Sejm

Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! „Ponieważ żyli prawem wilka/ historia o nich głucho milczy”, „nie opłakała ich Elektra/ nie pogrzebała Antygona/ i będą tak przez całą wieczność/ w głębokim śniegu wiecznie konać”. W ten sposób o dramacie żołnierzy wyklętych w wierszu „Wilki” pisał Zbigniew Herbert. W Polsce już wolnej dosyć długo trwa spowodowanie, by historia przestała w pełni pisać o tym, co Herbert określił jako głuche milczenie. Żołnierze wyklęci nie porzucili nie tylko swojej miłości do ojczyzny, kiedy zakończyła się II wojna światowa, ale nie porzucili także broni. Nie porzucili z tego powodu, że m.in. mieli świadomość tego, że jeśli to zrobią, mogą zostać zamordowani. Tak w istocie się działo. To właśnie robili komuniści w areszcie śledczym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie - strzałem w tył głowy. Dziś, po dziesiątkach lat, udało się nawet znaleźć ślady po kulach na murach więzienia.