ຮູບໜຶ່ງແຈ（ພາສາອັງກິດ:henagon,monogon）ແມ່ນ ຮູບຫຼາຍແຈປະເພດໜຶ່ງ、ທີ່ມີ 1 ຂ້າງ (ເສດຖະສາດ) ແລະ 1 ຈອມ.ໃນ ສັນຍາລັກຊຸເລຟລີ ຈະສະແດງວ່າ {1}. ເນື່ອງຈາກວ່າ ຮູບໜຶ່ງແຈມີແຕ່ໜຶ່ງຂ້າງ ແລະ ໜຶ່ງແຈ ສະນັ້ນ ທຸກໆຮູບໜຶ່ງແຈ ກໍ່ຈະແມ່ນ ຮູບໜຶ່ງແຈສະເໝີ ໄປໃນໂຕ. ຢູ່ ໃນ ເລຂາຄະນິດຢູຄລິດ ຮູບໜຶ່ງແຈຖືວ່າ ເປັນຮູບທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ເພາະ ຂ້າງຈະຂະຫຍາຍໄປຮອດອະສົງໄຂ, ແຕ່ ໃນ ເລຂາຄະນິດກາງຫາວ ຖືວ່າສາມາດ ແຕ້ມຮູບໜຶ່ງແຈທີ່ມີຂອບເຂດໄດ້ ໂດຍການແຕ້ມມັນ ຢູ່ ຮູບວົງມົນໃຫຍ່.

ຄຳ​ນີ້​ມີ​ລັກສະນະ​ ກວ້າງຂວາງ​ຫລາຍ, ທ້ອງ​ຖິ່ນ​ໃດ​ກໍ່​ໃຊ້ ​ເຊິ່ງຖື​ເປັນ​ຄຳ​ກາງ ​ທີ່​ຄົນ​ລາວ​ທຸກ​ພາກ​ໃຊ້, ​ເຮັດ​ໜ້າ​ເປັນ​ຄຳ​ຄຸນ​ນາມ ຫລື ວິ​ເສດ ກໍ່​ວ່າ. ​ໃຊ້ຂະຫຍາຍ​ນາມ, ​ແທນ​ນາມກຳມະ ​ແລະ ຄຸນ​ນາມ​ດ້ວຍ​ກັນ, ​ແຕ່​ສ່ວນ​ຫລາຍ​ມັກ​ໃຊ້​ ຂະຫຍາຍ​ຄຸນ​ນາມ​ດ້ວຍ​ກັນ. ຄຳ ""ກະ​ເທີນ"" ​ເປັນ​ຄຳ​ບອກ​ຄຸນ​ລັກສະນະ​ ການ​ກະທຳ​ທີ່​ຜູ້​ກະທຳ ບໍ່​ທັນໄດ້​ຕັ້ງ​ໃຈ​ແທ້, ຖ້າ​​ໃຊ້​ຂະຫຍາຍ​ຄຸນ​ນາມ​ ດ້ວຍ​ກັນ​ກໍ່​ມີ​ຄວາມ​ໝາຍ​ຄ້າຍຄື​ກັນ ​ແບບ​ເຄິ່ງໆ​ກາງໆ, ​ແຕ່​​ໃຊ້​ຕ່າງ​ຈາກ​ຄຳ ""ກະຈາ"". ​ໃນ​ພົດຈະນານຸກົມ​ ພາ​ສາລາ​ວຂອງ​ທ່ານ ດຣ ທອງຄໍາ ອ່ອນ​ມະນີ​ສອນ, ພິມ​ປີ 2008 ບັນຈຸ​ຄຳ ""ກະ​ເທີນ"" ​ໄວ້​ໃນ​ໜ້າ​ທີ່ 17 ​ເປັນ​ຄຳ​ວິ​ເສດ ມີ​ຕົວຢ່າງ​​ ເປັນ​ຜະຫຍາ​ພາສິດ​ວ່າ: ""ຕົກກະ​ເທີນ​ວ່າ​ໄດ້​ປໍ້າ ຊິ​ນຳ​ຮອນ​ຄູ່​ຊູ່​ງ່າ ພ້າ​ບໍ່​ບ່ານ ຂວານ​ບໍ່​ເປ້​ຈຳ​ບ້ອງ ​ແມ່ນ​ບໍ່​ເຊົາ"".

ລະຫວ່າງກອງປະຊຸມລະດັບສູງກັບລັດຖະບານລາວທີ່ຈັດຂື້ນຢູ່ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃນເດືອນພືດສະຈິກ ປີ 2013 ຈຳນວນຂອງຜູ້ບໍລິຈາກຕ່າງປະເທດສະແດງຄວາມກັງວົນຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບການຫາຍຕົວໄປຂອງທ່ານສົມບັດ ຄຳສັ່ງຈາກອົງການພັດທະນາຍຸຣົບຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລັດຖະບານລາວ ດຳເນີນການກວດສອບຢ່າງຄອບຄຸມແລະໃຫ້ມີຄວາມໂປ່ງໃສຂອງຄະດີນີ້ຢ່າງເຕັມທີ່ແລະໃຫ້ຄວາມຮ່ວມມືກັບໜ່ວຍງານຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ເຊັ່ນ ຄະນະທີ່ເຮັດວຽກກ່ຽວກັບການບັງຄັບຄົນໃຫ້ສູນຫາຍໃນເຈນີວາ

ສ່ວນ​ຄຳ ""ກະຈາ"" ​ແຕ່​ເດີມ​ດາ​ຄົງ​ ສື່​ຄວາມ​ໝາຍ​ຂະຫຍາຍ​ນາມ ທີ່​ເປັນ​ໝາກ​ໄມ້ ຄື​ໝາກພ້າວ ທີ່​ກາຍອ່ອນ ​ເກືອບ​ແກ່ ​ເອີ້ນ ໝາກພ້າວ​ກະຈາ ​ແລະ ຄຳ​ນີ້​ກໍ່​ຖືກ​ນຳ​ມາ​​ໃຊ້ ​ກັບ​ການ​ນຳ​ໃຊ້​ພາສາ​ ​ເຊັ່ນ: ​…ໃຊ້ພາສາ​​ແບບຊອດ​ກະຈາ ​ເຊິ່ງໝາຍ​ເຖິງ​ການ​ໃຊ້​ຄຳ​ສັບ ຫລື ພາສາ​ແບບ​ເຄິ່ງໆ​ກາງໆ​ ຈະ​ເປັນ​ພາສາ​ຕົນ​ກໍ່​ບໍ່​ແມ່ນ, ວ່າ​ເປັນ​ພາສາ​ອື່ນ​ກໍ່​ຄື​ບໍ່​ແມ່ນ…ປະມານ​ນັ້ນ. ສ່ວນ​ທີ່​ສັງຄົມ ​ມັກ​ໃຊ້​ຕື່ມ​ໜ້າ​ຄຳ ""​ກະຈາ"" ຄື ""ຊອດ"" (ຖ້າ​ເຮັດ​ໜ້າ​ທີ່​ເປັນ​ຄຸນ​ນາມ ຫລື ວິ​ເສດ) ກໍ່​ມີ​ຄວາມ​ໝາຍ​ຄ້າຍຄື​ກັນ ​ເຊິ່ງມັກ​ໃຊ້​ກັບ​ຄົນ ​ແລະ ສັດ ​ທີ່​ມີ​ເຊື້ອສາຍ​ປະສົມ: ລູກຊອດ, ຫມູ​ຊອດ…ດັ່ງ​ນີ້​ເປັນ​ຕົ້ນ.

ແຕ່​ມາ​ຮອດ​ປັດ­ຈຸ­ບັນ ຄຳ​ສັບ​ດັ່ງ­ກ່າວ​ສັບ­ປົນ​ຄົນ​ເລ ຖືກ​ບຸກ­ຄົນ​ຈຳ­ນວນ​ໜຶ່ງ​ໃຊ້​ຄວບ​ກັນ​ໂດຍ​ຮ້ອງ​ວ່າ ພິ­ທີ​ບາ­ສີ­ສູ່­ຂວັນ​ນຳ​ກັນ​ໄປ​ເລີຍ ໂດຍ​ສະ­ເພາະ​ໃນ​ບັດ​ເຊີນ​ກິນ​ດອງ​ຂອງ​ຄົນ​ຍຸກ​ນີ້ ມັກ​ຈະ​ໃຊ້​ຄຳ​ວ່າ “ບາ­ສີ­ສູ່­ຂວັນ ຈະ​ໄດ້​ຈັດ​ຂຶ້ນ...” ໝາຍ​ຄວາມ​ວ່າ ໃຊ້​ພ້ອມ​ກັນ​ທັງ​ສອງ​ໄປ​ເລີຍ ແລະ ກາຍ​ເປັນ­ຄວາມ​ເວົ້າ​ຍາວ​ຕື່ມ​ອີກ​ຄຳ​ໜຶ່ງ. ໃນ​ຄວາມ​ເປັນ​ຈິງ​ແລ້ວ ການ​ສູ່­ຂວັນ-ບາ­ສີ ແມ່ນ​ການ​ມັດ​ແຂນ​ດ້ວຍ​ຝ້າຍ​ສີ­ຂາວ​ບໍ­ລິ­ສຸດ ເປັນ​ຮີດ­ຄອງ​ປະ­ເພ­ນີ​ແຫ່ງ​ການ​ອວຍ­ພອນ​ທີ່​ບໍ່​ມີ​ຕົວ​ຕົນ ເພື່ອ​ໃຫ້​ຄວາມ​ມີ​ສີ​ລິ​ມົງ​ຄຸນ​ແກ່​ຜູ້​ທີ່​ຖືກ​ອວຍ­ພອນ ໄດ້​ບັນ­ລຸ​ຈຸດ­ປະ­ສົງ​ຕາມ​ທີ່​ປາດ​ຖະ​ໜາ ເຊັ່ນ: ຜູ້​ຈະ​ເດີນ­ທາງ​ໄປ​ຄ້າ ກໍ​ໃຫ້​ຊື້​ໄດ້​ຂາຍ​ໝານ ຜູ້​ເຈັບ​ໄຂ້ ກໍ​ໃຫ້​ສວ່າງ​ຫາຍ ຜູ້​ເປັນ​ນັກ­ຮຽນ-ນັກ​ສຶກ​ສາ ກໍ​ໃຫ້​ເສັງ​ໄດ້ ແລະ ອື່ນໆ.