Tweede Kamer
2008-10-29

Ik heb van de uitvoeringspraktijk echt een ander beeld. De gemeenteambtenaar zit er niet voor spek en bonen. Hij wil met een assessment of een ander onderzoek objectief vaststellen wat iemand kan. Toegegeven, het volgende voorbeeld is bizar, maar ik geef het toch maar. Iemand heeft bijvoorbeeld heel hoge verwachtingen van zichzelf en zegt: ik wil piloot worden. Dan zegt de gemeenteambtenaar: sorry, dat is niet haalbaar en ligt niet voor de hand. De gemeenteambtenaar moet dan een tegenaanbod kunnen doen, en dat doet hij ook; ik heb zelf vaak achter de loketten gezeten. De ambtenaar zegt dan bijvoorbeeld: het lijkt mij handig dat u iets in de kinderopvang gaat doen, want dat lijkt mij wel iets voor u. Of hij legt optie twee voor, of optie drie of optie vier. Zo ontstaat een gesprek over een realistisch beeld van wat iemand kan. Als die persoon uiteindelijk zegt: ik wil eigenlijk liever niet die scholingskant op, dan blijven er weinig andere mogelijkheden over, want dan komt het neer op werken. Als die persoon de aangedragen opties voor werk niet wil aanvaarden, dan gelden sanctie-intrumenten zoals die in de WWB zijn vastgelegd.