Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Omawiany projekt ustawy dotyczy pomocy publicznej dla sektora stoczniowego, zawiera w sobie kilka nowych instrumentów wsparcia. Rząd bierze odpowiedzialność za ich zgodność z prawem unijnym. W przypadku pomocy publicznej o charakterze sektorowym naturalnie rodzą się pytania o jej zasadność, szczególnie że rzecz dotyczy przemysłu, który w ostatnich latach dynamicznie odrodził się na normalnych zasadach. Budowane statki to w większości bardzo zaawansowane technologicznie jednostki. Pojawiają się też pytania szczegółowe dotyczące skutków proponowanych rozwiązań. Przykładowo, czy podatek od wartości sprzedanej będzie bardziej mobilizował do inwestowania niż dotychczasowy CIT? Dlaczego koszty zmiany mają ponosić samorządy, które otrzymują część podatku CIT od firm działających na ich terenie? Najwięcej jednak kontrowersji i emocji budzi kontekst, w jakim promowane są nowe regulacje. Uprawiane jest przez projektodawców świadome i uporczywe fałszowanie prawdy o transformacji przemysłu stoczniowego i jego aktualnym stanie. Działo się tak m.in. w Sejmie w trakcie spektaklu zwanego audytem. Kłamstwo ma krótkie nogi, spisane są czyny i rozmowy. Doskonale pamiętam kadencję 2005–2007, w której wielokrotnie przypominałem ministrom nadzorującym stocznie o pilnej konieczności osiągnięcia konsensusu z Komisją Europejską.