Ao anatin’ireny vahoaka be ireny dia tsikaritra ho nisongadina hatrany ny manan-katao, amin’ny firavaka sarobidy sy mikirantsana, toy ny sampilahy99, ny voahangy sampandralambo, ny voahangy mitoham-pandrana na voahangy mitoham-bolamena ary ny lambany mitari-joro tsy tehafin-dalitra. Angamba koa vodivoampelatanana monja amin’ny fianjaikan’ny olona amin’izao fotoana izany, nefa dia fatratra sy nikoizana tokoa taloha! Nanakoako ny sarasara100 sy ny salanitra101 ny ambanilanitra. Nipetraka teo amin’ny toerana voatokana ny tompomenakely avy etsy betafo narahin’ny irak’andriana avy aty imerina. Samy nanao felan-kandrina sy nitafy lamba mena mitrakitraky ireo. Dia natao ny fomba narahina kabary mifamaly mbola tsy fantatra ny hitari-tafika, hoy ny mpandahatra namarana ny kabariny, na izy tenany ihany, na ny zanany, na izy mianaka miaraka. Mampiomana fotsiny izahay, fa handalo ety amintsika ato ho ato ny tafika merina. Koa atao antso avo sy entanina amin’izany ny vatan-dehilahy rehetra aoka ianareo tsy hampitsanga-menatra azy, fa matoky andrianampoinimerina manana anareo ray vakinankaratra tsy vaky volo! Tamin’izany fotoana izany, re laza hatraiza hatraiza ny anaran’andrianampoinimerina sy ny heriny. Tsy nisy tany mafy nalainy ka tsy afany. Be ireo niseho ho andrarezina, kanjo lavony ihany. Natanjaka ambohidratrimo, nefa nanaiky azy. Namahatra mafy antananarivo, nefa voatosiny ihany. Henjana izany manisotr’ambohijoky izany, nefa nilefitra taminy nony farany. Ary dia voavoriny indray antananarivo ilay naelin’andriamasinavalona teo fahiny. Tsy teo amin’ny tafika ihany, fa nampiaiky volana ny maro koa ny fahendreny. Tsy mba nanani-bohitra izy raha tsy efa nifampidinika aloha, ary betsaka ireo resiny lahatra am-panahy. Anisan’ireny andriamasindraibe sy andriantsileondrafy zanak’andrianonitompontany, mpanjaka teo betafo. Izany no antony nanendreny ity andrianan’andrantsay ity ho tompomenakely hifehy an’i vakinankaratra manontolo. Re siosio koa aza fa efa nahazo tso-drano mihitsy hiara-hamory tany izy sy ilaidama. Azo veroka fa tsy maintsy i kiririoka no ho anton-dia lehibe hiverenan’ny tafika merina amin’iny ilany atsimo iny. Efa resiny ary nanoa azy izy ity vohitra iray any betsileo avaratra ity, nefa nihodina taminy indray tato aoriana nony nahazo an’ilaka, ka nifanao mandrosoa fa masaka ny lohomby ny roa tonta. Dia nomen’i ombalahibemaso herintaona handinihan-tena sy hiomanana rivoekembahoaka faharoa sy ny vahoakany, fa ho avy izy amin’ny basy aman-defona. Tsy maintsy ity diany ity ilay nolazainy hampodiany am-bala indray ny ondry nania tapa-kevitra ny hirotsaka hanatevin-daharana koa ny tafika hova aho, ry noro ! Haka tso- drano amin’idada sy ineny aho, dia handeha! Aza ilaozanao aho rabe, fa mahantra! Raha manino-maninona any ianao, ahoana koa no hanjo ahy eto? Tsy maintsy mandeha aho, rahavako! Miantso ahy ny adidy amin’ny tanintsika. Lehilahy aho ka tsy hiamboho ady. Aza manana ahiahy akory ny amiko. Tsy vao sambany akory izao ny nandehanako nisedra fahavalo. Sady ny tafika merina rahateo no hisy ahy, izay fantatrao tsara ny heriny! Hany herin’i noro, nanaiky lembenana. Tsy hoe tsy nitoky ny hafonjan’ireo foloalindahy hampanoa vohitra izy; fa tsy mahafoy ny hilaozan’ny tiany. Henony ny hery vaikan’ny mpiady merina tany kiririoka sy fandanana fony fampandrian-tany voalohandohany, ary natrehany maso ny namelezan’ilay mpitari-tafika merina an’ambohitrandraina teroa atsinanany teroa.