A superficie comercial de Área Central é de 30.500 m², en dous andares e un semisoto. O edificio ten planta cadrada, e nel hai unha rúa comercial de 658 metros de longo co teito acristalado, 656 vivendas, 50 oficinas, 160 tendas, un hotel, garderías, bares, e diversos locais de xogo. No centro do edificio hai unha praza central descuberta de 10.000 m².

Xurxo II de Gran Bretaña e Hannover (en alemán Georg Augustus von Hannover), nado no Schloss Herrenhausen, en Hannover, o 10 de novembro de 1683 e falecido no castelo de Kensington o 25 de outubro de 1760, foi rei de Gran Bretaña e de Irlanda, duque de Brünswick-Luneburgo (en Hannover) e Príncipe elector do Sacro Imperio Romano Xermánico desde o 11 de xuño de 1727 ata a súa morte. Foi o segundo soberano da Casa de Hannover e o último monarca británico que dirixiu persoalmente as súas tropas nunha batalla (en Dettingen en 1743). Así mesmo, foi o último soberano inglés en nacer fóra de Gran Bretaña.

Como varios dos seus predecesores, debeu el tamén facer fronte aos eslavos, aos que derrotou valorosamente e obrigou a aceptar as súas condicións. A batalla tivo lugar en Lauriana e, segundo Paulo Diácono, concluíu coa eliminación dos invasores fronte a unha soa perda da parte longobarda. O historiador precisa tamén que o groso das tropas de Pemón estaba constituído polos fillos xa crecidos dos guerreiros longobardos caídos, sempre por man eslava, co duque Ferdulfo; o mesmo Pemón os criara, acolléndoos ""como se tamén eles fosen fillos seus"" (Historia Langobardorum, VI, 26).

A resposta desde terra chegaría o venres 2 de agosto, cando unha segunda carta do Príncipe de Hesse-Darmstadt chegaba á cidade pedindo a rendición inmediata da praza en de media hora, tras a cal comezarían os bombardeos. A rendición non se produciu e, vendo o almirante Rooke que na cidade comezábanse a preparar as defensas, mandou aos vicealmirantes Byng e Vander Dussen situar os seus navíos nunha liña fronte á cidade co obxectivo de dificultar as obras de defensa. O vento con todo era demasiado forte e a formación non pode levar a cabo. O asalto aprazábase momentaneamente, salvo unha pequena escaramuza levada a cabo durante a noite, na que varias lanchas canoneiras ao mando do capitán Whitaker conseguían sorprender nos peiraos a un barco corsario francés alí situado. Ese mesmo día saíra desde a cidade unha carta dirixida ao marqués de Villadarias, Capitán Xeral de Andalucía, informando da situación da cidade, a magnitude do exército atacante, guarnición de Xibraltar e solicitándose axuda militar ante a imposibilidade de defender a praza.

Unha das hipóteses da súa orixe é que fora usada na Reconquista de Vigo durante as Guerra da Independencia, porén xa nos anos 30 do século XX se estaba a usar a bandeira da matrícula marítima coma símbolo da cidade, un sautor (cruz de Santo André) coas súas cores branca e vermella. As cores teñen un referendo nacional declarado en 1914 polo que as cores nacionais mesturaranse coas da matrícula de Vigo.