Tweede Kamer
1999-06-02

Daar had ik eigenlijk nog een paar dingen van willen zeggen, voorzitter, in mijn voorbereide afronding. Het zijn nog maar vijf minuten en zo lang heb ik nog niet gesproken, maar met elkaar heeft de regering natuurlijk een flinke portie genomen; dat besef ik. Het gaat, zoals de heer Rosenmöller vorige week treffend zei in het debat met de commissie, in zekere zin ook om een verandering in cultuur van het overheidsapparaat. Het is nog te veel de cultuur van de grote organisatie, die meester van haar omgeving denkt te zijn en onvoldoende gevoelig is voor veranderingen in de maatschappelijke context waarbinnen ze opereert. Dat bestuur werkt volgens vaste regels en standaarden, maar kan niet altijd goed en zeker niet optimaal omgaan met ontwikkelingen en gebeurtenissen die daar niet in passen. Juist omdat de relevante signalen steeds komen uit kleinere groepen binnen de samenleving – op de Nederlandse bevolking vormen de betrokken bewoners van de Bijlmer in omvang een beperkte groep – moeten we de oplossing niet zoeken in concentratie of recentralisatie van het uitvoerend apparaat.