Tweede Kamer
2007-03-21

Ik was niet badinerend tegenover de mensen die scheiden, ik vroeg mij alleen af of wetgeving wel het juiste middel is om problemen in de praktijk van omgangsregelingen te voorkomen. Daar zet ik vraagtekens bij. Volgens mij heeft mevrouw De Pater maar naar de helft van mijn verhaal geluisterd, want ik heb twee situaties geschetst: de vredige situatie waarin het naar mijn idee overbodig is en de vechtscheiding, de situatie van ruzie, de situatie waarin kinderen de dupe zijn. Ook dan vraag ik mij af wat de toevoeging van een ouderschapsplan betekent, want ouders die ruzie hebben, komen altijd bij de rechter uit. De rechter moet dan de modaliteiten van omgang bepalen. Ik geloof niet dat een ouderschapsplan daar een waardevolle toevoeging aan kan leveren. Sterker nog, ik heb zelfs de vraag gesteld of het feit dat ouders voorafgaand aan het oordeel van de rechter een ouderschapsplan moeten opstellen, hen ertoe dwingt om langer met elkaar ruzie te maken. Als zij eenmaal ruzie hebben, kunnen wij hen daar niet vanaf helpen, hoe graag wij dat ook zouden willen. Dit zou kunnen betekenen dat kinderen dan noodgedwongen in een ruzieachtige sfeer verblijven omdat het ouderschapsplan ouders dwingt om langer met elkaar om tafel te zitten. Dit lijkt mij niet in het belang van de kinderen.