Tweede Kamer
1995-02-08

Dat amendement heeft betrekking op een heel oude discussie, die is geïnspireerd door de onvrede van velen met de situatie waarbij, na inbeslagneming van een vermoedelijk van diefstal afkomstig voorwerp, voor belanghebbende lange tijd onzekerheid kan bestaan over de teruggave daarvan, ook als de toedracht van het misdrijf zonneklaar is. Om dat uit te beelden: zelfs iemand die een ander op zijn net gestolen fiets ziet rijden en wordt toegeroepen "kijk eens, die heb ik lekker gejat" zou in de problemen kunnen komen bij het terugkrijgen daarvan, in die zin dat hij niet anders zal kunnen doen dan, als hij daar al achteraan kan rennen, de betrokkene met de fiets aan de politie over te leveren en te wachten op de onherroepelijke rechterlijke uitspraak waarbij hem die fiets wordt teruggegeven, indien degene die wordt aangehouden tenminste geen afstand doet van het voorwerp. Dat is uiteraard een uiterst frustrerende gang van zaken. Inmiddels is er natuurlijk meer aandacht gekomen voor het positie van het slachtoffer in het strafproces.