Tweede Kamer
1995-04-25

Die uitspraak is inderdaad in dit verband van belang. Immers, wanneer blijkt dat een tijdschriftenuitgever een onbillijk hoge vergoeding vraagt, werkt die uitspraak door naar het Nederlandse recht zodat ook hier leveringsplicht aan de orde komt. Naar mijn idee is dit een stok achter de deur voor de uitgevers om te komen tot een fatsoenlijk contract. Ik kom daarmee op de vraag of de leesportefeuillehouders vallen onder de kring van belanghebbenden. Die kans is inderdaad groot. Uiteindelijk zal de rechter het moeten uitmaken, maar ik acht die kans groot. Bij "pay per view" en "video on demand" gaat het allereerst om een definitiekwestie. Het betreft een immateriële openbaarmaking. Men krijgt niet iets stoffelijks in handen; er wordt een signaal uitgezonden en dat valt volgens de definities onder artikel 1 van de Auteurswet en daarmee onder de regels van de Auteurswet zoals die thans gelden. Dat wil zeggen dat de rechthebbende toestemming moet verlenen. Het valt dus niet onder de onderhavige regeling. Hoe moet er worden gereageerd wanneer deze zaken zozeer normaal zijn geworden dat het verhuren van een videocassette ouderwets is geworden? Voorzitter! Dat moeten wij afwachten. Ik wil dit betrekken bij de nieuwe ontwikkelingen.