Sejm

A co się stało w Polsce? Niemalże od początku lat 90. obserwowaliśmy powolne, aczkolwiek systematyczne ograniczanie źródeł finansowania mediów publicznych poprzez konkretne działania ustawowe - począwszy od 1993 r., poprzez ustawę z 13 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych - które to regulacje wprowadzały kolejne kategorie podmiotów zwolnionych z wnoszenia opłat abonamentowych, znacząco ograniczając finansowanie mediów publicznych, nie rekompensując ubytków finansowych. Warto dodać, iż ustawę powyższą zaskarżył śp. pan prezydent Lech Kaczyński, skierował również wniosek do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie jej zgodności z konstytucją. Wówczas trybunał stwierdził, że poszerzanie zwolnień od abonamentu, owszem, mieści się w swobodzie działań ustawodawcy, jednak nie zwalnia go z obowiązku ustalenia właściwych zasad finansowania, realizacja misji publicznej nie jest bowiem możliwa bez zapewnienia mediom publicznym odpowiednich nakładów finansowych pochodzących ze środków publicznych. Powyższe słowa sędziów Trybunału Konstytucyjnego dają asumpt do brutalnego, aczkolwiek prawdziwego stwierdzenia, że niedostateczne finansowanie mediów publicznych w Polsce prowadziło de facto do niszczenia ich wolności, niezależności i rzetelności, bo do czego innego miały prowadzić rozwiązania ustawowe ograniczające finansowanie radia i telewizji publicznej?