La unua mondmilito forblovis preskaŭ ĉiujn eldonistojn. Post ĝia paso restis sur tereno nur la firmoj BEA kaj Friedrich Ellersiek. Tamen ne ili estas, kiuj daŭrigis la aperigadon de bonaj libroj, sed la Esperanto-fako de fama germana librejo Ferdinand Hirt und Sohn. La libroj de ĉi tiu librejo tute diferencis de la antaŭmilitaj eldonaĵoj. Ili estis ne nur seriozaj, kelkcentpaĝaj verkoj, sed estis diferenco ankaŭ en la ekstera aspekto de la libroj. La antaŭmilitaj ĉefe francaj eldonaĵoj estas ĉiuj presitaj sur malbona ligna, la kovrilo sur simpla ruĝa aŭ alikolora papero, dum la eldonaĵoj de Hirt aspektas kiel zorge dorlotitaj infanoj. Ĉi tiu diferenco lasis grandan impreson ankaŭ ĉe la poste eklaborantaj eldonejoj. La gvidrolo en la libroeldonado post la milito transiris el francaj manoj en germanajn, aldonante al la Esperanto-libroeldonado la unuarangan teknikon de la germana pres- kaj eldonarto. En 1925 ankaŭ Heroldo de Esperanto fondis sian libroeldonan fakon kaj de tiam la Esperanto-libro daŭrigas sian evoluon. Unu post la alia aperas gravaj kaj seriozaj libroj, kies ekstero kaj enhavo alligas al la Esperanto-movado multe da libroŝatantoj. La Esperanto-libro fariĝis unu el la plej bonaj propagandiloj por la lingvo mem. Sed ĝi ankoraŭ ne okupis sian indan lokon.

VÁRADI Ferenc [pr. va:radi] estis hungara aktoro, teatrestro naskiĝinta en Nyírbogdány la 13-an de februaro 1820 kaj mortinta en Székelyhíd en 1892.

La Metropola Urbo Ĝenovo estas tiel oficiale nomata ekde la 1-a de januaro 2015, antaŭe ĝi estis nomata provinco Ĝenovo (itale provincia di Genova).

La bazoj de ekstera kontado estas leĝoj kaj normoj, ekzemple komercaj leĝoj, impostaj leĝoj aŭ Internaciaj Kontadaj Normoj. La regularojn en iu specifa lando oni nomas ""Ĝenerale akceptitaj kontadaj principoj"", mallonge ĜAKP (angle ""Generally Accepted Accounting Principles"", mallonge GAAP). Oni parolas ekzemple pri Usonaj ĜAKP (plej ofte pensante pri la Financial Accounting Standards - FAS), Britaj ĜAKP (Financial Reporting Standards - FRS) kaj Germanaj ĜAKP (Handelsgesetzbuch - HGB)

Jatijo Smriti Soudho (bengale জাতীয় স্মৃতি সৌধ Jatio Sriti Ŝoudho) aŭ Memorejo de la Naciaj Martiroj estas la nacia monumento de Bangladeŝo estas la simbolo por la memoro de la kuraĝo kaj la memofero de ĉiuj kiuj donis siajn vivojn en la Bangladeŝa Liberigo-Milito de 1971, kiu havigis la sendependecon kaj separis Bangladeŝon el Pakistano. La monumento estas situanta en Savar, ĉirkaŭ 35 km nordokcidente de la ĉefurbo, Dako. Ĝi estis desegnita de Sjed Mainul Hossain.

Komence oni pensis nur anstataŭi la malsupran dentaron, kie estas plej malfacile fari depreneblan protezon. Tiucele oni bezonis 6 implantojn en la antaŭa parto de la mandiblo, kaj sur tiuj oni povos konstrui 10 aŭ eĉ 12 dentojn, solvante unu el la plej grandaj problemoj de la sendentaj homoj. Granda procento de la monda socio tute perdis siajn dentojn, kiuj pereis ĉefe pro karioj, parodontopatioj (t.e.: gingivaj malsanoj), akcidentoj, kistoj kaj tumoroj. Por la supera makzelo, oni bezonas inter 6 kaj 10 implantojn, por povi sufiĉe teni ĉiujn dentojn.