Sejm

44a § 4–6. Konstrukcja taka umożliwia orzeczenie środka karnego wobec osoby, przeciwko której nie toczy się nawet postępowanie karne, właściciela przedsiębiorstwa będącego osobą trzecią. Nie można jej zaakceptować z perspektywy prawa do sprawiedliwego procesu, którego jedną z emanacji jest zasada, że nie można orzekać dwa razy w tej samej sprawie. Możliwość orzeczenia przepadku mienia osoby, wobec której nie toczy się nawet postępowanie, rodzi ogromne pole do nadużyć. Realnie pozbawia się też wspomniane osoby prawa do obrony. Zgodnie z proponowanym art. 45 § 2 w przypadku skazania sprawcy wszelkie mienie, które nabył on w okresie 5 lat przed wydaniem orzeczenia, traktowane ma być jak korzyść pochodząca z przestępstwa i ma również podlegać przepadkowi. Należy powiedzieć jasno, że taka treść przepisu oraz proponowany zakres czasowy jego obowiązywania są nie do pogodzenia z konstytucyjnymi i międzynarodowymi standardami domniemania niewinności. Skąd autorzy wzięli owe 5 lat? Co, jeśli przestępczy proceder trwał przez ostatnie pół roku albo 2 lata, a mienie nabyte wcześniej zostało kupione legalnie, za legalnie uzyskane dochody? Zapis ten jest ponad wszelką wątpliwość niekonstytucyjny.