De acordo con teóricos importantes que estudaron as subculturas, como Dick Hebdige, os membros dunha subcultura sinalarán a miúdo a súa pertenza a ela mediante o uso distintivo de roupa e estilo. Polo tanto, o estudo dunha subcultura consiste con frecuencia no estudo do simbolismo asociado á roupa, á música que escoitan e outros costumes dos membros, e tamén das formas nas que estes mesmos símbolos son interpretados por membros da cultura dominante. Se a subcultura caracterízase por unha oposición sistemática á cultura dominante, entón pode describirse como unha contracultura.

Abad Morales, Luis Angel: ""Hebdige: del sentido del estilo al estilo como todo sentido"", en Rock contra cultura. páxs. 96-101 pdf Consultado o 27/3/2012.

En configuración de pasaxe pode levar ata 15 persoas, ademais dos seus dous pilotos. A fabricación foi transferida a PZL-Mielec no ano 1978. O primeiro avión de fabricación polaca non voaría ata 1984. O An-28 recibiría finamente a súa certificación soviética en 1986.

O argumento ten un forte peso emocional e retórico, xa que en moitas culturas calquera relación con Hitler ou cos nazis é automaticamente condenada. A táctica é moitas veces utilizada para descualificar argumentos ou mesmo se emprega cando non hai máis argumentos, e tende a producir efectos máis agresivos que racionais nas respostas, desviando o foco do opoñente. Un subtipo desta falacia é comparar as intencións dun opoñente co Holocausto. Outras variantes inclúen comparación coa Gestapo (a policía secreta nazi), fascismo, totalitarismo e até mais vagamente com o terrorismo.

Jacinta ve o Santo Padre - Lucía así relata na súa Terceira Memoria: ""Un día, fomos pasar as horas da sesta para xunto do pozo de meus pais. Jacinta sentouse nas laxes do pozo; o Francisco, comigo, foi procurar o mel silvestre nas asubías dun asubiado dunha ribanceira que aí había. Pasado un pouco de tempo, Jacinta chama por min: – Non viches o Santo Padre? – Non! – Non sei como foi! Eu vin o Santo Padre nunha casa moi grande, de xeonllos, diante dunha mesa, coas mans na cara, a chorar. Fóra da casa estaba moita xente e uns lanzabanlle pedras, outros rogábanlle pragas e dicíanlle moitas palabras feas. Coitadiño do Santo Padre! Temos que pedir moito por El. Noutra ocasión, fomos para a Lapa do Cabeço. Chegados aí, prostrámonos por terra, a rezar as oracións do Anxo. Pasado algún tempo, Jacinta érguese e chama por min: – Non ves tanta estrada, tantos camiños e campos cheos de xente, a chorar con fame, e non ten nada para comer? E o Santo Padre nunha Igrexa, diante do Inmaculado Corazón de Maria, a rezar? E tanta xente a rezar con El?

Como indica o seu nome común máis frecuente, este crocodilo pode vivir en ambientes mariños, e é a especie de crocodiliano que máis se aventura no mar, pero normalmente reside en ambientes salinos e salobres como mangleirais, estuarios, deltas, lagoas costeiras e cursos inferiores dos ríos. Ten a área de distribución máis ampla de todos os crocodilos modernos, que vai desde as costas da India e Ceilán pasando polo sueste asiático, Filipinas, Indonesia e Nova Guinea chegando a todo o norte de Australia e algunhas illas máis ao leste.