ෂාකූර්ගේ මුල්විය ගෙවුනේ කළුජාතික විමුක්ති සේනාව සමග සම්බන්ධ පුද්ගලයින් අතරේ සහ බරපතල අපරාධ පිළිබඳ දෝෂිත හා බන්ධනාගාරගත වූ පුද්ගලයින් අතරය. ඔහුගේ ඇපකාර පියා, එල්මර් ""ජෙරනිමෝ"" ප්‍රැට්, උසස් නිලයක බ්ලැක් පැන්තරයෙකු වූ අතර, ඔහු 1968දී මංකොල්ලයක් අතරතුර සිදුවූ පාසල් ගුරුවරයෙකු ගේ ඝාතනයකට දෝෂිත පුද්ගලයෙකි, එසේ වුවත් එම දණ්ඩනය පසුකලකදී පරදවන ලදී. ඔහුගේ සුළුපියා, මුටුළු, 1982 වසරේ ආරම්භයේ සිට වසර හතරක් එෆ්බීඅයිහි වඩාත් අවශ්‍යකරන පලායිතයින් අතරට ඇතුළත්ව සිටින ලදී. මුටුළු අවශ්‍යකර තිබුනේ ඔහුගේ සහෝදරිය වන (ජොආන් චෙසිමාර්ඩ් නමින්ද හඳුනන) අස්සාටා ෂාකූර්ට නිව් ජර්සි හි සිරගෙයකින් පැනයාමට උදව් කළේ යන චෝදනාවටය. ඇය සිරගත කර තිබුනේ 1973දී පොලිස් භටයෙකු ඝාතනය කිරීමේ චෝදනාවකටය. මුටුළු 1986දී කොටුවූ අතර, 1981 දී සන්නාහ බ්‍රින්ක්ස් ට්‍රක් රථයක් මංකොල්ලකෑම පිළිබඳ චෝදනාවට සිරගත කරන ලදී. එම මංකොල්ලකෑමේදී පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු සහ ආරක්ෂකයෙකු ඝාතනයට ලක්විය. ෂාකූර්ට ඔහුට වසර දෙකක් බාල අර්ධ සහෝදරියක වූ, ස්කෙයිවා, හා වැඩිමහල් සුළු සහෝදරයෙක් ද සිටියේය. ඒ පසුකාලීනව ඔහුගේ සංගීත නිර්මාණ බොහොමයක ද පෙනී සිටි මොප්‍රිම් ""කොමානි"" ෂාකූර්ය.

කොරියානු කාව්‍ය ශාස්ත්‍රය තුන් රාජධානි යුගයේ දියුණුව පැවතිණි. කාව්‍ය එකතූන් නිතර නිතර මුද්‍රණය කෙරිණි. ජොසොන් ජාතිකවාදයේ නැගීමත් සමග, කාව්‍ය ශාස්ත්‍රය ශීඝ්‍රයෙන් දියුණු වූ අතර, 18වන සියවසේ දී උච්චස්ථානයට පත් විය. 20වන සියවසේ මුල් භාගයේ සහ මුල්කාලීන ජනරජ යුගයේ සංකල්පරූපවාදී සහ නූතනවාදී කාව්‍ය ක්‍රමවේද හඳුන්වා දීමේ උත්සාහයක් පැවතිණි. දේශාභිමානී කෘති අතිශයින් සාර්ථක විය. 1970 දශකයේ සිට ගායනා කළ හැකි කාව්‍ය රචනය ප්‍රමුඛ විය.

අර්ධද්වීපයේ ලෝකඩ යුගයේ ආරම්භය ලෙස සාමාන්‍යයෙන් සැලකෙන්නේ ක්‍රි.පූ. 1000 පමණ ය. නමුත් එය ක්‍රි.පූ. 13 සිට 18 දක්වා වූ සියවස් තෙක් පැතිර පවතින්නට ඇතැයි ඇස්තමේන්තු කෙරේ. කොරියානු ලෝකඩ යුගයේ සංස්කෘතිය ලියාඕනිං සහ මැංචූරියාවෙන් සම්භවය වුව ද, එහි–විශේෂයෙන්ම චාරිත්‍ර මෙවලම් තුළ–ඊටම අනන්‍ය දර්ශවාදයක් සහ ශෛලියක් දක්නට ලැබේ.

නීතු ජාසින් 37 : යුස්ටන් වලින් ඉවත් වී ඇයගේ සේවා ස්ථානයට යාමට බසයකට නැගුනාය. පරිගණක විශ්ලේශකවරියක් ලෙස සේවය කළාය. ජාසින් මෙනෙවිය. සැලසුම් කරමින් සිටියේ ඇයගේ පෙම්වතා ගවුස් අලි නව ස්ථානයක පදිංචියට යාමටයි.

න්‍යායාත්මකව, අධිරාජයාගේ බලය සීමා රහිත විය. නමුත් හන් රාජවංශ යුගයේ පවා, ඔහු විධායක බලය සිවිල් නිලධාරීන් සමග බෙදාගෙන ඇති අතර, සාමාන්‍යයෙන් සිය තීරණ සඳහා පාදක කරගත්තේ සිය අමාත්‍යවරුන්ගේ උපදෙස් සහ නිල එකඟත්වයන් ය. සොං රාජවංශ සමයේ, ජාතික විභාග ක්‍රමය (සිවිල් සේවා විභාගය) මගින් නිර්ණය කළ විද්වත්-නිලධාරීන් සිය නිලධාරී මණ්ඩලයට පත් කරගැනිණි. මාලිග විභාගයෙන් (අධිරාජ්‍යයේ ඉහළම මට්ටමේ විභාගය) සමත්වූවන් ඍජුවම අධිරාජයා විසින් ඉහළම මධ්‍යම රජයේ පදවිවලට පත්කරන ලදී. සාමාන්‍ය වැසියන් සේම, මෙම ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීනට ද අධිරජුගේ නියෝගයන්ට අවනත වීමට සිදුවූ අතර, නැතහොත් දඬුවම් පැමිනවිණි. කෙසේනමුත්, ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් අධිරාජයාගේ ප්‍රතිපත්තිවලට අභියෝග කොට ඔහුට බාධා පැමිණවූයේ සිය විද්වත් වංශාධිපති පන්තියේ කොන්ෆියුසියානු අගයයන් පිළිබඳ සිහි ගන්වමිනි.