‘মই কবি, মোক তেওঁলোকে কেতিয়াওঁ হত্যা নকৰে।’ এই বিশ্বাসেৰে জীয়াই থকা স্পেইনৰ প্ৰখ্যাত কবি গাৰ্ছিয়া ল’ৰ্কাক বধ্যভূমিলৈ চোঁচোৰাই নি হত্যা কৰা হৈছিল ফেচিষ্ট শাসকৰ দ্বাৰা। শিশুসুলভ এইজনা মাটিৰ সুৱাসেৰে সশোভিত কবিয়ে ২৯ বছৰ বয়সতো নিজৰ বিষয়ে কৈছিল ‘ I have always been a child’. ল’ৰ্কায়ে স্পেইনৰ মাটিক, স্পেইনৰ চহা মানুহখিনিক নিজৰ কবিতাৰ মাধ্যমেৰে দিয়া মৰম আৰু তাৰ বিনিময়ত স্পেইনৰ কৃষক- বনুৱাৰ হৃদয়ত লাভ কৰা অফুৰন্ত মৰম আৰু আদৰেই হৈছিল ল’ৰ্কাৰ জীৱনৰ কাল। বন্ধুৰ দ্বাৰা পোৱা বিপদৰ আগজাননীকো প্ৰত্যাখ্যান কৰি এই মৰমৰ তাগিদাতেই সৃষ্টি কৰি গৈছিল সাধাৰণ শ্ৰমজীৱী মানুহৰ ঘৰ্মাক্ত দেহাৰে সুৱাসিত এটাৰ পিছত আনটো যুগজয়ী কবিতা। কেৱল ৩৮বছৰ জীয়াই থকা ল’ৰ্কাৰ চমু জীৱন কালত প্ৰকাশ হৈছিল মুঠ ১০ খন কাব্য সংকলন। মৃত্যুৰ পিছত প্ৰকাশ পাইছিল আন দুখন কবিতা পুথি। চিৰ সুবিধাবাদী, ক্ষমতালিপ্সু শাসকদলে ল’ৰ্কাৰ শৰীৰটিক নিধন কৰিলে কিন্তু ল’ৰ্কাৰ কাব্যিক, মুক্তিকামী সত্তা চিৰ প্ৰবাহমান। স্পেইনত, সমগ্ৰ বিশ্বত যেতিয়ালৈকে শ্ৰমজীবী, কৃষক-বনুৱাসকল থাকিব তেতিয়ালৈকে থাকিব ল’ৰ্কাৰ কবিতাৰ গুণগুণনি এজাক বতাহৰ দৰে স্বস্তিৰ নিশ্বাস হৈ ।

২০১৩ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰৰ পুৱা নিদ্ৰাৰত অৱস্থাতে মগজুৰ ষ্ট্ৰ'ক হৈ ৰক্তক্ষৰণ হোৱা যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞিক সংকটজনক অৱস্থাত গুৱাহাটীৰ হায়াত হস্পিটেলত চিকিৎসাধীন কৰা হৈছিল। চিকিৎসাধীন অৱস্থাতেই ১৮ ডিচেম্বৰৰ বিয়লি প্ৰায় ২.৫০ বজাত তেওঁ শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী সাহিত্যিক হৰপ্ৰিয়া বাৰুকিয়াল বৰগোহাঞি আৰু চাৰিগৰাকী সন্তান ক্ৰমে ড° মাধুৰ্য মধুৰ বৰগোহাঞি, ডা° মৃণাল মধুৰ বৰগোহাঞি, ডা° মৰমী মাধুৰী বৰগোহাঞি আৰু ডা° জিকমিক ৰূপালী জোনাকক এৰি গৈছে।

যতীন্দ্ৰ কুমাৰ বৰগোহাঞিয়ে তেওঁৰ জীৱন কালত বিভিন্ন বিষয়ত ৪৫ খনতকৈও অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি গৈছে। সমাজ, সংস্কৃতি, অৰ্থনীতি আৰু ইতিহাস বিষয়ৰ ৬ খন উল্লেখনীয় গ্ৰন্থ তেওঁ প্ৰনয়ণ কৰিছিল। গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশিত ৩ খন উপন্যাসৰ লগতে বিভিন্ন কাকত আলোচনীত প্ৰকাশিত পোন্ধৰখনৰো অধিক উপন্যাস, ২ খন গল্প সংকলন, ৫ খন কবিতা সংকলন, ২ খন অনুবাদ সংকলন, ৩ খন অনুবাদ গ্ৰন্থ আৰু ৩ খন নাটকেৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। তাৰোপৰি তেওঁ ১৫০ তকৈও অধিক গল্প ৰচনা কৰিছিল। সংস্কৃত, ইংৰাজী, বাংলা, হিন্দী আৰু অসমীয়া ভাষাত সমানে ব্যুৎপত্তি থকা বৰগোহাঞিৰ দ্বাৰা ৰচিত সৃষ্টি আৰু কৰ্মৰাজি তলত উল্লেখ কৰা হৈছে:

এসময়ত অষ্টবসুৱে নিজৰ নিজৰ ভাৰ্যাসহিতে প্ৰমোদ ভ্ৰমণৰ বাবে এখন পৰ্বতলৈ গৈছিল। দৈৱক্ৰমে সেই পৰ্বততে বশিষ্ঠ মুনিৰ আশ্ৰমো (বশিষ্ঠাশ্ৰম) আছিল। বশিষ্ঠাশ্ৰমত চৰি ফুৰা কামধেনুৰ সৌন্দৰ্য দেখি বসুসকলৰ পত্নীসকল বিমোহিতা হয় আৰু তাৰেই এজন পত্নীয়ে কামধেনুক নিজৰ লগত লৈ যাবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। পত্নীয়ে বেছিকৈ জোৰ দিয়াত এজন বসুৱে (প্ৰভাস) আনকেইজনৰ সহায়ত বশিষ্ঠাশ্ৰমৰ পৰা কামধেনুক চুৰি কৰি স্বৰ্গলৈ লৈ যায়। এই সকলোবোৰ কথা গম পাই বশিষ্ঠ মুনি ক্ৰোধান্বিত হৈ বসুসকলক অভিশাপ দিলে যে তেওঁলোকে পৃথিৱীত মনুষ্যজন্ম ল'ব লাগিব। অৱশেষত ভূল স্বীকাৰ কৰি অষ্টবসুৱে মুনিজনাৰ ওচৰত বহুতো কাকূতি-মিনতি কৰাত মুনিয়ে সাতজন বসুৰ অভিশাপ চুটি কৰিলে, অৰ্থাত্ জন্মৰ লগে লগেই তেওঁলোকে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰিব। আনহাতে প্ৰভাসে দীৰ্ঘকাল মনুষ্যজীৱন কটাব লাগিব যিহেতু প্ৰভাসেই প্ৰথমে কামধেনুক ধৰিছিল আৰু সেই প্ৰভাসেই অৱশেষত ভীষ্মৰ ৰূপত মানৱ হৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰিলে। বাকী সাতজন বসুৱে জন্ম লাভ কৰাৰ পাছতেই গংগা দেৱীয়ে নৈত পেলায় দিয়ে আৰু মুনিয়ে কোৱাৰ দৰেই সিহঁতে জন্মৰ লগে লগেই শাপমুক্ত হয়।