U Vivaldijevo vrijeme italijanska opera je bila manje mješavina njenih raznih sastavnih dijelova (muzike, glume, literature, plesa, scene i mašinerije) nego više kao labavi spoj gdje je dobra koordinacija izražena samo pripadnošću sveopće prihvaćenim normama ponašanja. Umjetnička samostalnost kompozitora i tekstopisca (librettista) je bila poštovana. Kompozitor nije mijenjao tekst, a pisac teksta nije uticao na muziku.

Sa 52 godine vratio se u Veneciju i ponudio svoje usluge svojim donedavnim progoniteljima za koje je radio kao špijun i za to su ga plaćali. Međutim kako je bio svadljiv čovjek posvađao se ubrzo s plemićem Grimanijem i sav razljućen napisao je tekst u kojem je napao plemstvo nakon čega je izbio grozan skandal. Shvativši da će opet biti uhapšen napustio je Veneciju zauvijek. Htio se vratiti porodici i rodbini, bratu i sestri u Dresdenu. Put mu je stao u mjestu Teplice (Češka) u augustu 1785. godine. Tu je sreo grofa Josefa Balnsteina kojeg je upoznao prije dvije godine u Beču. Grof mu je ponudio mjesto bibliotekara u svom dvorcu. U Teplicama je u dobi od 72 godine, na poticaj svog ljekara, počeo pisati knjigu i za dvije godine napisao je 12 knjiga naslovljenih ""Historija mog života"". Knjige je, iako je bio Italijan, napisao na čistom francuskom jeziku. Danas je to jedna od najvećih autobiografija svih vremena. Skraćena verzija knjige objavljena je u periodu između 1826. i 1838. godine, a potpuna verzija 1960. godine. U tom djelu Casanova opisuje svoje avanture i ljubavne afere. Međutim to djelo ipak ima svoju historijsku vrijednost jer daje sliku jednog vremena tj. opis običaja koji su tada vladali. Posao bibliotekara Casanova je obavljao do svoje smrti 4. juna 1798. godine. Bio je to kraj i posljednja Casanovina stanica na putovanjima po Evropi, a putovao je širom Evrope - od Madrida do Petrograda, od Londona do Istanbula.

Napomena: U 1869., 1890. i 1900. sadrži podatke za bivša naselja Gornji Šarampov, Mali Bolč i Veliki Bolč koja su tih godina bila odvojeno iskazana.

Bio pristalica dadaizma od 1919 do 1924, postao osnivač pokreta Nadrealizma 1924 zajedno sa André Bretonom i Philippe Soupaultom. Aragon se pridružio Komunističkoj Partiji Francuske zajedno s još nekoliko nadrealista. Ostaće njen član do kraja života, pri tom pišući nekoliko političkih poema uključujući i jednu posvećenu Maurice Thorez, ali bio je jako velik kritičar SSSR-a, naročito tokom 1950-ih.

Prva procjena Michaela Todda za proračun filma bio je tri miliona dolara. Film je na kraju koštao skoro dvostruko, u velikoj mjeri zahvaljujući Toddovim zahtjevima za realističnost i mjesto snimanja.