Sejm

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Obecnie wskaźnik zatrudnienia więźniów w Polsce jest jednym z najniższych w Europie. Taki stan rzeczy nie może być utrzymywany, gdyż powoduje negatywne konsekwencje dla całego systemu penitencjarnego, a przede wszystkim zwiększa dolegliwość odbywania kary przez więźniów. Pobyt w więzieniu wyłącza wielu skazanych na jakiś czas z funkcjonowania na rynku pracy. Izolacja i monotonia związane z pobytem w więzieniu są dla wielu trudne do zniesienia, w związku z tym więźniowie chętnie podejmują zatrudnienie. Angażowanie skazanych do pracy to dobra metoda resocjalizacji i droga powrotu do normalnego i odpowiedzialnego funkcjonowania w społeczeństwie. Ci z osadzonych, którzy dadzą się poznać jako solidni pracownicy, będą mieli większe szanse na znalezienie zatrudnienia po opuszczeniu zakładu karnego. Obecne wadliwe regulacje dają więźniom wąskie możliwości zatrudnienia, a co za tym idzie, utrzymanie osób skazanych spada na państwo. Utrzymanie więźnia, najczęściej osoby zdrowej, kosztuje podatników ok. 3 tys. miesięcznie. Zwracam jednak uwagę, że konieczne jest, aby rozporządzenia do ustawy zawierały zapisy, które dadzą osadzonym możliwość regulacji bieżących lub zaległych zobowiązań. Przecież wraz z karą pozbawienia wolności orzeka się również nawiązki, odszkodowania, kary o charakterze pieniężnym. Ponadto istotnym problemem są zobowiązania alimentacyjne. Nie może być zatem tak, że człowiek, idąc do więzienia, zostaje wyłączony z obrotu cywilnego. Każdy obywatel powinien - w miarę swoich możliwości - zarabiać na siebie i na swoją rodzinę, a my, stanowiąc przepisy dotyczące osadzonych, musimy o tym pamiętać. Klub Kukiz’15 popiera i będzie popierać wszelkie inicjatywy poszerzające możliwości pracy dla więźniów. Dziękuję.