Sejm

Mościcki powinien być zaliczony do grona naszych największych wynalazców, a właściwie innowatorów – bo teraz mówimy, że to jest czas innowacji. Najgorsze dla tej fabryki były lata kryzysu 1923–1924, ale prof. Mościcki dzięki swojej wiedzy potrafił przekonstruować, przebudować pewne urządzenia, które uległy zużyciu, i zwiększyć produkcję przede wszystkim nawozów azotowych. Jego wielkim wynalazkiem była poprawiona konstrukcja pieca do produkcji karbidu. Wzrosła tym samym produkcja azotniaku – z 70 tysięcy t do ponad 170 tysięcy t rocznie. Prof. Mościcki okazał się mężem opatrznościowym tejże, jak o niej potocznie mówimy, fabryki Azotów. Jej dokładna nazwa to Państwowa Fabryka Związków Azotowych w Chorzowie. Praca w tejże fabryce była dla pracowników zaszczytem i nobilitacją. Wszyscy czuli się bardzo dowartościowani i starali się o tę pracę. Mówiono, że praca w tej fabryce to taki chorzowski raj. Można mówić także o powstaniu tzw. szkoły prof. Mościckiego, która skupiała kilkudziesięciu inżynierów i chemików. Prof. Mościcki na swego następcę wyznaczył kolejną wielką postać z naszej historii. W 1923 r. dyrektorem tych chorzowskich Azotów został późniejszy wicepremier, inż. Eugeniusz Kwiatkowski. Trzeba także dodać, że w 1926 r.