Under de term Flaamsk wurde ek wol alle Nederlânske dialekten beflapt, dy't yn it gewest Flaanderen (it hiele Nederlânsktalige diel fan Belgje) sprutsen wurde; dêrta hearre dan net inkeld it Westflaamsk en it Eastflaamsk, mar ek it Brabânsk en soms sels it Limboarchsk, al is dat eins in selsstannige taal, dy't net mear ta it Nederlânske taalgebiet rekkene wurde mei.

Yn 1918 hie Rankin gjin súkses mei in aksje foar de republikeinske nominaasje foar it fertsjintwurdigen fan Montana yn de Amerikaanske Senaat. Dêrom besike sy it as in ûnôfhinklike kandidaat, mar dat mislearre. Har termyn as ôffeardige einige begjin 1919. Yn de neikommende tweintich jier wurke se yn Washington, D.C. as in lobbyist foar ferskate doelen.

Foar syn fertsjinsten krige er yn 1937 in monumint oan de Grutte Buorren yn Penjum. It monument is makke troch Gerhardus Jan Adema dy't ek it byld fan Us Mem makke hat foar de provinsje Fryslân. De Lammert Skeltesstrjitte is ek nei him neamd.

Uria aalge inornata, briedt yn Noard-Korea, nördlichem Hokkaido, it easten fan Ruslân, de Beringsee, op de Aleoeten, Alaska en yn Britsk Kolumbia.

De NSB waard oprjochte yn Utert yn 1931 yn in tiidrek dat ferskate nasjonalistyske, fasistyske en nasjonaal sosjalistyske partijen stifte waarden. De Stichters wienen Anton Mussert, dy't ek partijlieder waard, en Cornelis van Geelkerken. Foar 1936 wie de partij net anti-semitysk en hie doe sels Joadske leden.

Hidetoshi Nakata (22 jannewaris 1977) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile Hidetoshi Nakata foar Bellmare Hiratsuka, Perugia, Roma, Parma, Bologna, Fiorentina en Bolton Wanderers. Hidetoshi Nakata spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996, it Olympyske Simmerspullen 2000, it Wrâldkampioenskip 1998, it Wrâldkampioenskip 2002, it Wrâldkampioenskip 2006, it Confederations Cup 2001, it Confederations Cup 2003 en it Confederations Cup 2005.

Yn 1925 fûn Charles Eastman, in dokter fan etnysk Dakota-komôf dy't troch it Amerikaanske Buro fan Yndiaanske Saken ynhierd wie om it stoflik omskot fan Sacajawea te sykjen, in Komansje-frou dy't fan Tacutine hiet, en dy't úthold dat hja de beppesizzer fan Sacajawea wie. Neffens Tacutine har ferhaal soe Sacajawea in hoart te Fort Bridger, yn Wyoming, taholden hawwe mei har soannen Bazil en Baptiste, dy't elk ferskate talen sprieken, wêrûnder Ingelsk en Frânsk. Uteinlik fûn se har Lemhy-sibben werom yn it Wind River Yndianereservaat fan sintraal Wyoming, dêr't se ynskreaun waard ûnder de namme fan ""Bazils mem"". Hja stoar op 9 april 1884 en in blanke misjonaris, dûmny John Roberts, gie foar by har begraffenistsjinst. Der bestiet gjin twifel oer dat dizze Porivo echt bestien hat. It striidpunt is oft Porivo en Sacajawea ien en deselde persoan wiene of net. Eastman kaam ta de konklúzje dat dat al sa wie, en sadwaande is it offisjele Grêf fan Sacajawea, in toeristyske trekpleister, hjoed de dei sitewearre yn it Wind River Yndianereservaat yn Wyoming. Yn 1963 waard dêr in offisjele tinkstien foar Sacajawea oprjochte.