Tweede Kamer
1999-10-12

Voorzitter! Mijn fractie heeft onderzoek gedaan naar de internationale verdragen, waarbij is gebleken dat legaliseren inderdaad in strijd is met die verdragen. Echter, wij vergeten wel eens dat wij het daar in feite niet over hebben. Wij hebben het natuurlijk over het gedogen van de aanvoer en dat blijkt heel goed te kunnen bij het blijven voortbestaan van de internationale verdragen. Daarbij komt dat alle Europese landen inmiddels welwillend staan tegenover het Nederlandse softdrugsbeleid. Chirac gaf gisteravond in feite Nederland het groene licht. "Et pour moi le même", voegde onze premier eraan toe. Welke argumenten blijven er nu voor de minister over om tegen het gedogen van de aanvoer te zijn, wanneer de bezwaren in het kader van de internationale verdragen en het Europese verzet wegvallen? Het is niet ongebruikelijk dat Nederlandse gemeenten een breekijzer vormen in het softdrugsbeleid. Zou het niet aardig zijn om bij wijze van een experimentele nulmeting de 20 gemeenten de mogelijkheid te bieden om de aanvoer te gaan gedogen, zodat bij het verschijnen van de notitie in het voorjaar van 2000 enig zicht bestaat op de wijze waarop een en ander uitwerkt? Waarom wil de minister eigenlijk met de gemeenten in discussie treden wanneer hij tegelijkertijd hardnekkig vasthoudt aan het standpunt dat aanvoer niet mag worden gedoogd?