En geometrio, kvadrata dutrunko aŭ kvadrata senpintigita dupiramido estas pluredro, la (sekundo, dua) en malfinia serio de dutrunkaj pluredroj. Ĝi havas 4 trapezajn kaj 2 kvadratajn edrojn.

Laŭ legendo, ĝi estas transformiĝinta virino, kiu estas amikino de pastro kaj, pro tio, malbenata. Ĉiun nokton inter ĵaŭdo kaj vendredo, ŝi iras al vojkruciĝo kaj transformiĝas al besto. Sekve, ĝi devas trakuri sep vilaĝojn dum la nokto. Dum tiuj noktoj, oni aŭdas ĝian galopon kaj ĝiajn longajn henojn. Foje, ĝi ploras kiel homo. Se ĝi trovus iun, ĝi suĉus ties okulojn, ungojn kaj fingrojn; pro tio, kiam oni vidas la mulinon, oni devas kuŝi kun la vizaĝo sur planko kaj kaŝi ungojn kaj dentojn.

Ekspozicio de ŝiaj verkoj okazis en 2012 en la Universitato Johns Hopkins; ŝi estis tie priskribita kiel « influa partoprenantino al la promocio de la modernisma parizo dum la intermilito. » Tiu ekspozicio prezentis ŝian artan disvolviĝon tra preskaŭ kvar jardekoj, ekde ŝiaj unuaj verkoj influitaj de Maurice Denis ĝis ŝia adopto de aziaj kaj modernismaj elementoj en ŝiaj pejzaĝoj de matureco. Ŝi daŭrigis korespondadon kun ŝia majstro Maurice Denis, kiu estas konservita en la centro de dokumentado de la muzeo Maurice Denis en Saint-Germain-en-Laye.

En marto 1998, antaŭ la rusa financa krizo de 1998, Pjotr Sumin, reganto de la Ĉelabinska provinco, deklaris la Metroon de Ĉeljabinsk unu el la plej gravaj konstruprojektoj en la regiono. Konstru-kompanioj malfruintaj pagi siajn impostojn al la lokaj kaj federalaj registaroj proponis siajn servojn por konstrui la metroon anstataŭ pago. Tiel, la projekto estis financita de la imposto-ŝuldoj de la konstru-kompanioj al diversaj registaraj oficejoj. Nun ĝi estas komune financita fare de la registaroj de Rusio, de Ĉelabinska provinco kaj urbo Ĉeljabinsk, atribuante entute ĉirkaŭ 40 milionojn da dolaroj jare.

La Izatidejo de Arnstadt (germane: Waidhaus) estas la lasta siaspece en Arnstadt (An der Weiße nr. 3) konserviĝinte originale. En tiu urbo dokumentitis la ĉeesto de ne malpli ol 50 komercistoj pri izatido inter 1499-1629.

Pro malfacilo por distingi ĝin el la Vagalbatroso, ties distribuado mare estas ankoraŭ ne tute konata, sed la uzado de satelita monitorado montris, ke ili manĝas amplekse en Suda Atlantiko, kaj ke la maskloj manĝas okcidente de la reproduktejaj insuloj al Sudameriko dum inoj oriente al Afriko. Estis vidaĵoj ĉe Brazilo kaj ankaŭ ĉe la marbordo de Aŭstralio.

En la enkondukajn kastingojn anonciĝis sume 11575 konkursantoj. Okazis 4 kastingaj raŭndoj, kiuj okazis en Brno, Bratislavo, Prago kaj Košice.

En 1595 li membriĝis en la Collegio Germanico en Romo kiel knabosoprano kaj eble li studis ĉe Asprilio Pacelli. Landi ordiniĝis en 1599 kaj ekstudis en la Seminario Romano en 1602. Oni mencias lin en la seminariaj registroj kiel komponisto kaj direktisto de en 1607; kaj en 1611 lia nomo aperas kiel orgenisto kaj kantisto, kvankam li jam estis maestro di cappella ĉe S Maria della Consolazione en 1614. Agostino Agazzari estis maestro di cappella ĉe la Seminario Romano, kaj li eble estus unu el la instruistoj de Landi.