Maani/Wikipedia-Persian-Context-3.3k huggingface dataset:
بحث در مورد آنچه باید یک بنیاد علمی و مهندسی قابل قبول برای پیشبرد ترفندهای دفع زباله‌های رادیواکتیو باشد تشکیل می‌شود. هستند کسانی که استدلال کرده‌اند، بر اساس نمونه‌های شبیه‌سازی ژئوشیمیایی پیچیده، که امتناع از کنترل مواد رادیواکتیو به فرایندهای ژئهیدرولوژیکی در بسته شدن مخزن یک خطر قابل قبول است. آنها معتقدند که به اصطلاح «آنالوگهای طبیعی» حرکت زیر زمینی رادیونوکلئیدها را مهار می‌کند، و دفع زباله‌های رادیواکتیو در سازندهای زمین‌شناسی پایدار را غیر ضروری می‌کند. با این حال، نمونه‌های موجود از این فرایندها به صورت تجربی کم تعریف شده‌اند: به دلیل ماهیت زیر زمینی چنین فرایندهای موجود در سازندهای زمین‌شناسی جامد، صحت نمونه‌های شبیه‌سازی رایانه با مشاهده تجربی تأیید نشده‌است، مطمئناً در دوره‌های زمانی معادل با نیمه عمر کشنده زباله‌های پرتوزا سطح بالا. از طرف دیگر، برخی اصرار دارند که مخازن ژئولوژیک ژرف در سازندهای زمین‌شناسی پایدار ضروری است. برنامه‌های مدیریت ملی کشورهای مختلف رویکردهای مختلفی را برای حل این بحث نشان می‌دهد.
قانون سیاست زباله هسته ای سال ۱۹۸۲ برنامه ای برای ساخت مخزن دائمی و زیرزمینی برای زباله‌های رادیواکتیوی با سطح بالا تا اواسط دهه ۱۹۹۰ ایجاد کرد و مقداری از ذخیره موقت زباله‌ها، از جمله سوخت مصرف شده از ۱۰۴ رآکتور هسته ای غیرنظامی را تولید کرد. حدود ۱۹٫۴٪ برق در آنجا. ایالات متحده در آوریل ۲۰۰۸ حدود ۵۶۰۰۰ تن سوخت مصرفی و ۲۰٫۰۰۰ قوطی پسماند جامد مرتبط با دفاع داشت و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۵ این رقم به ۱۱۹٫۰۰۰ تن افزایش یابد. ایالات متحده تصمیم به مخزن زباله‌های هسته ای کوه یوکا گرفت که مخزن نهایی در کوه یوکا در نوادا بود، اما این پروژه با مخالفت گسترده‌ای روبرو شد که برخی از نگرانی‌های اصلی انتقال مسافت طولانی از زباله‌ها از سراسر ایالات متحده به این سایت است. حوادث و عدم قطعیت موفقیت در جداسازی زباله‌های هسته ای از محیط انسانی در ابدیت. کوه یوکا با ظرفیت ۷۰٫۰۰۰ تن زباله رادیواکتیو ، انتظار می‌رود در سال ۲۰۱۷ افتتاح شود. با این حال، دولت اوباما استفاده از این سایت را در پیشنهاد بودجه فدرال ایالات متحده در سال ۲۰۰۹، که تمام بودجه به جز آنچه برای پاسخ به سوالات کمسیون تنظیم مقررات هسته ای لازم است، حذف کرد، «در حالی که دولت استراتژی جدیدی را برای دفع زباله‌های هسته ای ترسیم می‌کند»، حذف کرد. در ۵ مارس ۲۰۰۹، استیون چو، وزیر انرژی، در جلسه سنا گفت: «سایت کوه یوکا دیگر به عنوان گزینه ای برای ذخیره زباله‌های رآکتور مشاهده نمی‌شود.» با شروع از سال ۱۹۹۹، زباله‌های هسته ای ناشی از نظامی در کارخانه خلبان زباله‌های جدا شده در نیومکزیکو وارد می‌شوند.
حسین دهلوی (زادهٔ ۱۳۰۶ – درگذشتهٔ ۱۳۹۸) موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اهل ایران بود. او نواختن ویلن را نزد ابوالحسن صبا فراگرفت و در هنرستان عالی موسیقی از آموزش‌های حسین ناصحی و «هایمو تویبرو» و پس از آن، توماس کریستین داوید بهره‌مند شد. باله بیژن و منیژه و «سبکبال» از پرآوازه‌ترین آثار او محسوب می‌شوند. دهلوی پس از درگذشت ابوالحسن صبا، در سال ۱۳۳۶ رهبری ارکستر شماره یک اداره هنرهای زیبا که بعداً «ارکستر صبا» نامیده شد را به عهده گرفت. او در سال ۱۳۴۱ به ریاست هنرستان موسیقی ملی برگزیده شد و تا فروردین ۱۳۵۰ این سمت را عهده‌دار بود. در نوزدهمین دورهٔ انتخاب کتاب سال در سال ۱۳۷۹ کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» نوشته حسین دهلوی، برنده جایزه کتاب سال شد. او همچنین در سومین همایش چهره‌های ماندگار در سال ۱۳۸۲ به عنوان «چهره ماندگار» معرفی شد. حسین دهلوی در ۲۳ مهر ۱۳۹۸ در سن ۹۲ سالگی در بیمارستان دکتر شریعتی تهران درگذشت.حسین تهرانی (زادهٔ ۱۲۹۰ – درگذشتهٔ ۱۳۵۲) نوازندهٔ نامدار تمبک و موسیقی‌دان ایرانی بود. و از کودکی به موسیقی گرایش داشت و نزد حسین‌خان اسماعیل‌زاده آموزش دید. وی از آموزش‌های هنرمندانی نظیر: رضا روانبخش، مهدی قیاسی، کنگرلو و ابوالحسن صبا بهره‌مند شد. او در سال نخست تأسیس رادیو تهران در آن سازمان به فعالیت پرداخت و در سال ۱۳۲۳ به مدرسهٔ موسیقی علی‌نقی وزیری راه یافت و تدریس تمبک را در آن مدرسه به عهده گرفت و کار خود را تا سال ۱۳۲۸ که هنرستان موسیقی ملی به همت روح‌الله خالقی آغاز به کار کرد، ادامه داد. وی برای نخستین بار دست به ایجاد "گروه تمبک" زد و برای آن‌ها قطعاتی را تنظیم نمود. حسین تهرانی در ۶ اسفند ۱۳۵۲ در تهران درگذشت.
تاریخ آگوستین می‌گوید که سپتیمیوس سوروس یک سیاستمدار و فرمانده رومی پس از مرگ همسر اول خود در حدود ۱۸۵، پیشگویی زنی را در سوریه شنید که با یک امپراتور ازدواج می‌کرد و فرزندانش امپراتوران آینده روم هستند. بنابراین سوروس او را به‌عنوان همسر خود جستجو کرد. این زن دومنا بود. باسیانوس در اواخر سال ۱۸۶ پیشنهاد ازدواج سوروس را پذیرفت و در تابستان سال ۱۸۷ این زوج در لوگدونوم (لیون امروزی فرانسه) ازدواج کردند که سوروس فرماندار آن بود. این ازدواج یو خوشبختی بسیار بود و سوروس دومنا و نظرات سیاسی او را دوست داشت و مورد توجه قرار می‌داد و همیشه به توصیه‌های همسر زیبای جدید خود متکی بود. دومنا با استفاده از استعداد خود در حروف و فلسفه "عالی ترین شهرت" را به دست آورد. او دو پسر آنها، لوسیوس سپتیمیوس باسیانوس (کاراکالا) را در سال ۱۸۸ در لوگدونوم و پوبلیوس سپتیمیوس گتا را سال بعد در رم به دنیا آورد، فاصله سنی بین فرزندان ۱۳ ماه بود.
تولد دو پسر برای سپتیمیوس پس از یک ازدواج موفق، یک خوشبختی بود، و باعث شد دومنا را در محبت‌های او افزایش دهد. البته زیبایی دومنا (پرتره‌های زیباش هنوز وجود دارد) و زیرکی آشکار در علایق او بدون شک به تأمین محبت بی پایان شوهرش کمک کرد. این که آیا ستاره ها در سرنوشت بعدی آن دو نقش داشتند یا خیر (هر دو مدبر فکر می‌کردند)، در واقع حرفه سپتیمیوس پس از ازدواج با دومنا به سرعت و به طور چشمگیری پیشرفت کرد. پس از گال، سپتیمیوس به‌عنوان قائم مقام در سیسیل خدمت کرد، جایی که خوشبختانه از اتهام گرفتن طالع بینی امپراتور کومودوس تبرئه شد، اگرچه به احتمال زیاد گناهکار بود. اگر او به‌دلیل این جنایت محکوم می‌شد، سپتیمیوس با مشکل جدی روبرو می‌شد، زیرا مشورت با فال امپراتور یک جرم بزرگ محسوب می‌شد، فرض بر این بود که اگر کسی چنین کرد، قصد خیانت داشت. علیرغم سوءظن سپتیمیوس در سیسیل، امپراتور کومودوس او را به‌عنوان یکی از کنسول‌های روم در سال ۱۹۰ معرفی کرد - افتخاری والا، حتی اگر سپتیمیوس در آن سال سابقه ۲۴ همکار کنسولی داشت. بعداً کومودوس مجدداً اعتماد خود را به سپتیمیوس نشان داد و فرماندهی نظامی بسیار معتبری را در امتداد مرز استراتژیک پانون (دانوبی) به او داد. سپتیمیوس از ۱۹۱ تا ۱۹۳ در آنجا ماند و به همین دلیل از جریان خونخواهی سیاسی که رم در آن دوره می‌دانست حذف شد. جولیا دومنا و پسرانش سپتیمیوس را از گال، سیسیل، رم و پانونیا همراهی می‌کردند، و در این سالها دومنا خود را به‌عنوان مشاور و محرم سپتیمیوس معرفی کرد، که ذهن و زیرکی او برای حرفه او بسیار مهمتر و ارزشمندتر از جذابیت‌های جسمی او بود.
فرماندهی پننیون سپتیمیوس نه تنها او را در یک دوره سخت دور کرد، بلکه او را در موقعیت بسیار مطلوبی قرار داد وقتی که کومودوس بی وارث در آخرین روز سال ۱۹۲‌ ترور شد. نامزدی برای تاج و تخت امپراتوری در واقع، او در ابتدا از ادعاهای امپراتوری پرتیناکس، یک دوست قدیمی و خیرخواه، حمایت کرد. پرتیناکس متولد طبقه پایین جامعه روم بود اما در بین نخبگان سیاسی روم محبوب بود و به‌عنوان فردی با استعداد شناخته می‌شد. با این حال، شهرت و حیثیت او زمانی که بحران مالی او را مجبور به اعمال تدابیر ریاضتی بر گارد پرتوریایی رم، تنها سپاه نظامی مستقر در نزدیکی رم کرد، چندان برای او مفید نبود. در نتیجه، عناصر این واحد نظامی که چندان خوشایند نبود، بر علیه پرتیناکس طغیان کردند و با سیصد نفر وارد کاخ سلطنتی شدند و پس از حدود سه ماه فرمانروایی، او را در مارس ۱۹۳ کشتند و سر او را بریده و به اردوگاه آوردند.
پس از این خیانت، رهبران گارد پرتوریان جنایت خود را با واژه قرار دادن حراج تاج و تخت افزایش دادند. با یک مبلغ شاهانه، یک اشراف زاده رومی دیدیوس جولیانوس به طور مختصر تاج و تخت را در اختیار داشت، اما هنگامی که ارتشهای مرزنشین از رفتار ننگین گارد مطلع شدند، واکنش خشونت آمیزی نشان دادند. سه ارتش فرماندهان مربوط خود را به‌عنوان امپراتور مورد استقبال قرار دادند: لژیون‌های پانونیا از سپتیمیوس حمایت کردند. بریتانیا، کلودیوس آلبینوس؛ و سوریه، پسنیوس نیگر را به‌عنوان امپراتور معرفی کرد. سپتیمیوس، با این حال، نزدیکترین به رم بود و در جنگ‌های داخلی پس از آن به او کمک کرد. او با توصیه جولیا دومنا به سرعت به رم رفت و در آنجا حمایت جولیانوس در مقابل نیروی برتر سپتیوموس و سرعت آن نابود شد. قبل از اینکه سپتیمیوس حتی به رم برسد، جولیانوس به امید کاهش کشتار مورد انتظار کشته شد. سپتیمیوس در این هنگام از ثروت همسر خود نیز بهرمند شد و توانست با دادن رشوه به بخشی از گارد پرتورین و دادن هدایایی به مردم طرفداری آنها را بدست آورد، و هنگامی که در رم بود، مقام خود را توسط سنا و مردم تایید کرد: از این پس او آگوستوس (امپراتور) بود. دومنا به‌عنوان آگوستا (امپراتریس) رسماً در کنار او سلطنت کرد. گارد پرتورین همانطور که وجود داشت توسط سپتیمیوس منحل و متعاقباً اصلاح شد.
پس از تمام شدن جنگ داخلی، دومنا در زمان حمله به امپراتوری اشکانی در سالهای ۱۹۷ تا ۹۸ در کنار سپتیمیوس باقی ماند (جایی که با پیروزی، کاراکالا را آگوستوس و گتا سزار را اعلام کرد). این احتمال وجود دارد که او بوده که سپتمیوس را راضی کرد تا دو پسرش را قبل از بزرگسالی به قدرت برسانند تا در آینده مشکلی به وجود نیایید و آنها بتوانند با مدیریت قدرت آشنا شوند. او همچنین در زمان حضور سوروس در سوریه در سالهای ۱۹۸ تا ۹۹ و مصر در سالهای ۱۹۹ تا ۲۰۰ به همراه او بود. وقتی در سالهای ۲۰۰ تا ۲۰۲ به سوریه بازگشت؛ هنگامی که او در ۲۰۲ به رم رفت؛ هنگامی که او در سال ۲۰۳ به زادگاه خود و غرب در آفریقا سفر کرد. هنگام اقامت در ایتالیا از ۲۰۳ تا ۲۰۸؛ و هنگامی که او در بریتانیا بین سالهای ۲۰۸ تا ۲۱۱ مبارزه کرد، دومنا در کنار شوهرش بود. اما نفوذ فوق‌العاده دومنا بر شوهرش بدون چالش نبود. به طور خاص، یکی از دوستان صمیمی شوهرش به نام گایوس فولویوس پلوتیانوس برای مدتی اعتماد بدون چالش و کامل سپتیمیوس را جلب کرد و داشتن آن، تمام تلاش خود را برای تضعیف تأثیر دومنا بر سپتیمیوس انجام داد تا بتواند کنترل بی عیب خود را بر امپراتور به راحتی و بدون موانع اعمال کند.
مورخ کاسیوس دیو، که شاهدان زندگی دربار جولیا دومنا بود، می‌گوید که پلوتیانوس در رفتار خود تجسس هایی بیشتر انجام داده است، خادمان و حتی زنان نجیب زاده نزدیک به امپراتریس را شکنجه کرده است تا علیه او شواهد به دست آورد، اما به نتیجه‌ای نرسید. او سرانجام با متهم کردن دومنا به توطئه علیه شوهرش اوج جنگ را با دومنا راه انداخت. اگرچه جولیا هرگز به خاطر این جنایات محکوم نشد (بر اساس قوانین آگوستوس، بی احترامی به امپراتریس برابر خیانت بود و مجازات اعدام داشت.) با این حال دومنا مجبور به پس زمینه شد. میزان تسلط پلوتیانوس در ۲۰۰ میلادی نشان داده شد که دخترش فولویا پلوتیلا با پسر ۱۲ ساله جولیا کاراکالا نامزد شد. جولیا باید از این تحولات بسیار ناراحت شده باشد و وقتی از عروسی بسیار شلوغ آنها در سال ۲۰۲ بعنوان بخشی از مراسم جشن دهمین سالگرد سلطنت سوروس به‌عنوان امپراتور تجلیل شد، منزجر شد. جهیزیه پلوتیلا پنجاه برابر بیشتر از شاهزاده خانم ها توصیف شد. برابر با ثروتی که نیمی از پایتخت (رم) را می‌توان خرید. گفته می‌شود مهریه که برای پلوتیلا در نظر گرفته شد ۸ برابر جهیزیه او بود.
پس از مرگ پلوتیانوس، دخترش پلوتیلا از عنوان اگوستا برکنار شده و بلافاصله به همراه برادرش به سیسیل در جنوب ایتالیا تبعید شد و شش سال بعد به دستور کاراکالا اعدام شد. دو نفر جایگزین پلوتیانوس به‌عنوان فرماندهان گارد شدند و به‌عنوان فرماندهان مشترک خدمت می‌کردند. یکی از آنها وکیلی بود به نام پاپینیان، یک سوری و با جولیا دومنا خویشاوند بود، پاپینیان معتبرترین حقوقدان تاریخ روم بود، و متحد جولیا دومنا بود. نظام حقوقی که تحت امپراتوری روم ایجاد شد، شاید ماندگارترین سهم آن در تمدن باشد. سیستم‌های حقوقی مدرن بر اساس اصول آن ایجاد شده اند که عمدتاً در زمان و بلافاصله پس از سلطنت سپتمیوس و جولیا دومنا ایجاد شده است. پاپینیان مسئول پیشرفت‌های فوق العاده بود. او و دو شاگردش، اولپیان (همچنین سوری) و پائولوس، آنقدر درخشان و گسترده نوشتند که وقتی امپراتور بیزانس قرن ششم، ژوستینین اول، دستور کدگذاری قوانین روم را داد، نوشته‌های این سه مرد بیش از نیمی از اسناد را شامل می‌شد.
علیرغم امیدهای سوروس و دومنا، اقامت در بریتانیا هیچ کاری برای بهبود روابط بین پسرانشان انجام نداد. در حال حاضر در اواسط دهه شصت، سوروس از نقرس رنج می‌برد، بعلاوه عوارض آبله، که چند سال قبل در مصر به آن مبتلا شده بود. پاهایش آنقدر فلج شده بود که ایستادن برایش مشکل بود و مجبور شد خادمان او را در بستر حمل کنند. در سال ۲۰۹، شاید در تلاش برای محافظت از گتا در برابر برادرش پس از رفتن وی، سوروس احتمالا با خواست دومنا پسر کوچک خود را به درجه آگوستوس (امپراتور) رساند. این بدان معناست که هر دو پسرش به‌عنوان امپراتور ارتقا یافته اند. چنین ترتیبی بی سابقه نبود: سوروس قبلاً دوازده سال با کاراکالا مشترک سلطنت کرد و مارکوس اورلیوس با لوسیوس وروس و بعداً با پسرش کومودوس امپراتور مشترک بود. با این حال، این جفت ها دوستانه بوده اند، با یک شریک بسیار بزرگتر و مشخصاً مسئول که کاملا ناظر امور اداری و نظامی بود. ناامیدی کاراکالا باید مشخص باشد. داستانهایی وجود داشت که او سعی کرد هر دو سوروس و گتا را از بین ببرد. احتمالا جولیا از این واقع ها خبر داشته و مانع می‌شده.
با وقوع حوادث خونین از ترور گتا، کاراکالا به استعدادها، تجربیات و ارتباطات قوی دومنا احتیاج داشت و بنابراین با افتخارات بیشتر و قدرت واقعی در دولت خود ادامه حمایت او را خریداری کرد. بدین ترتیب دومنا به "مادر سنا"، "مادر میهن" و "مادر ملت روم" تبدیل شد، که در کل باعث شد عملکرد مادرانه خود را به‌عنوان محافظ از پسرش و سلسله به امپراتوری گسترش دهد و عنوان ("mater imperii") "مادر امپراتوری" را کسب کند. حتی کاراکالا مهمترین سمت اداری و مدنی را به او داد و او را به‌عنوان مدیر ارتباطات، مکاتبات و دادخواست‌های رسمی فراوان خود به کار گرفت، که در آن سمت دومنا تعیین می‌کرد که چه نامه‌ها و درخواست هایی باید به گوش امپراتور برسد و کدام یک نباید و کسی بود که تصمیم گرفت چه کسی می‌تواند با امپراتور صحبت کند و چه کسی نمی تواند. به‌عنوان یک دروازه بان که کنترل کامل دسترسی به کاراکالا را به راحتی کنترل می‌کرد، دومنا در موقعیتی بود که می‌توانست سیاست امپراتوری را تحت‌تأثیر قرار دهد. او که نقش نخست وزیر را ایفا می‌کرد و با هدایت صدارت امپراتوری؛ نظارت بر کلیه دخل و خرج امپراتوری و مسئولیت عزل‌ها، انتصابات، پاداش‌ها، پذیرش سفیران خارجی و هیئت سناتوری و غیر مسائل مهم را برعهده داشت و هر فرمانی نام او را داشت. کاراکالا همچنین نام او را در استنادات مجلس سنا ذکر کرد و بنابراین مادر خود را به‌عنوان شریک در قدرت خود معرفی کرد. به همین ترتیب، کسانی که آرزو می‌کردند تجارتشان به چشم امپراتور جدید خوب بیاید، پس باید در کنار دومنا و در چشم او خوب باقی بمانند، زیرا امپراتور توجه‌ای به افراد غیر نظامی نداشت و کار اداری را خسته کننده می‌دانست و بیشتر وقت خود را با ارتش می‌گذراند.
دومنا همچنین به پسرش در مورد مسائل مالی مشاوره می‌داد، و در این مقام، او را اغلب به‌دلیل هدر دادن درآمدهای امپراتوری و حتی بیشتر درباره اقدامات نامطبوعی که بنا به ضرورت باید انجام می‌شد تا بتواند پرداخت بدهی مالی را دنبال کند، مرتباً سرزنش کرد و حتی چند بار روی پسرش دست بلند کرد. او که از افزایش بودجه سربازان ناراضی بود، چندین بار در دید عموم پسرش را مواخذه می‌کرد و کاراکالا در یکی از صحبت ها به شمشیر خود اشاره کرد و به او گفت: "روحیه بالا مادر؛ شاد باشید؟ اگر ما این را داشته باشیم ثروت را داریم، شما خود را نگران نکنید". این واقعیت که دومنا می‌توانست چنین کاری را در جلوی چشمان همه در امنیت با پسرش کند و جایگاه و موقعیت خود را در دربار پسر حساس و مشکوک خود حفظ کند، گواهی بر ارزشمند بودن فراوان وی برای سلطنت کاراکالا است. ظاهراً صلاحیت او در وظایفش که بیش از حد پرمشغله بود بیش از هر وزن دلخوری بود که کاراکالا برای استفاده از این صلاحیت مجبور بود تحمل کند.
بدین ترتیب ، دومنا به‌عنوان نخست وزیر، برنامه ریز کارهای روزمره، دروازه بان و مسئول مهر امپراتور برای چندین سال به کاراکالا خدمت کرد. او که به قدرت بی سابقه‌ای دست یافته بود، زیرا امپراتور نسبت به وظایف خود بی علاقه بود و منافع نظامی خود را دنبال می‌کرد، و عمدتاً غایب بود و بنابراین بیشتر بار و مسئولیت امپراتوری بر عهده دومنا بود، و به‌عنوان بانفوذترین، مخوف ترین و قدرتمندترین زن امپراتوری سلطنت می‌کرد. او همچنین دربار امپراتوری و همراهان و کارمندان سلطنتی، گارد پرتورین و فرمانده نیروهای محافظ جداگانه خود را داشت، جایگاهی که فقط متعلق به امپراتور بود. (کاراکالا همچنین ازدواج نکرد. همسر اول او دختر رقیب قدرتمند و منفور دومنا، پلاوتیانوس بود که برخلاف میلش مجبور به ازدواج شد. با این حال، وقتی پلاوتیانوس از فضل افتاد، کاراکالا خود را از شر همسر ناخواسته خود خلاص کرد، بعد در زمان سلطنت تک‌نفره کاراکالا بخاطر نبود یک ملکه، خود دومنا این موقعیت را همچنان برعهده داشت و بیش از هر زمان دیگر قدرتمند شد.)
در دوران سلطنت پسرش، دومنا، یک نیروی سیاسی مهیب با حضور رسمی و نمایان که باید در دربار کاراکالا حساب شود، اما در کنار مسائل سیاسی، علاقه خود را به امور فکری و فرهنگی نیز حفظ کرد. با این وجود، در بین سالهای ۲۱۳ تا ۲۱۷، هر دو؛ کاراکالا و جولیا، رم را ترک کردند و به مناطق شمالی (مرزهای آلمانی و بربرهای شمال بالکان) لشکرکشی کردند، هرچند خود دومنا در نیمه‌های ۲۱۳ به نیکومدیا سفر کرد و خود را مشغول کار دولتی کرد و همه گزارش‌ها، دادخواست‌ها و مکاتبات فراوان در روز از سراسر امپراتوری تحت نظارت و رسیدگی او دریافت و حل می‌شد و فقط مواردی اندک که بسیار حیاتی و فوری بود و گهگاهی اتفاق می‌افتاد به طور استثنائی به کاراکالا رسانده شد. او نه تنها بخش اعظم رتق و فتق امورات دولتی و مملکت را بر عهده گرفته بود، بلکه اشراف‌زادگان نیز «از او فرمان می‌گرفتند، سکه‌ها و کتیبه‌ها با نام و تصویر او و امپراتور زده شده و به نمایش گذاشته می‌شد، و عرایض و مراسلات سلطنتی ... ممهور به امضای او بود و هر فرمان امپراتور به ارتش، سنا و ایالات نام او را کنار نام امپراتور داشت.»، بنابراین کاراکالا با وقتی آزاد در طول چهار سال لشکرکشی گسترده در اروپای مرکزی و شرقی و خاور نزدیک، تمام وقت خود را با ارتش می‌گذراند. اما همه چیز به سرعت تغییر می‌کند. کاراکالا آرزوی فتح امپراتوری اشکانی را داشت، دومنا کاراکالا را تا انطاکیه همراهی کرد، در آنجا دومنا دفترخانه خود و دربار امپراتوری را تأسیس کرده و به مدیریت امپراتوری ادامه داد و کاراکالا دستور داد تا به همه امورات رسیدگی کند و فقط مواردی اندک؛ یک پرونده یا هشداری مربوط به خیانت که بسیار فوری و حیاتی باشد را به اطلاعش برساند، بنابراین کاراکالا به مرز رفت و آمد جنگهای خود را آغاز کرد. او در سال ۲۱۶ با استفاده از پیشنهاد ازدواج به دختر پادشاه اشکانی به‌عنوان کِیسوس بللی (بهانهٔ جنگ) عمل کرد. هر چند پادشاه اشکانی ابتدا پیشنهاد رو رد کرد؛ اما بعد برای اتحاد دو امپراتوری با ازدواج موافقت کرد، اما پس از ورود کاراکالا به جشن عروسی معروف به ("عروسی خونین")، به طور ناجوان مردانه به لشکر خود دستور حمله داد و اشکانیان بی اسلحه را قتل عام کرد، این اقدام جنگ را آغاز کرد. نیروهای وی بعد از قتل عام در عروسی و قبل از عقب نشینی به آسیای صغیر، در مناطق شمالی امپراتوری اشکانی نیز یک لشکرکشی را انجام دادند.
با نگاهی به گذشته، کاراکالا باید دومنا را در کنار خود حفظ می‌کرد، زیرا اگرچه ممکن است (همانطور که تصدیق می‌شود) زیرکی او را به ارث برده باشد، اما کاراکالا به وضوح نه توانایی نظامی پدر و نه خوش شانسی او را به ارث بود و بنابراین برای حفظ روحیه ارتش خود، باید از تجربیات مادرش استفاده می‌کرد و از محبوبیت خاص او در بین نظامیان که با عنوان قابل توجهی یعنی "مادر اردوگاه" مفتخر بود بهرمند می‌شد. اما خودسری کاراکالا و مبارزات طولانی مدت، ارتش را خسته کرد و بدون موفقیت روحیه ارتش کاسته شد. با بدتر شدن روحیه ارتش، کاراکالا به‌دلیل عدم موفقیت خود به دنبال بزهای قربانی بود. کاندیدای اصلی برای نقش قربانی، فرمانده ارشد گارد پرتورین، ماکرینوس، سوارکاری، که علی‌رغم موقعیت میانی خود، دارای آرزوهای سیاسی بود. هرچند که اینها هر چه بوده اند، او فرصت کمی برای بهره برداری از ناکامی‌های کاراکالا داشته است. وقتی زمان تصمیم گیری قاطع فرا رسید، ماکرینوس احتمالاً این کار را بیشتر از طریق حفظ جان خود انجام داد تا از روی جاه طلبی برای تصاحب تاج و تخت. در درباری که با سوءظن و اشاره انگشت همراه بود، ظاهراً دو نامه در مورد "بی وفایی" ماکرینوس به امپراتور ظاهر شد. یکی اول به دومنا در انطاکیه رفت، در حالی که دیگری ظاهراً برای خود کاراکالا در نظر گرفته شده بود.
اکنون برای دومنا که شوهر و پسرانش همه مرده اند، با خبر قتل کاراکالا برای مدت کوتاهی در انطاکیه سست شد، اما از تسلیم نفوذ سیاسی قدرتمند خود بر تخت سلطنت که مدتها بود از آن استفاده کرده بود و خوشش می‌آمد، خودداری کرد. او به جای اینکه بازنشسته شود، بدیهی است که امیدوار است که بتواند اقتدار و نفوذ سیاسی خود را حفظ کند، دومنا به دنبال براندازی ماکرینوس و تصاحب تاج و تخت برای خود بود و با قدرتمندان دربار خود و سربازانش شروع به توطئه کرد. وقتی ماکرینوس از مانور سیاسی بزرگ وی با خبر شد، به او دستور داد که از انطاکیه خارج و به تبعید برود. برنامه‌های او هنوز توسعه نیافته و سلامتی‌اش به هم خورده بود (او که به سرطان سینه مبتلا بود)، دومنا مدتی را صبر کرد، اما هنگامی که گزارش‌ها از رم خبر داد که خبر مرگ کاراکالا در آنجا با شادی روبرو شده است، او ناامید شد (شاید بخاطر این که حکومت خود وابسته به اقتدار کاراکالا بود، و با مرگ او آن را از دست داده بود، ناامید شده بود). خودکشی جایگزین انتخاب او شد: روش ترجیحی او - گرسنگی خودسرانه (تقریباً در ماه بعد از ترور پسرش در سال ۲۱۷). بقایای او به رم بازگردانده شد و در آنجا به طور موقت در مقبره گایوس و لوسیوس سزار به خاک سپرده شد. بعداً، وی مجدداً در مقبره هادریان، آنتونین، در کنار بقایای همسرش دفن شد، این زمانی اتفاق افتاده که خواهر بزرگتر وی جولیا مایسا با استفاده از عزاداران مرگ وی و مخالفان جدی امپراتور جدید از فرصت استفاده کرده و نوه خود را مدعی تاج و تخت قرار داد و با سرنگونی ماکرینوس دوباره سلسله سوران را بنا کرد و دومنا و کاراکالا و گتا خدایی شدند. همچنین تصویب مارکوس اورلیوس توسط سپتیمیوس سوروس به‌عنوان پدر، برای خود و دومنا پیوند ابدی با امپراتورهای آنتونین را به دست آورد.
علی خضریان در پاسخ به سؤالی در مورد پیش نویس طرح ممنوعیت خروج دانشجویان معترض گفت: ما طرحی برای ممنوع خروجی نداشتیم، هیچ‌کس هم به دنبال برخورد با دانشجویان معترض نیست، اما طبق قوانین موضوعه، یک جرم سیاسی داریم کسی که جرم سیاسی داشت به سمت حبس و بقیه مجازات می‌رود. من هیچ قضاوتی در مورد کسی ندارم؛ فرض می‌کنیم کسی جرم مرتکب شده‌است و خارج از شأن یک نخبه دانشگاهی است که ۷ سال زندان برود اما ایده این است مجازات جایگزین طراحی شود. و به جای حبس کار تربیتی شود، در کمیته‌ای متشکل از نماینده بنیاد نخبگان، نهاد رهبری، ریاست جمهوری و بخش‌های دیگر بگویند یک فرد خدمت تربیتی داشته باشد و سپس بتواند برود، البته این برای کسی است که در حوزه «جرم سیاسی» کاری کرده‌است. نمی‌توان دانشجویی که در شرایط جو زدگی رفتاری کرده را زندانی و تبدیل به اپوزسیون کرد. البته باید کار علمی شود و مرکز پژوهش‌ها و سایرین نظر دهند.
ساختمان‌های اونیته دبیتاسیون توسط معمار فرانسوی لوکوربوزیه طراحی شده‌است. در سال ۱۹۲۰، کوربوزیه شروع به گسترش نوعی آپارتمان کرد که در مدرنیسم قرن بیستم و طراحی مسکونی معاصر در اروپا بسیار تأثیرگذار شد. اولین مدلهای تمام عیار در پاریس و مارسی، در زمان طراحی اولین سازه بتنی بلند در دهه ۱۹۴۰ ساخته شد. در پایان کار ساختمان مارسی، چند آپارتمان مدل تکمیل مبله شد و به عنوان یک نمایشگاه برای بازدید کنندگان عرضه شد. در دهه ۱۹۸۰ تیمی از ETH زوریخ چندین آپارتمان در مارسی را مورد بررسی قرار داد و چندین مدل در مقیاس کامل برای نمایشگاه‌هایی در پاریس، کارلسروهه، توکیو و نیویورک ساخته شد. در سال ۱۹۸۶ یک مدل در مقیاس کامل در Badischer Kunstverein توسط Gernot Bayne بر اساس بررسی Ruggero Tropeano ساخته شد. همان مدل در مرکز پامپیدو در معرض نمایش بود. یک آشپزخانه اصلی، پله‌ها و سایر قسمت‌های آپارتمان‌ها در مقیاس کامل نگهداری می‌شوند و در مجموعه‌های مختلف موزه‌ای در سراسر جهان به نمایش گذاشته می‌شوند. آتلیه آشپزخانه نوع ۱ لو کوربوزیه، توسط شارلوت پریاند با همکاری آتلیه لوکوربوزیه طراحی شده‌است. در مجموع ۳۲۱ آپارتمان مجتمع مسکونی با این آشپزخانه مبله شد. موزه هنرهای مدرن در سال ۲۰۱۳ آشپزخانه کاملی را خریداری کرد. در سال ۲۰۰۷ دانش آموزان یک مدل در مقیاس کامل درست را، به‌طور کاملاً صحیح از نظر سازه ای در داخل موزه سیته در پاریس ساختند. آپارتمان‌های مدل اونیته دبیتاسیون در نمایشگاه‌ها یا به سبک تاریخی خود بازسازی شده‌اند.
آیفون اس‌ای از یک دوربین تک ۱۲ مگاپیکسل مشابه سیستم دوربین تکی آیفون ۸ در پشت برخوردار است که قابلیت ضبط ویدئوی ۴کی (با سرعت ۲۴، ۳۰ یا ۶۰ فریم بر ثانیه)، ویدئوی ۱۰۸۰پی اچ‌دی (با سرعت ۳۰ یا ۶۰ فریم بر ثانیه)، یا ویدئوی ۷۲۰پی اچ‌دی (با سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه) را دارد. این دوربین دارای دیافراگم f/۱٫۸، فوکوس خودکار، پایدارسازی اپتیکال تصویر و فلاش رنگ طبیعی با چهار ال‌ئی‌دی است. علاوه بر این، آیفون اس‌ای می‌تواند تصاویر سراسرنما (پانوراما) با وضوحی تا ۶۳ مگاپیکسل را ثبت کند و قابلیت عکسبرداری در حالت پشت سر هم را نیز دارا است. کیفیت ثبت تصویر در دوربین جلوی آیفون اس‌ای برابر با ۷ مگاپیکسل، دیافراگم آن f/۲٫۲ و مجهز به فوکوس خودکار است. این دوربین توانایی ضبط ویدئوی ۱۰۸۰پی اچ‌دی با سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه را دارد. رابط دوربین این تلفن همراه مانند آیفون ۱۱ و ۱۱ پرو به قابلیت «کوئیک‌تیک» مجهز است که به کاربر این امکان را می‌دهد تا با فشار طولانی بر روی دکمهٔ شاتر، به ضبط ویدئو بپردازد. عمل عکسبرداری پشت سر هم نیز اکنون از طریق کشیدن دکمهٔ شاتر به سمت چپ در دسترس است.
در میان بسیاری از تحسین‌های او، نولان دو بار برنده جایزه ادگار آلن پو از نویسندگان رمز و راز آمریکا شده‌است. در سال ۲۰۰۲ توسط انجمن بین‌المللی ترسناک به وی به عنوان افسانه Living in Dark Fantasy رای داده شد، و در سال ۲۰۰۶ به عنوان افتخار نویسنده Emeritus توسط نویسندگان علمی تخیلی و فانتزی آمریکا اهدا شد. در سال ۲۰۱۰، او جایزه (برام استوکر) Bram Stoker را از انجمن نویسندگان ترسناک (HWA) دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، وی به همراه برایان دبلیو آلدیس، جایزه کنوانسیون جهانی فانتزی در برایتون، انگلیس را از آن خود کرد. در ماه مه سال ۲۰۱۴، به نولان جایزه برام استوکر دیگر داده شد، برای موفقیت برتر در Nonfiction. این جایزه برای مجموعه او دربارهٔ دوست فقیدش ری برادبری بود، به نام "نولان در بردبری: شصت سال نوشتن در مورد استاد علمی تخیلی". در سال ۲۰۱۵، نولان به عنوان استاد بزرگ جامعه ترسناک جهانی معرفی شد. این جایزه در کنوانسیون جهانی وحشت در آتلانتا، GA در ماه مه همان سال اهدا شد.