Z czterech dawnych gotyckich par filarów architekci rokoko zachowali trzy. Filary wschodnie zostały wyburzone, by zrobić miejsce dla ogromnego fresku sufitowego nad ołtarzem głównym tzw. Andechser Heiligenhimmel autorstwa Johanna Baptisty Zimmermanna.

Zdewastowanym zabytkiem wsi jest XVIII-wieczny cmentarz z centralnie położonym pomnikiem nagrobnym jednego z właścicieli oraz barokowym kościołem pw. św. Maksymiliana Marii Kolbe o szachulcowej wieży i współczesnym wyposażeniu wnętrza, zbudowanym w latach 1731-35 w miejscu starszego, prawdopodobnie XVI-wiecznego, który najprawdopodobniej stanął na miejscu jeszcze starszego obiektu. Wspomniany wcześniej pomnik nagrobny został wybudowany z cegły w formie ok. 4-metrowego obelisku, a następnie pokryty płytami piaskowca.

Boroević nie pozostał jednak na froncie wschodnim dostatecznie długo, aby zobaczyć wyzwolenie Przemyśla, które nastąpiło w czerwcu. 25 V 1915 wraz z częścią trzeciej armii (reszta została wcielona do Grupy Armii Mackensena) został przeniesiony na front włoski. Tam Boroević został dowódcą piątej armii, przy pomocy której zorganizował obronę przed Włochami i powstrzymał wiele ich ofensyw. Mimo to szef sztabu, Conrad von Hötzendorf, polecił mu wycofać się i zaprzestać prób obrony tego obszaru (dzisiejsza Słowenia), uważając go za niemożliwy do obronienia. Jednakże Boroević utrzymywał się z trzydziestoma ze swoich oddziałów, twierdząc, że Słoweńcy dotrzymają pola, kiedy przyjdzie im bronić swojego kraju. To przemówiło do cesarza Franciszka Józefa i dał on Boroeviciowi dowodzenie nad frontem przy Isonzo. Wojska Boroevicia powstrzymały wszystkie z jedenastu włoskich ataków i w Austro-Węgrzech okrzyknięto go ""Królem Isonzo""(zyskał również przydomek ""Lew Isonzo"" (Löwe vom Isonzo), a jego żołnierze adorowali go i nazywali ""Naš Sveto!"". Za męstwo w walce 1 V 1916 został awansowany do stopnia generała pułkownika (Generaloberst). 23 VIII 1917 doszedł do stanowiska dowódcy frontu południowo-wschodniego, który wkrótce został przemianowany na ""Grupę Armii Boroević"". 1 II 1918 został feldmarszałkiem, odznaczono go też wieloma orderami, włączając Order Marii Teresy.

Cissus, cisus (Cissus L.) – rodzaj roślin z rodziny winoroślowatych. Liczy około 350 gatunków rosnących w strefie tropikalnej na wszystkich kontynentach, z nielicznymi przedstawicielami w strefie klimatu podzwrotnikowego. Są to rośliny przystosowane do życia w różnych środowiskach. Najczęściej spotyka się je w ekosystemach wilgotnych lasów, ale niektóre gatunki (np. C. quadrangularis, C. subaphylla) są sukulentami dostosowanymi do życia w bardzo suchym klimacie. Większość gatunków cissusów wytwarza niejadalne dla ludzi owoce, niemniej wykorzystywane są jako gatunki ozdobne zarówno w ogrodach jak i w warunkach domowych (np. cissus rombolistny, australijski, różnobarwny) lub jako rośliny lecznicze i suplementy diety (C. verticillata, C. quadrangularis).

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 187 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 20 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Bernécourt plasuje się na 858. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 644.).