Kinsjasa leit oan de súdigge fan de rivier de Kongo, fuort foar Brazzaville oer, haadstêd fan de Republyk Kongo. De stêd waard yn 1881 stifte troch Henry Morton Stanley as hannelspost en waard troch him Léopoldville (Leopoldstêd) neamd as earbetoan oan kening Leopold II, dy't it enoarme gebiet bestjoerde dat no de Demokratyske Republyk Kongo is. De post bloeide; it wie de lêste befarbere haven oan de Kongo foar de Livingstonewetterfallen. Yn it earstoan moast alle hannelsguod dat yn Leopoldstêd oankaam troch dragers nei de haven fan Matadi oan de Atlantyske kust brocht wurde. It foltôgjen fan in spoarline yn 1898 makke dêr in ein oan en soarge foar in gaadlike menear fan ferfier de rakken streamôf by del en stimulearre de ûntjouwing fan Kinsjasa. Yn 1920 waard Kinsjasa haadstêd fan Belgysk Kongo, en ferfong dêrmei it stedsje Boma, dat oan see lei.

Yn Afrika, Oseaanje en it Karibysk Gebiet hawwe in protte lannen de taal fan 'e koloniale machthawwer ta har offisjele taal makke, dy't brûkt wurdt as fiertaal yn it bestjoer, de rjochtspraak, it ûnderwiis en de media. Yn 'e regel giet it dêrby om Ingelsk, Frânsk of Portegeesk, en yn it gefal fan Suriname om it Nederlânsk. Yn sokke lannen wurde safolle lânseigen talen sprutsen, dat der in lingua franca nedich is om 'e ûnderlinge kommunikaasje tusken de linguïstyske groepen te fasilitearjen. De offisjele talen ferfolje yn dat ferlet, en wurde yn dy lannen troch hast de hiele befolking as twadde taal sprutsen.

Yn 1978 begûn Van der Laan Dock Express en bestelde by Verolme Skipswerf Heusden trije dokskippen mei in draachfermogen fan 12.928 ton. Van Ommeren waard letter de wichtichste oandielhâlder.

In grutte stap foarút foar de baggelderij wie de amerbaggelmole, wêrmei’t ta in djipte fan 5 meter baggere wurde koe. Letter waarden dizze oandreaun troch stoom en dieselmotors.

It grutste part fan de moay steane op in platfoarm of ahu opstelt en sjogge nei it binnenlân. Der binne mar sân bylden, opstelt yn in rigje fan lyts nei grut en wat spottend de sân apen (los siete monos) neamd, dy't nei de see sjogge. De moay stelle foarfaars foar dy't om fruchtberheid smeken. Op it ekstreem isoleare eilân wie de fuortplanting fan krusiaal belang om te oerlibjen. Fan de foarfaarsbylden binne in protte wer rjocht oerien set, ek hat in soad harren ynkringende eagen dy't nei de himmel sjogge werom. De foarút stekkende lippen fan de moay wiene faaks toaid mei in burd. Wat opfalt binne ek de langhalige earlellen.

Krekt yn Nij Beets is de skiednis fan de feanterijen sichtber yn it leechfeanterijmuseum 'It Damshus', dêr't in ienkeamerwente oan de Skipsleat in orizjinele kearn fan is. De feanarbeiders fertsjinnen suver neat en moasten wenje yn houten krotten (dy't se faak sels timmerje moasten) of op wêr't earst turf op ferfierd waard mar dy't net mear brûkt wurde koenen foar turffarren. Fan de boaten waard in húske makke of op de boaten waard in hûs makke. It Sudergemaal waard yn 1924 boud en wie ien fan de earste elektryske gemalen yn Fryslân.