Tweede Kamer
1999-11-17

De volgende vraag is waar zij komen te liggen en wie ze trekt, maar iedereen is het ermee eens dat er grenzen zijn. Een en ander heeft iets te maken met grenzen aan ongebreidelde groei, zoals de ongebreidelde groei van de luchtvaart, afkomstig van andere luchthavens dan Schiphol. Het CO2-plafond is een instrument om te komen tot een grens. Daarover gaan wij nog wel discussiëren. Zo is er ook een grens gesteld aan de verdergaande privatisering op alle terreinen doordat wij gezamenlijk tot de conclusie zijn gekomen dat er nutsfuncties zijn die zich daar niet voor lenen. Sommigen hebben bij de algemene politieke beschouwingen gezegd: dat heeft wellicht ook consequenties op andere terreinen. Ik hou mij daar even afzijdig van, maar hoe dan ook de politieke discussie over kwaliteit, grens en samenhang gaat door. Ik vind dat ik daarop aanspreekbaar ben. Dan volgt de politieke discussie daarover in het kader van – dit betreft een vraag die de geachte afgevaardigde de heer Feenstra heeft gesteld – het zogenaamde groene poldermodel.