Sejm

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Moje dzisiejsze oświadczenie jest poświęcone człowiekowi, dla którego zasług Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił rok 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. Gdy się urodził 1 lutego 1918 r., w rodzinie chłopskiej Szymona i Marii Tokarczuków panowała radość. Urodził się jako czwarty syn w rodzinie, ale trzej poprzedni synowie zmarli w dzieciństwie. Rodzice złożyli więc śluby: jeżeli Ignacy przeżyje, w podzięce ufundują figurkę Matki Bożej. Wystawili ją w 1928 r., gdy chłopiec skończył 10 lat. Rzecz miała miejsce w Łubiankach Wyższych nieopodal Zbaraża na Kresach II Rzeczypospolitej. Ignacy Tokarczuk był rówieśnikiem II Rzeczypospolitej. Razem z nią rósł jako chłopiec z rodziny średniozamożnego gospodarza. Wcześnie przyszło rozpoznanie powołania do służby Panu Bogu. W 1937 r. wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie, zostając jednocześnie studentem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jana Kazimierza. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze lwowskiej 21 czerwca 1942 r. z rąk ks. bp. Eugeniusza Baziaka. Podobnie jak większość Polaków na Kresach Południowo-Wschodnich ks. Ignacy Tokarczuk doświadczał wielu totalitaryzmów XX wieku. Ocalał, chociaż musiał ukrywać się przed Armią Czerwoną.