Tweede Kamer
1996-04-10

Kijkend naar de wetsgeschiedenis van de Organisatiewet sociale verzekering heeft het geven van een aanwijzing, zoals door de heer Rosenmöller werd aangegeven, betrekking op de maatregelen die het college treft ten opzichte van degenen die onder toezicht gesteld zijn. Daar richt zich de aanwijzingsbevoegdheid van de verantwoordelijke staatssecretaris op. Het gaat niet met zoveel woorden om zaken die te maken hebben met het beheer van wat een zelfstandig bestuursorgaan in huis heeft. Dus die aanwijzingsbevoegdheid vertalen in die richting dat je je als bewindspersoon bemoeit met een ontslagkwestie die speelt tussen het bestuur en de directie van een zelfstandig bestuursorgaan, is echt iets anders dan wat de wetgever heeft bedoeld. Ik moet de heer Rosenmöller wel toegeven dat je met heel veel gekronkel en geïnterpreteer ook tot de conclusie kunt komen dat, als puntje bij paaltje komt, de wetgever daar niets over zegt. De wetsgeschiedenis doet dit echter wel. Om heel veel redenen doen wij er goed aan om ons daaraan te houden. Er is gesproken over het al dan niet op non-actief stellen.