Sejm

Szanowny Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Łączenie pracy zawodowej i pracy w domu, bo to jest bardzo ciężka praca, jest trudne. Wiem, sama mam troje dzieci i po zasiłkach wychowawczym i macierzyńskim pracowałam, chociaż nie zawsze na pełnym etacie. Frustracja takich rodziców będzie się zwiększała. Ale co z tymi mamami i ojcami, którzy naprawdę nie mogą pracować, mają pod opieką dzieci z głęboką niepełnosprawnością, poświęcają tym dzieciom całe życie? Gdy takie dziecko po latach choroby umiera, mama lub tato zostają bez środków do życia, bez doświadczenia zawodowego, bez szansy na pracę, zupełnie bez środków do życia. Czy takim rodzicom będziecie państwo spokojnie patrzeć w oczy? Co z samotnymi rodzicami, którzy mają dwójkę dzieci, w tym jedno niepełnosprawne, które też zostają później bez środków do życia, jeśli nie mogą pracować? Rozumiem, że cel polityczny jest osiągnięty, ale cel społeczny, proszę państwa, nie jest osiągnięty w tej sytuacji.