Tweede Kamer
1997-12-03

Het is goed dat het subsidiariteitsbeginsel, zoals verwoord in het verdrag inzake de rechten van het kind, nadrukkelijk hierin is opgenomen. Het land van herkomst heeft de verantwoordelijkheid voor de uitvoering, terwijl de vergunninghouder de controleplicht hierop heeft. Kan de staatssecretaris nog eens ingaan op de praktische handhaving daarvan, aangezien dit niet zo eenvoudig lijkt. Daarnaast blijft van belang dat Nederland die landen steunt, ook financieel, opdat kinderen in hun eigen land zo goed mogelijk kunnen worden opgevangen. Wat doet Nederland overigens aan andere vormen van bemiddeling, waarbij zorgvuldigheid min of meer ontbreekt en die grote risico's met zich brengen? Wat doet Nederland om dat tegen te gaan? Ik doel op adoptieaanbiedingen via Internet en de twijfelachtige rol – zo vind ik althans – van advocaten in de Verenigde Staten, die adoptie op bestelling verzorgen voor hoge bedragen. Kunnen wij deze praktijk tegengaan, ook als die landen het verdrag hebben bekrachtigd en dáár de adoptie is uitgesproken? En hoe zit het als landen het niet hebben bekrachtigd: ligt het dan anders?