Sejm

To była miażdżąca krytyka polskiego systemu oświaty, wskazująca na zawężanie programów nauczania do potrzeb życia ekonomicznego, traktowanie oświaty jako inwestycji rynkowej, powiększanie nierówności oświatowej, procesy selekcyjne, menedżerskie zarządzanie szkolnictwem, fetyszyzację osiągnięć, standaryzację, testy i utylitaryzm zamiast nauczania ogólnego. Kwintesencją tego myślenia była teza, którą na końcu postawił pan przewodniczący Klich – mam na myśli zmniejszenie szans konkurencyjnych. Oczywiście, że to jest ważne, ale problem polskiej oświaty polega na tym, że panie, które ostatnio szefowały ministerstwu… Być może był to program ukryty, niezamierzony, ale był on utrzymany w paradygmacie neoliberalnym. Tworzymy ucznia jednowymiarowego, przyszłego obywatela, który ma być konsumentem, producentem i robotnikiem. To jest problem, ale i wyzwanie, przed którym tak naprawdę stoimy. I stąd się bierze, powiedziałbym – jestem w stanie na ten temat dyskutować – pewna przesada, pewna histeria pt. informatyka. Ja uważam, że w szkole za każdym razem trzeba konia stawiać przed wozem, a nie odwrotnie. Informatyka jest przecież tylko fragmentem matematyki. I stąd też brało się to wypychanie historii, które w ostatnim czasie miało miejsce. Pan Sługocki pyta, po co ta reforma.