Sejm

Ja czuję się senatorem niepodległego państwa polskiego, który próbuje myśleć – może błądzi – co jest interesem Polski. I tak zastanawiam się, patrząc przez pryzmat polskiej racji stanu, jakie są nasze cele, gdy myślimy o Ukrainie, myśląc o Polsce. Po pierwsze, powiem za Zbigniewem Brzezińskim: niepodległa Ukraina, nawet jeżeli – to za nim przywołuję – rządy te miałyby być niepropolskie w wymiarze historycznym, bo tylko niepodległa Ukraina ma możliwość tak naprawdę przepracować rzetelnie swoją historię. Skądinąd te partie najbardziej nacjonalistyczne mają minimalne wsparcie wyborcze, aczkolwiek w tej chwili pewien kult antybohaterów polskich jest dla nas oczywiście niepokojący. Po drugie, chcemy uczestniczyć w decyzjach dotyczących ładu międzynarodowego, w tym warunków pokoju dla Ukrainy, bo wiemy, że pokój na Ukrainie jest integralnie związany z bezpieczeństwem naszego kraju. Gdzieś półtora roku temu odsunięto nas od tego stolika decyzyjnego. Skądinąd być może wniosek z tego jest taki – to tak, żeby nabrać dystansu do naszej dyskusji – że czy będziemy używać słowa „ludobójstwo”, czy nie, to te decyzje są związane z czymś zupełnie innym.