Sejm

Nie kwestionuję tych raczej technicznych zmian w ustawie. Kwestionuję samą ustawę. Kwestionuję sam pomysł dotowania czegoś, co się nie opłaca, kosztem czegoś, co się opłaca. Dotowanie deficytowych przewozów autobusowych to jest po prostu systemowa zachęta do wykorzystywania zasobów w sposób niezgodny z oczekiwaniami klientów. Zysk jest bowiem formą, w jakiej klienci informują przedsiębiorcę, że jego usługa jest im potrzebna. Im bardziej potrzebna, tym więcej można na niej zarobić. Zasoby zawsze są ograniczone: praca, pieniądze, surowce. Zawsze ich ilość jest ograniczona, a więc jeśli pojawią się w jednym miejscu, to nie pojawią się już w innym miejscu. Jeśli więcej autobusów będzie jeździło po wioskach, to mniej będzie jeździło po miastach. Albo jeśli globalnie więcej pieniędzy skierujemy na autobusy, to mniej skierujemy na coś innego. Będzie mniej, nie wiem, butów, masła, prawda, albo jeszcze czegoś innego. Ustawodawca tutaj zdaje się oczywiście wychodzić z jakiegoś przeciwnego założenia o tym, że zasoby są potencjalnie nieograniczone i tylko należy sztucznie jakoś tam wygenerować impuls do skierowania ich na odcinek, na którym - jak urzędnicy myślą, wiedzą najlepiej - są one akurat potrzebne.