Narodna skupština
20100413

Jedan od takvih ideologa jugoslavenstva sa srpske strane, koji je takođe izjednačavao starinu hrvatstva i srpstva i koji je srpsku tradiciju i duhovnost krajem Prvog svjetskog rata nesebično dodeljivao hrvatstvu, bio je nažalost i istoričar i književni kritičar prof. dr Vladimir Ćorović. Kod nacionalne podjele književnika na srpske i hrvatske povodio se geografskim staništem pisca ili vjerskim opredeljenjem. Tako je Srbina rimokatoličke vjere Ivu Vojinovića svrstava u hrvatske pisce, a još je pogubnije što je velikog pjesnika Petra Preradovića, rođenjem pravoslavnog Srbina, od oca krajiškog Srbina, Jovana i majke Pelagije, svrstavao u hrvatske pisce, iako je on sam, bez obzira na jak asimilatorski uticaj rimokatolicizma i germanstva, osećao se Srbinom. U prilog teze o samosvojnosti hrvatskog kulturnog prostora Ćorović je 1918. dolazio do zaključka o čistoj hrvatskoj kulturi u hrvatskim zemljama. Pišući o književnosti 19. vijeka, za njega je historijska činjenica da su ''u nas postojale dvije posebne književnosti, srpska i hrvatska, a nikako srpskohrvatska''.