ຕຳບົນສະພານສູງ ໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງຂຶ້ນເປັນທ້ອງທີ່ການປົກຄອງທ້ອງທີ່ໜຶ່ງຂອງອຳເພີບາງກະປິ ຈັງຫວັດພະນະຄອນ ໂດຍກະຊວງມະຫາດໄທໄດ້ຂະຫຍາຍເຂດສຸຂາພິບານບາງກະປິໃຫ້ຄອບຄຸມເຖິງຕຳບົນນີ້ດ້ວຍໃນປີ ຄ.ສ. 1963 ຈົນກະທັ່ງໃນປີ ຄ.ສ. 1971 ຈັງຫວັດພະນະຄອນຖືກຮວມເຂົ້າກັບຈັງຫວັດທົນບຸລີ ປ່ຽນຖານະເປັນນະຄອນຫຼວງກຸງເທບທົນບຸລີ ແລະໃນປີ ຄ.ສ. 1972 ຈຶ່ງປ່ຽນແປງເປັນກຸງເທບມະຫານະຄອນ ເຊິ່ງປ່ຽນຄຳຮຽກການປົກຄອງໃໝ່ດ້ວຍ ຕຳບົນສະພານສູງໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງຖານະແມ່ນ ແຂວງສະພານສູງ ຢູ່ໃນການປົກຄອງຂອງເຂດບາງກະປິ

พระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ ณ โรงเรียนวิเชียรมาตุ อำเภอเมือง จังหวัดตรัง สร้างขึ้นตรงกับวันสถาปนาโรงเรียนครบ 90 ปี เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2549 โดยพลอากาศเอกกำธน สินธวานนท์ องคมนตรี เป็นประธานวางศิลาฤกษ์ และเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จทรงเปิดพระราชานุสาวรีย์ พระราชานุสาวรีย์แห่งนี้เป็นที่เคารพมากของชาวจังหวัดตรัง โดยนักเรียนโรงเรียนวิเชียรมาตุ และชาวจังหวัดตรัง จะเรียกพระองค์ว่า ""แม่แก้ว

ພະບາດສົມເດັດພະຮາມາທິບະດີ ສີສິນທະລະມະຫາວະຊິລາວຸດ ພະມຸງກຸດເກົ້າເຈົ້າຢູ່ຫົວ ຊົງພະກະລຸນາໂປດເກົ້າ ພະລາຊະທານກຳເໜີດໂຮງຮຽນມະຫາດເລັກຫຼວງຂຶ້ນເມື່ອວັນພະຫັດທີ 29 ທັນວາ ຄ.ສ. 1910 ເພື່ອໂຮງຮຽນແຫ່ງນີ້ເປັນສະຖາບັນທີ່ໃຫ້ການສຶກສາຢ່າງແທ້ຈິງແລະເປັນສະເໝືອນພະອາລາມຫຼວງປະຈຳລາຊະການ ເຊິ່ງບໍ່ໄດ້ໂປດໃຫ້ສ້າງຂຶ້ນ ເພາະມີພະລາຊະດຳລິວ່າ ໃນລາຊະໄໝຂອງພະອົງພະອາລາມຫຼວງຕ່າງໆ ມີຢູ່ຫຼາຍແລ້ວ ຫາກຈະຊົງພະກະລຸນາໂປດເກົ້າໃຫ້ສະຖາປະນາພະອາລາມຫຼວງຂຶ້ນອີກກໍເປັນພະລາຊະພາລະໃນການປະຕິສັງຂອນອີກໂດຍບໍ່ຄວນປະກອບກັບໃນລາຊະສະໄໝຂອງພະອົງນັ້ນການສຶກສາໄດ້ປ່ຽນແປງໄປ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບວັດຄືແຕ່ກ່ອນ ນັກຮຽນຕ້ອງການຄູບາອາຈານທີ່ເປັນຄະລືຫັດ ເພື່ອເຮັດການອົບລົມສັ່ງສອນດັງນັ້ນ ຈຶງຊົງພະກະລຸນາໂປດເກົ້າໃຫ້ສະຖາປະນາໂຮງຮຽນຂຶ້ນຕາມແບບໂຮງຮຽນລັດຖະບານຂອງປະເທດອັງກິດ ແລະພະລາຊະທານໂຮງຮຽນແຫ່ງນີ້ວ່າ ""ໂຮງຮຽນມະຫາດເລັກຫຼວງ

ດ້ານກະສິກຳ ໂດຍຖືເອົາ ວຽກງານກະສິກຳ-ປ່າໄມ້ ເປັນພື້ນຖານ ເພື່ອກໍ່ສ້າງ ແລະ ຂະຫຍາຍອຸດສາຫະກຳ, ໃນຕະຫລອດໄລຍະ 30 ປີຜ່ານມາ, ຂະແຫນງດັ່ງກ່າວ ໄດ້ມີການຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ລວມຍອດຜະລິດຕະພັນ ກະສິກຳ-ປ່າໄມ້ ເພີ່ມຂຶ້ນ ປະມານ 4-5% ຕໍ່ປີ, ມາຮອດປະຈຸບັນ ກວມເອົາ 52% ຂອງ GDP ໃນນັ້ນຂະແຫນງປູກຝັງ ກວມປະມານ 27%, ລ້ຽງສັດ 19% ແລະ ປ່າໄມ້ 6%. ອັນພົ້ນເດັ່ນລັດຖະບານໄດ້ສຸມທຶນຮອນ ເຂົ້າໃສ່ການກໍ່ສ້າງພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ຮັບໃຊ້ແກ່ ການຜະລິດ ກະສິກຳ ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ລະບົບຊົນລະປະທານ ຊຶ່ງມາຮອດປະຈຸບັນ ມີເຖິງ 24.695 ແຫ່ງ, ສາມາດສະຫນອງນ້ຳໃຫ້ແກ່ການຜະລິດລະດູແລ້ງ 215.000 ເຮັກຕາ, ທຽບໃສ່ປີ 1976 ມີເນື້ອທີ່ການຜະລິດລະດູແລ້ງ ທີ່ໄດ້ຮັບນ້ຳຈາກລະບົບຊົນລະປະທານພຽງ 2.700 ກວ່າເຮັກຕາ. ພ້ອມກັນນີ້ ກໍໄດ້ສ້າງສະຖາບັນຄົ້ນຄວ້າກະສິກຳ ແລະ ປ່າໄມ້ຂຶ້ນ ເຊິ່ງເຄື່ອຂ່າຍປະກອບ ມີ 10 ສູນ, 8 ສະຖານີ ແລະ 1 ໂຮງງານຜະລິດຢາວັກຊິນ. ຈາກພື້ນຖານດັ່ງກ່າວເຮັດໃຫ້ຜົນຜະລິດເຂົ້າ ບັນລຸເຖິງ 2.600.000 ໂຕນ ໃນປີ 2005 ທຽບໃສ່ປີ 1976 ຜົນຜະລິດເຂົ້າໄດ້ພຽງ 660.000 ກວ່າໂຕນ. ນັບແຕ່ປີ 2000 ເປັນຕົ້ນມາ ສປປ ລາວ ສາມາດມີເຂົ້າກຸ້ມກິນ ຢ່າງພຽງພໍ, ມີສ່ວນແຮໄວ້ ແລະ ຈຳນວນຫນຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນສິນຄ້າ ສົ່ງອອກ, ຊຶ່ງບໍ່ເຄີຍມີມາຈັກເທື່ອໃນປະຫວັດສາດຂອງຊາດລາວ. ນອກຈາກປູກເຂົ້າແລ້ວຍັງໄດ້ປູກພືດ, ລ້ຽງສັດທັງໃນແບບອຸດສາຫະກຳ ແລະ ພື້ນບ້ານ ຊຶ່ງມີການຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໃນນັ້ນການລ້ຽງສັດເພີ່ມຂຶ້ນ ໃນລະດັບ 3% ຕໍ່ປີ, ລ້ຽງປາ ເພີ່ມຂຶ້ນໃນລະດັບ 15% ຕໍ່ປີ, ສາມາດແກ້ໄຂຄວາມຕ້ອງການຂອງ ຕະຫລາດພາຍໃນປະເທດໄດ້ໂດຍພື້ນຖານ ພ້ອມນີ້ກໍມີຫລາຍປະເພດໄດ້ກາຍເປັນສິນຄ້າສົ່ງອອກ ຊຶ່ງມາເຖິງປະຈຸບັນ ມີມູນຄ່າສົ່ງອອກ ປະມານ 70 ລ້ານໂດລາຕໍ່ປີ.