Бачіньскый головну прічіну схизмы в Саболчскім (як і перед тым у Мараморошскім) комітатї видїв у зневыгодненій позіції мукачовскых єпископів, якых Римскый престол меновав як апостольскых вікарїв, підрядженых латиньскым єпископом Еґеру, заты што остатнї одказуючї ся на резолуції IV. Латераньского собору (1215) односили ся до Архімандритів Чернечой горы, як до своїх «ритуалных вікарїв». Так ся молодый священик Андрій Бачіньскый росстає із своёв гунґарьсков ідентічностёв і помалы входить до кола русиньскых „сепаратістів“, котры ся у єпископів Михайла Мануїла (Ольшавского) і Іоанна (Брадача) уже од 1749 рока у Відню домагають ослободжіня ся од духовной „старостливости“ латиньского Еґеру і добивають ся в Римі канонічного заложиня Мукачовской єпархії.

З оригиналной творбы найвеце суть познаты образы ""Пират"", ""Дѣвка Лотова"", ""Йозеф и Путифар"", ""Магдалена"". По смерти маляря велика часть его робот перешла до приватной коллекции родины Зубрицкых. Межи тыма роботами быв его автопортрет, портрет его жены и их дѣвочкы.

Строго в одповѣдности из Законом УРСР «Про республіканські и мѣстні референдумы…» в редакціи от 03.07.1991 № 1286-XII юлія 1991 г. результаты референдума вступают в силу з момента их публікаціи в офіціальных СМИ органа, проводившого референдум.

Родив ся 18. мая 1927-го року в селѣ Микова в родинѣ земледѣлцьох. Школованя зачав в родном селѣ, абсолвовав горожанку в Межилаборцях, пак штудовав на гимназии в Пряшовѣ, а зматуровав на гимназии в Гуменном року 1949. Штудовав русскый язык и литературу на Филозофичной факултѣ Универзиты Коменского в Братиславѣ (1949–1951) и Ленинградской универзитѣ в Ленинградѣ (1951–1956). Интерес ку литературѣ достав еще на гимназии, и тото рѣшило выбор будучого фаха.

Олена Мондічова (власным меном Ілона Сіналі) (*26. септембра 1902, Джулесті, (нынї Румуньско) − †12. марца 1975, Кошіцї) - русиньска сохарьka. Была то перша русиньска професіональна сохарьka. Є авторков многых помників знаных особностей з першой ческословеньской републикы, як презідент Томаш Ґарік Масарік і русиньскых народных будителїв, як Александер Духновіч, Адолф Добряньскый.

Осіф Віссаріоновіч Сталін (Джуґашвілі, ґрузіньскы: იოსებ ბესარიონის ძე ჯუღაშვილი, російскы: Иосиф Виссарионович Сталин; 18. децембер 1878 – 5. марец 1953), (Сталін – хлоп зо сталї, тоту прозывку му выбрав Ленін) або Коба (по русиньскы оцїненый, прияв єй за молода) быв російскый комуністічный політік і револуціонарь, вождь СССР в роках 1927–1953.

Марсел Пруст (10. юла 1871, Отой — 18. новембра 1922, Паріж) быв французькый писатель, прозаік і перекладатель (анґлічтїна). Быв дуже чутливов дїтинов з матеріално забеспеченой родины. Штудовав права і політіку. До смерти родічів вів гулявый жывот, пак ся серіозно присвятив літературї. Вєдно з Джеймсом Джойсом є признаваный за закладателя модерного роману.

Бігом ренесанції і реформації ся надале розвивала ідея „права на інформації“, тота думка пак досягла найвекшого уплатнїна в 19. і 20. сторочу. Повідаме о „золотім віку журналістікы“.