ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2006/154 Karar Sayısı : 2009/35 Karar Günü : 26.2.2009 R.G. Tarih-Sayı :05.06.2009-27249 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURANLAR: 1- Manisa Ağır Ceza Mahkemesi     (Esas
Sayısı: 2006/154) 2- Tunceli Ağır Ceza Mahkemesi     (Esas
Sayısı: 2007/30) 3- Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesi           
(Esas Sayısı: 2008/43) 4- Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi (Esas Sayısı: 2008/97) 5- Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesi      
(Esas Sayısı: 2009/3) İTİRAZLARIN KONUSU : 26.9.2004 günlü, 5237
sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102. maddesinin (5) numaralı fıkrası ile 103.
maddesinin (6) numaralı fıkrasının Anayasa'nın 2., 5., 10. ve 38. maddelerine
aykırılığı savıyla iptali istemidir. I- OLAY Onsekiz yaşından büyüklere cinsel saldırıda bulunmak suçundan
sanıklar hakkında açılan kamu davalarında, itiraz konusu kuralların Anayasa'ya
aykırı olduğu kanısına varan Mahkemeler, iptalleri için başvurmuşlardır. III- YASA METİNLERİ A- İtiraz Konusu Yasa Kuralları 1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun itiraz konusu (5) numaralı
fıkrayı da içeren "Cinsel saldırı" başlıklı 102. maddesi şöyledir: "(1) Cinsel davranışlarla bir kimsenin vücut dokunulmazlığını
ihlal eden kişi, mağdurun şikayeti üzerine, iki yıldan yedi yıla kadar hapis
cezası ile cezalandırılır. (2) Fiilin vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle
işlenmesi durumunda, yedi yıldan oniki yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Bu
fiilin eşe karşı işlenmesi halinde, soruşturma ve kovuşturmanın yapılması
mağdurun şikayetine bağlıdır. (3) Suçun; a) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda
bulunan kişiye karşı, b) Kamu görevinin veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye
kullanılmak suretiyle, c) Üçüncü derece dahil kan veya kayın hısımlığı ilişkisi içinde
bulunan bir kişiye karşı, d) Silahla veya birden fazla kişi tarafından birlikte, İşlenmesi halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilen cezalar yarı
oranında artırılır. (4) Suçun işlenmesi sırasında mağdurun direncinin kırılmasını
sağlayacak ölçünün ötesinde cebir kullanılması durumunda kişi ayrıca kasten
yaralama suçundan dolayı cezalandırılır. (5) Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması
halinde, on yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur. (6) Suç sonucu mağdurun bitkisel hayata girmesi veya ölümü
halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur." 2 - 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun itiraz konusu (6) numaralı
fıkrayı da içeren "Çocukların cinsel istismarı" başlıklı 103. maddesi
ise şöyledir: "(1) Çocuğu cinsel yönden istismar eden kişi, üç yıldan sekiz
yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel istismar deyiminden; a) Onbeş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte
fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara
karşı gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış, b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi
etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar, Anlaşılır. (2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması
suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, sekiz yıldan onbeş yıla kadar hapis
cezasına hükmolunur. (3) (Değişik: 29/6/2005 - 5377/12 md.) Cinsel
istismarın üstsoy, ikinci veya üçüncü derecede kan hısmı, üvey baba, evlat
edinen, vasi, eğitici, öğretici, bakıcı, sağlık hizmeti veren veya koruma ve
gözetim yükümlülüğü bulunan diğer kişiler tarafından ya da hizmet ilişkisinin
sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle veya birden fazla kişi tarafından
birlikte gerçekleştirilmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza
yarı oranında artırılır. (4) Cinsel istismarın, birinci fıkranın (a) bendindeki çocuklara
karşı cebir veya tehdit kullanmak suretiyle gerçekleştirilmesi halinde,
yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır. (5) Cinsel istismar için başvurulan cebir ve şiddetin kasten
yaralama suçunun ağır neticelerine neden olması halinde, ayrıca kasten yaralama
suçuna ilişkin hükümler uygulanır. (6) Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması
halinde, onbeş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur. (7) Suçun mağdurun bitkisel hayata girmesine veya ölümüne neden
olması durumunda, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur." B- Dayanılan Anayasa Kuralları Başvuru kararlarında, Anayasa'nın 2., 5., 10. ve 38 .
maddelerine dayanılmıştır. IV- İLK İNCELEME A- Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi uyarınca, E. 2008/97 ve
E. 2009/3 sayılı dosyalarda 13.11.2008 ve 29.1.2009 günlerinde yapılan ilk
inceleme toplantılarında öncelikle uygulanacak kural sorunu üzerinde durulmuştur. Anayasa'nın 152. ve 2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve
Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 28. maddesine göre, mahkemeler, bakmakta
oldukları davalarda uygulayacakları kanun ya da kanun hükmünde kararname
kurallarını Anayasa'ya aykırı görürler veya taraflardan birinin ileri sürdüğü
aykırılık savının ciddi olduğu kanısına varırlarsa, o hükmün iptali için
Anayasa Mahkemesi'ne başvurmaya yetkilidirler. Ancak, bu kurallar uyarınca bir
mahkemenin Anayasa Mahkemesi'ne başvurabilmesi için elinde yöntemince açılmış
ve mahkemenin görevine giren bir davanın bulunması ve iptali istenen kuralların
da o davada uygulanacak olması gerekmektedir. Uygulanacak yasa kuralları,
davanın değişik evrelerinde ortaya çıkan sorunların çözümünde veya davayı
sonuçlandırmada olumlu ya da olumsuz yönde etki yapacak nitelikte bulunan
kurallardır. İtiraz yoluna başvuran Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi ile Kütahya
1. Ağır Ceza Mahkemesince Türk Ceza Kanunu'nun 102. maddesinin (5) numaralı
fıkrası ile 103. maddesinin (6) numaralı fıkrasının iptali istenmektedir. Türk
Ceza Kanunu'nun 102. maddesinin (5) numaralı fıkrasında, onsekiz yaşından
büyüklere yönelik cinsel saldırı suçu düzenlenirken, aynı Yasa'nın 103.
maddesinin (6) numaralı fıkrasında onsekiz yaşından küçüklere yönelik cinsel
istismar suçu düzenlenmiştir. Başvuran Mahkemelerin bakmakta olduğu her iki
davada, suç tarihi itibarıyla, mağdureler onsekiz yaşından büyüktür.
Dolayısıyla, Türk Ceza Kanunu'nun 103. maddesinin (6) numaralı fıkrası, davada
uygulanacak kural niteliğinde değildir Bu
nedenle, 13.11.2008 ve 29.1.2009 günlerinde yapılan ilk inceleme
toplantılarında Türk Ceza Kanunu'nun 103. maddesinin (6) numaralı
fıkrasına ilişkin başvuruların
Mahkemelerin yetkisizliği nedeniyle reddine, oybirliğiyle karar verilmiştir. B- Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi gereğince, E. 2006/154
sayılı dosyada 4.12.2006 gününde, E. 2007/30 sayılı dosyada 28.3.2007
gününde, E. 2008/43 sayılı dosyada 15.5.2008 gününde, E. 2008/97 sayılı dosyada
13.11.2008 gününde, E. 2009/3 sayılı dosyada ise 29.1.2009 gününde yapılan ilk
inceleme toplantılarında, dosyalarda eksiklik bulunmadığından işin
esasının incelenmesine oybirliğiyle karar verilmiştir. V- BİRLEŞTİRME KARARI E. 2007/30, E. 2008/43, E. 2008/97 ve E. 2009/3 sayılı davaların
aralarındaki hukuki irtibat nedeniyle E. 2006/154 sayılı dava ile
birleştirilmelerine, birleştirilen davaların esaslarının kapatılmasına, esas
incelemenin E. 2006/154 sayılı dosya üzerinden yürütülmesine oybirliğiyle karar
verilmiştir. VI- ESASIN İNCELENMESİ Başvuru kararları ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, itiraz
konusu kural, dayanılan Anayasa kuralları ve bunların gerekçeleri ile diğer
yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: Başvuru kararlarında, itiraz konusu kuralda mağdurun beden veya
ruh sağlığının bozulması kavramının tanımlanmadığı, özellikle mağdurun ruh
sağlığının hangi aşamada ve ne şekilde bozulduğunun saptanmasının tıbben mümkün
olmadığı, ruh sağlığının bozulmasına ilişkin olaydan hemen sonra veya bir
müddet geçtikten sonra alınacak doktor raporları arasında çelişkili durumların
ortaya çıkabileceği, cinsel saldırı suçunun temel veya nitelikli halinin
işlenmesi sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması durumunda faile
aynı cezanın verilecek olmasının suç ve ceza arasında bulunması gereken
oranlılık ilkesinin ihlali anlamına geldiği, suçun temel ve nitelikli hallerini
işleyen sanıkların durumlarının farklı olmasına karşın bunlara aynı cezanın
verilmesi ile ruh sağlığı farklı süreler için bozulan mağdurlar nedeniyle
faillerin aynı ceza sınırları içinde cezalandırılmalarının eşitlik
ilkesine aykırılık oluşturduğu belirtilerek, itiraz konusu kuralın Anayasa'nın
2., 5., 10. ve 38. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. İtiraz konusu kuralı da içeren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun
102. maddesinde, cinsel saldırı suçu düzenlenmiştir. Yasa'da erişkin kişilere
karşı işlenen eylemler yönünden "cinsel saldırı" terimi, çocuklara
yönelik cinsel içerikli eylemler için ise "cinsel istismar" ifadesi
kullanılmıştır. Söz konusu suç, Türk Ceza Kanunu'nun "İkinci
Kitap"ının "Kişilere Karşı Suçlar" başlıklı İkinci Kısım'ının
"Cinsel Dokunulmazlığa Karşı Suçlar" başlığı altındaki "Altıncı
Bölüm"ünde düzenlenmiştir. Bu suçla korunan hukuksal yarar, kişinin cinsel
özgürlüğü ve dokunulmazlığıdır. Maddenin (1) numaralı fıkrasında, suçun temel
şeklinin yaptırımı belirlenmiş ve cinsel saldırı suçunun temel şekli
tanımlanmıştır. Maddede cinsel saldırı olarak kabul edilen "cinsel
davranışların" neler olduğu belirtilmemiştir. Maddenin gerekçesinde de
belirtildiği üzere, cinsel davranış, kişinin vücudu üzerinde gerçekleştirilen,
cinsel arzuları tatmin amacına yönelik, ancak cinsel ilişki boyutuna varmayan
davranışlardır. Maddenin (2) numaralı fıkrasında, bu suçun işleniş tarzı
itibarıyla nitelikli hâli tanımlanmıştır. Buna göre, cinsel saldırının vücuda
organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi, suçun temel
şekline nazaran daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektirmektedir. İtiraz
konusu (5) numaralı fıkrada ise söz konusu suçun neticesi sebebiyle ağırlaşmış
hâli düzenlenmiştir. Cinsel saldırı suçunun işlenmesi sonucunda mağdurun beden
veya ruh sağlığı bozulmuş ise faile 10 ilâ 20 yıl arasında bir hapis cezası
verilecektir. Ancak, bu durumda, netice sebebiyle ağırlaşmış suçlar dolayısıyla
sorumluluk için aranan koşulların gerçekleşmesi şarttır. Türk Ceza Kanunu'nun itiraz konusu 102. maddesinin (5) numaralı
fıkrasında, aynı maddenin (1) ve (2) numaralı fıkralarında belirtilen eylemler
sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması durumunda failin on
yıldan az olmamak üzere hapis cezası ile cezalandırılacağı hükmüne yer
verilmiştir. Anılan fıkradaki hapis cezasının üst sınırı, Türk Ceza Kanunu'nun
49. maddesi uyarınca yirmi yıl olduğundan, fıkrada öngörülen ceza 10 ilâ 20 yıl
arasında hapis cezasıdır. Bir başka ifadeyle, cinsel saldırı suçunun gerek
basit (m. 102/1) gerekse nitelikli (m. 102/2) halinin işlenmesi sonucunda mağdurun
beden veya ruh sağlığının bozulması durumunda, Türk Ceza Kanunu'nun 102.
maddesinin (5) numaralı fıkrası uyarınca faile 10 ilâ 20 yıl arasında hapis
cezası verilmesi gerekecektir. Söz konusu düzenlemeden, yasakoyucunun cinsel
saldırı eylemi nedeniyle mağdurun beden veya ruh sağlığında ortaya çıkan
bozulmayı dikkate aldığı, bunu meydana getiren hareketin basit ya da nitelikli
olması arasında bir ayırım yapmadığı anlaşılmaktadır. Anayasa'nın 2. maddesinde hukuk devleti, 5. maddesinde de devletin
temel amaç ve görevleri belirtilmektedir. Hukuk devleti, eylem ve işlemleri
hukuka uygun, insan haklarına dayanan, bu hak ve özgürlükleri koruyup
güçlendiren, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren,
hukuk güvenliğini sağlayan, bütün etkinliklerinde hukuka ve Anayasa'ya uyan,
işlem ve eylemleri bağımsız yargı denetimine bağlı olan devlettir. Hukuk devletinde, ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirlerine
ilişkin kurallar, ceza hukukunun ana ilkeleri ile Anayasa'nın konuya ilişkin
kuralları başta olmak üzere, ülkenin sosyal, kültürel yapısı, etik değerleri ve
ekonomik hayatın gereksinmeleri göz önüne alınarak saptanacak ceza siyasetine
göre belirlenir. Yasakoyucu, cezalandırma yetkisini kullanırken toplumda hangi
eylemlerin suç sayılacağı, bunun hangi tür ve ölçüdeki ceza yaptırımı ile
karşılanacağı, nelerin ağırlaştırıcı veya hafifletici sebep olarak kabul
edilebileceği konularında takdir yetkisine sahip olmakla birlikte, bu yetkisini
kullanırken suç ve ceza arasındaki adil dengenin korunması, öngörülen
cezanın cezalandırmada güdülen amacı gerçekleştirmeye elverişli
olması, insanlık haysiyetine aykırı ve zalimane olmaması gibi
hususları da dikkate almak zorundadır. Sadece failin hareketini esas alarak ve hareket için öngörülen
ceza miktarlarını kıyaslayarak suç ve ceza arasında adil denge bulunup
bulunmadığı konusunda bir karar vermek sorunu tek yönlü ya da eksik olarak ele
almak anlamına gelir. Suç ve ceza arasında adalete uygun bir oranın bulunup
bulunmadığının saptanmasında herhangi bir suç için konulmuş  ceza
 ile  yapılacak  bir  kıyaslamanın  değil,  o
suçun toplum yaşamında yarattığı etkinin de dikkate alınması gerekir. Cezanın belirlenmesinde
suçtan zarar görenin kişiliği ve ona verilen zararın azlığı veya çokluğu da
etkilidir. Yasakoyucu, değişik eylemler için değişik cezalar yanında, daha
hafif bir eylem için daha ağır bir cezayı da uygun görebilir. Nitekim,
yasakoyucunun cinsel saldırı suçu sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığında
meydana gelebilecek neticeyi dikkate alarak tercihini bu yönde kullandığı ve
buna göre bir cezalandırma sistemini benimsediği anlaşılmaktadır. Yasakoyucunun
cinsel saldırı suçunda korunan hukuksal menfaatin öncelikle mağdurun cinsel
özgürlüğü ve doğal olarak cinsel saldırı sonucunda etkilenecek olan fiziksel ve
ruhsal bütünlüğü olduğunu kabul ederek bu suça "Kişilere karşı
suçlar" bölümünde yer verdiği görülmektedir. Cinsel saldırı suçu sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının
bozulmasının suçun netice sebebiyle ağırlaşmış hali olduğu ve netice sebebiyle
ağırlaşmış suçlarda ise failin gerçekleşen ağır neticeden sorumlu olabilmesi
için Türk Ceza Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca en az taksirle hareket etmesinin
yeterli olduğu dikkate alındığında, "en az taksir düzeyi" nde
kabul edilebilen bir hareketin hafif veya ağır olmasının bir önemi
bulunmamaktadır. Yasakoyucunun takdir yetkisine dayanarak ve mağdurda meydana gelen
neticeyi dikkate alarak yaptığı itiraz konusu düzenlemenin hukuk devleti
ilkesine aykırı bir yönü yoktur. Anayasa'nın 38. maddesinin ilk fıkrasında, "Kimse kanunun suç
saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz" denilerek "suçun
yasallığı", üçüncü fıkrasında da "ceza ve ceza yerine geçen güvenlik
tedbirleri ancak kanunla konulur" denilerek, "cezanın yasallığı"
ilkesi getirilmiştir. Anayasa'da öngörülen suçta ve cezada yasallık ilkesi,
özgürlük ve insan haklarının gelişerek bireyin öne çıktığı günümüzde, ceza
hukukunun da temel ilkelerinden birini oluşturmaktadır. Anayasa'nın 38., Türk
Ceza Kanunu'nun 2. maddesinde yer alan "suçta ve cezada kanunilik"
ilkesi, hangi eylemlerin yasaklandığının ve bu yasak eylemlere verilecek
cezaların hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak biçimde yasada gösterilmesini,
kuralın "açık", "anlaşılır" ve "sınırlarının belli
olması"nı zorunlu kılar. Bu ilke, kişilerin yasak eylemleri önceden
bilmeleri düşüncesine dayanmakta, böylece temel hak ve özgürlüklerin güvence
altına alınmasını sağlamaktadır. İtiraz konusu kuralda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması
kavramının tanımına yer verilmemiştir. Yasakoyucu burada, mağdurun beden veya
ruh sağlığının bozulması halini cinsel saldırı suçunun neticesi sebebiyle
ağırlaşmış hali olarak öngörmüş ve bu kavramın her somut olayda gerçekleşip
gerçekleşmediğinin saptanmasını ise uygulamaya bırakmıştır. Beden veya ruh
sağlığının bozulup bozulmadığı konusu, mağdurların yaşı, bedensel gelişim
derecesi, ruhsal, sosyal ve kültürel yapılarına göre göreceli bir nitelik
taşıdığından, söz konusu durumun her somut olayda ilgili uzmanların
raporlarıyla ortaya konması gerekmektedir. Bu nedenle, yasakoyucunun beden veya
ruh sağlığının bozulmasının tanımını yapmamasının suçta yasallık ilkesine
aykırı bir yönü bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle kural, Anayasa'nın 2., 5. ve 38. maddelerine
aykırı değildir. İptal isteminin reddi gerekir. Yukarıda belirtilen gerekçe karşısında kuralın Anayasa'nın 10.
maddesi yönünden ayrıca incelenmesine gerek duyulmamıştır. Anayasa'nın 10.
maddesi yönünden yapılan değerlendirmeye Fulya KANTARCIOĞLU ve Ahmet AKYALÇIN
ek gerekçeyle katılmışlardır. VII- SONUÇ 26.9.2004 günlü, 5237 sayılı
Türk Ceza Kanunu'nun 102. maddesinin (5) numaralı fıkrasının Anayasa'ya aykırı
olmadığına ve itirazın REDDİNE,  26.2.2009 gününde OYBİRLİĞİYLE karar
verildi. Başkan Haşim
  KILIÇ Başkanvekili Osman
  Alifeyyaz PAKSÜT Üye Sacit
  ADALI Üye Fulya
  KANTARCIOĞLU Üye Ahmet
  AKYALÇIN Üye Mehmet
  ERTEN Üye A.
  Necmi ÖZLER Üye Serdar
  ÖZGÜLDÜR Üye Şevket
  APALAK Üye Serruh
  KALELİ Üye Zehra
  Ayla PERKTAŞ EK GEREKÇE Başvuran
Mahkeme itiraz konusu kuralın Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesine de
aykırı olduğunu ileri sürmesine karşın karar gerekçesinde bu yönden inceleme
yapılmasına gerek görülmeyerek, Anayasa ve ceza hukukunun temel ilkelerine
bağlı kalmak koşuluyla ceza düzenlemeleri yapmanın yasa koyucunun takdir
yetkisi içinde bulunduğu vurgulanmaktadır. Anayasa’nın
10. maddesinde yer verilen eşitlik ilkesiyle herkese hiçbir ayırım
gözetilmeksizin yasalar önünde eşit davranılması güvence altına alınmakta,
böylece bireylerin yasalardan eşit yararlanma konusundaki temel haklarına da
işaret edilmektedir. Eşitliğin hukuk devletinin de önde gelen temel
ilkelerinden biri olduğunda duraksama bulunmamaktadır.Yasa koyucunun ceza
hukuku alanında düzenleme yaparken sahip olduğu takdir yetkisi, sınırsız
olmayıp Anayasa ve hukukun genel ilkeleriyle sınırlandırılmıştır. Başvuran
mahkeme tarafından yasa koyucunun düzenleme yapma konusundaki takdirini eşitlik
ilkesine aykırı olarak kullandığı ileri sürülerek, yalnız Anayasa’nın değil,
evrensel hukukun da temel ilkelerinden biri olan eşitlik ilkesine aykırılıktan
kaynaklanan bir temel hak ihlâlinden söz edilmektedir.Ceza hukuku alanında, suç
sayılan eylemlerin belirlenmesi ve korunan hukuki yarar, suçu işleyenler ile
suçun nitelikleri gözetilerek bunlara verilecek cezanın türü ve miktarının
saptanması yasa koyucunun sahip olduğu takdir yetkisi içinde ise de  bu durum,
özellikle eşitlik ilkesine aykırılık gibi temel hak ihlâli savları karşısında
Anayasal denetim yapılmasına engel oluşturmaz. Esasen Anayasa yargısının amacı
ve işlevi de bu denetimi zorunlu kılmaktadır.Bu nedenle konunun, başvuran
Mahkeme’nin ileri sürdüğü eşitlik ilkesi yönünden de incelenerek itiraz konusu
kuralın hangi gerekçe ile bu ilkeye aykırı olmadığının belirtilmesi gerektiği
düşüncesiyle çoğunluğun karardaki redde ilişkin görüşüne katılıyoruz. Üye Fulya
  KANTARCIOĞLU Üye Ahmet
  AKYALÇIN