Tweede Kamer
2000-03-28

Een van de vorige sprekers heeft al gezegd: wij krijgen veel brieven van werkers in de volksgezondheid en daaruit blijkt dat men vrij weinig waarde hecht aan het opnemen van ongemotiveerde harddrugsverslaafden. Ben je eenmaal opgenomen in de SOV, dan kun je niet verplicht worden mee te doen aan de programma's die verslaafden worden aangeboden. Er is dus geen sprake van therapeutische sessies. De programma's zijn praktisch en stellen het doel van resocialisatie voorop. Daar is mijn fractie het mee eens. Er is dus geen sprake van dwangbehandeling. Er is wel sprake van drang. De vraag die nu rijst, is of het wel slim is om gemotiveerde en niet-gemotiveerde verslaafden in één opvang te hebben. Halen de weigeraars de motivatie van de anderen niet naar beneden? De regering schrijft dat iemand die niet mee wil doen, niet beloond mag worden door hem uit de SOV te plaatsen. Dus eens erin, dan blijft hij erin. Echter, zo'n dwarsligger wordt geplaatst op unit 4. Dat is een afdeling waar de ongemotiveerden zitten. Welke activiteiten vinden daar dan plaats?