বিদ্ৰোহৰ অগনি জ্বলি উঠে। মিল্‌ছ আৰু হলৰইদ চাহাবৰ চকুৰ টোপনি নাইকীয়া হয়। মণিৰামে পৰ্বতীয়া নেতাসকলৰ সহায় বিচাৰি তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ কটকী পঠিয়ায়। উভতি আহোঁতে হৰনাথ দাৰোগাৰ হাতত বন্দী হয় ফুলকুমাৰী। ফুলকুমাৰী আছিল মণিপুৰৰ জীয়ৰী। গোৰা চিপাহীৰ কামনাৰ বলি হোৱাৰ ভয়ত তাই আহি দুতিৰাম বৰুৱাৰ অনুগ্ৰহত ৰাজকেৰেঙত আশ্ৰয় লৈছিল। পাছলৈ মণিৰাম বৰভাণ্ডাৰ বৰুৱাৰ নেতৃত্বত চলা স্বাধীনতাৰ ৰণত যোগ দিছিল।

গৰম বতাহৰ সহায়ত উৰিব পৰা বেলুন প্ৰথম সফলভাৱে নিৰ্মাণ কৰে ফ্ৰান্সৰ মণ্টগলফিয়াৰ ভ্ৰাতৃদ্বয়ে। ফ্ৰান্সৰ জেকুইছ ইটিনি মণ্টগলফিয়াৰ আৰু জোছেফ মাইকেল মণ্টগলফিয়াৰ নামৰ দুজন ভাই-ককায়ে ১৭৮৩ চনৰ ৫ জুনত ১০০ ফুট উচ্চতালৈকে বেলুন উৰুৱাবলৈ সক্ষম হয়। এনে এক বেলুনত উঠিয়েই ফ্ৰান্সৰ পিলত্ৰে দ্য ৰ’জিয়াৰ আৰু ল’ৰেন দ্য আৰলান্দেছ নামৰ যুৱকদুজনে ৫০০ ফুট উচ্চতাত ২৫ মিনিট ধৰি উৰি প্ৰায় ৫.৫ মাইল অতিক্ৰম কৰি প্ৰথম মানৱযুক্ত বেলুনৰ উৰণৰ পথ সুগম কৰে। ১৭৮৩ চনৰে ১ ডিছেম্বৰত প্ৰফেছৰ জেকুইছ চাৰ্লছ আৰু ৰবাৰ্ট ভ্ৰাতৃদ্বয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে হাইড্ৰজেন গেছেৰে পূৰ্ণ এটি বেলুনত ২০০০ ফুট উচ্চতাত ২ ঘন্টা ধৰি উৰি আৰু ২৭ মাইল অতিক্ৰম কৰি ইতিহাস ৰচনা কৰে। আজিও বেলুনৰ আৱিষ্কাৰক বুলিলে মণ্টগলফিয়াৰ ভ্ৰাতৃদ্বয়কে বুজোৱা হয়।

এই পৰ্যন্ত ফেলুদাৰ আঠোটা কাহিনী চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপত ৰূপায়িত হৈছে। সত্যজিৎ ৰায়ৰ পৰিচালনাত সোনাৰ কেল্লা আৰু জয় বাবা ফেলুনাথ আৰু সত্যজিতৰ পুত্ৰ সন্দীপ ৰায়ৰ পৰিচালনাত ""বাক্স ৰহস্য (১৯৯৬)"", বোম্বাইয়েৰ বোম্বেটে (২০০৩), ""কৈলাসে কেলেঙ্কাৰী (২০০৭)"", ""টিনটোৰেটোৰ যীশু (২০০৮)"", ""গোৰস্থানে সাবধান (২০১০)"", ""ৰয়েল বেঙ্গল ৰহস্য (২০১১)"" । সোনাৰ কেল্লা আৰু জয় বাবা ফেলুনাথ চলচ্চিত্ৰত ফেলুদাৰ নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে সৌমিত্ৰ চট্টোপাধ্যায়, আৰু বোম্বাইয়েৰ বোম্বেটেৰ পৰা পৰবতী সকলো চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে সব্যসাচী চক্ৰবৰ্তীয়ে। সব্যসাচী চক্ৰবৰ্তীয়ে চলচ্চিত্ৰৰ উপৰিও ডাঃ মুনসীৰ ডায়েৰী নামৰ টেলিফিল্মত আৰু সন্দীপ ৰায়ৰ পৰিচালনাত ফেলুদাৰ উপৰত নিৰ্মিত টিভি চিৰিয়েলত ফেলুদাৰ নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে ।

উত্তৰ প্ৰদেশৰ মথুৰা জিলাৰ ব্ৰজভূমিৰ বৰ্তমানৰ দীনদয়াল ধাম নামে জনাজান পূৰ্বৰ নাগ্্লা চন্দ্ৰবন গাঁওত দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক ভাগৱতী প্ৰসাদ এজন সহকাৰী ষ্টেচন মাষ্টৰ আৰু মাক শ্ৰীমতী ৰামপিয়াৰী এগৰাকী ধৰ্মপৰায়ণা মহিলা আছিল। তেওঁৰ আজোককাক পণ্ডিত হৰিৰাম উপাধ্যায় এগৰাকী প্ৰখ্যাত জ্যোতিষী আছিল। তিনিবছৰ বয়সত দেউতাকক আৰু আঠ বছৰ বয়সত তেওঁ মাকক হেৰুৱাবলগীয়া হয়। পিতৃ-মাতৃ উভয়ৰে মৃত্যু হোৱাত সৰু ভায়েকৰ আৰু তেওঁক মাতৃপক্ষৰ ককাক চুন্নীলালে আগ্ৰা জিলাৰ ফটেহপুৰ চিক্ৰিৰ ওচৰৰ নিজগাঁও গুড় কী মন্ধাইলৈ লৈ আহে। দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ দহ বছৰ বয়সত ককাকৰো মৃত্যু হোৱাত মোমায়েক আৰু মামীয়েকৰ তত্বাৱধানতে দুই ভাতৃ ডাঙৰ-দীঘল হয়। মামীয়েকে তেওঁলোকক নিজ মাতৃৰ দৰে স্নেহ কৰিছিল। তেওঁ ৰাজস্থানৰ সিকাৰৰ পৰা প্ৰথম স্থান লৈ মেট্ৰিক পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হয় আৰু সিকাৰৰ মহাৰাজা কল্যাণ সিঙৰ পৰা সোণৰ পদক সহ মাহে দহটকাকৈ ছাত্ৰব়ত্তি, লগতে ওপৰঞ্চি পাঠ্যপুথি ক্ৰয় কৰাৰ বাবে ২৫০ টকা লাভ কৰে। বৰ্তমান পালানি স্থিত বিৰলা ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজী এণ্ড চায়েঞ্চ নামে জনাজাত পূৰ্বৰ বিৰলা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ প্ৰাক্-স্নাতক সমাপ্ত কৰে। ১৯৩৯ চনত প্ৰথম বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় কানপুৰৰ সনাতন ধৰ্ম মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা। স্বৰ্ণপদক লাভ কৰি ইংৰাজী সাহিত্যত স্নানকোত্তৰ কৰে আগ্ৰাৰ চেইণ্ট জনচ্ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা। মোমায়েকৰ তংপৰতাত তেওঁ ৰাজ্যিক সেৱা পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ বাচনিভুক্ত হয় যদিও ৰাজনৈতিক উচ্চাকাঙ্ক্ষাৰ বাবে চাকৰিত যোগদান নকৰিলে। তেওঁ প্ৰয়াগৰ পৰা বি.এড. আৰু এম.এড. ডিগ্ৰীও লয়।