Tweede Kamer
2012-03-06

Daarom ben ik nieuwsgierig naar een stuk wetenschappelijke zelfreflectie in die sector, naar reflectie op het wetenschappelijke nut en de maatschappelijke noodzaak van die ontzettend fijnmazige diagnostiek. Tegelijkertijd vraag ik mij af waar dat beetje vreemde jongetje is gebleven dat wij in de klas hadden, dat wij in iedere klas hadden, of het verlegen teruggetrokken meisje, maar dan zonder labeltje, zonder etiket. Dat waren kinderen met wie het uiteindelijk heel goed kon gaan zonder dat zij uitgebreid werden gediagnosticeerd, gelabeld of geëtiketteerd, zonder handelingsplan. Er is nog een oorzaak die ik wil markeren. Natuurlijk stelt de samenleving hogere eisen aan kinderen. Ook de ouders stellen hogere eisen aan hun kinderen, maar vooral aan zichzelf, aan hun eigen opvoedingscompetenties. Daar doemt de gerechtvaardigde vraag op, die ik niet ga beantwoorden, of de psychologie en de orthopedagogie aan al die eisen tegemoet moeten komen, zoals nu gebeurt.