Γέφυρα του San Miguel Χτισμένη το έτος 1912, παρά το μικρό της μέγεθος, είναι ένα έργο της μηχανικής που ξεχωρίζει ως ένα από τα πρώτα κτίρια από οπλισμένο σκυρόδεμα στην Ισπανία. Ο σχεδιασμός του συνδυάζει τη λειτουργικότητα και ένα νεωτεριστικό σύστημα οικοδομημένο με διακόσμηση μοντερνισμού. Στην είσοδο και έξοδο της γέφυρας το κιγκλίδωμα συμπληρώνεται με τοίχους από οπλισμένο σκυρόδεμα, στους οποίους έχουν τοποθετηθεί τέσσερα φανάρια με αέρα μοντερνισμού.

Κατόπιν η ταινία περνά στο δεύτερο μέρος, όπου ο ντετέκτιβ ανακοινώνει στον Θανάση ότι βρήκε τον πατέρα του. Ο Θανάσης έπαθε σοκ. Παρόλα αυτά, τον πήρε ο πατέρας του και τον πήγε στο σπίτι. Εκεί του γνωρίζει την υπηρεσία του σπιτιού και του δείχνει και τους προγόνους τους. Καθότι ο πατέρας του ήταν πολύ πλούσιος, αργότερα του έραψε και μερικά καλά κουστούμια, ενώ του μάθαινε και τρόπους. Επίσης αναφέρει στον πατέρα του τον λόγο που έδωσε στη μητέρα της Κατίνας, την οποία είχε καιρό να δει πλέον. Μετά από όλα αυτά για την καινούρια του ζωή, η υπηρεσία άρχισε να του στήνει διάφορες καταστάσεις, οι οποίες θα τον έβγαζαν τρελό μπροστά στον πατέρα του, ο οποίος δεν είχε άλλους κληρονόμους, παρά μόνο τον Θανάση και τα άτομα της υπηρεσίας του. Έτσι ο Θανάσης θα πάει στον ψυχίατρο. Παρόλα αυτά, ο Θανάσης έδειχνε πολύ επηρεασμένος από ό,τι του έκανε το υπηρετικό προσωπικό. Ο ψυχίατρος πρότεινε για θεραπεία του Θανάση να κάνει μακρινούς και ήσυχους περιπάτους, αλλά το προσωπικό τον πήγε σε θορυβώδη μέρη ως επί το πλείστον. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε. Και παραλίγο να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο, και πάνω που πήγε να δραπετεύσει, τελειώνει το δεύτερο μέρος.

Ωστόσο, η ωκεάνια διασπορά εδαφόβιων ειδών δεν συμβαίνει πάντα με επίπλευση. Σε κάποιες περιπτώσεις, το κολύμπι, η απλώς το ζώο μόνο του να επιπλέει, είναι αρκετά. Χελώνες του γένους Chelonoidis έφτασαν στη Νότια Αμερική από την Αφρική το Ολιγόκαινο, βοηθούμενες πιθανώς από την ικανότητά τους να επιπλέουν με το κεφάλι πάνω, και να επιβιώνουν έως και έξι μήνες χωρίς τροφή ή γλυκό νερό.

Κατά την εξουσία των Βιλλεαρδουίνων το πριγκιπάτο γνώρισε μεγάλη ακμή. Οι Βιλλεαρδουίνοι έστησαν νομισματοκοπείο στη Γλαρέντζα κι έκοβαν δικό τους νόμισμα. Ο Βιλλεαρδουίνος αναλαμβάνοντας πρίγκιπας συγκρούστηκε με την Καθολική Εκκλησία δημεύοντας την περιουσία της στην περιοχή και με αυτή έκτισε το Χλεμούτσι. Ο Γοδεφρείδος απέκτησε από τους ντόπιους φεουδάρχες, τους επονομαζόμενους κεφαλάδες, αλλά και από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, την κυριότητα της Αχαΐας, της Ηλείας και της Μεσσηνίας, ένα μέρος της Αρκαδίας, και τον τίτλο του πρίγκηπα της Αχαΐας. Παρόλα αυτά, στους κεφαλάδες αναγνωρίστηκαν τα παλαιά τους προνόμια (η γη και οι δουλοπάροικοι) και αφού ανέβηκαν στην τάξη των ιπποτών, είχαν το δικαίωμα να μετέχουν στις συνελεύσεις της Ανδραβίδας μαζί με τους Φράγκους άρχοντες.

Κατά τη λαϊκή ετυμολόγηση η λέξη αναφέρεται στην ""Πόλη των Θεών"", έτσι σε ορισμένες παραδόσεις της Γιόγκα θεωρήθηκε ότι σχετίζεται με το σώμα του ατόμου. Η άποψη πίσω από αυτό είναι ότι, όταν κάποιος διαλογιστεί έναν συγκεκριμένο ήχο της Δεβαναγαρικής γραφής, τότε αναδύεται αυθόρμητα στη συνείδησή του η μορφή του αντίστοιχου γράμματος.