Ку́рды — народ з выразна акрэсьленымі этнічнымі прыкметамі, тысячагодзьдзямі жывуць на сваёй гістарычнай радзіме, якую называюць Курдыстанам — краінай курдаў. Размаўляюць на курдзкай мове. Курдыстан падзелены паміж Турэччынай, Іракам, Іранам і Сырыяй. Яны захавалі сваю мову, самабытныя рысы, традыцыі і культуру. Спробы іншаземных заваёўнікаў асыміляваць былі няўдалымі.

У навуковым дачыненьні крытыкуецца як выдавец, што поруч з адсутнасьцю спэцыяльнай адукацыі ажыцьцяўляе выданьне кніг на разнастайную тэматыку ў залежнасьці ад упадабаньняў патэнцыйнай аўдыторыі. У прыватнасьці, з акадэмічнага пункту гледжаньня гістарычныя творы аўтара, што прэтэндуюць на навуковую значнасьць, маюць вялікі комплекс факталягічных і мэтадалягічных хібаў, тэндэнцыйных зацікаўленых выказваньняў і адзначаюцца недапушчальнымі ў акадэмічнай навуцы катэгарычнымі выказваньнямі; акрамя факталягічных хібаў адзначаецца адсутнасьць спасылак на літаратуру, зь якой аўтар запазычваў пэўныя высновы.

Насельніцтва складае 7557 чалавек (на 2008 год), у камуне разьмяшчаюцца 3138 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 49,74 км ² (паводле займанай плошчы 5 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 428 м (36 месца з 116 камун), найменшая 208 м (31 месца з 116 камун).

У беларускай літаратуры сустракаецца ў ананімнай «Прамове Мялешкі» 17 стагодзьдзя. Склалася ў жанр да сярэдзіны 19 стагодзьдзя (паэмы «Тарас на Парнасе» Канстанціна Вераніцына і «Энэіда навыварат» Вікенція Равінскага). Блізкія да побытавай і грамадзянскай пародыі «Калыханка» Францішка Багушэвіча, «Янка і свабода» і «Ісьцінна чорнае трыо» Я.Купалы ды «Пратэст» Ядвігіна Ш. Надзённасьцю вызначаюцца пародыі Кандрата Крапівы (паэмы «Малітва па-беларуску» і «Нібы сатыра на Нібы паэму М.Грамыкі ""Гвалт над формай""»). У 1920—1930-я гг. пародыі пісалі Андрэй Александровіч, Я.Колас, Янка Купала, Паўлюк Трус і Мікола Хведаровіч. Сустракаецца ў Рыгора Барадуліна, Васіля Віткі, Артура Вольскага, Анатоля Вялюгіна, Ніла Гілевіча, Сяргея Дзяргая, Хведара Жычкі, Аляксея Зарыцкага, Петруся Макаля, Міколы Мятліцкага, Міхася Скрыпкі і Язэпа Таўшчэзнага. У пачатку 1970-х гадоў зьявілася паэма Н.Гілевіча «Сказ пра Лысую гару» аб нечаканасьцях жыцьця пісьменьніцкага гурту і тагачаснай пісьменьніцкай творчасьці. Парадыйныя складнікі знаходзяцца ў празаічных творах Міраслава Адамчыка, Пятра Васючэнкі, А.Вырвіча, Адама Глёбуса, у п’есах Алега Ждана, Сяргея Кавалёва і Алеся Петрашкевіча.

Крэ́мнае, Крэ́мна — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласьці, за 3 км на ўсход ад Турава. Крэмнае ўваходзіць у склад Тураўскага гарадзкога савету.