Sejm

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rok 2019, o którym mówimy, rozpoczął się od tragicznego wydarzenia, od zabójstwa prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. To zabójstwo było poprzedzone kilkoma setkami materiałów w telewizji publicznej tylko niekorzystnie przedstawiającymi tę postać. Nienawiść, szczucie doprowadziły do tragedii. Tak twierdzących dziennikarzy Telewizja Polska podała do sądu, ale chcę wszystkim państwu przypomnieć, że ten proces przegrała, i to jest już wyrok prawomocny. Chcę zapytać krajową radę, jak reagowała, co zrobiła, wiedząc o tym, co się w telewizji publicznej dzieje. Czego was to nauczyło? Nie sądzę, żeby czegokolwiek, bo raport OBWE, który dotyczy ostatniej kampanii, mówi o przypadkach retoryki nietolerancji o charakterze ksenofobicznym, homofobicznym i antysemickim. Raport Towarzystwa Dziennikarskiego mówi zaś, że w Polsce w ramach kampanii wyborczej telewizja publiczna używała kłamstwa, przeinaczenia, opuszczenia, manipulacji językowych, wizualnych, inwektyw, języka nienawiści (Dzwonek), podziałów na swoich i obcych, szczucia na mniejszości. Andrzej Duda miał tylko i wyłącznie dobre materiały, Rafał Trzaskowski miał materiały tylko i wyłącznie negatywne. Na skutki nie trzeba było czekać długo, bo dziennikarze Onetu po groźbach musieli już zawiesić nadawanie swojego programu, nie nadawali go na żywo, a do warszawskiej redakcji „Faktów. Magazynu Gospodarczego” ktoś wpadł, narysował swastykę, poniszczył sprzęt itd., bo po prostu redakcje pomylił. Do tego prowadzi szczucie, do tego prowadzi cyniczna, polityczna kalkulacja ludzi, którzy grają ludzkim życiem. Chcę zapytać Radę Mediów Narodowych i Krajową Radę Radiofonii i Telewizji: Kto za to odpowie? Dziękuję.