ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI EsasSayısı : 2002/169 KararSayısı : 2007/88 Karar Günü   : 27.11.2007 Resmi Gazete  Tarih ve Sayısı : 19.02.2008 - 26792 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN MAHKEMELER: 1- Konya İdare Mahkemesi        
(Esas: 2002/169) 2- Malatya İdare Mahkemesi      (Esas:
2004/82) İTİRAZLARIN KONUSU : 657 sayılı Devlet Memurları
Kanunu'nun 135. maddesinin ikinci fıkrası ile 136. maddesinin dördüncü fıkrasının
Anayasa'nın 2., 10., 11., 36., 125. ve 129. maddelerine aykırılığı savıyla
iptali istemidir. I- OLAY 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesi uyarınca
davacılar hakkında verilen "kınama" cezalarının iptali istemiyle
açılan davalarda itiraz konusu kuralların Anayasa'ya aykırı olduğu kanısına
varan Mahkemeler, iptal istemiyle başvurmuşlardır. III- YASA METİNLERİ A- İtiraz Konusu Yasa Kuralları 14.7.1965 günlü, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun, itiraz
konusu kuralların yer aldığı 12.5.1982 günlü, 2670 sayılı Kanun'la değişik 135.
ve 136. maddeleri şöyledir: " Madde 135- Disiplin amirleri tarafından verilen uyarma ve
kınama cezalarına karşı itiraz, varsa bir üst disiplin amirine yoksa disiplin
kurullarına yapılabilir. Aylıktan kesme, kademe ilerlemesinin durdurulması ve Devlet
memurluğundan çıkarma cezalarına karşı idari yargı yoluna başvurulabilir. " Madde 136- Disiplin amirleri ve disiplin kurulları tarafından
verilen disiplin cezalarına karşı yapılacak itirazlarda süre, kararın ilgiliye
tebliği tarihinden itibaren 7 gündür. Bu süre içinde itiraz edilmeyen disiplin cezaları kesinleşir. İtiraz halinde, itiraz mercileri kararı gözden geçirerek verilen
cezayı aynen kabul edebilecekleri gibi cezayı hafifletebilir veya tamamen
kaldırabilirler. İtiraz edilmeyen kararlar ile itiraz üzerine verilen kararlar
kesin olup, bu kararlar aleyhine idari yargı yoluna başvurulamaz. İtiraz mercileri, itiraz dilekçesi ile karar
ve eklerinin, kendilerine intikalinden itibaren 30
gün içinde kararlarını vermek zorundadırlar. Kaldırılan cezalar sicilden silinir." B- Dayanılan Anayasa Kuralları Başvuru kararlarında Anayasa'nın 2., 10., 11., 36., 125. ve
129. maddelerine dayanılmıştır. IV- İLK İNCELEME Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi uyarınca yapılan ilk
inceleme toplantılarında, dosyalarda eksiklik bulunmadığından işin esasının
incelenmesine oybirliğiyle karar verilmiştir. V- ESASIN İNCELENMESİ Başvuru kararları ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, itiraz
konusu Yasa kuralları, dayanılan Anayasa kuralları ve bunların gerekçeleri ile
diğer yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: A) Birleştirme Kararı 14.7.1965 günlü, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 135.
maddesinin ikinci fıkrası ile 136. maddesinin dördüncü fıkrasının iptali
istemiyle yapılan itiraz başvurusuna ilişkin 2004/82 esas sayılı davanın,
aralarındaki hukuki irtibat nedeniyle 2002/169 esas sayılı dava ile
BİRLEŞTİRİLMESİNE, esasının kapatılmasına, esas incelemenin 2002/169 esas
sayılı dosya üzerinden yürütülmesine, 27.11.2007 gününde OYBİRLİĞİYLE karar
verildi. B) Anayasa'ya Aykırılık Sorunu Başvuru kararlarında, uyarma ve kınama cezalarına karşı yargı
yolunun itiraz konusu kurallar gereğince kapalı olduğu, idarenin bu
işlemlerinin yargı denetimi dışında bırakılmasının hukuk devleti ilkesi ile
bağdaşmadığı, 657 sayılı Yasa'ya tâbi olmayan kamu personelinin uyarma ve
kınama cezasına dava açabilmesine rağmen 657 sayılı Yasaya tâbi personele bu
hakkın tanınmamasının eşitlik ilkesine aykırı olduğu, Anayasa'da uyarma ve
kınama cezalarına karşı  yargı yolu açıkça kapatılmamış iken yasa koyucu
tarafından bu yönde bir sınırlama getirilmesinin Anayasa'nın üstünlüğü
ilkesiyle bağdaşmadığı, söz konusu kuralların hak arama özgürlüğüne ve idarenin
her türlü eylem ve işlemine karşı yargı yolunun açık olduğu yolundaki Anayasa
kuralına aykırı olduğu, uyarma ve kınama cezalarının dava konusu edilebilmesi
bakımından Anayasanın 129. maddesinde yasa koyucuya bir takdir hakkı tanınmakla
birlikte bunun sınırsız olmadığı ve Anayasanın diğer hükümleri ile bağdaşacak
şekilde kullanılması gerektiği, Anayasanın konuyla ilgili diğer maddeleri
dikkate alındığında uyarma ve kınama cezalarının yargı denetimi dışında
bırakacak bir düzenleme yapılabilmesine olanak bulunmadığı belirtilerek, itiraz
konusu kuralların Anayasanın 2., 10., 11., 125. ve 129. maddelerine aykırı
olduğu ileri sürülmektedir. 657
sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 135. maddesinde, disiplin cezalarına karşı
ilgililerin başvurabilecekleri yollar öngörülmektedir. Maddenin birinci
fıkrasında uyarma ve kınama cezalarına karşı varsa bir üst disiplin amirine
yoksa disiplin kurullarına itiraz edilebileceği, itiraz konusu ikinci
fıkrasında da aylıktan kesme, kademe ilerlemesinin durdurulması ve Devlet
memurluğundan çıkarma cezalarına karşı idari yargı yoluna başvurulabileceği
belirtilmektedir. Yasa'nın 136. maddesinde ise disiplin cezalarına karşı
itirazda bulunma süresi ve itirazın sonuçları düzenlenmektedir. Maddenin iptali
istenilen dördüncü fıkrasında, itiraz edilmeyen kararlar ile itiraz üzerine
verilen kararların kesin olduğu ve bu kararlar aleyhine idari yargı yoluna
başvurulamayacağı hükme bağlanmaktadır. Anayasa'nın 36. maddesinde, herkesin, meşrû vasıta ve
yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı
olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu hükme
bağlanmıştır. Anayasa'nın 125. maddesinde de idarenin her türlü eylem ve
işlemine karşı yargı yolunun açık olduğu belirtilmektedir. Anayasanın 129. maddesinde ise: "...Memurlar ve diğer kamu görevlileri ile kamu kurumu
niteliğindeki meslek kuruluşları ve bunların üst kuruluşları mensuplarına
savunma hakkı tanınmadıkça disiplin cezası verilemez. Uyarma ve kınama cezalarıyla ilgili olanlar hariç, disiplin
kararları yargı denetimi dışında bırakılamaz. Silahlı Kuvvetler mensupları ile hâkimler ve savcılar hakkındaki
hükümler saklıdır..." denilmektedir. Anayasa'nın 36. maddesinde genel olarak hak arama özgürlüğünü,
125. maddesinde idarenin her türlü eylem ve işlemine karşı yargı yolunun açık
olduğunu düzenleyen Anayasa koyucu, Anayasa'nın 129. maddesinde memurlar ve
diğer kamu görevlilerine verilecek disiplin cezalarının yargısal denetimine
ilişkin bir istisna getirmiştir. Böylece, uyarma ve kınama cezalarıyla ilgili
olanlar hariç, disiplin kararları yargı denetimi dışında bırakılamayacaktır. Anayasa'da kural olarak, idarenin her türlü
eylem ve işlemine karşı yargı yolunun açık olduğu kabul edilmekle birlikte,
Anayasa'nın bazı maddelerinde belirli idari işlemlere karşı yargı yolu
kapatılmıştır. Doktrinde "yasama kısıntısı" olarak adlandırılan bu
durum,  anayasa koyucunun bu yöndeki tercihini göstermektedir.
Cumhurbaşkanının tek başına yapacağı işlemler, Hâkimler ve Savcılar Yüksek
Kurulu kararları ve Yüksek Askerî Şûra kararları gibi yargı denetimi dışında
tutulan işlemlerden birini de memurlar ve diğer kamu görevlilerine verilen
uyarma ve kınama cezaları oluşturmaktadır. Anayasa'nın 129. maddesinin gerekçesinde "...disiplin kararlarının yargı denetimi
dışında tutulamayacağı da, te reddütleri
giderecek biçimde ifade edilmiş; ancak, uyarma ve kınama cezaları özellikleri
dolayısıyla bu kuralın dışına çıkarılmıştır." denilmek suretiyle , uyarma ve kınama
cezalarının yargı denetimi dışında bırakılacağı ifade edilmiştir. Yargısal denetim bakımından uyarma ve kınama
cezalarının, genel kural kapsamı dışında tutulmasının sebebi olarak madde
gerekçesinde bu cezaların "özellikleri" gösterilmiştir. Disiplin
cezalarının ağırlıkları birbirinden farklı olup, uyarma ve kınama cezaları en
hafif disiplin cezalarını oluşturmaktadır. 657 sayılı Devlet Memurları
Kanunu'nda disiplin cezaları olarak, uyarma, kınama, aylıktan kesme, kademe
ilerlemesinin durdurulması ve Devlet memurluğundan çıkarma cezaları
öngörülmüştür. Anılan Yasa'da "u yarma" cezası,
"memura, görevinde ve davranışlarında daha dikkatli olması gerektiğinin
yazı ile bildirilmesi", "kınama" cezası ise "memura,
görevinde ve davranışlarında kusurlu olduğunun yazı ile bildirilmesi"
olarak tanımlanmıştır. Uyarma ve kınama cezasını gerektiren fiiller aylıktan
kesme, kademe ilerlemesinin durdurulması ve Devlet memurluğundan çıkarma
cezalarını gerektiren fiil ve hareketlere nazaran çok daha hafif nitelikteki
kusurlu davranışlardır. Öte yandan uyarma ve kınama cezaları, sonuçları bakımından da
diğer disiplin cezalarından ayrılmaktadır. Aylıktan kesme veya kademe ilerlemesini
durdurma cezası verilenlerin, valilik, büyükelçilik, müsteşar, müsteşar
yardımcılığı, genel müdürlük, genel müdür yardımcılığı ve daire başkanlığı
görevlerine atanamayacakları hükme bağlanmış iken uyarma ve kınama cezası
verilenler yönünden benzer bir hükme yer verilmemiştir. Aynı durum, atamaları
Bakanlar Kurulu tarafından yapılanlar bakımından da geçerli bulunmaktadır.
Ayrıca, disiplin cezalarının memurun sicil dosyasından silinmesi bakımından da
cezalar arasında benzer bir ayrıma gidilmiş ve aylıktan kesme ve kademe
ilerlemesinin durdurulması cezalarının uygulanmasından on sene sonra ilgililere
bu yönde bir talepte bulunabilme hakkı tanınmış iken, uyarma ve kınama cezaları
yönünden bu süre beş yıl olarak belirlenmiştir. Anayasanın 129. maddesinde yargı denetimi dışında bırakılamayacak
disiplin cezalarının belirtilmesi ve uyarma ve kınama cezalarının bu kapsam
dışında tutulması, Anayasa koyucunun bu cezaları yargı denetimi dışında
bıraktığının bir göstergesini oluşturmaktadır. Yasa koyucunun, Anayasa'nın
anılan maddesine aykırı olarak uyarma ve kınama cezalarına karşı yargı yolunu
açabilmesi olanaklı değildir. Anayasa'da yasa koyucuya bu konuda bir takdir
hakkı tanınmamıştır. İtiraz konusu yasa kuralları ile Devlet memurlarına verilen uyarma
ve kınama cezaları, Anayasa'da yer alan hükme ve Anayasa koyucunun bu yöndeki
iradesine uygun olarak yargı denetimi dışında tutulduğundan söz konusu
kuralların Anayasa'ya aykırılığından söz edilemez. Belirtilen nedenlerle, itiraz konusu kurallar Anayasa'nın
125. ve 129. maddelerine aykırı değildir. İptal isteminin reddi gerekir. Mehmet ERTEN ve A. Necmi ÖZLER bu sonuca farklı gerekçe
ile katılmışlardır. Kuralların Anayasa'nın 2., 10. ve 11. maddeleriyle ilgisi
görülmemiştir. Osman Alifeyyaz PAKSÜT, Mustafa YILDIRIM, Şevket APALAK
ile Zehra Ayla PERKTAŞ bu görüşlere katılmamışlardır. VI- SONUÇ 14.7.1965 günlü, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 135.
maddesinin ikinci fıkrası ile 136. maddesinin dördüncü fıkrasının Anayasa'ya
aykırı olmadığına ve itirazın REDDİNE , Osman Alifeyyaz PAKSÜT,
Mustafa YILDIRIM, Şevket APALAK ile Zehra Ayla PERKTAŞ'ın karşıoyları ve
OYÇOKLUĞUYLA, 27.11.2007 gününde karar verildi. Başkan Haşim KILIÇ Başkanvekili Osman Alifeyyaz PAKSÜT Üye Sacit ADALI Üye Ahmet AKYALÇIN Üye Mehmet ERTEN Üye Mustafa
  YILDIRIM Üye A. Necmi ÖZLER Üye Serdar
  ÖZGÜLDÜR Üye Şevket APALAK Üye Serruh KALELİ Üye Zehra Ayla
  PERKTAŞ KARŞIOY
YAZISI Anayasanın 129. maddesinin üçüncü fıkrasında disiplin kararlarının
yargı denetimi dışında bırakılamayacağı yolundaki temel ilke vurgulanmış, ancak
uyarma ve kınama cezalarıyla ilgili kararların yargı denetiminin dışında
tutulabileceği şeklinde bir istisna da öngörülmüştür. Anayasada uyarma ve kınama cezasının tanımı yapılmadığı gibi diğer
disiplin cezalarının neler olduğu sayılmamış, hangi eylemlerin hangi disiplin
suçunu gerektireceği de düzenlenmemiştir. Buna göre, Anayasada, disiplin
suçlarının türlerinin ve sonuçlarının düzenlenmesi işin mahiyeti icabı yasaya
bırakılırken, pek hafif ve kalıcı etkileri bulunmayan bazı disiplin cezalarının
yargı denetimi dışında tutulabilmesi hususunda yasa koyucuya bir takdir hakkı
verilmiş, ancak bütün disiplin cezalarına karşı yargı yolunun açık tutulması da
engellenmemiştir. Anayasa tarafından düzenlenmemiş bir alanda, verilebilecek
cezaların hafif nitelikli iki tanesinin zikredilmiş olmasına dayanılarak, bunların
yargı denetimi dışında tutulmasının Anayasa'nın amir hükmü olduğu söylenemez. 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun itiraz konusu kurallarının
anılan yasaya tabi kamu görevlileri ile aynı cezaların öngörüldüğü ancak başka
yasalara tabi olmaları nedeniyle yargı yoluna başvurabilen diğer kamu
görevlileri arasında ayrım yarattığı, tekerrür halinde sonuçlarının
ağırlaştığı, böylece uygulamada bu cezaların "hafif" ve
"geçici" niteliğini yitirdiği, kamu görevlilerinin disiplin
cezalarına ilişkin yasalar ve kurallar bütün olarak gözetildiğinde itiraz
konusu kuralların, Anayasanın 129. maddesinde uyarma ve kınama cezalarının
yargı denetimi dışında tutulması yolunda yasa koyucuya istisnai nitelikte
verilen takdir hakkının amacını aştığı, bu nedenle kuralların, Anayasanın 2. ve
10. maddelerine aykırılıktan dolayı iptal edilmeleri gerektiği düşüncesiyle,
karara katılmıyorum. Başkanvekili Osman Alifeyyaz PAKSÜT AZLIK
OYU Anayasa'nın 13. maddesinde temel hak ve özgürlüklerin yalnızca
Anayasa'nın ilgili maddelerinde belirtilen nedenlere bağlı olarak yasayla
sınırlandırabileceği kurala bağlanmıştır. Anayasa 10. maddesiyle de yasa önünde
eşitlik temel bir ilke olarak  düzenlenmiştir. Anayasa'nın hak arama özgürlüğünü düzenleyen 36. maddesine
yansımamış olan  uyarma ve kınama cezalarına karşı yargı yolunu kapatan
sınırlama, memurlar ve diğer  kamu görevlilerinin  görev ve sorumlulukları
ile disiplin ilkelerini düzenleyen 129. maddede öngörülmüştür. Sözü edilen
kuralın yazılış biçimiyle kesin bir yasaklama getirdiği sonucuna ulaşmak
güçtür. Çünkü kural "Uyarma ve kınama cezalarıyla ilgili olanlar hariç,
disiplin kararları yargı denetimi dışında bırakılamaz" biçimindedir. Bu
anlatımla yargı denetimi dışında bırakma konusunun seçimli nitelikte olduğu, bu
yolda düzenleme yapılırken hak arama özgürlüğünün göz önüne gelmesi
kaçınılmazdır. Öte yandan, itiraza konu kuralı içeren yasa kapsamı dışında da
memurlar ve kamu görevlilerinin bulunmuş olması ve onlarla ilgili metinlerin
irdelenmesinde, yasakoyucunun kimi durumlarda yargı kısıntısı yoluna
gitmediği ya da idari düzenlemelere bıraktığı anlaşılmaktadır. Anayasal eşitlik
ilkesi ve hak arama özgürlüğü, yargı yasağına ilişkin sınırlamanın tüm memur ve
kamu görevlilerini kapsayacak şekilde düzenlenmesini gerekli kılmaktadır. Bu
bakımdan Anayasa'nın hak arama özgürlüğünü düzenleyen maddesinde yer almayan,
129. maddesinde kesin buyurucu bir ilke olarak düzenlenmediği sonucuna varılan
yargı kısıntısının salt 657 sayılı Yasa içinde yer alması, Anayasa'nın eşitlik
ilkesi ve hak arama özgürlüğünün genel niteliğiyle bağdaşmayacaktır. Belirtilen nedenlerle Anayasa'ya aykırı kuralın iptali gerekeceği
oyuyla karara karşıyız. Üye Mustafa
  YILDIRIM Üye Şevket
  APALAK FARKLI
GEREKÇE Disiplin kovuşturulmasını güvenceye bağlayan Anayasa'nın 129.
maddesinin üçüncü fıkrasında, " Uyarma ve kınama cezalarıyla ilgili
olanlar hariç, disiplin kararları yargı denetimi dışında bırakılamaz" ,
gerekçesinde de "...disiplin kararlarının yargı denetimi dışında
tutulamayacağı da tereddütleri giderecek biçimde ifade edilmiş; ancak, uyarma
ve kınama cezaları özellikleri dolayısıyla bu kuralın dışına çıkarılmıştır ."
denilmektedir. Buna göre, diğer disiplin kararları için getirilen zorunlu yargı denetimi,
uyarma ve kınama cezaları için getirilmemiştir. Başka bir ifadeyle Anayasa, yasa
koyucuya, diğer disiplin cezaları için yargı denetimini öngören düzenlemeleri
yapma zorunluluğu getirirken, uyarma ve kınama cezaları için böyle bir
zorunluluk getirmemektedir. Madde ve gerekçesi, Anayasa'nın 125. maddesi ile
birlikte değerlendirildiğinde, yasa koyucunun uyarma ve kınama cezaları için
yargı denetimini öngören bir düzenleme yapamayacağı anlamında yorumlanamaz.
Anayasa, diğer disiplin kararlarından farklı olarak uyarma ve kınama cezalarını
zorunlu yargı denetimine tabi tutmamak suretiyle bu konuda durum ve koşullara
göre düzenleme yapma yetkisini yasa koyucunun takdirine bırakmıştır.
Dolayısıyla yasa koyucu, uyarma ve kınama cezalarını yargı denetimine tabi
tutan bir düzenleme yapabileceği gibi, Anayasa'nın 129. maddesinin buna olanak
veren üçüncü fıkrasının açık hükmü uyarınca yargı denetimi dışında da
tutabilir. İtiraz konusu kurallar açıklanan nedenle Anayasa'ya aykırı değildir. Redde ilişkin çoğunluk görüşüne bu gerekçeyle katılıyoruz. Üye Mehmet
  ERTEN Üye A. Necmi ÖZLER KARŞIOY GEREKÇESİ İtiraz konusu kural, 14.7.1965 günlü ve 657 Sayılı Devlet
Memurları Kanunu'nun 12.5.1982 günlü ve 2670 Sayılı Kanunla değişik 135.
maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "aylıktan kesme, kademe
ilerlemesinin durdurulması ve devlet memurluğundan çıkarma cezalarına karşı
idari yargı yoluna başvurulabilir" ile 136. maddesinin dördüncü fıkrasında
yer alan "itiraz edilmeyen kararlar ile itiraz üzerine verilen kararlar
kesin olup, bu kararlar aleyhine idari yargı yoluna başvurulamaz" yolundaki
hükümleridir. 657 Sayılı Yasa'nın 125. maddesinde; devlet memurlarına verilecek
disiplin cezaları uyarma, kınama, aylıktan kesme, kademe ilerlemesinin durdurulması ve
devlet memurluğundan çıkarma olarak sayılmış olup, aynı Yasanın 135. maddesinin birinci fıkrası ile uyarma ve kınama cezalarına karşı itiraz edilebilecek merciler
gösterilmiş, ikinci fıkrası ile de idari yargı yoluna başvurulabilecek disiplin cezaları
aylıktan kesme, kademe ilerlemesinin durdurulması ve devlet memurluğundan çıkarma olarak sayılmıştır. Anayasa'nın Cumhuriyetin niteliklerini düzenleyen 2. maddesinde
Türkiye Cumhuriyeti'nin demokratik bir hukuk devleti olduğu, 125. maddesinin birinci
fıkrasında ise idarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolunun açık olduğu belirtilmektedir. 129. maddesinin üçüncü fıkrasında ise "uyarma ve kınama
cezaları ile ilgili olanlar hariç disiplin kararları yargı denetimi dışında
bırakılamaz" hükmü yer almıştır. Anayasa'nın sistematiği ve diğer maddeleri ile birlikte
değerlendirildiğinde sözü geçen madde hükmü ile disiplin cezaları yönünden hak arama özgürlüğüne bir sınırlama getirilmemekte, aksine uyarma ve kınama cezaları dışındaki cezaların
yargı denetimi dışında bırakılamayacağı belirtilmek suretiyle memurlar için özel bir
hukuki güvence sağlanmaktadır. Nitekim, itiraz konusu kuralın yasalaşma süreci içinde gerek
tartışmalarda gerekse gerekçede uyarma ve kınama cezalarına karşı yargı yolunun
kapatılmasında yasa koyucunun amacıyla ilgili hiçbir bilgi bulunmadığı gibi bu düzenlemelerin
1982 Anayasa'sı yürürlüğe girmeden önce 657 sayılı Yasaya eklendiği görülmüştür. Birleşmiş Milletler Siyasi ve Medeni Haklar Sözleşmesinin T.B.M.M.
tarafından onaylanarak kabulünden sonra, 3.10.2001 tarih ve 4709 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle Anayasa'nın 36. maddesinde hak arama hürriyeti "herkes, meşru
vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı
olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir" denilmek suretiyle
güvence altına alınmıştır. Bu durumda Anayasa'nın 36. ve 125. maddelerinde bu konuya ilişkin
bir sınırlama nedenine yer verilmediğinden, hiç bir nedene dayanmadan hak arama
özgürlüğüne ve idarenin yargısal denetimine sınırlama getiren ilgili yasal
düzenleme Anayasa'nın 36. ve 125. maddelerine de aykırıdır. Anayasa Mahkemesi'nin bir çok kararında da hak arama
özgürlüğünün hukuk devleti açısından taşıdığı önem üzerinde durulmuş ve 13.7.1999 tarih ve K.1999/31 sayılı kararında "hukuk devletinin sağlamakla yükümlü olduğu
hukuk güvenliği kişilerin, hukuk düzeninin koruması altındaki haklarını elde
edebilmeleri için her türlü önlemin alınmasını zorunlu kılar" gerekçesine yer verilmiştir. İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi tarafından 6615/03 nolu başvuru
üzerine 27.3.2007 tarihinde verilen kararda "disiplin cezalarına karşı dava
yolunun kapalı olmasının memurları güvenceden yoksun bıraktığı" gerekçesiyle Türkiye
aleyhinde bir başvuruyu sonuçlandırmış bulunmaktadır. Açıklanan nedenlerle uyarma ve kınama cezalarını yargı denetimi
dışında bırakan 657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 12.5.1982 gün ve 2670 sayılı
yasa ile değişik 135. maddesinin ikinci fıkrası ile 136. maddesinin dördüncü fıkrası
hükümleri Anayasa'nın 2., 36., 125., 129. maddelerine aykırılık oluşturduğu ve
iptali gerektiği düşüncesiyle verilen karara karşıyım. Başkanvekili Zehra
  Ayla PERKTAŞ