এইটো সংকলনখনিৰ দ্বিতীয়টো গল্প। এই গল্পটি ২০০৫ চনৰ দৈনিক জনসাধাৰণৰ ১ম বৰ্ষপুৰ্তি বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত। অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে তেওঁৰ পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওঁতে ৰমেন শইকীয়াৰ ঘৰৰ সন্মুখত শইকীয়াক দেখি কিছুপৰ ৰয় আৰু তেওঁ গম পাই যে শইকীয়াৰ পত্নী ৰুমীৰ অলংকাৰৰ বাকচটোৰ চাবি পাত হেৰাইছে। তেতিয়া অকুপক ৰুমীয়ে তেওঁৰ চাবিপাতো বিচাৰি উলিয়াই দিবলৈ অনুৰোধ কৰে।অকুপই চাবি হেৰোৱা কাহিনীটো শুনিব খোজে। ৰুমীয়ে কয় যে চাবি হেৰোৱাৰ দিনা তেওঁলোকে ওচৰৰ বিয়া এখনলৈ গৈছিল। বিয়াৰ পৰা আহি ৰমেন শইকীয়াই হাত ভৰি মেলি চোফাতে বহিল আৰু ৰুমীয়ে অলংকাৰৰ বাকচটো খুলি চাবিপাত নোচোৱাকৈ তলৰ টেবুলত দলি মাৰি দিলে কিন্তু বাকচটো বন্ধ কৰিবৰ সময়ত চাবিপাত নোহোৱা হয়। তেতিয়া চাবিপাত বিচাৰি উলিয়াবলৈ এই সমস্ত কাৰ্যকলাপ খিনিৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈঅকুপই শইকীয়া পৰিয়ালক অনুৰোধ জনায়। সেইমতে তেওঁলোকেও বিয়াৰ দিনা পিন্ধা কাপোৰ কানিসমূহ পিন্ধি একেই কামবোৰ কৰে। তেতিয়া অকুপই সন্দেহ কৰে যে শইকীয়াৰ লংপেন্টৰ তলৰ কোঁচাই থোৱা জাপৰ ভিতৰতেই চাবিপাত সোমাইছে। আনহাতে শইকীয়াই সেই পেন্টটো ধোবাক ধুবলৈ দিছিল। লগেলগে শইকীয়া আৰু অকুপই ধোবাৰ ওচৰলৈ যায় আৰু সন্দেহমতেই চাবিপাত বিচাৰি পায়।

ভাৰত ৰত্নৰ মূল নিৰ্দিষ্ট বিৱৰণ অনুসৰি, এই বঁটাটো এটা বৃত্তাকাৰ সোনৰ পদক যাৰ মাজত অঙ্কিত বস্তুবোৰৰ মাজত ভাৰতৰ জাতীয় প্ৰতীক আৰু নীতিবাক্য সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। এই বিৱৰণী অনুসাৰে কেতিয়া ভাৰত ৰত্ন পদকটো নিৰ্মান কৰা হৈছিল সেইটো জনা নাযায়। প্ৰকৃত পদকটি আঁহত পাতৰ আকাৰত নিৰ্মান কৰা হৈছে। ইয়াৰ একোনত দেৱনাগৰী লিপিত “ভাৰত ৰত্ন” কথাটি লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে আৰু ওপৰৰ দিশত জাতীয় প্ৰতীক আৰু নীতিবাক্যটি খোদিত আছে।

১৯৫৫ চনত তেখেতে ""পিয়লি ফুকন"" বোলছবি পৰিচালনা কৰাৰ লগতে মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰে। ১৯৬৩ চনত তেখেতে ""ইটো সিটো বহুতো""ত পৰিচালকৰ ভাৰ নলৈ কেৱল অভিনয় কৰে। চলচ্চিত্ৰ জীৱনৰ এয়াই আছিল তেখেতৰ শেষ অভিনয়।

তেখেতে পুনা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ফাৰ্গুচন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল। তেখেত দেশী-বিদেশী বহুতো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অলেখ পুৰস্কাৰ আৰু উপাধিৰ সন্মান লাভ কৰিছিল। পুনা বিশ্ববিদ্যালয়, বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হিডেলবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সম্পূৰ্ণানন্দ সংস্কৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ‘বাচস্পতি’ উপাধি লাভ কৰে। স্বধ্যালয়া মণ্ডলে ‘বিদ্যাভূষণ’, অযোধ্যাৰ সংস্কৃত কাৰ্যালয়ে ‘প্ৰাচ্যবিদ্যালংকা’ আৰু বাৰাণসীৰ অখিল ভাৰতীয় পণ্ডিত মহাপৰিষদে ‘মহামহোপধ্যায়’ উপাধি প্ৰদান কৰে। ১৯৬২ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ আৰু ১৯৯২ চনত অসম চৰকাৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰে।

অনন্ত কন্দলীয়ে মহিলা আৰু শূদ্ৰকে ধৰি সমাজৰ সকলোৰে মাজত ধৰ্মবিশ্বাস জগাবলৈ শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল। গুৰু শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ অনুৰোধত তেওঁ ভাগৱত-পুৰাণৰ দশম কাণ্ড অনুবাদ কৰি উলিয়াইছিল। এই ৰচনাত শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়। তেওঁ মাধৱ কন্দলীৰ মূল পুথিখনৰ সহায়ত ৰামায়ণৰ পাঁচটা কাণ্ড লিখিছিল। সেইখিনিক মাধৱ কন্দলীৰ ৰামায়ণৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৰণ বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ ভাগৱতৰ পঞ্চম আৰু ষষ্ঠ কাণ্ড অনুবাদ কৰিছিল বুলিও কোৱা হয়। অনন্ত কন্দলীৰ আন আন কাব্য হ'ল-