Sejm

Szanowny Panie Marszałku! Drodzy Senatorowie! Każdy, kto żył lub miał rodzinę na Kresach przed II wojną światową, wie, że lipiec to dla nas czas bardzo bolesnych wspomnień i pamięci o wszystkich naszych rodakach pomordowanych przez nacjonalistów ukraińskich. Stoję przed państwem i jestem wzruszony, ale też i wdzięczny, że i my w Senacie chcemy upamiętnić te dramatyczne i tragiczne wydarzenia, które miały miejsce 73 lata temu. Co więcej, jestem przekonany, że to jest nasz obowiązek. To również dla mnie osobiście bardzo ważne, bo moja rodzina żyła na tych terenach od wieków. Ale to także moja tragedia, bo większość mojej rodziny została wymordowana przez nacjonalistów ukraińskich. A mordowali ich za to, że moja rodzina mówiła po polsku, mordowali ich za to, że byli budowniczymi kościoła polskiego, mordowali ich za to, że mówili, że tam zawsze będzie Polska. A dlaczego mordowali dzieci? Do dnia dzisiejszego nie znajduję odpowiedzi. I u mnie w domu, w naszej rodzinie ojciec zawsze od dziecka mi powtarzał: tego nigdy nie wolno zapomnieć.