Tweede Kamer
2001-11-20

Onlangs was ik in Amersfoort en hoorde ik dat een projectontwikkelaar pech had – een enkele keer gaat het wel eens fout – omdat deze een stuk grond had gekocht voor ƒ 40 per vierkante meter waar uiteindelijk een groene bestemming op kwam te liggen. Je denkt dan: jammer voor de projectontwikkelaar, maar vroeg of laat zal die grond dan toch voor minder geld groen moeten worden ingericht. Wat gebeurde er echter? De projectontwikkelaar liet de gemeente weten dat ze toch ƒ 40 per vierkante meter moest betalen, omdat hij anders niet zou meewerken met de herstructurering die de gemeente elders in de stad wilde starten, waar deze projectontwikkelaar ook een grondpositie had. Kortom: het bouwclaimmodel doorkruist het realiseren van publieke bestemmingen tegen voor de burgers laagste kosten met een goede kwaliteit. Als dan toch wordt gekeken naar bouwfraude, naar aanleiding van de discussie van vorige week, moeten wij ook naar dit claimmodel kijken. Het aangekondigde onderzoek is urgent, maar helaas blijkt uit het voortgangsverslag over het grondbeleid dat dit onderzoek elke keer een paar maanden opschuift.