Tweede Kamer
1997-04-09

Het is begrijpelijk dat een minimumdetentietijd nodig is om voor programma's in aanmerking te komen, maar het prisoner's dilemma doet zich dan gevoelen. Enerzijds wordt het aanbieden van programma's beperkt tot gedetineerden die de grootste kans op succes lijken te hebben. Anderzijds weten wij dat grote aantallen gedetineerden daarmee waarschijnlijk verstoken blijven van programma's die de kans op een goede herstart in de samenleving kunnen vergroten. Die zorg geldt met name de drugsverslaafden en de psychisch gestoorden, die respectievelijk 50% en 10% van het gedetineerdenbestand vormen. De penitentiaire inrichting is voor hen vaak een eindstation dat onvoldoende geëquipeerd is om hun de zorg te bieden die zij nodig hebben. Verder heeft het penitentiaire personeel over het algemeen niet voldoende kennis en kunde in huis. Tussen de regels door valt uit de nota naar aanleiding van het verslag op te maken dat de minister eigenlijk zou willen dat meer gedaan werd, maar dat zij tegen de grenzen van haar mogelijkheden aanloopt. Inmiddels beschikken wij over het rapport van de werkgroep "Forensische zorg, het gevangeniswezen en de geestelijke gezondheidszorg".