Sejm

Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Świnoujściu w ten sposób, żeby było możliwe zwiększenie jego przepustowości, świadczenie usługi bunkrowania statków i przeładunek skroplonego gazu ziemnego do kontenerów kolejowych, a po drugie, połączenie Polski ze złożami gazu w norweskim szelfie kontynentalnym przez duński system przesyłowy, co umożliwi dostawę ok. 10 mld m3 gazu rocznie, tj. ok. 60% polskiego zapotrzebowania na gaz. Dotychczasowe rozwiązania prawne zawarte w specustawie terminalowej z 2009 r. nie są wystarczające i nie pozwolą wykonać wszystkich niezbędnych inwestycji w pożądanym terminie w taki sposób, żeby zapewnić ciągłe, stabilne i bezpieczne dostawy oraz przesyłanie gazu ziemnego. Konieczne są zmiany, zwłaszcza te zawarte w art. 16, art. 19a-19d, art. 20, 22 i 24, art. 25a, art. 27, art. 36a i art. 38 omawianej ustawy. Zaproponowane zmiany prowadzą do znaczącego skrócenia czasu przygotowania i realizacji inwestycji. Po pierwsze, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu jest aktem ostatecznym. Rozstrzyga wszystkie kwestie w taki sposób, żeby organy administracji nie rozpatrywały ponownie już rozstrzygniętych spraw, żeby postępowania były prowadzone przez właściwe organy, a także żeby ograniczyć nieterminowe rozpatrywanie spraw.