Sejm

Wówczas na tę uroczystość zjechała jego rodzina: nieżyjąca już Eugenia Korfantowa, synowa Korfantego, oraz wnuki, Feliks i Maria Rupp − bodaj tak się nazywała wnuczka. I oni mówili wówczas o tym, jak wielkim człowiekiem był Korfanty, jak przypłacił swoją przynależność do polskiego narodu tym, czym przypłacił. Nie sposób dzisiaj o tym mówić, bo niedługo będziemy świętować osiemdziesiątą rocznicę śmierci Korfantego, ale myślę, że nie wolno o nim zapomnieć. Nie wolno zapomnieć dlatego, że był nie tylko wielkim politykiem, ale naprawdę człowiekiem, który wierzył w to, co robił, a to jest dzisiaj takie rzadkie. On wierzył w to, że Śląsk przynależy się Polsce. Za swoją bezkompromisowość zapłacił wysoką cenę. Przez lata powojenne był rugowany z historii, z podręczników, ale nie zdołano go usunąć z pamięci ludzi, którzy go znali, którzy go pamiętali. Niestety, dziś też w niektórych kręgach pomniejsza się znaczenie Korfantego. Dziś też są na Śląsku tacy, którzy alergicznie wręcz reagują na słowa „Polska” i „polskość”. Oczywiście są w mniejszości, ale w mniejszości krzykliwej. Ja sobie przypominam, że również na tej sali kwestionowano moją śląskość.