Με την κατάληψη του Σιρμίου οι Άβαροι κατείχαν πια όλα τα εδάφη των Γέπιδων που πίστευαν τους ανήκαν δικαιωματικά, δεν ξανά έκαναν πόλεμο για κατάληψη εδαφών μόνο επιδρομές και προσωρινές καταλήψεις για λύτρα.

Στα 100μ. με επίδοση 1:01.57, κέρδισε αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία της Ισπανίας, που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ. Την προηγούμενη επίδοση κατείχε ο ίδιος, με 1:02.74, από τις 13 Ιουνίου 2005 στο μίτινγκ Mare Nostrum που διεξήχθη στη Ρώμη.

Είναι άγνωστο αν μητέρα του Αρκεσίλαου ήταν Ελληνίδα ή Λιβύα. Πατέρας του πάντως ήταν ο Βάττος Α΄ και παπούς του από την πλευρά του πατέρα ήταν ο Θηραίος Πολύμνηστος. Γιαγιά του, από την πλευρά του πατέρα και πάλι, ήταν μια πριγκίπισσα της Κρήτης, η Φρονίμη. Αυτή συγκεκριμένα, ήταν κόρη του βασιλιά Ετέαρχου της Οαξού αλλά διώχτηκε από το πατρικό της και το παλάτι και κατέληξε παλακίδα στη Θήρα όπου απέκτησε έναν γιο, τον Βάττο, από τον άρχοντα που την ερωτεύτηκε, τον Πολύμνηστο. Ο Βάττος έγινε οικιστής της Κυρήνης κάτω από αντίξοες συνθήκες και πιθανόν χωρίς αυτό να αποτελεί επιλογή του. Πολλές θεωρίες αναπτύχθηκαν για το κατά πόσον ο οικισμός της Κυρήνης ήταν ίδρυση αποικίας προς όφελος της μητρόπολης που δεν διέθετε πόρους να συντηρήσει το λαό ή ήταν αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων -εικάζεται δηλαδή ότι ο πατέρας του Αρκεσίλαου ήταν ίσως εξόριστος και ότι εκείνοι που οίκησαν μαζί του την Κυρήνη ήταν ομοϊδεάτες του.

Η Ζάνα συμμετείχε ενεργά στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που οδήγησαν τον ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, να απευθύνει, το 2013, την ιστορική του έκκληση προς το PKK να κάνει τη μετάβαση από την ένοπλη αντίσταση στον δημοκρατικό πολιτικό αγώνα έπειτα από τρεις δεκαετίες συγκρούσεων. Καθώς η εκεχειρία κατέρρευσε στην πορεία προς τις νέες εκλογές του 2015, η Ζάνα απηύθυνε έκκληση για τερματισμό των φόνων.

Το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ήταν ένα κρατίδιο που δημιουργήθηκε από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη κατά την Δ΄ Σταυροφορία (1205-1210) στα εδάφη της Πελοποννήσου (Μοριάς), τα οποία μοιράστηκαν σε φέουδα μεταξύ των Φράγκων Σταυροφόρων.

Το 1874-1875, η διδασκαλία του Φραγκίσκου Πυλαρινού αναφέρεται στις αναμνήσεις του Παπαδιαμάντη και του Κωστή Παλαμά, οι οποίοι ήταν και οι δυο φοιτητές της Φιλοσοφικής Σχολής, στα τελευταία χρόνια διδασκαλίας του, όταν αυτός ήταν 72-73 ετών. Και οι δυο αναφέρουν ότι τότε πια είχε ελάχιστη απήχηση και πολύ μικρό ακροατήριο, ενώ ο Παπαδιαμάντης δίνει μια χαρακτηριστική του εικόνα: «εδίδασκεν εις την γείτονα αίθουσαν ο γέρων Πυλαρινός, με κεραυνώδη φωνήν, όλος χειρονομία και έξαρσις».