La motivoj por la romanikaj skulptistoj, krei tiajn elspezajn dekoraciojn kaj ŝtonajn bibliojn, estas ja pluropa: kontrasti la mistikajn internojn per arte plaĉaj eksteraj muroj, instigi rigardantoj al meditado kaj ekigi impulsojn por la kredo.

Esperanton li eklernis en 1908, partoprenante la postan jaron en la 5-a Universala Kongreso en Barcelono. Sian plej aktivan periodon en la movado li eniris en 1963, kiam oni elektis lin prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio; sub lia egido la landa movado, iam subpremita sub la reĝimo de Franco, sukcesis reorganizi sin ĝis la okazigo de Universala Kongreso en 1968, kun la generalo kiel Alta Protektanto. De post 1969 Miguel Sancho-Izquierdo estis la Honora Prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio.

Stanislavo Belov (2010-01-31)""La papilio"" de Luiza Carol (esperante). Blogger. Arkivita el la originalo je 2017-09-18. Alirita 2017-09-18. (recenzo pri teatraĵo de la verkistino)

La prezentita kokosa palmo reprezentu la vivtenon de la ŝtatanoj laŭ maldivaj kutimoj kaj tradicio. La loĝantoj kredas la kokosan palmon esti la plej utila arbo al ili kaj ili utiligas ĉiun parton de la arbo per diversaj aplikoj de medicino ĝis barko-konstruaĵo. La lunarko, universala islama simbolo, kaj ĝia akompana stelo simboligu la islaman kredon de la ŝtato kaj ĝia aŭtoritato.

Kopenhago estas urbo kiu gastigis plej multajn Universalajn Kongresojn: en 1956 (41-a), 1962 (47-a), 1975 (60-a) kaj 2011 (96-a). Same multajn UK-ojn gastigis nur Vieno.

Ĝi estas simila al la proksima parenco nome Montokaciko kaj ankaŭ al Flavpuga kaciko. Ĝi estas malgranda nigra kaciko kun flavaj ŝultromakuloj kaj pugo kiu ne etendas multe al dorso, diference de aliaj kacikoj. Ambaŭ flavaj markoj ege videblas dumfluge. La beko estas grizecblua kaj la iriso estas kutime flava, blanka aŭ helblua, kaj ne nepre tutblua kiel ĉe aliaj kacikoj. Malkiel la Flavpuga kaciko aŭ la Ruĝpuga kaciko, tiu specio ne nestumas kolonie. La nesto estas simila pendanta saketo sed ĝi tendencas situi malalte en arboj.

Teŭĉjo estas pli granda ol la aliaj pupoj kvankam li estas nur sep aŭ ok jaroj prijuĝante la manieron li aranĝas sian hararon en tufoj. Li estas dika, havas rozan vizaĝhaŭton, kaj estas ĉiam gaja. Lia senbutona zontuko elmontras sian bruston kaj molaĉan ventron. Li balancadas la brakojn, turnadas la kapon, mokriproĉante kaj incitante la spektantaron.

La tri specioj estas fortikaj malgrandaj birdoj kun rekta stareca sinteno kaj mallonga ofte skuata vosto. Ili havas brunan dorson, kaj ruĝaj aŭ nigraj vizaĝo kaj brusto kontraste kun blankecaj aŭ grizaj subaj partoj. La inoj de la aziaj specioj estas multe pli senkoloraj ol la maskloj, sed ĉe la Eŭropa ruĝgorĝulo la diferencoj inter seksoj estas malgrandegaj kaj limigitaj al la formo de la limo inter la ruĝa kaj bruna plumaro en la frunto. La Eŭropa ruĝgorĝulo kaj la Japana ruĝgorĝulo ja havas ruĝajn brustojn kaj meritas ĉu la nomon de Eritakoj ĉu la nomon de Ruĝgorĝuloj, sed, kvankam la plej konata specio de la Eŭropa ruĝgorĝulo preskaŭ nomigas la genron, la Rjukjua eritako havas nigran bruston kaj ne povas esti nomata ruĝgorĝulo, sed nur laŭ la scienca nomo eritako.