Tweede Kamer
2008-11-18

Het gros van de aftredende bewindspersonen heeft naar aanleiding van debatten in de Kamer de conclusie zelf getrokken. Er zijn in de parlementaire geschiedenis bovendien de nodige voorbeelden waarbij het vertrouwen tussen een fractie en een bewindspersoon ter discussie kwam te staan en de desbetreffende bewindspersoon daarom zijn of haar conclusies trok. In het debat van zojuist ben ik drie van de vier bestaande voorbeelden tegengekomen. Om helemaal compleet te zijn, zal ik ze allemaal noemen. Het gaat hierbij om de heer Stikker in 1951, de heer Van Aartsen sr., de heer Brokx en mevrouw Ter Veld. In deze vier voorbeelden is buiten het parlement uiteindelijk ook door de fractie zelf uitgesproken dat er geen vertrouwen meer was. Deze mensen hebben daaruit zelf conclusies getrokken. Hiermee wil ik vooral zeggen dat ik mij goed kan voorstellen dat er een behoefte bestaat bij individuele Kamerleden om meer te weten over hoe een en ander is gegaan en om dieper te kunnen graven in oorzaken en gevolgen. Hierbij is echter in ieder geval geen sprake van een staatsrechtelijk novum.