Popšawny fakt, až Giacomo Puccini jo był muzikaŕ, njejo njezjapki. Slědkoju won pochada wot familije z muzikaliskimi korjenjami, někotare wot swojich wósćow su teke komponisty byli. Woni zu zwětšego cerkwinsku muziku komponěrowali. Teke nejsławy Puccini jo zachopił swoju karieru ze sakralneju muziku. Won jo organist a wjednik chora w Lucca był a jo w lěśe 1880 do Mailand pśeśěgnuł za studium kompozicije na konserwatoriumje. W tom lěśe won jo teke swoju „Messa di Gloria“ (mša mimo Credo, Sanctus a Agnus Die) spisał. Tworba pśedstajijo wažny kšac w źěle Giacoma Puccini. Napśeśiwo drugej mšy, solopartije za tenor a bas w „Messa di Gloria“ Puccina stej tak dramatiskej, až wonej pokazujotej zgromadnje z opulentnym orchestrěrowanjom južo wjelgin mocne znamje pozdźeje lubosći Puccina za dramatiku. Južo w tom casu někotare muzikaliske motiwy su take teatraliske, až woni dopomnjeju na operu. Slědny postark, kenž jo młodego Puccina ku komponěrowanjoju operu sporał, jo był woglěd opery „Aida“ wot Giuseppa Verdi w Pisa. Togodla won jo w lěśe 1882 swoju prědnu operu skońcył. Pśicyna za kompoziciju jo wuběźowanje było. Lěcrownož Puccini njejo był dobyśaŕ wubězowanja „Le Villi“, jo 1884 prědny raz na jawišću był. A to jo był podłožk za karieru Giacoma Puccini.

Doněntne wólby k zwězkowemu sejmoju su wótměli se w lětach 1949, 1953, 1957, 1961, 1965, 1969, 1972, 1976, 1980, 1983, 1987, 1990, 1994, 1998, 2002, 2005, 2009 a 2013.

Płod jo naga, kulojta tobołka, kótaraž dośěgnjo dłujkosć mjazy 1 a 2 cm a jo jaden abo dwa raza tak dłujki kaž šyroki. Semjenja su małe, nerkoformowe, śamnobrune. Semjenja buchu z pomocu wětša rozšyrjone.

Pó DIN 13312, płaśiwy za lětarstwo a namórnistwo, skrotcujo se geografiska šyrina z Lat abo staršej z φ, geografiska dlinina z Lon abo λ. B a L njewótpowědujotej normje.

Kraj Malta lažy na kupje Malta a někotarych mjeńšych kupach na pódpołdnju wót Europy. Nejwuše městno jo: Ta' Dmejrek (253 m nad normalneju nulu), a nejniše: Srjejźne mórjo (0 m nad normalneju nulu).

Wylem Bjero (nim. Wilhelm Bähro, * 4. septembera 1902 w Drjejcach, † 26. awgusta 1988 w Chóśebuzu) - dolnoserbski casnikaŕ, ceptaŕ, spisowaśel a pśełožowaŕ.

Z Oławskego słownika Baltazara Działasa wěmy, až dolnošlazyńskej narěcy jo był znaty fenomen mazurzenia, tj. pśechod konsonantow š, č, ž w s, c, z (ako teke staroserbske č w dolnoserbske c). Z pśikładow narěcy: Przy wsyskim, co cynią, rozmyślay, co za koniec ta rzec weznie (dsb. ""Pśi wšyknem, což cyne, rozmyslaj, có za kóńc ta wěc wezmje""), Kto chce mądrym być, musi się pilnie ucyć (dsb. ""Chtož co mudry byś, musa pilnje wuknuś""), Maó i módy cowiek zwie się dziecie (dsb. ""Mały a młody cłowjek se groni źiśe""), Módy gburski karlus (dsb. ""Młody burski gólc""), Suchey rodziców i naucicielów, bo oni są twoią piersą zwierzchnością (dsb. ""Słuchaj starjejšych a wucabnikow, dokulaž su wóni twoje prědne pśedstajone"").

Nowe fakulty su se zawjadli 1992 a teke dalšne profesory su se zasajźili. Dnja 9. julija 1993 TU Chóśebuz jo se pśiwzeła do twarjeńskego spěchowanja kazni za spěchowanje nowych twarjow na wusokich šulach.