Publicou mais dua dezena de libros subre stória i política anternacional, para alhá de bárias nobelas ficionales. Sou libro mais recente ye Bush na Babilónia: la Recolonizaçon de l Eiraque, publicado ne l Brasil pula Eiditora Record, para alhá de Cunfronto de fundamentalismo, Redençon i Mulhier de piedra.

Mediçon ye la atebidade de acumparar ua quantidade cun un padron pré-definido. Atrabeç de la mediçon l home puode apersentar cun númaros ciertas culidades dun oubjeto ó fenómeno. Sin la mediçon, l home queda preso a cunceitos cumo ""grande/pequeinho"", ""fuorte/fraco"", ""ancho/fino"", etc; mas, cula mediçon, l home puode pensar cun mais rigor subre aqueilhas culidades.

La persença de ls pertueses ne l stado, dou-se ne l seclo XVII. An Janeiro de 1616, l capitan pertués, Francisco Caldeira Castielho Branco ampeçou l'acupaçon de a tierra, fundando l Fuorte de l Presépio, núcleo de la fetura capital paraense. La fixaçon pertuesa fui efetibada culas missones relegiosas i las bandeiras, que ligában l Fuorte de l Presépio la San Luís de l Maranhon, por tierra i subiran l Riu Amazonas. Ls pertueses fúrun ls purmeiros a chegar ne l Pará, Deixando cuntribuiçones que ban zde la culinária a l'arquitetura.

Ls japoneses fúrun respunsables pula antroduçon de culturas cumo la juta i la pumienta-de l-reino na década de 1930; de mamon hawai i de l melon na década de 1970. La terceira maior colónia japonesa ne l Brasil stá ne l Pará, cun cerca de 13 mil habitantes, perdendo solo pa ls stados de San Paulo i Paraná. Eilhes biben percipalmente ne ls munecípios de Tomé-Açu, Santa Izabel de l Pará i Castanhal. Sabendo-se que Tomé-Açu fui l purmeiro local de l Norte de l paíç a recebir eimigrante japoneses, por buolta de 1929.

L purmeiro rei a ounir las defrentes cidades, por buolta de 2800 a.C., fui l rei de Kish, Etana. Por muitos seclos, la lhiderança fui çputada por Lagash, Ur, Eridu i la própia Kish, l que anfraqueciu ls sumérios i tornou-los stremamente bulnerables a ambasores. Antre 2530 i 2450 a.C., la region fui dominada puls reis eilamitas, que bibian ne l sudoeste de l atual Eiran. Apuis de un período de domínio de l eilamitas, ls sumérios boltórun a gozar de andependéncia. Las cidades de Lagash, Umma, Eridu, Uruk i principalmente Ur tubírun sous momientos de glória. Pouco depuis ls acádios - grupos de nómades benidos de l deserto de la Síria - ampeçórun a penetrar ne ls territórios al norte de las regiones sumérias, treminando por dominar las cidades-stados desta region por buolta de 2550 a.C.. Mesmo antes de la cunquista, mas, yá ocorria ua síntese antre las culturas suméria i acádie, que se acentuou cula unificaçon de ls dous pobos. Ls acupantes assimilórun la cultura de l bencidos, ambora, an muitos aspetos, las dues culturas mantibessen defrenças antre si, cumo por eisemplo - i más eibidentemente - ne l campo relegioso.