Rehefa tonga tany amin’ny vohitr’andriambavitoalahy izy, ka hitany fa foana io, dia hoy izy tamin’ireo mpanompony nankaiza re, ry zalahy, izay olona teto e ? Fa he ! Ireto fanaka madinika mbola eto ihany avokoa, afa-tsy ny zava-miaina ? Kanjotsy fantany fa efa nohanin’ny biby mankadiribe anankiray avy tany an-dranomasina ny olona sy ny zava- miaina rehetra tao an-tanàna. Dia hoy izy tamin’ny mpanompony anankiray mipetraha eto ialahy ka mamonoa omby anankiray, dia andrahoy mandra-piverinay ; fa izahay handeha hiharana izay nalehan’ny olona teto an-tanàna. Nony nahandro sy nitono ilay andevolahiny, dia maibo herona ny hena. Namboloin’ilay biby hoatra ny tendrombohitra izany, dia niakatra izy hihinana ilay andevolahy sy ny hanina nandrahoiny, fa efa nahatsiaro fy tamin’ny nihinanany ny mponina tao moa izy. Nony nahita ny biby ilay andevolahy, dia lasa nihataka lavidavitra nitazana izay hataony. Gaga izy nahita azy nihinana hena, ka nihevitra izay holazaina amin’ibonia. Nefa hoy ny eritreriny raha ambarako azy manko izao, dia rafitr’ady amin’io izy ka ho faty ; ary raha tsy holazaiko kosa, dia tsy havelany aho raha tsy milaza izay nahalanian’ny hena. Nefa aoka re tsy holazaiko, fa izay ataony ataony rehefa tonga ibonia ka nahatsiaro noana izy ka nanao hoe loary izato hanina, lehiroa , tsy misy tompoko , hoy izy, fa nilaozako nisakana omby, ka tsy hitako izay nisakana azy teo tezitra ibonia ka nanao hoe hitako ibaba no niteny hoe tsy hahavelona anao tsy akory ireo ry ibonia, fa mitondrà olo-maro ! Nony ampitso dia andevolahy hafa kosa no navelany teo, ka nasainy novonoina indray ny omby iray, kanjo lanin’ny biby toy ny teo aloha ihany. Nampifandimbiasiny avokoa izy efa-dahy, ka nony anakiray sisa ny ombiny, dia hoy ibonia ’ndeha kosa hianareo mba miharana ny mponina teto, fa izaho no aoka hijanona dia lasa ireo mpanompony ireo, nefa tsy nandao azy lavitra, fa nanarangarana ihany sady niresaka hoe hahita loza isika, raha maty ny zanak’olona, fa iny biby iny izay no nihinana ny mponina teto dia novonoin’ibonia ny omby ka natokony ny hena sasany, ary nitonoany tamin’ny salazam-by koa. Nony nanimbolo ny maimbi herona indray ilay biby dia niakatra ka nanerona hoe loary ny masaka, lehity, atokony ny manta, , fa tonga aho nanaovana azy taitra ibonia ka niherika ; ary nony nijery ny biby izy, dia nivadi-po sady niteny tamin’ny odiny hoe akory ry itokambololona sy ry itokamahasesitany ary ry ibemanatahola ! Handroso moa aho, todin’ny zaka mahery ; himpody aho, menatra an-dry raiko niolaola fatratra ny odiny tamin’izay ka nanome toky azy ; ary nodorany ny salazam-by hamelezany ilay biby. Natahotra io ka niahona sady nanerona hoe mbelà teo, fa olona arivoarivo sy omby alinalina aza teto laniko avokoa, ka izay olona iray monja ve ho sahy hiandry ahy é ! Nefa tsy niraika akory ibonia, fa nodorany ho mena mivaivay ihany ilay salazam-by. Nony avy handrapaka azy tokoa ilay biby dia natsipiny tao am-bavany ny vy, ary na dia niantsambontsambotra fatratra aza izy, tsy afany, fa nikontrakontrana tao am-bavany, ka maty ter izy rehefa izany dia notatahan’ibonia ny kibony, ka indreto ny olona sy ny zava-miaina izay nohaniny mbola velona tao daholo, nefa samy nahia kely avokoa. Novelominy tsara ireo sy ny zava-manana aina rehetra ; ary nisaotra azy andriambavitoalahy sy ny vahoaka nanao hoe maty no ho velona izahay, ry ibonia, ka dia aoka aho ho zanakao hanoa, ary hianao irery no ho tompon’ny tany sy ny fanjakana nefa tsy nety izy, fa hoy no navaliny ileovy ihany ny taninao sy ny fanjakanao, fa izaho mbola haka an’iampelasoamananoro ; fa hany hataoko aminao mifindrà fonenana, fandrao mana- namana iny biby loza iny dia nifindra fonenana ny olona. Anganon’ny ntaolo toko x, pp.25-26