Sejm

Panie Marszałek! Szanowni Państwo Senatorowie! W stosunkach między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Argentyńską brak było umowy dwustronnej czy wielostronnej, łączącej oba państwa, która kompleksowo regulowałaby problematykę ekstradycji. Ustawodawstwo Argentyny, przy braku podstaw traktatowych, nie przewiduje możliwości wydawania osób na wnioski organów innych niż sądowe. Tym samym polskie prokuratury nie mogą skutecznie występować z wnioskami o wydawanie osób z terytorium Argentyny. Okoliczność ta powoduje zniweczenie zabiegów zmierzających do oskarżenia osób ściganych – często w bardzo poważnych sprawach. Podpisana umowa określając zasadę wzajemnego wydawania osób, tworzy podstawę umożliwiającą polskim sądom, ale przede wszystkim prokuraturom, prowadzenie postępowań ekstradycyjnych mających na celu wydanie z Argentyny osób, wobec których toczy się na terytorium RP postępowanie karne. Z danych Prokuratury Krajowej wynika, że aktualnie toczą się 4 takie postępowania. Z danych Ministerstwa Sprawiedliwości zaś wynika, że obrót z Argentyną utrzymuje się na poziomie 1–2 wniosków rocznie. Umowa wzorowana jest na europejskiej konwencji o ekstradycji, sporządzonej w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r., którymi to postanowieniami Polska jest związana od 1993 r.