Yn lannen as Laos, Maleizje en Yndoneezje lizze grutte tropyske reinwâlden. Dêr foarmje houtkap en oaljepalmplantages de grutste bedriegingen. Om sokke projekten realiseare te kinnen wurde grutte parten fan it wâld kealkapt en platbaarnd.

Al by har libben naam de wurdearring fan har stikken foar it Abbeyteater ôf omdat se op in stuit te konservatyf fûn waarden. Nei har dea al hielendal en no wurde se noch komselden opfierd. In protte deiboeken en ferslaggen fan Lady Gregory binne publisearre. Sy foarmje in rike boarne fan ynformaasje oer de Ierske literêre skiednis fan de earste tritich jier fan de 20e iuw.

Gayko Fasema en syn soan Tyaerdt waarden yn 1492 neamd as ferwanten fan Eue ter Harst yn Lytsewâld. Ballinck Phaesma, troud mei syn besibbe Eeucka Phaesma, wie fan 1523 - 1536 grytman fan Kollumerlân. Syn boedel hie yn 1516 yn beslach nomd west fanwege rebelly. Syn soan Loell Phaesma wurdt yn it testamint fan Hessel Bootsma neamd. Yn 1552 droech Loell huys ende steenhuys sampt schuire oer oan Hed Phaesma; yn 1562 waard de sate fan de lêste te Meckemabuiren neamd. Yn 1606 ferkochten de krediteuren en erfgenamten fan Hed Phaesma Phaesmastate, sate, huisinge, hoff, plantagie ende landen, groot 40 pondematen oan Mattheus Pieters Phaesma, neffens mr. Andreae in oerpakesizzer fan boppeneamde Ballinck Phaesma. Nei syn dea omtrint 1620 fererve de state op syn soan Tjaerdt. In dochter fan Mattheus Phaesma, Foockel Phaesma, troude yn 1619 mei Johannes fan Scheltinga. Harren soan Mattheus fan Scheltinga erve yn 1631 fan syn omke Tjaerd Phaesma dy syn lân en state tot Collum, Phaesmabosch genaempt. Hy neamde himsels sûnt dy tiid Mattheus Phaesma fan Scheltinga. Mattheus ferstoar as frijfeint en de state waard eigendom fan syn broer Dirck fan Scheltinga dy't troud wie mei Truyke fan Wigara. Yn 1698 is harren skoansoan generaal Fan Coehoorn eigener. Syn dochter Geertruida Alegonda soe hjir noch wenne hawwe, mar omdat hja destiids yn Drylts wenne sil dat nei alle gedachten allinnich út en troch yn de simmer sa west hawwe. Hja ferkocht de sate yn 1712 oan de notaris Justus Voorda.

De lânseigen Majorkanen hearre yn etnysk opsjoch ta de Katalanen. Op it eilân wurdt fan âlds it Majorkaansk (Mallorquí) sprutsen, in subdialekt fan it Baleaarske dialekt fan it Katalaansk. Mei troch it toerisme hat de eigen taal op Majorka (en de oare Baleären) in folle minder dominante posysje as yn Kataloanje, en sûnt it rjochtse Baleaarske regear yn 2012 oankundige hat de jierrenlange taalstipe foar it Katalaansk ynlûke te wollen, bestiet der noed dat it Majorkaansk wolris útstjerre kin. Yn 'e toeristyske yndustry wurdt nammentlik frijwol útslutend Spaansk sprutsen, mei dêropta frjemde talen as Ingelsk en Dútsk. Dy lêste taal heart men op Majorka sa'n soad, dat it eilân yn Dútslân wolris by túltsjes ""it santjinde Dútske bûnslân"" neamd wurdt.