Sejm

Dziękuję bardzo. Spór jest dramatyczny i mam wiele pomysłów, ale muszę jeden tylko wybrać, bo czas krótki. To jest spór nie tylko o diagnozę, dlaczego tak jest, ale również o to, co robić. Ten spór toczy się tutaj ponad 20 lat. Pamiętam, może niektórzy na sali pamiętają, był taki moment historyczny, kiedy dwóch profesorów między sobą się trochę wadziło - to już było ponad 20 lat temu - i padła pewna wypowiedź. Chcę ją zacytować i niech pan ją skomentuje, bo to dotyczyło polityki, ale to dotyczy, jako żywo, również wychowania. Mianowicie, wiadomo, że dzieci, o których mówimy, a więc młodociani przestępcy, to często są ofiary. Ci sprawcy przestępstw są ofiarami swojego życia, są nieszczęśliwymi ludźmi i tego nikt nie kwestionuje, że trzeba im pomóc. Jak im pomóc? Natomiast to jest pytanie i spór o sposób wychowania. Przechodzę do puenty. Panie ministrze, odpowiedź była taka: siła pozbawiona miłości prowadzi do przemocy i okrucieństwa, wiemy o tym. Ale jest druga strona tego medalu: miłość pozbawiona stanowczości (Dzwonek) i siły prowadzi do bezradności. Chciałbym, żeby pan to powiedział, bo to jest spór bardzo ważny. Dzisiaj nie ma karności, posłuszeństwa, jest Karta Praw Podstawowych, ale nie ma karty obowiązków. Władza rodzicielska ma być pieczą rodzicielską. Ja wychowywałem dzieci nie bezwzględnie, oskarżają mnie o bicie i katowanie. Nigdy nie biłem i nie katowałem. Ale zdarzyło mi się karcić. I przykre to były momenty. Tacy mądrzy jesteście, to wychowujcie ich, zobaczycie, co będziecie mieli.