Sejm

w walkach z KBW i UB: 13 kwietnia 1945 r. - zwycięska potyczka w Woli Zadybskiej, 24 maja 1945 r. - największa bitwa partyzancka w Lesie Stockim. Ponownie objął funkcję dowódcy plutonu, stając się nieformalnym zastępcą „Orlika”. Po jego śmierci został komendantem dywersji obwodu Garwolin. W marcu 1947 r. podjął decyzję o zakończeniu walki i ujawnił się wraz ze swoimi żołnierzami. W kwietniu wyjechał z żoną - Zofią Kuchnio, byłą łączniczką i sanitariuszką oddziału „Orlika”, w okolice Wałbrzycha, a następnie do podwarszawskiej Radości. Cały czas pozostawał pod obserwacją służb bezpieki. 6 czerwca 1948 r. udało mu się uciec z obławy w Radości, podczas której zastrzelił oficera UB, a drugiego ciężko ranił. 8 czerwca 1948 r. wraz z żoną popełnił samobójstwo. Ciała podporucznika i jego małżonki zostały wywiezione przez pracowników UB w nieznane miejsce. W 2007 r. pośmiertnie ppor. Wacław Kuchnio został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Dziękuję.