Ժոզէֆ Սքուորեցի (Josef Škvorecký) վէպին նախաբանին մէջ, Պոհէմի մէջ հրաշկ, Գունտերան ""Պրակայի գարուն""ին մասին բաւական կը խոսի զուգահեր ձեւով Մայիս 1968 թւուականի դէպքերու հետ: Անոր հիմքին պաճարը ըստ իրեն թերահաւատութիւննէ եւ չեխական գնադատ ոքին, 1960 էն սկսեալ քաղաքական դրութէնէն կ'ըսուի որ ""լուծման մէջ բռնատիրութիւն մըն է"", ինչ որ նպաստաւոր վիճակ է մշակոյթային մեծ զարգացումի մը: Կարեւոր դէպք մը կ'ըլլայ 4րդ Չեխոսլովաք գրողներու համաքումարը 1967ին, գրողները կ'արտահայտեն առաջին անքամ ըլլալով հանրային ձեւով ինենց անհամաձայնութիւնը քաղաքական գիծին վրայ կուսակցութեան հետ: Գունտերան աշխուժ ձեւով կը մասնակցի այս շարժումին եւ կարեւոր ճար մը կը խոսի: Նայելով Փարիզեան Մայիսը, ան կը համարէ որ լրիվ տարբեր է Պրահայի գարունեն որը թերահաւատական շարժում մըն եր քաղաքականական քետնին վրայ, բայց որ կ'արժեւորեր աւանդական մշակոյթը սովետական մշակոյթի հանդէպ, Փարիզի դէպքերը ""քնարական"" հեղաբոխական շարժում մըն եր որ կասկածի տակ կը դներ այն ինչ որ կը կոչենք եւրոպական մշակոյդն ու աւանդական արժեքները: Այս ոքիին մէջ, կը զարքացնէ Կատակին մէջ (1967) քլխաւոր նոյթ մը իր գրածներուն մէջ՝ իրականութիւնը կարաւարել կամ հասկնալը անկարելի է: Պրակայի գարնան ազատութեան մթնոլօրտին մէջ է որ կը գրէ Ծիծաղելի սէրերը (1968), այս երկու գործերը հակա-բրնատիրական պատքամներ կը համարուին: Ծիծազելի սէրերը վիպակներու հաւաքածոյ մըն է որ կը խոսի մտերիմ հարաբերութիւններու մասին մարդկանց մէջ եւ անոր միչոցաւ, խոսաքցութեան թերութեան մասին որ նոյթ մըն է որ գրողին ամէն հասուն գործերուն մէջ կը քտնուի: Կ'ուսումնասիրէ ինքնութեան, ստուգութեան եւ պատրանքի (ինչպէս դէպքերը կը բոխուին անշոշափելիօրէն իրենց հակառակին) նոյթերը: Պատմութիւններու մեծամասնութիւնը տեղի կ'ունենան Չեխական ընկերութեան մէջ ուշ ստալինիսմի ատեն եւ կը վկայեն այն ժամանակուայ իրականուդէնէն:

Բիգաս (կատ.՝ Bigues i Riells), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Բարսելոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Վալես Օրենտալ շրջանում։ Տարածքը կազմում է 28,6 կմ²։ Բնակչությունը՝ 8664 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։

Առաջին անգամ հանդես է եկել Պոլինիկի դերով (Վ․ Օզերովի «Էդիպը Աթենքում»), ապա 1817 թվականին ընդունվել Մոսկվայի կայսերական թատրոն (1824 թվականից՝ Փոքր թատրոն)։ Գործունեությունն սկսելով դեկաբրիստական ռոմանտիզմի գեղագիտության ձևավորման շրջանում՝ Մոչալովը իր ընկալած ազատագրական տրամադրություններին հաղորդել է վառ Պ․Մոչալովը Ֆինգալի դերում (Վ․ Օզերովի «Ֆինգալ», գործ՝ Ն․ Բարինովի) դեմոկրատական, տարերային-խռովարարական բնույթ։ Հորացիոսի (Պ․ Կոռնելի «Հորացիոս») և Տանկրեդի (Վոլտերի «Տանկրեդ») անձնավորումներով Մոչալով ոչ միայն խախտել է կլասիցիստական ողբերգության կատարման ոճը, այլև իր մեկնաբանություններն օժտել նոր, ռոմանտիկական տիպի ողբերգականությամբ։ Մելոդրամաներում և ռոմանտիկական դրամաներում խաղացած լավագույն դերերից են՝ Ֆինգալ, Դիմիտրի Դոնսկոյ (Վ․ Օզերովի «Ֆինգալ», «Դիմիտրի Դոնսկոյ»), Ժերմանի (Դյուկանժի «Երեսուն տարի կամ Խաղամոլի կյանքը»), Քին (Դյումա հոր «Քին»), Բիդերման (Պոլևոյի «Մահ կամ Պատիվ»)։ Ազատախոհ մարդու բողոքը հասարակության դեմ առանձնապես ի հայտ է եկել շիլլերյան խաղացանկում՝ Կարլ Մոորի («Ավազակներ», 1828) և Ֆերդինանդի («Սեր և խարդավանք», 1829) անձնավորումներում։