У 2008 годзе гістарычнае аблічча Стрэлкі Васільеўскага вострава было, паводле меркавання спецыялістаў, непапраўна скажона будаўніцтвам вышынных будынкаў у раёне ДК імя Кірава. Калі ў маі 2008 г. гэта вылілася скандал, і гарадская грамадскасць назвала гэту будоўлю «горадабудаўнічым злачынствам», урад Санкт-Пецярбурга прапанаваў забудоўшчыку, якому раней быў выдадзены дазвол на будаўніцтва, паменшыць паверхавасць будынка. Забудоўшчык адмовіўся гэта зрабіць і заявіў, што інакш звернецца ў суд.

Антылія (Antillia) — востраў-прывід, які маляваўся на картах XV стагоддзя (партуланах) у выглядзе выцягнутага з поўначы на поўдзень прамавугольніка ў Атлантычным акіяне на захад ад Пірэнейскага паўвострава.

З 2010 года гуляў за «Галатасарай» і маскоўскае «Дынама». Апошнім клубам Місімавіча стаў кітайскі «Гуйчжоу Жэньхэ». У сакавіку 2015 года абвясціў аб заканчэнні кар'еры, але ўлетку вярнуўся ў «Гуйчжоу Жэньхэ». Канчаткова завяршыў кар'еру ў студзені 2017 года.

31 жніўня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання на фронце барацьбы з японскімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым доблесць і мужнасць Загадам № 053/н па 157-й стралковай дывізіі 5-й арміі 1-га Далёкаўсходняга фронту Карніенка узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі

На тэрыторыі заказніка выяўлена 10 катэгорый асабліва каштоўных раслінных супольнасцей, агульная плошча якіх склала 18 067 гектараў (69 % тэрыторыі). Гэта карэнныя плакорныя дубравы, ясеневыя і ліпавыя лясы, чорнаальшаннікі, асіннікі ўперамешку з шыракалістымі дрэвамі, балотныя супольнасці з ахоўнымі відамі раслін, у першую чаргу карлікавай бярозай, супольнасці адкрытых верхавых балот, ягаднікі (журавіннікі і бруснічнікі), участкі лекавай і тэхнічнай сыравіны.

Даўжыня цела 35 см. Галава бэзава-блакітная, перад галавы (твар) чорны. Чэрава — карычнева-дымчатае, спіна, крылы — цёмна-карычнева-дымчатыя. Подкрылья, падхвосце — бледны перад. 12 хвастовых пёраў — чорна-карычневыя. 10 крайніх рулявых — белыя ў аснове на чвэрць даўжыні. Дзюба чырвоная. Радужка чырвоная. Калявокавае кольца чырвона-вішнёвае. Лапкі чырванаваты-вішнёва-цялесныя.

Пісаў на польскай мове. Ёсць звесткі, што пісаў таксама па-беларуску. Пры падтрымцы Ю. Крашэўскага і Р. Падбярэскага ў 1845 выдаў зборнік «Паэзія». Перакладаў на польскую мову творы заходне-еўрапейскіх аўтараў; пераклаў на французскую мову ўкраінскія народныя песні («Украінскія песні», Парыж, 1845); на рускую — «Гісторыю Азербайджана» А. Бакіханава. Сваім родным мясцінам прысвяціў паэтычныя творы: паэму «Ваколіцы Віцебска», элегіі «Да Дзвіны», «Даўжанскае возера», «Вілія» і інш. На матэрыялах «Хронікі» М. Стрыйкоўскага напісаў баладу «Ляшка».

Падчас акупацыі Вены пасля Другой сусветнай вайны віла была разрабавана аўстрыйскімі Саветамі, і на працягу шэрагу гадоў знаходзілася ў запусценні і застаючыся ў дрэнным стане. Аднак, у 1963 годзе дыснэеўскі фільм «Цудоўнае выратаванне белых скакуноў» адрадзіў цікавасць да будынка: прыватная ініцыятыва заахвоціла аўстрыйскія ўлады да рамонту палаца, які працягваўся з 1968 па 1974 год.