Lo periòde sassanida (que compren tot lo periòde final de l'Antiquitat classica) se considèra un dels periòdes istorics pus importants e influents de l'istòria d'Iran. En fòrça aspèctes, arribèt dins los succèsses mai importants de la cultura pèrsa, e foguèt lo darrièr grand empèri iranian abans la conquista musulmana de Pèrsia e la conversion consecutiva a l'Islam coma religion de tot lo territòri. L'Empèri Sassanida aguèt una influéncia importanta sus la anciana Roma Aquela influéncia culturala s'estendèt mai enlà dels territòris termierèrs d'ambedós empèris, en arribant fins en Euròpa Occidentala, Africa, China e Índia, e aguèt un ròtle fondamental dins la formacion de l'art medieval europèu e asiatic, doncas qu'influissiá en los dos continents. Aquela influéncia arribèt tanben fins l'alavetz recent mond islamic. La societat aristocratica e exclusivitat de la dinastia sassanida transformèt la conquista islamica d'Iran en una « renaissença » pèrsa. La cultura islamica adoptèt, en fòrça aspèctes (arquitectura, escritura, eca) de caracteristicas dels pèrsas sassanidas.

Encara decebut per sa vila Villach, que publicava pas los seus libres coma promés, s'anèt a Klagenfurt (1540), puèi cap a la vila qu’aima pas tant: Salzborg, ont lo nomenèt en abril de 1541 l’arquevèsque duc Ernèst de Bavièra, qu'aimava las sciéncias ocultas. Redigiguèt son testament. Moriguèt a 48 ans, d’un càncer del fètge o alara tocat per d'emanacions de mercuri tant de còp respirat, a Salzborg, lo 24 de setembre de 1541. Son còs es enterrat, segon sas volontats, dins lo cimentèri de la glèisa de Sant Sebastian de Salzborg. Sos rèstes se trapan ara dins una tomba situada jol pòrgue de la glèisa, amb l'epitafi: Pax vivis - requies aeterna sepultis (« Patz als vivents - repaus eternal als defunts »).

Çò toponyme Ribeaucourt Es la déformation de « Erembauldocurtis » (#que ven de ""Eremboldus"" = cap de victorieux o abila e de ""curtis"" #que designa un ostal fortificada. Eremboldus Èra lo nom o lo subernòm d'un dels fils del comte de Ponthieu, (lo seten segon la tradicion de la familha de Ribeaucourt totjorn existenta), citat l'an 811 en los chartes del abbaye de Sant-Riquier, e en 831 en las cronicas de Harinflus en çò que tanh a la abbaye de Sant-Riquier ont aquel chevalier li caliá èsser present dins las fèstas de Noël, Pâques, Pentecôte e al Sant-Riquier. Los Ribeaucourt son vassaux per la siá tèrra de Ribeaucourt de la dicha abbaye. Las municipalitats de Ribeaucourt en Meuse, de Raimbeaucourt en lo Nòrd e del luòc dich Ribeaucourt a Mazinghien en lo Nòrd an la meteissa origina.

La vila i aguèt rebatejat Abancourt-la-Montanha a la Revolucion. Dintratz 1791 a 1823, la municipalitat a ligat a Romescamps. En 1823, Abancourt a desligat de Blargies, mas Hennicourt lududes a ligat.

Après una pausa dins lo corrent de l'ivèrn 1826-1827, leis ostilitats ambé Pèrsia acomencèron tornarmai en mai. Fins au mes d'octòbre, lei Rus avancèron en Armenia e prenguèron Etchmiadzin, Nakhitchevan, Abbasabad, Erevan e Tabriz. Après aquelei desfachas, lei Pèrs deguèron demandar la dubertura de negociacions de patz.