Վիլլան կառուցվել է 1787 թվականին կարդինալ Անգելո Մարիա Դուրինիի համար կառուցված Ֆրանցիսկական մենաստանի տեղում: Երկու աշտարակները մենաստանի եկեղեցու զանգակատուն են: 1796 թվականին կարդինալի մահից հետո վիլլան անցել է նրա զարմիկին՝ Լուիջի Պոռո Լամբերտենգիին: Վիլլայում Լամբերտենգին հյուրընկալել է գրող, դրամատուրգ և պատրիոտ Սիլվիո Պելիկոյին, ով դասավանդել է Լամբերտենգիի որդիներին: Երբ Լամբերտենգիին ստիպեցին հեռանալ Իտալիայից, նա վաճառեց վիլլան ընկերոջը՝ Ջուզեպպե Վիսկոնտի դի Մոդրոնեին, ով Լուկինո Վիսկոնտիի քավորն էր: Վիսկոնտին բարելավել է այգիներն ու լոջիան:

Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչորսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։

2010 թվականի նոյեմբերին, Վիկիլիքսի հրապարակած ԱՄՆ դիվանագիտական արտահոսքերի շարքում էր, Լիի մասնավոր զրույցները ԱՄՆ պետքարտուղարի տեղակալ Ջեյմս Ստեյնբերգի հետ։ ԱՄՆ դեսպանատան դասակարգված որպես ""գաղտնի"", զեկույցում Լին տալիս է իր գնահատականները մի շարք Ասիական առաջնորդների մասին և Հյուսիսային Ասիայում զարգացումների վերաբերյալ իր քաղաքական տեսակետը, ներառյալ միջուկային զենքի տարածման հետևանքները։ Սինգապուրի արտաքին գործերի նախարարությունը արտահոսքի վերաբերյալ իր խորին անհանգստությունն էր արտահայտել, հատկապես դիվանագիտական նամակագրության գաղտնիության պահպանման անհրաժեշտության տեսանկյունից։

Մյուս կողմից, բազմաթիվ սինգապուրցիներ քննադատում էին Լիին որպես ավտորիտար և այլակարծություն չհանդուրժող, վկայակոչելով՝ քաղաքական ընդդիմախոսներին և թերթերին դատի տալու, հիմնականում հաջողակ, փորձերը։ Լրագրողներ առանց սահմանների միջազգային խումբը խնդրել էր Լիին և Սինգապուրի բարձրաստիճան պաշտոնյաներին կանգնեցնել լրագրողների դեմ զրպարտության հայցերը։

ֆիլմի անվանումն է «Մնա սոված»։ «If you’ve got an appetite for life» Ռեժիսոր՝ Բոբ Ռեյֆելսոն։ Ֆիլմը նկարահանվել է դրամայի ժանրում։ Դերերում են Սալլի Ֆիլդը, Ջեֆ Բրիջեսը, Առնոլդ Շվարցենեգերը, Կոնրադ Ռաֆիլդը, Սկատման Կրոտերզը, Ռոբերտ Էնգլունդ։ Ջո Սանտոյի դերի համար Շվարցենեգերը ստացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակ։

1923 թվականին հանրապետություն հռչակելուց հետո կատարվել են բուրժուա-ազգայնական բնույթի բարեփոխումներ։ Պետությանը տրվեց աշխարհիկ բնույթ, մայրաքաղաքը Ստամբուլից տեղափոխվեց Անկարա, վերացվեց կրոնի գործերով նախարարությունը, պետականացվեց հոգևորականության ունեցվածքը, փակվեցին մուսուլմանական դպրոցները, կրթությունն ու արդարադատությունը հոգևորականության վերահսկողությունից հանձնվեցին պետության վերահսկողությանը։

Տաճարը հիմնադրվել է 1377 թվականին, իսկ 1392 թվականին սկսվել է նրա շինարարությունը Ուլրիխ ֆոն Էնսինգենի ղեկավարությամբ: 1405 թվականին տաճարի հիմնական մասը ավարտին է հասցվել, և այն օծվել է, սակայն հետագայում շինարարությունը դադարեցվել է, քանի որ կողային նավերը չէին դիմանում հենասյուների ծանրությանը: 1530-1543 թվականներին, երբ տաճարն անցնում է լյութերականներին, շինարարությունը վերսկսվում է: Աշտարակի սրաձողը հասնում է 100 մ-ի, սակայն հետագայում ֆինանսական խնդիրների պատճառով շինարարությունն ընդհատվում է: 1817-1890 թվականներին տաճարի կառուցումն ամբողջությամբ ավարտին է հասցվում: 1944 թվականի դեկտեմբերի 17-ին տաճարը գրեթե չի տուժել ռմբակոծությունից, որն ավերել էր քաղաքի պատմական կենտրոնի մեծ մասը: