Tweede Kamer
1994-12-21

Ik kan de filosofie van de minister volgen en ik kan ook meegaan in de uitspraak dat het hoger onderwijs toegankelijk moet zijn. Daarbij denken wij vooral aan mensen uit de lagere-inkomensgroepen. U hanteert ook het begrip middeninkomen. Wij kunnen vechten over wat daartoe nu precies behoort. Dat wil ik hier niet doen. U geeft ook aan dat de studenten in zichzelf kunnen investeren en wel door te lenen. Waarom trekken wij bij dat investeren in de eigen toekomst een grens op grond van het inkomen van de ouders? U zegt dat kinderen van ouders die ƒ 70.000 of ƒ 80.000 aan inkomen hebben in zichzelf kunnen investeren en dat kinderen van ouders die daar qua inkomen onder zitten dat niet kunnen. Ik zie daar geen enkele logica in. Ik vind de leenfaciliteit uitstekend. Ik ben daar voor, want het is een grote verbetering met de tijd van 30 jaar geleden. Ik zie echter niet in dat kinderen van ouders uit de lagere-inkomensgroepen die qua intelligentie de mogelijkheid hebben om naar een hogere beroepsopleiding of een universiteit te gaan, op grond van het inkomen van hun ouders niet in zichzelf zouden kunnen investeren. De ene groep hoeft dus niet zoveel bij te lenen en de andere groep wel.