Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Niemal w każdym zawodzie medycznym mamy braki kadrowe. Rośnie średni wiek lekarzy i pielęgniarek, zbliżając się nieubłaganie do wieku emerytalnego. Ludzie, którzy ukończyli studia medyczne, często nawet nie podejmują pracy w Polsce. Mamy znaczną konkurencję o kadry ze strony systemu prywatnego. Wszystko to ma bardzo proste tło. Płace w polskich placówkach ochrony zdrowia sprawiają, że personel chce odchodzić z zawodu, pracować w placówkach prywatnych albo po prostu w placówkach w Niemczech, w Szwecji czy w Republice Czeskiej. Wyboru nie ma. Praca w publicznej ochronie zdrowia powinna dzięki naszym politycznym decyzjom stać się na tyle atrakcyjna, aby powstrzymać odpływ personelu, ale też spowodować, aby młode osoby wybierające studia i swoją drogę zawodową powiedziały z czystym sumieniem: chcę pracować w publicznym szpitalu jako pielęgniarka, chcę być tam diagnostką laboratoryjną, chcę zostać ratownikiem, chcę być sanitariuszem czy opiekunem medycznym. Przejdźmy do problemu z ustawą. Warto zdać sobie sprawę, że szósta grupa w tabeli, czyli pracownicy i pracownice wykonujące zawody medyczne wymagające licencjatu oraz pielęgniarki ze średnim wykształceniem, to duża część medyków w ogóle.