Radona! Hoy ny rain-dreniketaka, toa nandidy toa niangavy. Mandehana ento milefa ny vehivavy, fa izaho hitondra ny zaza. Vonjeo haingana ny reniny. Efa io ilay vehivavy. Ary aoka isika samy handositra miparitaka, fa mora atao araka afo izao miara-mirodorodo an-jambany izao! Miparitaha fa aza mitamba-be toy ny voangory ho ritra toa izao! Tsy azoko tsara ny baikony ary tsy hitako ilay vehivavy notondroiny, fa raha mbola tsy tapitra akory ny teniny, dia efa ento aho ray tongotro. Mba may aho hanavotra ny aiko, fa lahitokana ny aina. Tsy fantatro izay nifanamboaran’izy mivady farany teo sy izay olon-kafa nampiany, fa tsipalotry ny masoko tao anatin’ny indray mielatra ho nivingivingy zaza iray avy izy roa. Ilay nentin’ny rain- dreniketaka no nidridridridry tsy nijanona. Samy nizotra amin’ny nalehany araka ny teniny moa, ka tsy fantatra izay niafarany. Ramatoa anankiray no tafara-dia taminay teny am-pandosirana teny. Angamba io ilay vehivavy nasaina notarihiko, satria avy dia niresaka tamiko izy. Io no reningory reniben’ialahy, ry beniomby! Nambarany taminay teo, nony nahita vonivato azo nierena izahay, ny nandaozany tamin-kafaliana ny tokantranony teny ingaina tamin’iny marainan’iny sy ny saika nanjo azy fony vao tonga teo an- tanàna. Nefa, tsy nahafa-tebiteby velively ny nahitanay lozoka nisitrihana, fa any ho any misy dradradradran-jaza sy feo mihiakiaka tsindraindray mbola tsy reraka ny mpanenjika! Ny zanako! Hoy reningory nigogogogo. Maty any ny zanako ! Aiza re rey olona ny zanako ? Maty any sa velona ihany ! Hijery ny menaky ny aiko aho! Dia nanao an-ditra handeha izy. Nifarimbona nihazona azy izahay rehetra teo, fa tsy nisy nahatana. Ny sisa kosa nifintina namitsaka teo mandra-maraina. Nony mazava ny andro ka nilamina ny tany, faty niampatrampatra no hita tetsy sy teroa. Anisan’izany ny nofo mangatsiakan’ilay vehivavy avy eny ingaina. Nampisento indrindra ny nahita ilay lehilahy nanao vy very ny ainy tamin’ny fitiavan-kavana nihohoka nihosin-dra teo, niaraka tamin- janany farim-peon’ny tomany hatry ny alina. Tsy nisalasala ny havany, fa reniketaka sy ny rainy ireo, koa naleviny ny maty ary nentiny notaizaina ikalakely. Fa ho an’izay tsy hita faty teo kosa, tsotra ny niheveran’ny fianakaviany azy lasan-ko babo. Mibaribary izany, satria tsy mba nisy lehilahy ireo nanjavona. Naman’ireo nafoin’ny havany hatramin’izao ny reniben-dry ketaka ireny. Ny teo amin’ny zaza nilaozan-dreniny no saika nanahirana kely, fa nifangaro ny zanaky ny atsy atsimo sy ny atsy avaratra, ny mainty samy mainty, ny fotsy samy fotsy. Nefa, rehefa samy namantatra ny azy, dia nifanaraka tsara ihany. Taty aoriana, mbola saika hananika teto tsarahazomanga fanindroany ny sakalava. Nefa, efa niray hina ny mponina nanao io hadivory impito mandifotra olona io. Nasiana famato koa ny tanàna, ka samy nanaja sy nitandro ny fadiny avy ny mpiray vohitra. Dia tsy tafahanika intsony ny mpijirika, fa nihazohazo sy very fanahy foana tao ambanin’ny hadivory tao. Ny tompon-tanàna kosa tsy sahy namely, fa nierinerina fotsiny tety. Izany no iantsoan’ny olona mandrakizao io aro-sakalava andrefana sy avaratra io ho samiresy ! Efa nirotsaka ny haizina, nefa mbola tamanan’ny famindroana amorom-patana teo izy roa kely, sady liana ny tantaran’ikaky mampangitakitaka izay ny amin’inenibe, hoy rabe mbola nahatadidy, fa mba ahoana kosa ny amin-draibeko?