Tweede Kamer
1996-06-18

Belangrijk is dat wij zeggen dat in de volkshuisvesting een ordening was afgesproken. Die ordening brengt een bepaalde rol van het Rijk met zich. De rol van het Rijk is die van tweedelijns toezichthouder op een afstandelijke manier. Ik bedoel niet zó afstandelijk zoals de directeur van de Woningraad met betrekking tot de WBL probeert aan te geven in het blad van de Woningraad, maar wel een afstandelijker rol. Het is prima om binnen die formele ruimte zo actief, dynamisch en sturend mogelijk te zijn, maar het lijkt er soms op alsof door de commissie over de ruimte heen wordt gesprongen die er, met de nieuwe ordening voor de volkshuisvesting, voor de rijksinvloed was. Dat is de ene kant van het verhaal. Als je zegt dat de bestuurders van de WBL en de drie instellingen daarvoor in het Limburgse een groot deel en zelfs het grootste deel van de verantwoordelijkheid hebben voor het proces dat zich heeft afgespeeld, is de andere kant van het verhaal dat je ook goed moet bekijken hoe die bestuurders precies besturen. Dan moet je dus tamelijk diep in de bestuurscultuur duiken, in dit geval in Limburg. Het gaat er echter niet zozeer om, een aparte Limburgse bestuurscultuur tegenover een Gelderse bestuurscultuur te zetten. Je kunt ook zeggen: het gaat om de bestuurscultuur in deze casus. Laten wij het zo formuleren.