Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 6 marca 1942 r. w Zgierzu, który był wtedy częścią tzw. Kraju Warty, gestapo przeszukiwało mieszkanie Józefa Mierzyńskiego. Ten były pancerniak działał w konspiracyjnej polskiej sile zbrojnej. Podczas przeszukania jego mieszkania Mierzyński zastrzelił dwóch gestapowców i uciekł z niewoli. To wyzwoliło w nazistowskim okupancie ogromny terror. Aresztowano setki osób. Rozpoczęły się brutalne, krwawe przesłuchania. Ale to nie był koniec. Niemiecki okupant, a konkretnie Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy, wydał rozkaz rozstrzelania 100 Polaków - 50 za każdego zabitego gestapowca. Z aresztowanych osób wybrano 100, w większości patriotów związanych z polską konspiracją - 96 mężczyzn i 4 kobiety. Zostali w piątkowy ranek 20 marca 1942 r. przewiezieni na Plac Stodół w Zgierzu. Na placu było już ok. 6 tys. Polaków ze Zgierza i okolicznych miejscowości siłą spędzonych na miejsce zdarzenia, które okryło hańbą wojsko niemieckie, a które miało zastraszyć ludność cywilną i podziemie walczące z nazistowskim okupantem. Więźniów powiązano, z tłumu wybrano 100 osób, które miały być dodatkowo rozstrzelane w przypadku jakiegokolwiek oporu w trakcie przeprowadzenia egzekucji polskich patriotów. 30-osobowy pluton egzekucyjny ustawił się na zgierskim placu.