Tweede Kamer
2005-10-26

De consument heeft vaak geen idee of hij een duurzame vis eet of een vis die met uitsterven bedreigd wordt. Als een visliefhebber een stukje kabeljauw eet, vindt hij dat heerlijk, maar hij weet niet dat die vis eigenlijk met uitsterven bedreigd wordt en hij vraagt zich dus niet af hoe lang hij nog kabeljauw kan eten. De overheid heeft dus wel degelijk een verantwoordelijkheid. Een van de mogelijkheden is het aangeven en merken van wat duurzame vis is. Daarom stel ik vier vragen aan de minister. Is hij bereid om in navolging van wat inmiddels in het Verenigd Koninkrijk gebeurt een bijdrage te leveren aan ontwikkeling en invoering van certificering? Er is nu een afspraak dat voorlopig 400 pk wordt gedoogd, maar eigenlijk moet dat terug naar 300 pk. Internationaal is er veel kritiek. Wat doet de minister als die afspraak niet houdbaar is? Over de saneringsmaatregelen voor het IJsselmeer het volgende. Klopt het dat wat met de ene hand wordt gegeven door LNV, met de hand van Financiën voor de helft moet worden teruggegeven?