Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Żyjemy w czasach wyjątkowych. Od roku miliony polskich uczniów uczą się w domach. Można by zapytać, co rząd zrobił dla setek tysięcy dzieci, które nie mają w domu laptopa albo mają jeden komputer na troje czy czworo, albo gdy jakość łącza internetowego uniemożliwia połączenie. Tego nie dotyczy przedłożony projekt, skupia się na wąskiej grupie uczniów pobierających edukację domową. Edukacja domowa może dawać możliwości realizacji ciekawych eksperymentalnych projektów edukacyjnych. Takie rozwijają się w Polsce i powinny być chronione przez państwo. Z drugiej strony w wielu państwach edukacja domowa jest przykrywką dla działalności różnej maści fanatyków religijnych, którzy chcą izolować własne dzieci od nowoczesnego społeczeństwa. Można odnieść wrażenie, że pan minister Czarnek i jego ekipa ma dużo zrozumienia dla tego typu środowisk. Postawmy sprawę jasno: nauczanie domowe winno być wyjątkiem zarezerwowanym dla sytuacji, gdy staje się konieczne, a nie powinno być promowane jako równorzędna alternatywa dla nauczania szkolnego. Proces socjalizacji i kształcenia umiejętności społecznych, współpracy w grupie jest na etapie edukacji szkolnej równie ważny - jeśli nie ważniejszy - co proces czysto dydaktyczny.