Sejm

Otóż w myśl przepisów projektu minister powołuje dyrektora, mając dużą, prawie pełną swobodę wyboru - jeżeli zestawi się wszystkie dotyczące tego przepisy - a rola komisji konkursowej jest minimalna, właściwie symboliczna. Minister także zawiera z dyrektorem umowę, może go także odwołać. Minister również powołuje zastępców dyrektora i oddzielnie z nimi zawiera umowy. Aż 50% rady naukowej państwowego instytutu badawczego stanowić mają osoby niebędące pracownikami instytutu. Według unormowań projektu rada naukowa wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i jego zastępców, a więc wygląda to pięknie, ale w przypadku państwowego instytutu badawczego przewodniczącym może zostać tylko członek rady powołany przez ministra. Jak widać, przepisy projektu poprzez zmiany unormowań w istocie podporządkowują w pełni działalność instytutu ministrowi nadzorującemu. Taki stan rzeczy zasługuje na ujemną ocenę z trzech co najmniej powodów. Po pierwsze, jak się wydaje, nie można skutecznie zarządzać instytutami badawczymi ze szczebla ministerstwa, po drugie, badania naukowe jednak wymagają dla swojej efektywności pewnej swobody działania, możliwości podejmowania decyzji, a tego tu brakuje, po trzecie zaś, w takich warunkach państwowy instytut badawczy może mieć duże trudności z organizowaniem realizacji swoich zadań.