Tweede Kamer
1999-08-31

Vinden de indieners gevangenisstraf voldoende effectief in die zin, dat hiermee het probleem van het belagen doeltreffend wordt aangepakt en het slachtoffer inderdaad zijn of haar welverdiende rust krijgt, niet alleen tijdens de detentie maar ook daarna? Of gokken de indieners toch meer op een voorwaardelijke gevangenisstraf, waarbij de belager wordt verplicht in therapie te gaan dan wel dat de rechter hem of haar een taakstraf, een leerstraf oplegt? Als dit laatste juist is, gaat het toch niet zozeer om de strafwaardigheid van de gedraging maar meer om de mogelijkheden die het strafrecht biedt om de geestelijke gezondheidszorg verplicht te laten ingrijpen. Met andere woorden: is het strafrecht hier geen bypass nu het gezond- heidsrecht het laat afweten? Ik ben benieuwd naar de visie van de indieners. Ook collega's hebben al gewezen op de strafwaardigheid van de gedragingen. Ik sluit mij daar graag bij aan. Om aspecten van de uitvoerbaarheid, handhaafbaarheid en bewijsbaarheid van met name de bestanddelen persoonlijke levenssfeer en vrees aanjagen te toetsen, heeft mijn fractie een ex ante uitvoeringstoets voorgesteld, die de indieners – gemotiveerd – afwijzen.