Tweede Kamer
1995-12-06

Ik denk in dit verband aan de banenpools, de instroomexperimenten, de Melkert-banen en noemt u maar op. Het is geen vetpot, maar deze banen kennen wel een aantal fundamentele fatsoensnormen, waaraan heel wat flexarbeid een voorbeeld kan nemen. Het gaat om volwaardige arbeidscontracten – weliswaar op het minimumniveau – en zij scoren voldoende wat inkomens- en werkzekerheid betreft. Er is vaak kritiek op de additionele werkgelegenheid. Het zouden kunstbanen zijn die de markt verstoren, etcetera. Ik vind die kritiek niet fair. Natuurlijk betreft het hier noodoplossingen. Deze noodoplossingen zijn echter in het leven geroepen omdat er ook sprake is van noodsituaties en die moeten niet worden afgeschaft voordat de nood verholpen is. Dit additionele werkgelegenheidsbeleid inwisselen voor een mateloos flexibiliseringsbeleid waarbij het minimumloon zou worden afgeschaft en de aan een arbeidsovereenkomst verbonden rechtsbescherming sterk zou worden verminderd, zal de positie van de mensen die nu in het additionele circuit zitten, aanzienlijk verslechteren. Wie voor zo'n beleid pleit, hoeft bij mij niet aan te komen met zorgelijke praatjes over gezinnen of over sociale problematiek in de steden.