Është autor romanesh, dramash, tragjedish, u shqua si publicist dhe si përkthyes në shqip, turqisht, frëngjisht. Me 1935-1936, Mehdi Frashëri u bë, për një periudhe gati njëvjeçare, kryeministër i Shqipërisë. Si kryeministër ai ndoqi një politikë deri diku “liberale”. Akti më pozitiv i jetës politike të Mehdi Frashërit ishte thirrja që ai i drejtoi opinionit shqiptar dhe botëror më 7 prill 1939, me të cilën denonconte haptas pushtimin ushtarak fashist italian të Shqipërisë dhe paralajmëronte Evropën për pasojat negative që do të kishte ky pushtim në arenën ballkanike. Roma nuk e burgosi, por e largoi Mehdi Frashërin nga Shqipëria me një qëndrim të detyrueshëm në Romë. Me qëndrimin e tij të hapur kundër okupacionit, Mehdi Frashëri fitoi një simpati të madhe në opinionin publik shqiptar. Në periudhën e pranisë së trupave naziste, pas kapitullimit të ushtrive italiane në shtator 1943 më 16 shtator u bë e mundur të kuvendonte me të plotfuqishmin e Reich-ut në Europën Juglindore, Hermann Neubacher me majorin Franz von Scheiger dhe Herr Schliep. U vendos që shteti shqiptar të kish një pavarësi nën suzerenitetin nazist, si Shteti i Pavarur Kroat. I parashtruan qeverisë shqiptare tri kërkesa: 1. Dorëzimin e arit numizmatik të Bankës Kombëtare ""për arsye sigurie"". 2. Dorëzimin e arkivit të dorëshkrimeve kishtare të mitropolisë së Beratit, gjithashtu ""për arsye sigurie"". 3. Dorëzimin e listave të hebrenjve rezidentë dhe të ardhur në Shqipëri. Floriri i Bankës Kombëtare përfundoi shumë shpejt në duart e ushtrisë naziste. Dy dorëshkrimet më të vjetra të mitropolisë së Beratit (Beratinus-1 dhe Beratinus-2) u fshehën nga këshilli kishtar dhe mbetën të fshehur e të zhdukur edhe për tri dekada pas çlirimit. Kurse listat e hebrenjve nuk u dorëzuan asnjëherë.

Edhe përpara përfundimit të çerekut të parë të shekullit të 5-të, këto ndryshime provinciale ishin të dukshme; dhe në një shkallë jo të vogël ato ndihmojnë në shpjegimin e mbijetesës së qeverisë perandorake dhe qytetërimit greko-romak në Lindje kur të dyja këto ishin zhdukur në Perëndim. Në provincat lindore popullsia ngeli e lartë dhe perandorët në Konstandinopojë kurrë nuk iu duhej të kërkonin (të paktën deri në shekullin e 6-të) për burra që të mbushnin ushtrinë. Siç mund të pritet nga ato toka lindore ku qytetërimi urban ishte disa shekuj i vjetër, qytetet qëndruan dhe me to një ekonomi monetare dhe një klasë tregtarësh. Tregtarët lindorë, të njohur në burime si tregtarë, ndërmorën trasnportimin e mallrave midis Lindjes dhe Perëndimit, shpeshherë duke vendosur koloni në qytetet e dëmtuara të Perëndimit.