Tweede Kamer
2004-02-11

De wettelijke licentie heeft in de praktijk alleen betrekking op radio- en televisieprogramma's die in Nederland te beluisteren en te zien zijn. Als dit ruimer wordt geformuleerd, is dat in strijd met de richtlijn, die zegt dat het openbaarmakingsrecht en het beschikbaarheidstellingsrecht exclusieve rechten zijn. Bij internet gaat het per definitie om het altijd wereldwijd openbaar maken. Bij verspreiding ligt het initiatief, om van programma's kennis te nemen, bij het publiek en niet bij de bron. In dit verband kunnen wij nog een eindeloze discussie voeren over de definities van "omroep" en van "openbaar maken". Deze kwestie wordt in de Mediawet geregeld. Het publiek kan bij internet uiteraard ook in het buitenland zitten. In de stukken heb ik al gesteld dat de AMvB inzake de wettelijke licentie alleen mag worden gebruikt als hij verenigbaar is met de op ons rustende communautaire verplichting. Daarbij moet zeker worden bezien of daarvoor in de richtlijn binnen het concrete voorliggende feitencomplex ruimte wordt geboden. Ik meen dat dit bij internet niet het geval is.