Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wobec śmierci czasami najlepiej zachować milczenie. Wydaje mi się, że byłoby dobrze – była to jedna z możliwości – gdybyśmy projekt uchwały upamiętniającej pana prezydenta Adamowicza przyjęli jednomyślnie w milczeniu. No ale tak się niestety nie stało. Mamy otwartą przestrzeń do refleksji i dyskusji. Jeśli idzie o same teksty tych projektów uchwał… Może nie jestem człowiekiem bardzo wrażliwym, ale z mojego punktu widzenia te teksty co do istoty się właściwie aż tak bardzo nie różnią. Fakt, że podejmiemy taką uchwałę, sam w sobie jest oddaniem hołdu, potępieniem tego czynu. Prawda? A więc sprzeczamy się moim zdaniem niepotrzebnie i mimo wszystko o sprawy co najwyżej drugorzędne. Sam fakt, że Senat nad tym się pochylił, jest tutaj najważniejszy. Skoro dyskutujemy, to, jeśli państwo pozwolą, chciałbym kilka minut poświęcić na refleksję, do której zresztą namawiał tutaj pan marszałek Borusewicz.