا و فرانسه در منطقه کانال سوئز آغاز شد، اما در ۷ نوامبر، فشار ایالات متحده باعث شد که نبرد پایان یابد.
لوسیوس در تارکوئینئی از به دست آوردن هرگونه منصب سیاسی منع شده بود، چرا که قومیت پدرش، "دماراتوس کورنتی"، به یکی از شهرهای یونانی‌نشین به اسم کورنت بازمی گشت. افسانه‌ای وجود دارد که بر اساس آن، لوسیوس در بدو ورود خود به رم، در حالیکه بر ارابه‌ای سوار بود، ناگهان عقابی سررسید و در یک چشم به هم زدن کلاهخود او را از سرش برگرفت، و به سرعت به مسافتی دور از دسترس پرواز کرد، اما اندکی بعد، این عقاب دوباره به همانجا بازگشت و کلاه لوسیوس را مجدداً بر سرش نهاد. تاناکویل، همسر او، که در پیشگویی مهارت داشت، این امر را به عنوان فالی نیک که از عظمت آینده لوسیوس خبر می‌داد، تفسیر نمود. در رم او با نشان دادن حسن نیت خویش، موفق به جلب اعتماد و احترام پادشاه وقت، یعنی آنکوس مارکیوس گردید، طوریکه پادشاه توجه زیاد و ویژه‌ای نسبت به تارکوینیوس مبذول نمود و حتی یکی از پسران خود را برای محافظت از تارکوینیوس منصوب نمود.
تارکوینیوس به مدت سی و هشت سال حکومت کرد. در همین حال، پسران سلف او [یعنی پسران شاه قبل از او]، یعنی آنکوس مارکیوس که هم‌اکنون به سن بلوغ رسیده بودند، تصور می‌کردند که تاج و تخت روم باید از لوکیوس تارکوینیوس گرفته شده و به آن‌ها برسد. بنابراین آن‌ها ترتیبی دادند که تارکوینیوس پریسکوس با اصابت ضربه تبری به سرش به قتل برسد و ترور شود. با این حال، پسران آنکوس به جانشینی تارکوینیوس انتخاب نشدند بلکه برعکس همانطور که انتظار هم می‌رفت، برای قدردانی از پیش‌بینی هوشمندانه ملکه تاناکویل، پسر خوانده قانونی او، سرویوس تولیوس، که شوهر دخترش تارکوینیا نیز بود، به عنوان جانشین او انتخاب شد. دیگر دختر او، که او هم تارکوینیا نام داشت، با مارکوس ژونیوس بروتوس (پدر لوسیوس ژونیوس بروتوس) ازدواج کرد و فرزندان او یکی لوسیوس تارکوینیوس سوپربوس بود [که بعدها پادشاه روم شد] و دیگری آرونس تارکوینیوس بود که با دختر خواهر خود، تولیا، که دختر سرویوس تولیوس نیز بود، ازدواج کرد و توسط او و خواهر خوانده اش به قتل رسید و در نتیجه این زن توانست با برادر شوهر خود که دایی لوسیوس تارکوینیوس سوپربوس نیز می‌شد، ازدواج کند.
بر اساس مطالعات تاریخی، اولین نشانه‌های زیست انسانی در زاوه به دوران ماقبل تاریخ بازمی‌گردد. پس از آن نیز زاوه یکی از آبادی‌های پر رونق در قلمرو پارتیان بوده‌است. در صحت این ادعا می‌توان گفت که بر اساس تواریخ، زاوه یکی از مناطقی بوده‌است که مورد لشکر کشی اعراب قرار گرفته‌است، که این خود دلیل خوبی بر قدمت و وجوداین شهر پیش از اسلام است. پس از حمله مغول، این منطقه نیز از تاخت و تاز مغولان مستثنی نشد. اما به روایت آثار تاریخی، مردم این ناحیه مقاومت بسیاری در مقابل مغولان داشته‌اند. قتل‌عام مردم زاوه از اولین قتل‌عام‌های مغول در ایران بوده‌است و مردمان شجاع زاوه اولین کسانی بودند که در نیشابور علیه مغولان ایستادند. تحت تأثیر این واقعه بود که مجیرالملک رخی و ضیاء زوزنی از وزرای خراسانی که خود از برخاستگان همین منطقه بودند که پس از حمله مغولان و شکست از آنها همانند دیگر شهرهای ایران تسلیم شدند. موید ثابتی در کتابی به نام تاریخ نیشابور تصویری از زاوه در این دوران را اینچنین به دست داده‌است: طبق گفتهٔ یاقوت حموی تربت حیدریه یا همان زاوه یکی از آبادی‌های نیشابور بوده که از ۲۲۰ روستا تشکیل شده بود، یاقوت حموی زاوه را پیش از حمله مغول اینگونه توصیف کرده‌است: و نیز در کتبی مانند حدودالعالم، مرآت البلدان، حبیب السیر، اخبار افراد بشر از این ولایت به آبادانی و رونق یاده شده و در تمامی این کتب بر ویران ساختن آن به دست مغول مطالبی موجود است. همچنین در سال ۷۴۳ هجری در این منطقه جنگی میان دولت شیعه مذهب سربداران و دولت سنی آل کورت درگرفت. این نبرد از آن رو که تأثیر سیاسی و ایدئولوژیکی گسترده‌ای در منطقه شرق کشور داشته‌است از اهمیت خاصی برخوردار است. جرقه جنگ زاوه قتل شیخ حسن جوری بود. از آثار تاریخی زاوه می‌توان به خانه ملا عباس تربتی اشاره کرد.
در مسلک اهل حق رازداری امری طبیعی محسوب می‌شد، حتی معلومات سنتی نیز، سینه به سینه به آیندگان انتقال میافت، و نمی‌بایست هرگز مورد نقد و مطالعه قرار گیرد. از نظر ملک‌جان سواد زمینه‌ساز تفکر، اسباب انضباط فکری، و واقع‌بینی است. از این رو با خرافات ناشی از بی‌سوادی در تعارض است. ملک‌جان، به گفته‌ی خود، تمام عمر، با «روحیه‌ی خرافاتی» و به دور از معنویت واقعی، در تعارض بوده‌است. او همواره سعی داشت تا از چارچوب آیین‌های ظاهری و تعصبات قومی سنتی فراتر رود و با از میان برداشتن خرافات، اعمال و رفتار قشری و تجدید اصول حقیقی، روح واقعی مرام اهل حق را آشکار کند. شخصیت معنوی ملک‌جان، سبب شد تا بتواند تغییرات مهمی در نحوه‌ی اجرای مراسم آیینی اهل حق که بر طبق سنت و تا آن زمان فقط در دست مردان بود، به‌وجود آورد. یکی از این تغییرات بسیار مهم اجازه‌ی اجرای مراسم آیینی توسط زنان بود.
شیخ جانی، فعالیتش تنها به عبادت و آموزش معنویات محدود نبود. با این که تقریباً هیچ‌گاه محیط زندگی و روستای خود را ترک نکرد، عملکردش در محیط اجتماعی‌اش، انقلابی بود. او برای بهبود شرایط زندگانی روستاییان تلاش بسیاری می‌کرد. از جمله در محیط روستایی زادگاهش اصلاحات فراوانی را باعث شد و نوآوری‌های بسیاری کرد: نیروی برق را به جیحون‌آباد آورد. در محیطی که دامداری و کشت غلات شکل ابتدایی داشت، شیوه‌های جدید کشاورزی را پایه‌گذاری کرد، و روستاییان را به کشت میوه و سبزیجات تشویق کرد. والدین را به فرستادن کودکان، به‌خصوص دخترانشان، به کلاس درس وادار کرد. مادران را ترغیب می‌کرد تا به دخترانشان به اندازه پسرانشان اهمیت بدهند، و پدرها را بر آن می‌داشت که ارث را به میزان مساوی بین دختران و پسرانشان تقسیم کنند. با وجود بیماری که در اواخر عمر به‌طور مداوم با آن دست به گریبان بود همواره به مشکلات روستاییان که گاه برای راهنمایی، گاه تسلای خاطر، گاه کمک مالی یا فکری به منزلش می‌آمدند رسیدگی می‌کرد.
خرگوش‌ها از اوایل قرن بیستم برای آزمایش درمان‌های سیفلیس استفاده می‌شدند. در دهه ۱۹۴۰ به عنوان بخشی از تحقیق در مورد روش‌های پیشگیری از سیفلیس، پنی سیلین به آنها تزریق شد. تقریباً در همان زمان، متخصصان پزشکی، از جمله جراح عمومی ایالات متحده، دکتر توماس پاران، برای افزایش دانش بیماری‌های مقاربتی و کشف گزینه‌های پیشگیری و درمان مناسب‌تر در انسان، اصرار داشت. این جستجو برای روش‌های جدید با شروع جنگ جهانی دوم قوی تر شد و حامیان بیشتری را به دست آورد. این تا حد زیادی به دلیل تلاش برای محافظت از نیروهای ارتش ایالات متحده در برابر عفونت‌های گسترده STDs مانند سوزاک، و همچنین رژیم دردناک پیشگیری که شامل تزریق یک پروتئین نقره به آلت تناسلی افراد بود، بود. در آن زمان، تخمین زده می‌شد که بیماری‌های مقاربتی بر ۳۵۰٫۰۰۰ سرباز تأثیر می‌گذارد، که معادل از بین بردن دو لشکر مسلح برای یک سال کامل است. هزینه این خسارات، که در آن زمان به حدود ۳۴ میلیون دلار می‌رسید، تحقیقات برای درمان‌های STD را به ویژه ضروری کرد.
دهرم سال (Dharamshalas Hindi: धर्मशाला) محراب مذهبی یا خانه استراحت برای زائران مذهبی است، که در درجه اول برای ایجاد هدف‌های مذهبی برای زائران یا به عنوان وقف مذهبی اعمار گردیده‌است. گاهی اوقات دهرم سال برای جوامع خاص بر اساس قومی، حرفه یا منطقه‌ای طبقه‌بندی شده ساخته شده‌است. در بعضی مذاهب طور خاص خانه مذهبی فقط برای مسافران مذهبی گفته می‌شود. این فرهنگ در مذاهب بودیسم هندی و چینائی و جیانیزم مروج است. دهرم در زبان هندی مذهب و سال آرامگاه یا استراحت گاه مذهبی را گویند؛ که مردم غرض فراه گرفتن رسوم مذهبی تربیه می‌شوند. همان‌طور که مسلمانان پس از سفر طولانی به مکه می‌روند. مذاهب بودیست نیز چنین محلات خیلی مشهور جالب و دیدنی دارند. قبلاً زمانیکه وسایل ترانسپورتی پیشرفته وجود نداشت مردم با استفاده از حیوانات سفر می‌نمودند. در میان راه مردم علاوه براینکه مدت استراحت کنند اتاق را غرض ادا نمودن رسوم مذهبی تخصیص دادند. درین محلات پیروان مذاهب مختلف نیز سکونت موقت اختیار می‌نمودند و آنها نیز بت‌های خودرا درین محل جا گزین می‌نمودند. و امروز به بزرگترین محلات تاریخی و مذهبی تبدیل گردیده‌است. در هندوستان هندو و سیک در دهرم سال خود عبادت را توسط موزیک می‌نمایند؛ که این آهنگها همه در مورد نیایش و ستایش بارگاه خداوند متعال می‌باشد. در شهر کابل مشهورترین دهرم سال اهل هنود دهرم سال تیره تنات است. بنا براصول و احترام به سایر ادیان افغانستان رئیس‌جمهور واعضای شورای وزیران سال یکبار در محفل این دهرم سال شرکت نموده ویکی از اراکین دولتی باید بیانیه ایراد نمایند.
خالد بن ولید بین سال‌های ۶۳۲ تا ۶۳۳ میلادی در طی جنگ‌هایی توانست حیره را تصرف کند. پس از تصرف حیره ابوبکر او را به شام روانه کرد و مثنی بن حارث شیبانی در عراق جایگزین او شد. با عزیمت خالد بیشتر شهرها و آبادی‌هایی که بتاراج عرب رفته بودند یا تن به پرداخت جزیه و خراج داده بودند، باز از فرمان اعراب سر فرو پیچیدند. رستم فرخزاد که در این زمان کسب قدرت کرده بود، دهقانان سواد را به دفع اعراب واداشت و به هر آبادی کسی را فرستاد تا مردم را بر عرب بشوراند. در سال ۶۳۴ میلادی بهمن جاذویه توسط رستم فرخزاد از تیسفون به‌همراه سپاه و فیل‌های جنگی به سواد اعزام شد؛ از آن سوی ابوعبیدبن مسعود ثقفی نیز در کرانهٔ غربی فرات در جایی به نام مروحه لشکرگاه زد. در آن محل بر روی فرات پلی واقع بود ابوعبید با لشکر خویش از آن پل گذشت و در طی جنگی سخت ابوعبید با حدود چهار هزار نفر از لشکریانش در این جنگ که جنگ پل نامیده می‌شود، کشته شدند و گروه باقی‌مانده فرار کردند. همچنین مثنی بن حارث شیبانی در این جنگ زخمی شد و چندی بعد در اثر همین زخم فوت کرد. بهمن جادویه می‌خواست تا فراریان را دنبال کند لیکن خبر رسید که در تیسفون باز اختلاف پدید آمده‌است از این رو بهمن راه تیسفون را در پیش گرفت.
برخی از مورخان نام او را مردانشاه و لقبش را ذوالحاجب آورده، و گفته‌اند: چون ابروان انبوهش را می‌بست تا بر چشمانش فرو نیفتند، به ذوالحاجب ملقب شد. اما این دلیل چندان قانع‌کننده نیست، زیرا ظاهراً در همان دوره کسان دیگری هم به ذوالحاجب و ذوالحاجبین نام بُردار بوده‌اند. نولدکه نوشته‌است که احتمالاً علت اینکه به چندین نفر لقب ذوالحاجب تعلق گرفته شاید به سبب مقام و عنوانی بوده‌است که در دستگاه ساسانیان داشته‌اند. نیز در اینکه مردانشاه و ذوالحاجب نام و لقب بهمن بوده‌است، با تکیه بر روایات مورخان مسلمان می‌توان تردید کرد، زیرا نه تنها طبری هیچ‌گاه او را مردانشاه نخوانده‌است، بلکه در برخی از گزارش‌ها مردانشاه و ذوالحاجب به مثابهٔ دوتن اما معاصر و همراه هم، مطرح شده‌اند. در بعضی از روایت‌ها نیز مردانشاه را ذوالحاجب یا ذوالحاجبین، ولی او را غیر از بهمن جاویه دانسته‌اند. همچنین طبری در روایتی مربوط به جنگ نهاوند آورده‌است که چون ذوالحاجب کشته شد، بهمن جادویه جای او را گرفت. باید توجه داشت که در گزارش‌های مربوط به فرماندهان و سپاهیانی که لقب ذولحجاب داشته‌اند، غلط دیده می‌شود.
همسایه‌های یک خانواده چهار نفری به سرپرستی پیرمردی به نام ملا، طی طوماری به سازمان بهزیستی خبر می‌دهند که ملا یازده سال است معصومه و زهرا، دو دختر نوجوانش را در خانه زندانی کرده است. سازمان بهزیستی ملا و همسر نابینایش را به همراه دخترها با خود می‌برد، و از پدر و مادر تعهد می‌گیرد که از این پس دخترانشان را زندانی نکنند. بچه‌ها با والدینشان به خانه برمی گردند؛ اما ملا که از شکایت و گزارش و عکس یکی از روزنامه‌ها به شدت عصبانی است، همچنان به معصومه و زهرا اجازه نمی‌دهد از منزل خارج شوند. خانم محمدی، مددکار سازمان بهزیستی که ادامه وضعیت پیشین را بر خانه حکمفرما می‌بیند، این بار ملا را که معتقد است طبق سنت‌های قدیمی آفتاب نباید روی دختر را ببیند، در خانه زندانی می‌کند و دو دختر را به داخل کوچه می‌فرستد. خانم محمدی یک اره آهن بر از همسایه‌ها قرض می‌گیرد و به ملا می‌دهد تا خود بعد از بریدن میله‌های آهنی در خانه، به حیاط راه پیدا کند. دخترها در کوچه با یک بستنی فروش نوجوان و یک بز برخورد می‌کند و پس از آن با پسر خردسال همسایه ـ که سرگرمی‌اش آویزان کردن یک سیب بسته به نخ از تراس طبقه اول خانه‌شان به داخل کوچه است ـ آشنا می‌شوند. پسربچه از ملا برای خرید سیب پول می‌گیرد و دخترها از مغازه میوه فروشی سیب می‌خرند. معصومه و زهرا در محله به دو دختر دیگر برمی‌خورند که در حال بازی کردن در خیابان هستند، و با آنها همراه می‌شوند. چهار دختر پس از مراجعه به یک دوره گرد ساعت فروش به خانه ملا برمی گردند تا از او برای خریدن ساعت پول بگیرند. اما پدر خانواده پشت میله‌ها گرفتار است و عصبی و خسته با خانم محمدی مشغول جربحث است. به پیشنهاد خانم محمدی، زهرا پس از تلاش فراوان موفق می‌شود کلید را داخل قفل در بچرخاند و پدر را آزاد کند. ملا دست دو دخترش را می‌گیرد و با همدیگر از خانه بیرون می‌روند. مادر پیر و نابینای خانواده نیز در حالی که به دنبال دیگر اعضای خانواده می‌گردد، وارد کوچه می‌شود و با سیب آویزان پسربچه همسایه از تراس طبقه اول برخورد می‌کند.
زنبور قلیایی از خانواده halictidaeکه از آن در آمریکا برای گرده افشانی مزارع یونجه به‌طور مؤثر استفاده می‌شود و پرورش آن به صورت یک شغل درامده‌است.این زنبور به‌طور انفرادی در خاک زندگی می‌کند ولی تمایل دارد که لانه خود را در نزدیک یکدیگر بنادر خاک‌های خاک شور و خاک قلیایی بنا کنند. جثه این زنبور به اندازه جثهٔ زنبور عسل معمولی است ورنگ آن سیاه ودارای نوارهای عرضی بر روی شکم است.این زنبور به‌طور گروهی در مجاورت یکدیگر اقدام به ساختن لانه‌های انفرادی می‌کنند به‌طوری‌که گاهی در یک سطح حدود ۲۰۰متر مربعی تا ۱۰۰ هزار لانه انفرادی توسط اجتماعی از این زنبور ایجاد می‌شود لانهٔ این زنبورها دهانه‌ای به قطر یک مداد و عمق ۱۰ تا ۲۵ سانتی متر دارد. این زنبور دیواره‌های لانه و سطح خاک اطراف آن را با بزاق خود محکم و صاف می‌کند ومقداری گرده گل آغشته به شهد را در ته آن قرار می‌دهد و سپس تخم خود را در انتهای مجرای لانه وروی کاغذ میگذارد واین تخم در اواخر بهار تا اوایل تابستان به نوزاد تبدیل می‌شنود دوره جنینی تخم ۳ روزو مدت رشد لارو ۸روز است لارو کامل ۱۰ ماه به صورت لارو میماند که بیشتر این مدت را در حالت خواب زمستانه‌است.پس از ۱۰ ماه لارو به شفیره تبدیل می‌شود وشفیره پس از حدود ۱۴ روز به حشره بالغ تبدیل می‌شود اما طول عمر حشره بالغ فقط چند روز است.حشره ماده در حین لانه سازسی جفت گیری می‌کند.این حشره ۱۵ تا ۲۰ لانه میسازد و پس از اتمام هر لانه و قرار دادن غذا و تخم در آن درب آن را میبنددودیگر به آن توجه نخواهد کرد غذای زنبور قلیایی شهد و گرده یونجه تشکیل می‌شود که ضمن جمع‌آوری غذا به‌طور مؤثر میزبان خود را یعنی گیاه یونجه را گرد افشانی می‌کند این حشره ممکن است به سراغ گیاهان دیگر نیز برود ولی گرده افشانی سایر گیاهان توسط آ«قابل توجه نیست.
تصور بر این بود که لارس (لارها) بر تمامی وقایعی که در درون مرزها رخ می‌دهد، ناظرند و بر این وقایع قدرت اعمال نفوذ دارند و قادرند بر هر نقطه و هر عملکردی تأثیرشان را بگذارند. مجسمه‌های خانگی لارس، در طی وعده‌های غذایی هر خانواده بر سر میز یا سفره غذا قرار داده می‌شدند، و به نظر می‌رسید که حضور لارس، و پرستش و طلب برکت از آنان در تمامی فعالیت‌ها و اقدامات مهم هر خانواده مورد نیاز بود. بر اساس نتایج برخی از پژوهش‌های باستانی (و همینطور برخی از پژوهش‌های مدرن)، لارس (لارها)، جزو مقوله و طبقه خدایان خانوار (ایزدان خانوادگی) قرار می‌گیرند. نویسندگان رومی گاهی اوقات این خدایان را با خدایان اجدادی، خدایان خانگی و فامیلی و خانوادگی و همینطور خدایان اجاق یا آتشدان خانگی [=خدایان مرتبط با وستا] یکسان شناسایی کرده و در یک گروه قرار داده‌اند. در مقایسه با خدایان بزرگ روم، گستره فرمانروایی و میزان قدرت و نفوذ لارس محدود شده بود، اما با این وجود این ایزدان (لارها)، پدیده‌هایی با اهمیت در آیین‌های پرستش روم باستان به‌شمار می‌آمدند: با مقایسه شباهت میان کلمات، گروهی از خدایان خانگی روم (که لارس یا همان لارها جزو آن‌ها قرار می‌گیرند)، می‌توانند شرح دهنده همان مفهومی‌باشند که به تعبیر "لارِم" بازمی گردد.
به افتخار لارس (لارها) جشن‌ها و آیین‌ها و مناسک مخصوصی در شماری از جشنواره‌های ملی و عمومی برگزار می‌شد. برخی از این جشن‌ها و آیین‌ها تمام و کمال در هر ویسی یا ویکی(مناطق یا بخش‌های سیاسی) حفظ گردیده‌است. جشن مربوط به چهار راه‌ها (محل تلاقی جاده‌ها) یا مرزها یکی از این جشن‌ها و آیین‌ها بود که در زیارتگاه یا معبدی که توسط سرویوس تولیوس بنیان‌گذاری شده بود، برگزار می‌شد و بر مسائل مذهبی، و همینطور بر زندگی اجتماعی و سیاسی و موضوعات محلی، در اکثریت جوامع پلبیان نظارت داشت. مقامات اداری معبد که در برگزاری این آیین‌ها سهم داشتند و شامل مردمان آزاد و بردگان می‌شدند، به استثنای مقاماتی که بخاطر وضعیت یا اموالشان اغلب دارای صلاحیت مذهبی یا اداری و مذهبی در این زمینه بودند، از این روند حذف گردیدند. این آیین‌ها یا مناسک و جشن‌ها یا جشتواره‌های اجتماعی، در جریان تصفیه‌ها و اصلاحات آگوستی[که توسط امپراتور آگوستوس صورت گرفت]، همراه با اصلاحات مذهبی، و همینطور اصلاحات اجتماعی و سیاسی دستخوش تغییرات و اصلاحاتی گردیدند. آیین‌های پرستش لارس در خانواده‌ها و جوامع رومی، دست کم تا قرن چهارم میلادی دوام داشت.
در تفاسیر واژه شناسانه و موارد مربوط به ریشه لغات، منشاء و ریشه پناتس را باید در اسامی خدایانی جستجو کرد که دارای نقش قیمومت یا سرپرستی بر انبارها و ذخایر آذوقه بوده‌اند. اساساً لغت پنوس penus در زبان لاتین به بخشی از اندرونی منازل اطلاق می‌شده‌است که در آنجا که در آن مواد غذایی خانوار، و مواردی همچون شراب، روغن، و دیگر منابع ذخیره و نگهداری می‌شده‌اند. سیسرو در همین ارتباط مکانی را در داخل منازل رومیان شرح داده‌است که آن مکان نیز توسط شاعران پنترالیس نامیده می‌شده‌است. در قرن دوم میلادی نیز، فستوس که یکی از متخصصان نامدار دستور زبان بوده، از پنوس تعریفی ارائه نموده‌است، که بر طبق آن تعریف، پنوس به «مخفی‌ترین و مستورترین نقطه یا محل در حرم ایزدبانو وستا اطلاق می‌شود که توسط پرده‌ها احاطه شده‌است.» ماکروبیوس هم، طی یک گزارش از منظر دینی و مرتبط با الهیات، از وارّو سخن گفته که طی آن به واژه پناتس و مفهوم پنتیوس اشاره شده‌است: