Sejm

Pani Marszałek! Koleżanki i Koledzy! Trochę nawiązując do mojego przedmówcy, chcę powiedzieć, że również utopia nacjonalistyczna ma taki charakter. Ale nie o tym chciałbym mówić. Pamiętam okres po stanie wojennym, okres wielkiego rozczarowania, kiedy olbrzymia maszyna państwowa zniszczyła marzenia wielu. Okazało się, że nie wszystkich. Nie zniszczyła marzeń, determinacji tych, którzy wtedy podjęli działania, ten wielki mit solidarności, tę wielką ideę solidarności i nieutopijną tym razem, ale praktyczną, prawdziwą ideę, która tak naprawdę sprowadzała się do tego, że chcieliśmy być wolni, chcieliśmy być demokratyczni, rządzić się demokratycznie, chcieliśmy żyć w suwerennym państwie. Otóż byli tacy, którzy tę ideę podjęli. Nie liczyli na żadne uposażenia, żadne apanaże, uważali po prostu, że tak muszą robić. Kontynuowali pracę tych, którzy w latach 70., wcześniej 60. i jeszcze powojennych walczyli o wolność. I mimo że nawiązywali czasami do różnych nurtów polskiej tradycji niepodległościowej, politycznej, mieli bardzo wiele wspólnego, a to, co było wspólne, ukształtowała w nich solidarność.