ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 1975/7 Karar Sayısı : 1975/33 Karar Tarihi:4/3/1975 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN MAHKEME : İstanbul
4. Ağır Ceza Mahkemesi. İTİRAZIN KONUSU : Cumhuriyetin 50 nci Yılı
Nedeniyle Bazı Suç ve Cezaların Affı Hakkındaki 1803 sayılı Kanunun 2. maddesinin
(B) bendinin, Anayasaya aykırı olduğu ileri sürülerek, Türk Ceza Kanununun 510.
maddesi yönünden iptaline karar verilmesi istenmiştir. I- OLAY : Sanığın Türk Ceza Kanununun 510. maddesi uyarınca cezalandırılması
isteğiyle İstanbul 4.Ağır Ceza Mahkemesinde açılan kamu davasının yapılmakta
olan duruşmasında sanık vekili, 1803 sayılı Kanunun 2. maddesinin (B) bendinin,
biçim yönünden Anayasaya aykırı olduğunu ileri sürmüş, Cumhuriyet Savcısının da
katıldığı bu savın ciddi olduğu kanısına varan Ağır Ceza Mahkemesi, 1803 sayılı
Kanunun 2. maddesinin (B) bendinin Anayasanın değişik 151. ve 22.4.1962 günlü,
44 sayılı Kanunun 27. maddeleri uyarınca biçim ve esas bakımından iptali
istemiyle Anayasa Mahkemesine başvurmuştur. II- İTİRAZIN GEREKÇESİ ÖZETİ : Anayasa Mahkemesi, 2.7.1974 günlü, 1974/19-31 sayılı ve 28.11.1974
günlü, 1974/34-50 sayılı kararlariyle 1803 sayılı Kanunun 5. maddesinin (A)
bendi ile 2. maddesinin (A) bendini, Millet Meclisinde Anayasanın 92. maddesinin
beşinci fıkrasına uygun olmayan biçimde yapılan oylama nedeniyle Anayasaya
aykırı görerek o davalarda uygulanacak Türk Ceza Kanununun 127. ve Askeri Ceza
Kanununun 56. maddeleri açısından iptal etmiştir. Eldeki davada uygulanması
gereken 1803 sayılı Kanunun 2. maddesinin (B) bendi de aynı nedenlerle
Anayasaya aykırı düştüğü gibi, Af Yasasının ana ilke olarak diğer suçlar için
esas kabul ettiği “cezanın yukarı sınırı” yönünden de Anayasanın eşitlik
ilkesine aykırı düşmekte ve sözü geçen bendin Türk Ceza Kanununun 510. maddesi
açısından iptal edilmesi gerekmektedir. III- YASA METİNLERİ : 1- Anayasaya aykırılığı ileri sürülen Kanun kuralı : 15.5.1974 günlü, 1803 sayılı “Cumhuriyetin 50 nci Yılı Nedeniyle
Bazı Suç ve Cezaların Affı Hakkındaki Kanun”un 2. maddesi şöyledir: “Madde 2- 7.2.1974 tarihine kadar işlenmiş: A) Türk Ceza Kanununun 127.,128.,129.,131.,132.,133. ncü
maddelerinde 135. nci maddesinin ikinci bendinde, 136., 137.,138.,139 ncu
maddelerinde, 146.ncı maddesinin üçüncü fıkrasında, 148. nci maddesinde, 149. ncu
maddesinin üçüncü fıkrasında, 150,152,156,157,168,171,172 ve 384 ncü maddeleriyle
Askeri Ceza Kanununun 55,56 ve 59.ncu maddelerinde yazılı suçlardan dolayı 5
yıl ve daha az bir süre ile mahkum olanların cezaları, fer’i ve mütemmim
cezaları ile ceza mahkumiyetlerinin sonuçlarını da kapsamak üzere
affedilmiştir. Yukarıda yazılı suçlardan dolayı beş yıldan fazla süre ile mahkum
edilenlerin hürriyeti bağlayıcı cezalarının beş yılı ve para cezalarının tamamı
affedilmiştir.” B) Türk Ceza Kanununun 202, 203, 205, 206, 207, 209, 210, 212, 213,
214, 215,216, 217, 218, 219, 403 ncü maddeleriyle 404 ncü maddesinin 1 nci
bendinde, 406,407,414/1, 415,416/2-3,491,492,493,494,495,497,498,499,500,503 ve
510 ncu maddeleriyle, Askeri Ceza Kanununun 131 ve 132 nci maddelerinde
gösterilen suçları işleyenler hakkında ilgili maddede öngörülen Devlet zararı
önceden ödenmek, tazminat hükümleri ise saklık kalmak şartiyle bu maddenin (A)
bendi hükmü uygulanır.” 3- Dayanılan Anayasa kuralları : Mahkemenin, Anayasaya aykırılık gerekçesinde dayandığı Anayasanın
92. maddesinin beşinci fıkrası ile 12. maddesi şöyledir. “Madde 92……….. Millet Meclisi, Cumhuriyet Senatosundan gelen metni benimsemezse
her iki Meclisin ilgili komisyonlarından seçilecek eşit sayıdaki üyelerden bir karma
komisyon kurulur. Bu komisyonun hazırladığı metin Millet Meclisine sunulur.
Millet Meclisi, karma komisyonca veya Cumhuriyet Senatosunca veya daha önce
kendisince hazırlanmış olan metinlerden birini olduğu gibi kabul etmek
zorundadır. Cumhuriyet Senatosunda üye tamsayısının salt çoğunluğu ile kabul
edilmiş olan madde değişikliklerinde, Millet Meclisinin kendi ilk metnini
benimsemesi için, üye tamsayısının salt çoğunluğunun oyu gereklidir. Bu halde
açık oya başvurulur.” “Madde 12- Herkes, dil, ırk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi
inanç, din ve mezhep ayırımı gözetilmeksizin, kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zürmeye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. IV. İLK İNCELEME : Anayasa Mahkemesi İçtüzüğünün 15. maddesi uyarınca 17.2.1975
gününde Muhittin Taylan, Kâni Vrana, Kemal Berkem, Şahap Arıç, İhsan Ecemiş,
Ahmet Akar, Halit Zarbun, Ziya Önel, Abdullah Üner, Ahmet Koçak, Muhittin
Gürün, Lütfi Ömerbaş, Adil Esmer, Nihat O.Akçakayalıoğlu ve Ahmet
H.Boyacıoğlu’nun katılmaları ile yapılan ilk inceleme toplantısında: , 1- Affa ilişkin yasama belgelerinin, Anayasaya uygunluk
denetimine bağlı tutulup tutulmayacağı konusu görüşülüp tartışılmış ve bunların
da Anayasaya uygunluk denetimine bağlı tutulması gerektiği ve Anayasa
Mahkemesinin, konuyu incelemekle görevli ve yetkili bulunduğu sonucuna
varılmıştır. Anayasa Mahkemesini bu sonuca ulaştıran gerekçeler 28.11.1974
günlü, Esas:1974/34-50 sayılı kararda (21.1.1975 günlü ve 15125 sayılı Resmi
Gazete) yeterince açıklanmış olduğundan bunların burada yinelenmesine gerek
görülmemiştir. Şahap Arıç ve Halit Zarbun, Anayasa Mahkemesinin affa ilişkin
yasama belgelerinin Anayasaya uygunluğunu denetleyemeyeceğini ileri sürerek bu
görüşe katılmamışlardır. 2- Dosyada eksiklik bulunmadığından işin esasının 1803 sayılı
Kanunun 2. maddesinin (B) bendinin Türk Ceza Kanununun 510. maddesiyle sınırlı
olarak incelenmesine oybirliğiyle karar verilmiştir. V- ESASIN İNCELENMESİ : İtirazın esasına ilişkin rapor, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin
gerekçeli kararı, iptali istenen Yasa ve dayanılan Anayasa hükümleri ve konu
ile ilgili öteki metinler okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: 1- İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesi, kararında itiraz konusu Yasa
kuralının Millet Meclisinde Anayasaya uygun biçimde yasalaştırılmadığını, bu
nedenle de iptal edilmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Gerçekten 1803 sayılı
Kanunun 5. maddesinin (A) bendinin, daha önce açılan bir iptal davası
dolayısiyle, Millet Meclisince Anayasanın 92. maddesinin beşinci fıkrasının
öngördüğü kurala aykırı bir yol izlenerek yasalaştırıldığı saptanmış ve söz
konusu bent, Anayasa Mahkemesinin 2.7.1974 günlü, 19/31 sayılı kararıyla (
12.7.1974 günlü, 14943 sayılı Resmi Gazete), yine aynı Kanunun 2. maddesinin
(A) bendi de Türk Ceza Kanununun 127. ve Askeri Ceza Kanunun 56. maddeleriyle
sınırlı olarak aynı nedenlerle ve Anayasa Mahkemesinin 28.11.1974 günlü, 34/50
sayılı karariyle (21.1.1975 günlü, 15125 sayılı Resmi Gazete) biçim yönünden
iptal edilmiştir. İstanbul 4.Ağır Ceza Mahkemesinin Anayasaya aykırılık itirazı da
Türk Ceza Kanununun 510. maddesi bakımından 1803 sayılı Kanunun 2. maddesinin
(B) bendine yöneltilmiş ve bu bent de Millet Meclisinde Anayasanın 92. maddesinin
beşinci fıkrasının öngördüğü kurala uygun düşmeyen bir yol izlenerek oylanmış
ve böylece 1803 sayılı Kanunun 2. maddesinin (A) bendi için saptanmış olan
biçim aksaklığının, itiraz konusu (B) bendi için de geçerli olacağı ortaya
çıkmış bulunmaktadır. 28.11.1974 günlü, 34/50 sayılı Anayasa Mahkemesi kararında
yeterince açıklanmış bulunan konu ile ilgili gerekçelerin buruda yinelenmesine
yer görülmemiştir. Aynı nedenlerle, 1803 sayılı Kanunun 2. maddesinin (B) bendinin,
İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin bakmakta olduğu davada uygulanacak olan Türk
Ceza Kanunun 510. maddesi açısından iptal edilmesi gerekir. Muhittin Gürün ve Nihat O.Akçakayalıoğlu bu gerekçeye ve Kemal
Berkem, Şahap Arıç, İhsan Ecemiş, Halit Zarbun, Ahmet Koçak ve Ahmet Salih Çebi
bu görüşe katılmamışlardır. 2- İtiraz konusu Yasa kuralı böylece biçim yönünden iptal
edildiğine göre, Ağır Ceza Mahkemesinin ayrıca ileri sürdüğü esas yönünden Anayasaya
aykırılık itirazı üzerinde durulmasına yer kalmamıştır. 3- İptal hükmünün yürürlüğe giriş günü: Anayasanın değişik 152/2. ve Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve
Yargılama Usulleri Hakkındaki Kanununun 50/4. maddelerinin uygulanması yolu ile
iptal hükmünün yürürlüğe gireceği günün ayrıca kararlaştırılmasına yer
görülmemiştir. Bu konuya ilişkin gerekçeler, Anayasa Mahkemesinin 7.1.1975 günlü,
1974/51-1975/13 sayılı kararında yeterince açıklanmış olduğundan bunların
burada yinelenmesine yer bulunmamıştır. Kemal Berkem, Şahap Arıç, İhsan Ecemiş, Halit Zarbun, Abdullah
Üner ve Nihat O. Akçakayalıoğlu bu görüşe karşıoyda bulunmuşlardır. VI- SONUÇ : 1- 15.5.1974 günlü, 1803 sayılı kanunun 2. maddesinin (B)
bendindeki kuralın Millet Meclisinde Anayasanın 92. maddesinin beşinci fıkrası
hükmüne aykırı olarak oylanmış bulunması nedeniyle biçim yönünden ve Türk Ceza
Kanununun 510. maddesi açısından iptaline Kemal Berkem, Şahap Arıç, İhsan
Ecemiş, Halit Zarbun, Ahmet Koçak ve Ahmet Salih Çebi’nin karşı oylarıyle ve
oyçokluğu ile; 2- İtiraz konusu Yasa kuralı biçim yönünden iptal edilmiş olduğuna
göre ayrıca esas yönünden aykırılık sorunu üzerinde durulmasına yer olmadığına
oybirliğiyle; 3- İşin niteliğine göre Anayasanın değişik 152. maddesinin ikinci
fıkrası uyarınca iptal hükmünün yürürlüğe gireceği günün ayrıca
kararlaştırılmasına yer olmadığına, Kemal Berkem, Şahap Arıç, İhsan Ecemiş, Halit
Zarbun, Abdullah Üner ve Nihat O.Akçakayalıoğlu’nun karşıoylarıyle ve oyçokluğu
ile; 4.3.1975 gününde karar verildi. Başkan Muhittin TAYLAN Başkanvekili Kâni VRANA Üye Kemal BERKEM Üye Şahap ARIÇ Karşıoy yazısı
  ekli Üye İhsan ECEMİŞ Üye Ahmet AKAR Üye Halit ZARBUN Üye Abdullah ÜNER Karşıoy yazısı
  ilişiktir Üye Ahmet KOÇAK Karşıoy ekli Üye Muhittin GÜRÜN Karşıoy eklidir Üye Lütfi ÖMERBAŞ Üye Hasan GÜRSEL Üye Ahmet Salih
  ÇEBİ Karşıoy yazısı
  eklidir. Üye Nihat
  O.AKÇAKAYALIOĞLU Karşıoy yazısı
  eklidir. Üye Ahmet
  H.BOYACIOĞLU KARŞIOY YAZISI I.1803
sayılı Yasaya ilişkin teklifle ilgili madde metinlerinin, Millet Meclisi Genel
Kurulunda, ayrı ayrı oylanmış bulunması, Anayasa’nın 92 nci maddesine aykırı
düşmediğinden itiraz konusu kuralın biçim yönünden iptali gerekmiyeceği; II.
Anayasa Mahkemesi’nce biçim yönünden iptal edilip esasın incelenmesine
girilmeyen hallerde oluşacak ve kamu düzenini bozacak nitelikte bulunan yasal
boşluğun, yasama organınca, yeni bir düzenleme ile doldurulmasına olanak
sağlanmak üzere, Anayasa’nın 152 ve 44 sayılı Yasanın 50 nci maddeleri
uyarınca, iptal hükmünün yürürlüğe gireceği tarih için bir süre verilmesi uygun
olacağı görüşü ile çoğunluk kararına karşıyım. Üye Kemal
  BERKEM KARŞIOY YAZISI Mahkememizce; a) İtirazın incelenmesinin Anayasa Mahkemesi’nin görevine içine girdiğine; b) 1803 sayılı Af Kanunu’nun itiraz konusu maddesinin biçim
yönünden iptaline; c) İşin niteliğine göre Anayasa’nın değişik 152 nci maddesinin 2.fıkrası
uyarınca iptal hükmünün yürürlüğe gireceği günün ayrıca kararlaştırılmasına yer
olmadığına oyçokluğuyla karar verilmiştir. Anayasaya uygun görmediğimden
kararın bu kısımlarına katılmıyorum.Bu konulardaki karşıoylarım, (21 Ocak 1975
gün ve 15125 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan, Anayasa Mahkemesinin 1974/34,1974/50
sayı ve 20.11.1974 günlü) kararındaki karşıoy yazımın I,II,III nolu bentlerinde
tafsilâtlı olarak yazdığım karşıoyların prensipleri itibariyle aynı nitelikte
olduğundan bunların burada tekrarına lüzum görülmemiştir. Açıklanan nedenlerle Anayasa Mahkemesi’nin bu kararının Anayasaya
uygun olmadığını bildirdiğim kısımlarına, sözügeçen karşıoy yazımın I,II,III.
nolu bentlerinde gösterilen nedenlerle karşıyım. Üye Şahap
  ARIÇ KARŞIOY YAZISI 12.7.1974 günlü 14943 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan
Mahkememizin 2.7.1974 günlü, 1974/19-31 sayılı kararına ilişkin karşıoy yazımda
açıkladığım gerekçelerle, çoğunluğun bu kararındaki görüşlerine de karşıyım. Üye İhsan ECEMİŞ KARŞIOY YAZISI 21.1.1975 günlü 15125 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan
Mahkememizin 28.11.1974 günlü, 1974/34-50 sayılı kararına ilişkin karşıoy
yazımda açıkladığım gerekçelerle, çoğunluğun bu kararına da katılmıyorum. Üye Halit ZARBUN KARŞIOY YAZISI Cumhuriyetin 50. Yılı Dolayısiyle yayımlanan 1803 sayılı Af
Kanununun 2. maddesinin (B) bendinin, Millet Meclisinde Anayasanın 92. maddesinde
yazılı biçimde oylanmamış olması nedeniyle ve esasa girişilmeksizin biçim
yönünden (T.C.K.nun 510. maddesi açısından) iptaline karar verilmiştir. Böyle
olunca sözü edilen hükmün yasama organında yeniden ele alınıp düzenlenmesi
mümkün olduğundan yasama organına bu yetkisini kullanabilme olanağının sağlanması
zorunluğu ortaya çıkmaktadır. Yasama organının bu yetkisini kullanabilmesi de
Anayasa Mahkemesi kararının yürürlüğe girmesi konusunda Anayasanın 152. maddesi
ile 44 sayılı Kanunun 50. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince uygun bir sürenin
tanınmasına bağlı bulunmaktadır. Böyle bir süre verilmediği takdirde Anayasa
Mahkemesinin iptal kararı, Resmi Gazetede yayımlandığı tarihde sözü edilen Af
Kanunun 2. maddesinin (B) bendindeki kural yürürlükten kalkacak ve bu suretle
Yasama organının maddeyi yeniden düzenlenmesine imkân kalmayacak ve bunun
sonucu olarak da bu gibi suçlardan sanık olarak Kanun Koyucunun istek ve
iradesi hilâfına Af Kanununun 1. maddesi ile on iki yıllık aftan yararlanmış
olacaklardır. Anayasa Mahkemesinin kararının yürürlüğe girmesinde bir süre kabul
edebilmek için herhalde (iptal hükmünün kamu düzenini tehdit edici yasal bir
boşluğun meydana gelmesi) ne gerek yoktur. Anayasanın 152. maddesinde Anayasa
Mahkemesinin iptal hükmünün yürürlüğe gireceği tarihi kararlaştırabilmesi için
böyle bir şart aranmamış ve Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri
Hakkındaki 44 sayılı Kanunun 50. maddesinde ise; Anayasa Mahkemesinin; gerekli
gördüğü hallerde hükmünün yürürlüğe gireceği tarihi ayrıca kararlaştırabileceği
hükme bağlanmıştır. Görülüyor ki: İptal hükmünün yürürlüğe girmesine bir süre
verilmesi için her halde (Kanunda kamu düzenini tehdit edici bir boşluğun)
meydana gelmesi gerekmemekte ve (gereken hallerde) de böyle bir sürenin
verileceği öngörülmektedir. Anayasanın 152. maddesiyle 44 sayılı Kanunun 50. maddesinin üçüncü
fıkrasında yer almış olan (gereken haller) in olayda gerçekleşmiş olup olmadığı
sorununa gelince: Anayasanın 64. maddesi hükmüne göre genel ve özel af ilân etmek
yetkisi Türkiye Büyük Millet Meclisine aittir. Affın ölçüsünün saptanması da bu
yetki cümlesinden bulunmaktadır. Kanun koyucu da bu yetkisine dayanarak 1803
sayılı Af Kanununda bir bölüm suçları ve cezaları tamamen affederken bir bölüm
suçların cezalarından 12 yılını, diğer bir bölüm suçların cezalarından da
yalnız 5 yılını affetmeyi uygun bulmuş ve bu arada Türk Ceza Kanununun 510. maddesinde
yazılı inancı kötüye kullanma suçunun tamamen değil ancak bu suçtan verilen
cezaların yalnız 5 yılının affedilmesini öngörmüştür. Kanun koyucu, yukarıda da açıklandığı gibi 1803 sayılı Af
Kanununun 2. maddesinin B bendinde bu gibi inancı kötüye kullanan suçunu genel
değil özel affa tabi tuttuğuna ve Af Kanununun bu hükmü Anayasa Mahkemesince
esası incelenmeksizin biçim yönünden iptal edilmiş olduğuna göre yasama organına
bu hükmü yeniden düzenlemek imkânını sağlayacak bir süre verilmediği takdirde
iptal hükmünün Resmi Gazetede yayımlandığı tarihte yürürlüğe girmesi ile bu
suçlar, Kanun koyucunun istek ve iradesi dışında genel affın kapsamı içine
girecektir. Yukarıda yazılı nedenlerle; Anayasanın 152. maddesi gereğince
iptal hükmünün yürürlük tarihinin ayrıca saptanması gerekeceği görüşündeyim. Üye Abdullah ÜNER KARŞIOY YAZISI 21.1.1975 günlü 15125 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan
Esas:1974/34/ Karar: 1974/50 sayılı Anayasa Mahkemesi kararına ilişkin karşıoy
yazısının 3 numaralı bendinde açıkladığım gerekçe ile, çoğunluğun bu kararının
aynı konu ile ilgili kısmına katılmıyorum. Üye Ahmet
  KOÇAK KARŞIOY YAZISI Yukarıki kararda (1975/7-1975/33), kanun teklif ve tasarılarının
Cumhuriyet Senatosundaki görüşülmeleri sonucunda, Millet Meclisince kabul
edilmiş bulunan madde metinlerinin değiştirilmesi ve Millet Meclisince de bu
değişikliklerin benimsenmemesi nedeniyle sorunun, Anayasa’nın 92. maddesinin
beşinci fıkrası gereğince Karma Komisyona gitmesi halinde; benimsenmeyen
maddelere ilişkin olarak Cumhuriyet Senatosunca, karma komisyonca ve Millet
Meclisince düzenlenen metinlerinin tümünün üç ayrı liste halinde ve her listenin
toptan Millet Meclisinde oylanmaları gerektiği öne sürülerek, 1803 sayılı Af
Kanunu hakkında bu yolda işlem yapılmıyarak maddelerin ayrı ayrı oya sunulmuş
olmaları, Anayasaya aykırılık nedeni sayılmış ve iptal kararı bu gerekçeye
dayandırılmaktadır. Bu görüş, Anayasa’nın, hem 92. maddesine, hem de temel ilkelerine
aykırı bulunmaktadır. İptal kararının dayandırılması gereken düşünceler ise 2.7.1974 ve
28.11.1974 günlü ve (1974/19-1974/31), (1974/39-1974/51) sayılı Anayasa
Mahkemesi kararlarına ilişkin karşıoy yazılarımda genişliğine belirtilmiş
olduğundan tekrarı gereksiz bulunmuştur. (Resmi Gazete: Günler 12.7.1974,
29.1.1975 sayı :14943,S.9-12,15133-S.19-20) Söz konusu karşıoy yazılarımda açıklanan nedenlerle bu kararın
gerekçesine katılmıyorum. Üye Muhittin GÜRÜN KARŞIOY YAZISI 21.1.1975 günlü 15133 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan
Mahkememizin 28.11.1974 gün ve 1974/34-50 sayılı kararına ilişkin karşıoy
yazısının 2 numaralı bendinde açıkladığım gerekçelerle, çoğunluğun iptaline ilişkin
görüşüne karşıyım. Üye Ahmet
  Salih ÇEBİ KARŞIOY YAZISI T.C.Anayasası’nın
92. madde beşinci fıkra hükmünün işletilişi bakımından “oylanacak metin” ve
“oylanacak usulü” için, 14943 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2.7.1974 ve
19/31 sayılı Mahkememiz kararına bağlı karşıoy yazımda açıkladığım Resmi
Gazetenin 21 Ocak 1975 günlü, 15125 sayısında yayımlanan Mahkememiz 28.11.1974
günlü kararına ek karşıoy yazımda iptâl hükmü yürürlüğünün bir ileri tarihe
bırakılması zorunluluğu olarak işaretlediğim, Görüş
ve düşüncelerimle anayasal denetime konu yapılan kural’ın iptali gerekçesine ve
iptâl hükmü yürürlüğü için ayrı bir gün karalaştırılmayışına karşıyım. Üye Nihat
  O. AKÇAKAYALIOĞLU