Tweede Kamer
2011-09-07

Ik denk ook aan de leden van de raden van toezicht. Het onderwijswereldje werd gekenmerkt door benoemingen bij coöptatie, door nepotisme zelfs, door vriendjespolitiek. Zo werd het vanuit veel klaslokalen waargenomen. Ik weet dat ik hiermee misschien op wat tenen van mensen sta, maar nogmaals, dat is de realiteit in veel klaslokalen. Die dringende aanbeveling van Dijsselbloem dat de overheid gaat over het "wat", maar het onderwijs over het "hoe", was toen een legitieme aanbeveling. Daarmee was de commissie-Dijsselbloem een gezaghebbende commissie geworden die een ongemakkelijke boodschap het onderwijsveld en de politiek instuurde. Natuurlijk, het veld gaat over het "hoe", maar toen en helaas nu nog steeds is het onderwijsveld niet de stakeholder die mijnheer Dijsselbloem en anderen zouden willen dat het is. Zij zouden willen zien dat het veld gedefinieerd wordt als die professionele leraar, die docent die weet wat hij doet, die beschikt over een professioneel zelfbewustzijn, en die zelfstandig en in teamverband kan variëren in werkvormen en benaderingen. Dat is een soort onderwijskundig paradijs, al naar gelang de categorie leerling die hij in de klas heeft.