Tweede Kamer
1997-05-21

Ik zie die tegenstrijdigheid niet. Onze doelstelling is een Europees buitenlands beleid, met zoveel mogelijk lidstaten van de Europese Unie. De inspanningen die daarvoor moeten worden verricht door de minister van Buitenlandse Zaken, de minister-president, de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken en de voorzitter van de Europese Unie, zijn prima. Niet voor niets hebben we het Chinabeleid van minister Van Mierlo geprezen. Maar wat de besluitvorming betreft is buitenlands beleid zo verweven met een land, het hoort zo tot de kern van het beleid van een land, dat daarom de eigen besluitvorming, dus je veto, niet mag worden opgegeven. Dat veto gebruik je waarschijnlijk niet vaak, maar je moet het niet opgeven. Dat neemt niet weg dat alles op alles moet worden gezet om wel op één noemer te komen. Het een sluit het ander niet uit. In antwoord op de tweede vraag: in het Nederlandse voorzittersaddendum wordt inderdaad voorgesteld om de Europese Raad bij consensus gemeenschappelijke strategieën op het gebied van het buitenlands beleid te laten vaststellen. Dan krijg je besluitvorming over de uitvoering, waarover dan bij gekwalificeerde meerderheid door de Algemene Raad kan worden beslist. Wij zijn het inderdaad niet eens met dat voorstel, en wij zijn overigens blij dat we daar de nieuwe Britse regering nog steeds aan onze zijde vinden. Dat is een geruststellende gedachte.