Tweede Kamer
1997-11-19

Het tweede briefje staat bol van de nuancerende woorden zoals "indien" en "mogelijke overgangsregeling". De staatssecretaris verschuilt zich dus achter formele argumenten. Gezien de gebeurtenissen rond het voorstel kan hij dat met goed fatsoen niet volhouden. Waarom doet hij zo krampachtig? Laat hij gewoon zeggen: ik wil het niet, of: ik stel dit voor, maar misschien stap ik er straks vanaf naar aanleiding van het advies van de Raad van State. Het gaat om zijn inzet voor mensen die ons schrijven. Ik wil afsluiten met een voorbeeld. Het toppunt betrof een man die in januari 1997 is hertrouwd en in wiens persoon zo ongeveer alle narigheid cumuleert. Een ANW-uitkering van ƒ 20.000 per jaar verviel. Zijn echtgenote raakte de bijstandsuitkering van ƒ 25.000 per jaar kwijt. De inkomsten van kleine zelfstandige worden afgetrokken van de IOAW-uitkering. Hij krijgt in totaal ƒ 63.000 minder. De uitkering bedraagt nu ƒ 1800 per maand. Hij betaalt ƒ 700 huur. Dus, zou je zeggen, moet hij iets via de RBH krijgen, maar nu blijkt dat deze man daar niet voor in aanmerking komt.