Tweede Kamer
1999-06-01

De werkelijkheid is dat ons zelfs van een dergelijke indrukwekkende gebeurtenis slechts enkele flarden bijblijven. De vuurzee, het door de vlammen spookachtig verlichte terrein en de verwoeste flatgebouwen vormen daarbij het lugubere decor waarbinnen het lijden en het verdriet van de nabestaanden een plaats hebben gekregen. Je ziet de bemanning van het ramptoestel nog voor je, die in de laatste minuten van haar leven nog zo indrukwekkend heeft geprobeerd het vliegtuig aan de grond te krijgen. En je ziet voor je hoe mensen, bezig met de gewone dingen van het leven, in één klap uit het leven worden weggerukt. Je kon op die bewuste avond weinig anders doen dan bidden dat de gevolgen van de ramp nog enigszins beperkt zouden blijven en dat de betrokkenen de gevolgen van de ramp zouden kunnen verwerken. Binnen de context van die dramatische en emotionele gebeurtenissen werd van de overheid adequaat handelen verwacht. Zoveel mogelijk mensen moesten worden gered, de brand moest zo snel mogelijk worden geblust en de hulpverlening moest zo snel en goed mogelijk op gang worden gebracht.