Sejm

Oto w roku ubiegłym Wysoki Sejm raczył przyjąć ustawę oczekiwaną przez wszystkie siły polityczne, ustawę zmieniającą prawo w zakresie radiofonii i telewizji, określającą i doprecyzowującą tzw. kartę powinności mediów publicznych. W ustawie tej sprecyzowano pojęcie misji publicznej oraz zasadę zamawiania przez państwo określonych usług i programów w formie karty powinności, czyli dokładnego wyliczenia gatunków i treści oczekiwanych w mediach publicznych ze względu na dobro wspólne. I z tych treści i z tego niejako „zamówienia” media publiczne mają być zgodnie z ustawą rozliczane. Karta powinności przyjmowana przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji określa w perspektywie 5-letniej, co konkretnie zostanie wyprodukowane i zaprezentowane widzom i słuchaczom w zakresie realizowania emisji. W niniejszej ustawie ustanawia się więc zaledwie cześć koniecznych zasad finansowania, które umożliwią sporządzenie przez Telewizję Polską i Polskie Radio listy kosztów takich planowanych audycji i programów. Jak wiadomo, karta powinności ma mieć 5-letnią perspektywę. Niniejsza ustawa rekompensuje 2-letni ubytek we wpływach abonamentowych. Jeśli chcemy, by karta powinności odpowiadała celom nakreślonym przez Wysoki Sejm w podjętej przed niespełna rokiem ustawie, to mamy za sobą dopiero 2/5 drogi w zakresie tego finansowania.