Tweede Kamer
2005-03-10

De uitkering van de vervangingsuitgaven en de wachtgelduitgaven dient immers proportioneel en zorgvuldig te zijn. De randvoorwaarden zijn een adequate prikkeling van scholen tot bekwaam beleid en voldoende financiële draagkracht. In de nu voorgestelde systematiek, normatief verevenen, wordt voldaan aan het uitgangspunt dat scholen geprikkeld moeten worden. De financiële risico's voor scholen moeten redelijk en acceptabel zijn. Verder wordt er een noodfonds ingericht. Voordat men aanspraak kan maken op een uitkering door het noodfonds zal natuurlijk altijd al een traject zijn afgelopen. In ultieme situaties is dit fonds echter wel beschikbaar. Wanneer kan dit noodfonds precies worden aangesproken en hoe snel en slagvaardig zal het fonds op aanvragen reageren? Met andere woorden: hoe slecht moet het een school gaan om in aanmerking te komen voor een uitkering uit het noodfonds? Mijn fractie stelt vast dat het wetsvoorstel vanuit het oogpunt van decentralisatie voor sommige scholen en clusters van scholen een stap terug is. Zelfstandig wachtgeldbeleid was, zij het onder stringente voorwaarden, immers mogelijk, maar na aanvaarding van het voorliggende wetsvoorstel is dergelijk beleid niet langer mogelijk.