Al mudnés l'è ciacarê sovratótt da la gìnta pió vècia, pr'i quèl l'è la léngua prinsipèla, ma l'è pòch usèda dal generasiòun pió zóvni. Per furtónna lè adrê la gà un pòc ed risurgimèint gràsia anch a la selebritê mediàtica purtêda da Francesco Guccini, dai Modena City Ramblers, da Pierangelo Bertoli ed èter grópp musichel.

La Caplèina Mariâna dal félm (la citêda Madunèina dal Borghèt) la ghé incòra incô. Mó int al 1982 l’é stêta restarvêda, purtrôp è stê cambiê dal tōt al sogètt ed la pitûra, ch’ l’ é dòunca dimòndi divêrsa da còla ch’ a’s vèd ind al félm; per furtûna però, int al 2004, la pitûra l'é stêda arfâta (da l'artésta Marco Cagnolati) e adès l'é praticamèint cumpâgn a còla ch' as vèd int al félm

La piâsa la tōş al nòm da la Baṣelica cun al ‘stès nòm e l’é óna dal piâsi pió impurtânti ed la sitê. L’é unîda, da ‘na strêda purtghêda (al Brulèt), a la piâsa grânda, osèja la piâsa dal Dôm. La piâsa la gh’à la fōrma fâta quêṣi a retângol cun trî fiânch purtdghê. Ind al fiânch che gh’ armâgn a gh’é la cēṣa ed Sân Prôsper cun la tòra ‘d ôt lê. A guardêr da la pêrt ed frûnt a la cēṣa a’s vèden l’ âbsida e la cópla dal Dôm.La piâsa la gh’à cme carateréstica la preṣèinsa ed 6 stâtvi ed leòun in mêlmer ròs, insém al sagrê ed la Baṣélica dal 1503, fât dal scultōr arzân Gaspare Bigi.

Dåpp i vénen Storia di ragazzi e ragazze cun Valeria Bruni Tedeschi (1989), Bix (1991), al pauråus L'amico d'infanzia (1993) ch'lè zirè int'i Stèd Uné d'Amêrica e al peppacûl L'arcano incantatore (1996) con Stefano Dionisi. Dal 1997 al zîra int'una vélla dal Sâs Il testimone dello sposo e dal 1999 La via degli angeli. Dal 2003 dåpp ch'al n'avêva fât gninta pr'un pulén, al zîra al film ed sentimänt Il cuore altrove col témmid Neri Marcorè e Vanessa Incontrada, ch'in ste film qué po la fà onna ch'la n i vadd brîsa.

Al batèisem"" in dōve don Camél e Pepòun as ciâpen a casôt e a 'sciafòun per via dal nòm prupôst per só fiōl (Lenin, Libero, Antonio); batû int al scasutêda. Pepòun agh tōrna a pinsêr e al prupòun al nòm Camillo, Libero, Antonio, mó al batèişem dal putîn al finés cun al nòm Libero, Camillo, Lenin só cunséli dal sudisfât don Camél, ch' al dîş: ""Quând a gh'àn un Camél aşvèin, j elemèint cme laló a gh'àn gînt da fêr"".

In època rumâna insém al rîvi ed la Prēda gh’é stê tirê só ‘na furtèsa ed difèişa. Insém al ruvîni de sté costrusiòun, int al XVIII sècol, a gh’é stê tirê só, al gh’é incòra al dé d’incô, l’èrem bedetèin cun atâch ‘na cēṣa avêrta al póblich.

Int'al culénni as truven dåu crésst ch'al traversen al vâl pió impurtanti: al Cuntrafôrt pliocenico e la Vänna dal żass. Squèsi onnic int'al månd e bî da vadder én i calànc, dal furmazión culinèr ch'al piôv àn scavè.

A la fîn, a câvṣa ed ‘na lîte generêla, Don Camél al vîn spidî a fêr al pâroch in un paeṣèin ed muntâgna: còsta l’é la punisiòun dêda dal vèschev perche' Don Camél l’à tôt pêrta a la scasutêda scupiêda in paèiṣ, butând zò dodés aversâri.

Don Camél e l'onorèvol Pepòun (Don Camillo e l'onorevole Peppone in italiân) L’é un félm dirèt dal regésta Carmine Gallone, têrz episôdi ed la stòria. Al félm l’à cgnusû un bòun sucès ed póblich e l’é incòra dèspes trasmés in televisiòun.