Tweede Kamer
1996-09-04

Ik zou graag met de universiteiten daarover praten. Dan zou ik zeggen: wat let u eigenlijk om dit te doen? Waarom gaat u niet datgene doen wat u in dezen voor ogen staat? Waarom hebben jullie behoefte aan mijn stempel? Op die vragen kan ik mij maar één antwoord voorstellen: wij willen dat omdat wij op andere punten niet in de problemen willen komen. Materieel mag men intern tot een regeling komen, maar formeel kan men dat niet. Formeel wil ik namelijk verantwoordelijk blijven en ook het aanspreekpunt blijven. Ik zou ze dus kunnen uitdagen. Stel dat een vertegenwoordiger van een universiteit naar mij toekomt met de mededeling intern de organisatie als geschetst te willen regelen. Dan zou ik zeggen: ga je gang, althans in materiële zin; je hoeft het niet te formaliseren. Sterker, ik ga ervan uit dat het geschetste materieel ook gebeurt. Daarom ben ik steeds verrast over het wantrouwen van de universiteiten op dit punt. Overigens, "wantrouwen" is in dit verband misschien niet het juiste woord. Maar als een universiteit ook een universiteit is, wil men dat ook in alle geledingen tot uitdrukking brengen. Geen enkel college van bestuur zegt toch: wij zijn weliswaar een universiteit, maar wij handelen op dit punt anders.