ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2022/130 Karar Sayısı
: 2023/14 Karar Tarihi
: 25/1/2023 R.G.Tarih-Sayı
: 8/3/2023-32126 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Batman İcra Ceza Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 9/6/1932
tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 31/5/2005 tarihli ve 5358
sayılı Kanun'un 10. maddesiyle değiştirilen 339. maddesinin birinci fıkrasının
Anayasa’nın 2., 13., 19. ve 49. maddelerine aykırılığı ileri sürerek iptaline
karar verilmesi talebidir. OLAY: Beyandan
sonra mal ve kazançta olan artışı bildirmemesi nedeniyle sanık hakkında açılan
davada itiraz konusu kuralın Anayasa’ya aykırı olduğu kanısına varan Mahkeme,
iptali için başvurmuştur. I. İPTALİ İSTENEN VE İLGİLİ GÖRÜLEN KANUN HÜKÜMLERİ A. İptali İstenen Kanun
Hükmü Kanun’un itiraz konusu kuralın da yer aldığı 339. maddesi
şöyledir: “Beyandan sonra mal ve kazançta olan tezayüdü
bildirmeyen borçlunun cezası: Madde 339 – (Değişik: 31/5/2005-5358/10 md.) Sonradan kazandığı malları veya kazancında ve gelirinde
vaki tezayütleri bu Kanun mucibince bildirmeye mecbur olan borçlu makbul bir
mazereti olmaksızın yedi gün içinde icra dairesine taahhütlü mektupla veya
şifahi surette bildirmezse ve bu mal veya kazancı asıl veya bedel itibariyle
mevcut olduğu takdirde, on gün; mal veya kazancını asıl veya bedel itibariyle
makbul bir sebep olmaksızın elden çıkarmışsa, bir aya kadar disiplin hapsi ile
cezalandırılır . Bu cezalara alacaklının şikâyeti üzerine karar verilir.
Kişi, icra takibine konu olan borcu tamamen ödediği takdirde, bu ceza düşer.” B. İlgili Görülen Kanun Hükmü Kanun’un 77. maddesi şöyledir: “ Sonradan kazanılan veya ziyadeleşen malların beyanı: Madde 77 – İcra dairesine vakı olan beyanda malı
olmadığını bildirmiş veya borcuna yetecek mal göstermemiş yahut beyandan imtina
etmiş olan borçlu sonradan kazandığı malları ve kazancında ve gelirinde vukua
gelen tezayütleri yedi gün içinde mezkür daireye taahhütlü mektupla veya şifahi
olarak bildirmeğe mecburdur.” II. İLK İNCELEME 1. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca Zühtü
ARSLAN, Hasan Tahsin GÖKCAN, Kadir ÖZKAYA, Engin YILDIRIM, Muammer TOPAL, M.
Emin KUZ, Rıdvan GÜLEÇ, Recai AKYEL, Yusuf Şevki HAKYEMEZ, Yıldız SEFERİNOĞLU,
Selahaddin MENTEŞ, Basri BAĞCI, İrfan FİDAN, Kenan YAŞAR ve Muhterem İNCE’nin
katılımlarıyla 9/11/2022 tarihinde yapılan ilk inceleme toplantısında dosyada eksiklik bulunmadığından işin esasının
incelenmesine OYBİRLİĞİYLE karar verilmiştir. III. ESASIN İNCELENMESİ 2. Başvuru kararı ve ekleri, Raportör Ahmet Hakan SOYTÜRK tarafından hazırlanan işin esasına ilişkin rapor, itiraz
konusu kanun hükmü, dayanılan ve ilgili görülen Anayasa kuralları ve bunların
gerekçeleri ile diğer yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği
görüşülüp düşünüldü: A. İtirazın
Gerekçesi 3. Başvuru kararında özetle; icra takiplerinde borçlunun
mal varlığının Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ve entegre olan diğer
sistemler aracılığıyla sorgulanmasının mümkün olduğu, itiraz konusu kuralın
anılan sistemlerin oluşturulmasından önce borçlunun mal varlığının tespitindeki
zorlukların gözönünde bulundurulması suretiyle ihdas edildiği, günümüzdeki
imkânlar gözetildiğinde mal varlığında meydana gelen artışı bildirmeyen borçlu
hakkında disiplin hapsi şeklinde bir yaptırım uygulanmasının ölçülülük ilkesini
ihlal ettiği, yine borçlu sıfatını taşıyan kişiye sonradan kazandığı malları
ile kazancında ve gelirinde meydana gelen artışları bildirme şeklinde bir
yükümlülük yüklenmesinin ve bu yükümlülüğe dair borçluya herhangi bir
bildirimde bulunulmaksızın disiplin hapsi uygulanmasının çalışma hakkını
sınırladığı belirtilerek kuralın Anayasa’nın
2., 13., 19. ve 49. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. B. Anayasa’ya Aykırılık Sorunu 4. 6216 sayılı Kanun’un 43. maddesi uyarınca kural,
ilgisi nedeniyle Anayasa’nın 35. ve 38. maddeleri yönünden de incelenmiştir. 5. 2004 sayılı Kanun’un 339. maddesinin itiraz konusu
birinci fıkrasında sonradan kazandığı malları veya kazancında ve gelirinde
gerçekleşen artışı, bu Kanun gereğince bildirmeye mecbur olan borçlunun,
geçerli bir mazereti olmaksızın yedi gün içinde icra dairesine taahhütlü
mektupla veya şifahi surette bildirmemesi ve bu mal veya kazancının asıl veya
bedel itibarıyla mevcut olması hâlinde, on gün; mal veya kazancını asıl veya
bedel itibarıyla geçerli bir sebep olmaksızın elden çıkarması hâlinde ise bir
aya kadar disiplin hapsiyle cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Anılan
maddenin ikinci fıkrasında ise bu cezalara alacaklının şikâyeti üzerine karar
verileceği ve kişi, icra takibine konu olan borcu tamamen ödediği takdirde bu
cezanın düşeceği belirtilmiştir. 6. Anayasa’nın 38.
maddesinin birinci fıkrasında “ Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan
kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu
işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza
verilemez ” denilerek suçun kanuniliği ; üçüncü fıkrasında da “ Ceza
ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur ” denilmek
suretiyle cezanın kanuniliği ilkesi güvence altına alınmıştır.
Anayasa’nın anılan maddesinde yer alan suçta ve cezada kanunilik ilkesi
uyarınca hangi fiillerin yasaklandığının ve bu yasak fiillere verilecek
cezaların hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak açıklıkta, anlaşılır ve sınırları
belli olacak biçimde kanunda gösterilmesi gerekmektedir. Kişilerin yasak
fiilleri önceden bilmeleri düşüncesine dayanan bu ilkeyle temel hak ve
özgürlüklerin güvence altına alınması amaçlanmıştır (AYM, E.2011/129, K.2012/81,
24/5/2012). 7. Suçta ve cezada
kanunilik ilkesi Anayasa’nın 13. maddesinde ifade edilen temel hak ve
özgürlüklerin ancak kanunla sınırlanabileceğine ilişkin kuralın suç ve cezalar
yönünden özel düzenlemesi olarak değerlendirilebilir. Suçta ve cezada kanunilik
ilkesi, cezalandırmanın temel haklara etkisinden kaynaklanan özel önemi
nedeniyle zaman içinde bir ceza hukuku kavramı olarak alt ilkeler de içerecek
şekilde gelişmiştir (AYM, E.2019/9, K.2019/27, 11/4/2019, § 15 ). 8. Borçlunun mal varlığında veya gelirinde meydana gelen
artışı bildirmemesi dolayısıyla verilecek disiplin hapsine ilişkin kuralın
şeklî anlamda bir kanun hükmü olduğu ve erişilebilir olduğu anlaşılmaktadır.
Bunun yanı sıra kuralın açık, anlaşılır ve
sınırlarının belirli olduğu, yaptırıma tâbi fiillerin öngörülebilir
olduğu, kararın bir idari makam tarafından değil Anayasa’nın 19. maddesinin
ikinci fıkrasının gereklerine uygun olarak bir mahkeme tarafından verildiği,
yargılamadaki usul ve esaslar ile verilecek karara karşı başvurulacak kanun
yollarının 2004 sayılı Kanun’da açıkça belirtildiği, bu kapsamda kuralın
kanunilik şartını taşıdığı sonucuna ulaşılmıştır. 9. Öte yandan Anayasa’nın 35. maddesinde “ Herkes,
mülkiyet ve miras haklarına sahiptir./Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla,
kanunla sınırlanabilir./Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı
olamaz. ” denilmektedir. Anayasa'nın anılan maddesiyle güvenceye bağlanan
mülkiyet hakkı, ekonomik değer ifade eden ve parayla değerlendirilebilen her
türlü mal varlığı hakkını kapsamaktadır (AYM, E.2015/39, K.2015/62, 1/7/2015, §
20). Bu bağlamda mülk olarak değerlendirilmesi gerektiğinde kuşku bulunmayan
menkul ve gayrimenkul mallar ile bunların üzerinde tesis edilen sınırlı ayni
haklar ile fikrî hakların yanı sıra icrası mümkün olan her türlü alacak da
mülkiyet hakkının kapsamına dâhildir ( Mahmut Duran ve diğerleri , B. No:
2014/11441, 1/2/2017, § 60). 10. İtiraz konusu kuralla borçlunun sonradan kazandığı
malları veya kazancındaki ve gelirindeki artışı bildirmemesinin yaptırımı
öngörülmektedir. Bildirim yükümlülüğüne konu mal ve gelirin Anayasa'nın 35.
maddesi bağlamında mülk teşkil ettiği açıktır. 11. Anayasa'nın 35. maddesinde bir temel hak olarak
güvence altına alınmış olan mülkiyet hakkı kişiye -başkasının hakkına zarar
vermemek ve yasaların koyduğu sınırlamalara uymak koşuluyla- sahibi olduğu şeyi
dilediği gibi kullanma ve ondan tasarruf etme, onun ürünlerinden yararlanma
olanağı verir ( Mehmet Akdoğan ve diğerleri , B. No: 2013/817, 19/12/2013,
§ 32). Dolayısıyla malikin mülkünü kullanma, mülkün semerelerinden yararlanma
ve mülkü üzerinde tasarruf etme yetkilerinden herhangi birinin sınırlanması
mülkiyet hakkına müdahale teşkil eder ( Recep Tarhan ve Afife Tarhan , B.
No: 2014/1546, 2/2/2017, § 53). 12. Kural olarak bir kimsenin mülkünü yetkili otoritelere
bildirme yükümlülüğü altına sokulması mülkiyet hakkına müdahale teşkil etmez.
Ancak hakkında icra takibi başlatılan borçlunun mal varlığını icra dairesine
bildirmekle yükümlendirilmesi -bildirilen mal varlığının haczedileceği de
gözetildiğinde- mülkiyet hakkına müdahale teşkil eder. 13. Anayasa'nın 35. maddesi ile mülkiyet hakkına temas
eden diğer hükümleri birlikte değerlendirildiğinde Anayasa'nın mülkiyet hakkına
müdahaleyle ilgili üç kural ihtiva ettiği görülmektedir. Buna göre Anayasa'nın
35. maddesinin birinci fıkrasında herkesin mülkiyet hakkına sahip olduğu
belirtilmek suretiyle mülkten barışçıl yararlanma hakkına yer verilmiş,
ikinci fıkrasında da mülkten barışçıl yararlanma hakkına müdahalenin çerçevesi
belirlenmiştir. Maddenin ikinci fıkrasında genel olarak mülkiyet hakkının hangi
koşullarda sınırlanabileceği belirlenerek aynı zamanda mülkten yoksun
bırakmanın şartlarının genel çerçevesi de çizilmiştir. Maddenin son
fıkrasında ise mülkiyet hakkının kullanımının toplum yararına aykırı
olamayacağı kurala bağlanmak suretiyle devletin mülkiyetin kullanımını
kontrol etmesine ve düzenlemesine imkân sağlanmıştır. Anayasa'nın diğer
bazı maddelerinde de devlet tarafından mülkiyetin kontrolüne imkân tanıyan özel
hükümlere yer verilmiştir. Ayrıca belirtmek gerekir ki mülkten yoksun bırakma
ve mülkiyetin düzenlenmesi, mülkiyet hakkına müdahalenin özel biçimleridir ( Recep
Tarhan ve Afife Tarhan , §§ 55-58). 14. Mülkiyet hakkına yapılan müdahalenin türü
belirlenirken sonucunun yanında ayrıca müdahalenin amacının da dikkate alınması
gerekmektedir ( Sedat Haspolat , B. No: 2019/12849, 20/7/2017, § 67).
Borçluya mal varlığını bildirme yükümlülüğü yüklenmesinin temel amacı cebri
icra düzeninin korunmasıdır. Kanun koyucu, alacaklının alacağının barışçıl bir
biçimde cebri icra sistemi içinde tahsilini sağlamak gayesiyle borçluya mal
varlığında meydana gelen artışları bildirme ödevi yüklemiş, bu ödevin ihlali
hâlinde yaptırım uygulanması suretiyle cebri icra düzeninin korunmasını hedeflemiştir.
Dolayısıyla cebri icra düzenine aykırı davranış nedeniyle disiplin hapsi
uygulanması suretiyle mülkiyet hakkına yapılan müdahalenin mülkiyetin
kontrolü kapsamında görülmesi gerekmektedir. 15. Anayasa’nın 13.
maddesinde “Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca
Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak
kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna,
demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine
aykırı olamaz.” denilmektedir. Buna göre temel hak ve özgürlüklere
sınırlama getiren kanuni düzenlemelerin kanunla yapılması, Anayasa’da öngörülen
sınırlama sebebine uygun ve ölçülü olması gerekir. 16. Bu itibarla mülkiyet
hakkını sınırlamaya yönelik bir kanuni düzenlemenin şeklen var olması yeterli
olmayıp yasal kuralların keyfîliğe izin vermeyecek şekilde belirli,
ulaşılabilir ve öngörülebilir düzenlemeler niteliğinde olması gerekir. İtiraz
konusu kuralın kapsamının belirli ve öngörülebilir olduğu yukarıda suçta ve
cezada kanunilik ilkesi yönünden yapılan incelemede saptanmıştır (§ 8). Suçta
ve cezada kanunilik ilkesi bağlamında yapılan tespitler mülkiyet hakkına
yönelik müdahalenin kanuniliği incelemesi yönünden de aynen geçerlidir. 17. Anayasa'nın 13. ve 35.
maddeleri uyarınca mülkiyet hakkı ancak kamu yararı amacıyla
sınırlandırılabilmektedir. Kamu yararı kavramı, mülkiyet hakkının kamu
yararının gerektirdiği durumlarda sınırlandırılması imkânı vermekle bir
sınırlandırma amacı olmasının yanı sıra mülkiyet hakkının kamu yararı amacı
dışında sınırlanamayacağını öngörerek ve bu anlamda bir sınırlama sınırı
oluşturarak mülkiyet hakkını etkin bir şekilde korumaktadır ( Nusrat Külah ,
B. No: 2013/6151, 21/4/2016, § 53). 18. Borçlunun sonradan kazandığı malları veya
kazancındaki ve gelirindeki artışı bildirmekle yükümlendirilmesinin ve bu
yükümlülüğün ihlali hâlinde yaptırım uygulanmasının amacı alacaklının mülkiyet
hakkının ve cebri icra düzeninin (§ 14) korunmasıdır. Alacaklının mülkiyet
hakkının ve cebri icra düzeninin korunması amacıyla borçluya, sonradan
kazandığı malları veya kazancındaki ve gelirindeki artışı bildirme yükümlülüğü
yüklenmesinin ve bu yükümlülüğün ihlali hâlinde ceza uygulanmasının kamu
yararına dönük olduğu ve anayasal açıdan meşru bir amaca dayandığı
anlaşılmaktadır. 19. Anayasa'nın 13. maddesinde yer alan ölçülülük ilkesi elverişlilik , gereklilik ve orantılılık olmak üzere üç alt ilkeden
oluşmaktadır. Elverişlilik öngörülen müdahalenin amacı gerçekleştirmeye
elverişli olmasını, gereklilik amaç bakımından müdahalenin zorunlu
olmasını yani aynı amaca daha hafif bir müdahale ile ulaşılmasının mümkün
olmamasını, orantılılık ise bireyin hakkına yapılan müdahale ile
ulaşılmak istenen amaç arasında makul bir dengenin gözetilmesi gerekliliğini
ifade etmektedir (AYM, E.2011/111, K.2012/56, 11/4/2012; E.2016/16, K.2016/37,
5/5/2016; Mehmet Akdoğan ve diğerleri, § 38). 20. Sonradan kazandığı malları veya kazancındaki ve
gelirindeki artışı bildirmeyen borçlunun disiplin hapsiyle cezalandırılması
alacaklının mülkiyet hakkının korunması amacına ulaşılması bakımından elverişli
bir araçtır. 21. Mülkiyet hakkına yapılan müdahalenin Anayasa'ya uygun
olabilmesi için amacı gerçekleştirmeye elverişli olmasının yanında gerekli
olması da gerekir. Gereklilik yukarıda da belirtildiği üzere hakka müdahale
teşkil eden birden fazla araç arasından hakkı en az zedeleyen aracın
seçilmesini ifade etmektedir. Hak ve özgürlüğü sınırlayan tedbirlerden hangisi
diğerlerine nazaran hakkın norm alanına daha az müdahale edilmesi sonucunu
doğuruyorsa o tedbirin tercih edilmesi gerekir. Bununla birlikte hakka müdahale
oluşturacak aracın seçiminde kanun koyucunun belli ölçüde takdir payının
bulunduğu da kabul edilmelidir. Zira kanun koyucu, öngörülen amaca ulaşılması
bakımından hangi aracın etkili ve verimli sonuçlar doğuracağına ilişkin olarak
isabetli karar verme noktasında daha iyi bir konumdadır. Özellikle alternatif
aracın bulunmadığı veya mevcut alternatiflerin öngörülen meşru amaca ulaşılması
bakımından etkili olmadığı ya da daha az etkili olduğu durumlarda kanun
koyucunun araç seçimi hususundaki tercih yetkisinin gereklilik kriterini
sağlamadığının söylenebilmesi için çok güçlü nedenlerin bulunması gerekir
(benzer yönde değerlendirme için bkz. D.C., B. No: 2018/13863, 16/6/2021,
§ 48). 22. Türk hukukunda borçlunun yalnızca mal varlığıyla
sorumluluğu kabul edilmiştir. İcra takibi yapıldığında alacaklı ilke olarak,
borçlunun mal varlığı değerlerinin haczedilip satılması suretiyle tatmin
edilir. Bu sebeple borçlunun mal ve haklarının neler olduğunun tespiti gerekir.
Mal beyanını düzenleyen hükümler bu amaçla ihdas edilmiştir. Modern hukuk
sistemlerinde borçlunun borcu için hapis kurumu bulunmamaktadır. Ancak
borçlunun mallarının nerede olduğunun belirlenmesi, cebri icra sisteminin kötü
niyetli olarak işlemez duruma getirilmesini önlemek ve cebri icrayı daha etkin
kılmak maksadıyla bazı eylemler bakımından yaptırımlar öngörülmüştür. Böylece,
bir yandan alacaklının kendiliğinden hak alması yasaklanırken bir yandan
borçluya mal beyanında bulunma yükümlülüğü yüklenerek borçlu ile alacaklı
menfaatleri arasında bir denge kurulmuş ve bu surette cebri icra düzeni
korunmaya çalışılmıştır. 23. Bu bağlamda 2004 sayılı Kanun’da da bazı eylemler
disiplin hapsine tabi tutulmuştur. Disiplin hapsi 4/12/2004 tarihli ve 5271
sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 2. maddesinde kısmî bir düzeni korumak
amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek
yaptırımlara çevrilemeyen, önödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartla
salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adlî sicil kayıtlarına
geçirilmeyen hapis şeklinde tanımlanmıştır. 24. İtiraz konusu kuraldaki disiplin hapsi, hukuki
niteliği itibariyle borçlunun 2004 sayılı Kanun uyarınca yapmaya mecbur olduğu
beyandan sonra kazandığı malları veya kazancındaki ve gelirindeki artışı icra
dairesine bildirmemesi nedeniyle öngörülen bir yaptırımdır. Bu bağlamda kuralın
Kanun’da yer alan bir emrin yerine getirilmesini sağlayarak borcun ödenmesi
dolayısıyla alacaklının hakkının ve cebri icra düzeninin korunması amaçlarını
gerçekleştirmeye yönelik bir düzenleme olduğu açıktır (AYM, E.2017/14,
K.2017/83, 29/3/2017, § 14). 25. İtiraz konusu kuralda öngörülen disiplin hapsinin
borçlunun hürriyetinden yoksun bırakılması sonucunu doğurduğundan nispeten ağır
bir yaptırım olduğu söylenebilir. Ancak borçlunun sonradan edindiği mal
varlığının tespiti bakımından alacaklının ve cebri icra idaresinin imkânlarının
kısıtlı olduğu gözetildiğinde bildirim yükümlülüğünü ihlal eden borçluya
disiplin hapsi uygulanmasının kanun koyucunun takdir yetkisi kapsamında
başvurulabilecek araçlar arasında olduğu değerlendirilmiştir. Dolayısıyla
disiplin hapsi uygulanmasının zorunlu bir toplumsal ihtiyaca cevap verdiği
kabul edilmiştir. 26. Öte yandan mülkiyet hakkına yönelik müdahaleler
orantılı olmalıdır. Orantılılık sınırlamayla ulaşılmak istenen amaç ile
başvurulan sınırlama tedbiri arasında aşırı bir dengesizlik bulunmamasına
işaret etmektedir. Diğer bir ifadeyle orantılılık, amaç ile araç arasında adil
bir denge kurulmasını gerektirmektedir. Buna göre mülkiyet hakkına getirilen
sınırlamayla ulaşılmak istenen meşru amaç ve kişinin mülkiyet hakkından
yararlanmasındaki bireysel yarar arasında makul bir orantı kurulmalıdır.
Hedeflenen amaca ulaşıldığında elde edilecek kamusal yararla kıyaslandığında
sınırlama ile kişiye yüklenen külfetin aşırı ve orantısız olmaması gerekir ( D.C. ,
§ 49). 27. Alacaklı ve icra dairesinin tüm teknolojik imkân ve
araçlara rağmen borçlunun tüm mal varlığından, üçüncü kişilerdeki hak ve
alacaklarının tamamından haberdar olması mümkün değildir. Bu nedenle borçlunun
yapmaya mecbur olduğu beyandan sonra kazandığı malları veya kazancındaki ve
gelirindeki artışı icra dairesine bildirmesi suretiyle cebri icranın normal işleyişinin
korunmasına sağlayacağı katkıyla kuralın öngördüğü yaptırımın niteliği ve
miktarı gözönünde bulundurulduğunda, elde edilecek yarar ile borçluya yüklenen
külfet arasında gözetilmesi gereken adil dengenin bozulmadığı, diğer bir
ifadeyle kuralın öngördüğü yaptırımın orantısız olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. 28. Açıklanan nedenlerle kural, Anayasa’nın 13., 35. ve
38. maddelerine aykırı değildir. İtirazın reddi
gerekir. Kuralın Anayasa’nın 2. ve 19. maddelerine de aykırı
olduğu ileri sürülmüş ise de bu bağlamda belirtilen hususların Anayasa’nın 13.,
35. ve 38. maddeleri yönünden yapılan değerlendirmeler kapsamında ele alınmış
olması nedeniyle Anayasa’nın 2. ve 19. maddeleri yönünden ayrıca bir inceleme
yapılmasına gerek görülmemiştir. Kuralın Anayasa'nın 49. maddesiyle
ilgisi görülmemiştir. IV. HÜKÜM 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun
31/5/2005 tarihli ve 5358 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle değiştirilen 339.
maddesinin birinci fıkrasının Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın REDDİNE
25/1/2023 tarihinde OYBİRLİĞİYLE karar verildi. Başkan Zühtü ARSLAN Başkanvekili Hasan Tahsin GÖKCAN Başkanvekili Kadir ÖZKAYA Üye Engin YILDIRIM Üye Muammer TOPAL Üye M. Emin KUZ Üye Rıdvan GÜLEÇ Üye Recai AKYEL Üye Yusuf Şevki HAKYEMEZ Üye Yıldız SEFERİNOĞLU Üye Selahaddin MENTEŞ Üye Basri BAĞCI Üye İrfan FİDAN Üye Kenan YAŞAR Üye Muhterem İNCE