Sejm

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Lektura procedowanego w bieżącym punkcie obrad projektu ustawy któryś to już raz zaświadcza o doniosłym znaczeniu prawodawstwa unijnego. Gdyby bowiem nie stosowana dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady, do zmiany często nieprzystających do rzeczywistości przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji zapewne by nie doszło. Po raz kolejny jednak nasz rząd zalicza terminową obsuwę, gdyż zgodnie z postanowieniami dyrektywy nowelizacja czterech aktów prawnych powinna nastąpić do dnia 27 grudnia 2016 r. i choć idea wprowadzenia przepisów jest absolutnie bezsporna, to sposób ich formułowania nakazuje zadać kilka pytań. Jakie przesłanki polityczne lub merytoryczne zadecydowały o rozszerzeniu zakresu domniemania zaistnienia szkody poza ten wymagany przez dyrektywę? Dlaczego w odniesieniu do tej samej czynności projektodawca w art. 19 ust. 3 posługuje się terminem „opinia” - już kończę, pani marszałek - zaś w art. 21 ust. 2 terminem „stanowisko”? Jaka w tym wypadku jest różnica pomiędzy opinią a stanowiskiem? Dlaczego projektodawca w sposób jednoznaczny i klarowny nie określił kwestii retroaktywności ustawy? W szczególności mam na myśli zmianę w art. 442 § 1 Kodeksu cywilnego oraz art. 34 i po części art. 35 projektu. Dziękuję bardzo.