די פּלאַץ מחנות יעדער יאָר דער מאַרץ לאַטרון אַרמאָרעד קאָר פסח, עקסהיביטיאָן פֿאַרזאַמלונג מאָדעלס און עקסהיביטיאָן פון וועפּאַנז און די מיטל רבי - זעלנער פון דער ערד פאָרסעס אויף ינדעפּענדענסע טאָג.

רוב פון די עולים האט מען אריינגעזעצט, אין הייזער פון די אראבער, וואס זיי האבן איבערגעלאזט ביים אנטלויפן, אדער אין דורכגאנגס לאגערן, ""מעברות"", ווי מענטשן האבן געוווינט אין געצעלטן, בלעכענע הייזער, אונטער שמאטעס, אן קיין מעגליכקייט צו ארויס גיין אויפן גאס פארדינען געלט, ישראל איז דעמאלט געשלאגן געווארן צווישן רייכע אינטעליגענציע, און ארעמע וואס האבן געהאט מערערע קינדער, האבן קוים געקענט פארדינען צו געבן ברויט צו עסן פאר קינדער, די אונטערשידט צווישן ארעמע און רייכע האט געהאלטן אין איין שטייגן.

טשאַיאָטע (ענגליש: Chayote, וויסנשאפטליכער נאמען: Sechium edule) איז א גרינס פון די אוגערקע, מעלאנע און קוסאלאך פאמיליע וואס זעהט אויס ווי א באר און קומט ארגינעל פון מעקסיקאו וואו עס וואקסט בשפע.

‏1694 איז דאס 94סטע יאר אינעם 17טן יארהונדערט. א געוויינטלעך יאר, וואס איז לאנג 365 טעג. דעם 1טן יאנואר 1694 לויטן גרעגאריאנישן קאלענדאר פֿעדערט דעם 1טן יאנואר לויטן יוליאנישן קאלענדאר מיט 10 טעג.

שעפערדס בוש (ענגליש: Shepherd's Bush) איז א באן סטאנציע אין שעפערדס בוש, מערב לאנדאן, פארוואלטעט און באדינט דורך לאנדאנער איבערגרונט און אויך באדינט דורך נאציאנאלע באן. די סטאנציע איז אויף דער מערב לאנדאן ליניע פון נאציאנאלע באן און לאנדאנער איבערגרונט און איז אין טראוולקארט זאנע 2.

רבי שמואל אברהם אבא איז געבוירן אין וויזשניץ אין יאר ה'תרכ""ה, צו זיין פאטער הרב ברוך האגער, פון וויזשניץ, א זון פון הרב מנחם מענדיל האגער פון וויזשניץ, באקאנט אלס ""דער צמח צדיק"", א זון פון הרב חיים האגער פון קאסאוו, ""דער תורת חיים"", א זון פון הרב מנחם מענדיל האגער, פון קאסאוו, ""דער אהבת שלום"". און צו זיין מוטער מרת צפורה א טאכטער פון הרב אריה ליב שפירא פון זשיטאמיר, א זון פון הרב שמואל אברהם אבא שפירא פון סלאוויטא אן אייניקל פון הרב פנחס שפירא פון קאריץ.

דער אויסדרוק ווערט אויך גענוצט פאר אידן וואס נעמען נישט אן אידישקייט מיט'ן פולען ערנסטקייט, און ביים דאווענען רוקען זיי זיך אריין אין בית המדרש ווען מען האלט שוין ביי שבח... (טיף אינמיטן), דאס צייגט אויף א קאלטקייט אדער אויף א רואיגקייט פון נעמען אידישקייט גרינג אן זיך איבערצושטרענגן.

אזוי ווי שבעה עשר בתמוז און צום גדליה, די אנדערע פאסטטעג אויפן חורבן, איז אסור עשרה בטבת נאר עסן און טרינקען, אנדערש ווי תשעה באב ווען ס'איז נוהג נאך איסורים. עשרה בטבת פאסט מען פון עלות השחר ביז נאכט; אין צפון האלב־קיילעך געפאלט דער תענית אינמיטן ווינטער, במילא איז עס א קורצער תענית. כאטש מען מעג עסן און טרינקען ביז עלות השחר, אבער ווען איינער האט זיך געלייגט שלאפן און ער שטייט אויף פארטאגס, טאר ער שוין נישט עסן, סיידן ווען ער האט געמאכט א תנאי פארן שלאפן. טרינקען מעג מען אבער יא, אויב ער איז געוואוינט צו טרינקען אינדערפרי.