Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pozwólcie państwo, że pozostanę w konwencji figur retorycznych, które dzisiaj tak pięknie tutaj zaprezentował poseł wnioskodawca. Nawiążę do tego, o co prosiła pani poseł Agnieszka Pomaska. Wyobrażam sobie, że dzisiaj o 19.30 w „Wiadomościach” zobaczymy Polaka siedzącego wygodnie w fotelu w nastroju euforycznym, a jednocześnie jest mocno wzruszony - wzruszony, że tak bardzo dbacie państwo o bezpieczeństwo, a euforyczny, bo ma informację, że za jedną oponę będzie jeździł po drodze równej jak stół, do tego wszystkiego będzie miał całkiem zdrowy układ zawieszenia i jeszcze ta droga zostanie wybudowana za połowę ceny. To jest naprawdę szalenie wzruszające i poruszające. Zabrakło mi, panie pośle, w pana przemówieniu na koniec tego pytania ze słusznie minionej epoki: Pomożecie? Nie pomożemy, panie pośle, zresztą cieszę się, że jest ktoś taki jak pan poseł Rzepecki. Pytanie, ale już bez żadnych eufemizmów, panie pośle. Czy to, co dzisiaj... Czy to jest podatek?