Sejm

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Tak, to swoisty paradoks, że debatujemy o 3 maja, jego uczczeniu, w dobie łamania naszej współczesnej konstytucji. W PRL 3 maja był świętem zakazanym. Obchodzoną jeszcze w roku 1946 wielotysięczną manifestację w Krakowie brutalnie rozpędzono. Święto 3 maja stopniowo wygaszano, by znieść je w 1951 r. Symboliczne 3 maja 1952 r. rozpoczęła nadawanie w Monachium rozgłośnia polska Radia Wolna Europa. Pod koniec lat 70. do tradycji obchodów 3 maja powróciło środowisko opozycji demokratycznej. W roku 1980 manifestacja w Gdańsku zgromadziła już kilka tysięcy osób, po której to mówców Dariusza Kobzdeja z Ruchu Młodej Polski i Tadeusza Szczudłowskiego z Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela aresztowano na 3 miesiące. Po powstaniu „Solidarności” w roku 1980 można mówić o renesansie 3 maja. W stanie wojennym w latach 80. wiele razy demonstrowano właśnie z okazji 3 maja. Już kończę, pani marszałek. Długo by jeszcze o tym mówić, w każdym razie 3 maja stał się w PRL-u wyrazem sprzeciwu wobec władzy, przejawem obywatelskości i wolności. Rodzi się następujące pytanie: Czy państwo, np. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, obecnie i sportu, podejmie działania, żeby przypomnieć nie tylko o samej Konstytucji 3 maja, ale i o roli obchodów święta 3 maja w odzyskiwaniu wolności przez Polaków? Dziękuję uprzejmie.