Tweede Kamer
2006-03-21

Voorzitter, ik hink op één been, maar ik vind dat de minister-president op twee benen hinkt. Hij zegt dat hij alle verwijten dat hij "duikt" niet begrijpt, omdat hij zoveel doet aan het beteugelen van topinkomens. En in één adem zegt hij erbij dat het kabinet aan een normering werkt. Ik maak hieruit op dat het niet alleen gaat om het aanspreken van bepaalde mensen, maar ook om echte daadkracht. Zo behoort het ook, het kan natuurlijk niet zo zijn dat de minister-president en diverse leden van het kabinet in zulke harde bewoordingen zoveel verontwaardiging uitspreken en dan zeggen dat het consistent is om er niets aan te doen. Dit vind ik niet sterk. Wanneer houdt het geduld van de minister-president op, wanneer komt hij tot de slotsom dat hij de verantwoordelijkheid kennelijk niet kan laten waar hij die het liefst zou zien? Hij verkeert immers wel in de positie om dat te zeggen. Mijn fractie zou de minister-president hier absoluut niet in willen laten treden, maar ik vind het niet sterk van hem om te blijven mopperen, maar ook vol te houden dat hij er niets aan kan doen. Dan moet hij zijn verantwoordelijkheid nemen, en ik wil graag weten hoeveel jaar wij daar nog op moeten wachten.