ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2024/19 Karar Sayısı : 2024/23 Karar Tarihi : 1/2/2024 R.G. Tarih – Sayı : 4/4/2024
- 32510 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Adana 20. Asliye Ceza Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 24/2/1983 tarihli ve 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunu’nun 1/7/2016
tarihli ve 6723 sayılı Kanun’un 25. maddesiyle yeniden düzenlenen 28.
maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarının Anayasa’nın 2., 5., 6., 9., 36.,
49., 125., 138. ve 140. maddelerine aykırılığı ileri sürülerek iptallerine karar
verilmesi talebidir. OLAY: Sanık hakkında hırsızlık suçundan açılan davada itiraz
konusu kuralların Anayasa’ya aykırı olduğu kanısına varan Mahkeme, iptalleri
için başvurmuştur. I. İPTALİ İSTENEN KANUN HÜKÜMLERİ Kanun’un itiraz konusu kuralların da yer aldığı 28.
maddesi şöyledir: “ Kanun yolu değerlendirme formu: Madde 28 – (Mülga: 31/3/2011-6217/31 md.; Yeniden
düzenleme: 1/7/2016 – 6723/25 md.) Yargıtay ve Danıştay daireleri ile genel kurullarınca
yapılan kanun yolu incelemeleri sonunda; a) İstinaf kanun yolu incelemesinde görev alan daire
başkanı, üye, Cumhuriyet başsavcısı ve savcılar, b) İlk derece yargı yerlerinde duruşmaya, karara veya
hükme katılan, karar veya hükmü veren ya da soruşturma aşamasında görev yapan
hâkimler, c) İlk derece yargı yerlerinde soruşturma aşamasında
görev alan, iddianameyi tanzim eden, duruşmaya katılan, mütalaa veren veya
kanun yoluna başvuran Cumhuriyet savcıları, hakkında kanun yolu değerlendirme formu düzenlenir. Kanun yolu değerlendirme formu; soruşturmanın niteliği,
iddianame, karar veya hükmün hukuka uygunluğu ve isabet derecesi, soruşturma,
kovuşturma veya yargılamanın hedef sürede tamamlanması, gereksiz masrafa
sebebiyet verilmesi, duruşmalara hazırlıklı çıkılması veya hazırlıksız
çıkılarak gecikmelere neden olunması, dosyaların eksiklik nedeniyle geri
çevrilmeye neden olmayacak şekilde görevli daire veya birime gönderilmesi,
bilirkişi görevlendirilmesinin hukuka uygun yapılması, soruşturma, kovuşturma
veya yargılama işlemlerinin usul hükümlerine uygun olarak doğru ve zamanında
yapılması, dava konularının anlayış ve yönlendirilmesi ile mütalaa, gerekçeli
karar ve tebliğnamelerin yazılış, tahlil ve sonuçlandırılmasında başarı
gösterilmesi gibi hususlar dikkate alınarak çok iyi, iyi, orta ve zayıf
şeklinde düzenlenir. Yapılan incelemede olumlu veya olumsuz kanaat
edinilememesi hâlinde, değerlendirme formu bu durum belirtilerek düzenlenir. Hükmün onanmış veya bozulmuş olması tek başına olumlu
veya olumsuz değerlendirme yapılmasını gerektirmez. Ayrıca, incelenen karara
uygun muhalefet şerhi bulunması hâlinde olumsuz değerlendirme yapılamaz. Bölge adliye mahkemeleri veya bölge idare mahkemeleri
dairelerince yapılan istinaf kanun yolu incelemesi sonucunda yukarıdaki
fıkralarda belirtilen kriterler esas alınarak kanun yolu değerlendirme formu
düzenlenir. Aynı dosyaya ilişkin olarak istinaf kanun yolu incelemesi sonucu
düzenlenen değerlendirme formu ile temyiz incelemesi sonucu düzenlenen
değerlendirme formu arasında çelişki bulunması hâlinde temyiz mercilerince düzenlenen
değerlendirme formu esas alınır. Değerlendirme formu, kararı inceleyen heyetin başkanı
tarafından düzenlenir. Hakkında değerlendirme formu düzenlenenler, formun
Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP)’ne kaydedilmesinden itibaren bir ay
içinde gerekçelerini belirtmek suretiyle değerlendirme formunun yeniden
incelenmesini isteyebilir. Yeniden inceleme talebi, başvuru tarihinden itibaren
bir ay içinde incelemeyi yapan daire tarafından oyçokluğuyla karara bağlanır. Yukarıdaki fıkraların uygulanmasına ilişkin usul ve
esaslar Yargıtay ve Danıştayın görüşü alınmak suretiyle Hâkimler ve Savcılar
Yüksek Kurulu tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikle belirlenir. Soruşturma, kovuşturma veya yargılamanın tamamlanması
için öngörülen hedef süreler Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun görüşü
alınarak Adalet Bakanlığı tarafından belirlenir. ” II. İLK İNCELEME 1. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca yapılan
ilk inceleme toplantısında başvuru kararı ve ekleri, Raportör Ömer MENCİK
tarafından hazırlanan ilk inceleme raporu ve itiraz konusu kanun hükümleri
okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: 2. Anayasa’nın 152. ile
30/3/2011 tarihli ve 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama
Usulleri Hakkında Kanun’un 40. maddelerine göre bir davaya bakmakta olan
mahkeme, bu dava sebebiyle uygulanacak bir kanunun veya Cumhurbaşkanlığı
kararnamesinin hükümlerini Anayasa’ya aykırı görmesi hâlinde veya taraflardan
birinin ileri sürdüğü aykırılık iddiasının ciddi olduğu kanısına varması durumunda
bu hükümlerin iptalleri için Anayasa Mahkemesine başvurmaya yetkilidir. Ancak
anılan maddeler uyarınca bir mahkemenin Anayasa Mahkemesine başvurabilmesi için
elinde yöntemince açılmış ve mahkemenin görev alanına giren bir davanın
bulunması, iptali talep edilen kuralın da o davada uygulanacak olması gerekir.
Uygulanacak kural ise bakılmakta olan davanın değişik evrelerinde ortaya çıkan
sorunların çözümünde veya davayı sonuçlandırmada olumlu ya da olumsuz yönde
etki yapacak nitelikte bulunan kurallardır. 3. İtiraz yoluna başvuran
Mahkeme, 2802 sayılı Kanun’un 28. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarının
iptallerini talep etmiştir. İtiraz konusu kurallarla bölge adliye mahkemeleri
veya bölge idare mahkemeleri dairelerince yapılan istinaf kanun yolu incelemesi
sonucunda anılan maddede belirtilen ölçütlerin esas alınarak kanun yolu
değerlendirme formunun düzenleneceği, aynı dosyaya ilişkin olarak istinaf kanun
yolu incelemesi sonucu düzenlenen değerlendirme formu ile temyiz incelemesi
sonucu düzenlenen değerlendirme formu arasında çelişki bulunması hâlinde temyiz
mercilerince düzenlenen değerlendirme formunun esas alınacağı, değerlendirme
formunun kararı inceleyen heyetin başkanı tarafından düzenleneceği, hakkında
değerlendirme formu düzenlenenlerin formun Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’ne
(UYAP) kaydedilmesinden itibaren bir ay içinde gerekçelerini belirtmek
suretiyle değerlendirme formunun yeniden incelenmesini isteyebileceği ve
yeniden inceleme talebinin başvuru tarihinden itibaren bir ay içinde incelemeyi
yapan daire tarafından oyçokluğuyla karara bağlanacağı düzenlenmektedir. 4. Bakılmakta olan davanın konusu
sanığın hırsızlık suçunu işlediği iddiasına ilişkindir. Kurallar, bakılmakta
olan davadaki uyuşmazlığın çözümünde olumlu ya da olumsuz yönde etki yapacak
nitelikte değildir. Dolayısıyla kuralların bakılmakta olan davada uygulanma
imkânı bulunmamaktadır (aynı kurallara ilişkin benzer değerlendirmeler için
bkz. AYM, E.2023/51, K.2023/48, 22/3/2023, §
4; AYM, E.2023/141, K.2023/144, 13/09/2023, §
4) . 5. Açıklanan nedenle kuralların itiraz
başvurusunda bulunan Mahkemenin bakmakta olduğu davada uygulanma imkânı
bulunmadığından başvurunun Mahkemenin yetkisizliği nedeniyle reddi gerekir. Hasan Tahsin GÖKCAN bu görüşe katılmamıştır. III. HÜKÜM 24/2/1983 tarihli ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar
Kanunu’nun 1/7/2016 tarihli ve 6723 sayılı Kanun’un 25. maddesiyle yeniden
düzenlenen 28. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarının itiraz başvurusunda
bulunan Mahkemenin bakmakta olduğu davada uygulanma imkânı bulunmadığından
başvurunun Mahkemenin yetkisizliği nedeniyle REDDİNE, Hasan Tahsin GÖKCAN’ın karşıoyu ve OYÇOKLUĞUYLA 1/2/2024
tarihinde karar verildi. Başkan Zühtü ARSLAN Başkanvekili Hasan Tahsin GÖKCAN Başkanvekili Kadir ÖZKAYA Üye Engin YILDIRIM Üye M. Emin KUZ Üye Rıdvan GÜLEÇ Üye Yusuf Şevki HAKYEMEZ Üye Yıldız SEFERİNOĞLU Üye Selahaddin MENTEŞ Üye Basri BAĞCI Üye İrfan FİDAN Üye Kenan YAŞAR Üye Muhterem İNCE KARŞIOY GEREKÇESİ 1. 2802 sayılı Kanunun 28. maddesinin (6723 sayılı
Kanunun 25. maddesiyle yeniden düzenlenen) iptali istenen 4. ve 5. fıkralarında
adli ve idari uyuşmazlıklar sonunda verilen mahkeme kararlarıyla ilgili olarak
kanun yollarında yapılan yargısal denetim sonucunda kararı denetlenen hakimler
hakkında ilgili daire başkanı tarafından kanun yolu değerlendirme formu
düzenleneceği öngörülmektedir. İncelenen kurallarda, anılan değerlendirme formu
kapsamında; hakimin duruşmaya hazırlıklı çıkıp çıkmadığı, gecikmeye neden olup
olmadığı gibi kriterler yanında karar veya hükmün hukuka uygunluğu ve isabet
derecesi, soruşturma, kovuşturma veya yargılamanın hedef sürede tamamlanması
gibi hususların da değerlendirilerek başarı performansına göre çok iyi, iyi,
orta ve zayıf şeklinde kanatın yazılıp formun düzenleneceği belirtilmektedir.
Mahkememiz sayın çoğunluğu iptali istenen kuralların yerel mahkeme tarafından
ilgili davada uygulanacak kural olmadığı kanaatiyle iptal isteminin reddi
gerektiği sonucuna ulaşmıştır. 2. Anayasanın 152. maddesi uyarınca bir davaya bakan
mahkemenin uygulayacağı bir kanun hükmünün Anayasa’ya aykırılığı iddiasını
ciddi bulması durumunda itiraz yoluyla iptal isteminde bulunması mümkündür.
Mahkememiz bu nedenle “uygulanacak kural”ın tespitinde, iptali istenen kuralın
“ bakılmakta olan davanın değişik evrelerinde ortaya çıkan sorunların
çözümünde veya davayı sonuçlandırmada olumlu ya da olumsuz yönde etki yapacak
nitelikte bulunan kurallar” olup olmadığının incelenmesi kriterini
uygulamıştır. Bu kriter açısından kural olarak iptali istenen kanun hükmü veya
ibaresinin uyuşmazlığın çözümünde veya davanın evrelerinde doğrudan bir
etkisinin bulunması aranmalıdır. Bununla birlikte yargılamaya ilişkin usul
hukuku kurallarında bu kriter her zaman yeterli değildir. Usul kuralları
bakımından uyuşmazlığın görülmesine ilişkin dava sürecine veya sonucuna ilişkin
dolaylı etkisi olan kuralların da “uygulanacak kural” niteliğinde
değerlendirilmesi gerekir. Bu değerlendirme Anayasa’nın üstünlüğü ilkesini
koruma işlevini gören anayasal denetimin mantığı yönünden de gereklidir.
Tersine bir yaklaşım AYM’nin kendini sınırlaması anlamına gelebilir. Nitekim
AYM daha önce 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar
Kanunu’nun 1/7/2016 tarihli ve 6723 sayılı Kanun’un 25. maddesiyle başlığı ile
birlikte yeniden düzenlenen 28. maddesinin yedinci fıkrasının “… kovuşturma
veya yargılamanın tamamlanması için öngörülen hedef süreler Hâkimler ve
Savcılar Yüksek Kurulunun görüşü alınarak Adalet Bakanlığı tarafından
belirlenir .” bölümünün iptal isteminin ilk incelemesinde kuralı davada
uygulanacak kural olarak nitelemiş ve davayı esastan inceleyerek
sonuçlandırmıştır (bkz. AYM, E.2021/17, K.2021/103, 30/12/2021). 3. İptali istenen kurallar her ne kadar hakimlerin özlük
haklarına ilişkin bir değerlendirme formu düzenlenmesini kapsıyor ise de aynı
zamanda hakimlerin görmekte oldukları her bir davaya ilişkin usul hukuku
kuralı mahiyetindedir. Başka deyişle hakim kuralda öngörülen “değerlendirme
formu” kapsamındaki kriterleri her bir davada uygulamakla yükümlü kılındığı
için anılan kurallar usul hukukunun bir parçası mahiyetindedir. Uyuşmazlığın
çözümü için daha detaylı bir hukuki sorunu araştırmak isteyen hakimin hedef
süre ve davayı geciktirmeme kriteri yönünden ya da istinaf veya Yargıtay
dairesinin istikrarlı fakat kanuna veya Anayasa’ya aykırı olduğunu düşündüğü
bir yorum şekli yerine kendi hukuki anlayışını tercih etmesi düşüncesinde
olmasına karşın kanun yolu denetimi sonunda orta not verilebileceği endişesiyle
etki altında karar vermesi olasılığı bulunmaktadır. Dolayısıyla görünüşte
hakimin özlük hakkına ilişkin gibi görünen kurallar diğer yönüyle aslında adil
yargılanma hakkı yönünden mahkemenin kuruluşuna ve yapısına ilişkin usul hukuku
kuralı niteliğindedir. Bu nedenle Anayasa’ya aykırılığı öne sürülen kuralların
mahkemenin önündeki davada uygulanacak bir kural olmadığı söylenemez. 4. Öte yandan incelemeye konu kuralların adil yargılanma
hakkının “bağımsız ve tarafsız mahkemede yargılanma hakkı” alt unsuru/güvencesi
ile de ilgisi bulunmaktadır. Bu ilke açısından davaların görüleceği
mahkemelerin bağımsızlık ve tarafsızlık güvencelerini içeren yargı mercileri
olması gerekir. Anayasa’da mahkemelerin bağımsızlığı ve hakimlik mesleği
güvence altına alınmıştır. Anayasa’nın “ Mahkemelerin Bağımsızlığı ”
başlıklı 138. maddesinde bağımsızlığın kapsamı “ Hâkimler, görevlerinde
bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanî kanaatlerine
göre hüküm verirler./ Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin
kullanılmasında mahkemelere ve hâkimlere emir ve talimat veremez; genelge
gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunamaz./ Görülmekte olan bir dava hakkında
Yasama Meclisinde yargı yetkisinin kullanılması ile ilgili soru sorulamaz,
görüşme yapılamaz veya herhangi bir beyanda bulunulamaz./ Yasama ve yürütme
organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve
idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine
getirilmesini geciktiremez. ” şeklinde belirlenmiştir. Anayasa’nın hâkimlik
ve savcılık mesleğinin düzenlendiği 140. maddesinin üçüncü fıkrasında “ Hâkim
ve savcıların nitelikleri, atanmaları, hakları ve ödevleri, aylık ve
ödenekleri, meslekte ilerlemeleri, görevlerinin ve görev yerlerinin geçici veya
sürekli olarak değiştirilmesi, haklarında disiplin kovuşturması açılması ve
disiplin cezası verilmesi, görevleriyle ilgili veya görevleri sırasında
işledikleri suçlarından dolayı soruşturma yapılması ve yargılanmalarına karar
verilmesi, meslekten çıkarmayı gerektiren suçluluk veya yetersizlik halleri ve
meslek içi eğitimleri ile diğer özlük işleri mahkemelerin bağımsızlığı ve
hâkimlik teminatı esaslarına göre kanunla düzenlenir. ” denilmektedir.
Anayasa’nın anılan maddesi uyarınca hâkim ve savcıların özlük işlerinin
mahkemelerin bağımsızlığı ve hâkimlik teminatı esaslarına göre kanunla
düzenlenmesi gerekir. 5 . Mahkemelerin bağımsızlığı ilkesi , yargının yasama ve yürütme başta olmak
üzere her kişi ve kuruma karşı bağımsızlığını ifade etmektedir. Söz konusu
bağımsızlık, yargılama fonksiyonunun gereği gibi yerine getirilmesi amacını
gütmekte ve hukuk devleti ilkesinin bir gereğini oluşturmaktadır. Mahkemelerin
bağımsızlığı ilkesi, hâkimlerin görevlerinde bağımsız olduklarını ifade
etmektedir. Yargının bir karakteri olan bağımsızlık, hâkimin çekinmeden ve
endişe duymadan, hukukun öngördüğü gereklerden başka herhangi bir dış etki
altında kalmadan, yansız ve özgürce karar verebilmesidir. Hâkimlerin
görevlerinde bağımsızlıkları, onlara tanınan bir ayrıcalık olmayıp adaletin
dolaylı dolaysız her türlü etki, baskı, yönlendirme ve kuşkudan uzak
dağıtılması amacını gütmektedir. Bu nedenle mahkemelerin bağımsızlığı, insan
haklarının ve özgürlüklerinin en etkin güvencesidir (AYM, E.2016/144, K.2020/75,
10/12/2020, par. 26; AYM, E.2021/17, K.2021/103, 30/12/2021, par. 23). 6. Kuvvetler ayrılığı ilkesinin (AY m.
6-9) ve hukuk devleti ilkesinin önemli bir unsuru olan yargı bağımsızlığı
ilkesinin (AY m. 2, 138-141, 159) bir gereği olarak hakimlerin mesleki yönden
denetiminin de belirtilen anayasal ilkelere uygun olması gerekmektedir.
Bilindiği gibi mahkemelerin bağımsızlığının en temel güvencesini hakimlik
teminatı oluşturur. Hakimlerin mesleklerini yürütürken yasama organına,
yürütme organına ve mahkemeler sistemi ile birlikte yargı sistemi içerisindeki
diğer yargı organlarına karşı bağımsızlığının yasalarca güvence altına alınması
Anayasal ilkelerin gereklerindendir. Bu anlamda hakimlerin özlük işleri
hakkındaki tüm düzenlemelerin de Kanunla yapılması, idari bir merciin kararına
tabi tutulmaması gerekmektedir. 7. Hakimlik teminatı bakımından hakimlerin diğer
mahkemeler ve üst mahkemelere karşı bağımsızlığının sağlanması da önemli bir
husustur. Hakimler yargılama fonksiyonlarını görürken kanun yolu denetimi yapan
diğer bir hakim veya üst mahkeme karşısında da bağımsızlıklarını
koruyabilmelidir. Mahkemelerdeki görevleriyle yargısal egemenliği (AY m. 6, 9)
kullanan hakimler arasında yargısal yetki kullanımı dolayısıyla
üstlük-altlık ilişkisi kurulamaz . Yalnızca bu şekilde yargının kendi iç
yapısı ve örgütlenmesi yönünden bağımsızlığın korunduğu söylenebilir (Prof. Dr.
Çetin Özek, Yargının İdari Denetimi, İÜHFM 1982, S. 1-4, s. 922). Başka deyişle
kanunyolu denetimi yargılama usulüne ilişkin kanunların ve adil yargılanma
hakkının bir gereği olmakla birlikte bu denetimin kararı incelenen hakim
üzerinde üstlük-altlık ilişkisi kurulması biçiminde yapılması hakimlik
teminatını zedeleyecektir. Elbette meslekteki uzmanlıkları ve birikimleri ile
kanun yolu denetiminde yüksek mahkemelerin verdikleri kararların hukuki
sorunların çözüm yöntemlerini gösterme, içtihat birliğini sağlama ve hatta
öğreticilik gibi işlevleri bulunmaktadır. Fakat bir yargısal denetim yolunun
aynı zamanda hakimin mesleki performansını ölçen başarı not sistemi olarak kullanılması herşeyden önce kanunyolu sisteminin anayasal anlamına ve
işlevine aykırıdır. Kurallarla öngörülen sistem, yargısal denetim yapan
hakimlerin, kararını inceledikleri hakimler üzerinde hiyerarşik bir
ilişki kurmasına neden olmaktadır. Yargısal denetimin niteliği ve
mantığı ile hiyerarşik ilişki ve hiyerarşi yetkisi birbiriyle bağdaşmaz. 8. Bilindiği üzere idare hukukunda üst amir tarafından
kullanılan hiyerarşi yetkisi yönetim yetkisine bağlı olarak tayin,
terfi, disiplin gibi işlemlerin tesisi yetkisini kapsar. Yargısal bir
denetimde, terfi ve disiplin işleminde kullanılacak şekilde başarı notu
verilmesi, işlevsel olarak denetimi hiyerarşik denetime, denetim yapanı da
hiyerarşik amir konumuna getirmektedir. Öte yandan bu bir uygulama sorunu
değildir. Son derece objektif ve özenli bir not uygulaması yapılıyor olması da
sistemin yargı bağımsızlığı üzerindeki etkisini ortadan kaldırmamaktadır. Diğer
bir ifadeyle Kanunun 28. maddesindeki bu düzenleme sonucunda yüksek mahkeme
dairesi başkanı/hakimleri ile istinaf veya ilk derece mahkemesi hakimleri
arasında ve yine istinaf mahkemesi daire başkanı/hakimleri ile ilk derece
mahkemesi hakimleri arasında hukuken hiyerarşik bir ilişki kurulmaktadır. Böyle bir durum Anayasal hakimlik teminatı ve mahkemelerin
bağımsızlığı ilkeleriyle bağdaştırılamaz. Hatta hakimler üzerinde bu yöntemle
bir psikolojik baskı oluşması (hakimlerin not endişesiyle kendi hukuksal
görüşlerini karara derç etmekten kaçınması) davanın taraflarının adil yargılanma
haklarını da zedeleyebilecektir. Nitekim 1981 tarihli Hukuk Kollokyumunda not
sisteminin getirilmesi önerisini tartışan Prof. Eralp Özgen bu sistemin savunma
hakkının kısıtlanmasına yol açabileceğine değinmiş ve böyle bir denetim
yapılacaksa bile Yargıtay dışında yapılması gerektiğini ifade etmiş, yine Prof.
Çetin Özek de temyiz denetimi üzerinden terfi sistemi kurulmasının yanlışlığına
işaret etmiştir (bkz. Kollokyum tartışma bölümü; İÜHFM 1982, S. 1-4, s. 999,
1004). 9. Öte yandan bu söylediklerimiz, temyiz denetiminden
geçen kararların hakimlerin terfilerinde dikkate alınamayacağı anlamına
gelmemektedir. Fakat temyiz denetiminin bir parçası olarak böyle bir sistemin
kurulmasının anayasal ilkeleri ihlal ettiği açıktır. Kaldı ki bu sistem
alternatifsiz de değildir. Mahkemelerin tabi olduğu Uyap sisteminde tüm
kararların elektronik kaydının bulunduğu gözetildiğinde terfilerle görevli
Anayasal Kurum olan HSK’nın ilgili birimlerinin bu kararlardaki isabet
derecesini terfi dönemleri öncesinde analiz etmesi çok güç olmasa gerektir.
Belirtilen nedenlerle bakılmakta olan davada uygulanma imkanı olmadığı
gerekçesiyle kuralın iptal isteminin reddedilmeyip esasının incelenmesi
gerektiği görüşündeyim. Başkanvekili Hasan Tahsin GÖKCAN