Tweede Kamer
2004-03-10

Voorzitter. De SGP-fractie is wat gegeneerd over dit debat. In de achter ons liggende jaren hebben wij als wetgevende macht bij herhaling een principiële intentie geformuleerd die uiteindelijk is neergelegd in de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte. De wet is aanvaard en er is een actieplan voor de gelijke behandeling van deze groepen ontwikkeld. Daar moeten wij nu de consequenties uit weten te trekken. Ik weet dat dit punt vandaag niet op de agenda staat, maar dit is het referentiekader waarmee wij deze problematiek benaderen: gelijkwaardigheid van mensen met en zonder een handicap. Vanavond gaat het erom dat mensen met een handicap zo goed mogelijk aan de samenleving moet kunnen deelnemen, en mobiliteit hoort daarbij. Er moet eenheid van beleid zijn. Het kan niet dat op de ene plaats idealen worden geformuleerd, terwijl op een andere plaats randvoorwaarden de doorslag geven. De Wet gelijke behandeling geldt nog bij lange na niet voor het openbaar vervoer. Voor het stads- en streekvervoer wordt een termijn gehanteerd van 2010 en voor de spoorwegen van 2030; nota bene nog zo lang weg. Ik begrijp de technische achtergronden, maar wat ons betreft, moet er een tandje bij. Ik daag de staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat uit, haar mogelijkheden te beproeven om hier versnelling in aan te brengen.