LocalDoc/ldquad_v2_retrieval-reranked huggingface dataset:
Seul

Bukçon Hanok kəndi və Namsanqol Hanok kəndi, ziyarətçilərin ənənəvi Koreya mədəniyyətini yaşamalarına imkan verən Hanok Koreya ənənəvi evlərindən, parklarından və muzeylərindən ibarət köhnə yaşayış bölgələridir. Seuldakı doqquz bələdiyyə muzeyindən biri olan Müharibə Anıtı, ziyarətçilərə Koreya Müharibəsi mövzuları da daxil olmaqla Koreyanın iştirak etdiyi müxtəlif müharibələr haqqında təhsil və emosional təcrübə təqdim edir. Sodemun Həbsxanası, Yapon işğalı zamanı tikilmiş və tarixi bir muzey olaraq istifadə edilən keçmiş həbsxanadır. Seul İncəsənət Muzeyi və İlmen İncəsənət Muzeyi, qonşu hündür, müasir binalardan vizual olaraq bənzərsiz olan köhnə binanın görünüşünü qorudu. Birincisi, Seul Şəhər Şurası tərəfindən idarə olunur və Çoson sülaləsi kral sarayı olan Gyeonghuigung Sarayına bitişikdir. Samsung İncəsənət Muzeyi Leeum, Seulun ən böyük özəl muzeylərindən biri olaraq qəbul edilir. Dünyanın hər yerindən gələn bir çox Koreya film həvəskarı üçün, Koreya Film Arxivi, Digital Media City (DMC), Sanqam-donq-da yerləşən əsas mərkəzində Koreya Film Muzeyi və Cinematheque KOFA-nı idarə edir. Tteok & Kitchen Geyim Muzeyi və Kimçi Sahə Muzeyi Koreya mətbəx tarixi ilə bağlı məlumat verir. Dini abidələr Həmçinin bax Seul Lotte World Qülləsi Seul Qadın Universiteti Xarici keçidlər Seul haqqında informasiya Arxivləşdirilib 2011-09-06 at the Wayback Machine Şəhərin saytı Arxivləşdirilib 2011-03-09 at the Wayback MachineŞəklin
Taqım

Taqım və ya dəstə , ehtiyaclara və şərtlərə görə sayı dəyişməklə birlikdə təməl olaraq 35-40 şəxsi heyətdən ibarət olan hərbi bölmə. Dəstə komandiri Kiçik leytenant, Leytenant və ya Baş leytenant rütbəsindədir. Müstəqil vəzifə icra edə biləcək ən kiçik bölmədir. Təməl olaraq bir piyada dəstəsi,dəstə qərargahı, 3 piyada manqası və topçu manqasından ibarətdir. Ancaq bu birliyin vəzifələrinə görə dəyişə bilər. Sərhəd dəstəsi, Kəşfiyyat taqımı, Topçu taqımı, Minaatan taqımı kimi növləri var və bunların vəzifəyə görə özlərinə xas quruluşları vardır.
Fazil Salayev

Fazil İdris oğlu Salayev (1 sentyabr 1931, Bakı – 20 iyun 1978, Bakı) — Azərbaycan teatr və kino aktyoru. Fazil Salayev 1931-ci ilin sentyabrın 1-də Bakıda, İdris Salayevin ailəsində dünyaya gəlib. Əslən Cənubi Azərbaycandandırlar. Hələ uşaq yaşlarından yazı-pozuya böyük həvəsi olan gələcəyin məşhur aktyoru dörd yaşında ilk dəfə öz adını fotosunun arxasına yazıbmış. Orta məktəbi yaxşı qiymətlərlə bitirən Fazil sənədlərini Əzim Əzimzadə adına Rəssamlıq Məktəbinə verir və oranı əla qiymətlərlə tamamlayır. Bir müddət orta məktəbdə müəllim işləyir. Hətta Yasamal rayonundakı məktəblərdən birində xalq artisti Afaq Bəşirqızının oxuduğu sinfə rəsm dərsi keçir.
Fazil Salayev

Eyni zamanda "Azərbaycan" nəşriyyatında tərtibatçı-rəssam kimi fəaliyyət göstərir. Bundan sonra Fazil sənədlərini Teatr İnstitutuna (Mədəniyyət və İncəsənət Universiteti) verir və qəbul olunur. Teatr İnstitutunu bitirən F. Salayev Akademik Milli Dram Teatrına işə qəbul olunur. İlk illərdə aktyor bu teatrın səhnəsində müxtəlif obrazlar oynayır. Ancaq işinin dəyərləndirilmədiyini görüncə, "Muskomediya"ya üz tutur. Fazil Salayev kinoda ilk rolunu 32 yaşında oynasa da, məhz kinoaktyor kimi məşhurlaşır. Rejissor Həsən Seyidbəyli onu "Möcüzələr adası" filmində epizodik rola dəvət edir.
Fazil Salayev

Cəmi bir il sonra isə qəhrəmanımız rejissor Ağarza Quliyevin ekranlaşdırdığı "Ulduz" filmində müxbir rolunu oynayır. Ardınca "Alma almaya bənzər" filmində Mehdi,"Bizim Cəbiş müəllim" filmində Mıqqı, "Bir cənub şəhərində" Fazil, "Dərviş Parisi partladır" filmində Qulaməli kimi yaddaqalan obrazlar yaradır. "Azdrama"dan küsüb getdiyi illərdə isə "Mozalan" satirik kinojurnalında müxtəlif tipajlar yaratmağa nail olur.1969-cu ildə Şamil Mahmudbəyovun çəkdiyi "Şərikli çörək" filmindəki Qırçı Məhəmməd obrazı isə qəhrəmanımızın istedadını başqa tərəfdən üzə çıxarır. Bu psixoloji rolla sübut edir ki, onun üçün heç bir amplua məhdudiyyəti yoxdur. Bu rol Azərbaycan kinosunda sükutla "danışmağın" bənzərsiz nümunəsidir. Bir vaxtlar televiziya ekranlarında gedən "Komediyalar aləminə səyahət" verilişində tez-tez səhnəciklərdə çıxış etmişdir. İstedadlı aktyor Fazil Salayev qısa ömür yaşasa da, oynadığı rolları, gözəl mimikası və yumor hissi ilə xalqımızın yaddaşında əbədi qaldı.
Fazil Salayev

İllər keçsə də, onun yaratdığı rollara və filmlərə maraq itməyib, sevilə-sevilə baxılır. Çox acı təsadüf oldu ki, sənətkar 1978-ci il iyunun 20-də 46 yaşında kiçik qızı Ofeliyanın doğum günündə həyata əlvida dedi. Filmoqrafiya 777 №-li iş (film, 1992) (tammetrajlı bədii film) Axırıncı aşırım (film, 1971) (tammetrajlı bədii film) — rol: Rəşid Alma almaya bənzər (film, 1975) (tammetrajlı bədii film) — rol: Mehdi Araşdırın (film, 1978) Arvadım mənim, uşaqlarım mənim (film, 1978) Arzu (film, 1972) Bir cənub şəhərində (film, 1969) Bizim Cəbiş müəllim (film, 1969) Dərviş Parisi partladır (film, 1976) Günlərin bir günü... (film, 1976) İyirmialtılar (film, 1966) Möcüzələr adası (film, 1963) Ögey ana (film, 1958) Rəqiblər (film, 1974) Sən niyə susursan? (film, 1966) Şərikli çörək (film, 1969) Şir evdən getdi (film, 1977) Ulduz (film, 1964) — rol: Foto müxbir Ulduzlar sönmür (film, 1971) Ürək... Ürək... (film, 1976) Var olun, qızlar... (film, 1972) Vulkana doğru (film, 1977) Yeddi oğul istərəm... (film, 1970) Aydın Kazımzadə. Azərbaycan kinematoqrafçıları. Bakı: Tərəqqi MMC, 2013.
Rezistor

Rezistor (ing.resistor) ya da müqavimət. Cərəyan şiddətini azaldaraq ayrı detal və ya cihazlar üçün əlverişli hala gətirir. Müqavimət gündəlik məişət alətlərinin daxilində geniş istifadə olunur. Müqavimətin vahidi "Om" olaraq adlandırılıb ( Volt / Amper). Ətraflı bax: seriya və müvazi dövrələrRezistorlar dövrəni qurmağa kömək etmək üçün müxtəlif kombinasiyalarda birləşdirilə bilir. Ardıcıl – Rezistorlar bir birinin ardınca birləşdirilir.Paralel – Rezistorlar bir birinin üstündə birləşdirilir. Hazırlanması Rezistorların hazırlanmasında nəzərə alınmalıdır ki, inteqral rezistorlar 3 mkm-ə qədər nazik yarımkeçirici qat şəklində olur.
Rezistor

Onların altlığın digər adacıqlarında yaradılan tranzistor strukturları ilə eyni zamanda formalaşdırmaq lazımdır. Belə rezistorlar diffuziya rezistoru adlanır. Rezistorlar da başqa elementlərlə bağlı p-n keçidləri vasitəsi ilə izolə edilir. Əsasən tranzistor strukturunun baza və ya emitter qatının diffuziya rezistoru kimi istifadə edilməsidir. Baza qatının üzərində böyük müqavimətli, emitter qatı üzərində isə kiçik müqavimətli rezistorlar alınır. Baza qatı əsasında alınan diffuziya rezistorunun strukturundan görünür ki, o digər elementlərdən ən azı iki əks qoşulmuş p-n keçidlə izolə olunmuşdur. Tətbiq olunan gərginliyin işarəsindən asılı olmayaraq qarşı-qarşıya qoşulmuş p-n keçidlər sistemi həmişə bağlıolur.
Rezistor

Bipolyar tranzistorun emitter qatı əsasında alınan diffuziya rezistorunun yaranması verilib. p-n keçidlərlə izolə olunmuş diffuziya rezistorları 20 MHs-ə qədər tezlikdə işləyə bilər. MDY strukturunda rezistor kimi MDY tranzistorları istifadə olunur. Burada kanal rezistiv cərəyan axıdan cığır kimi təsvir edilir və en kəsiyi yuxa-rıdan n tipli aşqarlı diffuziya həyata keçirməklə keçirilir. Bu rezistorlar qeyri xətti xarakteristikaya malikdirlər.
Dağlıq Qarabağın tarixi

1918-1923-cü illər Qafqazda erməni dövlətinin yaradılması beynəlxalq qarşıdurma münasibətləri müstəvisində gerçəkliyini tapan məsələ olmuşdur. Azərbaycan dövlətçiliyi, ərazi təhlükəsizliyi baxımından son dərəcə zərərli olan bir güzəşt erməni federasiyasının təşkili üçün İrəvanın onlara siyasi mərkəz olaraq verilməsi oldu. Azərbaycanın tarixi torpaqlarında dövlət əldə etmələrinə qane olmayan ermənilər qonşularına qarşı yeni-yeni iddialarla qanlı mübarizə aparmışlar. Qarabağın dağlıq hissəsində yaşayan ermənilər 1918-ci il iyulun 22-də onun “müstəqilliyini” elan etməyə cəhd göstərdilər. İyulun 31-də Azərbaycan hökumətinin başçısı Fətəli xan Xoyski İstanbulda olan Azərbaycan nümayəndə heyətinin sədri Məhəmməd Əmin Rəsulzadəyə yazırdı ki, əgər ermənilər Qarabağa iddia ilə çıxış etsələr, o zaman İrəvan və Qazax qəzasının bir hissəsini onlara güzəştə getməkdən imtina etsin. Ermənilərlə razılaşmaya əsasən, Azərbaycanın digər ərazilərinə iddia etməyəcəkləri şərtilə İrəvanın onlara keçməsi nəinki rəsmiləşdi, bundan əlavə Zəngəzur və digər Azərbaycan torpaqlarını mənimsədiklərinə baxmayaraq, Qarabağla bağlı mütəmadi bəyanatlarla çıxış etmiş, zorakı təcavüzdə davam etmişdilər. Ermənilərin Ənvər paşaya təqdim etdikləri xəritəyə görə onların iddia sərhədlərinə Sürməli, Naxçıvan, Ahalkələk, Ecmiədzin, İrəvan, Borçalı, Qazax, Qarabağ, Zəngəzur, Ordubad qəzaları daxil edilmişdi. Xarici hərbi qüvvələrin Azərbaycanda həm də siyasi gücə malik olduqları mərhələlərdə ermənilər Qarabağla bağlı müvafiq mövqe nümayiş etdirmişlər.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Osmanlı hərbçilərinin köməyi ilə Bakı Cümhuriyyət hakimiyyəti altına keçdikdən sonra Qarabağda erməni yaraqlılarının türk hakimiyyət nümayəndələrindən əfv diləyərək silahlarını təhvil verməsi müşahidə olunur. Qarabağın şəhər və kəndlərində erməni əhali Azərbaycan qoşunlarını duz-çörəklə qarşılayaraq, Azərbaycan təbəəliyini qəbul edir, silahı könüllü təhvil verir, Azərbaycan hökumət qurumlarının bütün sərəncamlarına tabe olmağa hazır olduqlarını bildirirdilər. Türkiyənin dünya müharibəsində məğlubiyyətindən sonra regionu tərk etmək məcburiyyəti və müttəfiq qoşunlarının komandanı V.Tomsonun başçılığı ilə ingilis hərbçilərinin Cənubi Qafqazda yerləşməsi, Bakıda ingilis hərbi general-qubernatorluğunun yaradılması, xristian həmrəyliyinin yenidən dirçəlməsi ermənilərin mövqeyində özünü büruzə verdi. 1918-ci ilin dekabrında Andronik “ingilislərin Qarabağı onun ixtiyarına verməsi haqqında” şayiə yaymağa başlamışdı. Dekabrın 22-də general V.Tomson bu şayiəni təkzib etmişdi. Artıq 1918-ci ilin payızından etibarən Qarabağla bağlı xarici qüvvə faktorunun təsiri siyasi müstəvidə özünü göstərir. Siyasi və diplomatik fəaliyyətin işlənilən nəticəni təmin etmək əsasından yetərli olmayacağını bildiklərindən erməni separatçıları azərbaycanlılara qarşı etnik təmizləmə-soyqırım əməliyyatını davam etdirdilər. Əhalisinin kütləvi məhvinin qarşısını almaq məqsədilə Azərbaycan Cümhuriyyətinin Daxili İşlər nazirliyi 1919-cu il yanvarın əvvəllərində Şuşa, Cavanşır, Cəbrayıl və Zəngəzur qəzaları əsasında müvəqqəti general-qubernatorluğun yaradılmasını təklif etdi.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Həmin qəzalarda müvəqqəti general-qubernatorluğun yaradılması haqqında Azərbaycan hökuməti 1919-cu il yanvarın 15-də qərar verdi. Xosrov bəy Sultanov yanvarın 29-da general-qubernator təyin olundu. Xüsusi statuslu inzibati təsisat təcrübəsi tətbiq edildi. Belə bir şəraitdə Ermənistan hökuməti Qarabağın dağlıq hissəsinə açıq iddia ilə çıxış etdi və bu Azərbaycan hökuməti üçün gözlənilməz olsa da, iddianı tamamilə əsassız hesab etmiş, yanvarın 31-də cavab notasında Qarabağın tarixən Azərbaycanın ayrılmaz tərkib hissəsi olduğunu bildirmişdi. Ermənistanın Qarabağ general-qubernatorluğunun yaradılmasına etirazını Azərbaycanın suverenliyinə qəsd, onun daxili işlərinə qarışmaq cəhdi kimi qiymətləndirdi. 1919-cu ilin əvvəllərindən etibarən Qarabağın yuxarı hissəsi ilə bağlı 2 dövlət Azərbaycan və Ermənistan arasında qarşılıqlı rəsmi müraciətlər forması yaranır. Rəsmi erməni hökuməti 1919-cu ilin əvvəlində “tarixi hüquq” prinsipinin işə yarayacağını real hesab edir və hökumət hərbi hissələrinin, erməni yaraqlı dəstələrinin zorakı, qanlı qırğınlar törətməklə məqsədyönlü əməllərin qarşısının alınacağından təşvişə düşərək qabaqlayıcı tədbirlər görürdü. Bütün Borçalı ərazisinə iddialarında uğursuzluğa düçar olan erməni hökumətinin Qarabağla bağlı mövqeyinin də tarixi, iqtisadi, etnoqrafik cəhətdən əsassız olduğu Azərbaycan hökumətinin rəsmi etirazında ifadə olunmuşdu.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Erməni hökuməti Böyük Britaniyanın Qafqazdakı hərbi qüvvələrinin rəsmilərinə (Uorkerə, Tomsona və d.) müraciətlə Azərbaycana təzyiqi artırmağa çalışsa da, bütün cəhdləri nəticəsiz qaldı. Polkovnik Şatelvort Şuşaya gedərək ermənilərin Azərbaycan Cümhuriyyəti hökumətinə tabe olmasını tələb etmişdi. Bununla belə ermənilər separatçılıq fəaliyyətini davam etdirdilər. 1919-cu il aprelin sonunda keçirdikləri qurultayda Qarabağ general-qubernatorunun hakimiyyətini tanımaqdan imtina etmişdilər. Belə qərarların qəbul olunmasında Ermənistan hökuməti və onun Dağlıq Qarabağdakı nümayəndələrinin pozuculuq fəaliyyəti mühüm rol oynayırdı. Qafqaz respublikaları arasında meydana çıxan ərazi mübahisələrini ilk dəfə olaraq xarici vasitəçilərə çözmək təcrübəsi yarandı. Əsasən Böyük Britaniya və ABŞ-nin fəal müdaxiləsi, xüsusi layihələrlə çıxış etmək nümunələri bəllidir.
Dağlıq Qarabağın tarixi

General Tomson 1919-cu il mayın 5-də bildirmişdi ki, separatçı şəxslərin sürgün edilməsi haqqında sərəncam vermişdir. İyunun 5-də qatı erməni irticaçıları ingilis komandanlığının nümayəndələrinin müşayiəti ilə Şuşadan Tiflisə sürgün edildi. İyunun 6-da Şuşanın ermənilər yaşayan hissəsində keçirilən mitinqdə ermənilər Azərbaycan hökumətini tanıdıqlarını bildirdilər. Ermənilər general-qubernatorluğun fəaliyyət prinsiplərini qəbul edərək müzakirələr aparmağa başlamışdılar. 1919-cu il avqustun 15-də ermənilər Azərbaycan hökuməti ilə saziş imzalayaraq ermənilərin yaşadığı ərazilərin Azərbaycanın tərkib hissəsi olduğunu qəbul etdilər. Qarabağ ermənilərinə “mədəni təyini-müqəddərat” nəzərdə tutulurdu. Qeyd etmək lazımdır ki, o dövrdə də Şuşaya xaricilər hər hansısa təşkilatların nümayəndələri qismində Azərbaycan hökumətinin məlumatı olmadan, yerli hökumət orqanlarına heç bir mandat təqdim etmədən səfər edirdilər. Dağlıq Qarabağ ermənilərinin Azərbaycan hakimiyyətini tanımasından sonra amerikanların müvafiq sənəd təqdim etmədən Qarabağa gəlişinə Azərbaycan XİN etiraz münasibətini bildirmişdir.
Dağlıq Qarabağın tarixi

1919-cu ilin yazında ermənilər yenidən ərazi mübadiləsi prinsipi üzrə sövdələşmə cəhdi göstərirdilər. 1918-ci ilin yazında İrəvan bölgəsinə sahib olmaq niyyətilə Qarabağa iddia etmədikləri şərtilə Azərbaycan tərəfi ilə razılaşdıqları halda, bir il sonra həmin Qarabağı bir daha Azərbaycanınkı hesab etmək müqabilində Şərur-Naxçıvan ərazisinin Ermənistana keçməsini rəsmiləşdirmək zəmini hazırlayırdılar. Ermənistan hökuməti Azərbaycan torpaqlarına iddiasını həyata keçirmək üçün silahlı hərbi müdaxilə ilə yanaşı, pul vəsaiti sərf edilməsinə də xüsusi fikir verirdi. 1919-cu ilin sonlarında Ermənistan hökuməti Dağlıq Qarabağın “azad edilməsi” üçün 19 milyon manat pul ayırmışdı. Beynəlxalq ictimaiyyəti zorakı ilhaq niyyətindən yayındırmaq istəyərək Ermənistan tərəfi (rəsmi və qeyri-rəsmi səviyyədə) “münaqişəni” (özləri tərəfindən yaradılmış) Azərbaycan ermənilərinin öz müqəddəratını təyin etmək iradəsi kimi qələmə verir. Eyni iddia ilə Gürcüstan ermənilərinin separat fəaliyyətini həmin dövlətin daxili işi, yəni oradakı ermənilərin öz iradəsini sərbəst təsbit etmək məzmununda dəyərləndirmək kursu nümayiş etdirirlər. Ermənistan Respublikası qonşu dövlətlərin ərazilərində kompakt yaşayan (bu nəticənin tarixən necə formalaşmasından asılı olmayaraq) ermənilərin milli təyini-müqəddərat hüququnu əldə bayraq etməklə (formal dəstəkləmək, əslində isə tarixi və çağdaş təcrübədən bilindiyi kimi rəvac verməklə) ətrafında müstəqil yaxud yarımmüstəqil erməni dövlət qurumları zolağı yaratmaqla sonradan ilhaq prosesini reallaşdırmaq imkanı qazanmış olur. Hazırkı konkret mərhələdə Dağlıq Qarabağ məkanı çərçivəsində münaqişə yaradılması və iddianın vahid hədəfə istiqamətlənməsi də ənənəvi erməni taktiki gedişlərindəndir.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Dağlıq Qarabağın statusu ilə bağlı referenduma razılıq verməsi Azərbaycanın işğal edilmiş ərazilərinin azad edilməsi yönündə Ermənistan üçün real kompensasiya kimi ATƏT-in Minsk Qrupu tərəfindən bəyan edilmiş təklif oldu. Münaqişənin həlli, daha dəqiqi Dağlıq Qarabağın statusu ilə bağlı referendum keçirilməsi təklifi Azərbaycan cəmiyyətində birmənalı qarşılanmadı. Rəsmi və qeyri-rəsmi qurumların, şəxslərin əksqütblü mülahizələri ümumilikdə problemin çözülməsinə təsir edə biləcək potensial gücün mövcudluğunu bir daha təsbit edir. Dağlıq Qarabağın Azərbaycanın tərkibində muxtar statusunun, formasından asılı olmayaraq, Azərbaycanın bütün ərazisi üzrə referendumun keçirilməsi ilə müəyyənləşdirilməsini yeganə yol bilib, Prezidentin yaxud hakimiyyət qurumlarının səlahiyyəti səviyyəsində muxtariyyətin yaradılmasını qeyri-məqbul hesab etmək bölgənin ilkin muxtar statusu ilə bağlı tarixi sənədlərlə ziddiyyət təşkil edir. Belə ki, 1921-23-cü illərdə Dağlıq Qarabağın erməni hissəsinin müqəddəratı ilə bağlı müzakirələrdə verilən qərarlar hakimiyyət qurumları, yaxud partiya orqanları tərəfindən həyata keçirilirdi. 1923-cü ilin iyulun 7-də isə məhz Azərbaycan Mərkəzi İcraiyyə Komitəsinin dekreti ilə Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti yaradılmışdır. Referndum yolu ilə yaradılmamış bir muxtariyyətin hazırkı zamanda hansl forma və məzmunda müzakirə etmək mümkündür. Referendum mexanizminə qarşı çıxmağı qəbahət saymaq düzgün deyildir.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Hakimiyyət orqanının qərarı ilə yaradılmış, sonralar hakimiyyət orqanı tərəfindən ləğv edilmiş bir muxtar bölgə idarəçiliyinə ali hakimiyyət qurumu tərəfindən ifadə oluna bilər. Demokratik idarəçilik prinsiplərini nəzərə alaraq, mövcud konstitusiyanı əsas bilərək Azərbaycan xalqının, öz dövlətinin tərkib hissəsi olmuş bir ərazinin müqəddəratı ilə bağlı qəti rəyini referendum vasitəsi ilə bəyan etməsi normal qarşılana bilər. Amma referendum keçirilməsinin forma variantları bu prosesi lüzumsuz edir.İndiki versiyaları təhlil etməzdən öncə məhz bu məsələ ilə bağlı tarixə diqqət edək. Sovetlər dönəmində bölgənin iki Qafqaz cümhuriyyəti arasında sövdələşmə predmeti olmasından tutmuş statusun müəyyənləşdirilməsi üçün rəsmi müzakirələr keçirilməsi də daxil olmaqla tarixi təcrübədən nəticə çıxartmaq imkanı vardır. Sovet Rusiyasının Azərbaycan ərazisində hərbi təcavüzündən sonra bolşeviklər “müstəqil respublikalar oyununu” dayandırmağı vacib sayırdı. Sovet muxtariyyətinin “elastikliyi” prinsipi milli-dövlət quruculuğu üçün geniş imkanlar açırdı. “Elastik muxtariyyət” formalarından biri də DQMV gerçəkliyi oldu. Bu ərazi 1920-ci ildə Rusiyanın bolşevik rəhbərliyi ilə aparılan danışıqlar zamanı bütün variantlarda Azərbaycan üçün saxlanılıbdır.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Qarabağ məsələsinin yüksək rəsmi səviyyədə müzakirəsi Qarabağın yuxarı hissəsinə müxtariyyət verilməsi ilə nəticələndi, muxtar vilayətin inzibati mərkəzi Şuşa şəhəri olamlı idi. RK (b)P MK Qafqaz bürosu plenumunun 5 iyul 1921-ci il tarixli qərarını “Dağlıq Qarabağın Azərbaycanın tərkibinə daxil edilməsi üçün” yeganə “hüquqi əsas” kimi göstərən çağdaş erməni siyasətçilərinin çoxminillik Azərbaycan tarixinə, mədəniyyətinə nəzər salmadan belə, ən azından 1805-ci il Kürəkçay müqaviləsini yada salmaları kifayətdir. 1921-ci il iyulun 4-də Qarabağın statusu ilə bağlı plebissit keçirilməsi formaları da müzakirə olunmuşdur. Ermənilər və onların mövqeyini dəstəkləyənlər plebissitin Qarabağ azərbaycanlılarının iştirakı olmadan yalnız ermənilərin arasında keçirilməsinin tərəfdarı idilər. Qarabağ ermənilərinin say azlığı səbəbindən bu mövqedən çıxış edirdilər. Azərbaycan tərəfi isə 1921-ci ildə Qarabağda bütün erməni və azərbaycanlı əhalisinin iştirakı ilə sorğu keçirilməsinə tərəfdar çıxaraq sorğunun yalnız Dağlıq Qarabağın erməniləri arasında keçirilməsini rədd etmişdir. 1923-cü ildən geniş muxtariyyət almış, ermənilərin say və nüfuz artımının gücləndiyi regionda separatçılığın növbəti dəfə baş qaldırması, azərbaycanlılara münasibətdə etnik təmizləmə siyasəti və “təhlükəsizlik zolağı” adı ilə Azərbaycanın daha 7 rayonunun zəbt edilməsi, Xocalı faciəsinin törədilməsi, işğal əraziləri hesabına Ermənistana ilhaqa nail olunması referendumun hansı nəticəni ortaya qoyacağının 100%-lik məlum göstəricisini bəlli edir. 1989-cu ildə mövcud SSRİ konstitusiyasına, beynəlxalq normalara zidd olaraq DQMV Azərbaycana tabeçilikdən çıxarılaraq Xüsusi İdarəetmə Komitəsi (XİT) adlı, birbaşa Federasiya Mərkəzinə tabe qurumun nəzarətinə verildi. Dağlıq Qarabağdan azərbaycanlıların təmizlənməsi başa çatdırıldı.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Növbəti mərhələ DQMV-nin Ermənistana ilhaqı və XİT-in ləğv edilməsi idi. Bu ssenarinin ilkin variantı 1920-ci ildə də irəli sürülmüşdü: “Bakı vasitəsilə Rusiyaya” qatılmaq. Azərbaycan tabeçiliyndən çıxdıqdan sonra Ermənistana verilməsi asan reallaşa bilərdi. Öz müqəddəratını təyin etmək prinsipi heç də onun ən yüksək pillədə həllinin mütləq “himayəçi” dövlətə ərazi bağlılığının təmin olunması demək deyildir. Dağlıq Qarabağla bağlı irəli sürülən prinsiplərin tətbiqinə tərəflərin mövqeyi, mənafeyinə müvafiq məzmun daşıyacaqdır. Regionun hərbisizləşdirilməsi, referendum, Dağlıq Qarabağın müvəqqəti statusu prinsipi, sülh məramlı qüvvələrin yerləşdirilməsi, birgə komissiyanın yaradılması, zor və hədələrdən imtina etmək və s. 1918-1923-cü illər arasında məhz Qarabağın dağlıq hissəsi ilə bağlı hallandırılmış, müvafiq qərarlar qəbulu ilə nəticələnmiş prinsiplərdir. 1923-1991-ci illər 1923-cü il iyulun 7-də Azərbaycan SSR Sovetləri Mərkəzi İcraiyyə Komitəsinin dekreti ilə Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikasının tərkibində Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti yaradılır. 1981-ci il iyunun 16-da isə Azərbaycan SSR Ali Soveti "Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti haqqında" qanun qəbul edib və muxtariyyətin səlahiyyətlərində yeniliklər edilib.
Dağlıq Qarabağın tarixi

Dağlıq Qarabağdakı muxtariyyətin sonuncu rəsmi statusu da bu qanunla müəyyənləşib. Ermənistan SSR və Azərbaycan SSR arasında 1987-ci ildə Dağlıq Qarabağ münaqişəsinin başlanmasının ardından, bu münaqişə 1991-ci ilin sonuna tam miqyaslı müharibəyə çevrilmişdir. 1991-ci il noyabrın 26-da Azərbaycan Respublikası Ali Sovetinin qərarı ilə Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti inzibati ərazi vahidi ləğv olunub. Həmin gün müstəqil Azərbaycanın parlamentinin qərarı ilə həm 1923-cü il iyulun 7-də Azərbaycan Sovetləri Mərkəzi İcraiyyə Komitəsinin qəbul etdiyi dekret, həm də 1981-ci il iyunun 16-da Azərbaycan SSR Ali Sovetinin qəbul etdiyi "Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti haqqında" qanun qüvvədən salınıb və onun ərazisini qonşu Xocavənd, Tərtər, Goranboy, Şuşa və Kəlbəcər inzibati rayonları arasında bölüşdürür. Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətində Əsgəran rayonu, Hadrut rayonu, Mardakert rayonu, Martuni rayonu, Şuşa rayonu və vilayət tabeli Stepanakert (Xankəndi) şəhəri daxil idi. Xarici keçidlər Dağlıq Qarabağ (1918-1923) Həmçinin bax Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti Xocalı soyqırımı Ermənilərin Azərbaycana yerləşdirilməsi
Tərs funksiya

{\displaystyle x\in D(f)} ədədi funksiya verilmişdir. Onda hər bir x 0 {\displaystyle x_{0}\in D(f)} ədədinə yeganə y 0 x 0 ədədi uyğundur. Funksiyanın verilən y 0 {\displaystyle y_{0}} qiymətinə görə arqumentin uyğun qiymətinin tapılmasına, daha doğrusu y 0 y 0 {\displaystyle y_{0}\in E(f)} tənliyinin {\displaystyle x} -ə nəzərən həllinə tez-tez rast gəlinir. Həmin tənliyin bir yox, bir neçə və hətta sonsuz sayda həlli ola funksiyasının qrafiki ilə y 0 düz xəttinin kəsişdiyi bütün nöqtələrin absisləri y 0 tənliyinin {\displaystyle f} funksiyası hər bir y 0 {\displaystyle y_{0}\in E(f)} qiymətini ancaq yeganə bir x 0 {\displaystyle x_{0}\in D(f)} qiymətində alırsa, onda o funksiya dönən adlanır. Belə funksiyalar üçün tənliyini istənilən {\displaystyle y\in E(f)} qiymətində x-ə nəzərən birqiymətli həll etmək olar, daha doğrusu hər bir {\displaystyle y\in E(f)} qiymətinə yeganə {\displaystyle x\in D(f)} qiyməti uyğundur. Bu uyğunluq funksiya təyin edir, özü də {\displaystyle f} funksiyasının tərsi adlanır və f − 1 {\displaystyle f^{-1}} simvolu ilə işarə olunur. Qeyd edək ki, hər bir y 0 {\displaystyle y_{0}\in E(f)} y 0 düz xətti dönən funksiyasının qrafikini yeganə x 0 y 0 {\displaystyle (x_{0},y_{0})} nöqtəsində kəsir, burada x 0 y 0 Tərs funksiyanın arqumentini {\displaystyle x} hərfi ilə, onun qiymətini isə – {\displaystyle y} hərfi ilə işarə edərək, {\displaystyle f} funksiyasının tərs funksiyasını f − 1 f − 1 şəklində yazırlar.
La ilahə illəllah

La ilahə illəllah (Allahdan başqa ibadətə layiq haqq məbud yoxdur) – İslamın başlıca ehkamlarından biri olan təkallahlığın qısa ifadəsi kimi bu formulun və onun davamının (və Məhəmməd Rəsulallah) rəsmi şəxs qarşısında üç dəfə tələffüz edilməsi islam dinini qəbul etmək mərasiminin əsasını təşkil edir. Müsəlmanlar bu formulu müxtəlif hallarda təkrar edirlər. Həmin formul demək olar bütün ibadətlərə, azana daxildir, müsəlman ornamentlərində ondan geniş istifadə olunur. Ən gözəl zikr Əli ibn Məhəmməd "Ən gözəl zikr hansıdır?" sualına "Dodağın dodağa dəymədiyi zikr" (yəni la ilahə illəllah) deyə cavab vermişdir. Xarici keçidlər Deyerler sitesi Dil--aztr Arxivləşdirilib 2011-02-01 at the Wayback Machine Əlşiə sitesi Dil--aztr Arxivləşdirilib 2011-06-13 at the Wayback Machine İrfan dergisi Dil--aztr Arxivləşdirilib 2008-08-19 at the Wayback Machine İslam (qısa məlumat kitabı). Azərbaycan Sovet Ensiklopediyasının Baş Redaksiyası. Bakı: 1989, səh.77. Həmçinin bax
Qahirə

Qahirə (ərəb. القاهره) — Misir Ərəb Respublikasının paytaxtı. Afrikada ən böyük şəhərlərdən biri. Zəngin memarlıq, mədəniyyət nümunələri və təbiət mənzərələrinə malikdir. Əhalisi təxminən 7 milyon nəfərdir (2006). Qahirə şəhəri Misirin iqtisadi, siyasi, inzibati mərkəzidir. Şimali Afrikanın və ümumilikdə Ərəb dünyasının ən böyük şəhəridir. Yerləşdiyi ərazi Afrika qitəsinin şimal-şərqində, Nil çayının sahilində yerləşir. Xarici keçidlər Cairo Arxivləşdirilib 2007-02-21 at the Wayback Machine.
Rasim Babayev

Rasim Babayev Hənifə oğlu (31 dekabr 1927, Bakı – 24 aprel 2007, Bakı) — Azərbaycan rəssamı, Azərbaycan Rəssamlar İttifaqının üzvü (1959), Azərbaycan SSR xalq rəssamı (1988), Azərbaycan SSR Dövlət mükafatı laureatı (1991). Rasim Babayev 31 dekabr 1927-ci ildə Bakı şəhərində anadan olmuşdur. Orta məktəbi bitirdikdən sonra 1945–1949-cu illərdə Əzim Əzimzadə adına Azərbaycan Dövlət Rəssamlıq Texnikumunda təhsil almışdır. Daha sonra təhsilini 1949–1956-cı illərdə V.İ.Surikov adına Moskva Rəssamlıq İnstitutunda davam etdirmişdir. Yaradıcılığı Rasim Babayev Azərbaycan rəngkarlığının və qrafikasının inkişafında müstəsna xidmətləri olmuş rəssamdır. Müxtəlif janr və mövzularda, xüsusən boyakarlıq və dəzgah qrafikas ı janrlarında sahəsində yaratdığı rəsm əsərləri ilə tanınmışdır.Sənətkarın dəzgah qrafikasında yaratdığı linoqravür silsilələrinə və dəzgah rəsmlərinə "Sumqayıt", "Daşkəsən", "Abşeron", "Ağaclar", "Neft çənləri" (1958), "Neftin doldurulması" (1958), "Qız" (1958), "Qara şəhər" (1958), "Daşkəsən yollarında" (1961), "Fəhlənin portreti" (1962), "Almaniyada" (1963), "Qobustan" (1964), "Xınalıq" (1964), "Dəvələr" (1966), "Hamamlar" (1969), "Qaçaq Nəbi" (1969), "Köhnə Bakı" (1970), "Narlar" (1970), "Kənd" (1970), "Qədim qəbiristanlıq" (1970), "Rəssam Ə.Rzaquliyev" (1970) və başqa əsərlərini daxildir.Habelə rəssam "Ölüm Düşərgəsi", "Qardaş Xatirəsi", "Dağlar", "Yer" və "Göy", "Mənim bağım" kimi boyakarlıq əsərlərinin və "Qız", "Rəssam S.Bəhlulzadə" portretlərinin müəllifidir.
Rasim Babayev

Rasim Babayev 1980-ci illərin sonu 1990-cı illərdə baş vermiş hadisələrlə bağlı tablolaların müəllifidir. O, 20 Yanvar faciəsini əks etdirən "Qanlı general" tablosunu yaratmışdır. Həmçinin "Müharibə olmasın", "Berlin-63", "Ölüm düşərgəsi", "Qardaş xatirəsi" və s. əsərləri də müharibə əleyhinə çəkilmişdir.Rasim Babayevin bir sıra əsərləri sovetlər dövründə geniş işıqlandırılmayıb. Həmin əsərlərlərə nümunə olaraq "Torpaq" (1963), "Sahil" (1965), "Yol" (1966), "Yaxın Şərq" (1967), "Ailə" (1971), "Səyyah" (1974), "Ordu" (1978), "Qapı" (1982), "Qadın" (1983), "Müharibə" (1983), "Novruz" (1983), "Qadın və div" (1986), "Faciə" (1987), "Adəm və Həvva" (1988), "Yüklü dəvə" (1992), "Bəla" (1997), "Gecə" (2003), "Divlər" (2004) və s. əsərləri qeyd etmək olar.R.Babayev kitab tərtibatı və illüstrasiyası sahəsində də uğurla fəaliyyət göstərmişdir. Rabindranat Taqorun "Fəlakət", Nazim Hikmətin "Kəllə", R.Taqorun "Fəlakət" (1958), Y.V.Çəmənzəminlinin "Hekayələr" (1959) buna misaldır. Eyni zamanda, bir sıra uşaq kitablarına rəngli illüstrasiyalar çəkmişdir.
Rasim Babayev

Bunlara misal olaraq Süleyman Sani Axundovun "Qorxulu nağıllar" (1958), M.Füzulinin "Meyvələrin bəhsi" (1960), A.Şaiqin "Tıq-tıq xanım" (1961), "Cırtdan" xalq nağılını (1963) göstərmək olar.Rəssamın 1980–1990-cı illər yaradıcılığına "Əjdaha ili", "Yuxu", "Sindibadın gəmiləri" seriyaları, "Qaçqınlar" silsiləsindən olan əsərləri daxildir. İfadəli monumental kompozisiya, lakonik xətlər və rənglər Rasim Babayevin yaradıcılığı üçün səciyyəvidir.Xalq rəssamı Rasim Babayevin yaradıcılığında Qobustan, Səma və bu qəbildən olan əsərləri ilə yanaşı yaradıcılığında xüsusi yer tutan "Xəyalpərəst div", "Söhbət" əsərləri onun yaradıcılıq diapozonunun nə qədər geniş olduğunu göstərir. Bundan əlavə ekspozisiyada rəssamın "Püstə ağacı" (kətan, yağlı boya), "Sahil" (orqalit, yağlı boya), "Torpaq" (kətan, yağlı boya), "Səma" (kətan, yağlı boya) əsərləri nümayiş etdirilir. Əsərlərinin xaricdə nümayişi Rasim Babayevin əsərləri bir sıra xarici ölkə sərgilərində — İngiltərə, Kanada, Türkiyə, Finlandiya və dünyanın bir sıra ölkələrində nümayiş etdirilmişdir. Rəssamın 29 oktyabr 2014-cü ildə Heydər Əliyev Fondunun vitse-prezidenti Leyla Əliyevanın iştirakı ilə Sankt-Peterburqda Rus Muzeyinin Mərmər Sarayında, həmin ilin aprel ayının 15-də Kazan Ermitajında "Həqiqət axtarışında" adlı əsərlərinin sərgiləri açılmışdır.Eyni zamanda sənətkarın əsərləri Rusiyanın Tretyakov qalereyasında və Müasir Sənət Muzeyi və Şərq Xalqları İncəsənəti Muzeyində, ABŞ-nin Zummerli Muzeyində, Fransanın "Qaleri de Frans" qalereyasında saxlanılır. Mükafatları "Azərbaycan SSR əməkdar rəssamı" fəxri adı (1964) "Azərbaycan SSR xalq rəssamı" fəxri adı (7 may 1988) 1990-cı il üzrə Azərbaycan SSR Dövlət mükafatı (1991) — 1988–1989-cu illərdə yaratdığı silsilə rəsm əsərlərinə görə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdü — 11 iyun 2002 Rasim Babayev 22 aprel 2007-ci ildə Bakı şəhərində vəfat etmişdir.
Rasim Babayev

Filmoqrafiya Abşeron rəngləri (film, 1983) (qısametrajlı sənədli film)-əsərlərindən istifadə edilən rəssam Sehrli naxışlar (film, 1984) Bahar əyləncələri (film, 1989) Rənglərin sehrli dünyası (film, 2007) Bakı bağları. Bilgəh (film, 2007) Üfüqü ötənlər (film, 2011) Feyzullayeva, A. Qardaşım olanda nolar…: [Xalq rəssamı Rasim Babayevin 85 illik yubileyi ilə əlaqədar qardaşının xatirələri] //Qobustan: sənət toplusu. — 2013.- № 3.- S. 21–25. Moskvada azərbaycanlı rəssamın sərgisi: [Rasim Babayevin fərdi sərgisi haqqında] //Xalq cəbhəsi.- 2013.- 24 oktyabr.- S.16. Rasim Babayevin əsərləri Moskvada: rəsmlər "Həqiqət axtarışında": [Rusiya paytaxtında Şərq xalqları incəsənəti muzeyində Azərbaycanın Əməkdar rəssamının "Həqiqət axtarışında" adlı sərgisi açılıb] //525-ci qəzet.- 2013.- 26 oktyabr.- S.17. Xarici keçidlər Rasim Babayevin rəsmlərinin videosu
Antalya

Antalya — Türkiyənin cənubunda Aralıq dənizi sahilində kurort şəhəri və liman. Antalya ilinin mərkəzidir. Əhalisi 2015-ci ildə 2.300.000 nəfərdir. Tamamı Aralıq Dənizi Bölgəsinin qərbində yerləşir və Antalya Körfəzi ilə Qərbi Tavr Dağlarının arasında yaradılıb. Ərazicə Türkiyənin altıncı böyük rayonudur. Cənubunda Aralıq dənizi, qərbində Muğla, şimalında Burdur və Isparta, şimal-şərqində Konya, şərqində isə Karaman və Mersin rayonları var.
Antalya

Antalya şəhəri, 1980 ildən sonra əlverişli iqlim şəraiti və turizm tədbirləri səbəbilə sürətlə inkişaf etmiş və buna paralel olaraq rayon də hazırda Türkiyənin ən böyük beşinci rayonu olmuşdur. Antalyada iqtisadi həyat böyük miqdarda ticarət, kənd təsərrüfatı və turizmə əsaslanır. Antalya rayonunun əhatə etdiyi bölgə tarix boyu günümüzə qədər bir çox mədəniyyətə sahib olmuş və Türkiyədə ən çox antik şəhər olan rayondur. Öz növbəsində Likiyalılar, Lidiya, Pamfiliyalılar, Bergamalılar, Romalılar, Bizanslılar, Səlcuqlar, Osmanlılar və son olaraq da Türkiyə Cümhuriyyəti hakimiyyətində olan Antalya, bu mədəniyyətlərin heç birində paytaxt olmayıb. Yaşayış yerləri xaricindəki rayon ərazisinin böyük hissəsi taxıl tarlaları ilə örtülü yaylalardan ibarətdir. Türkiyə Silahlı Qüvvələri Quru Qoşunları Komandanlığına bağlı 3-cü Piyada Təlim Briqada Komandanlığı və Hava Qüvvələri Komandanlığına bağlı Hava Meydan Komandanlığı Antalyada yerləşir.
Antalya

Etimologiyası Helenistik dövrdə Bergama Kralı II. Attalos (E.Ə. 159-138), əsgərlərinə "Gedin və mənə yer üzündəki cənnəti tapın" deyir. Əsgərlərinin göstərdiyi yeri (bugünkü Antalya) bəyənən II. Attalos, regionun strateji mövqeyini nəzərə alaraq buraya bir liman şəhəri qurdurur və şəhər, banisi Attalosun adına əsasən "Ataleia" adlandırılır. Şəhərin adı qədim Ərəb mənbələrində "Antaliye", Türk mənbələrində isə "Adalya" olaraq keçər.
Antalya

Şəhər 20-ci əsrin ilk rübündən başlayaraq "Antalya" olaraq adlandırılmışdır. Anadoluda insana aid məlum olan ən qədim yaşayış sahələrindən biri Antalya şəhər mərkəzindən təxminən 30 km şimal-qərbdə Korkuteli yolu üzərində Tavr Dağının Dənizə baxan yamaclarında yerləşən Karain Mağarasıdır. Karainde mağara adamlarına (homo sapiens neandertal) aid sümük qalıqları da tapılıb. Bunlar, bütün Anadoluda tapılan ən erkən fossil qalıqlarıdır. Antalya Bölgəsinin erkən tarixi, regionda 1946-dan əvvəl aparılan qazıntılardan əvvəl qaranlıq idi. Hitit mixi yazılı sənədlərində adı keçən Ahhiyava və Arzava ölkələrinin Pamfiliya olduğu elm dairələrində qəbul görür. Bu bölgədəki araşdırmalar və tapıntıların ortaya çıxması və əldə olan göstəricilərlə bölgənin qaranlıq olan bu dövrü də aydınlaşmağa başlayıb.
Antalya

Anadoluda ilk siyasi birliyi təmin edən Hitit Dövlətinin yarandığı dövrdə Anadoluya yazı gəlmişdi. Anadolunun ortasında qurulmuş olan Hittit dövləti, başlanğıcda Antalya üçün səssiz və qaranlıq keçdi. Bölgənin tarix səhnəsinə çıxması Hittit krallarının Qərbi Anadolu yürüşləri ilə başlayır. Bu günkü Antalya rayon sərhədləri içində qalan Perge, Kesros, Patara kimi qədim məkan adlarının Hittit dövründən qalma olduğunu E.Ə. 1237-ci illər arasında hökm sürmüş Hittit Kralı III. Hattuşilinin "İllik"-lərindən öyrənilmişdir.
Antalya

Konyanın Yalburtunda bir Hitit heroqlifikində Pataranın adının "Pataf" formasında keçməsi, bu, kəşfi gücləndirən tapıntılardır. Buradan anlaşılan Hittit "Lukka Ölkəsi" adlandırdıqlarının Aralıq Dənizi sahilinə qədər uzanmış olmalarıdır. Hittit İmperatorluğunun dağılmasının səbəbi olan Dəniz qövmləri köçü zamanı bir qisim Akkalıların bu bölgəyə köç etməkləri Yunan mifologiyasında bəhs edilir. Troya müharibəsindən sonra bəzi Akka boyları, Amphilokhos, Kalkhas və Mopsosun idarəsində Pamfiliyaya gəldilər. Perge, Sillyon, Aspendos və Selgeyi son elmi məlumatlara əsasən bölgənin yerli əhalisi qurdu. Bölgəyə Pamfilyalılar yerləşmədən əvvəl E.Ə.
Antalya

7-ci əsrdə qısa bir dövr Rodoslular və Dorluların, Kumluca və Faselisdə (Çıralı) bölgəsini məskunlaşdırdıqları qədim Yunan mənbələrində keçir. Kumluca yaxınlığında yerləşən Rodiopolis şəhəri bunun bir sübutu sayılır. Bergama, Roma və Bizans dövrləri Xristianlığın Anadoluda sürətlə yayıldığı eramızın 5.-7. əsrləri boyu Pamfiliya və Likiya, Şərqi Roma əyaləti olaraq əhəmiyyətlərini qoruyublar. 7-ci əsrin ortalarında Ərəblərin daimi hücumları hər iki regionu böyük ölçüdə ziyana salmış, bu vəziyyətə mane olmaq istəyən Şərqi Romalılar, regionu qorumaq məqsədilə xüsusi bir donanma qurmuşlar. Roma İmperiyasının bölgəyə tam hakim olmasından sonra, strateji yerlər və ya şəhərlərin bəziləri, kiçik rahiblik halında Şərqi Roma İmperiyası suverenliyi zamanı yaşamalarını davam etdirmişlər. Antalyanın bugünkü olduğu yerdə II.
Antalya

Attalosun zamanında inşa edilən ilk qala divarlarının da bu dövrdə tikildiyi məlumdur. Eramızın 130-cu ildə Roma imperatoru Hadriyan, Antalya səfəri zamanı Hadrian Qapısını tikdirib, qala divarların şərq hissəsini də tikilməsini başlatmışdır. Bundan başqa, Rodos, Venesiya, Genuya dəniz quldurlarının talanları, Kipr Krallarının hücumları və Səlib yürüşü zamanı yağmalar, zəlzələlər, regionun iqtisadi gücü qədər şəhərləri də zəiflətmişdir. Bu arada xüsusilə Rodos və Genuyalıların müdafiə və hücum üçün, yaxın sahillərdə bazalar qurmuşlar. Antalya, Aralıq Dənizi sahilində strateji mövqeyi əhəmiyyətli bir liman olma özəlliyindən görə, yarandığı tarixdən başlayaraq davamlı istilalara məruz qalmışdır. Səlcuqlu dövrü Mövqeyi baxımından müdafiə imkanları güclü olan Antalya, 11-ci əsr sonlarında Türklərin əlinə keçdi.
Antalya

Şəhər, 1097-də I Səlib yürüşündən sonra yenidən Bizans əlinə keçmişdi. Türklər, 12-ci əsrin ilk yarısında Antalya önlərinə qədər gəldilər, ərazidə təsir dairəsini yaymağa başladılar. 1148-ci ildəki II Səlib yürüşü zamanı buraya gələn Xaçlı yazıçıları, Türklərin şəhərin yaxınlarına qədər gəldiklərini, xalqın bu səbəblə uğurla tarlalarını əkə bilmədiklərini bildirir. Bu səbəbdən şəhərdəki xalq yemək ehtiyacını dəniz yolu ilə qarşılayırdı. Türklər, 1176 Miryokefalon döyüşündən sonra Anadoluda məskunlaşmağa başladılar. Bu dövrdə II Qılınc Arslan dövlətin güclü əsaslara malik olması üçün çalışırdı.
Antalya

II Qılınc Arslan, bunun üçün oğullarını Anadolunun müxtəlif yerlərinə göndərdi. Ən kiçik oğlu Gıyaseddin Keyxosrovu da 1180-ci illərdə fəth etdiyi Borguludaki (indiki Uluborlu) qalaya və ətrafına məlik olaraq göndərdi. II Qılınc Arslan 1182-ci ildə Antalyanı mühasirəyə almış, lakin şəhəri tuta bilmədi. 5 Mart 1207-ci il tarixində Antalya Səlcuqların əlinə keçdi. Şəhər təslim alındıqdan dərhal sonra abadlaşdırılmış, tərsanə tikilmiş və şimalda Uluborluda olan təşkilatın mərkəzi Antalyaya köçürülmüşdür. Ancaq Antalyadakı ilk Səlcuqlu hakimiyyəti olduqca qısa sürdü.
Antalya

Dənizdən yardım ala bilən şəhərlə bağlı təcrübələri olmayan Səlcuqlular, bir cümə namazı vaxtı xristianların, Türklərin üzərinə hücum edib böyük əksəriyyətini qətlə yetirməsilə şəhəri itirdilər. Antalyanın bu itkinin səbəblərinə dair iki fikir vardır. Birincisi, Gıyaseddin Keyhüsrevin ölməsinin (1211) ardından və Səlcuqlu şahzadələrinin taxt davası zamanı şəhərin itirildiyi; İkincisi 1214-də Antalya elinin sərkərdəsi Ertokuşun əsas hərbi qüvvələri ilə Sinop fəthinə iştirak etmək üçün gedib, şəhər hərbi baxımdan zəif buraxdığından şəhərin işğal ola biləcəyi ehtimalıdır. Səlcuqlu sultanı olan İzzəddin Keykavus yeni bir böyük yürüşə başladı. Şəhər Türklər tərəfindən 22 Yanvar 1216-cı il tarixində yenidən fəth edildi. Türklərin təhlükəsizliklərini təmin etmək üçün şəhərin yaşayış məkanını ikiyə bölən bir qoruyucu divar tikdirilib.
Antalya

Üstünə də bu fəthin səbəblərini və necə baş verdiyini bildirən kitabələr qoyulub. Şəhəri ikiyə bölən bu divara görə qərb hissəsi Türk və Müsəlmanların, şərq hissəsi isə Xristian və yerlilərin meydançası olacaq. Ancaq on il sonra Antalya, dövrün mənbələrinə canlandırmayan bir böyük abadlıq daha görmüşdür. Qədim qala divarının 100 m qədər şərqindən yeni bir divar daha keçirilmişdir. Üzərindəki yazılara görə 1225 tarixindəki bu tikintinin ilk səbəbi şəhərə yeni Türk məskunlaşmasını təmin etməkdir. İkinci səbəbinin limanı qorumaq məqsədi olduğunu güman edilir.
Antalya

Bu illərdə Alaeddin Keykubat, Alaiyeni (Alanya) fəth etmiş, orada əhəmiyyətli tikintilər aparmışdır. Alaiye (bugünkü Alanya)-nin də almaqla Səlcuqların Aralıq dənizində bir dəniz ittifaqı, donanma yaratmaları tələb olunurdu. Antalyada işlədilən və ya yaradılan tərsanə, ilk Türk dəniz varlığının yaranmasını təmin etmişdir. Dərhal sonra Alaiyedə də bir tərsanə tikintisinə gətirilərək Aralıq dənizindəki Türk dəniz gücü yaradılmışdır. Antalya tərsanəsinin təhlükəsizliyini tam təmin etmək məqsədi ilə 1225 tarixində şəhər içində yeni bir tənzimləməyə alındı. Alaeddin Keykubat şəhərin dəniz tərəfindəki müdafiəsini gücləndirmişdi.
Antalya

1243 Kösedağ döyüşünü uduzan II Gıyaseddin Keyxosrov, bu dəfə quru tərəfindəki müdafiəni, tikdirdiyi 1244 tarixli bir bürc qala ilə gücləndirdi. Antalya qalasının iç qalası limanın şərq yaxasında ikən, Türk təbəqənin də şimal-qərbinə (indiki adı ilə Topxanaya) köçüb. Antalya sonrakı tarixlərdə də Səlcuqlu Sultanlarının qış paytaxtlarından biri olmağa davam etdi. Hətta bəzən şərqdən gələn Monqollara qarşı bir etibarlı yer olaraq üstünlük verilirdi. Antalya cənubda Misir və Şərqi Aralıq Dənizi (Dəməşq əraziləri) tərəfləri ilə ticarət edən bir yer kimi çox fəal idi. Dövrün mənbələri buradan bir vəsilə ilə danışırlar. Məsələn, Saltuknamədə də Adalyadan bəhs edilir.
Antalya

Mövlana burada çoxlu Xristian olduğundan bəhs etsə də, bu ifadədə, başqa İç Anadolu şəhərlərinə görə "çox" dediyi güman edilir. Çünki şəhərin içindəki yaşayış ərazilərinə görə, Xristianlar heç də hədsiz bir çoxluğa malik deyildilər. Bununla yanaşı şəhərdə Franklar da vardı və Avropa ölkələri ilə ticarət həyata keçirilirdi. Anadolu Türk Bəylikləri dövrü Anadolu Səlcuqlu Dövlətinin son illərində (1300-dən sonra) İlxanlıların nüfuzu altına daxil olması, hökm və nüfuzunun qalmaması ilə tayfalar bəylik qurmağa başlayıblar. Bu sırada 13-cü əsr əvvəllərində Anadolu Səlcuqluları tərəfindən Yalvaç, Borlu və Eğirdir tərəflərinə yerləşdirilmiş olan Teke tayfasının bir qolunu təşkil edən Türkmənlər də 13-cü əsr sonlarında, başlarında olan Həmid Bəyin nəvəsi və İlyas Bəyin oğlu Feleküddin Dündar Bəyin liderliyində hökm sürdükləri göllər hövzəsində müstəqilliklərini elan edərək Hamidoğulları Bəyliyini yaratmış və özünə əvvəl Uluborlu, daha sonra Eğirdiri mərkəz seçmişdir. Qurulduqdan dərhal sonra ölkəsinin sərhədlərini cənuba doğru genişləndirən Dündar Bəy, Gölhisar, Korkuteli və daha sonra məmləkətin bəzi yerlərini gəzməyə çıxmış olan Antalya bəyinin əsir düşməsi ilə Antalyanı 1301-də tutmuşdur.
Antalya

Dündar Bəy, Hamidoğullan Bəyliyinin sərhədlərini Germiyan və Dənizliyə qədər genişləndirmiş və Antalyanı qardaşı Yunus Bəyin idarəsinə vermişdir. Beləliklə Hamidoğulları Bəyliyi Eğirdir və Antalya olmaq üzrə ikiyə ayrılmışdır. Məmlük Sultanı ən-nasir Məhəmmədin hüzurunda Hamidoğulları bəyi Dündar Bəyin oğlu İshaq Bəylə etdiyi mübahisədən sonra həbs olunması üzərində, yerinə Korkutelinin (İstanos) Əmiri olan qardaşı Sinanüddin Xızır Bəy keçmişdir (1327). Böyük fəaliyyət göstərən və qüvvələrini artıran Sinanüddin Xızır Bəyin 1332de 8.000 atlı əsgəri ilə 12 şəhər və 25 qalaya malik olduğu məlumdur. Xızır Bəyin ölümündən sonra yerinə Dayə Bəy, ondan sonrada Mahmud Bəyin oğlu Mübarizeddin Mehmed Bəy, Korkuteli və Antalya ərazisinə nəzarət edən Tekeoğullarının başına keçmişdir. Zəncirqıran ləqəbi ilə tanınan, Sultanu-Sevahil (Sahillər Sultanı) adıyla anılan Mübarizeddin Mehmed Bəy ömrünü Kipr Frankları ilə mübarizə içərisində keçirmişdir.
Antalya

Antalya, 1216-daki Türk nəzarətinin üzərindən tam 145 il 7 ay keçdikdən sonra yenidən işğala məruz qalır. Kipr kralı Pyer I. de Lusignan 24 Avqust 1361 günü Teke-elinin mərkəzi olan Antalyanı hücumla tutmuşdur. Bunun üzərinə Korkud-eline çəkilən və bəyliyinin mərkəzini buraya daşıyan Mehmed Bəy Antalyanı ələ keçirmək üçün hazırlıqlara başlayıb. İlk olaraq iqtisadi boykota əl ataraq, Kiprlilərə yemək satılmasını qadağan etmiş və onları aclıqla təslimə məcbur etmək istəmişdir. Karamanoğlu Alaeddin Əli Bəy ilə ittifaq edərək mübarizəni davam etdirən Mehmed Bəy, ertəsi il 45.000 nəfər və 8 qalera gəmiləri ilə Antalya önünə gəldi, çox şiddətli bir döyüşə baş verdiysə də şəhəri ala bilməmiş, ancaq bu döyüş sonunda Kipr kralı Xristian dövlətlərindən yardım istəmək məcburiyyətində qalmışdır. Antalyanı yenidən fəth etmək üçün inadkarlıq və səylə döyüşən və heç vaxt mübarizəni tərk etməyən Mehmed Bəy bundan dolayı Təkə Bəy kimi tanınmış və Hamidoğullarının bu Antalya ərazisində Tekeoğulları kimi şöhrət tapmışdır.
Antalya

Yenə Mehmed Bəy zamanında Anadolunun cənubunda Antalya, Finike, Kaş, Kalkanlı, Milli, Gömbe, Elmalı, Korkuteli və Serik ilə sahildə Antalya və Alanya arasındakı ərazi Teke-eli kimi tanınmağa başlanmışdır.Antalya geri almaqdan heç vaxt əl çəkməyən Mehmed Bəy Memluk Sultanlığı, Alaiye və Manavgat əmrləri ilə əlaqə və ittifaqlar yaratmışdır. Belə ki, 1370-də qurduğu böyük bir mühasirədə müvəffəq ola bilməsə də, işğaldan 12 il sonra 14 May 1373 tarixində Antalyanı yenidən fəth etmişdir. Təkə Bəy, fəthdən dərhal sonra Antalya qalasının bürclərinə ağ fon üzərində qırmızı Süleyman Möhürü (altı guşəli ulduz) və başında iki dənə ziqzaqlı yaşıl zolaq olan bayrağını asıb. 14-cü əsrdə yaşamış İspan Fransiskan keşişi seyahatnaməsində, Antalyadakı Tekeoğullarına aid iki bayraq olduğunu və birinin ağ fon üzərində ziqzaqlı xətlər daşıdığını, digərində isə Süleyman Möhürü olduğunu bildirir. Mehmet Bəydən sonra yerinə oğlu Osman Çələbi keçmişdir. Ancaq, Osman Çələbi vaxtında Təkə Bəyliyinin keçmiş əhəmiyyətinin qalmadığı, hakimiyyətinin isə Antalya və Korkutelidən ibarət olduğu görünür.
Antalya

Həmişə Korkutelidə oturan Osman Çələbi zamanında, Osmanlı Sultanı İldırım Bəyazid 1390da, Osman Çələbinin oğlu Mustafa Bəyin əlində olan Antalyaya yerimiş və onun Misirə qaçması ilə şəhəri ələ keçirərək şəhərin mühafizəsinə Firuz Bəyi gətirmişdir. Buranı Təkəli ilə birgə əvvəl oğlu İsa Çələbi, sonra da digər oğlu Mustafa Çələbiyə Sancaq olaraq idarəçiliyə vermişdir. 1397-də Antalya ilə Alaiye arasındakı ərazi tamamilə Osmanlı hakimiyyətinə keçmişdir. 1402-də Ankara döyüşündən sonra, Sivrihisara gələn Teymurun 10 diviziya ilə göndərdiyi Şahrux və sərkərdələri dəhşətli dağıntı nəticəsində Korkud-eli və Kitir (İqdır) tərəflərini, Əmir Şah Məlik də Antalya başda olmaq üzrə bütün Teke-elini taladılar. Teymur, Kütahyaya gəldiyi zaman Teke-elini, Antalya və Alaiye daxil, Bursadan həbsdən azad etdiyi Karamanoğlu Mehmet Bəyə vermişdi. Bu surətlə Tekeoğulları Bəyi Osman Çələbi əlindəki Korkud-elidən və Osmanlı hakimiyyətindəki Antalyadan başqa, bu bölgədə Qaraman bəyliyi hakimiyyəti başlamışdır (1402-1415).
Antalya

Osmanlı Sultanı İldırım Bəyazidin 1402de Teymura qarşı apardığı Ankara döyüşünü uduzması ilə Teymurun tabeliyində olan Osman Çələbi Bəy, Antalya istisna olmaqla keçmiş bəyliyinə yenidən sahib olaraq Korkutelini özünə mərkəz təyin etmişdir. İldırım Bəyazidin 1390da Korkuteli istisna olmaqla bütün Tekeelinə malik olması ilə bəylik Korkutelinə köçmüş oldu. Osmanlı dövrü Bu günkü Antalya vilayəti sərhədləri ilə Osmanlı Dövlətinin buradakı 15-ci və 16-cı əsrdəki inzibati vəziyyəti arasında fərqlər vardır. Bu əsrlərdə bu bölgədə Alaiye və Təkə Sancaqları mövcud idi. Ticarət yolları üzərində yerləşməsindən dolayı tez-tez işğal edilən Antalya, Səlcuqlular dövründə tikilən tərsanəsi və limanı ilə çox böyük əhəmiyyətə malik idi. Səlcuqlular hakimiyyətindəki Antalya ilə Kipr arasında mühüm ticarət əlaqələr həyata keçirilmiş və Səlcuqilərin ən mühüm ticarət mərkəzlərindən biri olmuşdur. 13-cü əsrin sonu ilə 14-cü əsrin əvvəllərində bura Hamidoğullarının Antalya feodallığının əlinə və ya Tekeoğullarının əlinə geçmiştir. Tekeoğulları dövründə əmin-amanlıq və tərəqqi davam etmiş, tikinti və mədəni tədbirlər artmışdır.
Antalya

Tekeoğulları dövründə Antalya və ətrafı bir ara Kiprlilərin əlinə keçdisə də, Mehmed Bəy və ya Təkə Bəy buranı təkrar almağa nail olurlar. Tekeoğulları Bəyliyinin sahib olduğu Təkə rayonu, Osmanlıların əlinə 1390-1393 tarixləri arasında keçmiş və beləliklə Osmanlı hakimiyyəti başlamıştır. Təkə rayonu Osmanlıların əlində Karamanoğullarının və bəzən də bəzi Avropa dövlətlərinin hücumlarına məruz qaldı. Antalya, Osmanlıların əlinə keçdikdən sonra Anadolu əyalətinə bağlandı. Bundan başqa, Antalya, bir müddət şahzadə bayrağı olaraq Osmanlı bayraqlarından biri oldu. Məsələn, Şahzadə Qorqud 1502den 1511-ci ilə qədər səkkiz il burada valilik etmişdir.
Antalya

Antalyanın Korkuteli rayonu da adını Şahzadə Qorqudun bu bölgədəki hökmranlığından aldı. Bu bölgədə, Osmanlı idarəsi altında 1511-ci ildə ortaya çıxan Şahqulu üsyanı baş verir. Ancaq bu üsyanlar nəticəsində yeni fəth edilən Modon, Koron kimi adalara böyük sürgünlər olub, İrana böyük miqdarda miqrasiyalar baş verdi. Bunlarla yanaşı, bəzi mənfi davranışda olanlar daha sonrakı illərdə, yəni Kiprin fəthilə birlikdə buranın yaşayışı və yenidənqurması məqsədilə sürgün edildilər. Bu cür hadisələr buranın siyasi, sosial, mədəni və əhali quruluşuna təsir etdi. Təkə Sancağının quruluşunda xüsusilə coğrafi mövqeyi və tarixi şərtlər mühüm rol oynamışdır.
Antalya

Yenə də bu sancağın inkişafında qədim dövrlərdən bəri mühüm ticarət yolları üzərində yerləşməsi təsirli olmuşdur. Bu bölgə Osmanlı suverenliyinə keçəndə Anadolu əyalətinə bağlanmış və 19-cu əsrə qədər bu şəkildə davam etmişdir. Tənzimatın elanı ilə başlayan inzibati tənzimləmə nəticəsində Təkə Sancağı, Qaraman vilayətinə; 1865-ci ildə çıxarılan Vilayət Nizamnaməsiylə də Konya vilayətinə bağlandı. Bu dövrdə Təkə Sancağının Antalya, Akseki, Alaiye və Qızılqaya ilə birlikdə beş qəzası var idi. Bunun nəticəsində daha öncə sancaq olan Alanya və qəzaları Təkə Sancağına bağlandı. 1890-cı ilin qeydlərinə görə Təkə Sancağının, İstanos, Bucaq, Qızılqaya, Beşkonak, Millü, İqdir və Serik nahiyələrinin bağlı olduğu Antalya qəzası, İbradı nahiyəsinin bağlı olduğu Akseki qəzası, Finike nahiyəsinin bağlı olduğu Elmalı qəzası ilə Qaş qəzasından ibarət olduğu görülür.