Tweede Kamer
2001-02-22

In gevolge artikel 341 Wetboek van Strafvordering kan de rechter niet uitsluitend het bewijs baseren op de enkele opgave van een verdachte. Het Statuut biedt in dit verband onvoldoende helderheid. Hoe moet worden gekeken naar het onschuldvermoeden in geval de verdachte schuld heeft gepleit? Moet de rechter dan toch ambtshalve controleren of het bewijs voldoende is? Heeft het Statuut ook effecten op de Nederlandse regelgeving? Zal artikel 341 Wetboek van Strafvordering worden gewijzigd? Ik wil ook nog enige woorden wijden aan de mogelijkheid voor verstekvonnissen, voor die gevallen waarin de verdachte onvindbaar is of weigert te komen. De gang van zaken bij het Joegoslaviëtribunaal geldt daarvoor als voorbeeld. Het kost toch heel wat inspanning om de verdachte in Den Haag te krijgen. Nu is mij bekend dat in common law-landen een verstekprocedure in misdrijfzaken niet mogelijk is. In civil law-landen, waar wij toe behoren, is het daarentegen geen enkel probleem. Het Statuut volgt de common law-benadering. Daarvan uitgaande bestaat de overtuiging dat verstekprocedures niet in overeenstemming zijn met "due process", de proceswaarborgen.