Tweede Kamer
1998-12-03

De overheid heeft dus tot taak om de voorwaarden te scheppen waardoor iedereen optimaal kan deelnemen aan het economisch verkeer en om te voorkomen dat groepen – en dan met name de armen – worden uitgesloten. De overheid moet enerzijds dus belemmeringen en verstoringen wegnemen en anderzijds reguleren, bijvoorbeeld bij eigendomsrechten, mededingingsregels en minimumarbeidsnormen. Hoe schaars de middelen ook zijn die een overheid van een ontwikkelingsland heeft, zij moeten prioritair worden aangewend om die sectoren te steunen die relevant zijn voor de armen. Maar dat zijn niet alleen basisonderwijs en gezondheidszorg. Het gaat ook om bijvoorbeeld toegang tot land, tot markten, tot spaar- en kredietsystemen – waar Nederland overigens heel goed in is – relevante en adequate landbouwvoorlichting in de kleinschalige landbouw. De sociale dimensie heeft niet alleen betrekking op de sociale sectoren. In de loop van de jaren zijn we steeds meer gaan spreken over marginalisering, over informalisering en meer onlangs over sociale uitsluiting, die zelfs door de president van de Wereldbank naar voren is gebracht. Voor dergelijke processen is het onvoldoende om alleen naar basisvoorzieningen te kijken.