Celo de moderna arhitekturo estis, disvolvi per raciigo kaj tipigo, uzado de novaj materialoj same kiel per sobra-simpla internoekipaĵo tute novan formon de konstruado, je kiu sociala respondeco (suno, aero kaj lumo kontraŭ luokazernoj, postkortoj kaj plenŝtopitaj cambroj) akiris ĉefan gravecon. Tiel ekestis multnombro da loĝokolonioj, kiujn ofte survojigis urboj kun socialdemokratiaj plimultoj en siaj urboparlamentoj.

La Ruĝkapa falko estas specio de neklara rilataro. Dum ĝi estas foje asocia kun la Kolombofalko aŭ kun la Afrika apusfalko, tio plej probable malĝustas. Fakte ĝi povus esti malproksime rilata al la Migra falko sed necesas multe plia studo por solvi tiun problemon. Ĉiukaze la afrikaj kaj barataj formoj estas tre distingaj kaj estis probable separataj dumlonge; ili povus esti konsiderataj distingaj specioj.

Ŝi estis elektita deputitino okaze de la deputitaj balotoj de 2012 en la 4-a deputita distrikto de Côtes-d'Armor kun 68,52 % de la voĉoj fronte al Valérie Garcia, kandidatino de UMP.

La Batalo de Sekigahara (Shinjitai: 関ヶ原の戦い; Kyūjitai: 關ヶ原の戰ひ; Sekigahara no Tatakai), konata kiel Estontecdecida batalo (天下分け目の戦い, Tenka Wakeme no Tatakai) estis decida batalo, kiu okazis la 21-an de oktobro 1600. Ĝi ebligis la starigon de la bakufu de Tokugawa Ieyasu. Kvankam necesis tri aliaj jaroj al Tokugawa por firmigi sian potencon super la Toyotomi-klanon, la batalo de Sekigahara estis vaste opiniata la neoficiala komenco de la ŝoguna reĝimo de Tokugawa, la lasta ŝoguna reĝimo, kiu kontrolis Japanion.

La paro revenis en Francion, kie ili vivis de 1926 ĝis 1928, kaj havis filon. Ŝi disigis sin poste de sia edzo kaj denove foriris kun sia filo al Hindoĉinio, ŝarĝita de misio de la franca registaro, en rilato kun la preparo de la Internacia kolonia Ekspozicio de 1931. En 1931, ŝi edziniĝis kun kolonelo Georges Aymé, estonta adjutanto de generalo Eugène Mordante, komandanto de la franca armeo en Hindoĉinio, kaj plejaĝa frato de verkisto Marcel Aymé. Ŝi vojaĝis kaj pentris en Laoso, kie ŝi fariĝis proksimulo al la familio de la reĝo Sisavang Vong, por kiu ŝi realigis grandajn freskojn en la reĝa Palaco de Luangprabango. Ŝi fariĝis instruistino en la Lernejo de belartoj de Hindoĉinio, kie ŝi kontribuis al la veko de la interesiĝo pri lako, flanke de Joseph Inguimberty ekde 1934.

La dua mondmilito finiĝis la 2-an de septembro 1945 kaj la saman tagon Ho Chi Minh, la gvidanto de la vjetnamaj partizanaj taĉmentoj, proklamis memstaran ŝtaton – Vjetnaman demokratian respublikon (VDR).

La Fortreso de Sankta Filipo sur monto superregas la urbon, la estuaron de la rivero Sado, la mala flanko de tiu kaj la elirejo al la Atlantiko. Ĝi estis konstruita ekde la 14-a jarcento. Ĝi enhavas belan kapelon interne ornamita de la tipaj portugalaj azuleĥoj bluaj kaj blankaj kaj hotelon kaj trinkejon (Pousada).