ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2010/69 Karar Sayısı : 2011/116 Karar Günü : 7.7.2011 R.G. Tarih-Sayı :
21.10.2011-28091 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Hakkari Sulh Ceza
Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 26.9.2004 günlü, 5237
sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 297. maddesinin (2) numaralı fıkrasının Anayasa'nın
2., 7., 11. ve 38. maddelerine aykırılığı savıyla iptali istemidir. I- OLAY Ceza infaz kurumunda yasak eşya bulundurmak suçunu işlediği
iddiası ile sanık hakkında açılan kamu davasında, itiraz konusu kuralın
Anayasa'ya aykırı olduğu kanısına varan Mahkeme, iptali için başvurmuştur. III- YASA METİNLERİ A- İtiraz Konusu Yasa Kuralı 26.9.2004 günlü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun itiraz konusu
fıkrayı da içeren 297. maddesi şöyledir: ' İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak Madde 297- (1) İnfaz kurumuna veya
tutukevine silah, uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme
aracı sokan veya bulunduran kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile
cezalandırılır. Bu suçun konusunu oluşturan eşyanın, temin edilmesi veya bulundurulması
ayrı bir suç oluşturduğu takdirde; fikri içtima hükümlerine göre belirlenecek
ceza yarı oranında artırılır. (2) Birinci fıkrada sayılanların dışında kalıp da yetkili
makamlar tarafından infaz kurumuna veya tutukevine
sokulması yasaklanmış bulunan eşyayı, bu yasağı bilerek, infaz kurumuna
veya tutukevine sokan veya bulunduran ya da kullanan kişi, altı aydan iki yıla
kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (3) Bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların hükümlü veya
tutukluların muhafazasıyla görevli kişiler tarafından işlenmesi halinde,
verilecek ceza bir kat artırılır. (4) Bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların konusunu
oluşturan eşyayı yanında bulunduran veya kullanan hükümlü veya tutuklu, bunu
kimden ve ne suretle elde ettiği hususunda bilgi verirse, verilecek ceza yarı
oranında indirilir.' B- Dayanılan Anayasa Kuralları Başvuru kararında, Anayasa'nın 2., 7., 11. ve 38. maddelerine
dayanılmıştır. IV- İLK İNCELEME Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi hükmü uyarınca Haşim
KILIÇ, Osman Alifeyyaz PAKSÜT, Fulya KANTARCIOĞLU, Ahmet AKYALÇIN, Mehmet
ERTEN, Fettah OTO, Serdar ÖZGÜLDÜR, Zehra Ayla PERKTAŞ, Recep KÖMÜRCÜ,
Alparslan ALTAN, Burhan ÜSTÜN, Engin YILDIRIM, Nuri NECİPOĞLU, Hicabi DURSUN ve
Celal Mümtaz AKINCI'nın katılımlarıyla yapılan ilk inceleme toplantısında; 1- 7.5.2010 günlü, 5982 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının
Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun uyarınca, 2949 sayılı
Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun ile ilgili
gerekli düzenlemeler yapılmadan, Mahkeme'nin çalışıp çalışamayacağına ilişkin
ön meselenin incelenmesi sonucunda; Mahkeme'nin çalışmasına bir engel
bulunmadığına, Fulya KANTARCIOĞLU, Mehmet ERTEN, Fettah OTO, Zehra Ayla PERKTAŞ
ile Celal Mümtaz AKINCI'nın karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA, 2- Dosyada eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine,
OYBİRLİĞİYLE, 7.12.2010 gününde karar verilmiştir. V- ESASIN İNCELENMESİ Başvuru kararı ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, itiraz
konusu kural, dayanılan Anayasa kuralları, bunların gerekçeleri ile diğer
yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: Başvuru kararında, itiraz konusu kuralla infaz kurumuna veya
tutukevine sokulması yasaklanmış bulunan eşyayı belirleme yetkisinin yetkili
makamların takdirine bırakıldığı, böylece idareye düzenleyici işlem ile hangi
eşyaların infaz kurumunda bulundurulmasının yasak olduğunu belirleme ve suç
tanımlama yetkisinin verildiği belirtilerek kuralın, Anayasa'nın 2., 7., 11. ve
38. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 297. maddesinin (1) numaralı
fıkrasında, infaz kurumuna veya tutukevine silah, uyuşturucu veya uyarıcı madde
veya elektronik haberleşme aracı sokmak veya bulundurmak yasaklanmış ve bu
yasağa uymayanların hapis cezası ile cezalandırılacakları öngörülmüştür. İtiraz
konusu kuralın yer aldığı anılan maddenin (2) numaralı fıkrasında ise (1)
numaralı fıkrada sayılanların dışında kalıp da yetkili makamlar tarafından
infaz kurumuna veya tutukevine sokulması yasaklanmış bulunan eşyayı, bu yasağı
bilerek, infaz kurumuna veya tutukevine sokan veya bulunduran ya da kullanan
kişinin hapis cezası ile cezalandırılacağı belirtilmiştir. Anayasa'nın 2. maddesinde yer alan hukuk devletinin temel
ilkelerinden biri 'belirlilik 'tir. Bu ilkeye göre, yasal
düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve
kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olması,
ayrıca kamu otoritelerinin keyfi uygulamalarına karşı koruyucu önlem içermesi
de gereklidir. Belirlilik ilkesi, hukuksal güvenlikle bağlantılı olup
birey hangi somut eylem ve olguya hangi hukuksal yaptırımın veya sonucun
bağlandığını, bunların idareye hangi müdahale yetkisini doğurduğunu bilmelidir.
Birey ancak bu durumda kendisine düşen yükümlülükleri öngörebilir ve
davranışlarını belirler. Hukuk güvenliği, normların öngörülebilir olmasını,
bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de
yasal düzenlemelerde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli
kılar. Anayasa'nın 7. maddesinde, ' Yasama yetkisi Türk Milleti adına
Türkiye Büyük Millet Meclisinindir. Bu yetki devredilemez .' denilmektedir.
Buna göre, Anayasa'da yasa ile düzenlenmesi öngörülen konularda yürütme
organına genel ve sınırları belirsiz bir düzenleme yetkisinin verilmesi
olanaklı değildir. Yürütmenin düzenleme yetkisi, sınırlı, tamamlayıcı ve
bağımlı bir yetkidir. Bu nedenle, Anayasa'da öngörülen ayrık durumlar dışında,
yürütme organına yasalarla düzenlenmemiş bir alanda genel nitelikte kural koyma
yetkisi verilemez. Ayrıca, yürütme organına düzenleme yetkisi veren bir yasa
kuralının Anayasa'nın 7. maddesine uygun olabilmesi için temel ilkelerin
konulması, çerçevenin çizilmesi, sınırsız, belirsiz, geniş bir alanın
bırakılmaması gerekir. Anayasa'nın 38. maddesinin ilk fıkrasında, 'Kimse, ...
kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz' denilerek 'suçun
yasallığı' , üçüncü fıkrasında da 'ceza ve ceza yerine geçen
güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur' denilerek, 'cezanın
yasallığı' ilkesi getirilmiştir. Anayasa'da öngörülen suçta ve cezada
yasallık ilkesi, insan hak ve özgürlüklerini esas alan bir anlayışın öne
çıktığı günümüzde, ceza hukukunun da temel ilkelerinden birini oluşturmaktadır.
Anayasa'nın 38. maddesine paralel olarak Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinde yer
alan 'suçta ve cezada kanunilik' ilkesi uyarınca, hangi
eylemlerin yasaklandığı ve bu yasak eylemlere verilecek cezaların hiçbir
kuşkuya yer bırakmayacak biçimde yasada gösterilmesi, kuralın açık, anlaşılır
ve sınırlarının belli olması gerekmektedir. Kişilerin yasak eylemleri önceden
bilmeleri düşüncesine dayanan bu ilkeyle temel hak ve özgürlüklerin güvence
altına alınması amaçlanmaktadır. 297. maddenin (1) numaralı fıkrasında suça konu olabilecek eşyaların
nitelikleri tek tek sayılmış olmasına karşın, itiraz konusu kuralda böyle bir
nitelik belirlemesi yapılmadan, sınırsız, belirsiz ve geniş bir alanda idare
içinde yer alan yetkili makama suça konu olabilecek eşyaları belirleme yetkisi
tanınmıştır. Buna göre kuralda, idare içinde yer alan yetkili makama suça konu
olabilecek eşyaları belirlerken hangi nitelikleri esas alacağı hususuna açık ve
belirgin olarak yer verilmediğinden dolayı kural, belirli ve öngörülebilir
olmadığı gibi suçun yasallığı ilkesine de uygun değildir. Açıklanan nedenlerle kural, Anayasa'nın 2., 7., 11. ve 38.
maddelerine aykırıdır. İptali gerekir. Haşim KILIÇ, Serruh KALELİ, Alparslan ALTAN, Hicabi DURSUN ve
Erdal TERCAN bu görüşe katılmamıştır. VI- İPTAL KARARININ YÜRÜRLÜĞE GİRECEĞİ GÜN SORUNU Anayasa'nın 153. maddesinin üçüncü fıkrasında 'Kanun,
kanun hükmünde kararname ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü ya da
bunların hükümleri, iptal kararlarının Resmî Gazetede yayımlandığı tarihte yürürlükten
kalkar. Gereken hallerde Anayasa Mahkemesi İptal hükmünün yürürlüğe gireceği
tarihi ayrıca kararlaştırabilir. Bu tarih, kararın Resmî Gazetede yayımlandığı
günden başlayarak bir yılı geçemez' denilmekte, Anayasa Mahkemesinin
Kuruluşu ve Yargılama Usulü Hakkında Kanun'un 66. maddesinin (3) numaralı
fıkrasında da bu kural tekrarlanmaktadır. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 297. maddesinin (2) numaralı
fıkrasının iptal edilmesi nedeniyle, Anayasa'nın 153. maddesinin üçüncü
fıkrasıyla 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri
Hakkında Kanun'un 66. maddesinin (3) numaralı fıkrası gereğince iptal hükmünün,
kararın Resmî Gazete'de yayımlanmasından başlayarak altı ay sonra yürürlüğe
girmesi uygun görülmüştür. VII- SONUÇ 1- 26.9.2004 günlü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 297.
maddesinin (2) numaralı fıkrasının Anayasa'ya aykırı olduğuna ve İPTALİNE,
Haşim KILIÇ, Serruh KALELİ, Alparslan ALTAN, Hicabi DURSUN ile Erdal TERCAN'nın
karşıoyları ve OYÇOKLUĞUYLA, 2- 5237 sayılı Kanun'un 297. maddesinin (2) numaralı
fıkrasının iptal edilmesi nedeniyle, Anayasa'nın 153. maddesinin üçüncü
fıkrasıyla 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri
Hakkında Kanun'un 66. maddesinin (3) numaralı fıkrası gereğince İPTAL HÜKMÜNÜN,
KARARIN RESMÎ GAZETE'DE YAYIMLANMASINDAN BAŞLAYARAK ALTI AY SONRA YÜRÜRLÜĞE
GİRMESİNE, OYBİRLİĞİYLE, 7.7.2011 gününde karar verildi. Başkan Haşim
  KILIÇ Başkanvekili Osman
  Alifeyyaz PAKSÜT Başkanvekili Serruh
  KALELİ Üye Fulya
  KANTARCIOĞLU Üye Ahmet
  AKYALÇIN Üye Mehmet
  ERTEN Üye Fettah
  OTO Üye Serdar
  ÖZGÜLDÜR Üye Zehra
  Ayla PERKTAŞ Üye Recep
  KÖMÜRCÜ Üye Alparslan
  ALTAN Üye Burhan
  ÜSTÜN Üye Engin
  YILDIRIM Üye Nuri
  NECİPOĞLU Üye Hicabi
  DURSUN Üye Celal
  Mümtaz AKINCI Üye Erdal
  TERCAN KARŞIOY GEREKÇESİ Hakkari Sulh Ceza Mahkemesince bakılmakta olan davada, 26.9.2004
günlü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 'infaz kurumuna veya tutukevine yasak
eşya sokmak' suçunu düzenleyen 297. maddesinin (2) numaralı fıkrasının
Anayasa'ya aykırı olduğu ileri sürülmüş, çoğunluk tarafından kuralın iptaline
karar verilmiştir. Dayanağını Anayasa'nın 38. maddesinin oluşturduğu ve Türk Ceza
Yasası'nın 1. maddesinde yer alan, 'Kanunsuz suç ve ceza olmaz' ilkesinin
esası, yasa tarafından, suçun, yani ne gibi eylemlerin yasaklandığının hiçbir
şüpheye ver verilmeyecek biçimde belirtilmesinden ve buna göre cezanın yasayla
belirlenmesinden ibarettir. Kişinin, yasak eylemleri ve bunların cezalarını
önceden bilmesi gerekir. Bu durum, kişinin temel hak ve özgürlüklerinin
güvencesidir. Bu nedenle de Anayasa'nın kişinin temel hak ve ödevlerine ilişkin
bulunan ikinci bölümünde bu güvenceye yer verilmiştir. Tüm bunlar suç ve cezaların yalnızca yasayla konulup
kaldırılmasının yeterli olmadığı, konulan kuralın açık, anlaşılır ve sınırlarının
belirli olması gerektiği sonucunu doğurmaktadır. Yasayı bilmemenin özür
sayılmayacağı bir ceza hukuku ilkesi olduğuna göre yasanın herkesçe anlaşılacak
ölçüde açık olması da bunun doğal sonucudur. Nitekim, Türk Ceza Yasası'nın 1.
maddesinde 'kanunun sarih olarak suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza
verilmez' denilerek bu husus vurgulanmıştır. Anayasa'da başlıca ceza ilkeleri belirtilmekte, bunların dışında
kalan ceza konuları ve özellikle belli bir zamanda ne gibi eylemlerin suç
sayılıp o suçlara ne miktar ve ne çeşit ceza verileceğini ve hangi ceza
tedbirlerinin ve güvenlik tedbirlerinin ne yolda uygulanacağını saptama yetkisi
yasakoyucuya bırakılmaktadır. Yasakoyucu ise başta Anayasa'nın buyurucu ve
yasaklayıcı kuralları ile belirlenen güvenceler olmak üzere ceza hukukunun
ilkeleri ve toplum yaşantısının zorunlulukları ve yasaların gerekleri ile bağlı
kalarak bu konudaki takdirini kullanabilecektir. Yasama organının, kanun
yaparken bütün olasılıkları gözönünde bulundurarak ayrıntılı kuralları saptamak
yetkisi varsa da, bu her zaman mümkün olmayabilir. Özellikle yasama organının,
yapısı bakımından ağır işlemesi ve günlük olayları izleyerek zamanında gerekli
tedbirleri almasının güçlüğü nedeniyle, sık sık değişen durumlar ve ihtiyaçlar
karşısında kanunda esaslı hükümleri saptadıktan sonra ayrıntıları belirlemede
kimi makamlara yetki vermesi gerekebilir. Böyle bir ihtiyaç karşısında,
yasamanın, esaslı hükümleri saptadıktan sonra ayrıntıların belirlenmesinde kimi
makamlara yetki vermesi de yasama yetkisinin kullanılmasından başka bir şey
değildir. Bu durumlarda yasama yetkisinin yürütme organına bırakıldığı gibi bir
anlam çıkarmak doğru olmaz. İtiraz konusu TCK'nun 297. maddesinin ikinci fıkrası, birinci
fıkrada yazılı kesin olarak infaz kurumu ya da tutukevine sokulması yasak eşya
dışında kalan ve yetkili makamlarca belirlenen diğer yasaklı eşyayı bilerek
sokanların veya bulunduranların cezalandırılacağını ifade etmektedir. İtiraz
konusu kuralda suçun unsurları ve karşılığı olan ceza tereddüde meydan vermeyecek
şekilde açıkça belirlenmiştir. Buna göre, birinci fıkrada sayılan silah,
uyuşturucu veya uyarıcı madde veya elektronik haberleşme aracı dışında kalıp da
'yetkili makamlar tarafından infaz kurumuna veya tutukevine sokulması
yasaklanmış bulunan eşyayı', 'bu yasağı bilerek', 'infaz
kurumuna veya tutukevine sokan veya bulunduran veya kullanan kişinin', 'altı
aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı' belirtilmiştir.
Böylece, itiraz konusu kuralda suçun ne gibi eylemleri kapsadığı açıkça belirtildiğine
ve cezası da önceden saptandığına göre itiraz konusu kuralın Anayasa ve Türk
Ceza Kanunu'nda düzenlenen 'kanunsuz suç ve ceza olmaz' ilkesine uymayan bir
yönü bulunmamaktadır. Anayasa Mahkemesi benzer bir olayda, başvuran Mahkemenin 4533
sayılı 'Gelibolu Yarımadası Tarihi Milli Parkı Kanunu'nun 6. maddesinde
'Bakanlar Kurulu kararı ile belirlenen yerler dışında ateş yakma'yı suç olarak
düzenleyip yaptırıma bağlayan kuralın kanunilik ilkesine aykırı olduğu
iddiasıyla ilgili olarak, 'suçun maddi unsurunun Bakanlar Kurulu kararı
ile 'belirlenen yerler dışında ateş yakmak' olarak tesbit edilmesi suçta ve
cezada kanunilik ilkesine aykırılık oluşturmaz. Çünkü, idareye verilen bu yetki
suçun tanımını doğrudan belirleyen bir yetki olmayıp, ulusal park sınırları
içinde ateş yakılabilecek yerlerin belirlenmesiyle ilgilidir. Esasen coğrafi
koşullara göre değişiklikler gösterebileceği gözetildiğinde işin niteliği
gereği ateş yakılabilecek yerlerin yasa ile belirlenmesi de mümkün değildir. Bu
durumda itiraz konusu düzenlemenin suçta kanunilik ilkesinin gereklerine
aykırılığından söz edilemez.' şeklindeki gerekçeyle kuralın Anayasa'ya
aykırı olmadığı sonucuna varmıştır. Eldeki işte de, yetkili makama verilen yetki suçun tanımını
doğrudan belirleyen bir yetki olmayıp, infaz kurumuna veya tutukevine
sokulacak eşyanın belirlenmesinden ibaret sınırlı bir yetkidir. Kurumun infaz
kurumu veya tutukevi olmasına, infaz kurumunun tipine ve standardına, infaz
kurumu veya tutukevinin asayiş durumu ya da tutuklu ve hükümlülerin özel
durumlarına, buralarda meydana gelen isyan, açlık grevi, kaçma teşebbüsleri,
intihar olayları, yaygın ve bulaşıcı hastalıklar gibi kurum, yöre veya çok
spesifik alanlara ilişkin olarak yetkili merciler tarafından alınacak önlemler
bu yetkinin tanınmasını gerektiren durumlardır. İnfaz kurumuna veya tutukevine
sokulacak eşyaların belirlenmesi zaman itibariyle de farklılık gösterebilir.
Durumun özelliği gözetilerek bir infaz kurumunda belirtilen gerekçelerle belli
nitelikte eşyanın sokulması yasaklanabilirken, değişen duruma göre bu yasağın
kaldırılması gerekebilir. Belirtilen durumların çeşitliliği ve değişkenliği
gözetildiğinde işin niteliği gereği infaz kurumuna veya tutukevine sokulacak
eşyaların yasa ile belirlenmesi mümkün değildir. Açıklanan nedenlerle itiraz konusu Anayasa'ya aykırı olmadığı ve
iptal isteminin reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle çoğunluk
görüşüne katılmıyoruz. Başkan Haşim
  KILIÇ Üye Alparslan
  ALTAN Üye Hicabi
  DURSUN Üye Erdal
  TERCAN KARŞIOY İtirazen iptali istenen TCK'nun 297. maddesinin ikinci fıkrası,
birinci fıkrada yazılı kesin olarak infaz kurumu ya da tutukevine sokulması
yasak eşya dışında kalan ve yetkili makamlarca belirlenen diğer yasaklı eşyayı
bilerek sokanların veya bulunduranların cezalandırılacağını ifade etmektedir. Başvurucu ise bu durumda hangi eylemin suç sayılacağının ve suç
işleyene ne ceza verileceğini belirleme yetkisi yasa koyucunun iken, bunun
yetkili idari makama bırakılmasını ve eşyaların tek tek sayılmamış olmasını
Anayasa'nın 2. ve 7. maddelerine aykırı olduğu iddiasındadır. Kanunilik ilkesi; karşılığında ceza alan eylemlerin sayılmış ve
fiilin kapsam ve sınırlarının da açık bir şekilde belirli olmasını ve ancak
açıkça suç sayılan hallere ceza verilebileceğini, neticeten idarenin
düzenleyici işlem ile suç ve ceza yaratamayacağı fikrini içermektedir. Ancak idarenin suç konularını belirleme hususunda yetkili
kılındığı NORMLARLA suçun konusunu belirleyip belirleyemeyeceği doktriner
tartışma konusu yapıldığı bilinmektedir. Bir fiili suç saymakla bir temel hakkın sınırlanması sonucuna
ulaşılıyor ise bunun ANCAK Yasa ile yapılması, gerektiği yürütmenin yetkisinin
genişletilmesi Yasa'ya karşı hile ve keyfilik olacağı, böyle bir yetkinin
kaynağının Anayasa'da bulunmadığı ve yasama yetkisinin devredilmiş sayılacağı
ve böylece kanunilik ilkesinin kullanılmasının Anayasa'ya aykırı olduğu fikri
temel olarak benimsenebilir. Ancak, Mahkememizin de yerleşmiş içtihatlarında
olduğu üzere yasama yetkisinin devredilmezliği ilkesinin yasa koyucunun temel
ilkeyi koyması, çerçevesini belirlemesi hallerinde sık sık önlemler alınması,
kaldırılması veya teknik vb. uzmanlık isteyen alanlarda yasama organının yapısı
nedeniyle ağır işlemesi ve günlük olaylara uzaklığı hak ve hukukun doğru zamandan
da tecellisi ve alınacak tedbirlerin yürürlüğü için, idareye ayrıntı düzenleyen
yetki verilmesini, yasama yetkisinin devri olarak nitelemediği görülmektedir. Nitekim, temel hak ve hürriyetlerle ilgili alanda genel esaslar
gösterilmek, sınırları ve şartları belirlenmek ve bu hudutlar içinde kalmak
koşulu ile suç normunu tamamlayan düzenlemeler yapılabileceği, suç çerçevesinin
bu anlamda doldurulabileceği doktrinde de kabul edilen bir görüştür. Dava konusu kural irdelendiğinde, yasaca belirlenmiş suç sayılan
fiilin; madde başlığında görüleceği üzere infaz kurumuna veya tutukevine yasak
eşya sokmak olduğu suçun konusunun 'Eşya' olarak belirlendiği bu fiille korunan
hukuki değerinde ceza ve tutukevinde belirlenen asgari/azami yaşam ve disiplin
kurallarının bozulmaması suretiyle tutuklu/sanık infaz ve kurum güvenliğinin
varlığını sürdürebilme olduğu söylenebilecektir. TCK 297. maddesi başlığı belirlenmesini istediğimiz temel ilkeyi
koymuş, çerçevesini yani suçun eylemin suç olarak nitelenecek alanı da ceza ve
tutukevine eşya sokmak şeklinde belirlemiş ve hatta birinci fıkrası ile (kesin
yasak eşyalar biçiminde) suç konusu üzerinde sınırlama alanını da net bir
şekilde belirlemiştir. İptali istenen ikinci fıkra hükmünün ise, tutuklu veya sanığın
günün koşullarına ve tesis edilmek istenen disiplin için ihtiyaç bulunup her an
gerek teknolojik gerek ekonomik veya sair iradi sebeplerle değişkenlik
gösterebilecek, bugün için suça konu edilebilecek iken, ortaya çıkan gelişmeler
içinde masum, zorunlu gereksinim haline gelmiş konular üzerinde idare tekniği
ve uzman görüşü ile ortaya çıkabilecek değişikliklere dayalı konu tayin etme
yetkisini yeni detay belirlemeyi yetkili makama yani idareye bıraktığı görülmektedir. Anılan kapsamı yasa koyucunun iradesine bir an için bırakılması
gerektiği düşünülse, geriye idareye ceza ve tutukevine sokulabilecek eşyaları
belirleme konusunda koşullara uygun çözüm ve fırsat yaratma şansı verilmesi
olanaksız hale gelecek olup, bu durum ise doktrin ya da mahkememiz görüşleri
gibi yetki devri sayılmayacak alan yaratabilir kabulü fikrini ortadan
kaldıracaktır. Kaldı ki ceza ve tutukevi hürriyetten yoksunluğun bir yargı hükmü
ile yaşanıldığı alan olup, zorunlu bulunan bu disiplin alanına idarenin teknik
müdahalesi anlamı taşıyan kural da yasak sayılan eşyayı bilerek sokanların
kastedildiği, o halde içeriye alınıp alınamayacak eşyalar yönünden belirsizlik
varsayılamayacağı ve ayrıca infaz kurumuna veya tutukevine yasaklı eşya sokanlar
yönünden bilgi edinilmiş/bilgilerine sunulmuş olmasına rağmen suçun subutu için
KASIT yani bilmeye rağmen suç işleme kasdında olanların cezalandırılmak
istendiği kasten olmayan fillerin ceza dışında tutulduğu fıkra kapsamından
anlaşıldığından, yasaklı eşyayı bir kanuni düzenlemede tek tek sayılması
gerektiği anlayışındaki Mahkeme düşüncesine katılınmamış, Anayasa'ya aykırılık
görülmemiştir. Başkanvekili Serruh
  KALELİ