Η Γιώτα Σύκκα αναφέρει ότι η σειρά στα πρώτα της επεισόδια είναι μια ευχάριστη έκπληξη από τον τρόπο που χειρίζεται ο σεναριογράφος το θέμα της Χρυσής Αυγής. ""Ο τρόπος που χειρίζεται ο σεναριογράφος-ηθοποιός τη Χ.Α. δεν είναι ο αναμενόμενος. Είναι εύκολο, ειδικά στην τηλεόραση, να παριστάνεις τον χρυσαυγίτη σαν έναν κτηνώδη τύπο. Πιο δύσκολο όμως είναι να δείξεις τον ψυχισμό του και τις αιτίες που τον οδηγούν εκεί. [...] Δεν μπορεί να προβλέψει κανείς τη συνέχεια της σειράς. Η τηλεόραση άλλωστε έχει δείξει πολλές φορές πως μπορεί να αλλοιώσει μέσα από την υπερβολή ακόμη και τις καλές της στιγμές. Εχει όμως ενδιαφέρον ο τρόπος που παρουσιάζει τις δύο οικογένειες ο σεναριογράφος. Την άτολμη μάνα, με τον περιφρονητικό σύζυγο και τον αμίλητο γιο, σε ένα σπίτι που δεν μιλάνε μεταξύ τους, όμως το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται. Ο τρόπος που αγγίζει χωρίς να κραυγάζει την αναπηρία στη δεύτερη οικογένεια, τη διαφορετικότητα, επίσης την ομοφυλοφιλία πέρα από τη συνηθισμένη καρικατούρα που βλέπουμε στην τηλεόραση.

Ο Μπουσκέτς γεννήθηκε το 1946 στο Ελ Πρατ δε Λομπρεγάτ, προάστιο της Βαρκελώνης. Το 1969 αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Escola Tecnica Superior d'Arquitectura de Barcelona (ETSAB), του Πολυτεχνείου της Καταλονίας. Ο Μπουσκέτς ήταν καθηγητής πολεοδομίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων στο Πολυτεχνείο της Βαρκελώνης από το 1979 μέχρι το 2002. Από το 2002 υπήρξε καθηγητής στο Harvard Graduate School of Design και κατέχει την έδρα του καθηγητή της Πρακτικής της Πολεοδομίας και του Σχεδιασμού. Επιπλέον, είναι επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια.

Ελεύθερα σεμινάρια για τη Βιοηθική και το Δίκαιο έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν με αφετηρία το 2010, στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο Συνήγορο του Πολίτη και αλλού.

Οι καινούριοι κατακτητές της Πελοποννήσου χρησιμοποίησαν ως κανόνα και βάση του δικαίου τους, τις αρχές που είχαν διατυπωθεί πριν από έναν αιώνα στα περίφημα Συνήθεια της Ιερουσαλήμ (Αssises of Jerusalem).

Το 1904 επέστρεψε στην Ελλάδα και προσελήφθη στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Από το 1909 ώς το 1928 πραγματοποίησε ανασκαφές εργαζόμενος στην Πελοπόννησο, την Αιτωλοακαρνανία, την Ήπειρο, την Κέρκυρα και την Αθήνα. Από το 1922 έως το 1925 τοποθετήθηκε σε θέση Τμηματάρχη του Αρχαιολογικού Τμήματος στο Υπουργείο Παιδείας και το 1925 έως το 1928 σε θέση Εφόρου του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Το 1928 με την ίδρυση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εξελέγη καθηγητής αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή, θέση στην οποία υπηρέτησε ώς το 1940. Στο Πανεπιστήμιο δίδαξε ιστορία της Αρχαίας Τέχνης σε πλήθος νέων αρχαιολόγων και ίδρυσε την Πανεπιστημιακή Ανασκαφή της Βεργίνας για την ανασκαφική άσκηση των φοιτητών του, την οποία διηύθυνε μέχρι το 1956, πραγματοποιώντας ανασκαφές στο ""ανάκτορο"" και στον μακεδονικό τάφο που ονομάστηκε από αυτός ""τάφος του Ρωμαίου"". Το 1945 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1956 διετέλεσε πρόεδρός της. Ήταν επίσης επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Λυών και τακτικό μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.