Sejm

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Solidarność międzyludzka i międzypokoleniowa jest fundamentem istnienia państwowości, a system ubezpieczeń społecznych jest jedną z kluczowych zdobyczy cywilizacyjnych. Państwo jest, było i zawsze będzie jedynym i ostatecznym gwarantem emerytur. To nie jest deklaracja ideowa, to fakt. Nawet po wojnie, w doszczętnie zrujnowanym kraju, emerytury były wypłacane i nie pochodziły z pieniędzy uzbieranych przed wojną ani od prywatnych banków, tylko z bieżących składek osób, które płaciły podatki. Nie miejmy wątpliwości, w przypadku jakiejkolwiek katastrofy czy kryzysu ekonomicznego lub społecznego to nie banki będą ratowały obywateli i zapewniały środki do życia najstarszym, tylko jak zawsze zajmie się tym państwo. Ponad 20 lat temu pod naciskiem i pod dyktando międzynarodowych instytucji finansowych Polska, wraz z 29 innymi krajami, odeszła od zasady solidarności. Dziś większość tych krajów wycofała się z tej reformy. Powody są proste, cała operacja od początku opierała się na szeregu cynicznych kłamstw, a jej skutki wszędzie były katastrofalne. Twierdzono, że prywatyzacja jest niezbędna, bo emerytury z ZUS będą niskie i niepewne, tymczasem to OFE nie gwarantowały wysokości opłat.