Tweede Kamer
2000-04-11

Dat levert al met al het beeld op zoals wij dat nu kennen: een uitstekende organisatie om veel lege stoelen te vervoeren, de hoop dat er onderweg een aantal daarvan wordt bezet, hetgeen soms ook wel redelijk lukt, en – ik citeer nu Den Besten in zijn beginperiode als spoorwegman "als wij niet hoefden te stoppen, dan zouden wij minder problemen hebben". Ja, dat is allemaal waar, maar dat leidt er wel toe dat uiteindelijk het kind van de rekening is aan de ene kant de reiziger – en daar doen wij het toch allemaal voor – en aan de andere kant de belastingbetaler waarmee wij in dit huis toch een bijzondere relatie hebben. Wij moeten dus iets doen! Even terugkomend op de interruptie over wiens rug dat nu allemaal gaat! Het personeel is er naar mijn smaak voor de reiziger en de reizigers zijn er niet voor het personeel. Als wij dat nu met alle begrip voor personeel e.d. kunnen vaststellen, dan zal de toonhoogte wel iets anders worden.