Sejm

Projekt tej uchwały jest rzeczywiście owocem pewnego kompromisu, wewnętrznej debaty w Senacie i, jak każdy kompromis, nie jest to kompromis doskonały, ma swoje lepsze i gorsze strony. Od początku podkreślaliśmy, że najsłabszym fragmentem, najsłabszym elementem tej debaty jest jakieś takie bardzo szczególne, bardzo szczegółowe wezwanie do konkretnych działań pana prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i rządu Rzeczypospolitej Polskiej. Uważam, że Senat nie powinien w tak szczegółowy, bardzo konkretny sposób zwracać się do tych organów państwa, które zgodnie z konstytucją prowadzą politykę zagraniczną, a więc do rządu i do pana prezydenta, bo trzeba uszanować pewne prerogatywy, trzeba dać tutaj niejako pierwszeństwo tym, którzy zgodnie z konstytucją za politykę zagraniczną szczególnie odpowiadają. Powinniśmy toczyć rozmowy na wysokim szczeblu, np. na szczeblu marszałków Senatu i Sejmu, prezydenta, premiera, ministra spraw zagranicznych. Takie kuluarowe rozmowy, rozmowy o charakterze poufnym, na pewno są w tej sytuacji potrzebne. Ale na zewnątrz, na arenie międzynarodowej, potrzebny jest jednobrzmiący, jednolity, spójny głos Rzeczypospolitej Polskiej. Dajmy więc jeszcze szansę tym, którzy za politykę zagraniczną odpowiadają.