Sejm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jednym z ważnych postulatów wysuwanych przez organizacje osób niepełnosprawnych jest kwestia bezpłatnych przejazdów dla osób niepełnosprawnych, w tym dzieci, wraz z opiekunem w celu realizacji obowiązku szkolnego, leczenia, rehabilitacji i diagnozowania. Wydawać by się mogło, że zapisy prawne wystarczają, by taki obowiązek był przez władze całkowicie spełniany. Tymczasem tak nie jest. W jaki sposób rząd zrealizuje ten słuszny postulat, który znacząco ułatwia życie osobom niepełnosprawnym i ich opiekunom? Przede wszystkim jednak w jaki sposób rząd chce stworzyć sprzyjającą atmosferę, aby wręcz wymóc na organach samorządu lokalnego ten obowiązek? Są samorządy, które wbrew art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty z 1991 r. nakazującemu im zorganizowanie bezpłatnego dojazdu do placówki szkolnej w pełni zapewniającej uczniowi niepełnosprawnemu realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie specjalnego kształcenia unikają wykonania tego obowiązku, ograniczając zakres zalecanego kształcenia. Oczywiście przy takich generalizacjach najlepiej jest podać konkretny przykład. I do tego się właśnie odwołam. W okręgu pani premier Beaty Szydło znany jest przypadek ucznia, który zgodnie z orzeczeniem powinien korzystać ze specjalistycznej placówki. Niestety burmistrz i rada miejska nie chcą przyjąć tego do wiadomości. Nie przyjmują do wiadomości, że placówka najbliższa nie oznacza placówki spełniającej tylko niektóre wymagania. Tu chodzi o placówkę, która będzie spełniała wszystkie wymagania zapisane w orzeczeniu o niepełnosprawności. Na czym więc polega i jak wygląda nadzór nad wykonaniem przez samorządy obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty? Dziękuję bardzo.