Heymans waard berne as soan fan in gemeentesekretaris. Hy folge de HBS yn Ljouwert en studearre dêrnei Rjochten en Wiisbegearte oan de Universiteit fan Leien ûnder J.P.N. Land, om hjir yn 1880 te promovearjen yn de steatswittenskippen. Fierders studearre hy yn Freiburg im Breisgau wiisbegearte, dêr't hy yn 1881 by Wilhelm Windelband promovearre. Fan 1890 oant 1927 wie Heymans heechlearaar wiisbegearte en psychology oan de Ryksuniversiteit Grins.

De Utahprêrjehûn hat trochinoar in totale lichemslingte fan 25-40 sm, mei in gewicht fan 680 g oant 1,4 kg. Dêrmei is it de lytste fan 'e fiif soarten prêrjehûnen. De pels is ticht en op 'e rêch dûnkerbrún, wylst er op 'e bealch ljochtbrún oant bêzje is. De sturt is koart en hat in ljochte punt.

Teodoasius de Grutte of Teodoasius I (Latyn: Flavius Theodosius; 11 jannewaris 347, Coco, Spanje - 17 jannewaris 395, Milaan), wie keizer fan it eastlik part fan it Romeinske Ryk fan 379 ôf oant 394, en dêrnei oant 395 oer it hiele ryk, dat hy wie ek de lêste keizer dy't noch in skoftlang oer it hiele rijk hearske. Nei syn dea waard it ryk foaraltyd splitst yn in Eastlik en in Westlik part.

Doe't dúdlik waard dat Aldrin dielnimme soe oan de misje dy't as earste op de moanne lanje soe, hie hy efter de skermen in fûnleinige striid mei Neil Armstrong om de earste stap op de moanne sette te meien. De beslissing fan de NASA foel lykwols út yn syn neidiel.

Oepke wie in soan fan Durk Piers Noordmans, boer en leketeolooch, en Gerbig Oepkes de Roos. Hy groeide op yn Skearnegoutum en gie nei it gymnasium yn Zetten. Ferfolgens begûn er de stúdzje teology oand Universiteit fan Leien yn 1891. Yn 1892 rekke er in skoft oerspand en koe er de stúdzje earst yn 1899 wer opnimme, mar no yn Utert.

De Sibearyske wezeling hat de IUCN-status fan ""net bedrige"", mei't er yn syn grutte ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt. De minske hat wat in twasidige relaasje mei dizze soarte. Oan 'e iene kant is de Sibearyske wezeling fan grut belang foar it yn 'e besnijing hâlden fan 'e kjifdierepopulaasjes, dy't him oars ta in pleach ûntwikkelje soe en dy't boppedat potinsjeel alderhanne sykten ferspriede kin, mar oan 'e oare kant is er tige skealik foar de plomfee-yndustry en foar de fokkerij fan lytsere pelsdieren, lykas de muskusrôt. Sibearyske wezelingen kringe geregeldwei hinne- en dowehokken binnen en rjochtsje dêr dan in wiere slachting oan. Dêr stiet dan wer foaroer dat Sibearyske wezelingen sels ek weardefolle pelsdieren binne, en datoangeande wer wichtich foar de pelshannel. Behalven foar klean wurdt it hier fan 'e bisten fral ek brûkt om skilderkwasten fan te meitsjen, dy't benammen yn Sina ferkocht wurde en heech oanskreaun steane foar it meitsjen fan tradysjonele Sineeske kalligrafy. Yn 'e Sineeske folkloare wurde de Sibearyske wezelingen trouwens beskôge as omdoarmjende geasten (shen), dy't minskene sielen stelle en ferfange kin.