Sejm

Kto wie, czy ten ogromny rozdźwięk, ta przepaść pomiędzy marzeniami, ambicjami i programem pierwszej „Solidarności” a brutalnymi dla milionów polskich pracowników realiami potransformacyjnej Polski nie jest najwyższą ceną, jaką przyszło nam zapłacić za wprowadzenie stanu wojennego? „Solidarność” nigdy potem nie zdołała powrócić do imponujących rozmiarów i społecznych ambicji sprzed 13 grudnia. Odważny solidarnościowy program demokracji pracowniczej został odłożony na półkę w roli historycznego rekwizytu, po który zresztą mało kto sięga. Nawet dzisiaj, w 2021 r. w Polsce mamy jeden z najniższych współczynników uzwiązkowienia w Europie. Jak wskazuje właśnie opublikowany World Inequality Report, nasz kraj rozdzierają radykalne nierówności, zarówno dochodowe, jak i majątkowe. Owoce gospodarczego wzrostu wciąż są w Polsce dzielone skrajnie niesprawiedliwie. Prawdę mówiąc, trudno nie zgodzić się z prof. Kowalikiem. Niewiele jest w Europie krajów, które byłyby mniej solidarne od Polski. Może się wydawać, że przywołując te fakty, odszedłem daleko od przedmiotu uchwały: 40. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego i upamiętnienia jego ofiar. Sam jednak jestem przekonany, że wprowadzenie stanu wojennego i pacyfikacja masowego ruchu pracowniczego w istotny sposób zdeterminowały przyszłe gospodarcze i społeczne losy Polski.