LocalDoc/ldquad_v2_retrieval-reranked huggingface dataset:
Vinsent van Qoq

Qadının ombası, arxası və uşağını daşıya biləcəyi bir çanağı olmalıdır". Bəzi mənbələrə görə, bu, onun akademiyada iştirak etdiyi son dərs idi və daha sonra Parisə getmişdi. Siberdt ilə aralarında olanlardan təxminən bir ay sonra, 1886-cı il 31 martda Vinsent də daxil olmaqla, bir il ərzində akademiyanın 17 tələbəsinin bu hərəkəti təkrarladığı bildirildi. Van Qoqun Siberdt tərəfindən akademiyadan qovulması haqda uydurulan hekayənin heç bir əsası yox idi. Paris (1886–1888) 1886-cı ilin martında Parisə köçən Vinsent Monmartrda, Teonun Laval küçəsindəki mənzilində qardaşı ilə birgə yaşadı və rəsmlərini Fernand Kormonun emalatxanasında çəkdi. İyun ayında iki qardaş Lepik küçəsində 54 nömrəli daha geniş bir mənzilə köçdü. Vinsent Parisdə dost-tanışlarının təsvir olunduğu portretlər, natürmortlar, Mulen de la Qalet, Monmatr, Anyer və Sena çayından görünən mənzərələrin rəsmini çəkdi. 1885-ci ildə Antverpendə olarkən yapon ukiyo-e üsulu ilə hazırlanmış taxta qəliblərə maraq salan və emalatxanasını onlarla bəzəyən Van Qoq Parisdə olarkən də onlardan yüzlərlə topladı. Paris Illustre adlı jurnalın 1886-cı il may buraxılışının üz qabığında Keysay Eysenin bir fahişəni təsvir edən qravüründən təsirlənən rəssam özünü yapon üslubunda sınadı və 1887-ci ildə özünün Fahişə və ya Oiran tablosunu çəkdi.O, Delareybaret qalereyasında Adolf Montiçellinin portretini gördükdən sonra daha parlaq və nəzərəçarpan rəng paletindən istifadə etməyə başladı; onun Sent-Maridə dəniz mənzərəsi (1888) tablosu buna misal idi. İki il sonra Teo və Vinsent Montiçellinin rəsmləri haqda kitabın çapı üçün pul verdi və Vinsent kolleksiyasına əlavə etmək üçün onun bir sıra tablonunu aldı.Van Qoq Fernand Kormonun atelyesi barədə Teodan öyrəndi.
Vinsent van Qoq

1886-cı ilin aprel və may aylarında orada çalışan Vinsent 1886-cı ildə onun portretini çəkən avstraliyalı rəssam Con Piter Rassellin çevrəsi ilə tez-tez vaxt keçirirdi. O, eyni zamanda, Emil Bernar, Lui Anketen və pastel boya ilə onun şəklini çəkən kimi Anri de Tuluz-Lotrek kimi rəssamlarla da tanış oldu. Onlar o zamanlar Pol Sezanın tablolarının sərgiləndiyi yeganə məkan olan Cülyen Tanginin (onun ləqəbi "Tangi ata" idi) boya mağazasında tanış oldular. 1886-cı ildə orada təşkil olunan iki sərgi puantilizm və neoimpressionizmin nümunələrini ilk dəfə gözlər önünə sərməklə bərabər, həm də Jorj-Pyer Syöra və Pol Sinyakın əsərlərinə olan marağı artırdı. Teo impressionist üslubda çəkilmiş tabloları özünün Monmartr bulvarında yerləşən qalereyasında satışa qoydu, amma Van Qoqun incəsənətdəki yenilikləri qəbul etməsi heç də tez bir vaxtda baş vermədi.İki qardaş arasındakı mübahisələr artmağa başladı. 1886-cı ilin sonunda Vinsentlə yaşamaq Teo üçün "demək olar ki, dözülməz" idi. 1887-ci ilin əvvəllərinə qədər onların münasibəti yenidən qaydasına düşdü. Vinsent artıq Parisin şimal-qərbində, şəhərkənarı ərazidə yerləşən Anyerə köçmüşdü. O, Sinyakla da məhz burada tanış oldu və puantilizm üsulundan istifadə etməyə başladı: bu texnikaya əsasən, rəssam kətan üzərində çoxlu sayda rəngli nöqtələr qoyur, uzaqdan baxıldıqda isə rənglərin birləşməsi bir bütün əmələ gətirirdi.
Vinsent van Qoq

Bu üsul mavi və narıncı daxil olmaqla, bir-birini tamamlayan rənglərin canlı kontrastlar yaradabilmə qabiliyyətini vurğulayırdı. Van Qoq Anyerdə olduğu zaman Anyerdə Sena çayı boyunca körpülər rəsmində olduğu kimi parkları, restoranları və Sena çayını təsvir edən tablolar yaratdı. Teo və Vinsent 1887-ci ilin noyabrında Parisə yenicə gəlmiş Pol Qogen ilə dostlaşdı. İlin sonuna doğru Vinsent Klişi Bulvarı 43 ünvanında yerləşən Bulon restoranında Bernar, Lui Anketen və Tuluz-Lotrek ilə birgə sərgi təşkil etdi. Sonralar Bernar yazırdı ki, sərgi Parisdəki hər şeydən öndə gedirdi. Bernar və Anketen bu sərgidə ilk rəsmlərini satdı, Van Qoq Qogenlə iş mübadiləsi etdi. Sərgidə incəsənət, rəssamlar və onların sosial vəziyyətləri haqda gedən müzakirələr get-gedə yayıldı, Kamil Pissarro və oğlu Lüsyen Pissarro kimi şəxsləri sərgiyə cəlb etdi. Parisdə yaşadığı 2 il ərzində 200-dən çox sənət nümunəsi ərsəyə gətirən Vinsent 1888-ci ilin fevralında oradakı həyatdan sıxıldığını hiss etdi və şəhəri tərk etdi.
Vinsent van Qoq

Gedişindən bir neçə saat əvvəl Teonun müşayiəti ilə ilk və son dəfə Syöraya öz emalatxanasında baş çəkdi. Rəssam kimi inkişafı Arl (1888 – 1889) İçki ucbatından xəstələnən və çox siqaret çəkməyin səbəb olduğu öskürəkdən əziyyət çəkən Vinsent 1888-ci ilin fevralında Arlda sığınacaq axtardı. Görünür, rəssam buraya ağlında incəsənət koloniyası yaratmaq düşüncəsi ilə köçmüşdü. Danimarkalı rəssam Kristian Muryer Piterson iki ay ona yoldaşlıq etdi. Arl əvvəllər Vinsentə ekzotik gəlirdi; bir məktubunda o, oranı xarici ölkə kimi təsvir etmişdir: "Zuavlar, fahişəxanalar, ilk dini ayininə gedən, valehedici görünüşlü kiçik qız, öz cübbəsində qorxunc kərgədana bənzəyən keşiş, absent içən insanlar, bütün bunlar hamısı mənə sanki başqa dünyadan olan varlıqlar kimi görünür. "Arlda keçirdiyi vaxt Van Qoqun ən məhsuldar olduğu periodlardan biridir: o, bu dövrdə yağlı boya ilə çəkilmiş 200 tablo, karandaş və sulu boya ilə çəkilmiş 100-dən çox rəsm əsəri yaratdı. Şəhərkənarı ərazi və onun işığı Vinsenti ovsunlamışdı; bu dövrlərdə çəkdiyi rəsmlər sarı, ultramarin rəngi və çəhrayı-bənövşəyi rənglə zəngin idi. Tablolarında məhsul yığımı, buğda tarlaları, ümumi olaraq, kənd həyatının nişanələri nəzərə çarpırdı. 1888-ci ildə çəkdiyi, buğda tarlalarını əhatə edən yerlərin mənzərəsi təsvir edən Köhnə dəyirman tablosu buna misal idi.Bu tablo Pol Qogen, Emil Bernar, Şarl Laval və başqalarının tabloları qarşılığında 1888-ci il 4 oktyabrda Pont-Avenə göndərilən yeddi rəsm əsərindən biri idi.Arlın təsvirlərinin əsk olunduğu rəsmlərdə Van Qoqun holland ailəsində böyüməsinin təsirləri özünü göstərirdi; onun tablolarında tarlaların və küçələrin bir-birinə keçidində perspektiv çatışmırdı, amma rənglərdən çox gözəl şəkildə istifadə olunmuşdu.
Vinsent van Qoq

Bunu yenicə anlamış rəssamın rəssamın 1888-ci ilin martında "perspektiv çərçivəsi" ilə çəkdiyi peyzajlardan üçü Sərbəst Rəssamlar Cəmiyyətinin (fr. Société des Artistes Indépendants) illik sərgisində nümayiş olundu. Yaxınlıqda yerləşən Fonveydə yaşayan amerikalı rəssam Dac Uilyam MakNayt aprel ayında onu ziyarət etdi. 1888-ci il 15 mayda Lamartin meydanındakı Sarı Evin sağ qanadını aylıq on beş franka kirayəyə götürdü. Mebellə döşənməyən otaqlarda aylar idi ki, kimsə yaşamamışdı.Vinsent 7 mayda Otel Karreldən Kafe de la Qara köçdü, oranın sahibi Yozef və Mari Jinu ilə dostlaşdı. Onun Sarı Evə köçə bilməsi üçün əvvəlcə oranı tam şəkildə mebellə təchiz etmək lazım idi, amma Van Qoq oranı emalatxana kimi istifadə edə bilirdi. Rəsmlərini göstərə bilmək üçün bir qalereyası olmasını istəyən Van Qoqun çəkdiyi Van Qoqun stulu (1888), Arlda yataq otağı (1888), Gecə kafesi (1888), Gecə kafe terası (sentyabr, 1888), Rona üzərində ulduzlu gecə (1888) və Natürmort: on iki günəbaxanlı vaza (1888) kimi tabloların hər birini Sarı Evi dekorasiya etmək məqsədilə çəkdi.Rəssam yazırdı ki, Gecə kafesi rəsmi ilə "kafenin insanın özünü məhv edə biləcəyi, dəli ola və cinayət törədə biləcəyi bir yer olduğu" fikrində ifadə etməyə çalışıb. İyun ayında Sent-Mari-de-la Merə gedən Van Qoq ikinci zuav leytenantı olan Pol-Ejen Milyeyə dərs keçdi,dənizdəki qayıqları və kəndi çəkdi.
Vinsent van Qoq

MakNayt Vinsenti bəzən Fonveydə qalan belçikalı rəssam Ejen Boşla tanış etdi və onlar iyul ayında iki dəfə bir-birinə baş çəkdi. Qogenin gəlişi (1888) 1888-ci ildə Qogenin Arla gəlməyə razı olması Vinsentin dostu olacağına və ağlındakı rəssamlar ittifaqını quracağına olan ümidləri artırdı. Avqustda Qogenin gəlişini gözləyərkən o, Günəbaxanlar rəsmini çəkdi. Boş yenidən Vinsentə baş çəkəndə o, Boşun portretini, eyni zamnda, Ulduzlu səmaya qarşı şair tablosunu çəkdi.Qogenin gəlişinə hazırlaşan Vinsent portretini çəkdiyi poçtalyon Yozef Rulenin məsləhəti ilə evə iki çarpayı aldı. Sarı Ev hələ də mebellə tam döşənmiş olmasa da, Van Qoq 17 sentyabrda orada ilk gecəsini keçirdi. Qogen onunla birgə işləməyə və yaşamağa razı olan zaman Vinsent yəqin ki, indiyə qədər ən çox səy göstərdiyi tablosu olan Sarı Evin dekorasiyası üzərində çalışırdı. O, həmçinin Van Qoqun stulu və Qogenin stulu rəsmlərini də tamamladı.Van Qoqun çoxsaylı xahişlərindən sonra Qogen 23 oktyabrda Arla gəldi və onlar noyabrda birlikdə işləməyə başladılar. Qogen özünün "Günəbaxanlar"ın rəssamı tablosunda Van Qoqu təsvir etdi, Vinsent isə Qogenin təklifini qəbul edib şəkilləri onlara baxaraq yox, onların yaddaşında qalan görüntüsünə əsasən çəkdi.
Vinsent van Qoq

Bu "xəyali" rəsmlərə Etten bağının xatirəsi tablosu da daxil idi. İki rəssam ilk dəfə çöldə birlikdə işləmək üçün Aliskana gedib Aliskan tablolarını əsrəyə gətirdilər. Arlda qaldığı müddət ərzində Qogenin özünün tək çəkdiyi yeganə rəsm əsəri Van Qoqun portreti idi.1888-ci ilin dekabrında Monpelyeyə gedən Van Qoq və Qogen orada Qustav Kurbe və Ejen Delakruanın Fabra muzeyindəki tablolarını gördülər. Onların münasibəti get-gedə pozulmağa başlamışdı; Vinsent Qogenə heyranlıq duyurdu və Qogenin də ona eyni cür davranmasını istəyirdi, amma Qogenin təkəbbürü və ona qarşı amiranə tərzi Van Qoqu qıcıqlandırır və məyus edirdi. Onlar tez-tez mübahisə edirdi; Vinsentin Qogenin onu atıb gedəcəyinə dair qorxuları artmağa başlamışdı və Vinsentin deyimi ilə, aralarındakı "hədsiz gərginlik" sürətlə krizis həddinə doğru irəliləyirdi. Arlda hospitalda (Dekabr, 1888) Van Qoqun qulağını kəsməsinə gətirib çıxaran hadisələrin dəqiq ardıcıllığı məlum deyil. 15 il sonra Qogen qeyd edib ki, hadisənin baş verdiyi həmin gecə Vinsent fiziki baxımdan təhdidkar olan bir sıra davranışlar sərgiləyib. Onların münasibəti qarışıq idi və ola bilsin ki, Teonun Qogenə borcu vardı; Qogen iki qardaşın onu maddi cəhətdən istismar etdiyindən şübhələnirdi. Çox güman ki, Van Qoq Qogenin getməyi planlaşdırdığını anlamışdı.
Vinsent van Qoq

Sonrakı günlər güclü yağış yağması iki rəssamı Sarı Evdə qalmağa məhkum etdi. Qogen bildirib ki, o, gəzintiyə çıxmaq üçün evi tərk edən zaman Vinsent onun arxasınca gəlib və əlində ülgüclə ona tərəf qaçıb. Bu məlumatın gerçəkliyi əks etdirməsi təsdiqlənməyib; çox güman ki, oteldə qalan Qogen həmin gecəni demək olar ki, Sarı Evdə keçirməmişdi.1888-ci 23 dekabr axşamı Qogenlə arasında baş verən mübahisədən sonra Van Qoq otağına qayıtdı; səs halusinasiyaları eşidən rəssam ülgüclə sol qulağını kəsdi (bəzi mənbələrdə onun qulağını tam şəkildə, bəzilərində isə sadəcə bir hissəsini kəsməsi qeyd olunur) və bu, kəskin qanaxmaya səbəb oldu. O, yaranı sarğı ilə bağladı, qulağını kağıza bükdü və onu həm özünün, həm də Qogenin tez-tez getdiyi fahişəxanadakı qadına verdi. Van Qoq növbəti gün səhər bir polis işçisi tərəfindən huşsuz halda tapıldı və xəstəxanaya aparıldı, orada onu hələ təcrübə keçən gənc həkim Feliks Rey müalicə etdi. Van Qoqun qulağı xəstəxanaya gətirilmişdi, amma həddən artıq çox vaxt keçdiyindən Rey onu yenidən birləşdirməyə cəhd etmədi. Van Qoqu tədqiq edən incəsənət tarixçisi Bernadet Mörfi 1952-ci ildə 80 yaşında Arlda vəfat edən və övladları hələ də Arldan bir az kənarda yaşayan Qabriel adlı qadının kimliyini müəyyənləşdirdi. Gəncliyində "Qebi" kimi tanınan Qabriel Vinsent ona qulağını gətirən zaman fahişəxanada və başqa yerli müəssisələrdə çalışan 17 yaşlı təmizlikçi qız idi.Vinsent hadisəni xatırlamırdı, bu da ağla onun şiddətli psixi pozuntudan əziyyət çəkdiyi fikrini gətirmişdi.
Vinsent van Qoq

Xəstəxanada ona qoyulan diaqnoza görə, o, "kəskin maniya və ümumi sayıqlama"dan əziyyət çəkirdi; bir neçə gün içində yerli polis onun xəstəxanaya yerləşdirilməli olduğunu bildirdi. Qogen 24 dekabrda köhnə dostu Andris Bonqerin bacısı Yohannaya evlilik təklifi etmiş Teonu dərhal bundan xəbərdar etdi. Bunu eşidən Teo Arla gedən gecə qatarına minə bilmək üçün dərhal stansiyaya yollandı. O, Arla Milad bayramında çatdı, yarı-ayıq halda olan və çox güman ki, onu tam anlamayan Vinsentə təsəlli verdi. Teo həmin axşam Arlı tərk edib Parisə getdi.Müalicəsinin ilk günlərində Van Qoq təkrar-təkrar Qogenin harada olduğunu soruşurdu, Qogen isə bu məsələ ilə məşğul olan polisə bu sözləri demişdi: "Xahiş edirəm, Müsyö, bu adamı mehribancasına, qayğı ilə oyadın, məni soruşsa, Parisə getdiyimi deyin. Məni görmək onun üçün ölümcül ola bilər." Arldan qaçan Qogen Vinsenti bir də heç vaxt görmədi. Onlar məktublaşmağa davam etdi və 1890-cı ildə Qogen ona Antverpendə birlikdə emalatxana qurmağı təklif etdi.
Vinsent van Qoq

Xəstəxanaya Vinsenti görməyə gələnlər arasında Mari Jinu və Rulen də var idi.Ona qoyulan pessimist diaqnoza baxmayaraq, Van Qoq sağaldı və 1889-cu il 7 yanvarda Sarı Evə qayıtdı. Halusinasiya və deluziyalardan əziyyət çəkən rəssam növbəti ayları xəstəxana və ev arasında keçirdi. Onu "kürən dəli" (fr. "le fou roux") adlandıran şəhər əhalisindən 30 nəfər (bura Jinu ailəsi də daxil idi) Van Qoq əleyhinə ərizə yazdığından polis mart ayında onun evini bağladı; Van Qoq xəstəxanaya qayıtdı. Pol Sinyak mart ayında iki dəfə ona baş çəkdi; baş verən daşqınlar öz evindəki rəsm əsərlərini korladıqdan sonra o, həkim Reyə məxsus bir otağa köçdü. İki ay sonra Van Qoq Arlı tərk etdi və könüllü şəkildə Sen-Remidəki ruhi xəstəxanaya getdi. Təxminən bu vaxtlar o yazırdı: "Bəzən zaman pərdəsi və vəziyyətin ölümcüllüyü sanki bir an içində bir-birindən ayrılır və mənə təsviri mümkün olmayan bir iztirab hissi verir. "O, 1888-ci ildə çəkdiyi Həkim Feliks Reyin portreti adlı tablonu həkimin özünə verdi.
Vinsent van Qoq

Tablonu bəyənməyən Rey onu toyuq qəfəsi düzəltmək üçün istifadə etdi, daha sonra isə kiməsə verdi. 2016-cı ildə tablo Puşkin Təsviri İncəsənət muzeyinə gətirildi və qiymətinin 50 milyon dollardan çox olduğu bildirildi. Sen-Remi (May, 1889 – May, 1890) 1889-cu il 8 mayda Sen-Remi Mavzoliyalı Pavel sığınacağı kimi tanınan ruhi xəstəxanaya yerləşən rəssamın baxıcısı protestant keşiş Frederik Salles idi. Xəstəxana Arldan 30 kilometrdən də az məsafədə yerləşən keçmiş monsatr idi və əvvəllər hərbi həkim olmuş Teofil Peyron tərəfindən idarə olunurdu. Vinsent barmaqlıqlı pəncərələri olan iki hücrənin birini emalatxana kimi istifadə edirdi. Orada qaldığı dövrdə xəstəxana və bağçası onun rəsmlərinin əsas mövzusuna çevrildi. Sığınacağın vestibülü və Sen-Remi (sentyabr, 1889) kimi tablolarında xəstəxananın içini, Yasəmən kolu (may, 1889) tablosunda isə onun bağçasını təsvir etdi. Bu dövrə aid bəzi rəsmləri burulğanlı təsvirlərlə xarakterizə olunurdu; Ulduzlu gecə tablosu buna misal ola bilər. Bəzən Van Qoqa kiminsə nəzarəti altında çölə çıxmağa icazə verilirdi, bu zaman o, Yuxarıdan görünən dərə və əkinçi, Arxa fonda Alp dağı və zeytun ağacları (1889), Sərv ağacları (1889), Sərv ağacları ilə qağdalı tarlası (1889) və Gecə Provansda kənd yolu (1890) kimi tabloları çəkdi.
Vinsent van Qoq

Sentyabrda o, Arlda yataq otağı rəsminin iki yeni versiyasını hazırladı.Tez-tez çölə çıxa bilmədiyinə görə, tezliklə Vinsent tabloları üçün mövzu tapmaqda çətinlik çəkməyə başladı və yeni rəsm əsərləri yaratmaq əvəzinə başqa rəssamların rəsmlərinin interpretasiyaları üzərində işlədi. Buraya Jan-Fransua Millenin Əkinçi, Günorta istirahəti tablolarının, eləcə də, bir sıra əvvəlki rəsm əsərlərinin variasiyaları daxil idi. Jül Breton, Qustav Kurbe və Millenin realizminə heyran olan Van Qoq özünün çıxardığı nüsxələri Bethovenin əsərlərinin başqa bir musiqiçi tərəfindən edilmiş interpretasiya ilə müqayisə edirdi.Onun Məhbusların gəzintisi (1890) adlı tablosu Qüstav Dorenin (1832–1883) qravürünə əsasən çəkilmişdi. Tralbot iddia edir ki, tablonun mərkəzində, izləyiciyə baxan məhbus Vinsentin özüdür, Yan Halsker isə bu fikirlə razılaşmır.1890-cı ilin fevral və aprel ayları arasında Van Qoqun vəziyyəti yenidən pisləşdi. Bu vaxt ərzində depresiyada olan rəssamın nəsə yazmağa halı olmasa da, az da olsa nəsə çəkə bilirdi. O, daha sonra Teoya yazırdı ki, "şimalın yaddaşında qalan xatirələrinə" əsasən bir neçə rəsm çəkə bilmişdi. Bunlardan biri Qürubda qarlı tarlada yer qazan iki kəndli qadın idi. Halskerin fikrincə, bu azsaylı rəsmlər Van Qoqun bu dövrdə üzərində işlədiyi peyzajların və insan fiqurlarını təsvir edən digər rəsmlərin özəyini təşkil edirdi. O, düşünür ki, bu qısa period Van Qoqun xəstəliyinin onun sənətinə güclü təsir etdiyi yeganə dövr idi. Vinsent anasından və qardaşından 1880-ci illərin əvvəllərində yaratdığı kobud rəsmləri və qaralamaları ona göndərmələrini xahiş etdi, beləcə, köhnə cızma-qaralarına baxıb yeni rəsmlər çəkə biləcəkdi. Rəngləri araşdıran Halsker bu dövrə aid Dərdli qoca kişi ("Əbədiliyin qapısında") tablosunu "uzaq keçmişdə qalmış zamanların daha bir aydın xatirəsi" olaraq təsvir etmişdi.
Vinsent van Qoq

İncəsənət tənqidçisi Robert Hyuzun fikrincə, Van Qoqun ömrünün sonlarında çəkdiyi, "dəqiqlik və zərafətə can atan" rəsmlər onun yaradıcılığının öz zirvəsinə çatdığını göstərir. Alber Ore 1890-cı ilin yanvanında Mercure de France jurnalında Vinsentin sənətini təriflədi və onu "dahi" adlandırdı. Madam Jinu 1888-ci ilin noyabrında həm Vinsent, həm də Qogen üçün modellik etmişdi; Van Qoq fevralda Qogenin o zamanlar qara kömür qələmlə çəkdiyi eskiz əsasında Arllı qadın (Madam Jinu) rəsminin beş versiyasını çəkdi. Fevral ayında o, həm də Brüsseldəki XX Cəmiyyəti adlı avanqard rəssamlar cəmiyyətinin illik sərgisində iştirak etməyə dəvət olundu. Axşam baş tutan açılış yeməyində cəmiyyətin üzvü Henri de Qro Vinsentin sənətini təhqir etdi. Tuluz-Lotrek onun dediklərinə qarşı çıxdı və daha sonra Sinyak bildirdi ki, əgər Lutrek təslim olsa, o, Van Qoqun şərəfi uğrunda mübarizə aparmağa hazırdır. De Qro üzr istədi və oranı tərk etdi. Sonralar Van Qoqun işləri Parisdə Sərbəst Rəssamlar Cəmiyyətində sərgilənəndə Klod Mone onun rəsmlərinin sərgidəkilərin ən yaxşısı olduğunu qeyd etdi.
Vinsent van Qoq

Halsker rəssamın bu tablonu tamamlayandan sonra daha yeddi rəsm əsəri çəkdiyini müəyyən etmişdir.Van Qoq İnstitutunun direktoru Vauter van der Vinin tədqiqatını nəzərdən keçirən Lui van Tilborq və Tio Midendorp 2020-ci ildə dərc etdirdikləri araşdırma işində belə nəticəyə gəldilər ki, Vinsentin Ağac kökləri tablosunda təsvir etdiyi, dolaşıq, düyünlü kökləri olan ağacların bitdiyi dağətəyi ərazinin rəssamın yaşadığı Ravu mehmanxanasından təxminən 150 metr uzaqlıqda olması fikri "son dərəcə ağlabatan"dır. Bu ağacların şəkli 1900–1910-cu illərdə istifadə olunan markaların üzərində də əks olunurdu. Van der Vinin fikrincə, Vinsent ola bilsin ki, ölümündən sadəcə bir neçə saat öncə məhz bu tablo üzərində işləmişdi. 1890-cı il 27 iyulda 37 yaşlı Vinsent Lefoşe markalı tapança ilə özünü sinəsindən güllələdi. Bunu görən kimsə olmamışdı və rəssam hadisədən 30 saat sonra vəfat etdi. Onun özünü şəklini çəkdiyi buğda tarlasında və ya oralıqdakı bir samanlıqda güllələmiş ola biləcəyi ehtimal olunur. Atəş açılan zaman qabırğası mərminin istiqamətinin dəyişmisinə səbəb olmuşdu; çox güman ki, onurğasında dayanan mərmi daxili orqanlarını zədələmədən sinəsindən keçmişdi. O, çətinliklə Ravuya gəlib çıxdı, amma orada onu müayinə edən iki həkim cərrah olmadan mərmini çıxara bilməyəcəyini dedi.
Vinsent van Qoq

Onlar əllərindən gələni etdikdən sonra onu otaqda tək qoyub tənbəkisini çəkməyinə şərait yaratdılar. Növbəti gün səhər Teo tələsik özünü qardaşının yanına çatdıranda onun yaxşı ruh halında olduğunu gördü. Amma bir neçə saat içində yaranın səbəb olduğu infeksiya müalicə olunmadığından ona əzab verməyə başladı və vəziyyəti pisləşdi. Vinsent 29 iyulun erkən saatlarında dünyasını dəyişdi. Teonun dediyinə görə, onun son sözləri belə idi: "Kədər əbədi davam edəcək." Van Qoq 30 iyulda Over-syür-Uaz məzarlığında dəfn olundu. Ailə üzvləri, dostları və yerli əhali olmaqla, cəmi 20 nəfər arasında təşkil olunan dəfn mərasimində Teo van Qoq, Andris Bonqer, Şarl Laval, Lüsyen Pissarro, Emil Bernar, Cülyen Tangi və Pol Qaşe iştirak etdi. Əvvəldən də xəstə olan Teonun səhhəti Vinsentin ölümündən sonra getdikcə daha da pisləşdi.
Vinsent van Qoq

Zəifləmiş və qardaşının yoxluğu ilə barışa bilməyən Teo 1891-ci il 25 yanvarda Den Dolderdə vəfat etdi və Utrextdə dəfn olundu. Onun nəşi 1914-cü ildə həyat yoldaşı Yohannanın xahişi ilə Utrextdə dəfn olunduğu yerdən çıxarılaraq Vinsentin məzanının yanında, Over-syür-Uazda dəfn olundu.Vinsentin xəstəliyi və bunun onun sənətinə təsiri haqda çoxlu müzakirələr aparılmış və ona bir çox retrospektiv diaqnoz qoyulmuşdur. Ən geniş yayılmış fikir onun vaxtaşırı epilepsiya tutmalarından əziyyət çəkməsi idi. Peri ilk dəfə 1947-ci ildə onda bipolyar pozuntu olması ehtimalını irəli sürmüş, Hempbil və Blumer kimi psixiatrlar da onu dəstəkləmişdi. Biokimyaçı Uilfred Arnold buna qarşı çıxmış, bipolyar pozuntu və yaradıcılıq arasında bağ olduğu ehtimalının yanlış ola biləcəyini qeyd edərək, Vinsentdəki simptomların daha çox şiddətli qeyri-müntəzəm porfiriyaya uyğun gəldiyini bildirmişdir. Onun depressiya və gicgah epilepsiyası tutmalarından əziyyət çəkməsi da irəli sürülən iddialar arasında idi. Diaqnoz hər nə olsa da, Vinsentin səhhətinin pisləşməsinin əsas səbəbi çox güman ki, pis qidalanması, həddən artıq işləməsi, yuxusuzluqdan əziyyət çəkməsi və spirtli içkilərdən çox istifadə etməsi idi.Vinsentin özünü güllələdiyi güman edilən tapança 1965-ci ildə yenidən tapıldı və 2019-cu il 19 iyunda "incəsənət tarixinin ən məşhur silahı" kimi hərraca çıxarıldı. Silah gözlənildiyindən demək olar üç dəfə baha — 162500 avroya (£144000; $182000) satıldı. Üslubu və rəsmləri Rəssam kimi tərəqqisi Van Qoq məktəbdə oxuyarkən karadaş və sulu boya ilə şəkillər çəkmiş, amma onlardan geriyə sadəcə bir neçə nümunə qalmışdır və bəzilərinin müəllifinin həqiqətən Vinsent olması sual altındadır. Artıq yetkin bir insan kimi incəsənətə maraq salanda isə o, bu işin sadəcə elementar, təməl qaydalarını bilirdi.
Vinsent van Qoq

1882-ci ilin əvvəlində Amsterdamda tanınmış müasir incəsənət qalereyasının sahibi olan dayısı Kornelis Marinus ondan Haaqanın şəkillərini çəkməsini istədi. Van Qoqun çəkdiyi rəsmlər onun gözləntilərini doğrultmadı. Marinus ona ikinci dəfə şans verdi, nə istədiyini daha ətraflı izah etdi, amma yenə də nəticədən razı qalmadı. Vinsentin əzmi qırılmadı; o, işıqlandırıcılardan və müxtəlif rəssamlıq ləvazimatlarından istifadə edərək emalatxanasında bir sıra yöntəmlər sınadı. Bir ildən çox o, bütün diqqətini verərək tək insan fiqurları üzərində işlədi. Bu ağ-qara rəsmlər o vaxtlar onun sadəcə tənqid olunmasına səbəb olsa da, sonralar onun erkən şah əsərləri hesab olundu.1882-ci ilin avqustunda Teo Vinsentə çöldə (fr. en plein air) işləmək üçün lazımi ləvazimatlar alsın deyə pul verdi. O yazırdı ki, indi "yeni gümrahlıqla rəsm çəkməyə" davam edə bilər.
Vinsent van Qoq

1883-cü ilin əvvəllərindən başlayaraq, o, çoxlu insanın təsvir olunduğu rəsmlər çəkməyə başladı, amma Teo onlarda canlılığın çatışmadığını bildirəndə Vinsent onları yox etdi və yenidən yağlı boya rəssamlığına üz tutdu. O, Haaqa incəsənət məktəbinin Yan Hendrik Veysenbrux və Bernard Blommers kimi nümayəndələrinə, eyni zamanda, Haaqa məktəbinin ikinci nəslini təmsil edən De Bok və Van der Vilə müraciət etdi, onlardan işin texniki tərəfi ilə bağlı bir sıra məsləhətlər aldı. Drentdə qaldıqdan sonra Nyuenenə köçən Vinsent bir neçə böyük tablo üzərində işləməyə başladı, amma onların böyük əksəriyyətini məhv etdi. Həmin rəsm əsərlərindən geriyə Kartof yeyənlər və daha bir neçə tablodan başqa heç nə qalmayıb. Reyksmüzyemə baş çəkən Van Qoq holland rəssamlığının qızıl dövrünün incilərini yaratmış rəssamların, xüsusilə, Rembrandt və Frans Halsın fırçadan istifadə ediş tərzinə olan heyranlığı haqda yazmışdı. O bilirdi ki, etdiyi səhvlərin əksəriyyəti təcrübəsinin azlığından və işin texniki tərəflərini yaxşı bilmədiyindən qaynaqlanır, ona görə də, daha çox şey öyrənmək və rəssamlıq bacarıqlarını inkişaf etdirmək üçün əvvəlcə 1885-ci ilin noyabrında Antverpenə, sonra isə Parisə getdi. Teo onun Kartof yeyənlər tablosunu rənglərin çox tünd və boğuq olduğuna görə tənqid etdi, çünki bu tərzin müasir incəsənət üslubuna uyğun olmadığını düşünürdü. 1886–1887-ci illərdə Parisdə yaşayan Vinsent yeni, daha açıq rənglərdən istifadə etməyə çalışdı.
Vinsent van Qoq

Vinsentin gülləri təsvir etdiyi tablolar simvollarla doludur, amma o, ənənəvi xristian ikonoqrafiyasından istifadə etmək əvəzinə öz üslubunu yaratdı: həyat günəşin altında yaşanır, iş isə həyatın alleqoriyasıdır. Arlda yaz aylarında çiçəklənən budaqları çəkdikdən və parlaq gün işığını yaxalaya bildikdən sonra özünəinamı artan Vinsent artıq Əkinçi tablosunu çəkmək üçün hazır idi. Van Qoq, öz sözləri ilə desək, hər zaman "reallıq libası" altında idi və həddən artıq üslublandırılmış rəsmləri tənqid edirdi. O, sonralar yazırdı ki, Ulduzlu gecə rəsminin abstraksiyası həddən artıq olmuş və reallıq "arxa fonda çox uzaq bir yerdə" gözdən itmişdi. Hyuz bunu ifrat vizual ekstaz kimi təsvir etmişdir: böyük bir burulğanın içindəki ulduzlar Hokusayın Böyük dalğa tablosunu xatırladır, yuxarıda, səmada baş verən hərəkətlənmə isə öz əksini yerdəki sərv ağacının hərəkətlənməsində tapır; rəssam baxanda gördüyü şeyi "boyanın dolğun, emfarik plazması"na köçürüb.Vinsent öz tərzini əks etdirən və maddi baxımdan ona uğur gətirən sənət əsərlərini (fr. oeuvre) 1885 və 1890-cı il (ölümünə qədər) arasında yaratdı. O, Şarl Blanın tərz anlayışından təsirlənmişdi: həqiqi rəsm əsəri rəssamdan rəng, perspektiv və fırçadan ən uyğun şəkildə istifadə edilməsini tələb edir. Van Qoqun fikrincə, sadəcə etüd olaraq gördüyü rəsmlərin əksinə, ustalığının göstəricisi olan tablolarda "məna" sözünün haqqını vermişdi. O, bir sıra etüdlər çəkmiş, əksəriyyətini natürmortların təşkil etdiyi bu etüdlərdən rəng eksprimentləri aparmaq üçün istifadə etmiş və ya dostlarına hədiyyə etmişdi.
Vinsent van Qoq

Arlda ərsəyə gətirdiyi tablolar yaradıcılığına hədsiz töhfələr vermişdir: o, Əkinçi, Gecə kafesi, Etten bağının xatirəsi və Ulduzlu gecə tablolarını həmin dövrdə çəkdiyi ən vacib rəsm əsərləri hesab edirdi. Bu rəsmlər fırçadan istifadə tərzindən tutmuş orijinal perspektivləri, rəng seçimi, konturları və dizaynlarına qədər onun axtardığı üslubu təmsil edirdi. Əsas seriyaları Van Qoqun rəssam kimi inkişafı Avropanın müxtəlif yerlərində yaşadığı dövrlərə təsadüf edir. O, getdiyi hər yerdə özünü oranın yerli mədəniyyətinə və işıqlandırmasına uyğunlaşdırmağa çalışırdı. Bununla belə, rəssamın bütün əsərlərində özünəməxsus bir vizuallıq nəzərə çarpırdı. Vinsentin rəssama çevrilmə prosesi yavaş gedirdi və o, rəssam olmaq onda nələrin çatışmadığını yaxşı bilirdi. O, tez-tez evə qayıdaraq çox güman ki, yeni stimul tapmağa və beləcə, öz texniki bacarıqlarını inkişaf etdirməyə çalışırdı. İncəsənət tarixçisi Melissa MakKuillanın fikrincə, Vinsentin tez-tez başqa bir yerə köçməsi sonralar özünü üslubunda sezilən dəyişikliklərdə göstərirdi; içində olduğu vəziyyətin gerçəklikləri ilə üzləşən idealist rəssam bundan həmçinin konfliktdən yaxa qurtarmaq, yəni bir növ qorunma mexanizmi kimi istifadə edirdi.
Vinsent van Qoq

Portret çəkmək Vinsentin pul qazanması üçün ən yaxşı vasitə idi. Bundan əlavə o inanırdı ki, onlar "ona dərindən təsir edən və sonsuzluq duyğusunu hiss etdirən yeganə şeydir". Bacısına yazdığı məktubda bildirmişdi ki, o, yaşayacaq portretlər çəkməyi arzulayır, buna görə də, rənglərdən fotoqrafik realizm əldə etmək üçün yox, həmin insanların hisslərini və xarakterini göstərmək üçün istifadə edir. Vinsentin yaxın olduğu insanların böyük əksətiyyəti onun rəsmlərində yox idi; rəssam çox nadir hallarda Teo, Van Rappard və ya Bernarın portretini çəkmişdi. Anasının portretlərini isə fotolara baxıb çəkmişdi.O, 1888-ci ilin dekabrında çəkdiyi Beşik yelləyən qadın (fr. La Berceuse) tablosunun Günəbaxanlar qədər yaxşı alındığını düşünürdü. Vinsent bu tabloda çox az sayda rəngdən, fərqli fırça zərbələri və sadə konturlardan istifadə etmişdi. Bu portret Rulen ailəsinin üzvlərinin noyabr və dekabr aylarında Arlda çəkilmiş portretlərinin kuliminasiya nöqtəsi idi. Poçtalyonun portreti rəsmindəki axıcı, ölçülü fırça zərbələrindən Uşaqla Madam Rulen rəsmindəki coşğun, sərt səthə, rənglərin və fırça zərbələrinin bolluca istifadəsinə keçid rəssamın üslubundakı dəyişikliyi göstərirdi. Avtoportretlər Van Qoq 1885–1889-cu illərdə 43-dən çox avtoportret çəkdi.
Vinsent van Qoq

Rəssam onları əsasən 1887-ci ilin ortalarında Parisdə tamamlanan avtoportretlər kimi seriyalar formasında çəkmiş və ölümündən çox az bir müddət əvvələ qədər çəkməyə davam etmişdir. Müəyyən periodlarda başqaları ilə qaynayıb-qarışmaması, daha çox özünü müşahidə etməsi və ya model tutmaq üçün pulunun olmaması Vinsentin öz portretlərini yaratmasına gətirib çıxarmışdı.Avtoportretlər rəssamın özünü son dərəcə diqqətlə müşahidə etdiyini göstərir. Onlar əsasən Van Qoqun həyatındakı vacib periodlara işarə edir: məsələn, 1887-ci ilin ortalarında Parisdə çəkilən avtoportretlər onun Klod Mone, Pol Sezan və Sinyakla tanış olduğu dövrə təsadüf edir. Boz keçə papaqla avtoportret rəsmində boya kətanın çölünə doğru ətrafa yayılıb. Bu rəsm "son dərəcə səliqəli, ahəngdar fırça zərbələri və neoimpressionistlərin repertuarından gələn, Vinsentin isə "məqsədyönlü" tablo adlandırdığı yeni işıq halqaları ilə" rəssamın həmin dövrdə yaratdığı avtoportretlər arasında ən məşhurlardan biridir.Onlar fizionomiyanı da özlərində geniş şəkildə təcəssüm etdirirlər. Van Qoqun ruhi və fiziki vəziyyəti avtoportretlərdə özünü aydın şəkildə büruzə verir: onların bir qismində Vinsentin səliqəsiz, təraşsız və ya baxımsız saqqallı üzü təsvir edilib, çökmüş gözləri, zəifləmiş çənəsindən çox güman ki, laxlayan dişlərinin ona əziyyət verdiyi sezilir; portretlərin digər qismində isə rəssamın dolu dodaqları, uzun sifəti, önə çıxmış başı, kəskin və ayıq-sayıq cizgiləri ifadə olunub. Van Qoq saçını adətən kürən, bəzən isə kül rəngində təsvir edib.Van Qoqun baxışları çox vaxt izləyiciyə tərəf yönəlib. Portretlər canlılığına və rənglərinə görə bir-birindən fərqlənir, xüsusən də, 1888-ci ilin dekabrından sonra çəkilənlərdə parlaq rənglər onun dəri rəngində əks olunan bezginliyi və solğunluğu ön plana çıxarır.
Vinsent van Qoq

Rəssam özünü bəzi rəsmlərdə saqqalla, bəzilərində saqqalsız, qulağını kəsdikdən sonra çəkdiyi portretlərin bir qismində qulağı sarğılı, sadəcə bir neçə rəsmdə isə rəssam kim təsvir edib. O, güzgüdəki əksini çəkdiyindən Sen-Remidə yaratdığı rəsmlərdə başı sağdan, yəni kəsik qulağı görünməyən tərəfdən təsvir edilib. Vinsent qızılgül, yasəmən, süsən və günəbaxanların təsviri daxil olmaqla, bir çox peyzaj çəkmişdir. Onların bəziləri rəssamın rəng dilinə, eyni zamanda, ukiyo-e üslubuna olan marağını göstərir. Rənglənməsinə görə günəbaxanların iki seriyası mövcuddur. 1887-ci ildə Parisdə çəkilən birinci seriyada güllər torpaqda təsvir edilib. Bir il sonra Arlda çəkilən ikinci seriyada isə günün erkən saatlarının işığında təsvir olunan, vazadakı gül dəstələri öz əksini tapıb. Onların hər ikisində rəssam impasto adlanan texnikadan, yəni qalın boya qatlarından istifadə edilib, London Milli Qalereyasının fikrincə, bu da günəbaxanlarının baş hissəsinin quruluşunu canlı göstərir.Vinsent çox vaxt etdiyindən fərqli olaraq, bu seriyaya adi rəsmlərdə subyektivizm və duyğuları əks etdirməyə yox, daha çox öz texniki bacarıqlarını və işləmə metodlarını yaxın zamanda onun yanına gəlməyə hazırlaşan Qogenə göstərməyə çalışırdı.
Vinsent van Qoq

1888-ci ilə aid tablolar rəssamın həyatında nadir rast gəlinən optimist periodda yaradılmışdı. O, 1888-ci ildə Teoya yazırdı: "Marsel üsulu zəfəranlı balıq şorbasından dada-dada rəsm çəkirəm, amma məsələ böyük günəbaxanlar çəkmək olanda bu, yəqin ki, səni təəccübləndirməz … Əgər bu planı həyata keçirsəm, bu tablolardan onlarla olacaq. Ona görə də, hər şey sarı və mavinin harmoniyası içində olacaq. Səhər tezdən, gün çıxandan bunlar üzərində işləyirəm. Çünki güllər tez solur və hər şeyi bir dəfəyə etmək lazımdır. "Günəbaxanlar Qogenin gəlişi şərəfinə divarları dekorasiya etmək üçün çəkilmişdi və Van Qoq müxtəlif əl işlərini Arldakı Sarı Evin qonaq otağı boyunca yerləşdirmişdi. Onlardan həddən artıq təsirlənmiş Qogen sonralar Paris versiyasından ikisini əldə etmişdi. Qogenin gedişindən sonra Van Qoq günəbaxanların iki əsas versiyasını Beşik yelləyən qadın (Avqustin Rulen) tablosunun bir hissəsi kimi təsəvvür etmiş və onlar üçlük halında 1890-cı ildə Brüsseldə keçirilən XX Cəmiyyəti sərgisində nümayiş olunmuşdu.
Vinsent van Qoq

Bu gün Van Qoqun ən məşhur sənət əsərləri arasında yer alan bu tablolar sarı rəngin məna çalarlarına, Sarı Evlə olan əlaqəsinə, ekspressionizmə xas fırça zərbələrinə və rəssamın tünd arxa fonlu digər rəsmləri ilə arasında olan təzada görə seçilir. Sərv və zeytun ağacları Vinsentin çəkdiyi 15 rəsmdə rəssamın Arlda olarkən diqqətini çəkən və heyran olduğu sərv ağacları təsvir olunub. O, ənənəvi olaraq ölümü simvolizə edən ağaclara yenidən həyat vermişdir. Arlda olarkən başladığı sərv ağacları seriyasında ağaclar uzaqdan və tarlaları küləkdən qoruyan sipər kimi təsvir olunub; Sen-Remidə olarkən isə rəssam onları ön planda çəkmişdir. O, 1889-cu ilin mayında Teoya yazmışdı: "Sərv ağacları hələ də diqqətimi çəkir. Onlarla da güləbaxan seriyası kimi bir şey ərsəyə gətirməliyəm"; sonra isə belə davam etmişdi: "Onlar cərgə və proporsiyalarına görə Misir obeliski qədər gözəldir".1889-cu ilin ortalarında Vinsent bacısı Vilin istəyi ilə Sərv ağacları ilə buğda tarlası adlı tablosunun bir neçə daha kiçik versiyasını çəkdi. Ağacların ön planda verildiyi Ulduzlu gecə də daxil olmaqla, bu seriyadan olan rəsmlər burulğanları və impasto texnikası ilə xarakterizə olunur. Ulduz gecə tablosundan əlavə, bu seriyaya rəssamın Sərv ağacları (1888), İki insanla sərv ağacları (1889–1890) və Sərv ağaclı və ulduzlu yol (1890) kimi rəsmləri də daxildir.1889-cu ilin son altı və ya yeddi ayı ərzində ən az 15 zeytun ağacı təsviri yaratmışdır; o, bu mövzunun əmək istədiyini və cəlbedici olduğunu düşünürdü.
Vinsent van Qoq

O, bu rəsmlər arasında yer alan Arxa fonda Alp dağı və zeytun ağacları haqda Teoya məktubunda belə yazmışdı: "Ən azından zeytun ağaclarını görə bildiyim bir mənzərəm var." Sen-Remidə olarkən xəstəxananın həyətində vaxt keçirən rəssam zeytunluqdakı ağacları çəkmişdi. Bu rəsmlərdə təbii həyat sanki təbiət aləminin boğuq və "artritli" təcəssümü imiş kimi təsvir olunub; Hyuzun fikrincə təbii aləm "təbiətin təzahürü olduğu daimi enerji sahəsi" ilə doludur. Çiçəklənən bağlar seriyası rəssamın 1888-ci ilin fevralında Arla gəlişindən sonra tamamladığı ilk rəsmlər arasındadır. 14 tablo ağacların çiçəklənməyə başladığı yaz fəslinin optimist, şən və vizual ifadəsini özündə əks etdirir. Hədsiz dərəcədə zərif olan bu rəsmlərdə insan təsvir olunmayıb. Rəssamın sürətli bir şəkildə tamamladığı bu tablolarda impressionist üslubdan istifadə olunmasına baxmayaraq, Vinsentin bu dövrdə yaratdığı rəsmlərdə özünəməxsus tərzi özünü açıq şəkildə büruzə verməyə başlamışdı. Ağacların çiçəklənməsinin müvəqqəti olması və fəslin tezcə ötüb keçməsi rəssamın hər şeyin keçici olması fikri və Arlda yeni bir başlanğıc etməyə olan inamı ilə uyğunluq təşkil edirdi.
Vinsent van Qoq

Həmin yaz ağaclar çiçəklənən zaman kəşf etdiyi "motivlər dünyasının bundan daha çox yaponsayağı ola bilməyəcəyini" bildirmişdi. O, 1888-ci il 21 apreldə Teoya 10 bağ rəsmi çəkdiyini və böyük bir albalı ağacının təsvir olunduğu tablonu korladığını yazmışdı.Həmin periodda Vinsent kölgələri işığa tabe etməkdə ustalaşmış, ağacları sanki işığın mənbəyi məhz onlarmış kimi və ya sanki müqəddəs imişlər kimi təsvir etmişdi. Növbəti ilin əvvəllərində yenə də bağ təsvirlərindən ibarət, sadəcə, daha kiçik ölçülü rəsmlər toplusu ərsəyə gətirdi; buraya Arlın mənzərəsi, çiçəklənən bağlar da aid idi. Vinsent Fransanın cənubunun təbiətinə və bitki örtüyünə heyran idi və tez-tez Arl yaxınlığındakı ferma bağlarına gedirdi. Aralıq dənizi iqliminin parlaq işığı onun rəng paletini daha da aydınlaşdırmışdı. Buğda tarlaları Van Qoq Arl ətrafını gəzən zaman bir sıra rəsmlər çəkmişdir. O, bu rəsmlərdə məhsul yığımını, buğda tarlalarını və kənd həyatının başqa mənzərələrini təsvir etmişdir; Köhnə dəyirman (1888) tablosu buğda tarlalarını əhatə edən ərazilərin təsvir edən yaxşı nümunələrdəndir. Rəssam tablolarını əksər vaxtlar — Haaqada, Antverpendə və Parisdə olarkən — pəncərədən baxıb çəkmişdir. Bu rəsmlər öz kulminasiya nöqtəsinə Vinsentin Sen-Remidə xəstəxanada olarkən hücrəsindən görünən mənzərəyə əsasən çəkdiyi Buğda tarlası seriyası ilə çatmışdır.Son dövrdə çəkdiyi tabloların əksəriyyəti tutqun rənglərdən ibarət olsa da, içində optimizmin də sezildiyi bu rəsmlər Vinsentin ölənə qədər ruh sağlamlığına qayıtmaq arzusunda olduğunu əks etdirir.
Vinsent van Qoq

Bununla belə, bəzi rəsmlərdə onun getdikcə çoxalan və dərinləşən həyəcanları nəzərə çarpır. Rəssam 1890-cı ilin iyulunda, Arlda olarkən yazırdı ki, "təpələrin qarşısındakı dəniz qədər hüdudsuz, füsunkar sarı rəngli ucsuz-bucaqsız düzənliklər" onun diqqətini həddən artıq çəkir.Tarlalar Vinsentin marağını ilk dəfə mayda, buğdalar kiçik və yaşıl rəngdə olanda çəkmişdi. Onun Arlda buğda tarlası ilə ağ ev rəsmi bir növ pastoral harmoniya yaradan sarı və mavi rənglərin daha zərif və ölçülü tonunu özündə əks etdirir.O, 1890-cı il iyul ayının təxminən 10-da Teoya "çalxantılı səmaların altındakı geniş buğda tarlaları" haqda yazmışdı. Qarğalarla taxıl sahəsi tablosu rəssamın ömrünün son günlərindəki ruh halını təcəssüm etdirir; Halsker bu rəsmi "təhdidkar səmaların və məşum qarğaların təsvir olunduğu fəlakət dolu bir tablo" hesab edir. Rəsmin tünd, boğucu rənglərindən və güclü fırça zərbələrindən sanki təhdid yağır. Tanınması və irsi 1880-ci illərin sonlarında Vinsentin tabloları sərgilənməyə başladıqdan sonra onun şöhrəti rəssamlar, incəsənət tənqidçiləri, dilerlər və kolleksiyaçılar arasından getdikcə artdı. 1887-ci ildə Andre Antuan onun tablolarını Parisdəki Libre teatrında Jorj-Pyer Söra və Pol Sinyakın rəsmlərinin yanına asdı; onların bəzilərini Jülyen Tangi əldə etdi. 1889-cu ildə Alber Ore Le Moderniste Illustré jurnalında onun sənətini "alov, gərginlik və günəş işığı" sözləri ilə xarakterizə etdi.
Vinsent van Qoq

Rəssamın 10 tablosu Sərbəst Rəssamlar Cəmiyyətinin 1890-cı ilin yanvarında Brüsseldə keçirilən sərgisində nümayiş olundu. Fransa prezidenti Mari Fransua Sadi Karnonun Van Qoqun rəsmlərindən təsirləndiyi deyilir.Vinsentin ölümündən sonra Brüsseldə, Parisdə, Haaqada və Antverpendə onun xatirəsinə sərgilər keçirildi. 6 tablosunun sərgiləndiyi XX Cəmiyyəti sərgisi, 1891-ci ildə Brüsseldə keçirilən retrospektiv sərgi də daxil olmaqla, rəssamın sənət əsərləri bir çox yüksək səviyyəli sərgidə nümayiş olundu. Oktav Mirbo 1892-ci ildə yazırdı: "Onun möhtəşəm dəfn mərasiminə insanlar axışmasa da, ölümünə qədər kəşf edilməsə də, həyatı boyunca heç kim ona etina göstərməsə də, Vinsentin ölümü bir dahinin yanan alovunun sönməsi, incəsənət üçün isə böyük itki idi."Vinsentin əsas dayağı olan Teo 1891-ci ilin yanvarında vəfat etdi. Teonun dul qalmış həyat yoldaşı Yohanna van Qoq-Bonqer 20-li yaşlarda idi; nə Teonu, nə də Vinsenti uzun müddətdir tanıyan, qəflətən özünü yüzlərlə tablo, məktub və eskizin içində tapan gənc qadın üstəlik kiçik oğlu Vinsent Villem van Qoqun da qayğısına qalmalı idi. Qogen Vinsentin nüfuzunun yayılması üçün ona yardım əlini uzatmaq fikrində deyildi, Yohannanın qardaşı Andris Bonqer də rəssamın sənətinə çox da maraq duymurdu. Vinsentin tənqidçilər arasındakı ən erkən dəstəkləyicilərindən olan Alber Ore də 1892-ci ildə 27 yaşı olarkən tif qızdırmasından vəfat etdi. 1892-ci ildə Emil Bernar Parisdə sadəcə Vinsentin tablolarından ibarət kiçik bir sərgi təşkil etdi, Jülyen Tangi özündə olan və Yohanna van Qoq-Bonqerdən aldığı rəsmləri orada nümayiş etdirdi. 1894-cü ilin aprelində Parisdəki Duran-Ryuel qalereyası onun 10 tablosunu almağa razı oldu.
Vinsent van Qoq

1896-cı ildə fovist rəssam Anri Matiss, daha sonra da bir nəfər naməlum incəsənət tələbəsi Con Piter Rasseli Bell-İl adasında ziyarət etdi. Rassel Vinsentin yaxın dostu olmuşdu; o, Matissi Vinsentin yaradıcılığı ilə tanış etdi və ona Van Qoqun rəsmlərindən birini verdi. Van Qoqdan çox təsirlənmiş Matiss torpaq tonlarından imtina edib daha parlaq rənglərə üz tutdu.Van Qoqun 1901-ci ildə Parisdə, Bernhaym-Jön qalereyasında keçirilən böyük retrospektiv sərgisi Andre Deren və Morsi de Vlaminkin diqqətini çəkdi, fovizmin formalaşmasına təkan verdi. 1912-ci ildə Sonderbund adlı rəssamlar birliyi ilə birgə Kölndə, Beynəlxaq Müasir İncəsənət sərgisində (digər adı Silah sərgisi), 1913-cü ildə Nyu-Yorkda və 1914-cü ildə Berlində mühüm əhəmiyyətə malik qrup sərgiləri keçirildi. Vinsentin rəsmlərindən tez-tez söz açan Henk Bremmer onun sənətinin tanınmasında vacib rol oynadı, Helena Kröller-Mülleri onun yaradıcılığı ilə tanış etdi; Helena Van Qoqun rəsmlərinin sadiq kolleksiyaçısına çevrildi. Alman ekspressionizminin erkən nümayəndələrindən olan Emil Nolde Van Qoqun sənətinə çox şey borclu idi. Bremmer Yakob Baart de la Failə kömək etdi, 1928-ci ildə onun Vinsent van Qoqun sənəti (fr. L'Oeuvre de Vincent van Gogh) adlı kataloqu (fr. catalogue raisonné) işıq üzü gördü.
Vinsent van Qoq

Birinci Dünya müharibəsindən əvvəl Van Qoqun şöhrəti Avstriya və Almaniyada pik həddə çatdı; bunda onun 1914-cü ildə üç cilddə nəşr olunan məktublarının da rolu böyük idi. Onun ifadəli və ədəbi məktubları 19-cu əsr yazıları arasında bu növün qabaqcıllarından idi. Bu məktublar özünü sənətinə həsr edən, incəsənət yolunda əzablar çəkən və gənc yaşda vəfat edən rəssam haqda insanlarda maraq doğuran bir mifologiyaya çevrildi. 1934-cü ildə romançı İrvinq Stoun Van Qoqun Teoya yazdığı məktublar əsasında Vinsentin həyatı haqda Yaşamaq yanğısı adlı bioqrafik roman yazdı. Bu roman və 1956-cı ildə onun əsəsında çəkilən eyniadlı film Vinsentin şöhrətini xeyli artırdı; kitabın təəccüb doğuracaq dərəcədə çox satılmasından və tanınmasından əvvəl İrvinq Stoun Amerikada sadəcə bir neçə yüz nəfərin Van Qoqu tanıdığını düşünürdü. 1957-ci ildə Frensis Bekon əsli İkinci Dünya müharibəsi zamanı məhv edilmiş Taraskona gedən yolda rəssam adlı tablosunun reproduksiyaları əsasında tablolar seriyası ərsəyə gətirdi. Rəsmi "unudulmaz" deyə təsvir edən Bekon ondan çox təsirlənmiş və Van Qoqu "tərki-dünya yad adam" adlandırmışdı; bu ləqəb həqiqətən də rəssamı təcəssüm etdirirdi. Vinsentin incəsənət nəzəriyyələri ilə razılaşan Bekon onun Teoya yazdığı cümlələrdən sitat gətirmişdir: "Həqiqi rəssamlar cismləri olduqları kimi çəkmirlər … Onlar əşyaları hiss etdikləri kimi çəkirlər. "Van Qoqun sənət əsərləri dünyanın ən bahalı tabloları arasındadır.
Vinsent van Qoq

100 milyon ABŞ dollarından (günümüzdəki dəyəri) daha yüksək qiymətə satılan tablolara Həkim Qaşenin portreti, Yozef Rulenin portreti və Süsənlər aiddir. Metropoliten muzeyi 1993-cü ildə Sərv ağacları ilə buğda tarlası tablosunun nüsxəsini 57 milyon ABŞ dollarına əldə etmişdir. Əvvəl dəyəri 40 milyon dollar olan Aliskan tablosu isə 2015-ci ildə Sotbidə, Nyu-Yorkda 66.3 milyon dollara satıldı. Van Qoq muzeyi Van Qoqun qardaşı oğlu və adaşı Vinsent Villem van Qoq (1890–1978) 1925-ci ildə anası vəfat etdikdən sonra bütün mirasın sahibi oldu. O, 1950-ci illərin əvvəllərində məktubların dörd cilddə və bir neçə dildə tam formada nəşrinə nail oldu, daha sonra isə büdcə ayırması və bütün kolleksiyaya ev hasibliyi etməsi üçün Hollandiya hökuməti ilə danışıqlara başladı. Teonun oğlu Vinsentin rəsmlərinin ən yaxşı şəraitdə sərgilənməsi ümidi ilə böyük bir layihənin planlanmasında iştirak etdi. Layihəyə 1963-cü ildə başlandı, dizayn üçün memar Qerrit Ritveld ilə razılığa gəlindi; o, 1964-cü ildə vəfat etdikdən sonra isə onu Kisyö Kurokava əvəz etdi. Muzeyin plana uyğun olaraq, 1972-ci ildə böyük bir açılış etməsi üçün 1960-cı illər ərzində layihə üzərində iş davam etdi.Van Qoq muzeyi 1973-cü ildə Müzyempleyndə, Amsterdamda açıldı.
Vinsent van Qoq

O, Reyksmüzyemdən sonra Hollandiyadakı ikinci ən məşhur muzeyə çevrildi. İldə muzeyi 1.5 milyondan çox insan ziyarət edir. 2019-cu ildə bu rəqəm rekord həddə — 1.9 milyona insana çatdı. Gələnlərin 85%-i başqa ölkələrdəndir. Xarici keçidlər The Vincent van Gogh Gallery, the complete works and letters of Van Gogh Vincent van Gogh The letters, the complete letters of Van Gogh (translated into English and annotated) Vincent Van Gogh, teaching resource on Van Gogh van Qoq tərəfindən əsərlər Qutenberq layihəsində Əsərləri və ya müəllifi olduğu işlər: Vinsent van Qoq İnternet arxivində Vinsent van Qoq tərəfindən əsərlər LibriVox-da (açıq audi-kitablar)
Malayziya

Malayziya (malay Malaysia) — Cənub-Şərqi Asiyada dövlət. 1957-ci ildə Böyük Britaniyadan müstəqillik qazanmış, 1963-cü ildə Malayziya Federasiyanın 11 ştatı Sinqapur, Saravak və Sabahla (keçmiş Şimali Borneo) birləşmişdir. Lakin, 1965-ci ildə Sinqapur federasiyadan ayrılmışdır. Şimalda Tayland və Sinqapur, cənubda İndoneziya ilə qonşudur. Bundan əlavə qərbdən Andaman dənizi, şərqdən Cənubi Çin Dənizinə çıxışı var.
Malayziya

Ölkə coğrafi baxımdan Qərbi Malayziya və Şərqi Malayziya olmaqla 2 bölgəyə, bu bölgələr isə 10 ştata ayrılır. Paytaxtı Kuala Lumpur şəhəridir. Lakin, federal hökumət Putracaya şəhərində yerləşir. 30 milyon nəfər əhalisi olan Malayziya dünyada əhalisinin sayına görə 44-cü yerdədir. Avrasiya materikinin cənub nöqtəsi olan Tanjunq Piai də Malayziyadadır.
Malayziya

Müstəqillik əldə etdikdən sonra, Malayziya Asiyada ən yaxşı inkişaf edən iqtisadiyyata malik ölkələrdən biri hesab olunur. Hər il ortalama ÜDM artımı 6,5%-dir. Bugün, Malayziya bazar iqtisadiyyatına malik, yeni sənayeləşmiş ölkələr qrupuna daxildir. ÜDM göstəricisinə görə Malayziya dünya ölkələri arasında 29-cu yerdədir. Etimologiya Malayziya sözü malay kökündən və latın-yunan -ia şəkilçisindən ibarətdir.
Malayziya

Bu "malaylar torpağı" mənasını daşıyır. "Melayu" sözünün mənası mübahisəlidir. O, ya sanskrit dilində yüksək dağlıq ərazisi mənasını daşıyan "Himalaya" sözündən, və ya dağ şəhəri mənasını daşıyan "Malaiyur-pura" ifadəsindən gələ bilərdi.Başqa bir nəzəriyyəyə görə Malayziya sözünün mənşəyi Tamil dilindəki malai (dağ) və ur (şəhər və ya torpaq) sözlərindən gəlir. Müasir insanların indiki Malayziya ərazisində təxminən 40000 il əvvəl məskunlaşdıqları təxmin edilir. Burada ilk məskunlaşan insanların neqritos olduqları ehtimal edilir.
Malayziya

I əsrdə Çin və Hindistandan olan ticarətçilər və məskunlar Malayziyaya köçməyə başladılar. II və III əsrdə onlar burada bir neçə şəhər və limanın əsası qoydular. Onların burada məskunlaşması Malayziya xalqının Çin və Hindistan mədəniyyətinin təsiri altına düşməsi ilə nəticələndi, Hinduizm və Buddizm dinləri yerli xalq arasında yayılmağa başladı. Sanskrit dili və yazısı IV və V əsrlərdə burada peyda oldu. Malay yarımadasının şimalındakı ərazilərdə Lanqkasuka dövləti II əsrdə formalaşdı və XV əsrə qədər mövcudluğunu qorudu.
Malayziya

VII və XIII əsrlər arasında Malay yarımadasının cənubunun çox hissəsi dəniz Srivijayan imperiyasının bir hissəsi idi. 13-cü və 14-cü əsrlərdə Majapahit imperiyası Srivijayadan yarımadanın çox hissəsi və Malay arxipelaqı üzərində müvəffəqiyyətlə nəzarəti ələ keçirdi. XV əsrdə Malakkada İslam dini yayıldı və bütün yarımadanı əhatə etdi. Portuqaliyalılar 1511-ci ildə Malay yarımadasını ələ keçirdilər. Hollandiya donanması 1606-cı ildə Hollandiya-Portuqaliya müharibəsinin bir hissəsi olaraq Malakka nəzarətini ələ keçirmək üçün Portuqaliya armadası ilə döyüşür. 1641-ci ildədə Portuqaliyalılar Malakkadan geri çəkildi.
Malayziya

Hollandiyalılar burada 1795-ci ilə qədər hakim qüvvə oldular. Penanqda 1786-cı ildə və Sinqapurda 1824-cü ildə yerləşməyə başlayan İngilislər getdikcə ticari və siyasi fəaliyyətlərini artırdılar. Bu vaxt müxtəlif Malayziya ərazilərini işğal etməyə cəhd edən Taylanda qarşı mübarizə başlandı. Malayziyanı Hollandlar 1826-cı ildə təkrar işğal etdilər. İkinci Dünya Müharibəsində Yapon Ordusu üç ildən çox Malaziya, Şimali Borneo, Saravak və Sinqapuru işğal etdi.
Malayziya

Bu dövrdə etnik gərginliklər yüksəldi və millətçilik gücləndi. Malaya Müttəfiq qüvvələr tərəfindən yenidən fəth edildikdən sonra xalqın müstəqilliyə dəstəyi artdı. 1946-cı ildə qurulan və Sinqapur istisna olmaqla, Malay yarımadasındakı bütün Britaniya mülklərindən ibarət olan Malay Birliyi tez bir zamanda ləğv edildi və 1 fevral 1948-ci ildə Malaziya hökmdarlarının muxtariyyətini bərpa edən Malaziya Federasiyası tərəfindən dəyişdirildi. Bu müddət ərzində Malaziya Kommunist Partiyasının rəhbərliyi altında əsasən etnik çinli üsyançılar ingilisləri Malaziyadan çıxarmaq üçün partizan əməliyyatlarına başladılar. Malaziya Fövqəladə Halı (1948-1960) Malaziyada Birlik qoşunlarının uzun müddət davam edən üsyan əleyhinə kampaniyasını əhatə edirdi.