Tweede Kamer
1999-09-08

Ik ben bang – maar ik hoop, dat ik dat mis heb – dat ik waarneem dat in de opwinding van de dag over de dioxine velen weliswaar hebben gezegd, dat wij er echt mee moeten stoppen om kadavers opnieuw aan een dier op te voeren, maar nu toch terugtrekkende bewegingen inzetten en spitsvondigheid tentoonspreiden en argumenten naar voren brengen, die ons als het ware wegbrengen van de radicale discussie. Je moet in dergelijke situaties besluiten: je doet het of je doet het niet meer. Ik meen dat wij het besluit moeten nemen om het niet meer te doen. De enige vraag is hoe wij dat later gaan doen, maar daarvoor hebben wij bewindslieden die dat ongetwijfeld in overleg met alle betrokkenen tot een goede oplossing weten te brengen, zoals ik in de toelichting schrijf. Ik wil er best suggesties voor doen, die ik ondertussen al doe, maar dat loopt in feite vooruit op het adagium "de regering regeert nadat zij een wens van de Kamer heeft gehoord". Ik wil nog aangeven waarom het ongewenst c.q.