ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2023/161 Karar Sayısı : 2024/53 Karar Tarihi : 22/2/2024 R.G.Tarih-Sayı :
3/4/2024-32509 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Gebze 6. Asliye Ceza Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 18/1/1972
tarihli ve 1512 sayılı Noterlik Kanunu’nun 55. maddesinin beşinci fıkrasının
ikinci cümlesinin Anayasa’nın 36., 138. ve 141. maddelerine aykırılığı ileri
sürülerek iptaline karar verilmesi talebidir. OLAY: Sanık
hakkında açılan ceza davasında itiraz konusu kuralın Anayasa’ya aykırı olduğu
kanısına varan Mahkeme, iptali için başvurmuştur. I. İPTALİ
İSTENEN VE İLGİLİ GÖRÜLEN KANUN HÜKÜMLERİ A. İptali
İstenen Kanun Hükmü Kanun’un 55. maddesinin itiraz konusu kuralın da yer
aldığı beşinci fıkrası şöyledir: “ Soruşturma yetkisi bulunan kişilerle Cumhuriyet
savcılarının istiyecekleri örnekler noterlik ücretine tabi değildir. Diğer
resmi mercilere verilecek örneklerden yalnız yazı ücreti alınır. ” B. İlgili Görülen Kanun Hükmü Kanun’un 112. maddesinin birinci fıkrası şöyledir: “Noterlerin yaptıkları işlemlere ait harç üzerinden
hesaplanacak ücretleri ile vasiyetname ve vakıf senedi düzenlenmesinden
alınacak ücretler, yazı, bir dilden diğer dile veya bir yazıdan diğer yazıya
çevirme, karşılaştırma, tescil, emanetlerin saklanması ve kanunlarında harç, vergi
ve resimlerden bağışık olduğu yazılı işlemler ile defter onaylanmasından ve
kanunun ücret almayı öngördüğü sair işlemlerden alacakları ücretler ve
noterlerle imzaya yetkili vekillerinin yol ödeneğinin miktarı, Türkiye Noterler
Birliğinin mütalaası alındıktan sonra Adalet Bakanlığı tarafından düzenlenecek
bir tarife ile tespit olunur. ” II. İLK İNCELEME 1. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca Zühtü
ARSLAN, Hasan Tahsin GÖKCAN, Kadir ÖZKAYA, Engin YILDIRIM, Muammer TOPAL, M.
Emin KUZ, Rıdvan GÜLEÇ, Yusuf Şevki HAKYEMEZ, Yıldız SEFEROĞLU, Selahaddin
MENTEŞ, Basri BAĞCI, İrfan FİDAN, Kenan YAŞAR ve Muhterem İNCE’nin
katılımlarıyla 26/10/2023 tarihinde yapılan ilk inceleme toplantısında dosyada
eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine OYBİRLİĞİYLE karar
verilmiştir. III. ESASIN İNCELENMESİ 2. Başvuru kararı ve ekleri, Raportör Ömer
DURSUN tarafından hazırlanan işin esasına ilişkin rapor, iptali istenen ve
ilgili görülen kanun hükümleri, dayanılan ve ilgili görülen Anayasa kuralları ve
bunların gerekçeleri ile diğer yasama belgeleri okunup incelendikten sonra
gereği görüşülüp düşünüldü: A. Anlam ve Kapsam 3. 1512 sayılı Kanun’un 55. maddesinde sulh ceza hâkimi,
Cumhuriyet savcısı ve diğer resmî daireler tarafından noterlik evrak ve defterlerinin
incelenmesine ve noter dairesinin dışına çıkarılmasına ilişkin esas ve usuller
düzenlenmiştir. Anılan maddeye göre noterlik evrak ve defterlerinin incelenmesi
evrak ve defterlerin noterlik dışında ve içinde incelenmesi olarak iki şekilde
yapılabilmektedir. Evrak ve defterlerin daire dışında incelenmesi mahkeme
kararıyla mümkün olup mahkemece evrakın dava sonuna kadar dosyada kalmasına da
karar verilebilir. Bu takdirde evrakın bir örneğinin çıkartılıp aslına
uygunluğu onaylanarak aslı yerinde saklanmak üzere notere verilmektedir. 4. Maddenin beşinci fıkrasının birinci cümlesinde
soruşturma yetkisi bulunan kişilerle Cumhuriyet savcıları tarafından incelenmek
üzere noterlik evrak ve deflerinin noter dairesi dışına çıkarılabilmesi için
alınacak örneklerin noterlik ücretine tabi olmadığı belirtilmiştir. Anılan
fıkranın itiraz konusu ikinci cümlesinde ise soruşturma yetkisine sahip kişiler
ile Cumhuriyet savcılıkları dışındaki resmî mercilerin isteyecekleri örneklerin
ise yalnızca yazı ücretine tabi olacağı hükme bağlanmıştır. 5. Noterlerin yaptıkları işlemlerden alacakları
ücretlerin söz konusu Kanun’un 112. maddesinin birinci fıkrasında genel olarak
sayılıp bu ücretin miktarının Türkiye Noterler Birliğinin mütalaası alındıktan
sonra Adalet Bakanlığı tarafından düzenlenecek bir tarifeyle tespit olunacağı
öngörülmüştür. Bu tarifede yazı ücretinin, noterlerin yazdıkları kâğıtların
dairede kalan nüshası ile iş sahibine verilen asıl ve örneklerinin her
sayfasından alınan ücreti ifade ettiği anlaşılmaktadır. Bu ücret yeni tarife
yayımlanana kadar geçerli olan 8/3/2023 tarihli tarifede asıl ve örneklerinin
her sayfası için 23,76 TL olarak tespit edilmiştir. B. İtirazın Gerekçesi 6. Başvuru kararında özetle; itiraz konusu kuralla
kovuşturma aşamasında her türlü delile ulaşılmasının zorlaştırıldığı, resen
araştırma ilkesinin geçerli olduğu ceza davasında sanık aleyhine bir durumun
oluştuğu ve delil niteliği taşıyan bilgi ve belgelerin gönderilmesine dair
Mahkeme kararının ücret ödenmediği gerekçesiyle yerine getirilmemesine neden
olduğu belirtilerek kuralın Anayasa’nın 36., 138. ve 141. maddelerine aykırı
olduğu ileri sürülmüştür. C. Anayasa’ya Aykırılık Sorunu 7. 30/3/2011 tarihli ve 6216 sayılı
Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 43.
maddesi uyarınca kural, ilgisi nedeniyle Anayasa’nın 13. maddesi yönünden de
incelenmiştir. 8. Anayasa’nın “Hak
arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesinin
birinci fıkrasında “ Herkes, meşru vasıta ve yollardan
faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve
savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. ” denilmektedir. Anılan maddeyle güvence altına alınan
hak arama özgürlüğü, kendisi bir temel hak niteliği taşımasının yanında diğer
temel hak ve özgürlüklerden gereken şekilde yararlanılmasını ve bunların
korunmasını sağlayan en etkili güvencelerden biridir (AYM, E.2021/9, K.2022/4,
26/1/2022, § 28). 9. Hak arama özgürlüğünün temel
unsurlarından biri mahkemeye erişim hakkıdır. Mahkemeye erişim hakkı, hukuki
bir uyuşmazlığın bu konuda karar verme yetkisine sahip bir mahkeme önüne
götürülmesi hakkını da kapsar. Kişinin uğradığı bir haksızlığa veya zarara
karşı kendisini savunabilmesinin ya da maruz kaldığı haksız bir uygulama veya
işleme karşı haklılığını ileri sürüp kanıtlayabilmesinin, zararını
giderebilmesinin en etkili ve güvenceli yolu yargı mercileri önünde dava
hakkını kullanabilmesidir (AYM, E.2021/20, K.2022/84, 30/6/2022, § 10). 10. 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi
Kanunu’nun 324. maddesinde harçlar ve
tarifesine göre ödenmesi gereken avukatlık ücretleri ile soruşturma ve
kovuşturma evrelerinde yargılamanın yürütülmesi amacıyla devlet Hazinesinden
yapılan her türlü harcamaların ve taraflarca yapılan ödemelerin yargılama
gideri olduğu, h üküm ve kararda yargılama giderlerinin kimlere
yükletileceğinin gösterileceği hükme bağlanmıştır. Anılan Kanun’un 325.
maddesinde de cezaya veya güvenlik tedbirine mahkûm edilmesi, hükmün
açıklanmasının geri bırakılması ve cezanın ertelenmesi hâllerinde bütün yargılama
giderlerinin sanığa yükleneceği öngörülmüştür. 11. 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı
Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 323 ila 333. maddelerinde ise görülen davalarda
yargılama giderlerinin nasıl karşılanacağı düzenlenmiştir. Buna göre ceza
yargılamasından farklı olarak istisnalar dışında resen araştırma ilkesine tabi
olmayan bu davalarda giderlerin delil ikamesi için avans olarak talep eden
tarafça ödeneceği, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği dava ve
işlerde, hâkim tarafından resen başvurulan deliller için gerekli giderlerin bir
haftalık süre içinde tarafların ödemesine dair karar uyarınca avans
yatırılmaması durumunda Hazinece ödenmek üzere taraflardan birisi veya
belirtilecek oranda her ikisi tarafından ödenmesine ve kanunda yazılı hâller dışında,
yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar
verileceği hükme bağlanmıştır. 12. İtiraz konusu kurala konu yazı
ücreti hem hukuk hem de ceza davaları açısından yargılama gideri
niteliğindedir. Buna göre hukuk davalarında davacı veya davalıdan istenecek bu
ücret ceza davalarında da kararla birlikte taraflara yüklenebilecektir. 13. Davanın veya dava sürecindeki bir
yargısal işlemin başında veya sonunda tarafların harç veya diğer yargılama
giderlerini ödemekle yükümlü kılınmasının mahkemeye erişim hakkının kullanımı
yönünden belirli ölçüde caydırıcı bir etkiye sahip olacağı açıktır. Bu itibarla
noterlerce mahkemelere verilecek örneklerden yazı ücreti alınmasını öngören
kural mahkemeye erişim hakkını sınırlamaktadır. 14. Bununla birlikte diğer resmî
merciler tarafından istenen örneklere dair ücretler resmî merciler tarafından
karşılanacaktır. Bu itibarla diğer resmî merciler açısından yapılacak inceleme
mahkemeler açısından yapılacak anayasal incelemeden farklılık göstermeyecektir. 15. Anayasa’nın 13. maddesinde “ Temel
hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili
maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir.
Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve
lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz. ”
denilmektedir. Buna göre mahkemeye erişim hakkına sınırlama getiren
düzenlemelerin kanunla yapılması, ayrıca Anayasa’da öngörülen sınırlama
sebebine uygun ve ölçülü olması gerekir. 16. Bu kapsamda mahkemeye erişim hakkını
sınırlamaya yönelik bir kanuni düzenlemenin şeklen var olması yeterli olmayıp
kuralların keyfîliğe izin vermeyecek şekilde belirli ve öngörülebilir nitelikte
olması gerekir. 17. Esasen temel hakları sınırlayan
kanunun bu niteliklere sahip olması Anayasa’nın 2. maddesinde güvenceye alınan
hukuk devleti ilkesinin de bir gereğidir. Hukuk devletinde kanuni
düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve
kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır, uygulanabilir ve nesnel
olması, ayrıca kamu otoritelerinin keyfî uygulamalarına karşı koruyucu önlem
içermesi gerekir. Kanunda bulunması gereken bu nitelikler hukuki güvenliğin
sağlanması bakımından da zorunludur. Zira bu ilke hukuk normlarının
öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven
duyabilmesini, devletin de yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici
yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar (AYM, E.2015/41, K.2017/98, 4/5/2017, §§
153, 154). Dolayısıyla Anayasa’nın 13. maddesinde sınırlama ölçütü olarak
belirtilen kanunilik, Anayasa’nın 2. maddesinde güvenceye bağlanan hukuk
devleti ilkesi ışığında yorumlanmalıdır. 18. Kuralla sorgulama yetkisi bulunan
kişilerle Cumhuriyet savcılıkları dışındaki resmî mercilerce istenecek
örneklerden alınacak yazı ücreti 1512 sayılı Kanun’un 112. maddesinin birinci
fıkrası hükmüne göre belirlenen ücrettir. Bu itibarla yazı ücretinin hangi
mercilerden alınacağı, başkaca bir ücret alınıp alınmayacağı ve miktarına
ilişkin hususların herhangi bir tereddüde yer vermeyecek biçimde açık ve net
olarak düzenlendiği gözetildiğinde kuralın belirli, ulaşılabilir ve
öngörülebilir nitelikte olduğu ve bu yönüyle kanunilik şartını taşıdığı
anlaşılmaktadır. 19. Adil yargılanma hakkı, niteliği
gereği devletin düzenleme yapmasını gerektiren bir haktır. Zira bu hakkın
Anayasa'da zikredilmiş olması kendi başına bir anlam ifade etmemekte,
bireylerin bu haktan yararlanabilmesi için devletin en azından yargı
teşkilatını kurması ve yargılama usullerini belirlemesi gerekmektedir. Devletin
düzenleme yetkisini haiz olduğu alanlarda belli ölçüde takdir yetkisine sahip
olduğunun kabulü gerekir. Bu sebeple adil yargılanma hakkına yönelik
sınırlamalar getirilirken kanun koyucuyu bağlayan belli bir meşru amaçlar
listesi bulunmamaktadır. Ancak kanun koyucunun bu takdir yetkisinin Anayasa
Mahkemesinin denetimine tabi olduğu açıktır ( İsmail Avcı , B. No:
2019/12190, 22/2/2022, § 55). 20. Bir kamu hizmeti olan noterlik
hizmetinin yerine getirilebilmesi için hizmet karşılığı olarak bir ücret
belirlenmesi gerektiği açıktır. Kanun’un 55. maddesinde bu ücretten soruşturma
yetkisi bulunan kişiler ile Cumhuriyet savcılarının isteyecekleri örnekler için
noterlik ücretlerinin alınmayacağı belirtilerek yargılamanın bir kısmındaki
giderlerin azaltılması amaçlanmıştır. Diğer resmî mercilerce istenecek
örneklerde ise yalnızca yazı ücretinin alınacağı belirtilerek aynı amaca
ulaşılmak istenmiştir. Diğer resmî mercilerce istenecek örneklerden yalnızca
yazı ücretinin alınacağı öngörülmek suretiyle noterlik hizmetinin devamı için
gerekli olan dengenin bozulmasının önlenerek bu konudaki ücret dengesinin
sağlanmasının amaçlandığı anlaşılmaktadır. Bu dengenin sağlanmasında gerekli
düzenlemeleri yapmakta kanun koyucunun takdir yetkisi vardır. Bu hâliyle kuralın
anayasal açıdan meşru bir amacının bulunduğu anlaşılmaktadır. 21. Anayasa’nın 13. maddesinde güvence
altına alınan ölçülülük ilkesi elverişlilik, gereklilik ve orantılılık
olmak üzere üç alt ilkeden oluşmaktadır. Elverişlilik öngörülen
sınırlamanın amaca ulaşmaya elverişli olmasını, gereklilik amaç
bakımından sınırlamanın zorunlu olmasını, diğer bir ifadeyle aynı amaca daha
hafif bir sınırlama ile ulaşılmasının mümkün olmamasını, orantılılık ise
hakka getirilen sınırlama ile amaç arasında makul bir dengenin gözetilmesi gerekliliğini
ifade etmektedir. Kuralla mahkemeye erişim hakkına getirilen sınırlamanın
elverişlilik, gereklilik ve orantılılık alt ilkelerine uygun olması gerekir. 22. Kuralla mahkemelerce noterden
istenecek belge örnekleri için ücret ödenmesinin öngörülmesinin noterin emek ve
masraflarının karşılanmasına katkıda bulunacağı gözetildiğinde kuralın anılan
meşru amaca ulaşılması bakımından elverişli olduğu açıktır. 23. Öte yandan noterden istenen belge
örneklerinin ücretsiz olması veya bu ücretin Hazineden karşılanması da
başvurulabilecek araçlar arasında olmakla birlikte anılan araçların meşru amaca
ulaşılması bakımından elverişliliği kuşkuludur. Noter tarafından mahkemeye
gönderilen belge örneğinin ücretsiz olmasının öngörülmesi noterin sarf ettiği
emek ve masrafın noter üzerinde kalmasına yol açacaktır. Bu ücretin Hazine
tarafından karşılanması ise yararı sadece davanın taraflarına ait olan bir
hizmetin maliyetine bütün vergi verenlerin katlanması sonucunu doğuracaktır.
Dolayısıyla kanun koyucunun belirtilen araçlardan birini tercih edecek şekilde
bir düzenleme yapmaya zorlanamayacağı, yazı ücretinin davanın taraflarınca
karşılanmasının öngörülmesinin kanun koyucunun takdir yetkisi kapsamında kalan
bir sınırlama olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla kuralın anılan meşru amaca
ulaşma bakımından gerekli olmadığı söylenemez. 24. Davanın taraflarına yüklenilecek
olan yükümlülüklerin kapsamını ve uygulanacak vekâlet ücretinin hangi tarife
üzerinden hesaplanacağını belirlemek, adalet ve hakkaniyet ilkelerini gözetmek
kaydıyla kanun koyucunun takdir yetkisindedir. Ödenecek yazı ücretinin dava
açmayı imkânsız hâle getirmedikçe ya da aşırı derecede zorlaştırmadıkça
mahkemeye erişim hakkını ihlal ettiği söylenemez. Adalet Bakanlığı tarafından
yıllık olarak belirlenen yazı ücretinin ülke şartlarında makul ve kabul
edilebilir bir miktar olmadığı söylenemez. 25. Öte yandan 6100 sayılı Kanun’un 326.
maddesine göre yazı ücreti davada aleyhine hüküm verilen tarafa yüklenecektir.
Böylece haksız ve gereksiz bir şekilde noterlik belge ve defterlerinin
örneklerinin istenmesi suretiyle noterlik hizmetinin aksamasının önüne geçilmiş
olmaktadır. Bu itibarla kuralın orantısız bir sınırlamaya neden olmadığı,
dolayısıyla mahkemeye erişim hakkına ölçüsüz bir sınırlama getirmediği sonucuna
ulaşılmıştır. 26. Anayasa’nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti
eylem ve işlemleri hukuka uygun, insan haklarına saygılı, bu hak ve
özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adil bir hukuk düzeni kurup bunu
geliştirerek sürdüren, hukuki güvenliği sağlayan, Anayasa’ya aykırı durum ve
tutumlardan kaçınan, hukuk kurallarıyla kendini bağlı sayan ve yargı denetimine
açık olan devlettir. 27. Anayasa’nın anılan maddesinde güvence altına alınan
hukuk devleti ilkesi gereği kanunlar kamu yararı amacıyla çıkarılır. Anayasa
Mahkemesinin kararlarına göre kamu yararı genel bir ifadeyle bireysel, özel
çıkarlardan ayrı ve bunlara üstün olan toplumsal yararı ifade etmektedir.
Kanunun amaç ögesi bakımından Anayasa’ya uygun sayılabilmesi için
çıkarılmasında kamu yararı dışında bir amacın gözetilmemiş olması gerekir.
Kanunun kamu yararı dışında bir amaçla yalnız özel çıkarlar için veya yalnızca
belirli kişilerin yararına olarak çıkarılmış olduğu açıkça anlaşılabiliyorsa
amaç unsuru bakımından Anayasa’ya aykırılık söz konusudur. 28. Açıklanan hâl dışında bir kanun hükmünün ülke
gereksinimlerine uygun olup olmadığı, hangi araç ve yöntemlerle kamu yararının
sağlanabileceği bir siyasi tercih sorunu olarak kanun koyucunun takdirinde
olduğundan bu kapsamda kamu yararı değerlendirmesi yapmak anayasa yargısıyla
bağdaşmaz (AYM, E.2018/99, K.2021/14, 3/3/2021, § 102). 29. Bu itibarla Anayasa’ya uygunluk denetiminde kuralın
öngörülmesindeki kamu yararı anlayışının isabetli olup olmadığı değil incelenen
kuralın kamu yararı dışında belirli bireylerin ya da grupların çıkarları
gözetilerek yasalaştırılmış olup olmadığı incelenir. Başka bir ifadeyle bir
kuralın Anayasa’ya aykırılık sorunu çözümlenirken kamu yararı konusunda Anayasa
Mahkemesinin yapacağı inceleme, yalnızca kuralın kamu yararı amacıyla çıkarılıp
çıkarılmadığının denetimiyle sınırlıdır (AYM, E.2016/140, K.2017/92, 12/4/2017,
§§ 6,7; E.2017/33, K.2019/20, 10/4/2019, §§ 10, 11; E.2022/50, K.2022/107, 28/9/2022, § 28 ). 30. Kural uyarınca yalnızca yazı
ücretine tabi olan örnekler, mahkemelere verilecek örneklerden ibaret olmayıp
diğer resmî mercilere verilecek örnekler de bu kapsamdadır. Resmî mercilerin
kamu hizmeti yürüttüğü ve bu hizmet kapsamında noterden talep edilen örnekler
karşılığında ödenecek ücretin mali külfete neden olacağı gözetildiğinde kuralla
yalnızca yazı ücreti alınmasının öngörülmesinin resmî mercilerin katlanmak
zorunda olduğu mali külfetin azaltılması suretiyle kamu hizmetlerinin etkin ve
verimli şekilde yerine getirilmesinin sağlanması amacına yönelik olduğu
anlaşılmaktadır. Bu itibarla kural, anayasal sınırlar içinde kanun koyucunun
takdir yetkisi kapsamında olup kuralla kamu yararı dışında bir amacın
gözetildiği söylenemez. 31. Diğer yandan kanun koyucu, takdir
yetkisi kapsamındaki düzenlemeleri yaparken hukuk devleti ilkesinin de bir
gereği olan ölçülülük ilkesiyle bağlıdır. Söz konusu ilke, kuralda öngörülen
düzenleme ile ulaşılmak istenen amaç arasında makul bir dengenin bulunmasını
gerektirmektedir (AYM, E.2020/95, K.2022/3, 26/1/2022, § 17; E.2019/88,
K.2022/159, 13/12/2022, § 28). 32. Bu bağlamda yalnızca yazı ücretine
tabi olan örneklerin sadece resmî mercilere verilecek örneklerle sınırlı
tutulduğu ve bu kapsamdaki örneklerden de yazı ücretinin alınmasının
öngörülmesi suretiyle noterin sarf ettiği emek ve mesainin karşılıksız
bırakılmadığı gözetildiğinde noterler ile resmî merciler arasında makul dengeyi
sağlayan kuralın ölçülü olduğu sonucuna ulaşılmıştır. 33. Açıklanan nedenlerle kural, Anayasa’nın 2., 13. ve
36. maddelerine aykırı değildir. İtirazın reddi gerekir. Kuralın Anayasa’nın 141. maddesine de aykırı olduğu ileri
sürülmüş ise de bu bağlamda belirtilen hususların Anayasa’nın 2., 13. ve 36.
maddeleri bağlamında yapılan değerlendirmeler kapsamında ele alınmış olması
nedeniyle Anayasa’nın 141. maddesi yönünden ayrıca bir inceleme yapılmasına
gerek görülmemiştir. Kuralın Anayasa’nın 138. maddesiyle ilgisi görülmemiştir. IV. HÜKÜM 18/1/1972 tarihli ve 1512 sayılı Noterlik Kanunu’nun 55.
maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesinin Anayasa’ya aykırı olmadığına ve itirazın REDDİNE 22/2/2024 tarihinde
OYBİRLİĞİYLE karar verildi. Başkan Zühtü ARSLAN Başkanvekili Hasan Tahsin GÖKCAN Başkanvekili Kadir ÖZKAYA Üye Engin YILDIRIM Üye M. Emin KUZ Üye Yusuf Şevki HAKYEMEZ Üye Yıldız SEFERİNOĞLU Üye Selahaddin MENTEŞ Üye Basri BAĞCI Üye İrfan FİDAN Üye Kenan YAŞAR Üye Muhterem İNCE Üye Yılmaz AKÇİL