LexiconShiftInnovations/SinhalaWikipediaArticles huggingface dataset:
ුදු දහමේ පෙන්නුම් කරන ආකාරයට මෙම අංග වෙනස් කිරීමෙන් හෙවත් සම්මා කිරීමෙන් සංසාර ගමන නැවැත්විය හැකි වේ. මෙය නිවන් ලැබීම, තමා ගැන අවබෝධ වීම ලෙස හඳුන්වයි.එක් එක් අංගවල ‘‘සම්මා’’ තත්ත්වය ඉහත වගුවෙන් බලා ගත හැකි වේ.මෙම අංග පිළිවෙලින් සම්මා කිරීම, ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය වැඩිම ලෙස හඳුන්වයි.ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය වැඞීමේ අනුපිළිවෙලක් ඇත. එනම් පළමුව ශීල කොටසේ ඇති වාචා, කම්මන්ත, ආජීව, සම්මා කළ යුතුය. දෙවනුව සමාධි කොටසේ ඇති වායාම, සති, සමාධි, සම්මා කළ යුතු වේ. අවසානයේ ප‍්‍රඥා කොටසේ ඇති සංකප්ප දිට්ඨි සම්මා වේ.ශීල කොටසේ ඇති වාචා, කම්මන්ත, ආජීව රුකීමෙන් සම්මා කළ යුතු වේ. මෙය ශීල ශික්ෂාව ලෙස හඳුන්වයි.සමාධි කොටසේ ඇති වායාම, සති, සමාධි වැඞීම මගින් සම්මා කළ යුතු වේ. මෙය සමාධි ශික්ෂාව ලෙස හඳුන්වයි.ප‍්‍රඥා කොටසේ ඇති සංකප්ප, දිට්ඨි අවබෝධයෙන් සම්මා කළ යුතු වේ. ප‍්‍රඥා ශික්ෂාව ලෙස හඳුන්වයි.සමාධි කොටසේ ඇති වායාමය සම්මා කිරීම සමථ භාවනා ලෙස හඳුන්වයි.සමාධි කොටසේ ඇති වායාමය, සතිය, සම්මා කිරීම විපස්සනා භාවනා ලෙස හඳුන්වයි.සමථ භාවනා සම්මා වායාමය දියුණු කිරීමෙන් ලැබෙන සමාධිය එකඟකම අනුව රූපාවචර, අරූපාවචර, ධ්‍යාන
ලබා ගත හැකි වේ.විපස්සනා භාවනාව සම්මා වායාම, සම්මා සති දියුණු කිරීමෙන් සම්මා සමාධිය ලබා ගත හැකි වේ. එමඟින් ප‍්‍රඥා ශික්ෂාවට ඇතුල්වීමට හැකියාව ලැබෙන අතර එයම දියුණු කිරීමෙන් සතර මාර්ග සතර ඵල ලැබේ.විපස්සනා හෝ සමථ භාවනාවක යෙදි ඇති විට වායාමය, සති, සමාධි අංගවලින් වාචා, කම්මන්ත, ආජීව අංග සම්පූර්ණයෙන් නිදහස් වන කාලය (වාචා, කම්මන්, ආජීව අතුරුදහන්වන) කාය විවේකය ලෙස හඳුන්වයි.කාය විවේකය හඳුනා ගැනීම භාවනාවක් සාර්ථක කර ගැනීමට ඉතා වැදගත් වේ.විපස්සනා හෝ සමථ භාවනාවක දී පංච නීවර්ණ ධර්ම යටපත් වී තිබෙන කාලය චිත්ත විවේකය ලෙස හඳුන්වයි. චිත්ත විවේකය, සංකප්ප හා දිට්ඨි යන අංග දෙක සම්මා කර ගැනීමට අත්‍යවශ්‍ය වේ.විපස්සනා භාවනාවක දී සම්මා සමාධි ලබා ගැනීමෙන් පසුව සංකප්ප හා දිට්ඨි යන අංග අවබෝධ කර ගැනීමට යොමු වේ. මෙහි දී බෝජ්ජංග ධර්ම දියුණු වන අවස්ථාව උපධි විවේකය ලෙස හඳුන්වයි.ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය වඩා මාර්ග පල ලබාගැනීම[1]එදිනදා ජීවිතයේ සක්මන් භාවනාව වැඩීම  [2]මෙම ලිපිය පරිවර්තනය කළ යුතුය  කරුණාකර මෙම ලිපිය සිංහල භාෂාවට පරිවර්තනය කිරීමෙන් දායකවන්න.සාහිත්‍යයවාචික සාහිත්‍යයFolkloreFableFairy taleFol
k playFolksongHeroic epicLegendMythProverbOrationPerformanceAudiobookSpoken wordSayingප්‍රධාන written formsDramaCloset dramaPoetryLyricNarrativeNonsenseProseLong prose fictionAnthologySerialNovel/RomanceShort prose fictionNovellaNoveletteShort storySketchFlash fictionParable • Religious • WisdomProse genresප්‍රබන්ධළමාComing-of-ageCrimeEroticHistoricalRomanticSpeculativeFantasyHorrorScience fictionNon-fictionAcademicHistoryPhilosophyAnecdoteDocumentaryEpistleEssayJournalismLetterLifeNaturePersuasiveTraveloguePoetry genresNarrativeEpicDramaticVerse novelNationalLyricBalladElegyEpigramGhazalHaikuHymnLimerickOdeQasidahSatireSonnetVillanelleListsEpicGroups and movementsPoetsDramatic genresComedyLibrettoPlayHistoricalMoralTragedyTragicomedySatireHistory and listsHistoryOutlineGlossary of termsBooksWritersMovementsCyclesLiterary awardspoetryDiscussionCriticismTheorySociologyMag
azinesTopicsCompositionLanguageNarrative Literature ද්වාරයvteකියවන්නිය ව ලිංගික ව උත්තේජනය කිරීමේ අරමුණ ඇති ව හෝ ලිංගික ව උත්තේජනය කිරීමට හැකි අන්දමින් මානව ලිංගික හැසිරීම් විෂය කරගනිමින් ලියැවුණු ප්‍රබන්ධමය හෝ  නිර්ප්‍රබන්ධමය වූ  රචනාවන් ශෘංගාර සාහිත්‍යයට අයත් වේ.[1]මේවා නවකතා, කෙටිකතා, කාව්‍යය, ආවර්ජනා සහ ලිංගික අත්පොත් වැනි ඕනෑම ස්වරූපයකින් ප්‍රකාශයට පත්විය හැකිය. වෛශ්‍යකර්මය, කාම සැණකෙළි, සමලිංගිකත්වය, ස්වයං පරපීඩා කාමුකත්වය සහ වෙනත් නොයෙක් අශ්ලීලමය විෂයන් හෝ අර්චනයන් වැනි තේමාවන් ඇසුරු කරගත් අශ්ලීලමය වූ හෝ නොවූ භාෂාවකින් රචනා වන ප්‍රකාශනයන් ද මෙම ශානරයෙහි ම  විශේෂාංගයන් ය.[2] උපහාසය සහ සමාජ විචාරය යනු ද මෙයට අයත් අනෙකුත් පොදු මූලිකාංගයන් වෙයි. මෙවැනි අමුද්රව්‍ය පිළිබඳ ව සංස්කෘතික තහංචි පැවතුන ද මුද්රන ශිල්පය සොයාගැනීමට පෙර කාමකතාවන්හි ව්‍යාප්තිය ප්‍රබල ලෙස ඉස්මතු නොවීය. එයට හේතුව වූයේ අත්පිටපත් නිෂ්පාදනය වියදම් අධික කාර්යයක් වූ බැවින් තෝරාගත් පාඨක පිරිසක් අතර සුළු වශයෙන් ව්‍යාප්ත වීමයි. 15වන සියවසේ මුද්රන ශිල්පය සොයාගැනීමත් සමඟ දැවැන්ත වෙළඳපොළකට මෙන් ම (අශ්ලීලත්වය පිළිබඳ ස
මාජාකල්ප හේතුවෙන්) වාරණය සහ නෛතික අවහිර කිරීම් වැනි  සීමාකිරීම්වලට ද හිමිකම් කීමට එය සමත් විය.[3]මෙහි ප්‍රතිඵලය වුයේ මෙවැනි ප්‍රකාශන බොහොමයක නිෂ්පාදනය සහ සංසරණය රහසිගත ව සිදුවීමයි.[4]ශෘංගාර කවියSappho, the tenth Muse, fresco from Pompeiiමුල් අවධියබොහෝ ශෘංගාර පද්‍යයන් හමු වී ඇත්තේ පුරාණ ග්‍රීසියෙන් සහ රෝමයෙනි. සාර්ඩිස්හි ස්ට්‍රාටන්, ලෙස්බෝස්හි සැෆෝ( ගේය කාව්‍යය) වැනි ග්‍රීක කතුවරුන් විසින් සහ ඔටෝමෙඩන්, ෆිලොඩෙමස්, මාකස් ආර්ජෙන්ටරියස්, කැටුලස්, ප්‍රොපර්ටියස්, ටිබලස්, ඔවිඩ්, මාෂල් හා ජුවෙනල් සහ අඥාත වූ පෙරිපියා වැනි රෝම කතුවරුන් විසින් එම පද්‍යයන් රචනා වී ඇත.[5] පසුකාලීන ව ඇතැම් ලතින් කතුවරු ද ශෘංගාර පද්‍යයන් රචනා කර ඇත. නිදසුන් ලෙස ජොහැන්ස් සිකන්ඩස් දැක්විය හැකිය. පුනරුද අවධිය තුළ බොහෝ පද්‍යයන් ලියැවුණේ ප්‍රකාශනය උදෙසා නොවූ අතර සාපේක්ෂ වශයෙන් සීමිත වූ පාඨක පිරිසක් අතර අත්පිටපත පමණක් මද වශයෙන් සංසරණය විය. විලියම් ශේක්ස්පියර්ගේ සොනටාවන් පමණක් නොව වීනස් ඇන්ඩ් ඇඩොනිස් සහ  රේප් ඔෆ් ලුක්‍රීසි  ද ශෘගාර පද්‍ය වෙයි. [6]17වන සහ 18වන සියවස්17වැනි සියවසේ දී ජෝන්
විල්මට් හෙවත් රොචෙස්ටර්හි අර්ල්වරයා (1647-80)  අශ්ලීල කාව්‍යයන් උදෙසා කුප්‍රකට ව සිටි අතර ඒවායින් බොහොමයක් ම ප්‍රකාශයට පත්වූයේ ශ්‍රීමත් චාල්ස් සෙඩ්ලි, චාල්ස් සැක්විල්, ඩෝසෙට්හි 6වැනි අර්ල්වරයා සහ ජෝජ් එතරේජ් වැනි යටගිය දේ සොයන්නන් (restration rakes) විසින් මරණාපර ව පළ කරන ලද කාව්‍ය සංග්‍රහයන් ලෙසිනි. රොචෙස්ටර්ට කර්තෘත්වය පැවරෙන බොහෝ පද්‍ය සැබවින් ම වෙනත් අය විසින් රචනා කරන ලද ඒවා විය. නමුත් වලත්තයකු ලෙස ඔහු කෙතරම් ප්‍රකට ව සිටියේ ද යත් සියවස් ගණනකට පසු පවා ශෘංගාර කාව්‍ය සංග්‍රහ පළ කරන්නන් විසින් සිය අලෙවිය දෙගුණ තෙගුණ කරගැනීම සඳහා ඔහුගේ නම යොදාගන්නා ලදී.නමුත් A Ramble in St. James's Park නම් පැදිය නිසැකව ම ඔහු විසින් රචනා වූවක් වන අතර එහි දී සුවදායී ව්‍යායාමයක් පිණිස උද්‍යානය වෙත ගමන් කරන කථකයාට අනාදිමත් කාලයක (පැදිය තුළ මෙය ඇරඹුණු සමය when ancient Pict began to Whore යනුවෙන් දක්වයි) පටන් සල්ලාලකමින් දූෂිත වූ එකී භූමියේ දී ගුද රමණයන්, දූෂණයන් සහ ව්‍යභිචාරයන් මුණගැසෙයි. මෙම පද්‍යය 1953 තරම් මෑතක දී පවා රොචෙස්ටර්ගේ කාව්‍ය සංග්‍රහ  වෙතින් වාරණය වූ නමුත් ලිංගිකත්වය පිළිබඳ පොදු ආකල්පයේ වෙ
නස්වීමත් සමග ඔහුගේ දිවිය අළලා තවත් නාට්‍යයක් ඇසුරින් නිමැවුණු ද ලිබර්ටීන් නම් සිනමා කෘතිය තුළ නාට්‍යමය ජවනිකාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය.[7][8]Rochesterඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය තුළ ශෘංගාර පද්‍ය සංග්‍රහයන් විවිධ අය විසින් රචනා වී ඇති අතර J. S. Farmer විසින් සංස්කරණය කළ 17වැනි සියවසේ  Drollery සංග්‍රහයන්,  Pills to Purge Melancholy, (1698–1720)  Roxburghe Ballads ,  Bishop Percy's Folio, The Musical Miscellany, National Ballad and Song, Merry Songs and Ballads Prior to the Year AD 1800 සහ T. R. Smith විසින් සංස්කරණය කළ වෙලුම් තුනකින් යුතු  Poetica Erotica  (1921) සහ  තවදුරටත් අශ්ලීල වූ Immortalia (1927) නම් එහි අනුප්‍රාප්තිකයා ඒ අතර වේ.[9]Les Muses gaillardes (1606), Le Cabinet satyrique (1618) සහ La Parnasse des poetes satyriques (1622) ප්‍රංශ සංග්‍රහයන්ට නිදසුන් වේ. [10]1763දී ඇන් එසේ ඔන් වුමන් නමින් එංගලන්තයේ දි පළ වූ ශෘංගාර පද්‍ය හතරකින් යුතු  සංග්‍රහය ද ජනප්‍රිය කෘතියක් විය. මෙහි සිරස්තලය ඇන් එසේ ඔන් මෑන් නම් ඇලෙක්සැන්ඩර් පෝප්ගේ අශ්ලීල පැදිය ඇසුරින් නිර්මිත වූවක් වූ අතර යුනිවර්සල් ප්
‍රේයර් මුල්කරගනිමින් වෙනි ක්‍රියේටර් ඔර් ද මෙයිඩ්ස් ප්‍රේයර් නමින් පෝප් ලියූ හාස්‍යානුකරණයෙහි එ නමින් ම කළ අශ්ලීල හාස්‍යානුකරණයක් සහ පෝප්ගේ ද ඩයිං ක්‍රිස්ටියන් ටු හිස් සෝල් හාස්‍යානුකරණය කරමින් ලියූ ද ඩයිං ලවර් ටු හිස් ප්‍රික් යන පද්‍ය මෙහි අන්තර්ගත විය. මෙම කවි ජෝන් විල්කිස් සහ තෝමස් පොටර් හෝ තෝමස් පොටර් හෝ ජෝන් විල්කිස් විසින් රචිත බැව් සළකනු ලැබේ. මෙම කවි එංගලන්තයේ මුළුමහත් හවුස් ඔෆ් ලෝඩ්ස්  මණ්ඩළය උදෙසා ම ප්‍රසිද්ධියේ කියවනු ලැබූ එක ම අශ්ලීල කෘතිය වීමේ වරම හිමිකරගත් අතර ඉන් ඉක්බිති ව අසභ්‍ය කෘතියක් ලෙසට ඔවුන් විසින් නිශ්චය කරන ලදු ව එහි කතුවරයා වශයෙන් සැකකෙරුණු විල්කිස් ව නීතිභ්‍රෂ්ටයෙකු ලෙස නම්කෙරුණි.[11]රොබට් බර්න්ස් ස්කොටීෂියානු ජනගීත එක්රැස් කිරීම සහ සංරක්ෂණය කිරීම සිදුකළ අතර එහිදී ඔහු ඒවා සංශෝධනය කිරීමත්, එකතු කිරීමත්, උපුටා ගැනීමත් සිදුකළේය. 20 වන සියවස තරම් මෑතක දී ස්කොට්ලන්තයේ සංගීත ශාලාවල ජනප්‍රිය වූ අසැබි ගී එකතුවක් වූ The Merry Muses of Caledonia (මෙම සිරස්තලය බර්න්ස් විසින් යෙදූවක් නොවේ ) මින් ප්‍රකට සංග්‍රහයක් විය.19වැනි සියවසOne of the 19th century's for
emost poets—Algernon Charles Swinburne—devoted much of his considerable talent to erotic verse, producing, inter alia, twelve eclogues on flagellation titled The Flogging Block "by Rufus Rodworthy, annotated by Barebum Birchingly";[12] more was published anonymously in The Whippingham Papers (c. 1888).[13]  Another notorious anonymous 19th-century poem on the same subject is The Rodiad, ascribed (seemingly falsely and in jest[14]) to George Colman the Younger.[15] John Camden Hotten even wrote a pornographic comic opera, Lady Bumtickler’s Revels, on the theme of flagellation in 1872.[16]Pierre Louÿs helped found a literary review, La Conque in 1891,[17] where he proceeded to publish Astarte—an early collection of erotic verse already marked by his distinctive elegance and refinement of style. He followed up in 1894 with another erotic collection in 143 prose poems—Songs of Bilitis (Les Chansons de Bilitis), this time with strong lesbian themes.20වැනි සියවසAlthough D. H. L
awrence could be regarded as a  ආදර නිස‍‍ද‍ෙස් ලියන්නෙකු ලෙස, ඔහු usually dealt in the less romantic aspects of love such as ලිංගික frustration or the sex act itself. Ezra Pound in his Literary Essays complained of Lawrence's interest in his own "disagreeable sensations" but praised him for his "low-life narrative." This is a reference to Lawrence's dialect poems akin to the Scots poems of Robert Burns, in which he reproduced the language and concerns of the people of Nottinghamshire from his youth. He called one collection of poems Pansies partly for the සාමාන්ය ephemeral nature of the verse but also a pun on the French word panser, to dress or bandage a wound. "The Noble Englishman" and "Don't Look at Me" were removed from the official edition of Pansies on the grounds of obscenity; Lawrence felt wounded by this.[තහවුරු කර නොමැත]වයස අවුරුදු 17 දි, Gavin Ewart acquired a reputation for wit and accomplishment through such works as "Phallus in Wonderland" and "Poems and Songs", which
appeared in 1939 and was his first collection. The intelligence and casually flamboyant virtuosity with which he framed his often humorous commentaries on human behaviour made his work invariably entertaining and interesting. The irreverent eroticism for which his poetry is noted resulted in W H Smith's banning of his "The Pleasures of the Flesh" (1966) from their shops.[තහවුරු කර නොමැත]Canadian poet John Glassco wrote Squire Hardman (1967), a long poem in heroic couplets, purporting to be a reprint of an 18th-century poem by George Colman the Younger, on the theme of flagellation.[18]21වන සියවසමෙම section විකිපීඩියාවෙහි ගුණාත්මක භාවය පිළිබඳ ප්‍රමිතිය සපුරාලීම සඳහා ශුද්ධ පවිත්‍ර කිරීම අවශ්‍ය විය හැක. The specific problem is: peculiar usage of urls. ඔබට හැකි නම් මෙම වැඩි දියුණු කිරීමට section කාරුණික වන්න. (2014 ජනවාරි) (මෙම පණිවිඩය ඉවත් කිරීම පිළිබඳ තොරතුරු)The Australian poet Colin Dean[19] as listed in the Australian Literature Resource database has an immense output
of erotic verse e.g. Scribd.[20] He has written erotic poetry in many genres: surrealist; imagist; Gothic; Phantasy; Decadent; and on Japanese, Chinese, Arabic and Indian themes. As an example he shows a keen interest in Indian thought and literature and has written many erotic poems on Indian themes: Indian mythology; classical Sanskrit plays; Indian philosophy; Indian folktales and translated Sanskrit poetry. Some of these works are:The Caurapâñcâśikâ (The Love-Thief) Of Bilhana ;The Amarusataka of Amaru;Shakuntala;The Subhashitasringar;The-Travels-Of-Pandit-Ganja-Deen-The-Sadhaka;The-Twenty-Fifth-Tale-Of-The-Vetala;Rishyasringa;Gitavesya.ශෘංගාර ප්‍රබන්ධයසාමාන්‍යයෙන් කාමසඟරාවල පළවන ප්‍රබන්ධයන්ට  වැඩි සාහිත්‍යමය අගයක් සහ ගැඹුරක් සහිත ව ලිංගිකමය තේමාවන් ඇසුරු කරන ප්‍රබන්ධයන් මෙනමින් හැඳින්වෙන අතර මේවා ඇතැම්විට උපහාසාත්මක හෝ සමාජ විචාරාත්මක ද විය හැක. මෙම කෘතීන් නිරතුරුව ම පාහේ රාජ්‍යෙයේත් ආගමික අධිකාරියේත් ප්‍රහාරයන්ට ලක් වී ඇත. කෙසේවෙතත් ප්‍රබන්ධමය මූලිකාංග ද යොදාගනිමින්
රචනා වන ලිංගිකත්වය හෝ ලිංගිකමය තේමාවන් සමග ගනුදෙනු කරන ආවර්ජනා නම් නිර්ප්‍රබන්ධ කෘති විශේෂයක් ද සාහිත්‍යමය උපක්‍රමයක් ලෙස මෙම ශානරය තුළ භාවිත වන බව කිව යුතු ය. මෙවැනි හේතූන් මත අරූඪ නම් භාවිතයත් සැබෑ තතු සහ ප්‍රබන්ධ සිදුවීම් හැඳිනිය නොහෙන පරිදි කථා පුවත ගොඩනැගීමත් පොදු බවට පත් ව ඇත. අපරදිග ශෘංගාර ප්‍රබන්ධයේ ඉතිහාසයපුරාතන, මධ්‍යකාලීන සහ මුල් නූතන අවධීන්1757 Latin edition of the Dialogues of Luisa Sigea (first published c. 1660) by Nicholas ChorierTitle-page and frontispiece of The London Jilt; Or, the Politick Whore, London, 1683පෙට්රෝනියස් ආර්බිටර්ගේ Satyricon පුරාණ ලෝකයේ හමුවන (රෝමානු) සම්භාව්‍ය ශෘංගාර සාහිත්‍ය කෘතියකි. මෙය පසුකාලීන ව ෆෙලිනි විසින් සිනමාවට නගන ලදී.මධ්‍යකාලීන අවධියේ දී, සල්ලාල පූජකයන් අතින් කන්‍යාරාමවල සිටින පූජකවරියන් දූෂණයට ලක්වන අයුරු කියැවෙන කථා ඇතුළත් ඉතාලි ජාතික ජියෝවන්නි බොකෑෂියෝගේ ඩිකැමරන්(1353) අපට මුණගැසෙයි.මෙම කෘතිය බොහෝ රටවල තහනමට ලක් වූ අතර සියවස් පහකින් පසු පවා එංගලන්තයේ සහ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ බලධරයන් විසින් ප්‍රකාශයට පත් වූ පි
ටපත් අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ විනාශ කිරීම දක්නට හැකි විය. නිදසුනක් ලෙස 1954 සහ 1958 අතරතුර දී ඉංග්‍රීසි ජාතික මහේස්ත්‍රාත්වරුන් විසින් මෙම කෘතිය විනාශකිරීමේ නියෝග අටක් පනවන ලදී.[21]15වැනි සියවසේ දි Facetiae නමින් Gian Francesco Poggio Bracciolini විසින් ලියන ලද අශ්ලීල ජනකතාවලිය ද ඉතාලියානු සම්භාව්‍ය ශෘංගාර සාහිත්‍යයේ තවත් එක් නිදසුනකි. 1444 දි ලියැවුණු The Tale of Two Lovers (ලතින් බසින්: Historia de duobus amantibus) 15වන සියවසේ දැවැන්ත අලෙවියක් පෙන්නුම් කළ කෘතීන් අතරින් එකක් වූ අතර එහි කතුවරයා වූයේ දෙවැනි පියුස් පාප්වරයා ව ද සිටි Aeneas Sylvius Piccolomini ය. මෙය ලිපි හුවමාරුවක ආකෘතියෙන් රචනා වූ මුල්කාලීන කෘතියකට නිදසුනක් වන අතර ශෘංගාරාත්මක පරිකල්පනයන්ගෙන් ආඪ්‍ය විය. මුල් ම මුද්‍රිත සංස්කරණය 1467ත්  1470ත් අතර කොලෝන්හි උල්රිච් සෙල් විසින් ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි.බොකෑෂියෝගේ ඩිකැමරන්හි මෙන් ම කාමුක අභිනයන් නිරූපණය කෙරෙන සිතුවම් ඇතුළත්  Giulio Romanoගේ කුප්‍රසිද්ධ  I Modi  සංග්‍රහයෙහි ද ආභාෂය ලැබූ Marguerite de Navarre ගේ  Heptameron (1558) කෘතිය පළවීමත්,  Pietro Aretino ගේ අශ්ලීල සොනටාවනුත් හ
ේතුවෙන්  16වැනි සියවස සුවිශේෂී වේ.[22]පතිනියන්, වේසියන් සහ මෙහෙණියන්ගේ ලිංගික ජීවිත සංසන්දනය කරමින් ඒවායේ වෙනැසියාවන් දක්වන Ragionamenti  නම් සුප්‍රසිද්ධ වෛශ්‍යා සංවාදය ද ඇරටිනෝ  විසින් ලියැවිණි. [23][24] Ferrante Pallavicino ගේ La Retorica delle Puttane (වෙසඟනන්ගේ මධුරාලාප);[25][26]මිශෙල් මිලට් සහ Jean L'Ange වෙත කර්තෘත්වය පවරන L'Ecole des Filles (කෙල්ලන්ගේ ඉස්කෝලය)[27][28] සහ නිකොලස් කොරියර්ගේ The Dialogues of Luisa Sigea මෙකී ශානරය යටතේ ලියැවුණු පසුකාලීන කෘතීන් ය. [29][30] මෙවැනි කෘතීන් බොහෝවිට හිරිමල් යුවතියකට  අත්දැකීම්සම්පන්න වැඩිහිටි ගැහැනියකගෙන් ලැබෙන ලිංගිකමය කරුණු පිළිබඳ අවවාද අනුශාසනාවන් වස්තු විෂය කරගත් අතර දාර්ශනිකකරණයේ, උපහාසයේ සහ ප්‍රති-පූජකවාදීත්වයේ සංරචකවලින් යුතු විය. [31]ඩොනල්ඩ් තෝමස් විසින් L'École des filles කෘතිය The School of Venus නමින් පරිවර්තනය කර ඇති අතර "ලිංගික උපක්‍රම පිළිබඳ නොසැඟවුණු අත්පොතක් මෙන් ම ප්‍රථම ගණයේ ශෘංගාර කලාකෘතියක් " ද ලෙස පසුකවරයේ සඳහන් කර ඇත. [32][33]මෙම කෘතියේ (බොහෝවිට වාරණය වූ ) පරිච්ඡේදයක් රසවිඳිමින් තමන් ස්වයං වින්දනයේ යෙදුණු බව සැමුවෙ
ල් පෙපිස්ගේ දිනපොතක සඳහන් වෙයි. [34]කොරියර්ගේ Dialogues of Luisa Sigea මෙම ශානරයේ ස්වකීය පූර්වගාමීන්ට වඩා තරමක් ඉදිරියෙන් සිටි අතර වැඩිහිටි ගැහැනිය විසින් බාල යුවතියට ලෙස්බියානු ගතිසිරිත් ගැන ප්‍රායෝගික උපදෙස් දීම සහ දේවගැතියන් වීමට කැමැත්තෙන් සිටින අය වෙතින් පීඩාවකට පත්වීමේ ආධ්‍යාත්මික සහ ශෘංගාරාත්මක අනුහස් දක්වමින් එය නිර්දේශ කිරීම ද ඇතුළත් විය.[35]මෙම කෘතිය විවිධ මාතෘකා යටතේ භාෂාවන් රැසකට පරිවර්තනය වූ අතර ඉංග්‍රීසියට නැගුනේ A Dialogue between a Married Woman and a Maid ලෙසිනි. [36] The School of Women මුල්වරට Aloisiae Sigaeae, Toletanae, Satyra sotadica de arcanis Amoris et Veneris යන ලතින් සිරස්තලය යටතේ පළ විය. එහි මුල්කෘතිය කීර්තිමත් කිවිඳියක මෙන් ම ලිස්බන් රාජසභාවේ සම්භාවනීය තරුණියක ද වූ Luisa Sigea de Velasco විසින් ස්පාඥ්ඥ බසින් ලියන ලද බවටත් පසු ව ජීන් හෝ ජොහෑන්නස් මර්සියස් විසින් ලතින් බසට පරිවර්තනය කළ බවටත් අත්පිටපතේ සඳහන් විය. නමුත් සිගෙයාගේ කර්තෘත්වය හුදු ප්‍රලාපයක් පමණක් වූ අතර මර්සියස්ගේ පරිවර්තනය ද තනිකර ම අසත්‍යයක් විය. සැබෑ කතුවරයා වූයේ නිකොලස් කොරියර් ය.මෙම යුගයේ අද
්විතීය කෘතියක් නම් කුප්‍රකට ජෝන් විල්මට් හෙවත් රොචෙස්ටර්හි දෙවන අර්ල්වරයා විසින් ලියූ අසැබි නාටකයක් (closet play) වූ Sodom, or the Quintessence of Debauchery (1684) ය. එහි එන සොදොමෙහි බොලොක්සිනියානු රජු විසින් "that buggery may be used O'er all the land, so cunt be not abused" (මුලු රටේ ම පුකේ ඇරිල්ලයි සිද්ධ වෙන්න ඕනෙ, මොකද හුත්ත කෙළෙසන්න ඉඩදෙන්න බැහැ) යනුවෙන් නිකුත් කරන නියෝගය හේවායන්ගේ සිත්ගැනීමට සමත් වුවත් පොදු වශයෙන් ඉන් ඇති වන හානිකර බලපෑම් හේතුවෙන් රාජකීය වෛද්‍යවරයා විසින් "Fuck women, and let Bugg'ry be no more" (හුකපල්ලා ගෑනුනේ, ආයෙ නං පුකේ අරින්න දෙන්න එපා) යනුවෙන් පවසන්නට යෙදේ.[37]18වැනි සියවසScene from chapter eight of Fanny Hillමෙරිලන්ඩ් පොත්වලින් බොහොමයක් ම පළ කළ   Edmund Curll (1675–1747) එංගලන්තයේ ශෘංගාර කෘති ප්‍රකාශනයේ මුල් පුරෝගාමීන් අතරින් කෙනකු විය. ස්ත්‍රී ශරීරය භූමි දර්ශනයක ලෙසින් පෙන්නුම් කළ  මෙම කෘති ඉංග්‍රීසි ශෘංගාර සාහිත්‍යයයේ එක්තරා අපූරු ආරකට අයත් ශානරයක් විය.[38] Charles Cotton ගේ  Erotopolis: The Present State of Bettyland (1684) මෙම ශානරයට අය
ත් මුල් ම කෘතිය බව පෙනේ. The Potent Ally: or Succours from Merryland (1741) හි මෙය සංක්ෂිප්ත ව ඇතුළත් විය. Thomas Stretzerගේ A New Description of Merryland: Containing a Topographical, Geographical and Natural History of that Country (1740), Merryland Displayed (1741) සහ A Compleat Set of Charts of the Coasts of Merryland (1745) නම් සිතියම් සමූහයක් ද ඇතුළත් වූ අනෙකුත් කෘති අතර විය. ලෝරන්ස් ස්ටර්න්ගේ  A Sentimental Journey Through France and Italy (1768) හි හාස්‍යානුකරණයක් ලෙසින් Timothy Touchit විසින් ලියන ලද La Souriciere. The Mousetrap. A Facetious and Sentimental Excursion through part of Austrian Flanders and France (1794) මෙම ශානරයට අයත් අවසන් කෘතිය ලෙස බිහිවිය.[38]18වන ශතවර්ෂයේ එංගලන්තයේ සිදු වූ නවකතාවේ නැගීම විසින් ශෘංගාරයට නව මාධ්‍යයක් සපයා දුන්නේ ය. John Cleland විසින් ලියූ  Fanny Hill (1748) මෙම ශානරයෙහි වඩාත් ම ප්‍රචලිත වූ කෘතියයි. මෙම කෘතිය අශ්ලීල සාහිත්‍යයේ නව මානයක් විවර කරදුන් අතර 20වන සියවසේ දී නිතර ම සිනමාවට ද යොදාගැනුනි.  ෆැනී හිල් කෘතිය බ්‍රිතාන්‍ය ශෘංගාර සාහිත්‍ය ව
ංශයේ විශිෂ්ට කඩඉමක් වූ බව පීටර් ෆ්‍රයර් සඳහන් කරයි. 18වැනි සියවසේ දී ඩිෆෝ , රිචර්ඩ්සන් සහ ෆීල්ඩිං වැනි ලේඛකයන්ගේ අගනා සහ නොනවතින දායකත්වයන් ද සමගින් ප්‍රධාන දහරාවේ සාහිත්‍ය එහි උච්ඡස්ථානයට පත් ව තිබුණි. ෆ්‍රයර් පවසන පරිදි  1750න් පසු ව එනම් රොමෑන්ටික් අවධිය ඇරඹීමෙන් පසු ව ප්‍රධාන දහරාවේ සාහිත්‍යමය ලක්ෂණත් අශ්ලීල රසයත් දෙපසට වෙන්වුණි. ෆ්‍රයර් මෙසේ රචනා කරයි: “දහඅටවැනි සියවසේ අගභාගයේ දී ලිංගිකත්වය ඉංග්‍රීසි නවකතාවෙන් ඉවතට තල්ලු කෙරුණි. නිර්මාණාත්මක ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය මෙසේ කරඇඹීම හේතුවෙන් යුරෝපයේ පැවති වඩාත් දිළිඳු, නීරස සහ අන්ත අසරණ රහසිගත කාමසාහිත්‍යය බිහිකෙරුණි.”[39]Justine, or The Misfortunes of Virtueකෙසේනමුත් ප්‍රංශ ලේඛකයන් සිය ස්ථාවරය රැකගත්හ. ඉංග්‍රීසි මෙරිලන්ඩ් කෘතිවල අභූත බවට එදිරි ව නවතමයෙන් පරිවර්තනය වූ ඇරබියන් නයිට්ස් වෙතින් ආභාෂය ලබමින් මිනිසුන් විසින් සමීප ව ඇසුරු කරන හෝ ලිංගික අවයව සමග සබදකම් පවත්වන සෝෆාවන්, ඩිල්ඩෝවන්, සහ වැසිකිළි බඳුන් (bidets) වැනි වස්තූන් බවට මිනිසුන් පරිවර්තනය වීමේ සිදුවීම් ඇතුළත් නව ශානරයක් බිහි විණි. ඔවුන්ගේ ලිංගික හැසිරිම්වල ඉතිහාසය පිළිබද ව වාර
්තාවක් ලබාගනු පිණිස කාන්තාවන්ගේ යෝනිය තුළට ඇතුළු කරනු ලබන මැජික් මුදුවක් ගැන කියවෙන ප්‍රංශ දාර්ශනික ඩිඩෙරෝගේ  Les Bijoux indiscrets (1747)  මෙම ප්‍රවණතාවේ කූටප්‍රාප්තිය සනිටුහන් කළේ ය.[40]මෙ සමයට අයත් අනෙකුත් ප්‍රංශ ශෘංගාර සාහිත්‍ය කෘති අතර  දර්ශනවාදයේ මෙන් ම ලිංගිකත්වයේ  ද අබිරහස් වෙත දැරියක් යොමුවන අයුරු කියැවෙන  Jean-Baptiste de Boyer, Marquis d'Argens ගේ Thérèse Philosophe(1748) [41] සහ සිය පියා විසින් ලිංගික අත්දැකීම් ලබාදුන් යොවුන් දැරියක් ගැන විප්ලවකාරී ප්‍රංශ දේශපාලනඥයකු වූ  Comte de Mirabeau විසින් ලියන ලද The Lifted Curtain or Laura's Education  මෙන් ම  1782 දී මුල්වරට පළවුණු Pierre Choderlos de Laclos ගේ Les Liaisons dangereuses (භයානක සබඳකම්)  වේ. 18වැනි සියවසේ අගභාගයේ දී මාකස් දි සාද් විසින් ලියැවුණු Justin, or the Misfortunes of Virtue සහ 120 Days of Sodom ස්වයං-පර පීඩා කාමුකත්වය නැමති තේමාව හඳුන්වා දුන් අතර ස්වපීඩා කාමුකත්වය සහ පරපීඩා කාමුකත්වය ඇසුරු කළ පසුකාලීන ශෘංගාරාත්මක ප්‍රබන්ධයන්ට ද ආභාෂය සැපයීය. පසුකාලීන ලේඛකයෙකු වු Sacher- Masoch මෙන් ම මාකස් දි සාද් ද තම කෘති
තුළ නිරූපිත ලිංගික චර්යාවන්ට සිය නාමය ලබාදුන්නෝ ය. 19වැනි සියවසIn the Victorian period, the quality of erotic fiction was much below that of the previous century—it was largely written by 'hacks'. Some works, however, borrowed from established literary models, such as Dickens. It also featured a curious form of social stratification. Even in the throes of orgasm, the social distinctions between master and servant (including form of address) were scrupulously observed. Significant elements of sado-masochism were present in some examples, perhaps reflecting the influence of the English public school, where flagellation was routinely used as a punishment.[42] These clandestine works were often anonymous or written under a pseudonym, and sometimes undated, thus definite information about them often proves elusive.English erotic novels from this period include The Lustful Turk (1828); The Romance of Lust (1873); The Convent School, or Early Experiences of A Young Flagellant (1
876) by Rosa Coote [pseud.]; The Mysteries of Verbena House, or, Miss Bellasis Birched for Thieving (1882) by Etonensis [pseud.], actually by George Augustus Sala and James Campbell Reddie; The Autobiography of a Flea (1887); Venus in India (1889) by 'Captain Charles Devereaux';[43][44][45] Flossie, a Venus of Fifteen: By one who knew this Charming Goddess and worshipped at her shrine (1897).[46] A novel called Beatrice, once marketed as another classic of Victorian erotica from the pen of the ubiquitous "Anon", now appears to be a very clever 20th-century pastiche of Victorian pornography. It first appeared in 1982 and was written by one Gordon Grimley, a sometime managing director of Penthouse International.[47]Clandestine erotic periodicals of this age include The Pearl, The Oyster and The Boudoir, collections of erotic tales, rhymes, songs and parodies published in London between 1879 and 1883.Coverpage of a catalogue of books published by Charles Carrington (Paris, 1906)The ce
ntre of the trade in such material in England at this period was Holywell Street, off the Strand, London. An important publisher of erotic material in the early 19th century was George Cannon (1789–1854), followed in mid-century by William Dugdale (1800–1868) and John Camden Hotten (1832–1873).[48]An important and entertaining conspectus and evaluation of 19th-century (pre-1885) and earlier underground erotica, from the author's own private archive, is provided by Victorian writer Henry Spencer Ashbee, using the pseudonym "Pisanus Fraxi", in his bibliographical trilogy Index Librorum Prohibitorum (1877), Centuria Librorum Absconditorum (1879) and Catena Librorum Tacendorum (1885). His plot summaries of the works he discusses in these privately printed volumes are themselves a contribution to the genre. Originally of very limited circulation, changing attitudes have led to his work now being widely available.[49][50]Notable European works of erotica at this time were Gamiani, or Two N
ights of Excess (1833) by Frenchman Alfred de Musset and Venus in Furs (1870) by the Austrian author Leopold von Sacher-Masoch.[51][52] The latter erotic novella brought the attention of the world to the phenomenon of masochism, named after the author.Towards the end of the 19th century, a more "cultured" form of erotica began to appear by such as the poet Algernon Charles Swinburne who pursued themes of paganism, lesbianism and sado-masochism in such works as Lesbia Brandon and in contributions to The Whippingham Papers (1888) edited by St George Stock, author of The Romance of Chastisement (1866). This was associated with the Decadent movement, in particular, with Aubrey Beardsley and the Yellow Book. But it was also to be found in France, amongst such writers as Pierre Louys, author of Les chansons de Bilitis (1894) (a celebration of lesbianism and sexual awakening).Pioneering works of male homosexual erotica from this time were The Sins of the Cities of the Plain (1881),[53] whic