Lalaiko tahaka ny lamba àry ianao. Tsy misaraka amiko na an-tsaha na an-tanàna. Mandeha, tinafiko ; mipetraka, irakofako. Sady manafana ahy ianao no endriko rahateo ! Raha izany koa, mbola tsy tena lalainao aho, fa rehefa reraka ianao, hatsipinao aho ; raha fadiranovana ny tenako, hosoloinao! Sanganehana nampahonena ny nijery an-drabe, tapi-dalan-kaleha toy ny fanorona resy tosika tsy foiko ianao, hoy ny feony toa nangovitra, tsy foiko tahaka ny akanin’ikaky sy ineny. Ianao no filalaovako, fijoroako, fandriako, fihantako, fivelarako. Lavitra aho, manembona anao foana, fa mamy ny mody eo aminao! Raha mbola izany foana, aoka hisaraka dieny izao isika, satria rehefa hary elatra ianao, dia handao ahy, indrindra raha mahazo ny tsaratsara kokoa toa tsy hatokisako iky ity fitiavanao ! Aoka fa hitako ! Hoy rabe nony ela. Mamiko tahaka ny voatavo ianao. Izay ilay izy ! Raha mbola lena ianao, laniko tsy misy miangana ; rehefa maina indray, ataoko zinga ho famihimpihin’ny tanako ; ary raha vaky kosa, hamboariko ho toham-baliha handrotsirotsiako ny takariva, hampamelovelo ny mpandalo. Faly aho, miara-mihira amiko ianao ; malahelo aho, miara-hontsa amiko ny fanahinao! Endrey ! Aok’izay ! Hoy i noro nandramby ny tanany, sady nitsiky nanompirana ny endriny. Izay aho vao tena mino. Tanety, hono, roa ; lalana, enina onony ny vetso, fa efa eo anilanao ny foko! Nitsikitsiky rabe, nampiseho ireo nifiny botsiaka. Rebika loatra ny ao anatiny, nefa dihy tsy migodo na izany. Nosamboriny moramora ny tanan’i noro havanana sendra tandrifin’ny tanany havia, dia nentiny teo imolony, ka nofihimpihininy teo amin’ny takolany teo ilay lanton-tsandriny mandimandina voaisy haba sy korintsana, sady norokorohany matetika. Tsy fantany intsony izay teny tokony hambara. Izay vao tena tretrika ny ao am-pony. Henika noro ny fiainany feno an’i noro, ilay noron’ivorombola lasa norony koa. Noangolangolaim-pitia herotrerony izy roroa, ka indro nidoladola nifampiankin-doha, toa voromailala. Samy tsy be teniteny, ny famindra jejojejo, ny rantsan-tanana nifangia ery. Tsy misy ao an-tsainy, fa toa mahavoafady eo amin’ny tany ama-monina ange ny tovolahy sy tovovavy tsy mifampaninona akory miaraka misary adala eraka ny tampon-tanety, fa na mpivady lasam-bodiondry izao aza raha mba tafara-dia, mbola mifanao aloha sy aoriana ! Mety ho fitandroana ny hasin’ny fiaraha-monina angamba no anton’izany, nefa eo ihany koa ny fomba nateraky ny fahateren’ny ankamaroan’ny lalana fahiny, tsy nahafahan’olon-droa nilahatra nifanila akory. Saingy ankehitriny kosa, efa mihoatra ny fitsipika tokony ho toavina ny fihetsiky ny tanorantsika sasany. Nampiavaka ny mpiranitra taloha ny fahaizany manafina ny fitiavana iainany isanandro. Tsy izy velively no ho tazanao mitihintihina sy mitositosy eny rehetra eny. Tsy nisy firy ny fotoana nahafahana malalaka nifampitafa fitia, ary na nisy aza, tsy sahy mazava izy ireny. Toa zary nitaiza ny fony hamolivoly fitiavana foana ireny lamako tsy mipoaka ireny. Nisy azy ery ny hetsi-panahy rehefa dify ilay malala iny, ka mahatsiahitsiahy. Eo am-bavafisoko ny masoandro. Injay nikarantsandrantsana ny tadim-balihan’ny mpikalokalo teny an-tsaha, eo am-piandrasana ondry. Tsy ny hira kalokaloina e no mamelovelo, fa ny endrika tazany ao am-pony no mamolivoly. Niato tampoka ny valiha, nangina koa ny hira, fa indroa izay no nisy voampo kely niantefa teo amin’ilay mpikalo. Niherikerika izy. Ilan-tenan-jazavavy maronjana no itsy mihomohimoky ny hehy, miery ao ambadiky ny goavy noro ! Hoy izy hendratra, niandrandra ny fipoitrany.