Sejm

Ja to rozumiem w ten sposób: przede wszystkim ponieśliśmy klęskę w kwestii egalitarności gimnazjów. To nawet nie jest wina Handkego, tylko Łybackiej, która później ten system dokumentnie rozwaliła. A wiemy, że najlepsze efekty osiągają kraje takie jak Finlandia czy Korea, którym udaje się tę egalitarność przedłużyć. Stworzyliśmy koczowników emocjonalnych – to jest moje określenie. Oczywiście, fajnie jest, że uczeń uczy się tego, że gdy jest przenoszony z miejsca na miejsce, musi na nowo określać swoją rolę społeczną, ale – i to jest bardzo istotne – szkoła jest także tym miejscem, gdzie tworzą się przyjaźnie, które później zostają na całe życie. A my to rozbijamy. To jest pewien problem, który naprawdę istnieje. Trzeci powód jest taki, że mimo prób doprowadzenia do tego, żeby te programy się, że tak powiem, widziały, nadal mamy do czynienia z pewną fragmentarycznością. I to jest problem tego trójdzielnego systemu. Następny element, ważny zwłaszcza w państwie demokratycznym, to brak akceptacji społeczeństwa, który w przypadku gimnazjów związany był z problemami wychowawczymi i z tym, że ten próg, który stworzono, powodował przyspieszoną, sztuczną dorosłość.