ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas No.:1963/88 Karar No.:1964/44 Karar Tarihi:2/6/1964 Resmi Gazete tarih/sayı:10.2.1965/11925 Davacı
: Adalet Partisi Türkiye Büyük Millet Meclisi Grupu. l-
Dâvanın Konusu : Davacı
Parti, 21/2/1963 gününde kaydettirdiği dâva dilekçesinde umumi mahkemeler,
karar hâkimleri ve müstantıklarla umumî ve hususî kaza selâhiyetini haiz
makamlar arasındaki ihtilâfın halli hakkındaki 4/6/1930 günlü ve 1684 sayılı
Kanunun Anayasanın 142. maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek iptaline karar
verilmesini istemiştir. II-
İNCELEME : A-
İlk İnceleme : 15/3/1963
günü Anayasa Mahkemesi İçtüzüğünün 15. maddesi uyarınca yapılan ilk incelemede
dilekçede Adalet Partisi Türkiye Büyük Millet Meclisi Grubu adına imzaları
bulunan Ali Nailî Erdem ve Cahit Okurer'in Grup Başkanı veya Başkan vekili
olduklarını belirten belgelerin, Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama
Usulleri hakkındaki 22/ 4/1962 günlü ve 44 sayılı Kanunun 26. maddesi
gereğince, verilmediği görüldüğünden bu belgelerin 15 gün içinde gönderilmesi
için tebligat yapılmasına karar verilmiş, yapılan tebligat üzerine istenen
belgelerin süresi içinde mahkemeye sunulduğu anlaşılmış olmakla esasın
incelenmesi için verilen 15/4/1963 günlü karar üzerine hazırlanan rapor, 4/6/
1930 tarih ve 1684 sayılı kanunla 9/7/1961 günlü ve 334 sayılı Türkiye
Cumhuriyeti Anayasasının 142. maddesi ve bunların gerekçeleri ile bunlar
hakkındaki Büyük Millet Meclisi, Temsilciler Meclisi Tutanakları okunduktan
sonra gereği görüşülüp düşünüldü : 1-İptali
istenilen Kanun: Dâva
konusu: 4/6/1930 gün ve 1684 sayılı Umumî Mahkemeler ve Karar Hâkimleri ve
Müstantıklarla, umumî ve hususî Kaza Salâhiyetini Haiz makamlar arasındaki
ihtilâfın Halli Hakkındaki Kanun üç maddeden ibaret olup yalnız birinci maddesi
Anayasa'nın 142. maddesine aykırı olduğu ileri sürülen hükümleri kapsamaktadır,
İkinci maddesi kanunun yayımı gününde yürürlüğe gireceğini göstermektedir.
Üçüncü maddesi ise kanunun icrası ile Bakanlar Kurulunu görevlendirmektedir. Sözü
geçen Kanunun 1. maddesi şöyledir : "Madde
l- Umumî Mahkemeler, Karar hâkimleri ve müstantıklarla idare heyetleri ve sair
kaza selâhiyetini haiz makamlar arasında vazife ve selâhiyet sebebile hadis
olacak ihtilâfların halli, Temyiz Mahkemesi Ceza Hey'eti Umumiyesine aittir. Bu
ihtilâfın hallinde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun hükümleri cari olur: 2-
9/7/1961 günlü ve 334 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının (Uyuşmazlık
Mahkemesi) kenar başlıklı 142. maddesinde de; "Uyuşmazlık
Mahkemesi, Adlî, idarî ve askerî yargı mercileri arasındaki görev ve hüküm
uyuşmazlıklarını kesin olarak çözümlemeğe yetkilidir. Uyuşmazlık
Mahkemesinin kuruluş ve işleyişi kanunla düzenlenir. Bu Mahkemenin
Başkanlığını, Anayasa Mahkemesince kendi asıl veya yedek üyeleri arasından
görevlendirilen bir üye yapar" denilmektedir. C-
GEREKÇE : 9/7/1961
günlü ve 334 sayılı Anayasa'nın 7. maddesinde "Yargı yetkisi Türk Milleti
adına bağımsız mahkemelerce kullanılır" denilmektedir. Anayasa'nın 114.
maddesinin gerekçesinde de "Bir merciin kaza organı olarak
vasıflandırılabilmesi için kazaî bir usul uygulanmasından başka üyelerin de
bağımsız olması ve hâkim niteliğini haiz ve hâkim, statüsünde bulunması da
şarttır. ...... Memeleketimizde idarî kaza manzumesinde kaza ve vilâyet idare
heyetleri, vergi itiraz ve temyiz komisyonları, gümrük eksperler heyeti ve
disiplin kurulları gibi tam bir kaza organı sayılmıyacak merciler de
mevcuttur..." denilmekle bunların tam bir kaza organı sayılmıyacakları
belirtilmiştir. 4/6/1930
tarih ve 1684 sayılı Kanunun 1. maddesinden anlaşılacağı üzere çözümlenmesi
Yargıtay Ceza Genel Kuruluna bırakılan uyuşmazlıklar, bir yandan umumî
Mahkemeler, Karar Hâkimleri ve müstantıklar ve öte yandan idare hey'etleri ve
kaza selâhiyetini haiz sair makamlar arasında doğacak görev yetki
uyuşmazlıklarıdır. Karar hâkimleri 8/6/1936 günlü ve 3006 sayılı Kanunla
kaldırılmıştır. Maddede sözü edilen "kaza selâhiyetini haiz makamlar"
yargı mercii değillerdir. Çünkü bu makamlar, Anayasa'nın kasdettiği anlamda
münhasıran yargı mercii olarak kurulmadıkları gibi, bu makamlarda görev almış
olanlar da hâkim sıfatını taşımamaktadırlar. Bundan
ötürü bu hey'etler ve makamlar Anayasa'nın 142. maddesindeki yargı
mercilerinden sayılamazlar. Bunlarla öteki adlî makamlar arasında çıkan
uyuşmazlıkların çözümlenmesi, Anayasanın 142. maddesi hükmüne göre uyuşmazlık
mahkemesinin görevine girmemektedir. Bu konuda Danıştay İkinci Dairesi,
niteliği bakımından, tartışmaya yol açmaktadır. Danıştay'ın ikinci dairesi
idarî dairelerden olmakla birlikte Anayasa gereğince, Yüksek Mahkemelerden biri
olan Danıştay'ın idarî| veya kazaî görev yapmaları bakımından bir ayırıma bağlı
tutulmayan bütün dairelerini birer yargı mercii saymak gerekir. Bu sebeple
Danıştay'ı ve onun bünyesi içinde olan ikinci daireyi 1684 sayılı kanunun
birinci maddesinde sözü geçen idare hey'etleriyle sair kaza selâhiyetini haiz
makamlar niteliğinde bir kuruluş olarak kabul etmeye yer yoktur. Bu
görüşün sonucu olarak Danıştay ikinci dairesi, 1684 sayılı kanunun kapsamı
içinde düşünülemez ve ortada bu daire yönünden de Anayasa'nın 142. maddesine
bir aykırılık bulunmamaktadır. Yargıtay
Ceza Genel Kurulu, 1684 sayılı Kanunun 1. maddesinde gösterilen umumî
mahkemeler ve müstantikler ile idare hey'etleri ve kaza selâhiyetini haiz sair
makamlar arasındaki görev ve yetki uyuşmazlıklarını çözümlemekle görevlidir.
Yani adlî yargı mercii olan umumî mahkemeler ve sorgu hâkimleri ile yargı
mercii olmayan fakat kaza selâhiyetini haiz bulunan sair makamlar arasındaki
cezai işlere ait görev ve yetki uyuşmazlıklarını çözümlemesi gerekir. 9/7/1945
günlü ve 4788 sayılı Kanunla kurulan uyuşmazlık mahkemesi ise adlî, askerî ve
idarî yargı yerleri arasında hukuk işlerinden doğan görev ve hüküm
uyuşmazlıklarını çözümlemektedir. 9/7/1961
günlü ve 334 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının (Uyuşmazlık Mahkemesi)
kenar başlıklı 142. maddesinin, 4788 sayılı Uyuşmazlık Mahkemesi Kanunu'nun
birinci maddesinden farkı, uyuşmazlık Mahkemesinin sadece hukuk işlerinden
doğan görev ve hüküm uyuşmazlıklarını değil, bir fark gözetilmeksizin adlî,
idarî ve askerî yargı mercileri arasındaki bütün görev ve hüküm
uyuşmazlıklarını çözümlemekle görevlendirilmiş olmasıdır. Netice
itibariyle 1684 sayılı Kanunun 1. maddesi ile halli Yargıtay Ceza Genel
Kuruluna verilen işle 334 sayılı Anayasa'nın 142. maddesi ile uyuşmazlık
Mehkemesine verilen işler konuları bakımından biribirinden farklı ve ayrıdır.
Şu hale göre 1684 sayılı Kanunun Anayasa'ya aykırı olduğu kabul edilemez. Bu
sebeple dâvanın reddi gerekir. III
- SONUÇ : Yukarıda
açıklanan sebeplerle yerinde görülmeyen dâvanın reddine Üyelerden Lûtfi Akadlı,
ihsan Keçecioğlu, Abdurrahman Şeref Hocaoğlu, Salim Başol, Hakkı Ketenoğlu ve
Muhittin Gürün'ün muhalefetleri ile ve oyçokluğu ile 2/6/1964 gününde karar
verildi. Başkan Sünuhi
  Arsan Başkan
  Vekili Lütfi
  Akadlı Üye Rifat
  Göksu Üye İ.
  Hakkı Ülkmen Üye Şemsettin
  Akçoğlu Üye İbrahim
  Senil Üye İhsan
  Keçecioğlu Üye A.
  Şeref Hocaoğlu Üye Salim
  Başol Üye Celâlettin
  Kuralmen Üye Hakkı
  Ketenoğlu Üye Ahmet
  Akar Üye Muhittin
  Gürün Üye Lûtfi
  Ömerbaş Üye Ekrem
  Tüzemen MUHALEFET
ŞERHİ İptali
istenen 1684 sayılı Kanunun l inci maddesi; umumî mahkemeler, Sorgu hâkimleri
ile idare hayetleri vesair kaza selâhiyetini haiz makamlar arasında görev ve
yetki sebebiyle doğacak ihtilâfların çözümlenmesini Yargıtay Ceza Genel
Kuruluna bırakmıştır. Şüphesiz bunlar, ceza işlerinden doğan uyuşmazlıklardır. 4788
sayılı Kanunla kurulan Uyuşmazlık Mahkemesi sadece; adlî, askerî ve idarî yargı
mercileri arasında hukuk işlerinden doğacak görev ve hüküm uyuşmazlıklarım
çözümlemekle vazifelendirilmiştir. Anayasa'nın
142 nci maddesiyle de; uyuşmazlık mahkemesi adli, idarî ve askerî yargı
mercileri arasındaki görev ve hüküm uyuşmazlıklarını kesin olarak çözümlemekle
yetkili kılınmıştır. Görülüyor
ki, Anayasamız; ister ceza ve ister hukuk işlerine ait bulunsun bu gibi
uyuşmazlıkların kesin olarak çözümlenmesi yetkisinin tek bir mercide toplanması
amacını gütmektedir. Çoğunluk görüşünde belirtildiği üzere Anayasa'nın 142 nci
maddesindeki (yargı mercileri) terimini dar mâna ve ölçüde alarak kaza
selâhiyetini haiz makamlardan bir kısmını yargı mercii ve bir kısmını ise bunun
dışında mütalâa etmenin, böyle bir ayrıma tabi tutmanın gerçeklere uygun
düşmiyeceği gibi bu suretle bu gibi uyuşmazlıkların çözümlenmesinin ayrı ayrı
mercilere verilmesi sonucunu doğuran bu halin Anayasa'nın yukarıda açıklanan ve
uyuşmazlıkların tek mercide çözümlenmesi hakındaki esas ve maksadiyle de
bağdaştırılması mümkün olmadığı düşünülmektedir. Bu
sebeplerle ceza işlerine ait uyuşmazlıkların çözümlenmesini Yargıtay Ceza Genel
Kuruluna veren 1684 sayılı Kanunun birinci maddesi hükmü Anayasa'nın 142.
maddesine aykırı görüldüğünden iptali gerektiği kanısındayız. Başkan Vekili Lûtfi Akadlı Üye İhsan Keçecioğlu Üye A. Şeref Hocaoğlu MUHALEFET
ŞERHİ Bu
karar dolayısı ile usul ve esasta olmak üzere iki noktada çoğunluktan ayrılmış
bulunmaktayım : a)-
Usule ait ayrılık : Anayasamızın
147. maddesi (Anayasa Mahkemesi kanunların ve Türkiye B. M. Meclisi
içtüzüklerinin Anayasaya uygunluğunu denetler) hükmü ile mahkememizin görevini
belirtmiştir. Bu maddedeki (Kanun) dan maksatın yürürlükte olan kanun olduğunda
şüphe yoktur. Yürürlükten kalkmış olan kanunların ilmî ve hukukî yönden
incelenmesi Mahkememizin konusu değildir. Bu yönden 1684 sayılı kanunun 1. maddesinin
kül halinde yürürlükte bulunup bulunmadığını incelemek önmeseledir. 1684
sayılı Kanun, 1961 tarihli Anayasa yürürlüğe girinceye kadar, hukukun iki ana
bölümünden ceza sahasında ki uyuşmazlıkların topyekûn çözümlenmesi işini
sahasına almış ve hukuk alanındaki uyuşmazlıkları da 4788 sayılı Kanuna
bırakılmıştı. 1961
tarihli Anayasamızın 142. maddesi Uyuşmazlık Mahkemesini, adlî, idarî ve askerî
yargı mercileri arasındaki görev ve hüküm uyuşmazlıklarını çözümlemeye yetkili
kıldığı halde 1684 sayılı Kanun, adlî mahkeme ve mercilerle ve idarî
mahkemelerle iktifa etmeyerek kaza yetkisi verilmiş merciler arasındaki
uyuşmazlıkların hallini de şümulüne almış ve böylece 142. maddenin şümulünden
daha geniş bir tatbikata mazhar olmuştur. Belediye
makamları, gümrük komisyonları ve idare heyetleri gibi kaza yetkisi verilen
marcilerle adlî mahkeme ve merciler arasında çıkacak ihtilâfların çözümlenmesi
görevi, 142. maddenin şümulü dışında kalmış ve buna karşılık Devlet Şurası 2.
Dairesi ile Genel Kurulu gibi yargı mercii olduklarında şüphe bulunmayan idarî
mahkemelerle adlî ve umumî mahkemeler arasındaki uyuşmazlıkların çözümlenmesi
işi 1684 sayılı Kanunun görevlendirdiği Yargıtay Ceza Genel Kurulundan alınarak
Uyuşmazlık Mahkemesine tevdi edilmiştir. Böylece 1684 sayılı Kanunun şümulüne
giren idarî, askerî ve adlî yargı mercileri arasındaki uyuşmazlıkların
çözümlenmesine ait hükmü 142. maddenin tanzim edici nitelikte bulunan birinci
fıkrası ile ilga edilmiş ve buna mukabil çoğunluk tarafından benimsenen, yargı
mercilerinden olmayan belediye makamları, gümrük komisyonları ve idare
heyetleri gibi kaza yetkisi ile teçhiz edilmiş makamlara adlî mahkemeler
arasındaki uyuşmazlıkların çözümlenmesi işi yine 1684 sayılı Kanunun şümulüne
kalmıştır. Bu itibarla 1684 sayılı Kanunun yargı mercileri arasındaki
uyuşmazlıklara ait hükmü, tanzimi nitelikte bulunan Anayasa'nın 142. maddesinin
birinci fıkrası ile ilga edilmiş, kaza yetkisi ile teçhiz edilenlerle adlî
mahkemeler ve makamlar arasındaki uyuşmazlıkların çözümlenmesine ait hükmü ise
yürürlükte kalmıştır. Yargı
mercileri arasındaki hüküm ve görev uyuşmazlıklarına müteallik 1684 sayılı
Kanunun birinci maddesi hükmü 142. madde ile ilga edildiğine nazaran bu hüküm
dâva ve Mahkememizce inceleme ve iptal konusu olamıyacağından dâvanın bu hükmü
kapsayan kısmının reddi ve incelemenin adlî mahkemelerle yargı mercii
olmadıkları halde yargı yetkisi ile teçhiz edilmiş olan idare heyetleri ve
bunlara benzer makamlar arasındaki uyuşmazlıklara hasren yapılması reyindeyim. b)
Esasa ait aykırılık : Çoğunluk
tanzimi mahiyette de olsa bir Anayasa hükmü ile hususî kanunların ilga
edilemiyeceğini kabul ettiğine göre idarî yargı mercileri olduğunda şüphe
bulunmayan Danıştay 2. dairesi ve Genel Kurulu ile Adliye mahkeme ve mercileri
arasındaki uyuşmazlıkları içine alan 1684 sayılı Kanun hükmünün iptaline karar
verilmesi icap ederken Danıştay 2. Dairesinin kaza selâhiyetini haiz
makamlardan olmadığı gerekçesine dayanılarak Anayasa'nın 142/1. maddesi ile
1684 sayılı Kanunun birinci maddesinin bu hususa ait hükmünde aykırılık
bulunmadığı görüşünde isabet bulunmadığı düşüncesindeyim. 1684
sayılı Kanunun 1. maddesinin kaza ve yargı görevi ile teçhiz edilmiş idare
heyetleri gibi makamlarla adliye mahkemeleri arasındaki uyuşmazlıklara taallûk
eden kısımda Anayasa'ya aykırılık bulunmadığı hususunda, çoğunlukla beraberim. Üye Hakkı Ketenoğlu -Karşı
Düşünce Açıklaması- İtali
istenen 4/6/1930 tarih ve 1684 sayılı kanunun birinci maddesiyle ceza işlerine
ait uyuşmazlıkların çözümlenmesi Yargıtay Ceza Genel Kuruluna verilmişti. Bundan
sonra yürürlüğe giren ve Uyuşmazlık Mahkemesinin Kurulmasına ait olan 9/7/1945
gün ve 4788 sayılı kanunla yalnız hukuka ilişkin uyuşmazlıkların çözümlenmesi
Uyuşmazlık Mahkemesine verilmiştir. En
son yürürlüğe giren Anayasa da, 142. maddesiyle Ceza ve Hukuk farkı
gözetmeksizin (adlî, idarî ve askerî Yargı mercileri arasındaki görev ve hüküm
uyuşmazlıkları kesin olarak çözümlemeye) Uyuşmazlık Mahkemesini yetkili
kılmıştır. 142.
maddedeki (Yargı Mercii) terimine dayanılarak bir kısım ceza işlerini yine
eskisi gibi Yargıtay Ceza Genel Kurulunda bırakmak Anayasanın 142. maddesiyle
güdülen amaca aykırı olmak gerektir. 1684
sayılı kanunun birinci maddesi bu sebeplerle Anayasaya aykırıdır. Bu
gerekçelerle çoğunluk kararına katılmıyorum. Üye Salim Başol MUHALEFET
ŞERHİ Dâva
konusu olan 1684 sayılı kanunun 1. maddesi, Umumî Mahkemeler ve Sorgu
Hâkimleriyle İdare Heyetleri vesair kaza selâhiyetini haiz makamlar arasındaki
vazife ve selâhiyet ihtilâflarını halletmek görevini Yargıtay Ceza Genel
Kuruluna vermektedir. Anayasa'nın
142. maddesi ise; Adlî, idarî ve Askerî Yargı Mercileri arasındaki görev ve
hüküm uyuşmazlıklarının kesin olarak çözümlenmesi yetkisini uyuşmazlık
mahkemesine vermiş bulunmaktadır. İk
nazarda bu iki maddenin hükümleri arasında her hangi bir çelişme yok gibi
görünmektedir. Zira vazife ve selâhiyet ihtilâflarının çözümlneceği 1684 sayılı
kanunun 1. maddesinde yazılı olan makamlardan, yalnız bir taraf, Anayasa'nın
142. maddesinde ifadesini bulan "Yargı mercii" olup karşı taraf bu
nitelikte bir "yargı mercii" gibi görünmemektedir. Ancak
konunun daha yakından incelenmesi halinde, maddedeki (sair kaza selâhiyetini
haiz makamlar) deyiminin içindeki makamlar arasında Danıştay'ında bulunduğu
anlaşılacağından yukarıda belirtilen ilk görüşün bu noktada yanlış olduğu
meydana çıkmaktadır. Zira Danıstay 2. Dairesinin de; Memur suçları ile ilgili
ceza kovuşturmasında (Men'i muhakeme) veya (lüzumu muhakeme) kararlarını vermek
suretiyle kaza vetkisi kullanmakta olması itibariyle maddedeki (sair kaza
selâhiyetini haiz makamlar) arasında bulunduğunda şüphe yoktur. Diğer
taraftan, sözü geçen konularda kazaî bir usul uygulamak suretiyle görev yapan
Danıştay 2. Dairesi, Üyeleri bağımsız ve Hâkim niteliğinde olduğundan
Anayasa'nın ön gördüğü (Yargı mercii) hüviyetine de sahip bulunmaktadır. Bu
duruma göre 1684 sayılı kanunun, Danıştay 2. Dairesiyle Umumî Mahkemeler ve
Sorgu Hâkimleri (Yani Adlî ve İdarî iki yargı mercii) arasındaki vazife ve
selâhiyet ihtilâflarını çözümlemekle de Yargıtay Ceza Genel Kurulunu
görevlendirmiş bulunduğu gerçeği ortaya çıkmaktadır. Her
ne kadar Mahkememizin kararının çoğunluk kısmında aynen (...... bu bakımdan
Danıştay ve onun bünyesi içinde olan İkinci Daireyi 1684 sayılı kanunun birinci
maddesinde sözü geçen idare heyetleriyle sair kaza salâhiyetini haiz makamlar
niteliğinde bir kuruluş olarak kabul etmeğe yer yoktur. Bu görüşün sonucu
olarak Danıştay 2. Dairesi, 1684 sayılı kanunun kapsamı içinde düşünülemez),
denilmekte ve bu düşünce ile 1684 sayılı kanunda Anayasa'nın 142. maddesine
aykırı bir cihet görülmemiş bulunmaktadır. Ancak
kanun metninde bu düşünceyi destekleyecek her hangi bir işaret mevcut değildir.
Aksine olarak maddedeki, (sair kaza selâhiyetini haiz makamlar) ifadesi umumî
ve şâmil bir mâna taşımakta ve yargı mercii olsun olmasın, kaza görevi yapan
bütün kuruluşları ve bu arada Danıştay 2. Dairesini de bu mâna içinde
toplamaktadır. (Yargı mercii) terimi ise, bu umumî ifade ile tarif edilen kaza
selâhiyetini haiz kuruluşlar içinde, üyeleri bağımsız ve hâkim niteliğinde
olanları, diğer bir deyimle (Üyeleri bağımsız ve hâkim niteliğinde olan kaza
selâhiyetini haiz makamları) anlatması itibariyle, daha sınırlı bir mâna
taşımaktadır. Buna göre konunun : her "Yargı merciinin" aynı zamanda
"Kaza selâhiyetini haiz bir makam" olduğu, fakat her "Kaza
selâhiyetini haiz makamın" Yargı mercii olmadığı yolunda özetlenmesi
mümkün bulunmaktadır. Bu
izahatın neticesi olarak; Danıştay 2. Dairesinin (Yargı mercii) niteliğinde
olmasının kendisini maddedeki (Sair kaza selâhiyetini haiz makamlar) umumî
ifadesinin dışarısına çıkarmak için bir sebep teşkil edemiyeceği anlaşılmış
olur. Kaldıki
1684 sayılı kanunun yürürlüğe girdiği 1930 senesinden bu yana, 30 yılı aşan bir
müddet içinde Danıştay 2. Dairesi, gerek tatbikat gerekse nazariyatta bu
kanunun şümulü içinde sayılmış ve bu cihet Danıştay'ın kendisi tarafından bir
itiraza uğramadığı gibi çeşitli Yargıtay kararları ile de Danıştay 2.
Dairesiyle Umumî Mahkemeler arasındaki ihtilâflar bu kanuna dayanılarak
çözümlenegelmiştir. (Misal: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun : 12/12/1949 günlü ve
Esas : 256 Karar : 255 sayılı; 21/1/1963 günlü ve esas Y. Y. B. 8 karar 8
sayılı; 21/1/1963 günlü ve esas Y. Y. B.9 karar: 9 sayılı kararları). Yukarıdaki
açıklamalardan anlaşılacağı üzere Mahkememizin kararının Danıştay ile ilgili
olan kısmına katılmağa imkân bulunmamaktadır. NETİCE
OLARAK : 1684 sayılı kanunun 1. maddesinin Danıştay'ın Ceza kovuşturmasiyle
ilgili görev ve yetkilerini de kapsamı içine alan hükmü, Anayasa'nın 142.
maddesine aykırı bulunduğundan meddenin sadece bu konuya ilişkin hükmünün
iptali gerekmektedir. Karara bu yüzden muhalifim. Üye Muhittin Gürün