Tweede Kamer
1999-06-23

Ik zal in mijn bijdrage stilstaan bij vier punten: de schimmig wordende financiële besluitvorming en de rol van het parlement, het twijfelachtige wondermiddel dat inflatie heet, de aard van het economisch herstel en de gevolgen voor het begrotingsbeleid en, ten slotte, de idealen en toekomstoriëntaties in het financieel-economisch beleid. Allereerst de besluitvorming en de rol van het parlement. Wanneer de regeringscoalitie koerst op het kompas van behoedzaam, bestendig en vertrouwenwekkend financieel beleid, krijgt zij de steun van de CDA-fractie. Maar soms schiet dat beleid tekort. Het regeerakkoord vonden wij kwetsbaar en dat is – zie de waarschuwingen van minister Zalm – het afgelopen jaar ook gebleken. Het beleid ten aanzien van de lastendruk noemden wij een jojobeleid. Dat klonk misschien niet aardig, maar het dekte wel de werkelijkheid. De mensen in het land ervaren niets van lastenverlichting; zij lopen op tegen een lastenverzwaring. Ondanks alle verkiezingsbeloftes wordt dit kabinet steeds meer een kabinet van lastenverzwaring.