Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bardzo dziękuję. Proszę państwa, dnia 8 grudnia 1991 r., a zatem 25 lat temu, miało miejsce ostatnie posiedzenie Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, które zamykało historię tejże rady. Jej początki sięgają jesieni 1939 r., kiedy to prezydent Rzeczypospolitej na uchodźstwie, Władysław Raczkiewicz, niegdyś także marszałek Senatu II Rzeczypospolitej, powołał ją do życia jako pewnego rodzaju namiastkę parlamentu, tak by wszystkie władze konstytucyjne przedwojennej Polski, a więc władza wykonawcza, ustawodawcza i sądownicza, mogły w tych warunkach wojennych na emigracji być kontynuowane. W ramach władzy ustawodawczej Rada Narodowa odegrała rolę wiodącą w okresie zarówno wojny, jak i powojnia aż do 1991 r. Pierwszymi przewodniczącymi tejże rady byli wybitni Polacy: Ignacy Jan Paderewski oraz Stanisław Grabski. Bez wątpienia ich działalność emigracyjna, a później ich kolejnych następców, aż do pana Zygmunta Szatkowskiego włącznie, ostatniego przewodniczącego Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, zasługuje na uznanie przez Senat Rzeczypospolitej. Stąd w dwudziestą piątą rocznicę zakończenia działalności rady wnoszę do Wysokiej Izby projekt uchwały upamiętniającej jej istnienie i działalność. Jeśli państwo pozwolą, odczytam ten projekt. Brzmi on następująco.