Niondrika ny zaodahiny, nanambara moramora hoe maty koa ny vadiko. Telo andro monja taorianan’ ny fampandrenesana avy taminareo ny namoizana ny vadinao no niseho ny loza, ka maty koa ny vadiko. Niara-nilalao ranomandry tamin’ ireo vazaha toa azy izy no namoy ny ainy. Izaho tsy niaraka taminy fa tsy azoazoko ireny fialam-boly hafahafa ireny. Soa ihany fa tsy mbola niteraka izahay. Ninia tsy nilaza taminareo havako aho, sao manampy trotraka ny fahorianareo nangina kely izy sady nandinika izato olona mihaino azy. Noraisiny ny tanan’ i mamy, dia hoy izy aoka izay ny firesahana ireny olon-tiana efa mandry am-piadanana ireny fa tena misy antony lehibe izao ivantanako aty aminareo telo mianaka izao. Antony manokana izay tsy ampoizinao velively. Noho izany, ry mamy, miangavy anao aho ho tony tsara, ary tsy hanapaka ny tantarako mihitsy na misy manitikitika anao aza. Satria nitia anao mangina tao am-poko aho. Ny olona tena tia, dia izay manatanteraka ny fanirian’ ny olona notiaviny, na dia manjary fatiantoka ho azy aza. Tsy tantiko anefa ny nahita anao ho eny an-tsandrin- drazoky, ka naleoko lavitra anareo. Soa ihany fa nitsiky tamiko ny vintana ka nandao anareo aho. Vita tao anatin’ny herintaona ny fianarana ; ny telo voalohany nahay indrindra taminay, efa nisy orinasa ngeza nandray azy, ary anisan’izany aho. Dia nanambady vazaha aho, ary nikasa ny tsy hiverina an-tanindrazana intsony. Izay no tantarako, ka moa misy teny tianao hambara mikasika izay ? Tsy misy kah ! Sady niondrika izy. Noraisin’i vonjy ny saokan’ ity olo-malalany, ary natràkany ny lohany mamy ô ! Izao fahanginanao izao no mitory amiko fa na ianao koa aza. Efa nitia ahy ; saingy efa izay no lalana nodiavina, tsy azo nidifiana. Mbola mitoetra ato an-tsaiko hatramin’izao, ry mamy, ireo masonao nanganohano teo am-panaovana veloma ahy. Ny fofombadinao no norohako talohanao ary ianao no nataoko mamikely farany teo amin’ny takolakao. Tadidinao ve iny ? Nihatoka fotsiny ny lohan’ i mamy. Ry voaloham-pitiavako. Tena mino amin’ ny fony manontolo ireo zaza tsy manan-tsiny fa natsangan’ i jesoa tamin’ ny maty ny rainy. Koa maninona moa raha raha tena horaisiko ny toeran-drainy ? Sady ianao koa ange mbola zandriko e ! Raha tianao, rahavako, hahasoa azy mianadahy kokoa, raha izaho sy ianao no mifarimbona mikolokolo azy. Iny ranomasonao, raraka teo an-tratrako iny, no vao mainka mampitombo ny herim- pitia tsy mety levona ato am-poko. Tsy mba fîtia haitraitra no entiko mitia anareo telo mianaka, fa fitia miorina ao anaty foko ao. Miandry ny valin-teninao aho, ry hany tsy foiko ô ! Toa tsy ren’i mamy akory ny fanontaniana natao taminy. Nahoana ange ianao no tsy miteny ? Nobanjinin’i mamy tsara i vonjy, ary hoy izy tsara, tena tsara ny fikasanao fa tsy te handao ity nosy tanindrazako ity aho ; hay ve izany e ! Izao indray ary no tohin’ny tantarako nony tapa-kevitra hody amin’izay aho, naleoko aloha nikaroka asa sahaza ny fahaizako aty madagasikara, efa volana maromaro talohan’izao. Orinasa vaventy vitsivitsy no nandefasako fangatahana, ary roa monja no nilaza fa afaka mandray ahy. Na dia misy tombony kely aza ny karama amin’ ilay faharoa, naleoko ilay voalohany noho izy mbola tsy afaka mandray ahy raha tsy amin’ny f andohan’ ny taona. Any manko ilay olona miandraikitra ny sampan-draharaha izay tena manavanana ahy vao misotro ronono ary ny asan’io olona io no homena ahy. Raha mahandry, hono, aho dia naman’ny efa voaray. Hafaliana moa ny ahy ! Manana fito volana be izao aho hahafahako mandamina ny fiainako rehetra. Ny entana tena ilaina sy ireo fiarakodia roa izao no efa naondrako an-tsambo talohan’izao nodiako izao. Niova ho mirana ny endrik’ i mamy nanjombona teo. Nitsiky izy, ary namihina an’ i vonjy. Ela ny ela ka nisoka-bava izy vonjy ! Ianao tokoa, rahavako, no vonjin’ ny fiainako, ianao no vonjin’ ny hasambarako. Satria ianao no vonjin’ny fitiavako. Ekeko daholo, ry hany malalako, izay rehetra efa nomaninao hamonjena anay telo mianaka. Manomboka amin’ izao segondra izao, rahavako, atolotro ho anao tsy anombinana ny tenako. Tsy andrin’ izy mianadahy izay hifaranan’ ny resaka ; nosokafany ny varavarana fa diboka hafaliana mihitsy ry zareo, maika hampidera amin’ny reniny ny kilalaony.