ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2014/144 Karar Sayısı : 2015/29 Karar Tarihi : 19.3.2015 R.G. Tarih-Sayı :
3.4.2015-29315 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN : Danıştay Dördüncü
Dairesi İTİRAZIN KONUSU : 21.7.1953 tarihli ve 6183
sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un mükerrer 35.
maddesine, 4.6.2008 tarihli ve 5766 sayılı Kanun'un 4. maddesiyle eklenen
beşinci ve altıncı fıkraların  Anayasa'nın 2. maddesine aykırılığı ileri
sürülerek iptallerine karar verilmesi istemidir. I- OLAY Kanuni temsilcisi olduğu dönemden kalma şirket vergi borçlarının
tahsili amacıyla aracına haciz uygulaması yapılan davacının, söz konusu haczin
iptali istemiyle açtığı davada, itiraz konusu kuralın Anayasa'ya aykırılık
iddiasını ciddi bulan Mahkeme, iptalleri için başvurmuştur. III- YASA METİNLERİ A- İtiraz Konusu Yasa Kuralı Kanun'un itiraz konusu kuralları da içeren mükerrer 35. maddesi
şöyledir: " Kanuni Temsilcilerin Sorumluluğu Mükerrer Madde 35- Tüzel kişilerle
küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan
teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil
edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği
olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine
göre tahsil edilir. Bu madde hükmü, yabancı şahıs veya kurumların Türkiye'deki
mümessilleri hakkında da uygulanır. Tüzel kişilerin tasfiye haline girmiş veya tasfiye edilmiş
olmaları, kanuni temsilcilerin tasfiyeye giriş tarihinden önceki zamanlara ait
sorumluluklarını kaldırmaz. Temsilciler, teşekkülü idare edenler veya mümessiller, bu madde
gereğince ödedikleri tutarlar için asıl amme borçlusuna rücu edebilirler. (Ek fıkra: 4/6/2008-5766/4 md.) Amme
alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni temsilci veya
teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme
alacağının ödenmesinden müteselsilen sorumlu tutulur. (Ek fıkra: 4/6/2008-5766/4 md.) Kanuni
temsilcilerin sorumluluklarına dair 213 sayılı Vergi Usul Kanununda yer alan
hükümler, bu maddede düzenlenen sorumluluğu ortadan kaldırmaz. " B- Dayanılan Anayasa Kuralı Başvuru kararında, Anayasa'nın 2. maddesine dayanılmıştır. IV- İLK İNCELEME Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca Serruh KALELİ,
Serdar ÖZGÜLDÜR, Osman Alifeyyaz PAKSÜT, Zehra Ayla PERKTAŞ, Recep KÖMÜRCÜ,
Burhan ÜSTÜN, Engin YILDIRIM, Nuri NECİPOĞLU, Hicabi DURSUN, Erdal TERCAN,
Muammer TOPAL, Zühtü ARSLAN, M. Emin KUZ ve Hasan Tahsin GÖKCAN'ın
katılımlarıyla 11.9.2014 tarihinde yapılan ilk inceleme toplantısında, dosyada
eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine OYBİRLİĞİYLE karar
verilmiştir. V- ESASIN İNCELENMESİ Başvuru kararı ve ekleri, Raportör Ömer DURAN tarafından
hazırlanan işin esasına ilişkin rapor, itiraz konusu yasa kuralları, dayanılan
Anayasa kuralı ve bunların gerekçeleri ile diğer yasama belgeleri okunup
incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: A- Kanun'un Mükerrer 35. Maddesine 5766 Sayılı Kanun'un 4.
Maddesiyle Eklenen Beşinci Fıkranın İncelenmesi Başvuru kararında, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda kusura dayalı
sorumluluğun benimsenmiş olduğu, kural ile öngörülen sorumluluk hâlinin ise
kusursuz sorumluluk olduğu, kanuni temsilcilerin kendilerinin görevde
olmadıkları dönemde gerçekleşen iş ve işlemlerden sorumlu tutuldukları, bu
durumun adalet ve hakkaniyet ilkeleri ile bağdaşmadığı belirtilerek kuralın,
Anayasa'nın 2. maddesine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. İtiraz konusu kural, amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği
zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar
olmaları hâlinde bu şahısların amme alacağının ödenmesinden müteselsilen
sorumlu tutulacağını düzenlemektedir. Anayasa'nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti, eylem ve
işlemleri hukuka uygun, insan haklarına saygılı, bu hak ve özgürlükleri koruyup
güçlendiren, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek
sürdüren, Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, Anayasa ve hukukun
üstün kurallarıyla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık olan devlettir. Kanun koyucu, Anayasa'ya ve hukukun genel ilkelerine aykırı
olmamak kaydıyla her türlü düzenlemeyi yapma konusunda takdir yetkisine sahiptir.
Kanun koyucunun hukuki düzenlemelerde kendisine tanınan takdir yetkisini
anayasal sınırlar içinde adalet, hakkaniyet ve kamu yararı ölçütlerini göz
önünde tutarak kullanması ve keyfi davranmaması gerekir. Bu bağlamda, kamu hizmetlerinin yürütülmesi için gerekli kaynağın
elde edilmesi adına Devletin, vergi ve diğer kamu alacaklarının takip ve
tahsilini sağlamak üzere hukuki düzenlemeler yapma konusunda takdir yetkisi
bulunmaktadır. Ancak, bu konuda bireylerin haklarının ve hukukun genel
ilkelerinin de göz önünde bulundurulması hukuk devleti olmanın bir gereğidir. İtiraz konusu kuralın getiriliş amacının; amme alacağının doğduğu
ve ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin
farklı şahıslar olması hâlinde bu şahısların sorumluluk uygulamasının, amme
alacaklarının düzenlendikleri kanunlardaki kanuni ödeme sürelerinde veya özel
ödeme sürelerinde farklı şahısların olması hâlini de kapsadığı görülmektedir. Kanun koyucu, amme alacağını güvenceye almak bakımından
sorumluluğun yaygınlaştırılması yoluna gidebileceği gibi müteselsil sorumluluk
da öngörebilir. Ancak amme alacağının doğduğu veya ödenmesi gerektiği
zamanlarda kanuni temsilcilerin farklı kişiler olabileceği gerçeği göz önüne
alındığında, kural ile getirilen düzenleme vergi ve diğer mali ödev ve
sorumluluklarını zamanında ve eksiksiz olarak yerine getiren kanuni
temsilcilerin, sonradan kendilerinin görevde olmadığı ve müdahale şanslarının
bulunmadığı bir dönemde gerçekleşen bir eylemden müteselsilen sorumlu
tutulmaları sonucunu doğurmaktadır. Adalet ve hakkaniyet ilkeleri karşısında,
bireyin bu şekilde belirsiz ve güvencesiz bir biçimde kendi kusurundan
kaynaklanmayan bir nedenle, başkalarının eylem veya ihmali sonucu oluşacak
sorumluluğa ortak olması adalet ve hakkaniyetle bağdaşmaz. Dolayısıyla, itiraz
konusu kural hukuk devleti ilkesine aykırıdır. Açıklanan nedenlerle, itiraz konusu kural Anayasa'nın 2. maddesine
aykırıdır. İptali gerekir. Hicabi DURSUN, Muammer TOPAL, M. Emin KUZ ile Kadir ÖZKAYA bu
görüşe katılmamışlardır. B- Kanun'un Mükerrer 35. Maddesine 5766 Sayılı Kanun'un 4.
Maddesiyle Eklenen Altıncı Fıkranın İncelenmesi Başvuru kararında, itiraz konusu kural ile 213 sayılı Kanun kapsamında
olanlar da dâhil olmak üzere tüm amme alacaklarının takibinin 6183 sayılı
Kanun'un mükerrer 35. maddesi kapsamına alındığı, 213 sayılı Kanun'da kusura
dayalı sorumluluğun benimsenmiş olduğu, kural ile öngörülen sorumluluk hâlinin
ise kusursuz sorumluluk olduğu ve kanuni temsilcilerin kendilerine yüklenilen
bir görevi yerine getirip getirmediğine bakılmaksızın anılan sıfatı
taşımalarının sorumlu tutulmaları için yeterli kabul edildiği, her iki kanunun
aynı maddi olaya uygulanabilmesi nedeniyle iki ayrı kanuni düzenlemeden
hangisinin uygulanacağı konusunda belirsizlik oluştuğu, kişilere uygulanacak
kanuni düzenlemelerin herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek
şekilde açık, net ve anlaşılabilir olması gerektiği belirtilerek kuralın,
Anayasa'nın 2. maddesine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. İtiraz konusu kuralda, kanuni temsilcilerin sorumluluklarına dair
213 sayılı Kanun'da yer alan hükümlerin bu maddede düzenlenen sorumluluğu
ortadan kaldırmayacağı öngörülmektedir. Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni
temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar olmaları hâlinde bu
şahısların amme alacağının ödenmesinden müteselsilen sorumlu tutulacağını
düzenleyen kuralın iptaline yönelik yukarıda yer alan gerekçeler, kanuni
temsilcilerin sorumluluklarına dair 213 sayılı Kanun'da yer alan hükümlerin bu
maddede düzenlenen sorumluluğu ortadan kaldırmayacağını öngören kural
bakımından da aynen geçerlidir. Hukuk devletinde kanunlarla kişilerin ekonomik, sosyal ve hukuki
yaşam alanlarına yöneltilen müdahaleler öngörülebilmeli ve geleceğe dönük
planlar buna göre yapılabilmelidir. Belirlilik ilkesi, vergi ve diğer kamu
alacakları açısından miktar, tarh ve tahsil zamanı ile biçimi gibi vergi ve
diğer alacakların esaslı unsurlarının önceden belli ve kesin olmasını
gerektirir. 213 sayılı Kanun'un 10. maddesinde, kanuni temsilciler için kabul
edilen sorumluluk, kusura dayalı sorumluluktur. Buradaki kusur, vergilendirmeye
dair ödevlerin ihlal edilmesidir. Buna göre, 213 sayılı Kanun'un 10. maddesi
uyarınca kanuni temsilcilerin sorumlu tutulabilmesi için vergilendirme
ödevlerini yerine getirmemiş olması gerekmektedir. İtiraz konusu kuraldan
kaynaklanan sorumluluk ise kusursuz sorumluluk esasına dayanmakta olup kamu
alacağının borçlu şirketten tahsil edilememesinde kanuni temsilcilerin kusuru
bulunmasa dahi sorumlu tutulmasına neden olmaktadır. 213 sayılı Kanun'un 10. maddesinde, kanuni temsilcilerin
sorumluluklarına ilişkin hükümlerin düzenlenmiş olması, bu Kanun kapsamındaki
amme alacaklarının takibinin itiraz konusu kurala göre yapılmasına engel teşkil
etmemektedir. Dolayısıyla itiraz konusu kural nedeniyle, 213 sayılı Kanun
kapsamına giren amme alacakları da dâhil olmak üzere tüm amme alacakları için
takip yapılması mümkündür. Bu durumda her iki kanunun aynı maddi olaya
uygulanabilmesi nedeniyle, iki ayrı kanuni düzenlemeden hangisinin uygulanacağı
konusunda belirsizlik oluşmaktadır. Dolayısıyla itiraz konusu kural, hukuk
devleti ilkesi ile bağdaşmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, itiraz konusu kural Anayasa'nın 2. maddesine
aykırıdır. İptali gerekir. Hicabi DURSUN, Muammer TOPAL, M. Emin KUZ ile Kadir ÖZKAYA bu
görüşe katılmamışlardır. VI- SONUÇ 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü
Hakkında Kanun'un mükerrer 35. maddesine, 4.6.2008 tarihli ve 5766 sayılı
Kanun'un 4. maddesiyle eklenen beşinci ve altıncı fıkraların Anayasa'ya aykırı
olduklarına ve İPTALLERİNE, Hicabi DURSUN, Muammer TOPAL, M. Emin
KUZ ile Kadir ÖZKAYA'nın karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA, 19.3.2015 tarihinde karar
verildi. Başkan Zühtü
  ARSLAN Başkanvekili Serruh
  KALELİ Başkanvekili Alparslan
  ALTAN Üye Serdar
  ÖZGÜLDÜR Üye Osman
  Alifeyyaz PAKSÜT Üye Recep
  KÖMÜRCÜ Üye Burhan
  ÜSTÜN Üye Engin
  YILDIRIM Üye Nuri
  NECİPOĞLU Üye Hicabi
  DURSUN Üye Celal
  Mümtaz AKINCI Üye Erdal
  TERCAN Üye Muammer
  TOPAL Üye M.
  Emin KUZ Üye Hasan
  Tahsin GÖKCAN Üye Kadir
  ÖZKAYA KARŞIOY GEREKÇESİ Başvuru kararında, itiraz konusu kurallarla, 213 sayılı Kanun
kapsamında olanlar da dâhil olmak üzere tüm amme alacaklarının takibinin 6183
sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un mükerrer 35. maddesi
kapsamına alındığı, 213 sayılı Kanun'da kusura dayalı sorumluluk benimsendiği
halde, kurallar ile kusursuz sorumluluk getirildiği, böylece her türlü kanuni
yükümlülüğünü yerine getiren kanuni temsilcilere hiçbir kusur atfetmek mümkün
değilken bile salt bu sıfatları nedeniyle ve kanun zoruyla müteselsilen sorumlu
tutuldukları, bunun bireylerin hukuka olan güven duygusunu zedeleyeceği, hukuk
güvenliği ilkesiyle bağdaşmayacağı, kişilere uygulanacak kanuni düzenlemelerin
herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net ve
anlaşılabilir olması gerektiği ileri sürülerek Anayasa'nın 2. maddesine aykırı
olduğu gerekçesiyle iptali istenilmiş ve Mahkememizce iptaline karar
verilmiştir. İtiraz konusu kurallar; amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği
zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar
olmaları halinde bu şahısların amme alacağının ödenmesinden müteselsilen
sorumlu tutulacağını ve kanuni temsilcilerin sorumluluklarına dair 213 sayılı
Vergi Usul Kanunu'nda yer alan hükümlerin kurallar ile düzenlenen sorumluluğu
ortadan kaldırmayacağını öngörmektedir. Kamu alacağı kavramı, Türk mali literatürüne 6183 sayılı Kanun ile
girmiş olup, devletin, kamu tüzel kişiliğinden ve egemenlik hakkından doğan,
ayrıcalıklı ve özellik taşıyan alacaklarını anlatmaktadır (Adnan Gerçek, Kamu
Alacaklarının Takip ve Tahsil Hukuku, Bursa 2011, s.1 Aktaran: Gözde Erkin,
Kamu İcra Hukukunda Kamu Alacakları, Gençbaro, Hukuk ve Yaşam). Devletin ve yetkili idarelerin vergi, resim, harç gibi kamu
gücünden doğan alacaklarıyla kamu hizmetlerinin karşılığı olarak doğan
alacaklar ve kamu hizmetleri uygulaması ile idari sözleşmeden doğan alacaklar
kamu alacağı sayılmaktadır. Bu alacaklar, tahakkuk aşamasından sonra tahsil
edilebilecek bir aşamaya gelmekte ve "kamu alacağı" niteliğini
kazanmaktadırlar. Kamu alacakları, kamu hizmetlerinin üretilerek topluma
sunulabilmesi için yapılması gereken harcamaların temel kaynağını
oluşturmaktadır (Ateş Oktar, Vergi Hukuku, İstanbul 2009, s.288. Aktaran: Gözde
Erkin, a.g.m.). Kamu harcamalarının zamanla pek çok nedene bağlı olarak artış
göstermesi, bu harcamaların finansmanında kullanılacak kamu alacaklarının
korunması ve gecikmeksizin tahsili konusu üzerinde titizlikle durulması
gereğini ortaya çıkarmış ve sonuçta kamu hizmetlerinin sağlıklı ve devamlı
biçimde yerine getirilmesi ile kamu alacaklarının korunması ve zamanında
tahsili arasında doğrusal bir bağlantı kurulmuştur (Kamu Alacaklarının Tahsil
Usulü Hakkında Kanun Tasarısının Gerekçesi, T.C. Başbakanlık Muamelat Umum
Müdürlüğü, Tetkik Müdürlüğü, S. 6- 3229, 7/ 425, 18. XI. 1952, T.B.M.M. Tutanak
Dergisi, C. 24, S. 1, Dönem IX, Toplantı 3, s. 286. Aktaran: Gözde Erkin, a.g.m.). Bu nedenle de, kamu alacaklarının normal yollarla tahsili
gerçekleşmediğinde, kamusal zora başvurulması öngörülmüştür. 6183 sayılı Kanun
da, kamu alacaklarının yükümlülerce gerek isteyerek, gerek zorla ödenmesi
usullerini düzenleyen bir kanun olarak yürürlüğe konulmuştur (Mualla Öncel,
Ahmet Kumrulu, Nami Çağan, Vergi Hukuku, Ankara, Turhan Kitapevi,
2008.Aktaran: Gözde Erkin, a.g.m.). Söz konusu Kanun'un itiraz konusu kuralları da içeren,
"Kanuni Temsilcilerin Sorumluluğu" başlıklı mükerrer 35. maddesinde,
tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel
kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil
edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacaklarının, kanuni
temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal
varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edileceği, bu madde hükmünün,
yabancı şahıs veya kurumların Türkiye'deki mümessilleri hakkında da
uygulanacağı, tüzel kişilerin tasfiye haline girmiş veya tasfiye edilmiş
olmalarının, kanuni temsilcilerin tasfiyeye giriş tarihinden önceki zamanlara
ait sorumluluklarını kaldırmayacağı, temsilcilerin, teşekkülü idare edenlerin
veya mümessillerin, bu madde gereğince ödedikleri tutarlar için asıl amme
borçlusuna rücu edebilecekleri, kamu alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği
zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar
olmaları halinde, bu şahısların kamu alacağının ödenmesinden müteselsilen sorumlu
tutulacakları ve kanuni temsilcilerin sorumlulukları konusunda 213 sayılı Vergi
Usul Kanunu'nda yer alan hükümlerin, bu maddede düzenlenen sorumluluğu ortadan
kaldırmayacağı hükme bağlanmıştır. Maddenin, iptal istemine konu son iki fıkrası hükmüne göre, eski
kanuni temsilcinin dönemine ilişkin olarak, eski kanuni temsilci ile yeni
kanuni temsilcinin sorumluluğu birlikte devam etmektedir. Uygulamanın bu
şekilde olması bazı durumlarda eski kanuni temsilcinin, bazı durumlarda da yeni
kanuni temsilcinin aleyhine sonuçlar ortaya çıkarabilecektir. Kimi zaman yeni
kanuni temsilci, kimi zaman da eski kanuni temsilci, kendi kasıt veya
ihmalinden kaynaklanmayan fiiller nedeniyle ödenmemiş bulunan kamu alacağından
sorumlu olabilecektir. Dolayısıyla bu bağlamda, 6183 sayılı Kanun'un mükerrer 35.
maddesinde yazılı müteselsil sorumluluk uygulamasının, kişinin, bir başkasının
işlediği fiilden sorumlu tutulması sonucunu doğurduğu, oysa kanuni
temsilcilerin kamu alacaklarından sorumlu tutulabilmeleri için kasıt ve
ihmallerinin bulunması şartının aranması gerektiği söylenebilir. Ancak, belirtildiği üzere, 6183 sayılı Kanunla korunan alacağın
kamu alacağı olması ve vergi ve diğer kamu alacaklarının kamu hizmetlerinin
yürütülmesinde hayati önem taşıması nedeniyle, söz konusu hizmetler için
gerekli kaynağın elde edilmesi adına, kamu alacaklarının takip ve tahsili için
özel hukuki düzenlemeler ve ayrıcalıklı yetkilerle, kolaylık ve hızlılık
sağlanması bazen bir zorunluluk olarak ortaya çıkabilir. 5766 sayılı Kanunla 6183 sayılı Kanun'da genel olarak şirket
ortakları ve kanuni temsilcilerin, kamu borcu nedeni ile sorumluluklarını
artıran, genişleten ve müteselsil sorumluluk esası getiren düzenlemeler
yapılmıştır. Kararın gerekçesinde de belirtildiği üzere, kanun koyucunun kamu
alacağının güvence altına alınması amacıyla sorumluluğun yaygınlaştırılması
yoluna gitmesinde ve müteselsil sorumluluk getirmesinde Anayasaya aykırı bir
yön bulunmamaktadır. 5766 sayılı Kanun'un gerekçesinde, 6183 sayılı Kanun'un mevcut
hükümlerinin uygulamasına ilişkin yargı kararları dikkate alınarak uygulamaya
açıklık getiren düzenlemelere yer verildiği, öngörülen değişiklikler ile 6183
sayılı Kanun'un temel felsefesi korunarak amme alacaklarının daha süratle
tahsiline imkan verilmesinin amaçlandığı ifade edilmiştir. Düzenlemeden beklenen kamu yararının, kamu alacaklarında
ilgililerinin sorumluluklarını artırarak ve müteselsil sorumluluk getirerek
daha hızlı ve daha yüksek oranda tahsilâtın sağlanması, böylece sürüncemede
bırakılmasının önlenmesi olduğu anlaşılmaktadır. Anayasa Mahkemesinin muhtelif kararlarında da ifade edildiği
üzere, kamu alacaklarının kamu hizmetlerinin yürütülmesinde taşıdığı önem
nedeniyle, vatandaşların haklarının ve hukukun genel ilkelerinin göz önünde
bulundurulması koşuluyla, kanun koyucu tarafından idarelerin kamu alacaklarının
tahsilinde birtakım ayrıcalıklı yetkilerle donatılması, asıl kamu borçlusunun
kanuni temsilcilerine bazı sorumluluklar yükleyebilmesi mümkündür. Ayrıca, kanuni temsilcilerin, temsilcisi oldukları kamu alacağı
borçlusuna ilişkin görevlerini, faaliyetlerini, konumlarını, üstlendikleri
sorumluluklarını ve temsilcilik görevlerini yürürlükte olan kurallara göre
belirleyip yerine getirmeleri halinde, müteselsil sorumluluk kapsamında mal
varlıklarından istenebilecek bir borcun oluşmasını engelleyebilecekleri, böyle
bir borcun oluşması halinde öncelikle asıl borçlunun mamelekinden ödenmesini
sağlayabilecekleri, esasen bunun görevleri olduğu, bu madde gereğince
ödedikleri tutarlar için asıl kamu borçlusuna rücu edebileceklerinin yasal
güvenceye bağlandığı gözetildiğinde, itiraz konusu kural bakımından, kasıt veya
kusurları olmaksızın müteselsilen sorumlu tutulan kanuni temsilciler açısından
ileri sürülen sakıncaların ortaya çıkmasının önlenebilmesi de mümkündür. Diğer taraftan, altıncı fıkrada, kanuni temsilcilerin
sorumlulukları konusunda 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda yer alan hükümlerin,
mükerrer 35. maddede düzenlenen sorumluluğu ortadan kaldırmayacağı öngörülmek
suretiyle uygulamada ortaya çıkan tereddütlerin giderilmesinin amaçlandığı; bu
itibarla, mezkûr hükmün belirsizlik oluşturması bir yana, uygulamadaki
belirsizliği giderdiği düşünülmektedir. Belirtilen çerçeve içerisinde, kanun koyucunun, kamu alacağını
güvenceye almak ve sürüncemede kalmasını önlemek bakımından, kanuni temsilciler
için müteselsil sorumluluk öngörmesinde Anayasa'ya aykırı bir yönün bulunmadığı
sonucuna varılmıştır. Bu nedenle itiraz başvurusunun reddi gerektiği görüşüyle, aksi
yönde oluşan çoğunluk kararına katılmıyoruz. Üye Hicabi
  DURSUN Üye Muammer
  TOPAL Üye M.
  Emin KUZ Üye Kadir
  ÖZKAYA