ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2005/89 Karar Sayısı : 2006/120 Karar Günü : 22.12.2006 Resmi Gazete Tarih-Sayısı : 22.11.2007-26708 İPTAL DAVASINI AÇAN: Türkiye Büyük Millet
Meclisi üyeleri Kemal ANADOL, Kemal KILIÇDAROĞLU ile birlikte 112 milletvekili İPTAL DAVASININ KONUSU: 3.7.2005 günlü, 5403
sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun; 1- Tümünün şekil yönünden, 2- Geçici 1. maddesinin ise esas yönünden, Anayasa'nın 2., 10., 11., 44., 45. ve 88. maddelerine aykırılığı
savıyla iptali ve Geçici 1. maddesinin yürürlüğünün durdurulmasına karar verilmesi
istemidir. II- YASA METİNLERİ 1. İptali İstenilen Yasa Kuralları 19.7.2005 günlü, 25880 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 3.7.2005
günlü, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun tümünün şekil
yönünden iptali istenilmiştir. 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun esas
yönünden iptali istenen Geçici 1. maddesi şöyledir: “GEÇİCİ MADDE 1- 11.10.2004 tarihinden önce tarım arazileri;
gerekli izinler alınmadan tarım dışı amaçlı kullanıma açılmış ve tarımsal
bütünlüğü bozmuyor ise söz konusu arazinin istenilen amaçla kullanımı için,
altı ay içerisinde Bakanlığa müracaat edilmesi, hazırlanacak toprak koruma
projesine uyulması ve tarım dışı kullanılan tarım arazilerinin her metre karesi
için beş Yeni Türk Lirası ödenmesi şartıyla izin verilir.” B- Dayanılan ve İlgili Görülen Anayasa Kuralları Dava dilekçesinde, Anayasa'nın 2., 10., 11., 44., 45. ve 88.
maddelerine dayanılmış, 87. maddesi ile ilgili görülmüştür. III- İLK İNCELEME Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi uyarınca Tülay TUĞCU,
Haşim KILIÇ, Sacit ADALI, Fulya KANTARCIOĞLU, Ahmet AKYALÇIN, Mehmet ERTEN, A.
Necmi ÖZLER, Serdar ÖZGÜLDÜR, Şevket APALAK, Serruh KALELİ ve Osman Alifeyyaz
PAKSÜT'ün katılımlarıyla 19.9.2005 günü yapılan ilk inceleme toplantısında,
“3.7.2005 günlü, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun
tümünün şekil yönünden, Geçici 1. maddesinin esas yönünden iptallerine ilişkin
istemin, dosyada eksiklik bulunmadığından esasının incelenmesine, Geçici 1.
maddesinin yürürlüğünün durdurulmasına ilişkin istemin, bu konudaki raporun
hazırlanmasından sonra karara bağlanmasına,” OYBİRLİĞİYLE karar verilmiştir. IV- ESASIN İNCELENMESİ Dava dilekçesi ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, iptal konusu
kurallar, dayanılan ve ilgili görülen Anayasa kuralları ve bunların gerekçeleri
ile diğer yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp
düşünüldü: A- Yasa'nın Şekil Yönünden İncelenmesi Dava dilekçesinde, 5403 sayılı Yasa'nın Geçici 1. maddesi ile
getirilen hüküm imar affı niteliğinde olduğundan TBMM İçtüzüğü'nün 92.
maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, af kanunlarının kabulü için geçerli olan
beşte üç çoğunluğun bu Yasa'nın kabulünde gerçekleşmediği, bu durumun ise
Anayasa'nın 2., 11. ve 88. maddelerine aykırı olduğu belirtilerek anılan
Kanunun tümünün şekil yönünden iptali istenilmiştir. 2949 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri
Hakkında Kanun'un 29. maddesine göre Anayasa Mahkemesi, kanunların, kanun
hükmünde kararnamelerin ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nün Anayasa'ya
aykırılığı hususunda ilgililer tarafından ileri sürülen gerekçelere dayanmaya
mecbur değildir. Anayasa Mahkemesi taleple bağlı kalmak kaydıyla başka gerekçe
ile de Anayasa'ya aykırılık kararı verebilir. Bu nedenle, kural Anayasa'nın 87.
maddesi yönünden de incelenmiştir. Anayasa'nın 148. maddesinin ikinci fıkrasında, kanunların şekil
bakımından denetlenmesinin, son oylamanın öngörülen çoğunlukla yapılıp
yapılmadığı hususu ile sınırlı olduğu, 88. maddesinin ikinci fıkrasında, kanun
tasarı ve tekliflerinin Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde görüşülme usul ve
esaslarının İçtüzük'le düzenleneceği belirtilmekte, Anayasa'nın "Toplantı
ve karar yeter sayısı" başlıklı 96. maddesinin birinci fıkrasında
ise "Anayasada, başkaca bir hüküm yoksa, Türkiye Büyük Millet
Meclisi üye tamsayısının en az üçte biri ile toplanır ve toplantıya
katılanların salt çoğunluğu ile karar verir; ancak karar yeter sayısı hiçbir
şekilde üye tamsayısının dörtte birinin bir fazlasından az olamaz" denilmektedir.
Buna göre, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin toplantı yeter sayısının oluşması
için en az 184 milletvekilinin hazır bulunması gerekmektedir. Karar yeter
sayısını kural olarak toplantıya katılanların salt çoğunluğu oluşturmakta ise
de bu sayı, hiçbir biçimde üye tamsayısının dörtte birinin bir fazlası olan
139'dan az olamamaktadır. Anayasa'nın 87. maddesinde 2001 yılında yapılan değişiklikten önce
Meclis'in çıkarmış olduğu af kanunları ile diğer kanunlar arasında çıkarılış
yöntemi açısından herhangi bir farklılık bulunmamakta idi. Ancak, 3.10.2001
tarihinde yapılan Anayasa değişikliği ile Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin
genel ve özel af ilanına TBMM üye tamsayısının beşte üç çoğunluğu ile karar
verebileceği öngörülmektedir. Buna göre, genel veya özel af ilanına karar verme
yeter sayısı en az, Meclis üye tamsayısının beşte üçü olan 330'dur. Bu durumda Anayasa'nın 87. maddesinde düzenlenen genel ve özel
affın kapsamının maddi ceza hukuku anlamındaki afla sınırlı tutulup
tutulmayacağını veya her türlü affın bu kapsamda değerlendirilip
değerlendirilmeyeceğini belirlemek gerekmektedir. Ceza hukukunun genel ilkelerine göre genel af halinde, kamu davası
ve hükmolunan cezalar bütün neticeleri ile birlikte ortadan kalkar. Özel af
halinde ise, hapis cezasının infaz kurumunda çektirilmesine son verilebilir
veya infaz kurumunda çektirilecek süresi kısaltılabilir ya da adli para
cezasına çevrilebilir. Genel af hem cezayı, hem de suçu kaldırmakta, oysa özel
af ise hükmedilmiş olan cezayı ortadan kaldırmakta, azaltmakta veya başka bir
cezaya çevirmektedir. Anayasa'nın 87. maddesinde belirtilen genel ve özel af kavramları
ceza hukukuna özgü kavramlar olup, ceza hukuku alanı dışında
kullanılmamaktadır. Bu kavramların tanımları, hüküm ve sonuçları da ceza
hukukunda düzenlenmiştir. Nitekim, Anayasa'da belirtilen genel ve özel af
kavramları yürürlükten kalkan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 97. ve 98.
maddeleri ile 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza
Kanunu'nun 65. maddesinde yer almıştır. Ayrıca, Anayasa'da öngörülen nitelikli
çoğunluk aranmasına ilişkin değişiklik, ceza hukuku anlamında çıkarılan af
yasalarının toplum vicdanında meydana getirdiği ağır sarsıntılar nedeniyle
yapılmıştır. Anayasa'nın 76. maddesinin ikinci fıkrasında “…taksirli
suçlar hariç toplam bir yıl veya daha fazla hapis ile ağır hapis cezasına hüküm
giymiş olanlar; zimmet, ihtilas, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık,
sahtecilik, inancı kötüye kullanma, dolanlı iflas gibi yüz kızartıcı suçlarla,
kaçakçılık, resmi ihale ve alım satımlara fesat karıştırma, Devlet sırlarını
açığa vurma, terör eylemlerine katılma ve bu gibi eylemleri tahrik ve teşvik
suçlarından biriyle hüküm giymiş olanlar, affa uğramış olsalar bile
milletvekili seçilemezler.” , Anayasa'nın 169. maddesinin üçüncü
fıkrasında ise “… münhasıran orman suçları için genel ve özel af
çıkarılamaz. Ormanları yakmak, ormanı yok etmek veya daraltmak amacıyla işlenen
suçlar genel ve özel af kapsamına alınamaz.” denilmektedir. Bu
hükümler de, Anayasa'nın 87. maddesinde düzenlenen genel ve özel af
kavramlarının maddi ceza hukuku ile ilgili olduğunu göstermektedir. Bu nedenlerle Anayasa'nın 87. maddesinde düzenlenen genel ve özel
af kavramlarının kapsamını maddi ceza hukuku ile sınırlı olarak anlaşılması
gerekmektedir. İmar affı niteliğinde olması ve buna ilişkin şekil şartlarına
uyulmaması nedeniyle Anayasa'ya aykırı olduğu ileri sürülen 5403 sayılı
Yasa'nın Geçici 1. maddesinin maddi ceza hukuku anlamında sayılan bir suç ve
cezayı içermemesi nedeniyle genel veya özel af kapsamına alınması kabul
edilemez. Söz konusu Yasa'nın kabulünde aranması gereken çoğunluk Anayasa'nın
96. maddesinde belirtilen çoğunluk olup, bu ise en az 139 kabul oyunu ifade
eder. İptali istenilen 5403 sayılı Yasa'nın son oylaması, Türkiye Büyük
Millet Meclisi Genel Kurulu'nda elektronik oylama cihazıyla açık oylama
şeklinde yapılmış ve sonuçta kullanılan 216 oyun kabul oyu olduğu
anlaşılmıştır. Bu durumda, 5403 sayılı Yasa'nın kabulüne ilişkin son oylamanın,
Anayasa'nın 96. maddesinde öngörülen çoğunlukla yapıldığı anlaşıldığından şekil
yönünden iptal isteminin reddi gerekir. B- Geçici 1. Maddenin Esas Yönünden İncelenmesi Dava dilekçesinde; iptali istenen Geçici 1. maddenin, yasa dışı
işgalle tarım arazilerini yok eden uygulamalara af getirdiği, yapılan bu
düzenlemenin yasaların kamu yararına dayanması ilkesiyle bağdaşmadığı ve
Devlete bu konuda verilen görevlere uymadığı, ayrıca, Geçici 1. maddede amaç
dışı kullanılan tarım arazilerine, her metrekaresi beş Yeni Türk Lirası
karşılığında izin verilmesinin öngörülmüş olması nedeniyle maddi olanakları
olmayanların bu aftan yararlanamayacağı, bu nedenlerle dava konusu düzenlemenin
Anayasa'nın 2., 10., 11., 44. ve 45. maddelerine aykırı olduğu ileri
sürülmüştür. Yasa'nın iptali istenen Geçici 1. maddesinde; 11.10.2004
tarihinden önce gerekli izinler alınmadan tarım dışı amaçlı kullanıma açılmış
olan tarım arazilerinin, tarımsal bütünlük bozulmadığı takdirde, altı ay
içerisinde Bakanlığa müracaat edilmesi, hazırlanacak toprak koruma projesine
uyulması ve tarım dışı kullanılan tarım arazilerinin her metre karesi için beş
Yeni Türk Lirası ödenmesi halinde, tarım dışı amaçlı kullanımı için izin
verileceği belirtilmektedir. Anayasa'nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti, eylem ve
işlemleri hukuka uygun, insan haklarına saygılı, bu hak ve özgürlükleri koruyup
güçlendiren, her alanda adil bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren,
Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukukun üstün kurallarıyla
kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık, yasaların üstünde Anayasa ve yasa
koyucunun da uyması gereken temel hukuk ilkelerinin bulunduğunun bilincinde
olan devlettir. Hukuk devletinin öğeleri arasında, yasaların kamu yararına
dayanması ilkesi de vardır. Bu ilkenin anlamı kamu yararı düşüncesi olmaksızın
herhangi bir yasa kuralının konulamayacağıdır. Anayasa, yasa koyucuya, toplumsal ihtiyaçlar doğrultusunda
tarımsal alanda düzenleme yapma yetkisi vermektedir. Ancak yasa koyucu bu
yetkiyi kullanırken, kamu yararı amacını gütmek ve Anayasa'nın ilgili diğer
kurallarına da uymak zorundadır. Yasa'nın genel gerekçesinde, hukuk sistemimizde yer alan bazı
kanunlarda toprakların durumunun yalnızca mülkiyet gözetilerek ele alındığı,
toprakların üretim gücünün korunması, geliştirilmesi ve tarım işletmelerinde
optimum parsel büyüklüğü oluşturması gibi durumları düzenleyen özel bir kanun
çıkarılmadığı, toprak varlığımızın yoğun ve yaygın bir şekilde kaybolmasına
neden olan bu yasal boşluğu gidermek ve tarımın en önemli girdilerinden olan
toprağın, tarımın diğer konularıyla birlikte ele alınmasını ve hizmetlerin
bütünlük içerisinde yürütülmesini sağlamak, arazilerin ekonomik ve ekolojik
kazanımlar gözetilerek planlı kullanım ilkelerini belirlemek amacıyla bu Kanun
Tasarısının hazırlandığı belirtilmiştir. Geçici 1. maddenin gerekçesinde ise söz konusu arazilerin tarımsal
niteliği geri kazanılmayacak şekilde bozulduğu için böyle bir düzenlemeye
gidilmesine ihtiyaç duyulduğu belirtilmiştir. İptali istenen kuralda, tarım arazilerinin tarım dışı amaçla
kullanılabilmesi için belirli koşulların yanında, tarımsal bütünlüğün
bozulmamasının ve hazırlanacak toprak koruma projesine uyulmasının gerektiğinin
belirtilmesi karşısında Yasa'nın kamu yararı amacı dışında çıkarıldığı
söylenemez. Anayasa'nın 10. maddesinde öngörülen yasa önünde eşitlik ilkesi,
hukuksal durumları aynı olanlar için söz konusudur. Bu ilke ile hukuksal
eşitlik öngörülmektedir. Eşitlik ilkesinin amacı, aynı hukuksal durumda bulunan
kişilerin aynı işleme bağlı tutulmalarını sağlamak ve yasalarla kişiler
arasında ayrım yapılmasını ve ayrıcalık tanınmasını önlemektir. Bu ilkeyle,
aynı durumda bulunan kimi kişi ve topluluklara ayrı kurallar uygulanarak kanun
önünde eşitliğin çiğnenmesi yasaklanmıştır. İptali istenen Geçici 1. madde yasada öngörülen  
koşulları yerine getiren herkese aynı olarak uygulanacağından, Anayasa'da
öngörülen eşitlik ilkesine aykırı değildir. Anayasa'nın “Tarım, hayvancılık ve bu üretim dallarında
çalışanların korunması” başlıklı 45. maddesinde, “Devlet tarım
arazileri ile çayır ve meraların amaç dışı kullanılmasını ve tahribini önlemek
…için gereken tedbirleri alır” hükmüne yer verilmiş, ancak bu
tedbirlerin türü ile uygulanma yöntemi yasa koyucunun takdirine bırakılmıştır. Söz konusu yerlerin korunması ve amacına uygun kullanılmasını
sağlamak için iptali istenen maddenin de yer aldığı 5403 sayılı Toprak Koruma
ve Arazi Kullanım Kanunu çıkartılmış bulunmaktadır. Kanunda bu konu ile ilgili
düzenlemeler yer almış ve iptali istenen hüküm ile de tarım arazisi olan ancak,
tarım dışı amaçla kullanılan arazilerin belirli şartların gerçekleştirilmesi
halinde kullanılmasına izin verilmiştir. Geçici 1. maddede belirtilen iznin
verilebilmesi için diğer koşulların yanında tarım arazisinin tarım dışı
kullanımının tarımsal bütünlüğü bozmaması, hazırlanacak olan toprak koruma
projesine uyulması şartları öngörülmüştür. Konulan bu şartlar tarım
arazilerinin korunmasını sağlamaya yönelik olup, bunlar gerçekleşmedikçe tarım
arazisinin tarım dışı amaçla kullanılmasına izin verilmesi söz konusu olmayacaktır Bu nedenle kural Anayasa'nın 2., 10. ve 45. maddelerine aykırı
değildir. Kuralın Anayasa'nın 11. ve 44. maddeleri ile ilgisi görülmemiştir. Cafer ŞAT bu görüşe katılmamıştır. V- YÜRÜRLÜĞÜN DURDURULMASI İSTEMİ 3.7.2005 günlü, 5403 sayılı “Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı
Kanunu”nun Geçici 1. maddesi, 22.12.2006 günlü, E. 2005/89, K. 2006/120 sayılı
kararla reddedildiğinden, bu maddeye ilişkin YÜRÜRLÜĞÜN DURDURULMASI İSTEMİNİN
REDDİNE, 22.12.2006 gününde OYBİRLİĞİYLE karar verilmiştir. VI- SONUÇ 3.7.2005 günlü, 5403 sayılı “Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı
Kanunu”nun; 1- Şekil yönünden Anayasa'ya aykırı olmadığına ve iptal isteminin
REDDİNE, OYBİRLİĞİYLE, 2- Geçici 1. maddesinin Anayasa'ya aykırı olmadığına ve iptal
isteminin REDDİNE, Cafer ŞAT'ın karşıoyu ve OYÇOKLUĞUYLA, 22.12.2006 gününde karar verildi. Başkan Tülay
  TUĞCU Başkanvekili Haşim
  KILIÇ Üye Sacit
  ADALI Üye Fulya
  KANTARCIOĞLU Üye Mehmet
  ERTEN Üye Mustafa
  YILDIRIM Üye Cafer
  ŞAT Üye A.
  Necmi ÖZLER Üye Serdar
  ÖZGÜLDÜR Üye Serruh
  KALELİ Üye Osman
  Alifeyyaz PAKSÜT KARŞI OY İptal davasının konusu olan 3.7.2005 tarih ve 5403 sayılı “Toprak
Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun” geçici 1. maddesinde, 11.10.2004
tarihinden önce tarım arazileri, gerekli izinler alınmadan tarım dışı amaçlı
kullanıma açılmış ve tarımsal bütünlüğü bozmuyor ise söz konusu arazinin
istenilen amaçla kullanımı için altı ay içerisinde bakanlığa müracaat edilmesi,
hazırlanacak toprak koruma projesine uyulması ve tarım dışı kullanılan tarım
arazilerinin her metre karesi için beş Yeni Türk Lirası ödenmesi şartıyla izin
verilir hükmü yer almaktadır. Bahis konusu maddede tarım arazisinden sözedilmekle birlikte
gerekli izinler alınmadan tarım dışı amaçlı kullanıma açılmış tarım
arazilerinin kim ya da kimlere ait olduğu, başka bir anlatımla tarım
arazilerinin mülkiyetinin aidiyeti konusunda belirsizlik bulunmaktadır. Şöyleki; Türk Toprak Hukuku Mevzuatına göre, gerçek ve tüzel
kişilerin özel mülkiyetinde bulunan tarım arazileri olduğu gibi Hazinenin özel
mülkiyetinde bulunan tarım arazileri de söz konusudur. Bundan ayrı, Hazinenin
özel mülkiyetinde olmayıp devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve eski
Medeni Yasa'nın 641, 2001 yılında yürürlüğe giren 4721 sayılı Yeni Türk Medeni
Yasası'nın 715. maddesi kapsamında kalan ve özel mülkiyete konu olamayacak nitelikteki
kimi arazilerin yöre halkından bazıları tarafından gelişen teknolojiden de
yararlanılarak arazi haline dönüştürüldüğü ve bu yerler üzerinde kısmen
tarımsal ya da başka amaçlı faaliyette bulunulduğu, bu işlemler yapılırken
yetkili makamlardan izin alınmadığı gibi bedel (ecrimisil) de ödenmediği
uygulamacılar tarafından bilinmektedir. Her ne kadar 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı
Kanunu'nun 3. maddesinin d) bendinde tarım arazisinin ne olduğu ve tarım
arazisinden ne anlaşılmak gerektiği, aynı maddenin ş) harfi ile gösterilen
bendinde Hazinenin özel mülkiyetinde veya devletin hüküm ve tasarrufu altında
bulunan taşınmazların tahsis şeklinden, aynı yasanın 4. maddesinde de arazi
mülkiyet hakkının kullanım esasından sözedilmekte ise de; geçici 1. maddede yer
alan ve iptal davasına konu edilen tarım arazilerinin neler olduğu, kapsamının
nelerden ibaret bulunduğu, en önemlisi bu maddede zikredilen tarım arazilerinin
mülkiyetinin kim ya da kimlere ait olduğu hususunda bir açıklık olmadığı gibi, Hazinenin
özel mülkiyetinde bulunan tarım arazilerinin ya da hazinenin özel mülkiyetinde
olmayıp devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmazların bu madde
kapsamında kalıp kalmadığı keza belirsiz olduğu gibi tarım dışı amaçlı
kullanılan bu yerlerdeki izinsiz yapılan yapıların temelli ya da geçici
nitelikte olup olmadıkları hususlarında da açıklık bulunmamaktadır. Ayrıca mülk
ya da vakıf olan taşınmazlarda nasıl bir uygulama yapılacağı da belirsizdir.
Zira mülk ve vakıflara ait kimi taşınmazlarda da tarımsal amaçlı faaliyetlerde
bulunulması olanaklıdır. İptale konu geçici 1. maddede sözü edilen tarım arazilerinin
mülkiyetinin kime ya da kimlere ait olduğu kesin olarak belirlenmediği sürece
ortaya şöyle bir ihtimalin çıkması da mümkün olabilecektir. Eski Medeni Yasanın 650 ve 4721 sayılı Yeni Medeni Yasanın 724.
maddelerinde yer alan hükümlerine göre; tarım arazisi üzerine yapılan yapının
değeri açıkça arazi değerinden fazla olması halinde, iyi niyetli taraf uygun
bir bedel karşılığında yapının ve arazinin tamamının veya yeterli bir kısmının
mülkiyetinin kendisine verilmesini isteyebilecek, yasadaki koşulların
gerçekleşmesi halinde ise mahkeme buna hükmedecektir. Anayasanın 2. maddesinde Türkiye Cumhuriyeti'nin bir hukuk devleti
olduğu belirtilmiştir. Hukuk devleti kısaca, tüm eylem ve işlemlerinde hukuka
ve Anayasadaki kurallara uyan devlettir. Hukuk devletinde yasa koyucunun da
uymak zorunda olduğu ilkeler ve evrensel kurallar vardır. Evrensel hukuk
kurallarına göre yasama organı tarafından çıkarılacak yasaların açık,
anlaşılabilir, genel, kişi ve kurumlara özgü olmaması gerekir. Yukarıda arz ve izah olunan nedenlerle iptal davasına konu olan
5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu'nun geçici 1. maddesindeki
mülkiyet aidiyetindeki belirsizlik Anayasanın 2. maddesinde ifadesini bulan
hukuk devleti ilkesine aykırıdır. Keza gerekli izinleri almadan tarım arazilerini tarım dışı amaçla
kullanıma açan kişi, kurum ve kuruluşlara belirli bir bedel karşılığında izin
verilmesini sağlayan böyle bir düzenleme onlara tanınan bir ayrıcalık ve
imtiyazdır. Anayasanın kanun önünde eşitlik ilkesini düzenleyen 10. maddesine
göre hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Açıklanan nedenlerle iptal davasına konu olan geçici 1. maddede
yer alan hüküm Anayasanın 2. ve 10. maddelerine aykırı olup iptali gerekir. Yukarıda açıklanan nedenlerle Mahkeme çoğunluğunun redde ilişkin
görüşlerine katılmıyorum. Üye Cafer
  ŞAT