2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրովկա գյուղում բնակվում էր 538 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,806 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 667,49 մարդ/կմ²։

20-րդ դարի սկզբում կառույցն անուշադրության է մատնվել և այն գնել է ամերիկացի գործարար Բաթլեր Ամեսը և վերանորոգել վիլլան ու այգին: 1974 թվականին Ամեսի ժառանգները վիլլան վաճառել են հետախույզ Գուիդո Մոնցինոյին (Էվերեստը մագլցած առաջին արշավախմբի առաջնորդն է), ով վիլլան հարստացրել է իր արշավաքների ընթացքում ձեռքբերած հավաքածուներով: 1988 թվականին Մոնցինոյի մահից հետո վիլլան անցել է պետական խնամակալության ներքո (Fondo per l'Ambiente Italiano, the National Trust of Italy) և կազմում է Grandi Giardini Italiani-ի մաս:

Թերթում գյուղական բանկի մասին հակառակ կարծիքն է հայտնել Մ. Բագրատունին: «Գիւղական բանկերը» հոդվածում (1910, թիվ 98) նա այն տեսակետն է զարգացրել, թե այդ բանկերը այն կարապետներն են, որ գալիս են երկրում հաստատելու կապիտալիստական կարգերը, ավելի ևս խորացնելու սեփականազրկվող և հարստացող դասակարգերի մեջ կատարվող բաժանումը, ինչպես բացատրում է Բագրատունին, այդ բանկերում ներդրվում են ոչ թե աղքատ գյուղացու, այլ հարուստ վերնախավի փողերը, նրանք էլ դառնում են բանկերի տերերը, կուտակում գումարներ և ավելի ուժեղացնում թույլ ու տնտեսապես աղքատ դասակարգերի կեղեքումը: Ապա նա եզրակացնում է.

Բույսի ծաղկաբույլերը և տերևները պարունակում են քիչ քանակությամբ ալկալոիդներ, C վիտամին, դաբաղանյութեր, ինուլին, սապոնիններ, սեսկվիտերպենային լակտոն, արկցիոպիկրին, սերմերը՝ 35-38%, իսկ ցողունի միջուկը՝ 53,5% ճարպայուղ։

Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտագործությամբ և պտղաբուծությամբ: Գյուղում կա ութամյա դպրոց և ակումբ, ինչպես նաև հանգստյան տներ և մանկական ճամբարներ: 1987 թվականին գյուղն ուներ 503 բնակիչ, իսկ 1999 թվականին` 655 բնակիչ, հիմնականում ռուսներ, հայեր և չերքեզներ:

ամեն անգամ, երբ մենք հետադարձ հայացք գցենք այս պահին, երբ մենք ստորագրեցինք Սինգապուրի անջատումը Մալայզիայից, այդ կլինի ցավի պահ։ Իմ համար դա ցավի պահ է, որովհետև իմ ողջ կյանքում ․․․ դուք տեսնում եք, իմ ողջ չափահաս կյանքի ընթացքում ․․․ ես հավատում էի այս երկու տարածքների միավորմանը։ Գիտեք, այս ժողովուրդները կապված են աշխարհագրությամբ, տնտեսությամբ և բարեկամական կապերով ․․․

1929-ի «Փորձը»ին, 1965-ի «Եւ եղեւ մարդ»ին, 1967-ի «Թեկնածուն»ին ու մինչեւ վերջին վէպին՝ «Սովորական օր մը»ի (1973) թուականային գրեթէ քառասուն տարիներու անջրպետին մէջ, Որբունի երկար ատեն գրականութիւն չէ «ըրած», սակայն կեանքի իր վերջին քսան տարիներուն հասած է վիպական-ստեղծագործական վաստակի որակի մը՝ որ վաւերագրումն է իր տաղանդին ու զինք զուգահեռի կը բերէ եւրոպական առումով մեծերու հետ։ 1965-ին լոյս կը տեսնէ «Եւ եղեւ մարդ»ը, ապա՝ յաջորդաբար, 1966-ին՝ «Գոհարիկ եւ ուրիշներ» նորավէպերու երրորդ հատորը, 1967-ին՝ «Թեկնածուն» (Բ. գիրքը «Հալածուածները» վիպաշարքին), 1971-ին՝ «Ասֆալթը» (Գ. գիրքը նոյն շարքին), եւ վերջապէս՝ 1973-ին, «Սովորական օր մը» վէպը (Դ. գիրքը շարքին)։