Sejm

mają po czterdzieści kilka tysięcy studentów. Najlepsze uczelnie świata mają zazwyczaj nie więcej niż 20 tysięcy. Akurat przez przypadek spojrzałem na pana senatora Rockiego. Powiem, że przykładem patologii – nie waham się użyć tego słowa – związanych z poprzednim sposobem finansowania było to, co działo się na uczelniach ekonomicznych, które były najbardziej masowe. W związku z tym niestety poziom kształcenia uległ tam największej dewastacji, ale z jednym chlubnym wyjątkiem. Tym chlubnym wyjątkiem była Szkoła Główna Handlowa, która od początku trzymała się zasady, że ma kształcić elitarnie, w związku z czym w poprzednim systemie finansowym traciła na tym finansowo. Dzisiaj tego typu elitarne uczelnie – czy to SGH, czy to np. jezuickie Ignatianum w Krakowie – zyskują. Zaobserwowaliśmy, że po wejściu w życie w 2017 r. algorytmu w ubiegłorocznej rekrutacji po raz pierwszy od wielu lat wzrósł nabór na wielu akademickich uczelniach regionalnych, np. na Politechnice Koszalińskiej. Z czego to wynika? Z tego, że sąsiednie duże uczelnie przestały za wszelką ceną wysysać studentów z tych mniejszych ośrodków.