Tweede Kamer
2006-08-31

Twee provinciale bestuurders hebben zich op dit punt geuit contrair aan collega's die een andere opvatting hebben. Ik vind dat een buitengewoon interessant gegeven. Wellicht kunnen wij de pilots op de betrokken twee provincies betrekken. Dan zijn wij geheel uit de zorgen. Ik wacht het oordeel van de Kamer met spanning af. Ik zal mijn idee van een pilot beperken tot de twee provincies die zich het meest ontvankelijk hebben getoond voor mijn gedachte. De heer Van den Brink heeft op stuk nr. 18 een motie ingediend over de grondoppervlakte en het opbrengend vermogen. Ik stel vast dat opbrengend vermogen een hoedanigheid en een gebruiksbestemming is. Ik zie de motie als een ondersteuning van het beleid. De heer Van den Brink gebruikt echter een strikte formulering: "Roept de regering op ervoor te zorgen dat bij een ruilverkaveling de aan een eigenaar toebedeelde gronden eenzelfde opbrengend vermogen hebben als de door hem ingebrachte grond". Deze formulering is dermate strikt, dat ik mij er niet voor 100% aan kan binden. Ik ben het helemaal eens met de intentie van de motie. Dat is ook de bestendige praktijk, maar als het zo stellig wordt geformuleerd, kan ik niet anders zeggen dan dat het mij te ver gaat. Het ontneemt elke beleidsruimte aan de provincies om in voorkomende gevallen daarvan, zij het lichtelijk en in overleg met de betrokkenen, af te wijken. De heer Van den Brink moet maar kiezen. Anders moet ik aanneming van de motie ontraden.