Fizarana 1 alahady 01 janoary 2006, lah 3488 toerana iray lavitra ny tanan-dehibe no nisehoan’ity tantara ity. Mitoka-monina izy rehefa fahavaratra satria na ny lalana mankany aza dia manahirana tokoa. Vitsy ihany ny fiarakodia mba mandalo any rehefa main-tany, ary irony fiarakodia tsy mataho-dalana irony no afaka mankany. Mbola manjaka ao amin’io toerana io ny finoanoam-poana isan-karazany, ary maro ireo fadifady etsy sy eroa, fa ny tena malaza dia ny momba an’ilay kirihitr’ala eo avara-tanàna. Malaza ho misy lolo masiaka monina ao, ka tsy misy sahy mankao mihitsy ny olona ao an-tanàna, ary na misy vahiny mitady hanandrana ny ho ao aza dia sakanan’ny mponina satria mety hitera-doza ho an’ny tanana iray manontolo raha tezitra ilay lolo masiaka. Nomen’ny mponina anarana hoe analandolo io toerana io. Olona iray ihany no manana fahefana hitsofoka ao, dia ilay ingahibe mpimasy ao an-tanàna. Misy fombafomba maro ataony anefa vao afaka miditra ao izy. Anisan’izany, ohatra, ny tsy fahafahany mihaona na amin’iza na amin’iza mandritra ny telo andro mialohan’ny hidirany ao, ka amin’izay fotoana izay dia miala ao an-tanàna izy ka tsy misy mahalala izay toerana halehany. Torak’izany koa, rehefa miverina avy any izy dia tsy misy mahazo miresaka aminy izay sendra mifanena aminy eny an-dalana, ary tsy mivoaka ao an-tranony izy mandritra ny tontolo andro, fa ny ampitso aorian’ny mitatao vovonana vao miresaka amin’ny olona. Milaza fa tsindrian-javatra izy mandritra an’izany fotoana izany, ka miresaka amin’ilay lolo masiaka monina ao analandolo. Mitaintaina tokoa ny mponina ao an-tanàna rehefa mandeha any ingahibe mpimasy, satria matetika dia zavatra mampihoron-koditra hatrany no lazainy; toy ny hoe hisy areti-mandripaka, hono, eto an-tanàna raha tsy manao fanatitra ho an’ny masina ny isan-tokantrano. Io masina hambarany io moa, dia tsy aiza akory fa ao an-tranon’ilay mpimasy ihany. Noho ny tahotra sy ny finoana, dia mirohotra manatitra an’izay azony haterina ny mponina ao ny manatitra akoholahy mena, ao ny manatitra vola, ary misy aza manatitra fotsimbary iray sobika na mihoatra. Misy fepetra takian’ny masina koa mantsy fa hoe tsy azo atao ny manatitra zavatra mora simba na mora lo, fa raha vao manomboka simba ilay zavatra aterina dia manomboka ihany koa ny aretina ho an’ilay mpanatitra. Ny tena mafy ho an’ny mponina aza, rehefa misy zavatra manahirana miseho, toy ny hain-tany na havandra, dia mitaky omby hanaovana joro ny masina , ka an’ny masina ny vodihena sy ny trafon-kena ny mponina ao amin’io tanàna io anefa dia mahantra ny ankamaroany, afa-tsy ny ray aman-drenin’i vaomihary, izay manana tany maromaro hampanofaina sy ireo olona vitsivitsy tahaka azy. Fa anisan’ny mponina ao amin’io tanàna io ihany koa i beza. Izy dia tovolahy ranjanana, sahisahy, ary malaza amin’ny herisetra sy ny ditra isan-karazany. Isaka ny andro tsena dia tsy tapaka ny miady aman’olona, na mandrava tsena mihitsy i beza sy ny tariny. Ankoatra an’ingahibe mpimasy, dia i beza no atahoran’ny olona indrindra ao an-tanàna. Matetika izy no mamo sy mitabataba, ka raha vao mandre ny feony ny olona dia mivily lalana na mifitsaka ao an-trano, indrindra fa ny zaza amam- behivavy. Lasa fanaon’ny ray aman-dreny aza ny mampitahotra an-janany hoe ateriko any amin’i beza! Raha sendra maditra ny zanany. Dia matahotra tokoa ny ankizy ka mifitsaka avy hatrany toa efa mahita sahady ny voamason’i beza mivandravandra azy sy ny tanany mihazona azy tsy ho afa- mikofoka! Hitohy