ការ​ប្រជែង​ឥទ្ធិពល​គ្នា​រវាង​ចិន​និង​ជប៉ុន​បាន​ធ្លាយ​ចេញ​ហួស​ពី​ព្រំដែន​ នៃ​ទ្វីប​អាស៊ី ហើយ​ចូល​ទៅ​ដល់​វេទិកា​នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ។ ជប៉ុន​ទាមទារ​ចង់​បាន​ដូច​ចិន​ដែរ អាសនៈ​អចិន្ត្រៃយ៍​មួយ នៅ​ក្នុង​ក្រុម​ប្រឹក្សា​សន្តិសុខ ហើយ​សុំ​ឲ្យ​លុប​បំបាត់​ចោល​មាត្រា​ទី​៥៣​នៃ​ធម្មនុញ្ញ​អង្គការ​ សហប្រជាជាតិ។ មាត្រា​ទី​៥៣​នេះ ចាត់​ទុក​ជប៉ុន​និង​អាល្លឺម៉ង់​ដែល​ជា​អ្នក​បាន​បង្ក​សង្រ្គាមលោក​លើក​ទី​ ពីរថា​ជា​ប្រទេស«សត្រូវ»។ ក៏ប៉ុន្តែ ចិន​ដែល​មាន​សិទ្ធិ​វេតូ មិន​ព្រម​ឲ្យ​លុប​មាត្រា​នេះ​ចោល។ ចិន​អះអាង​ថា ជប៉ុន​ចង់​សើរើ​ប្រវត្តិសាស្រ្ត ចង់​វិល​ទៅ​រក​អតីតកាល​យោធា​និយម​របស់​ខ្លួន​វិញ។ ដូចគ្នា​អ៊ីចឹង​ដែរ ចិន​មិន​ព្រម​ឲ្យ​ជប៉ុន​ក្លាយ​ជា​សមាជិក​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ សន្តិសុខ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ។ នេះ​គឺ​មក​ពី​ចិន​ចង់​រក្សា​លក្ខន្តិកៈ​របស់​ខ្លួន ជា​មហា​អំណាច​នយោបាយ​តែ​មួយ​គត់​នៅ​អាស៊ី៕

ប្រមូល និងវិភាគព័ត៌មាននិងទិន្នន័យដែលទាក់ទងនឹងយេនឌ័រ និង​តម្រូវ​ការស្ដ្រី យុវវ័យ និងកុមារ ដើម្បីដាក់បញ្ចូលព័ត៌មានទាំងនេះ ទៅក្នុងផែនការអភិវឌ្ឍន៍រយៈពេលប្រាំឆ្នាំ និងកម្មវិធីវិនិយោគបីឆ្នាំ​រំកិលប្រចាំឆ្នាំរបស់ក្រុមប្រឹក្សាខេត្ត

ISO 3166-3, Codes for the representation of names of countries and their subdivisions – ផ្នែកទី៣៖ កូដសម្រាប់ឈ្មោះដែលធ្លាប់ប្រើរបស់ប្រទេស (Code for formerly used names of countries), កំណត់នូវកូដសម្រាប់ឈ្មោះប្រទេសដែលត្រូវបានលុបចោលចេញពីបទដ្ឋាន ISO 3166-1 ចាប់តាំងពីការចេញផ្សាយជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៤។

ឆ្នាំ​១៩៤៩ ព្រះអង្គ​បាន​ទាមទារ​ឲ្យ​ប្រទេស​បារាំង​បញ្ឈប់​នូវ​សន្ធិសញ្ញា​អាណាព្យាបាល ដែល​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​នៅ​ឆ្នាំ​១៨៦៣ និង​ឆ្នាំ​១៨៨៤។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៤៩​ដដែល ព្រះអង្គ​បាន​ឡាយ​ព្រះហត្ថលេខា លើ​សន្ធិសញ្ញា​ឯករាជ្យ ដែល​ប្រទេស​បារាំង​ព្រម​ទទួល​ស្គាល់​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​នូវ​ឯករាជ្យ​របស់​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។ សន្ធិសញ្ញា​ឆ្នាំ​១៩៤៩ នេះ លុប​ចោល​នូវ​សន្ធិសញ្ញា​អាណាព្យាបាល​ឆ្នាំ​១៨៦៣ និង​ឆ្នាំ​១៨៨៤។

អត្ថបទសំខាន់ៈ ប្រវត្តិរបស់ការសែតនិងទស្សនាវដ្ដី ទស្សនាវដ្ដីរបស់សុភាពបុរស បានបោះពុម្ភផ្សាយនៅក្នុងឆ្នាំ១៧៣១ នៅទីក្រុងឡុនដុន គឺបានត្រិះរិះដើម្បីអោយក្លាយទៅជាទស្សនាវដ្ដីទីមួយដ៏គួរអោយចាប់អារម្មណ៏បំផុត។អ៊ីវ៉ាដ ខេវ( Edward Cave) គឺជាអ្នកដែលបានកែប្រែទស្សនាវដ្ដីរបស់សុភាពបុរស់ដោយការដាក់ឈ្មោះអោយថា""ស៊ីលវ៉ានុស អឺបាន""(Sylvanus Urban)​គឺជាមនុស្សដំបូង​ដែលបានប្រើការកំណត់​ទស្សនាវដ្ដី​នៅលើភាពស្រដៀង​នៃឃ្លាំងដាក់ឥវ៉ាន់​របស់យោធានៃសំភារៈផ្សេងគ្នា ពីដើមឡើយពាក្យ""magazine (ទស្សនាវដ្ដី)​បានក្លាយមកពី​ពាក្យអារ៉ាប់ប៊ីក​makhazin ""ជាឃ្លាំងសំរាប់ផ្ទុកឥវ៉ាន់""។ វឺឌស្មីឌ(Wordsmith)​សំដៅដល់​ដើមកំណើតនេះ: ពហុវចននៃពាក្យអារ៉ាប់គឺម៉ាកហ្គ្សាន(makhzan): ឃ្លាំងសំរាប់ផ្ទុកឥវ៉ាន់ បានប្រើពាក្យដំណាង​ដូច""ជាឃ្លាំងសំរាប់ផ្ទុកពត៏មាន""សំរ៉ាប់សៀវភៅជាច្រើន​ហើយកំណត់ពេលវេលា​នៅពេលក្រោយ។ អ្នកប្រើប្រាស់ទស្សនាវដ្ដី​ដែលចាស់ជាងគេដោយប្រើការផ្ដិតនោះគឺ​ជាទស្សនាវដ្ដី​របស់ជនជាតិស្កត់ឡែន​ដែលបានបោះពុម្ភផ្សាយ​លើកទីមួយ​នៅក្នុងឆ្នាំ១៧៣៩ ថ្វីបើពហុគុនផ្លាស់ប្ដូរ​ក្នុងម្ចាស់កប៉ាល់​និង​ចន្លោះក្នុងការបោះពុម្ភសរុប​កន្លងទៅ​៩០ឆ្នាំ​អ្នកទន់ខ្សោយដែលមានការជំទាស់មិនយល់ព្រម។​បញ្ជីររបស់ លឡូអ៊ីត(Lloyd) ត្រូវបានរកឃើញ​នៅក្នុងហាងកាហ្វេនៅប្រទេសអង់គ្លេសរបស់ អិដវ៉ាដលឡូអ៊ីត​(Edward Lloyd)នៅឆ្នាំ១៧៣៤ វាគឺនៅតែបានបោះពុម្ភផ្សាយ​ដូចជា​ជំនួញការសែតប្រចាំថ្ងៃអញ្ចឹងដែរ។