Tweede Kamer
1995-02-08

Ten slotte kan ook nog wat artikel 94 zelf betreft, op het tweede lid daarvan, zoals het nu luidt, worden gewezen, waarbij inbeslagneming met als doel onttrekking aan het verkeer wordt genoemd, zonder dat dat nog in direct verband staat met strafvordering of waarheidsvinding. Corstens spreekt in dat verband in zijn leerboek van quasi-strafprocessuele dwangmiddelen. Ook het argument van de regering dat althans enig verband zou moeten bestaan tussen inbeslagneming en waarheidsvinding acht mijn fractie niet doorslaggevend. Ook in de in het onderhavige wetsvoorstel geregelde praktijk zal het kunnen voorkomen dat een in beslag genomen goed wordt teruggegeven aan de belanghebbende, zij het voorlopig, en dat het vervolgens, om wat voor reden dan ook, niet tot een terechtzitting komt, waarop het strafbare feit, in verband waarmee de inbeslagneming plaatsvond, aan de orde komt. In dat geval wordt, naar ik aanneem, die voorlopige teruggave op grond van artikel 116, lid 4 (ontwerp), eenvoudigweg gecontinueerd in de praktijk. Deze situatie zal soms zelfs te voorzien zijn, bijvoorbeeld indien op de plaats van een kennelijk misdrijf kennelijk gestolen spullen onbeheerd worden aangetroffen.