ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2003/7 Karar Sayısı : 2005/71 Karar Günü : 18.10.2005 Resmi Gazete Tarih-Sayısı : 22.02.2006 - 26088 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Ordu Vergi Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 27.10.1999 günlü, 4458
sayılı Gümrük Kanunu'nun 245. maddesinin 2 ve 3 numaralı fıkralarının,
Anayasa'nın 2., 5., 10., 36. ve 138. maddelerine aykırılığı savıyla iptali ve
yürürlüğünün durdurulması istemidir. I- OLAY Davacı şirkete 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 238. maddesi uyarınca
verilen gümrük para cezasının kaldırılması istemiyle açılan davada itiraz
konusu kuralın Anayasa'ya aykırı olduğu kanısına varan Mahkeme, iptali için
başvurmuştur. III- İTİRAZ KONUSU YASA KURALI 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun itiraz konusu fıkraları da içeren
245. maddesi şöyledir: “Madde 245- 1. Yükümlüler, gümrük idaresine
verdikleri beyanname ve bu beyanname eki bilgi ve belgeler esas alınmak
suretiyle kendileri tarafından hesaplanan gümrük vergilerine itirazda
bulunamazlar. 2. İdari yargı mercilerine yapılan itirazda, gümrük idaresine
itiraz sırasında kullanılan bilgi ve belgeler dışında herhangi bir bilgi ve
belge kullanılamaz. 3. Alınan kararlara karşı idari yargı merciine başvurulması, bu
kararın idare tarafından uygulanmasına engel oluşturmaz.” IV- İLK İNCELEME Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi uyarınca Mustafa BUMİN,
Haşim KILIÇ, Yalçın ACARGÜN, Sacit ADALI, Ali HÜNER, Fulya KANTARCIOĞLU,
Ertuğrul ERSOY, Tülay TUĞCU, Ahmet AKYALÇIN, Enis TUNGA ve Mehmet ERTEN'in
katılmalarıyla 28.1.2003 günü yapılan ilk inceleme toplantısında, dosyada
eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine ve yürürlüğün durdurulması
isteminin esas inceleme evresinde karara bağlanmasına oybirliğiyle karar
verilmiştir. V- ESASIN İNCELENMESİ Başvuru kararı ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, itiraz
konusu Yasa kuralları ve bunların gerekçeleri ile diğer yasama belgeleri okunup
incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: 1- 245. Maddenin 2 Numaralı Fıkrasının İncelenmesi Başvuru kararında, sav ve savunma hakkının birbirini tamamladığı,
bunun hak arama özgürlüğünün temelini oluşturduğu, kullanılmasının ve yerine
getirilmesinin olabildiğince kolaylaştırılmasının, olumlu ya da olumsuz sonuç
almayı geciktiren, güçleştiren düzenlemelerin kaldırılmasının zorunlu olduğu;
Kural'la savunma hakkının gereği gibi kullanılmasının engellendiği; yargılama
faaliyetinin tüm işlemlerinin bir bütün olarak hakkaniyete uygun biçimde
yapılması gerektiği; bunun gerçekleşmesinin de silahların eşitliği ilkesi ile
mümkün olabileceği nedenleriyle itiraz konusu kuralın Anayasa'nın 2., 5., 10.,
36. ve 138. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. 2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri
Hakkında Kanun'un 29. maddesine göre, Anayasa Mahkemesi, kanunların, kanun
hükmünde kararnamelerin ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nün Anayasa'ya
aykırılığı konusunda ilgililer tarafından ileri sürülen gerekçelere dayanmaya
mecbur değildir. Taleple bağlı kalmak koşuluyla başka gerekçe ile de Anayasa'ya
aykırılık kararı verebilir. Bu nedenle, kuralın Anayasa'nın 13. maddesi
yönünden de incelenmesi uygun görülmüştür. İptali istenilen kuralda, idari yargı mercilerine yapılan
itirazda, gümrük idaresine itiraz sırasında kullanılan bilgi ve belgeler
dışında herhangi bir belgenin kullanılamayacağı belirtilmiştir. Hak arama hürriyetini düzenleyen Anayasa'nın 36. maddesinde, “ Herkes,
meşrû vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı
veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.
Hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz ”
denilerek yargı mercilerine davacı ve davalı olarak başvurabilme ve bunun tabiî
sonucu olarak da kişinin yargı mercileri önünde iddia, savunma, adil yargılanma
hakkına sahip olduğu güvence altına alınmış ve özel sınırlama nedenleri
öngörülmemiştir. Anayasa'nın 4709 sayılı Kanunla değiştirilen 13. maddesinde “Temel
hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasa­nın ilgili
maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir.
Bu sı­nırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve
lâik Cumhuriye­tin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” denilerek
temel hak ve özgürlüklerin ancak ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı
olarak sınırlanabileceği öngörülmüştür. Kişinin karşılaştığı bir suçlamaya karşı kendisini
savunabilmesinin ya da maruz kaldığı haksız bir eylem veya işleme karşı
haklılığını ileri sürüp kanıtlayabilmesinin en etkili ve güvenceli yolu, yargı
mercileri önünde dava hakkını kullanmak ve bu davada kullanılabilecek kanıtları
mahkeme önüne getirebilmektir. Sav ve savunma birbirini tamamlayan ve
birbirinden ayrılması olanaksız olan niteliğiyle hak arama özgürlüğünün
temelini oluşturmaktadır. Hak arama özgürlüğü, temel hak niteliği taşıması
dışında, diğer hak ve özgürlüklerden yararlanılmasını ve bunların korunmasını
sağlayan en etkin güvencelerden biridir. Bu temel saptama karşısında, daha
kapsamlı bilgi ve belgelerle donatılmış idarenin kullanacağı savunma hakkı
yanında, gümrük vergisi mükelleflerinin de hak arama özgürlüğünden tam
anlamıyla yararlanmalarının sağlanması gerekir. Buna göre, iptali istenilen kuralla idari yargı mercilerine
yapılan itirazda, gümrük idaresine yapılan itiraz sırasında kullanılan bilgi ve
belgeler dışında herhangi bir bilgi ve belgenin kullanılamamasının öngörülmesi,
savunma hakkının kısıtlanmasına yol açarak, yargı merciinin doğru ve adil bir
sonuca ulaşılabilmesini engelleyeceğinden Anayasa'nın 36. maddesine aykırılık
oluşturur. Anayasa'da özel bir sınırlandırma nedeni öngörülmemiş olan hak
arama özgürlüğünün itiraz konusu kuralla sınırlandırılması, Anayasa'nın 13.
maddesine de aykırıdır. Kural, Anayasa'nın 13. ve 36. maddelerine aykırı görülerek iptal
edildiğinden, 2., 5. ve 138. maddeleri yönünden incelenmesine gerek
görülmemiştir. 2- 245. Maddenin 3 Numaralı Fıkrasının İncelenmesi Başvuru kararında, yasa önünde eşitliğin herkesin her yönden aynı
yasa kurallarına bağlı olacağı anlamına gelmeyeceği, aynı durumda bulunanlara
aynı yasa kurallarının uygulanması gerektiği, itiraz konusu düzenleme ile vergi
mahkemelerinde davacı olarak aynı hukuksal konuma sahip gelir ve kurumlar
vergisi mükellefleri ile gümrük vergisi mükellefleri arasında yargılamanın
seyri bakımından farklı düzenlemenin hukuken geçerliliğinin olmadığı
belirtilerek, Kural'ın Anayasa'nın 2., 10. ve 36. maddelerine aykırılık oluşturduğu
ileri sürülmüştür. İtiraz konusu kural “ Alınan kararlara karşı idari yargı
merciine başvurulması, bu kararın idare tarafından uygulanmasına engel
oluşturmaz .” biçimindedir. Anayasa'nın 10. maddesinde, “Herkes, dil, ırk, renk,
cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle
ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye
veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Devlet organları ve idare makamları bütün
işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek
zorundadırlar.” denilmektedir. Bu yasak, birbirinin aynı durumunda
olanlara ayrı kuralların uygulanmasını, ayrıcalıklı kişi ve toplulukların
yaratılmasını engellemektedir. Aynı durumda olanlar için farklı düzenleme
eşitliğe aykırılık oluşturur. Anayasa'nın amaçladığı eşitlik, mutlak ve eylemli
eşitlik değil hukuksal eşitliktir. Aynı hukuksal durumlar aynı, ayrı hukuksal
durumlar ayrı kurallara bağlı tutulursa Anayasa'nın öngördüğü eşitlik çiğnenmiş
olmaz. Başka bir anlatımla, kişisel nitelikleri ve durumları özdeş olanlar
arasında değişik uygulamalar yapılamaz. Kimi yasalarda mali yükümlülükler düzenlenmiş olup çeşitli vergi,
resim ve harçların her birinin ayrı bir usul ile beyan, tarh ve tahsil
edilmesinin kurala bağlanması bu yükümlülüklerin farklı özelliklere sahip
olmasından kaynaklanmaktadır. Genel olarak verginin beyanı, tarh, tahakkuk ve
vergi mahkemelerinde dava açma usulü ile ilgili kurallar 213 sayılı Vergi Usul
Kanunu'nda, tahsile ilişkin kurallar ise 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil
Usulü Hakkında Kanun'da yer almıştır. Gümrük vergi ve cezaları konusunda ise
verginin beyanı, hesaplanması, tahakkuku, gümrük idaresine itiraz ve dava
açılması ile ilgili kurallar 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nda düzenlenmiş, gümrük
vergi ve cezalarının tahsilat usulü de 6183 sayılı Yasa'da belirtilmiştir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 8. maddesinin birinci
fıkrasında “Mükellef, vergi kanunlarına göre kendisine vergi borcu
terettüp eden gerçek veya tüzelkişidir.” denilerek mükellefin tanımı
yapılmış, 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 3. maddesinin 11 numaralı fıkrasında da
“yükümlü” deyiminin “gümrük yükümlülüklerini yerine getirmekle sorumlu bütün
kişileri” ifade edeceği belirtilmiştir. Vergi, resim ve harç gibi mali
yükümlülüklerin her biri farklı özelliklere sahip iseler de, diğer vergi
mükellefleri ile gümrük vergisi mükelleflerinin, mükellef olma, kendilerinden
tahsil edilmesi gereken mali yükümlülüklerin kamu gücüne dayanılarak alınması
ve aynı yargı mercilerinde davacı olarak haklarını arayabilmeleri bakımından
aynı hukuksal durumda oldukları kuşkusuzdur. Buna göre, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 4001
sayılı Yasa ile değiştirilen 27. maddesinin üçüncü fıkrasında, vergi
mahkemelerinde, vergi uyuşmazlıklarından doğan davaların açılmasının, tarh
edilen vergi, resim ve harçlar ile benzeri malî yükümlülüklerin ve bunların zam
ve cezalarının dava konusu edilen bölümünün tahsil işlemlerini durduracağı
açıkça hükme bağlanmasına karşın, aynı hukuki durumda olan gümrük vergisi
mükellefleri hakkında alınan kararlara karşı idari yargı merciine
başvurulmasının gümrük idaresince alınan kararın uygulanmasına engel,
Anayasa'nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesine aykırıdır. Kuralın iptali
gerekir. Anayasa'nın 10. maddesine aykırı görülerek iptal edilen kuralın,
ayrıca Anayasa'nın 2. ve 36. maddeleri yönünden incelenmesine gerek
görülmemiştir. Mehmet ERTEN, A. Necmi ÖZLER, Osman Alifeyyaz PAKSÜT ve Şevket
APALAK bu görüşe katılmamışlardır. VI. YÜRÜRLÜĞÜN
DURDURULMASI İSTEMİ 27.10.1999 günlü, 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 245. maddesinin
(2) ve (3) sayılı fıkralarının YÜRÜRLÜĞÜNÜN DURDURULMASI İSTEMİNİN REDDİNE,
18.10.2005 gününde OYBİRLİĞİYLE karar verildi. VII- SONUÇ 1999. günlü, 4458 sayılı “Gümrük Kanunu”nun 245. maddesinin; 1- (2) numaralı fıkrasının Anayasa'ya aykırı olduğuna ve İPTALİNE,
OYBİRLİĞİYLE, 2- (3) numaralı fıkrasının Anayasa'ya aykırı olduğuna ve İPTALİNE,
Mehmet ERTEN, A. Necmi ÖZLER, Şevket APALAK ile Osman Alifeyyaz PAKSÜT'ün
karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA, 2005. gününde karar verildi. Başkan Tülay
  TUĞCU Başkanvekili Haşim
  KILIÇ Üye Sacit
  ADALI Üye Fulya
  KANTARCIOĞLU Üye Ahmet
  AKYALÇIN Üye Mehmet
  ERTEN Üye A.
  Necmi ÖZLER Üye Serdar
  ÖZGÜLDÜR Üye Şevket
  APALAK Üye Serruh
  KALELİ Üye Osman
  Alifeyyaz PAKSÜT KARŞIOY
YAZISI Anayasamızın 73. maddesine göre, “Herkes, kamu giderlerini
karşılamak üzere, mali gücüne göre vergi ödemekle yükümlü” olup “Vergi yükünün
adaletli ve dengeli dağıtımı, maliye politikasının sosyal amacıdır”. Gümrük
vergileri ise, 4458 sayılı gümrük Kanununun 1. maddesindeki ifadeyle,” Türkiye
Cumhuriyeti Gümrük Bölgesine giren ve çıkan eşyaya ve taşıt araçlarına
uygulanacak gümrük kuralları” kapsamında alınan vergilerdir. Anayasanın 5.
maddesinde yer alan Devletin temel amaç ve görevlerinin yerine getirilmesi için
gereksinim duyulan kamu gelirleri arasında gümrük vergileri her ne kadar önemli
bir yer tutmakta ise de, gümrük vergilerinin öncelikli amacı salt kamu geliri
elde etmek değil, ülke ekonomisinin dünya koşullarına ve ulusal çıkarlara
uygun, rekabetçi ve sağlıklı biçimde işleyişini düzenlemektir. Anayasanın 167.
maddesinin ikinci fıkrasında “Dış ticaretin ülke ekonomisinin yararına olmak
üzere düzenlenmesi amacıyla ithalat, ihracat ve diğer dış ticaret işlemleri
üzerine vergi ve benzeri yükümlülükler dışında ek mali yükümlülükler koymaya ve
bunları kaldırmaya kanunla Bakanlar Kuruluna yetki verilebilir” denilmiştir.
Örneğin, bir malı bir yabancı ülkeden ithal eden kişi ile aynı cins, miktar,
evsaf ve değerde malı başka bir yatırımcı ülkeden ithal eden kişi, farklı
gümrük yükümlülükleri ile karşılaşabilmektedir. Esasen, gümrük rejiminin kamu
güvenliğini ve kamu sağlığını ilgilendiren boyutları da olduğu açıktır. Gümrük rejiminin ve vergilerinin uluslararası niteliği de diğer
vergilerden farklı olup, birçok yabancı devlet gibi, Türkiye Cumhuriyeti de bu
alanda kapsamlı uluslararası düzenlemelere taraf olmuş ve yükümlülükler altına
girmiştir. Üyeleri arasında gümrük birliği bulunan Avrupa Birliği ile ülkemiz
arasında da, 1 Ocak 1996'dan bu yana gümrük birliğine gidilmiştir. Buna göre,
gümrük birliği dahilinde ortak gümrük tarifeleri uygulanmakta ve gümrük
işlemleri de tedricen ortak bir sisteme dönüştürülmektedir. Buna karşılık,
Türkiye Cumhuriyeti ile AB arasında vergi birliği kurulması söz konusu olmadığı
gibi, 25 ülkeden oluşan AB'nin kendi üyeleri arasında da vergi birliği
bulunmamaktadır. Gümrük vergileri, öğretide de vergi hukuku içerisinde yer
almamaktadır. Türk hukuk sisteminde de öteden beri, gümrük vergileriyle diğer
vergiler arasındaki fark gözetilmiştir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun
2. maddesinde, “Gümrük ve tekel idaresi tarafından alınan vergi ve resimler bu
kanuna tabi değildir” denilmek suretiyle, mahiyeti, amaçları ve
sistematiği farklı olan gümrük vergi ve cezalarına itirazlar farklı düzenlemelere
tabi tutulmuştur. Bu kapsamda, Gümrük Kanununun 242. maddesinde yükümlülerin
kendilerine tebliğ edilen gümrük vergileri için sırasıyla, önce ilgili gümrük
idaresine, sonra, hem gümrük vergilerine, hem de idari kararlara karşı gümrük
başmüdürlüğüne, daha sonra Gümrük Müsteşarlığına ve en son olarak da idari
yargıya başvurabilmelerine imkan veren, aşamalı bir itiraz sistemi
getirilmiştir. Bilindiği gibi, 2577 sayılı İdari Yargılama Usul
Yasasının 27. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Danıştayda veya idari mahkemelerde
dava açılması dava edilen idari işlemlerin yürütülmesini durdurmaz”. Bu,
genel bir kuraldır . Bu genel kurala, aynı maddenin 3. fıkrası ile “Vergi
mahkemelerinde vergi uyuşmazlıklarından doğan davaların açılması, tarh edilen
vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümlerin ve bunların zam ve
cezalarının dava konusu edilen bölümünün tahsil işlemlerini durdurur.”
denilerek bir istisna getirilmişse de, gümrük vergi ve cezaları bakımından yasa
koyucu takdir hakkını, bu istisnayı tanımak yönünde kullanmamıştır. Aksi halde,
vergi mahkemesine başvurmakla uygulama duracağından, gümrük vergisi
mükellefleri hemen bu yola gidecekler ve gümrük kanununda öngörülen,
uyuşmazlığın yargıya gitmeden çözülmesine imkan veren itiraz mekanizması
işlevsiz kalacaktır. Öte yandan, 2577 sayılı İdari Yargılama Usul
Yasasının 27. maddesinin 2. fıkrasına göre “ Danıştay veya idari mahkemeler,
idari işlemin uygulanması halinde telafisi güç veya imkansız zararların doğması
ve idari işlemin açıkça hukuka aykırı olması” durumunda her zaman yürütmenin
durdurulmasına karar verebileceklerdir. Anayasamızda, her türlü vergi itirazlarının yargıya götürülmesi
halinde idarenin kararlarının uygulanmasının derhal durdurulmasını gerektiren
bir hüküm bulunmadığı gibi, mahkemece yürütmenin durdurulması kararı verilmesi
yönünden gümrük vergileriyle diğer vergiler arasında farklılık
bulunmamaktadır . Diğer bir ifadeyle, hukuk güvencesi, her ikisi
için de aynı düzeyde sağlanmaktadır . Vergi Usul Kanunu'na tabi vergilerle,
Vergi Usul Kanununun kapsamı dışındaki gümrük vergi ve cezalarına ilişkin
itiraz yollarının özdeş olmasını, hele bu özdeşliğin diğer yasa kurallarının da
Vergi Usul Kanunu paraleline getirilerek sağlanmasını öngören bir hüküm
Anayasada mevcut değildir. Dolayısıyla, her iki yöndeki düzenleme de Anayasaya
aykırı olmadığından, yasa koyucu, özel yasasında yapacağı düzenlemeyle, iki
çözüm yolundan birini veya öbürünü benimseyebilecektir. Öte yandan farklı
hukuki konumda bulunan kişilere farklı hukuki kuralların uygulanmasının,
Anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olmadığı, Anayasa Mahkemesinin pek çok
kararında vurgulanmıştır. Farklı amaçları ve farklı usulleri olan
vergilerin salt aynı mercide dava konusu edilmeleri, mükelleflerin aynı hukuki
konumda olmaları anlamına gelmediğinden, iptali istenen kuralın Anayasanın
eşitlik ilkesine aykırılığından da söz edilemez. Bu nedenlerle, dava konusu yasa kuralının iptaline ilişkin
çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. Üye Mehmet
  ERTEN Üye A.
  Necmi ÖZLER Üye Osman
  Alifeyyaz PAKSÜT AZLIK
OYU İdari işlemlerin yargı yerlerince iptal edilinceye kadar yasalara
uygun oldukları kabul edilir. Yasallık ilkesi olarak kavramlaşan bu yaklaşımın
gereği olarak, tersi bir karar olmadıkça idari işlemlerin uygulamaya
konacağında, etkilerini doğuracağında kuşku yoktur. Gerçekten de Anayasamızın 125. maddesinde idari işlemlerin ancak,
açıkça hukuka aykırılık ve uygulanması durumunda giderilmesi güç ya da
olanaksız zararların doğacağının belirlenmesi halinde yargı yerince
yürütmesinin durdurulabileceği öngörülmüştür. Bu kuralın yinelendiği 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü
Kanunu'nun 27. maddesinin üçüncü bendinde ise, vergi mahkemelerine ilişkin
olarak özel düzenleme getirilmiş ve vergi uyuşmazlıklarında dava açılmasıyla
tahsil işlemlerinin duracağı öngörülmüştür. İncelemeye konu olan gümrük vergisiyle ilgili yasal kural ise dava
açılmasının tahsil işlemini etkilemeyeceği sonucunu veren bir yaklaşımı
sergilemektedir. Yargılama yöntemine ilişkin kuralların, ilgili usul yasasında
yer alması temel ilke ise de, özel yasalarda da usul kurallarının
öngörülmesinde Anayasal bir aykırılıktan söz edilemez. Üzerinde durulan kural, İdari Yargılama Usulünün özel olarak
düzenlediği vergi uyuşmazlıklarına yönelik ilkeden ayrılıp Anayasa'nın idari
işlemlere yönelik yaklaşımını yansıtmaktadır. Bu kurala göre dava açılması
yürütmeyi kendiliğinden durdurmayacak, dolayısıyla yargı yerleri uygulamayı
önleyecek bir karara ulaşmak için gerekli koşulları arayacaktır. Ortaya çıkan bu hukuksal durumun idari işlemlerin yasallığı ilkesi
ve Anayasa'nın 125. maddesindeki kuralla örtüştüğünde kuşku yoktur. Anayasal bu
uyum, Anayasa'nın bir başka normu olan eşitlik ilkesinin irdelenmesini
gerektirmemelidir. Çünkü, Anayasal kurallar eşit güçte oldukları gibi, soyut
norm denetiminde asıl olan yasa ile üst kural ilişkisidir. Bu ilişki çelişkiler
içermediğinde, üst norm ile alt derecedeki metinde, doğal bir neden-sonuç
ilişkisi veya benzer anlatım göründüğünde, başka bir Anayasal kural,
gerçekleşmiş uyumu olumsuz yönde etkiliyemeyecektir. Öte yandan, ayrı yasalar ayrı hukuksal konumları
düzenlediklerinden; ilgililerin taşıyacakları nitelik ve özelliklerdeki benzer
durumlar, eşitlik ilkesinin uygulama alanı dışında kalacaktır. Dahası,
incelemeye konu olan kural, 2577 sayılı Yasa'nın öngördüğü kuralın ayrıksı bir
hükmü olma niteliğini taşıdığından, yasalaştırma yönteminde temel kuralla
ayrıksı kuralın eşitlik ilkesiyle irdelenmesi olanaksız olup, tersi yaklaşım
yasal metinlerin istisnai kurallar öngörmemesi gibi bir sonuca etken olacaktır. Bu nedenlerle, iptali istenen 4458 sayılı Yasa'nın 245. maddesinin
üçüncü fıkrasında Anayasa'ya aykırılık bulunmadığından istemin reddi gerekeceği
oyuyla kararın bu kısmına karşıyım. Üye Şevket
  APALAK