On les magne avou do boure di coxhe (del confiteure) dissu, et les rôler eshonne come on cigåre, k' on pout côper al fortchete u prinde avou ses doets.

C' esteut målåjhey di fé avou tertos. Pus ki li cineyasse filméve des waloneus, pus k’ i s’ abéntixheut ki l’ walon esteut co pratiké pa ene cåkêye di djins, mins tchaeke d’ ene manire diferinne. Gn a nén nerén les cis d' Måmdey ni, del Lovire. C' est l' veur ki les critikes anti-RTBF n' ont nén ""passé"". Cwand on est dins l' comiece, li verité est boune a dire, mins mwints côps, i våt co mia s' taire. Mimile eto, aveut stî eterviouwé, et enonder li kesse del lete toûnrece Philippot k’ espaitche di passer des tchansons e walon dins les emissions ordinaires a l’ RTBF. Mins ci dvize la n’ a nén polou passer. Pinsez don : l’ RTBF serè seur èn atchteuse do fime. Et minme les ptits oujheas n’ coschitèt nén leu ni ! (Lucien Mahin, Li Rantoele 74, esté 2015.)

Li mot vént do grek ψαλμός (psalmos), on vî mot po ene sôre d' air di muzike; i fourit eployî come ratournaedje do mot ebreu mitsmor — tchant rlidjeus avou del muzike —, dins l' modêye e grek (li Septante) del Bibe.

Les nos d' famile ki si scrijhèt Marlair, Marler, Marlaire, Marlière sont des nos d' provnance, di des djins ki dmorént en ene plaece k' on lome ""Li Mårlire"", dizo disfondowe mârlêre (payis d' Nameur et Tchålerwè), u e picård marlière.

Les moumints d' suspinse ni durèt nén lontins. L' istwere avance raddimint . Tolminme ci n' est k' dins les dierinnès pådjes k' on sait cwè so l'ome do portrait-robot.

Et l' grand sint ndaler disk' al cåve, lever l' coviete do saloe, et prinde les ptits doets ki briként... et haetchî troes ptits roufions, pårlants-vicants, foû do saloe.

On sait vey l' adire inte ene terêye avou des rnåds et ene ou çk' i gn a k' des taessons. A l' intrêye d' ene terêye di taessons on trove todi on hopea d' tere k' a stî poirtêye evoye foû des voennes del terêye. I rmoussèt todi par la; dabôrd, i s' fwait ene sôre di batchea, come on tobogan, did dizeu l' moncea d' tere disk' al gueuye del terêye. Si c' est tos taessons, on n' trove pont d' mannestés djondant l' trô: i les vont todi poirter pus lon. Si c' est ene terêye avou des rnåds, gn a des resses d' amagnî et des strons dvant l' ouxh. Ådvins, les terêyes di taessons sont todi foirt netes.

Li fåve do Mitan d’ Cok, c’ est ene fåve do vî vî tins ki raconte li spoûle d’ on tolu, k’ on lome Mitan d’ Cok, et k’ on n’ sait ddja si c’ est ene djin u ene biesse.

Li diccionairî a rmetou tos les mots k' i cnoxheut d' els aveur oyou, u k' il aveut rescontré dins des gazetes e walon (Li Chwès et ki lyi shonnént ahessåve. Adon, i n' shût nén les piceures des diyalectolodjisses. I n' a nén nerén stî rapexhî des mots dins des scrijhaedjes.

Les addjectifs omrins ont stî ehåyîs sins T, minme s’ end a onk e francès : enocin, pacyin. Portant, dandjreus a cåze do francès, les parints ratrapnut on T : continter, pacyinter, enocinter.

seye [f.n.] usteye des cinsîs, come on fiermint, mins bén arondi, po côper å four, å grin, ås djniesses, ås fetchires. On dit eto: fåceyeF. faucille.