লিঅ'নাৰ্ড' দি চেৰ পিয়েৰ' দা ভিন্সি ( উচ্চাৰণ ) (১৫ এপ্ৰিল ১৪৫২- ২ মে' ১৫১৯) আছিল ইটালীয়ান নৱজাগৰণ যুগৰ এজন বহুমুখী প্ৰতিভাৰ ব্যক্তি: একেধাৰে চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ্যবিদ, স্থপতিবিদ, সঙ্গীতজ্ঞ, বিজ্ঞানী, গণিতজ্ঞ, অভিযন্তা, উদ্ভাৱক, শৰীৰবিজ্ঞানী, ভূবিজ্ঞানী, উদ্ভিদ বিশেষজ্ঞ আৰু লেখক। ""জিনিয়াছ"" আখ্যা দিয়া এইজন ব্যক্তিয়ে সম্ভৱ সমসাময়িক আন সকলো ব্যক্তিতকৈ বেছি নৱজাগৰণৰ মানৱতাবাদী আদৰ্শক দাঙি ধৰিছিল। লিঅ'নাৰ্ড'ক প্ৰায়েই ""অদম্য অনুসন্ধিৎসু মন"" আৰু ""অসম্ভৱ কল্পনাশক্তি"" সমৃদ্ধ বহুমুখী দক্ষতাৰ প্ৰতিভূৰূপে অভিহিত কৰা হয়। তেওঁক সৰ্বকালৰ এজন মহান চিত্ৰশিল্পী হিছাপে আৰু সম্ভৱতঃ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়োৱা সকলোতকৈ প্ৰতিভাশালী ব্যক্তি হিছাপে গণ্য কৰা হয়। চিত্ৰ ইতিহাসবিদ হেলেন গাৰ্ডনাৰৰ মতে তেওঁৰ আগ্ৰহৰ পৰিসীমা আছিল নজিৰবিহীন আৰু ""তেওঁৰ মন আৰু ব্যক্তিত্ব আমাৰ বাবে অতিমানৱীয় যেন লাগে""। মাৰ্ক' ৰচিয়ে অৱশ্যে আঙুলিয়াই দিছে যে লিঅ'নাৰ্ডক লৈ অতি চৰ্চা হ'লেও তেওঁৰ বিশ্বদৰ্শন ৰহস্যজনক হোৱাৰ বিপৰীতে যুক্তিসম্পন্ন আছিল, আৰু তেওঁ অৱলম্বন কৰা পৰীক্ষা-লব্ধ পদ্ধতিবোৰ সেই সময়ৰ হিছাপত অসাধাৰণ আছিল।

আঁঠুৰ মাংসপেশী সবলীকৰণ ব্যায়াম :বিষৰ কিছু উপশম হোৱাৰ পাছত উৰুৰ মাংসপেশী সবল কৰিবলৈ ব্যায়াম কৰিবলৈ দিয়া হয়৷ এই ব্যায়াম কৰিবলৈ হ'লে বিছনাত বহি লৈ ভৰি দুখন দীঘলকৈ মেলি লব লাগে৷ এখন বিছনাৰ চাদৰ বা তেনে ধৰণৰ কাপোৰ কেইবাভাঁজো কৰি আঁঠু দুটাৰ তলত দি ল'ব লাগে৷ তাৱ পাছত আঁঠু দুটা টান কৰি আঁঠুৰ তলৰ কাপোৰখনত জোৰকৈ হেঁচা দিব লাগে৷ পাঁচ ছেকেণ্ডমান সময় টান কৰি ৰাখি লাহে লাহে ঢিলা কৰি দিব লাগে৷ এনে ধৰণে কমেও এশবাৰ টান-ঢিলা কৰি দিব লাগে৷ দিনত দুই-তিনিবাৰ এনে ধৰণে ব্যায়াম কৰিলে বিষৰ উপশম হোৱাৰ উপৰিও উখহাও ভালেখিনি কমি যায়৷ এই সময়ত নানা ধৰণৰ বিষ উপশমকাৰী মলমো আঁঠুত মালিচ কৰিব পাৰি৷

সেই সময়ৰ অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিৰ জগতখনৰ প্ৰতি সৰু কালতেই ৰুদ্ৰ বৰুৱাই তীব্ৰ আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰিছিল৷ ৰুক্মিণী হৰণ ভাওনাত ৰুক্মিনীৰ ভাও লৈ তেওঁ যেতিয়া বিলাপ জোৰে, গাঁৱৰ দৰ্শকবৃন্দৰ দুচকুৰে দুধাৰি লোটক বৈ আহে ৷ সময় পালেই তেওঁ নাতিদূৰৈত থকা লেটুগ্ৰাম সত্ৰলৈ গৈ গোঁসাই মহন্ত ভকতসকলৰ ওচৰত বহি গীত মাতৰ চৰ্চা কৰিছিল ৷.

হাৰিভাংগা নামটোৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে বহুজনৰ বহু মত। এই সন্দৰ্ভত লোকবিশ্বাসৰ ভেঁটিত প্ৰধানতঃ দুটা কাহিনী পোৱা যায়। প্ৰথম কাহিনী অনুসৰি তেজপুৰৰ অগ্নিগড়ৰ হৰি-হৰৰ যুদ্ধৰ শেষৰ যুদ্ধখিনি এই অঞ্চলত হৈছিল। যুদ্ধত পৰাজয় বৰণ কৰি হৰিয়ে যুদ্ধ ভংগ দি পলায়ন কৰিলে। হৰিয়ে ভংগ দিয়াৰ বাবে ""হৰি-ভংগ” হ’ল আৰু তাৰ পৰা অপভ্ৰংশ হৈ কালক্ৰমত হাৰিভাঙ্গা হোৱা বুলি লোকে বিশ্বাস কৰে। আন এক কাহিনী মৰ্মে এসময়ত পাগলাদিয়া নদীৰ এটা সুঁতি উক্ত অঞ্চলটোৰ মাজেৰে বৈ গৈ বেকী নদীত পৰিছিলগৈ। সে‍ই সুঁতিৰ পাৰতে মহাপ্ৰভু শ্ৰী শ্ৰী কলীয়া গোঁসাইৰ আৱিৰ্ভাবৰ কাহিনী জড়িত হৈ আছে। উক্ত সুঁতিয়েদি বৰপেটীয়া বেপাৰী সকলে নাওঁ লৈ বেহা বেপাৰ কৰিবলৈ আহিছিল আৰু ভটীয়া বেপাৰীয়ে এ‍ই অঞ্চলত দৈ গাখীৰৰ বেহা কৰিছিল। এবাৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্য্যোগৰ ফলত তেনেকুৱা কেবাখনো নাওঁ পানীত জাহ যায় আৰু গাখীৰ কঢ়িয়াই অনা হাড়ি (এবিধ মাটিৰ পাত্ৰ) বোৰ নদীৰ পাৰত ভাঙি চূচূৰ্মৈ হৈ পৰি থাকে। সে‍ই কাহিনীৰ আলমতে ওচৰ চুবুৰীয়া অঞ্চলৰ ৰা‍ইজে এ‍ই অঞ্চলটোক হাড়িভাঙ্গা/ হাড়িভাঙা নাম দিয়ে। সময় সলনি হোৱাৰ লগে লগে নামটো ক্ৰমাৎ হাৰিভাঙ্গালৈ সলনি হয়। এতিয়া লিখিত অনুসৰি গাওঁখনৰ নাম ""হাৰিভাঙ্গা / হাৰিভাংগা"" নামেৰে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।

১৯৭২ চনত আব্ৰাহম কাভুৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে সত্য সাই বাবাক মুকলৈভাৱে সমালোচনা কৰিলে, যেতিয়া তেওঁ এজন ভক্তই মুকলিকে কৰা দাবী এটা চালে যে সত্য সাই বাবাই চেইক' ঘড়ীৰ এটা নতুন মডেলৰ সৃষ্টি কৰিলে, আৰু দাবীটো মিছা পালে।