Tweede Kamer
2000-12-06

Voorzitter! De inkomenspositie van mensen staat altijd hoog op de politieke agenda. Het inkomensbeleid, een integrale visie op de rol van de overheid met betrekking tot de inkomens van mensen, heeft de afgelopen jaren ons inziens onvoldoende aandacht gehad. In navolging van eerdere woordvoerders, Gerrit de Jong, Ank Bijleveld en anderen, wil ik het inkomensbeleid tot hoofdonderwerp van mijn bijdrage maken. Het inkomensbeleid van de overheid leidt tot hoge, onverwachte marginale druk en dus tot armoedevallen of met een ander woord inkomensvallen. Daarnaast biedt het onvoldoende tegemoetkoming in bepaalde kosten die mensen moeten maken. Dat is in het kort de analyse van een goedbedoeld, maar verkeerd uitpakkend inkomensbeleid. Op dit moment zijn er bijvoorbeeld 23 regelingen voor tegemoetkoming aan ouders in de kosten van kinderen. Het gaat om tegemoetkomingen in specifieke kosten en in algemene kosten. Alleen al de cumulatie van die regelingen veroorzaakt verschillende armoedevallen tot een inkomensniveau van ongeveer ƒ 70.000. Een ander voorbeeld. Bepaalde groepen bijstandsgerechtigden moeten 130% van het minimumloon verdienen om er volgens de armoedebalans uiteindelijk 2% op vooruit te gaan. De CDA-fractie vindt dit geen fatsoenlijk inkomensbeleid. Het is voor mensen onbegrijpelijk dat zij er bij promotie, loonsverhoging of bij het aanvaarden van werk in besteedbaar inkomen op achteruitgaan of niet op vooruitgaan. Het draagvlak voor solidariteit in het inkomensbeleid wordt hierdoor ondergraven. Na de behandeling van de belastingplannen is het tijd om het gehele inkomensbeleid eens onder de loep te nemen.