ជើងកាមេរ៉ាត្រូវបានប្រើសម្រាប់ទាំងចលនានិងនៅតែថតរូបដើម្បីទប់ស្កាត់ចលនាកាមេរ៉ានិងផ្តល់នូវស្ថេរភាព។ ពួកគេគឺជាការចាំបាច់ជាពិសេសនៅពេលមានល្បឿនយឺតប៉ះពាល់កំពុងត្រូវបានគេធ្វើឡើង, ឬនៅពេលដែលកែវយឹតត្រូវបានប្រើ, ដែលជាចលនាកាមេរ៉ាណាមួយខណៈពេលដែលល្បឿននេះគឺបើកចំហនឹងបង្កើតបានជារូបភាពព្រិល។ ក្នុងសរសៃដូចគ្នានេះដែរពួកគេកាត់បន្ថយការ អ្រងួនកាមេរ៉ា, ហើយដូច្នេះជាឧបករណ៍ក្នុងការសម្រេចបានជាអតិបរមា មុតស្រួច ។ ជើងកាមេរ៉ាគឺជាប្រយោជន៍ក្នុងការសម្រេចស៊ុមច្បាស់លាស់នៃរូបភាព, ឬនៅពេលដែលរូបភាពច្រើនជាងមួយត្រូវបានធ្វើឡើងនៃកន្លែងកើតហេតុដូចគ្នានេះ, ឧទាហរណ៍នៅពេលចែកការប៉ះពាល់ផងដែរ។ ការប្រើប្រាស់ជើងកាមេរ៉ាអាចអនុញ្ញាតឱ្យមានវិធីសាស្រ្តការគិតគូរបន្ថែមទៀតដើម្បីថតរូប។ ចំពោះហេតុផលនេះ, ជើងកាមេរ៉ានៃការតម្រៀបមួយចំនួនគឺជាញឹកញាប់ចាំបាច់សម្រាប់ថតរូបដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈ។ ទាក់ទងទៅនឹងខ្សែភាពយន្ត / វីដេអូ, ការប្រើប្រាស់ជើងកាមេរ៉ានេះផ្តល់នូវស្ថេរភាពនៅក្នុងការបាញ់មួយព្រមទាំងកម្ពស់ដែលអ្នកចង់បានជាក់លាក់។ ការប្រើប្រាស់ជើងកាមេរ៉ាក្នុងភាពយន្ត / វីដេអូមួយនេះគឺជាញឹកញាប់ជាជម្រើសប្រកបដោយការច្នៃប្រឌិតរបស់នាយក។

-ច្បាប់ពិភពរូបវន្ត គឺជាច្បាប់វិទ្យាសាស្រ្ត ច្បាប់ទំនាក់ទំនង និងច្បាប់ពិពណ៌នា ក្នុងពិភពសច្ចៈ ។ ច្បាប់នេះ មិនប្រែប្រួលទេ ហើយថែមទាំងគ្រប់គ្រង លើពិភពរូបធាតុទាំងអស់ទៀតផង ច្បាប់នេះ មានចរឹត ជាច្បាប់ធម្មជាតិ ។

អ្នកដំណើរទៅមកលើផ្លូវជាតិលេខមួយ កាត់ចំមុខផ្ទះនេះ មានអ្នកជិះឡាន អ្នកដើរជើង អ្នកជិះកង់ អ្នកជិះស៊ឹក្លូ សុទ្ធតែបានលាន់មាត់គ្រប់គ្នាថា “ធ្វើរហ័សមែន ភូមិនេះបានចំជាសម្បើម ម្ចាស់គេរកស៊ីអ្វីហ្ន៎ គេបានលុយពីណា ច្រើនម៉្លេះ។ អ្នកដំណើរខ្លះបានជជែកឆ្លើយព្រាវៗ ខ្លះថាផ្ទះអាមេរិច ខ្លះថាផ្ទះបារាំង ខ្លះថាផ្ទះអុងប៉ាង... ខ្លះថាផ្ទះរដ្ឋមន្ត្រី ខ្លះថាផ្ទះរាជការ ខ្លះថាផ្ទះសំណាក់ ខ្លះថាផ្ទះចៅហ្វាយខេត្ត។

សិលាចារឹកនគរវត្តលេខ៤ នៅសហសម័យនោះ បាននិយាយថា ពេលឱកហ្លួងអភ័យរាជ ចាប់ផ្ដើមកសាងព្រះវិហារស្បាតមួយ នៅប្រាសាទអង្គរវត្ត ពេលនោះតំបន់មហានគរឥន្ទ្រប្រស្ត កំពុងស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រង់របស់ << ឱកញាឱង>>។ តាមពិតឧកញ៉ារូបនេះ គឺបុត្រាព្រះបាទស្រីរាជា។ ក្រោយពីទ្រង់ទទួលបានការតែងតាំងធ្វើជា<<ឧកញាសួគ៌ាលោក>> ស្ដេចត្រាញ់ខេត្តពោធិ៍សាត់ ឬ រាមពោធិ៍សាត់ ក្នុងនាមជាអ្នកអាចមានសិទ្ធិសោយរាជ្យបានដែរនេះទ្រង់បានបះបោរដណ្ដើមកាន់កាប់អាណាខេត្តភាគខាងជើង ហើយប្រឆាំងនឹងព្រះបាទចន្ទរាជានៅលង្វែក ប្រហែលនៅឆ្នាំ ១៥៥៤។ បើតាមភស្តុតាងទាំងនេះ ប្រទេសកម្ពុជាចាប់ពីអំឡុងភាគទី២នៃសតវត្សទី១៥ដល់ពាក់កណ្ដាលសតវត្សទី១៦ អាចមានរាជាណាចក្រជាច្រើននៅដាច់ពីគ្នា គ្មានឈ្មោះស្ដេចមជ្ឈិមពិតប្រាកដជាញឹកញាប់។ ដោយសារមានសង្គ្រាមច្រើនលើកពេក នាំឱ្យបាត់ឯកសារប្រវត្តិដើមអស់ទើបកើតជាការតាក់តែងឡើងវិញ ចាប់ពីចុងសតវត្សទី១៨។ ការចងចាំរបស់មនុស្សតែងភ្លាំងភ្លាត់ អ្នកធ្លាប់កាន់កាប់អំណាចធ្លាប់មានច្រើន ដោយឡែកៗពីគ្នានាំឱ្យបន្សល់ទុកនូវរឿងនិទានប្រវត្តិជាច្រើនដែរ។ ម៉្លោះហើយពេលចងក្រងឡើងវិញ ក៏ប្រមូលចំណេះ និងការចងចាំបែបរឿងអក្សសិល្ប៍និទានប្រវត្តិទាំងនោះមកសរសេរដែរ។ ដូច្នោះហើយ ទើបលោក ម៉ៃឃើល វិកឃើរីបានចាត់ទុកព្រះនាមព្រះមហាក្សត្រទាំងឡាយរបស់ខ្មែរចាប់ពីនិព្វានបទ រហូតដល់ពញាយ៉ាតថាជា <<ព្រះនាមសិប្បនិមិត្ត>> គឺនាមស្ដេចទាំងឡាយមុនព្រះបាទចន្ទរាជាថា មិនច្បាស់លាស់លើកលែងតែផ្នែកដែលនិយាយអំពីព្រះបាទពញាយ៉ាត។ ហើយព្រះរាជាដែលបានបង្កើតឯកភាពទឹកដីឡើងវិញនោះ គឺព្រះបាទចន្ទរាជា ឬអង្គចន្ទទី១ នោះឯង ទើបនាំឱ្យអ្នកសរសេរពង្សាវតារចាត់ទុកព្រះអង្គជាស្ដេចធំមួយអង្គ និងជាមហាក្សត្រសំខាន់ជាងគេ។

បើមិនត្រូវចំទេ ត្រូវធ្វើការពិចារណា តើកិច្ចការនេះទាក់ទងជាមួយសៀវភៅណាខ្លះ? បើទាក់ទងមេរៀនគ្រូត្រូវមើលមេរៀនមួយណា? យើងត្រូវអានសៀវភៅនោះឬមេរៀននោះឲ្យយល់ច្បាស់ធ្វើសំយោកគំនិត។ពិចារណឡើងវិញតើត្រូវនិងសំនួររបស់គ្រូដែរឬទេ៕