Tweede Kamer
2005-11-09

Voorzitter. Bijna twee decennia geleden overleed mijn oma in Marokko, op haar sterfbed opgenomen in een relatief goede kliniek in een grote stad. Toch moesten haar dochters en zoons haar elke dag verzorgen, wassen en eten geven, niet alleen omdat zij dat graag over hadden voor hun moeder, maar ook omdat het noodzakelijk was. Zonder familie werd en word je als zieke oudere aan je lot overgelaten. Waarom doe ik deze ontboezeming? Dit scenario is mijns inziens niet langer voorbehouden aan armere landen zoals Marokko. Het zal vele mantelzorgers in Nederland helaas steeds bekender in de oren klinken. Een kwart van de patiënten in verpleeghuizen is immers ondervoed, onder andere omdat er onvoldoende tijd is om ze te helpen eten. Velen hebben doorligwonden, worden vastgebonden omdat zij anders vallen of zitten uren te wachten in hun poepluier totdat de overbezette verzorger tijd voor hen heeft. Mantelzorg is daarom geen keuze, zoals staatssecretaris Ross in de nota Mantelzorger in beeld schrijft, maar bittere noodzaak om het leven van je zieke naaste draaglijk te maken.