Ειδικότερα τα συρματόσχοινα πλοίων που δεν χρησιμοποιούνται κατά περίσταση θα πρέπει να αποθηκεύονται προς αποφυγή της επίδρασης της θάλασσας και του καιρού. Όσα δε παραμένουν στο κατάστρωμα όπως π.χ. σύρματα καθαίρεσης λέμβων, βυθομέτρου κ.ά. θα πρέπει κατά την περιέλιξή τους στις ανέμες να καλύπτονται με γράσο και οι ανέμες να καλύπτονται με μουσαμάδες. Οποιαδήποτε χειρωνακτική εργασία με συρματόσχοινα πρέπει να γίνεται πάντα με ειδικά βιομηχανικά γάντια.Γενικός κανόνας: Όταν παρατηρηθεί σε κάποιο συρματόσχοινο να φέρει κομμένα σύρματα εμβόλων του θα πρέπει αμέσως τούτο να καταδικάζεται σε αχρηστία και να αντικαθίσταται.

Το θεώρημα του Ντίριχλετ δίνει μια περιγραφή της δομής της πολλαπλασιαστικής μοναδιαίας ομάδας O× του δακτυλίου των ακεραίων Ο. Πιο συγκεκριμένα περιγράφει ότι το O× είναι ισόμορφο με το G × Zr, όπου G είναι η πεπερασμένη κυκλική ομάδα που περιέχει όλους τους μιγαδικούς αριθμούς που όταν υψωθούν σε μία ακέραια δύναμη δίνουν ως αποτέλεσμα την μονάδα (μοναδιαίες ρίζες) και ότι r = r1 + r2 - 1 όπου τα r1 και r2 αποτελούν τον αριθμό των πραγματικών και τον αριθμό των ζευγαριών συζυγών (μη πραγματικών) μέσα στο Κ. Με άλλα λόγια, η O× είναι μια πεπερασμένα παραγόμενη αβελιανή ομάδα τάξης r1 + r2 - 1 που περιέχει όλους εκείνους τους μιγαδικούς αριθμούς που όταν υψωθούν σε μία ακέραια δίνουν ως αποτέλεσμα την μονάδα.

Τα είδη των Εμβιοπτέρων εμφανίζουν μια απλή μορφή κοινωνικής ζωής. Δείχνουν πολλές ενδιαφέρουσες προσαρμογές στον τρόπο ζωής τους σε μεταξωτές στοές τις οποίες υφαίνουν τα ίδια.

Η φιλοσοφική μέθοδος του Κορυδαλλέα, που ονομάστηκε «κορυδαλλισμός», αποτέλεσε την βάση της παιδείας του ελληνισμού κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά κατά την τελευταία περίοδό της, στα χρόνια του Διαφωτισμού, ο όρος «κορυδαλλισμός» ταυτίστηκε με τον σχολαστικισμό και δέχτηκε επικρίσεις από εκφραστές νεωτερικών πνευματικών και παιδαγωγικών τάσεων.

Η Παρακαταθήκη είναι η σύμβαση με την οποία ο ένας των συμβαλλομένων (Θεματοφύλακας) αναλαμβάνει την υποχρέωση να φυλάξει το υπό του ετέρου των συμβαλλομένων (παρακαταθέτη) παραδιδόμενο σ΄ αυτόν κινητό πράγμα και να παραδώσει τούτο όταν του ζητηθεί. Η παρακαταθήκη ρυθμίζεται στον Αστικό Κώδικα στα άρθρα 822-830 και οι διατάξεις είναι ενδοτικού δικαίου, τα μέρη μπορούν δηλαδή με συμφωνία τους να αποκλίνουν από αυτές. Αν δε συμφωνηθεί διαφορετικά, ο παρακαταθέτης δεν οφείλει αμοιβή στον θεματοφύλακα, οπότε πρόκειται για ετεροβαρή σύμβαση (μόνο το ένα μέρος έχει υποχρεώσεις). Ο θεματοφύλακας σε αυτήν την περίπτωση ευθύνεται με βάση την επιμέλεια που δείχνει στις δικές του υποθέσεις (ελαφρά συγκεκριμένη αμέλεια). Αν όμως συμφωνηθεί αμοιβή, τότε έχουμε αμφοτεροβαρή σύμβαση και ο θεματοφύλακας ευθύνεται (αν δε συμφωνηθεί διαφορετικά) κανονικά. Αν δε συμφωνήσουν τα μέρη διαφορετικά, ο θεματοφύλακας δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το πράγμα. Αν συμφωνηθεί τέτοιο δικαίωμα χρήσης του θεματοφύλακα, τότε έχουμε ανώμαλη παρακαταθήκη.

Νεκρολογία στον Θεόδωρο Τυπάλδο Πρόντζα, Αθήνα, 1849, δαπάναις του ιατρού Αντωνίου Τυπάλδου. Αναδημοσιεύτηκε το 1883 στην Κεφαλλονιά από τον Γεώργιο Θ. Πρόντζα