য়জুৰ্মন্দিৰত দৈনন্দিন ভক্ত আৰু নিঃস্বাৰ্থ সেৱা কৰা সকলক দিয়া বিভিন্ন বস্তু যেনে হাজাৰ হাজাৰ পাতৰ শাৰী, ধোতি, চোলা, ৫০০জোৰ জুতা, পাৰ্ফ্যুম আৰু হেয়াৰ্স্প্ৰে'ৰ কেইবা দৰ্জন বটল, বৃহৎ পৰিমাণৰ সোণ আৰু ৰূপৰ ""মংগল সূত্ৰম্"", হীৰাৰ দৰে মূল্যৱান পাত্থৰ আদি পোৱা গ'ল। সাই বাবাই পিন্ধা ৭৫০জোৰ গেৰুৱা আৰু বগা কাপোৰো পোৱা গ'ল।

জিতু ৰায় (জন্ম: ২৬ আগষ্ট, ১৯৮৭) এজন নেপালী মূলৰ ভাৰতীয় শ্বুটাৰ। তেওঁ সাধাৰণতে ১০ মিটাৰ Air পিষ্টল আৰু ৫০ মিটাৰ Air পিষ্টল ইভেণ্টত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰে। ভাৰত চৰকাৰে ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অনবদ্য অৱদানৰ বাবে তেওঁক ২০১৫-১৬ বৰ্ষৰ ৰাজীৱ গান্ধী খেলৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰিছে।

বৰদৈচিলা নামৰ অৰ্থলৈ বিভিন্ন মতভেদ আছে । আহোম সকলৰ মতে ""বৰদৈ আৰু ""চিলা"" এই দুটা নাম মিলনৰ ফলত বৰদৈচিলা নামৰ সৃষ্টি হৈছে। বড়ো সকলৰ মতে ""বৰ"" ""দৈ"" আৰু ""চিলা"" এই তিনি নামৰ মিলনকৰন বৰদৈচিলা নামৰ সৃষ্টি । ""বৰ"" অৰ্থ:ডাঙৰ বা বিশাল, ""দৈ"" অৰ্থ:পানি, আৰু ""চিলা"" চিলিকাৰ পৰা লোৱা হৈছে যাৰ অৰ্থ ছোৱালী বা কন্যা।

এইটিবা কোন ওলালে -- (কথা: ভূপেন হাজৰিকা, কণ্ঠ: ভূপেন হাজৰিকা, শ্যামল মিত্ৰ, জয়ন্ত হাজৰিকা, ইলা বসু, সুদক্ষিণা শৰ্মা, স্তুতি হাজৰিকা আৰু দিলীপ শৰ্মা)

ফেডাৰেশ্বন অব ইণ্ডিয়ান চেম্বাৰ অব কমাৰ্চ এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰী , এফ.আই.চি.চি.আই আৰু ভাৰতৰ ক্রীড়া আৰু যুৱ কল্যাণ মন্ত্ৰণালয় কৰ্তৃক ভাৰতীয় ক্রীড়া পুৰস্কাৰ ২০১৫ প্ৰদান কালত বাবৰক বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ ক্রীড়াব্যক্তিত্ব ঘোষণা কৰা হয়। তেওঁ অংলিয়ান মেডেল হান্ট কোম্পানি কৰ্তৃক সমৰ্থিত।

১৯৬২ চনৰ এই দিনটোত কবি-ঔপন্যাসিক হেৰমান হেছৰ মৃত্যু হয় । ১৯৪৬ চনত তেওঁ লাভ কৰিছিল সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা। লিখিত গ্ৰন্থ আছিল জীৱন-ভিত্তিক গ্ৰন্থ সিদ্ধাৰ্থ।

৪ আগষ্ট দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ২১৬ তম (অধিবৰ্ষত ২১৭ তম) দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এইপৰা মুঠ ১৪৯ টা দিন বাকী থাকে। এইদিনত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-

এবিধ উঁয়ে ভেঁকুৰৰ বাৰী পাতে ৷ ৰান্ধনি জাতৰ শ্ৰমিক উঁয়ে সেইবোৰ সৰু সৰুকৈ কুটি-মেলি মালিক উঁইক খাবলৈ দিয়ে ৷ মাজে-সময়ে ৰাজকক্ষত ৰজাক তপতিয়াকৈ ৰাখে ৷ ৰাণীকো তেতিয়া চাফ-চিকুণকৈ ৰাখে,যাতে তেওঁলোকে বঢ়িয়াকৈ প্ৰেমালিংগন কৰিব পাৰে ৷ ৰাণীয়ে সেই সংগমবোৰৰ ফলত বছৰি তিনি নিযুত কণী পাৰে ৷ ৰাণীৰ মৈথুন শক্তি কেইবা বছৰলৈকে অটুট থাকে ৷ৰজাৰ যৌন শক্তি অক্ষম হ'লে আনে সেই কাম কৰে ৷ ৰাণীৰ পৰিচৰ্যা মাত্ৰ নপুংসক উঁয়েহে কৰিব পাৰে ৷ এই প্ৰাণীবিধে কোনো ৰহস্যজনক উপায়েৰে দিন,ঘণ্টা আনকি মিনিট বাছি বৈবাহিক সংগমৰ অভিসাৰত লিপ্ত হয় ৷ সেই খেণৰ কাৰণে ৰাজকুমাৰ আৰু ৰাজকুমাৰীক সজায় ৷ৰাজকুমাৰৰ এবিধ নেজত ওলমা পাখি আৰু ৰাজকুমাৰীৰো দুখন পাখি গজে ৷ প্ৰেমিক উঁইবোৰেও আকাশত জাক ফুৰি গাৰ পৰা পাখি গুচাই ঘৰৰ চালে-বেৰে,পথাৰে-সমাৰে থিত লয় আৰু সিহঁতৰ বেছিভাগেই চৰাই-চিৰিকটি,জন্তু আনকি মানুহৰো ভক্ষ হয়গৈ ৷

কৈলাঙী দেহৰ আকাৰ মজলীয়া৷ ইয়াৰ মূৰত মুকুট নাথাকে আৰু মূৰ তুলনামূলকভাৱে সৰু হয়৷ ঠোঁট ঠেক দীঘলীয়া আৰু আগটো মোকোট খোৱা (hooked) হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ চকু নীল বৰণীয়া, মুখত প্ৰজনন নোহোৱা কালত হালধীয়া দাগ থাকে৷ কিছুমানৰ ডিঙিত বগা দাগ থকা দেখা যায় ৷ মতা-মাইকী উভয়ৰে বাহ্যিক গঠন একে হয়৷ অৱশ্যে প্ৰজনন নকৰা পূৰ্ণবয়স্ক কৈলাঙী আৰু পোৱালিবোৰ দেখাত মটীয়া হোৱা দেখা যায়৷

ছমাংকান এটা খাছি নৃত্য। অতীজৰে পৰা খাছি আৰু জয়ন্তীয়াসকলৰ মাজত থকা বাবে কাৰ্বি সকলৰ সাজ-পাৰ, নৃত্য-গীত আদিত খাছি আৰু জয়ন্তীয়াসকলৰ প্ৰভাৱ বিদ্যমান। কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে প্ৰথমে এই উৎসৱৰ নাম আৰ্লেং কাৰ্হি আছিল আৰু পিছলৈ খাছি সকলৰ প্ৰভাৱত ছমাংকান হ'ল।