Tweede Kamer
1999-01-27

Zulke klachten en geruchten zullen wel degelijk serieus genomen moeten worden. Maar hoe kan de vertrouwensinspecteur in zulke gevallen komen tot het redelijk vermoeden van schuld? Hij is geen opsporingsambtenaar en beschikt niet over specifieke bevoegdheden om de feiten op tafel te krijgen. De betrokken leraar is tegenover de inspecteur niet verplicht de waarheid te spreken. Moet hij dan afgaan op verklaringen van de betrokken ouders en leerlingen alleen? Inmiddels kan over de zaak wel ophef zijn ontstaan, ondanks de vertrouwelijkheid die bevoegd gezag en inspecteur in acht zullen nemen. Wat staat de inspecteur dan te doen? De enige manier om echt duidelijkheid te krijgen, lijkt dan de zaak aan justitie voor te leggen, dus aangifte te doen. Maar dat is toch onvoldoende voor de kwalificatie "redelijk vermoeden van schuld"? Bovendien, als een aangifte die in de publiciteit is gekomen, uiteindelijk niet leidt tot vervolging en veroordeling, is de kans groot dat de minister via de inspecteur te maken krijgt met een vordering tot schadevergoeding.