ელისაბედ დომიტიენი (ფრანგ. Elisabeth Domitien; დ.1925, საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკა — გ. 26 აპრილი, 2005) — ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პოლიტიკური მოღვაწე. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრი 1975-1976 წწ. იგი იყო აფრიკაში პირველი და მსოფლიოში მეოთხე ქალი პრემიერ-მინისტრი.

პაპწვა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (მუგუძირხვის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 120 მ, გუდაუთიდან 15 კმ, ხიფსთიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 4 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.

ალფონსოს მემკვიდრეობით ერგო სიცილიის გამო ნეაპოლთან ომი და არაგონელ და კატალონელ დიდებულებთან უთანხმოებები, რომლებმაც ქალაქები უნიად გააერთიანეს. ორივეგან მას დათმობებზე წასვლა მოუწია. 1291 წელს ტარასკონში დაიდო სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომლითაც სიცილიის მეფე გახდა ალფონსოს ძმა ხაიმე. ხოლო დიდებულებს 1287 წელს მეფემ ახალი პრივილეგიები მისცა, რის შედეგადაც მეფის ხელისუფლება არაგონში საგრძნობლად შეიზღუდა, ყველა მნიშვნელოვანი საქმისთვის მეფეს კორტესების თანხმობა უნდა მიეღო. ამის გარდა მეფეს არ შეეზლო უნიის წევრის დასჯა სასამართლოს და კორტესების დადგენილების გარეშე, წინააღმდეგ შემთხვევაში, უნია მეფეს ძალაუფლებას ჩამოართმევდა.

აჯანყებულებს წარმოადგენდნენ ადგილობრივი არქონტები, სებაბასტოს და მეგასტრატოპედარდაჩეს ჭანიჩითეს მეთაურობით, რომლებიც საკუთარ თავს ადგილობრივი უფლებების მცველებს უწოდებდნენ, ჭანიჩითე მეთაურობდა სხილაროსთა არმიას — რომლებიც უკანასკნელი იმპერატორის ბასილისა და ადგილობრივი მოსახლეობის ერთგულად რჩებოდნენ, მათვის მიუღებელი იყო ახალი დედოფალი ირინა, რომელსაც აღიქვამდნენ როგორც კონსტანტინოპელ დამპყრობელს — თავიდან აჯანყებულები დედაქალაქის სამხრეთით არსებულ ხევში, წმინდა ევგენიოს მონასტერში გამაგრდნენ, რომელიც დროდადრო მთავარ ციხესიმაგრედ გადაიქცა. ამავე დროს, იმპერატორმა ამირჭანტარების მეშვეობით კონტროლი დაემყარა ნავსადგურსა და ქალაქის ციტადელზე. აჯანყება საბოლოოდ 1340 წლის 2 ივლისს დასრულდა, როდესაც ლიმნიის მეგადუკა იოანე ევნუხი, იმპერატორი მანუელ II-ის მკვლელი, იმპერატორის დასახმარებლად კონსტანტინოპოლიდან ტრაპზონში ჩამოვიდა. ის შეუერთდა საიმპერიო არმიას და ერთობლივი ძალებით ცეცხლში გახვიეს ევგენიოს მონასტერი. სხილარესები დამარცხნენ, მათი ლიდერები მაშივნე დაატყვევეს და ლიმნიის ციხეში გაგზავნეს, ხოლო მომდევნო წელს ზოგიერთი მათგანი სიკვდილით დასაჯეს.

ნებისმიერ შემთხვევაში, პოსტუმუსის გადასახლებამ ტიბერიუსს გზა გაუხსნა ავგუსტუსის მემკვიდრეობისაკენ. ტაციტუსს ჩაწერილი აქვს ჭორი, რომ 13 წელს ავგუსტუსი უაღრესად გასაიდუმლოებულ ვითარებაში ეწვია კუნძულს, რათა ბოდიში მოეხადა შვილობილისათვის და მისთვის მისი რომში დაბრუნების გეგმების შესახებ მინიშნება მიეცა. როგორც ამტკიცებენ, ავგუსტუსი პლანასიაზე სანდო მეგობართან, პაულუს ფაბიუს მაქსიმუსთან ერთად იმყოფებოდა, რომლისგანაც საიდუმლოს შენახვის ფიცი მიიღო, თუმცა მოგვიანებით, მაქსიმუსმა ამის შესახებ თავის ცოლს, მარციას უამბო, ამ უკანასკნელმა კი ლივიას შეატყობინა. მაქსიმუსი მალევე მკვდარი იპოვეს. მარცია ამტკიცებდა, რომ სწორედ ის იყო დამნაშავე მის სიკვდილში. დიონ კასიუსის ვერსია კუნძულზე სტუმრობის ამბავს ფაქტის სახეს აძლევს, თუმცა მისი ბუნდოვანი გადმოცემა სავარაუდოდ, ტაციტუსისაზეა დაფუძნებული და არც ფაბიუსსა და მარციას ახსენებს. ამ ამბის კავშირი სიმართლესთან საეჭვოა.