Tweede Kamer
1995-05-10

Mijnheer de voorzitter! Het aan de orde zijnde wetsvoorstel heeft een plechtanker: het belang van een voortvarende en zekere executie van straffen. Daarbij past dat de opschortende werking van een verzoekschrift tot gratie beperkt wordt tot de gevallen waarin daaraan een duidelijke functie toekomt. Uitstel van executie dient geen automatisme te zijn, zeker indien de veroordeelde zichzelf aan de executie van een vrijheidsstraf heeft onttrokken en in gevallen waarin de aaneengesloten executie van korte vrijheidsstraffen moet worden verzekerd. De fractie van de VVD is het met die uitgangspunten eens. Volgens het oorspronkelijke wetsvoorstel 23690, nr. 2, kon de veroordeelde in ieder geval rekenen op opschorting van de vrijheidsstraf hangende het gratieverzoek voor vrijheidsstraffen van zes maanden of minder. Ook gold dat in gevallen waarin een jaar was verstreken het verzoekschrift tot gratie een opschortende werking zou hebben. In het gewijzigde wetsvoorstel is de eerste conditie gehandhaafd. Volgens de memorie van toelichting houdt de termijn van zes maanden direct verband met de behandelingsduur van het gratieverzoek.