Το 1925 η ειδική επιτροπή που συστάθηκε τότε για την διόρθωση τοπωνυμιών και σημείων του Πειραιά ονομάτισε επίσημα τον λιμένα αυτόν επαναφέροντας την αρχαία ονομασία Λιμένας Μουνιχίας. Η νέα όμως ονομασία δεν κατάφερε να καθιερωθεί, λόγω του κακόηχου στη νεοελληνική, έναντι του επικρατέστερου Τουρκολίμανο μέχρι το 1967 όταν ο τότε δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης με απόφασή του καθιέρωσε το νέο όνομα Μικρολίμανο μετά και από παρασχεθείσα συνδρομή Υπηρεσιών (Ταχυδρομείου, Τηλεγραφείου κ.κλπ) που έπαψαν από τότε να εξυπηρετούν την περιοχή με προγενέστερη ονομασία.

Το 579 ο χαγάνος Βαϊνός παραβιάζοντας την συνθήκη του 574 μάζεψε στρατό και ξεκίνησε να κατασκευάζει γέφυρα στον Σάβο ανάμεσα στην Σιγγιδόν και το Σίρμιο. Στις διαμαρτυρίες του βυζαντινού στρατηγού της Σιγγιδόν, Σήθου ο χαγάνος απάντησε ότι ήθελε να περάσει στρατό για να κτυπήσει τα Σλαβικά φύλα που δεν είχαν δεχτεί τη επικυριαρχία του, δίνοντας μάλιστα τους ανάλογους όρκους αλλά στέλνοντας και πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη για να επιβεβαιώσουν στον Τιβέριο Β΄ τις προθέσεις του. Όταν όμως η κατασκευή της γέφυρας τελείωσε νέα διπλωματική αποστολή πήγε στη Κωνσταντινούπολη κι απαίτησε τη παράδοση του Σιρμίου, ο αυτοκράτορας Τιβέριος αρνήθηκε και ξεκίνησε την οργάνωση της άμυνας της πόλης.

Αμέσως μετά τον απόπλου έγινε αντιληπτό ότι η μηχανική αντοχή των υποβρυχίων ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Τα Χ-8 και Χ-10 υποχρεώθηκαν να ματαιώσουν την αποστολή τους λόγω ανεπανόρθωτων βλαβών, και τελικώς εγκαταλείφθηκαν από τα πληρώματά τους. Το Χ-9 βυθίστηκε αύτανδρο εν πλω χωρίς καν να γίνει αντιληπτό από τα άλλα σκάφη. Έτσι, ο μόνος στόχος της επιχείρησης που είχε απομείνει ήταν το Τίρπιτς και όλο το βάρος της επιτυχίας έπεφτε πάνω στους κυβερνήτες των Χ-5, Χ-6 και Χ-7.

Απολιτικός, εκ φύσεως, ο Ρεσπίγκι προσπάθησε να κρατήσει ουδέτερη στάση όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι ήρθε στην εξουσία, το 1922. Η καθιερωμένη διεθνής του φήμη τού επέτρεψε να διατηρήσει ένα σχετικό επίπεδο ελευθερίας αλλά, ταυτόχρονα, ενθάρρυνε το καθεστώς να εκμεταλλευτεί τη μουσική του για πολιτικούς σκοπούς. Πάντως, ο Ρεσπίγκι εγγυήθηκε ακόμη και για τους πιο αυστηρούς επικριτές του Μουσολίνι, όπως τον Αρτούρο Τοσκανίνι, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να εργάζονται. Εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιταλίας το 1932. Συνέχισε να συνθέτει και να περιοδεύει μέχρι τον Ιανουάριο του 1936, μετά από τον οποίο αρρώσταινε όλο και περισσότερο. Πέθανε από ενδοκαρδίτιδα στις 18 Απριλίου εκείνης της χρονιάς, σε ηλικία 56 ετών. Ένα χρόνο μετά την ταφή του, τα οστά του μεταφέρθηκαν στη γενέτειρά του, Μπολόνια, και επανατοποθετήθηκαν με έξοδα της πόλης στο Certosa di Bologna.