ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı: 1992/46 Karar Sayısı : 1992/52 Karar Günü : 3.12.1992 R.G. Tarih-Sayı :17.09.1995-22407 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN : Nevşehir Asliye Ceza Mahkemesi. İTİRAZIN KONUSU : 4.1.1961 günlü, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun
360. maddesine, 3.12.1988 günlü, 3505 sayılı Yasa'nın 9. maddesiyle eklenen
ikinci fıkranın Anayasa'nın 2., 7., 8. ve 38. maddelerine aykırılığı savıyla
iptali istemidir. I- OLAY Gerçek gelir vergisi sorumlusu olan sanığın yazar kasa kullanması
zorunluluğuna uymayarak 213 sayılı Yasa'ya aykırı davranışta bulunmaktan
eylemine uyan aynı yasanın 360. maddesi uyarınca cezalandırılması için açılan
kamu davasında mahkemece bu maddenin ikinci fıkrasının Anayasa'ya aykırı olduğugörüşü
ve iptal istemiyle doğrudan Anayasa Mahkemesi'ne başvurulmuştur. III- YASA METİNLERİ A. İptali İstenilen Yasa Kuralı 4.1.1961 günlü, 213 sayılı Vergi Usul Yasası'nın 360. maddesine,
3.12.1988 günlü, 3505 sayılı Yasa'nın 9. maddesiyle eklenen ikinci fıkra
şöyledir : "Kaçakçılığa teşebbüs nedeniyle hükmolunan hapis cezasının
paraya çevrilmesine hükmolunması halinde, para cezası tutarının hesabında;
hapis cezasının her bir günü için sanayi sektörü için belirlenen, yürürlükteki
asgari ücretin bir aylık tutarının yarısı esas alınır." B. Dayanılan Anayasa Kuralları İptal gerekçesinde dayanılan Anayasa kuralları şunlardır: 1. "MADDE 2.- Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî
dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk
Milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan,
demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir." 2. "MADDE 7.- Yasama yetkisi Türk Milleti adına Türkiye Büyük
Millet Meclisinindir. Bu yetki devredilemez." 3. "MADDE 8.- Yürütme yetkisi ve görevi, Cumhurbaşkanı ve
Bakanlar Kurulu tarafından, Anayasaya ve kanunlara uygun olarak kullanılır ve
yerine getirilir." 4. "MADDE 38- Kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan
kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz; kimseye suçu
işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza
verilemez. Suç ve ceza zamanaşımı ile ceza mahkûmiyetinin sonuçları konusunda
da yukarıdaki fıkra uygulanır. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla
konulur. Suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz. Hiçkimse kendisini veya kanunda gösterilen yakınlarını suçlayan
bir beyanda bulunmaya veya bu yolda delil göstermeye zorlanamaz. Ceza sorumluluğu şahsidir. Genel müsadere cezası verilemez. İdare, kişi hürriyetinin kısıtlanması sonucunu doğuran bir
müeyyide uygulayamaz. Silahlı kuvvetlerin iç düzeni bakımından bu hükme kanunla
istisnalar getirilebilir. Vatandaş, suç sebebiyle yabancı bir ülkeye geri verilemez." IV- İLK İNCELEME VE ESASIN İNCELENMESİ Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi uyarınca Yekta Güngör
ÖZDEN, Güven DİNÇER, Yılmaz ALİEFENDİOĞLU, Servet TÜZÜN, Mustafa GÖNÜL, Mustafa
ŞAHİN, İhsan PEKEL, Selçuk TÜZÜN, Ahmet N. SEZER, Haşim KILIÇ ve Yalçın
ACARGÜN'ün katılmalarıyla 3.12.1992 gününde yapılan ilk inceleme toplantısında;
dosyada eksiklik bulunmadığından bu aşamada başka hususlar üzerinde
durulmaksızın esasının incelenmesine oybirliğiyle karar verilip işin esasına
ilişkin rapor, başvuru kararı ve ekleri, iptali istenilen yasa kuralı ile
dayanılan Anayasa kuralları, bunların gerekçeleri ve ötekiyasama belgeleri
okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü : A. VERGİ SUÇ VE CEZALARI HAKKINDA GENEL AÇIKLAMA Kamu hizmetlerinin yerine getirilebilmesi vergi yükümlülüğünün
zamanında ve eksiksiz ödenmesi ile gerçekleşir. Vergi yasaları gereklerinin zamanında ve kurallarına uygun yerine
getirilmesi ve böylece yasaların etkinliğini sağlamak içinde vergi suç ve
cezalarına yer verilmiştir. Vergi suç ve cezalarına ilişkin kurallar esas olarak 213 sayılı
Vergi Usul Yasası'nda düzenlenmiştir. Bu düzenlemede, vergi ödevinin gerekleri
yanında ceza hukukunun ilkeleri de gözönünde bulundurulmuştur. Yasa'nın
344.-376. maddelerinde vergi suç ve cezalarına yer verilmiştir. Bu maddelerde
öngörülen suç ve cezalarda yasallık ilkesi belirgin biçimde kendini gösterir. Vergi Usul Yasası'nın 344. maddesinin 7.-9. bentlerinde sayılan
kaçakçılık, ağır kusur, kusur ve usulsüzlük eylemleri ile bu eylemler için
Yasa'nın 344., 345., 349., 351.-354. maddelerinde öngörülen yaptırımlar vergi
dairesi tarafından saptanır ve uygulanır. Bu eylemlerin yaptırımı olan para ve
işyeri kapatma cezaları vergi idaresi tarafından uygulanan idarî nitelikte
cezalardır. Vergi Usul Yasası'nın 358.-363. maddelerinde yer alan kaçakçılık,
kaçakçılığa teşebbüs eylemleri ile bilgi vermekten çekinme, vergi gizliliğin
ihlâli, yükümlünün özel işlerini görme eylemleri ise ceza hukuku anlamında suç
oluştururlar. Bu eylemlerin saptanması ve Yasa'da öngörülen yaptırımların
uygulanması ceza mahkemesinin görev alanına girer. Ceza yaptırımı öngörülen bu
tür eylemler için ceza mahkemesinin görevli olması kişiler yönünden bir güvence
oluşturur. Nitekim, Vergi Usul Yasası bu eylemler ve bunlar için öngörülen
yaptırımları "ceza mahkemelerince yargılanacak suçlar ve cezalar"
başlığı altında düzenlemiştir. B. İTİRAZ KONUSU KURALIN ANLAM VE KAPSAMI 647 sayılı "Cezaların İnfazı Hakkında Kanun"un değişik
4. maddesinde "Kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalar, suçlunun
kişiliğine sair hallerine ve suçun işlenmesindeki özelliklerine göre mahkemece; 1. Kabahatlerde beher gün karşılığı üçbin ila beşbin lira hafif,
cürümlerde beşbin ila onbin lira hesabıyla ağır para cezasına ......... ......... .......... çevrilebilir." denilmektedir. Oysa Vergi Usul Yasası'nın itiraz konusu 360. maddesinin ikinci
fıkrasında Kaçakçılığa teşebbüs nedeniyle hükmolunan hapis cezasının paraya
çevrilmesine karar verilmesi durumunda, para cezası tutarının hesabında; hapis
cezasının her bir günü için sanayi sektörü için belirlenen, yürürlükteki asgarî
ücretin bir aylık tutarının yarısının esasalınması öngörülmüştür. Fıkraya
ilişkin gerekçede, getirilen düzenleme ile vergide verim, adalet, vergi
güvenlik ve denetimine ilişkin kurum ve kurallarda göze çarpan eksiklikler
giderilerek bunların sonucu olarak de vergi kayıp ve kaçağının önlenmesinde
daha çok etkili olunması hedeflenmekte olduğundan, yükümlülerin vergi ile
ilgili ödevlerinin zamanında eksiksiz olarak yerine getirilmesinin
amaçlandığından söz edilmektedir. Yasakoyucunun, vergi suçları nedeniyle hapis cezası ile cezalandırılan
kişilerin bu cezalarının para cezasına çevrilmesi durumunda her bir gün hapis
cezası karşılığı, sanayi sektörü için belirlenen yürürlükteki asgarî ücretin
bir aylık tutarının yarısını esas alması ile para değerindeki değişikliklerin
ceza hukukumuza yansıtılarak suç veceza arasında bulunması gereken duyarlı
dengenin bozulmamasını amaçladığı kuşkusuzdur. Özgürlüğü bağlayıcı cezadan çevrilen para cezasının ödenmemesi
durumunda, bu para cezasının yeniden özgürlüğü bağlayıcı cezaya dönüştürülme biçimi,
bu aşamada Mahkemece uygulanacak kural niteliğinde bulunmadığından itiraz
kapsamında görülmeyerek ayrıca irdelenmemiştir. C. İPTALİ İSTENEN YASA KURALININ ANAYASA'YA AYKIRILIĞI SORUNU 1. ANAYASA'NIN 2. MADDESİ YÖNÜNDEN İNCELEME: Anayasa Mahkemesi, Yasakoyucunun ceza saptamadaki takdir hakkı
konusunda önceki kararlarında ceza verme hakkının esasını, adaletle
sınırlandırılmış toplumsal yarar düşüncesinin gerçekleştirdiğini, bunun doğal
sonucu olarak da, bir düzenlemeye giderken yasakoyucunun kamu yararını en az
kişi yararı kadardüşünmek durumunda bulunduğunu, kamu yararının takdiri ise
Yasama Organının yetkisinde olduğunu, ne var ki bu organın, kamu yararı
düşüncesiyle eylemlere dilediği gibi ceza saptayamayacağını, kişinin temel
haklarının özüne dokunamayacağını, Yasakoyucununceza saptamadaki yetkisinin
sınırını "hukuk devleti ilkesi"nin oluşturduğunu kesin ve açıklıkla
belirlemiştir. İtiraz konusu kural, Türk Ceza Yasası ile diğer yasalarda
benzerleri görülen ve kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezaların paraya
çevrilmesinin genel kuralını koymuş bulunan 647 sayılı Yasa'nın 4. maddesinden
farklı düzenlemeler getirmiştir. Kural, enflâsyon nedeniyle paranın değer
yitirmesi ve bunun sonucunda para cezalarının etkinliğinin azalmaması için ve
kamu yararını gerçekleştirmek amacıyla konulmuştur. Bu amaçla belli bir sonuca
ulaşmak için, değişik ölçütlerin seçimi Yasakoyucunun takdir yetkisi içindedir.
Böyle bir uygulamanın yerinde olup olmadığı tartışılabilirse de, yasama
organının anayasal sınırlar içinde kalan bu olağan takdir yetkisinin hukuk
devleti ilkesine ters düşen bir yanı bulunmamaktadır. Tersine görüş Anayasa
Mahkemesi'nin Anayasa'ya uygunluk denetimi yerine, yerindelik denetimi
yapmasına yol açar. Anayasa'nın 2. maddesinde Türkiye Cumhuriyeti'nin sosyal bir hukuk
devleti olduğu açıkça belirtilmiştir. Hukuk devleti olmak, yönetilenlere hukuk
güvencesini sağlayan bir düzen kurmaktır. Böyle bir düzenin kurulması, yasama ve yargı yetkileriyle yürütme
alanına giren tüm işlemlerin hukuk kuralları içinde kalması ile
gerçekleşebilir. Hukuk devletinin öğeleri arasında, yasaların kamu yararına
dayanması ilkesi de vardır. Bu ilkenin anlamı kamu yararı düşüncesi olmaksızın,
yalnızca özel çıkarlar için veya yalnızca belli kişiler yararına olarak
herhangi bir yasa kuralının konulamayacağıdır. Hukuk devletinin ana ilkelerinden birisi de eşitliktir. Sosyal
hukuk devleti, güçsüzleri güçlüler karşısında koruyarak gerçek eşitliği yani
gerçek adaleti ve böylece toplumsal dengeyi sağlamakla yükümlü devlet demektir. Hukuk devletinin amaç edindiği, kişiliğin korunması, toplumda
sosyal güvenliğin sağlanması yolu ile gerçekleştirilebilir. Sözü edilen "sosyal hukuk devleti", bireyin huzur ve
refahını gerçekleştiren, güvence altına alan, adaletli bir hukuk düzeni
oluşturup bunu sürdürmekle kendini yükümlü sayarak kişi ile toplum arasında
denge kuran devlettir. Toplum yararı bir yana bırakılarak yalnız kişi yararlarının
esas alınması, Anayasa'nın amacına ve adaletli hukuk düzeni kavramına da ters
düşer. Suç ile ceza arasındaki oranın adalete uygun bulunup
bulunmadığını, o suçun toplum hayatında yarattığı etkiye ve kamu vicdanında
aldığı tepkiye göre takdir etme zorunluluğu vardır. Bu oransallık bağının bulunması, hukuk devleti ilkesinin ve adalet
anlayışının bir gereğidir. Yasakoyucu, cezaların türünü seçerken ve sınırlarını belirlerken
mutlak adalet ölçülerini izlemek zorundadır. Ceza kendiliğinden haklı
olmalıdır. Cezaların, suçların ağırlık derecelerine göre önleme ve
iyileştirme amaçları da gözönünde tutularak adaletli bir ölçü içinde konulması,
ceza hukukunun temel esaslarındandır. Sosyal düzen ve toplum yararı amacı ile genel kurala ayrık
kurallar konulması zorunluluğu ortaya çıkmış ve yasakoyucu yetkisini
kullanmıştır. 2. ANAYASA'NIN 7. MADDESİ YÖNÜNDEN İNCELEME: Anayasa'nın 7. maddesindeki "Yasama Yetkisi Türk Milleti
adına Türkiye Büyük Millet Meclisinindir. Bu yetki devredilemez."
biçimindeki kural genel niteliktedir. Anayasa'nın kimi maddelerinde belirlenen özel kurallar gözönünde
tutularak yetki devri konusu değerlendirilmelidir. İtiraz konusu kuralın
oluşmasında bu alana giren bir durum yoktur. 3. ANAYASA'NIN 8. MADDESİ YÖNÜNDEN İNCELEME: Olayla Anayasa'nın 8. maddesi arasında doğrudan veya dolaylı bir
ilişki saptanmamıştır. 4. ANAYASA'NIN 38. MADDESİ YÖNÜNDEN İNCELEME: Cezaların yasal ve ceza sorumluluğunun kişisel olması kuralı
Anayasa'nın 38. maddesinde yer almıştır. Suç ve cezalara ilişkin bu ilkeler gerek toplum, gerek kişiler
yönünden güvencedir. Anayasa başlıca birkaç ceza ilkesini belirtmekle yetinerek,
bunların dışında kalan ceza konuları ve özellikle belli bir zamanda ne gibi
eylemlerin suç sayılıp o suçlara ne miktar ve ne çeşit ceza verileceğini ve
hangi ceza tedbirlerinin ve güvenlik tedbirlerinin ne yolda uygulanacağını
saptama yetkisini bıraktığı yasakoyucu bu konuda baştaAnayasa'nın buyurucu ve
yasaklayıcı kuralları ile koyduğu güvenceler olmak üzere ceza hukukunun
ilkeleri ve toplum yaşantısının zorunluluk ve yasalarının gerekleri ile bağlı
kalarak takdirini kullanabilecektir. İptali istenen kuralın Anayasa'nın 38. maddesine aykırı bir yönü
yoktur. Açıklanan nedenlerle itirazın reddi gerekir. Yekta Güngör ÖZDEN, Güven DİNÇER, Servet TÜZÜN ve Yalçın ACARGÜN
bu görüşlere katılmamışlardır. V- SONUÇ A- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 360. maddesine 3.12.1988
günlü, 3505 sayılı Yasa'nın 9. maddesiyle eklenen ikinci fıkranın iptali
istemini içeren başvuruya ilişkin itirazın esasının dosyada eksiklik bulunmadığından
bu aşamada başka hususlar üzerinde durulmaksızın incelenmesine OYBİRLİĞİYLE, B- Vergi Usul Kanunu'nun 360. maddesine 3505 sayılı Yasa'nın 9.
maddesiyle eklenen ikinci fıkranın Anayasa'ya aykırı olmadığına ve itirazın
REDDİNE, Yekta Güngör ÖZDEN, Güven DİNÇER, Servet TÜZÜN ile Yalçın ACARGÜN'ün
karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA; 3.12.1992 gününde karar verildi. Başkan Yekta Güngör
  ÖZDEN Başkanvekili Güven DİNÇER Üye Yılmaz
  ALİEFENDİOĞLU Üye Servet TÜZÜN Üye Mustafa GÖNÜL Üye Mustafa ŞAHİN Üye İhsan PEKEL Üye Selçuk TÜZÜN Üye Ahmet N. SEZER Üye Haşim KILIÇ Üye Yalçın ACARGÜN KARŞIOY
GEREKÇESİ Zamandan ve yerden yararlanmak amacıyla, Anayasa Mahkemesi'nin
6.6.1991 günlü, Esas 1990/35, Karar 1991/13 sayılı kararında kullandığım
karşıoyumun gerekçesini, şimdiki 21.6.1991 günlü, Esas 1991/25, Karar 1991/18
sayılı karar için yinelediğimi belirtmekle yetiniyorum. 3.12.1992 Başkan Yekta Güngör
  ÖZDEN KARŞIOY
YAZISI Hapis cezasının para cezasına çevrilmesinde, sanayi sektörü için belirlenen
asgari ücretin bir aylık tutarının yarısının esas alınarak cezanın hareketli ve
değişken bir hale getirilmesi Anayasa'nın cezaların kanuniliği ilkesini
benimseyen 38. maddesinin üçüncü fıkrasına aykırıdır. Suç ve cezaların kanuniliği konusundaki evrensel hukuk ilkesi,
Anayasa'nın 38. maddesi üçüncü fıkrasında; "Ceza ve ceza yerine geçen
güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur." ifadesiyle Anayasa kuralı
haline gelmiştir. Bu Anayasa kuralı Türk Ceza Kanunu'nun 1. maddesinde;
"Kanunun sarih olarak suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez.
Kanunda yazılı cezalardan başka bir ceza ile de kimse cezalandırılamaz.",
2. maddesinde; "İşlendiği zamanın kanununa göre çözüm veya kabahat
sayılmayan fiilden dolayı kimseye ceza verilemez. İşlendikten sonra yapılan
kanuna göre cürüm veya kabahat sayılmayan bir fiilden dolayı da kimse
cezalandırılamaz. Eğer böyle bir ceza hüküm olunmuşsa icrası ve kanuni
neticeleri kendiliğinden kalkar. Bir cürüm veya kabahatin işlendiği zamanın
kanunu ile sonradan neşir olunan kanunun hükümleri birbirinden farklı ise
failin lehinde olan kanun tatbik ve infaz olunur." ifadesiyleyasalaşmış ve
altmış yılı aşan bir süre zarfında uygulana gelmiştir. Türk Ceza Kanunu'nun bu
hükümleri adeta Anayasa'nın ilgili hükümleri ile bütünleşmiş ve bir anlamda
onun yorumunu getirmiştir. Anayasa'ya aykırılığı Nevşehir Asliye Ceza Mahkemesi tarafından
itiraz yolu ile Anayasa Mahkemesi önüne getirilen Vergi Usul Kanunu'nun 360.
maddesine 3505 sayılı Kanun'la eklenen ikinci fıkra, hürriyeti bağlayıcı
cezanın paraya çevrilmesi halinde verilen para cezalarını her yıl sanayi
sektörü için belirlenen asgari ücretin aylık tutarına göre hesaplanan bir
sisteme bağlamıştır. Getirilen yeni düzenleme, uygulamada çeşitli teknik
zorlukları beraberinde getireceği gibi Anayasa ile getirilen ve Ceza Kanunu ile
yorumlanan cezaların kanuniliği ilkesine ters düşmektedir. İtiraz konusu kuralın uygulanması sonucunda değişik yıllarda
işlenen fiillere aynı gün aynı ceza hükmünün uygulanması sonucunda verilen
hapis cezaları değişik şekilde para cezasına çevrilecektir. Anayasamızın 38. maddesinin üçüncü fıkrası, ceza yerine geçen
güvenlik tedbirlerini de ceza gibi mütalaa etmiş ve bunları da cezaların
kanuniliği ilkesinden yararlandırmıştır. Öyleyse, yasa koyucu Ceza Kanunu'na ve
cezaların infazı veya başka bir kanuna göre hapis cezasının para cezasına
çevrilmesinde de Ceza Hukuku'nun Anayasal ilkelerine uymak zorundadır. Bu
belirsizlik açık olarak Anayasa'nın 38. maddesine aykırılık oluşturmaktadır. Vergi Usul Kanunu'nun 360. maddesinin dava konusu ikinci fıkrası,
infaz hukuku yönünden özel bir hüküm getirmektedir. Hapis cezalarının para
cezasına çevrilmesinde genel infaz sistemi dışında ayrı bir ölçü konulabilmesi
için, ortada haklı ve açıklanabilir neden olmalıdır. İdari vergi cezaları çoğu kez kasd unsuru aranmayan biçimsel ve
kanuni ölçülere dayanan idarî yaptırımlardır. Temelde bu yaptırımlara dayanan
ve ayrıca kendi özel unsurlarının eklenmesiyle oluşan vergi suç ve cezaları
ise, ekonomik olaylara ve onların kendi özel oluşum ortamına tabidirler. Olayımızda dava konusu edilen vergi cezalarının diğer ceza
kurallarından farklarının olmamasına rağmen ekonomik ve biçimsel bazı kurallara
uymama sonucunda ortaya çıkmaları nedeniyle diğer adî suçlara göre daha kolay
bir biçimde paraya çevrilebilmelidirler. Dava konusu düzenleme ile tam tersine
temel kural bir tarafa bırakılarak belirsiz bir sistem içinde temel kuralın
üzerinde para cezası alınmaktadır. Anayasa'nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesi mutlak manada ele alınamaz.
Ancak, aynı konularda yapılan değişik düzenlemenin nedenleri kolay, belirli ve
haklı bir biçimde açıklanabilir olmalıdır. Dava konusu farklı düzenlemenin açıklanabilir ve haklı bir yönü
yoktur. Yukarıda açıklanan nedenlerle suç ayırmaksızın bütün suçlulara
uygulanan bir infaz kuralının biçimsel bir vergi suçu nedeniyle verilen
cezalarda uygulanmaması Anayasa'nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesine
aykırıdır. Dava konusu kuralın iptali gerektiği kanısıyla karara karşıyız. Başkanvekili Güven
  DİNÇER Üye Servet
  TÜZÜN KARŞIOY
YAZISI Anayasa'nın 38. maddesi ile suç ve cezaların yasallığı ilkesi
öngörülmüştür. Bu ilke gereği olarak yasakoyucu yasama yetkisini kullanırken
Anayasa'nın temel ilkelerine ve ceza hukukunun ana kurallarına bağlı kalmak
koşuluyla, hangi eylemlerin suç sayılması, suç sayılan eylemlerin hangi tür ve
ölçüde ceza yaptırımlarıyla cezalandırılmaları gerektiği, hangi durum ve
davranışların ağırlaştırıcı veya hafifletici neden olarak kabul edilmesi
gerektiğini yasayla belirlemek zorundadır. İptali istenen 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 360. maddesine
3.12.1988 gün ve 3505 sayılı Yasa'nın 9. maddesiyle eklenen ikinci fıkrasına
göre vergi kaçakçılığına teşebbüs nedeniyle hükmolunan hürriyeti bağlayıcı
cezanın para cezasına çevrilmesi durumunda, para cezasının tutarının hesabında
tayin edilen hapis cezasının beher günü için sanayi sektörü için belirlenen
yürürlükteki asgarî ücretin bir aylık tutarının yarısı esas alınacaktır. Bu
şekildeki düzenleme ile yürütme tarafından belirlenen asgarî ücret ceza
tayininde esas alınmaktadır. Oysaki suç ve cezaların yasama organınca ve
yasayla belirlenmesi Anayasa'nın 38. maddesinin buyruğu olup bu şekildeki
düzenleme ile ceza miktarını belirleme dolaylı yoldan yürütme organınca
yapılmaktadır. Bu nedenle iptali istenen Yasa kuralı Anayasa'nın 38. maddesine
aykırı olup iptali gerekir. Bu nedenle aksi yönde oluşan çoğunluk görüşüne
karşıyım. Üye Yalçın ACARGÜN