ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı:2019/34 Karar Sayısı:2019/97 Karar Tarihi:25/12/2019 R.G. Tarih – Sayı:11/2/2020 –
31036 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Yargıtay 21. Hukuk Dairesi İTİRAZIN KONUSU: 11/1/2011
tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 55. maddesinin birinci
fıkrasının üçüncü cümlesinin Anayasa’nın 9. ve 138. maddelerine aykırılığı
ileri sürülerek iptaline ve yürürlüğünün durdurulmasına karar verilmesi
talebidir. OLAY: İş kazası sebebiyle bakım gerektirir şekilde malul kalan kişi ile eşi ve
çocukları tarafından maddi ve manevi tazminat talebiyle açılan davada itiraz
konusu kuralın Anayasa’ya aykırı olduğu kanısına varan Mahkeme, iptali için
başvurmuştur. I. İPTALİ İSTENEN KANUN HÜKMÜ Kanun’un itiraz konusu kuralın da yer
aldığı 55. maddesi şöyledir: “c. Belirlenmesi MADDE 55- Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel
zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır.
Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını
taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya
tazminattan indirilemez. Hesaplanan tazminat, miktar esas alınarak
hakkaniyet düşüncesi ile artırılamaz veya azaltılamaz. Bu Kanun hükümleri, her türlü idari eylem ve işlemler ile
idarenin sorumlu olduğu diğer sebeplerin yol açtığı vücut bütünlüğünün kısmen
veya tamamen yitirilmesine ya da kişinin ölümüne bağlı zararlara ilişkin istem
ve davalarda da uygulanır.” II. İLK İNCELEME 1. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca Zühtü
ARSLAN, Burhan ÜSTÜN, Engin YILDIRIM, Serdar ÖZGÜLDÜR, Recep KÖMÜRCÜ, Hicabi
DURSUN, Celal Mümtaz AKINCI, Muammer TOPAL, M. Emin KUZ, Hasan Tahsin GÖKCAN,
Kadir ÖZKAYA, Rıdvan GÜLEÇ, Recai AKYEL, Yusuf Şevki HAKYEMEZ ve Yıldız
SEFERİNOĞLU’nun katılımlarıyla 10/4/2019 tarihinde yapılan ilk inceleme
toplantısında dosyada eksiklik bulunmadığından
işin esasının incelenmesine, yürürlüğü durdurma talebinin esas inceleme
aşamasında karara bağlanmasına OYBİRLİĞİYLE karar verilmiştir. III. ESASIN İNCELENMESİ 2. Başvuru kararı ve ekleri, Raportör Hülya ÇOŞTAN ÇETİN
tarafından hazırlanan işin esasına ilişkin rapor, itiraz konusu kanun hükmü,
dayanılan ve ilgili görülen Anayasa kuralları ve bunların gerekçeleri ile diğer
yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: A. Anlam ve Kapsam 3. Kanun’un birinci kısmının “Borç İlişkisinin
Kaynakları” başlıklı birinci bölümünde sırasıyla “Sözleşmeden Doğan Borç
İlişkileri” , “Haksız Fiilden Doğan Borç İlişkileri” ve “Sebepsiz
Zenginleşmeden Doğan Borç İlişkileri” düzenlenmiştir. Böylelikle haksız
fiil, zarar veren taraf ile zarar gören taraf arasında borç doğuran bir hukuki
sebep olarak nitelendirilmiştir. Haksız fiilden doğan borç, zarar görenin
zararının giderilmesini amaçlayan tazminat borcudur. 4. Kanun’un 55. maddesinin birinci fıkrasının ilk
cümlesinde, Kanun’un haksız fiil sorumluluğunu düzenleyen kurallarına atıfta
bulunulmuştur. Kanun’un 49 ila 52. maddelerinde haksız fiil sorumluluğuna
ilişkin genel esaslar belirlenmiştir. Kanun’un 49. maddesinin birinci fıkrasına
göre “Kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille bir başkasına zarar veren, bu
zararı gidermekle yükümlüdür.” 5. Kanun’un “Zararın ve kusurun ispatı” başlıklı
50. maddesinin birinci fıkrasında kusuru ve zararı ispat külfeti kural olarak
zarar görene yüklenmiştir. İkinci fıkrada ise “Uğranılan zararın miktarı tam
olarak ispat edilemiyorsa hâkim, olayların olağan akışını ve zarar görenin
aldığı önlemleri göz önünde tutarak, zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak
belirler” kuralına yer verilerek zararın tam olarak ispatlanamadığı
hâllerde zararı belirleme konusunda hâkime takdir yetkisi tanınmıştır. 6. Kanun’un haksız fiil sorumluluğundan doğan tazminat
borcunun belirlenmesini düzenleyen 51. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim,
tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun
ağırlığını göz önüne alarak belirler” kuralı yer almaktadır. Kuralda
tazminatın belirlenmesi konusunda hâkime takdir yetkisi tanınmakta ve bu
yetkinin haksız fiilin yol açtığı durumun gerekleri ile zarar verenin kusurunun
ağırlığının dikkate alınarak kullanılacağı düzenlenmektedir. 7. Kanun’un tazminatın indirilmesini düzenleyen
52. maddesinin birinci fıkrasında “Zarar gören, zararı doğuran fiile razı
olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat
yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya
tamamen kaldırabilir” denilerek tazminatın indirilmesine veya
kaldırılmasına imkân veren sebepler belirlenmiştir. Kuralın ikinci fıkrasında
da zarar görenin hafif kusurlu olması, tazminatı ödemesi hâlinde yoksulluğa
düşecek olması ve hakkaniyetin de gerekli kılması şartlarının birlikte
gerçekleşmesi hâlinde hâkimin tazminatı indirebileceği düzenlenmiştir. 8. Kanun’un yukarıda belirtilen kurallarında zararın
niteliği bakımından herhangi bir ayrıma yer verilmemiştir. Başka bir ifadeyle
bu kurallar haksız fiil sonucunda meydana gelen eşya zararı ile bedensel zarar
ve ölüm sebebiyle uğranılan zarar arasında herhangi bir ayrım öngörmemektedir.
Kanun’un itiraz konusu kuralı da içeren 55. maddesinin birinci fıkrası ise
haksız fiilin ölüm veya bedensel zarara yol açması hâlinde maddi tazminatın
belirlenmesine ilişkindir. Anılan fıkranın birinci cümlesinde destekten yoksun
kalma zararları ile bedensel zararların bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk
ilkelerine göre hesaplanacağı belirtilmiştir. Aynı fıkranın ikinci cümlesinde
ise kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa
amacını taşımayan ödemelerin, bu tür zararların belirlenmesinde
gözetilemeyeceği, zarardan veya tazminattan indirilemeyeceği kurala
bağlanmıştır . 9. Kanun’un 55. maddesinin birinci fıkrasının itiraz
konusu üçüncü cümlesinde de hesaplanan tazminatın, miktar esas alınarak hakkaniyet
düşüncesi ile artırılamayacağı veya azaltılamayacağı öngörülmektedir. Bu
itibarla haksız fiil sebebiyle meydana gelen destekten yoksun kalma zararı ile
bedensel zararın tazmini amacıyla hesaplanan maddi tazminattan kural uyarınca
hakkaniyet düşüncesi ile indirim veya artırım yapılamayacaktır. 10. Genel nitelikteki kanuni düzenlemelerin somut olaya
uygulanabilmesi ihtiyacının varlığı ve somut olaya göre değişebilecek olgulara
bağlı olarak ortaya çıkabilecek çeşitli hukuki ilişkilerin her birinin kanunla
düzenlenmesinin mümkün olmaması nedeniyle kanun koyucu hâkime takdir yetkisi
tanıyan kurallar öngörmüştür. Takdir yetkisinin tanınması hâlinde bu yetkinin
sınırının da yetkiyi düzenleyen kanun hükümleri ile belirlenebileceği açıktır.
Bu bağlamda itiraz konusu kuralda yer alan “… hakkaniyet düşüncesi ile …”
ibaresinin, dava konusu uyuşmazlığa ve taraflara özgü sebepler dikkate
alınmaksızın sadece tazminatın miktarına dayanan indirim veya artırımın
hakkaniyet kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceğine işaret ettiği
anlaşılmaktadır. B. İtirazın Gerekçesi 11. Başvuru kararında özetle; hesaplanan tazminatın
miktar esas alınarak artırılamayacağını veya azaltılamayacağını düzenleyen
itiraz konusu kuralın, Kanun’un zararın ve tazminatın belirlenmesi ile
tazminatın indirilmesinde hâkime takdir yetkisi tanıyan kurallarıyla çeliştiği,
hesaplanan tazminat üzerinde artırım veya indirim yapılamaması sebebiyle
kuralla hâkimin takdir yetkisine müdahale edildiği ve adeta bilirkişinin
hâkimin yerine geçirildiği belirtilerek kuralın Anayasa’nın 9. ve 138.
maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. C. Anayasa’ya Aykırılık Sorunu 12. 30/3/2011 tarihli ve 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri
Hakkında Kanun’un 43. maddesi uyarınca kural, ilgisi nedeniyle
Anayasa’nın 17. ve 35. maddeleri yönünden de incelenmiştir. 13. Anayasa’nın 17. maddesinde “ Herkes, yaşama, maddî ve manevî varlığını koruma ve
geliştirme hakkına sahiptir ”
hükmüne yer verilmiştir. Kişinin yaşam a hakkı ile maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı, birbirleriyle sıkı bağlantıları olan, devredilmez ve vazgeçilmez
haklarındandır. Anayasa’nın anılan maddesi
kişinin yaşama hakkı ile maddi ve manevi varlığını, olası müdahalelere karşı
güvence altına almaktadır. Bu çerçevede devletin, kişinin yaşama hakkı ile
maddi ve manevi varlığına yönelen müdahaleleri önleme, önlenememiş olan
müdahalelere yönelik olarak da bu müdahalelerden doğan zararların etkili bir
şekilde karşılanmasını sağlama yükümlülüğü bulunmaktadır. 14. Kişinin vücut bütünlüğüne yapılan bir müdahaleden
doğan zararların etkili bir şekilde tazmin edilmesini sağlamaya yönelik
sistemin kurulması da devletin, Anayasa’nın 17. maddesinden doğan koruma
yükümlülüğü kapsamındadır. Bu çerçevede itiraz konusu kuralın destekten yoksun
kalma zararları ile bedensel zararların giderilmesi amacıyla hesaplanan
tazminattan sadece miktar dikkate alınarak indirim yapılmasını engellemek
suretiyle etkili bir tazminin sağlanmasını ve bu suretle yaşam a hakkı ile maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı nı korumayı amaçladığı
anlaşılmaktadır. 15. Anayasa’nın 35. maddesinde “ Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir./ Bu haklar,
ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir./ Mülkiyet hakkının kullanılması
toplum yararına aykırı olamaz. ” denilmek suretiyle mülkiyet hakkı güvenceye bağlanmıştır. Anayasal
anlamda mülkiyet hakkı ekonomik değer ifade eden ve değeri parayla ölçülebilen
her türlü mal varlığı hakkını kapsamaktadır. Belli durumlarda bir ekonomik değer veya icrası mümkün bir alacağı elde etmeye
yönelik meşru bir beklenti de Anayasa'da yer alan mülkiyet hakkı güvencesinden
yararlanabilir. Bu kapsamda meşru beklenti; makul bir şekilde ortaya konmuş
icra edilebilir bir alacağın doğurduğu, bir kanun hükmüne veya başarılı olma
ihtimalinin yüksek olduğunu gösteren yerleşik bir yargı içtihadına dayanan,
yeterli somutluğa sahip nitelikteki bir beklentidir ( Mehmet Şentürk [GK], B. No: 2014/13478, 25/7/2017, § 41). 16. Haksız fiil nedeniyle zarar gören kişinin uğradığı
veya uğrayacağı maddi zararın tazminine yönelik beklentisi, haksız fiil
nedeniyle mal varlığında gerçekleşen azalmanın veya gerçekleşmesi engellenen
artışın zarar veren kişi tarafından giderilmesi talebini ifade etmektedir.
Dolayısıyla zarar gören kişilerin, destekten
yoksun kalma zararı ile bedensel zararının tazminine yönelik maddi tazminat
alacaklarına ilişkin, Kanun’a dayanan beklentisi mülkiyet hakkı kapsamındadır.
Zarar veren kişi bakımından da mal varlığında azalmaya neden olan tazminat
borcu bu yönüyle mal varlığı hakkı niteliğinde olup mülkiyet hakkının koruması
altındadır. Zararın belirlenmesini ve tazminatın hesaplanmasını düzenleyen
kurallar da zarar görenin tazminat alacağı hakkının, dolayısıyla zarar verenin
de tazminat borcunun kapsamının belirlenmesine ilişkin kurallardır. 17. İtiraz konusu kuralda yer alan “Hesaplanan
tazminat,…” ibaresi ile ifade edilen, kuralın gerekçesinde de belirtildiği
üzere Kanun’un 49 ila 52. maddeler hükümlerine ve sorumluluk hukuku
ilkelerine göre hesaplanan tazminattır. Başka bir ifadeyle hesaplanan
tazminat, Kanun’un zararın ve tazminatın belirlenmesini düzenleyen 50. ve 51.
maddeleri ile tazminatın indirilmesine veya tamamen kaldırılmasına ilişkin
esasları hükme bağlayan 52. maddesi ve 55. maddesinin birinci fıkrasının
birinci ve ikinci cümleleri uyarınca belirlenmektedir. 18. İtiraz konusu kural ise açıklanan
şekilde hesaplanan tazminat üzerinden yalnızca tazminatın çok olduğu gerekçesi
ile indirim yapılamayacağını ya da sadece tazminatın az olduğu gerekçesi ile
artırım yapılamayacağını düzenlemek suretiyle miktarın çokluğuna dayanılarak
yapılacak olası bir indirim ile zarar görenin mülkiyet hakkının ve benzer
şekilde sadece miktarın azlığına dayanılarak yapılacak olası bir artırım ile
zarar verenin mülkiyet hakkının sınırlandırılamayacağını hüküm altına
almaktadır. 19. T azminatın amacı
zararın tazmin edilmesini sağlamaktır. Bu nedenle tazminat, zarar görenin
zenginleşmesi veya zarar verenin cezalandırılması sonucuna yol açmamalıdır. Dolayısıyla hesaplanacak tazminatın azami miktarı gerçek zarar ile sınırlıdır.
Bu yönüyle kural, hesaplanan tazminatın yalnızca miktar gözetilerek
azaltılamayacağını öngörmek suretiyle zarar görenin mülkiyet hakkı kapsamındaki
meşru beklentisini korumaktadır. Öte yandan aynı nedenle tazminat miktarının
artırılamamasına ilişkin kural fazla tazminat ödenmesini engellemek suretiyle,
zarar verenin mülkiyet hakkını korumaktadır. Bu nedenle, zarar veren ve zarar
gören tarafların menfaatlerini adil bir şekilde dengeleyerek tarafların
mülkiyet hakkının korunmasını amaçladığı anlaşılan kuralın zarar görenin veya
zarar verenin mülkiyet hakkını sınırlandıran bir yönü bulunmamaktadır. 20. Anayasa’nın 138. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkimler,
görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanî
kanaatlerine göre hüküm verirler” denilmektedir. Hâkimin vicdani kanaatine
göre vereceği hüküm öncelikle kanuna ve hukuka uygun olmalıdır. Başka bir
ifadeyle hâkim hukukun ve kanunun izin verdiği sınırlar içinde vicdani
kanaatine göre hüküm verecektir. Anayasa’nın anılan maddesinin ikinci
fıkrasında ise “Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin
kullanılmasında mahkemelere ve hâkimlere emir ve talimat veremez; genelge
gönderemez; tavsiye ve telkinlerde bulunamaz” kuralı yer almaktadır. 21. Tazminatın hesaplanabilmesi yerleşik
yargı uygulamasında da kabul edildiği üzere hukuk bilimi dışında özel bilgi
gerektirmektedir. Bu sebeple tazminat hesaplanması gereken davalarda mahkemeler
bilirkişinin görüşünün alınmasına karar verebilmektedir. Bilirkişinin görüşüne
başvurulmasının hukuki dayanağı 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk
Muhakemeleri Kanunu’nun 266. maddesidir. Bu maddenin (1) numaralı fıkrasının
ilk cümlesinde “ Mahkeme, çözümü
hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan
birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün
alınmasına karar verir” denilmektedir. Ancak bilirkişinin görüşünün alınması, hâkimin bu görüşe bağlı kalarak
karar vermesini zorunlu kılmamaktadır. Hâkim diğer delillerle birlikte
bilirkişi görüşünü de serbestçe değerlendirme ve gerektiğinde bu görüşe itibar
etmeme yetkisine sahiptir. Nitekim anılan Kanun’un 282. maddesinde “ Hâkim, bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle
birlikte serbestçe değerlendirir” kuralına
yer verilerek bilirkişinin görüşünün bağlayıcı olmadığı ve hâkim tarafından
serbestçe değerlendirileceği hüküm altına alınmıştır. Dolayısıyla hâkimin
destekten yoksun kalma zararı ile bedensel zararın varlığı hâlinde maddi
tazminatın hesaplanmasına ilişkin bilirkişi raporunu da diğer deliller ile
birlikte serbestçe değerlendireceği açıktır. Bu itibarla kuralın hâkimlerin
bağımsızlığı ilkesini ihlal eden bir yönü bulunmamaktadır. 22. Açıklanan
nedenlerle kural, Anayasa’nın 17., 35. ve 138. maddelerine aykırı değildir.
İtirazın reddi gerekir. Selahaddin MENTEŞ
bu görüşe katılmamıştır. Kuralın Anayasa’nın 9.
maddesiyle ilgisi görülmemiştir. IV. YÜRÜRLÜĞÜN DURDURULMASI TALEBİ 23. Dava dilekçesinde özetle; itiraz konusu kuralın
Anayasa’ya açıkça aykırı olduğu ve uygulanması hâlinde hukuk devleti yönünden
giderilmesi olanaksız durum ve zararlara yol açacağı belirtilerek yürürlüğünün
durdurulmasına karar verilmesi talep edilmiştir. 11/1/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun
55. maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesine yönelik iptal talebi
25/12/2019 tarihli ve E.2019/34, K.2019/97 sayılı kararla reddedildiğinden bu
cümleye ilişkin yürürlüğün durdurulması talebinin REDDİNE 25/12/2019
tarihinde OYBİRLİĞİYLE karar verildi. V. HÜKÜM 11/1/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun
55. maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesinin Anayasa’ya aykırı olmadığına
ve itirazın REDDİNE, Selahaddin MENTEŞ’in karşıoyu ve OYÇOKLUĞUYLA 25/12/2019
tarihinde karar verildi. Başkan Zühtü ARSLAN Başkanvekili Hasan Tahsin GÖKCAN Başkanvekili Recep KÖMÜRCÜ Üye Serdar ÖZGÜLDÜR Üye Burhan ÜSTÜN Üye Engin YILDIRIM Üye Hicabi DURSUN Üye Celal Mümtaz AKINCI Üye Muammer TOPAL Üye M. Emin KUZ Üye Kadir ÖZKAYA Üye Rıdvan GÜLEÇ Üye Yusuf Şevki HAKYEMEZ Üye Yıldız SEFERİNOĞLU Üye Selahaddin MENTEŞ KARŞI OY 1. 6098 sayılı Borçlar Kanunu’nun 35. maddesinin birinci
fıkrasının ikinci cümlesinin Anayasa’ya aykırılığı talebi, sayın çoğunluk
tarafından reddine karar verilmiştir. Aşağıdaki gerekçelerle sayın çoğunluğun görüşüne
katılmıyorum. 2. Mahkemenin kararında, iptal istemi, hükme itiraz
gerekçeleri özetlenmiştir. 3. Öğretide ve uygulamada çoğunlukla bu düzenlemenin
Türkiye’ye özgü bir kural olduğu, uygulamada ortaya çıktığı varsayılan
yanlışlığın önüne geçmeye çalışan adeta malumun ilanı sayılabilecek bir
düzenleme niteliğinde olduğu kabul edilmektedir. 4. İptali istenen hüküm, yargılamanın temel süjelerinden
biri olan hakimin davaya olan katkısını tamamen ortadan kaldırmaktadır.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 31/12/1976 tarih 1976/9370 karar sayılı kararında
veciz bir şekilde ifade edildiği gibi “Hakim tabiata, olağana, gerçeğe uygun
bir şekilde katı kalpler ve katı kalıplar içerisinde sıkışıp kalmadan
uyuşmazlığa insan kokusu taşıyan bir çözüm getirmek zorundadır.” Bu veciz
ifade çerçevesinde ifade edilen hakimin davaya katkısı madde metni karşısında
olası değildir. 5. Madde sistematiği incelendiğinde uygulamada hakimi
çelişkiye düşürecek bir sonuç doğurma ihtimalinin olduğu da açıktır. 6. Hakkaniyet kavramı; adaletin özel ve
bireyselleştirilmiş veya somutlaştırılmış şeklini ifade eder. Hakkaniyet somut
ve belirgin olayların adaletidir. Daha doğrusu adaletin somut olaylara
uygulanmasıdır. Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesinde hakimin hukuka ve
hakkaniyete göre karar vereceği hükme bağlanmıştır. Bu hükmün amacı hakimin
adalete uygun bir karar vermesini sağlamaktır. Hakimin hakkaniyete göre karar
vermesiyle sosyal adalet de sağlanmaktadır. 7. Anayasa’nın 9. maddesine göre; “Yargı yetkisi, Türk
milleti adına bağımsız ve tarafsız mahkemelerce kullanılır.” Anayasa’nın 138. maddesine göre; “Hakimler,
görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani
kanaatlerine göre hüküm verirler. Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin
kullanılmasında mahkemelere ve hakimlere emir ve talimat veremez; genelge
gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunamaz. Görülmekte olan bir dava hakkında Yasama Meclisinde yargı
yetkisinin kullanılması ile ilgili soru sorulamaz, görüşme yapılamaz veya herhangi
bir beyanda bulunulamaz. Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme
kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir
suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez.” 8. Yukarıda belirtilen gerekçelerle Borçlar Kanunu’nun
55. maddesinde yer alan “Hesaplanan tazminat miktar esas alınarak hakkaniyet
düşüncesiyle artırılamaz veya azaltılamaz.” düzenlemesinin Anayasa’nın 9.
ve 138. maddelerine aykırı olması nedeniyle iptali gerektiği düşüncesiyle sayın
çoğunluğun düşüncesine katılmadım. Üye Selahaddin MENTEŞ