ოდესღაც ეს მიწა ეკუთვნოდა ვინმე თავად სიმონს. მას აქ ხეობის ვიწროში, აუგია სიმაგრე და შიგ გზისმცველი ჩაუყენებია. თავად ორი შვილი ჰყოლია; ლამაზი მაკრინე და გულქვა მამუკა. მამის გარდაცვალების შემდეგ, მამუკას დიდძალი გადასახადი დაუკისრებია ქვეშევრდომებისათვის. მარინეს შებრალებია ისინი და მამუკას მათი გადასახადისაგან გათავისუფლება სთხოვა. გამძვინვარებულმა ძმამ მაკრინე კოშკში გამოამწყვდია. ერთ დღეს, როდესაც ყმებისათვის წყალ-წყალა საჭმელი მზადდებოდა, გამოჩენილან ყვავები და ქვაბში ჩაცვენილან. ყმებს საჭმელი გადაუსხიათ, ამის შემხედვარე მამუკა გაბრაზებულა და გლეხებს დასაჭერად დადევნებია. უეცრად ქვაბიდან გველები ამოცვენილან და მამუკას შემოხვევიან. სასოწარკვეთილი მამუკა ღმერთს შეევედრა: ოღონდ მიხსენი და ეკლესიას აგიგებო. ამ სურათს ხედავდა თურმე კოშკში დამალული მაკრინე, რომელიც მხურვალედ ევედრებოდა ღმერთს. ღმერთს შეუსმენია მათი ვედრება. და-ძმას ეკლესიურად ცხოვრება დაუწყიათ. და მონაზვნად აღკვეცილა, მამუკა კი ბერად შემდგარა.

„აკაკი“ — ა. წერეთლის მოღვაწეობის 50 წლისთავისადმი მიძღვნილი საიუბილეო სურათებიანი ალმანახი (თბილისი, 1908, № 1 და № 2), გამომცემელი - ა. ჭელიძე. ალმანახში დაიბეჭდა აკაკისადმი მიძღვნილი ლექსები და წერილები, ო. შმერლინგისა და გ. ზაზიაშვილის ნახატები და კარიკატურები.

გიეონგჰუიგუნგმა უმეტესი ნაწილი დაკარგა XIX საუკუნის ხანძრის დროს, მეფე სუნჯონისა და გოჯონგის მმართველობის პერიოდში. იაპონიის მიერ კორეის ნახევარკუნძულის ოკუპაციის დროს რაც დარჩა გიეონგჰუის სასახლიდან იაპონიის მთავრობამ ყველაფერი მიისაკუთრა და მის ადგილას ააშენა სკოლა იაპონელებისთვის. თავდაპირველი სასახლის ორი ძირითადი შენობა - სუნგჯეონგჯეონის სატახტო დარბაზი და ჰეუნგჰვამუნის კარიბჭე დაიშალა და სეულის სხვადასხვა ადგილებში გადავიდა. მისი რეკონსტრუქცია დაიწყო 1990 წელს სამხრეთ კორეის მთავრობის ინიციატივით, აღედგინათ „ხუთი გრანდიოზული სასახლე“, რომელიც ძალიან მძიმედ დააზიანა და გაანადგურა იაპონიამ. თუმცა ურბანული ზრდისა და ათწლეულების განმავლობაში უგულებელყოფის შედეგად, მთავრობამ შეძლო თავდაპირველი სასახლის მხოლოდ 33% ის აღდგენა.

იმის გამო, რომ ვირაჟზე მოციგურავეს მარჯვენა და მარცხენა ფეხი სხვადასხვა სახის მოძრაობას ასრულებს, ყინულზე მოსრიალე ზედაპირი დანის ვერტიკალურ სიბრტყესთან სხვადასხვა კუთხეს ადგენს. მარცხენა ფეხისთვის ეს კუთხე 90 გრადუსს შეადგენს, ხოლო მარჯვენა ფეხისთვის ოდნავ განსხვავდება და ციგურის დანის გარე წახნაგი ოდნავ უფრო დაბალია, ვიდრე შიგა. ეს, და აგრეთვე, მოსრიალე ზედაპირის საჭირო სიმრუდე თავში და ბოლოში მიიღწევა ციგურების გალესვის დროს. ფეხსაცმლის ლანჩაზე დამაგრების თვალსაზრისიდაც მარცხენასა და მარჯვენას შორის არის მცირე განსხვავება, კვლავ ვირაჟზე მოძრაობის სპეციფიკურობის გამო, - მარჯვენა ფეხსაცმელზე ფეხსაცმლის ლანჩისა და ციგურის სიგრძივი ღერძები ზუსტად ემთხვევა ერთმანეთს, ხოლო მარცხენა ფეხზე კი - ციგურის სიგრძივი ღერძი ოდნავ წანაცვლებულია მარცხნივ.

რკო შავი — ვაზის უძველესი ქართული ჯიში. გვხვდება ერთეული ბუჩქებისა და ძველი ვენახების სახთ ზემო იმერეთში და ქართლის აღმოსავლეთ ნაწილში.ძირითდათ გავრცელებული იყო ზესტაფონის, ხარაგაულის, თერჯოლასა და საჩხერის რაიონებში ასევე გვხვდებოდა ჭიათურასა და ტყიბულში. 1953 წლის აღწერით რკო შავის ვენახებს ეკავა 250 ჰა ფართობი.