ANAYASA MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 1971/16 Karar Sayısı : 1971/62 Karar Günü : 6.7.1971 İPTAL DAVASINI AÇAN: 83 Milletvekili. İPTAL DAVASININ KONUSU: 28.2.1971 günlü, 1376
sayılı (1971 Yılı Bütçe Kanunu)nun 27. maddesinin Anayasanın 64., 92.
maddeleriyle 126. maddesinin son fıkrası hükmüne aykırı olduğu öne sürülerek
iptaline karar verilmesi isteminden ibarettir. I- DAVACININ GEREKÇESİ: (1- Anayasamızın 64. maddesi T.B.M.M.nin görev ve yetkilerini
genel olarak açıklarken “Kanun koymak, değiştirmek, kaldırmak” göreviyle
“Devletin bütçe ve kesin hesap kanun tasarılarını görüşmek ve kabul etmek”
görevlerini ayrı ayrı saymış bulunmaktadır. Emekli, adî malül, vazife malulü,
dul ve yetimlerle ilgili 8 Haziran 1949 gün ve 5434 sayılı “Türkiye Cumhuriyeti
Emekli Sandığı Kanunu” vardır. 1971 yılı Bütçe Kanununa eklenen 27. madde
Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı kanunu ile ilgili hükümlerde değişiklik
getirmektedir. Bu niteliğiyle bu değişikliğin usulü bir bütçe kanununa madde
koyarak değil, normal bir kanunun usulü içerisinde getirilmesi gerekmektedir. Nitekim Hükümet bu konuyla ilgili bir tasarıyı Millet meclisi ne
yollamış, tasarı Maliye Komisyonunda görüşülmüş, Bütçe ve Plân Komisyonuna
gitmiş ve hükümet bu normal yolu siyasî açıdan sakıncalı görmüş olmalı ki bu
defa bütçe Kanuna madde eklemeyi tercih etmiştir. Bu nedenle 1971 yılı Bütçe Kanununun 27. maddesi Anayasanın 64.
maddesine aykırı bulunmaktadır. 2- Kanunların Türkiye Büyük Millet Meclisinde görüşülmesi ve kabul
edilmesi usulleri Anayasanın 92. maddesinde belirtilmiş bulunmaktadır. Bütçe
Kanunu içinse Anayasamız 94. maddesinde değişik bir yol kabul etmiştir.
Getirilen hüküm bir bütçe kanununda yer alması gerekli olmayan normal kanun
hükmü olduğundan Anayasanın 92. maddesinde gösterilen usulle çıkarılması
gerekirdi. Bunun yapılması Anayasanın 92. maddesine aykırı bulunmaktadır. 3. Anayasamızın 126. maddesinin son cümlesi “Bütçe Kanununa bütçe
ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamaz” esasını getirmiştir. “ Bütçe ile ilgili hüküm ” deyimini, malî nitelikteki hüküm
anlamında değil, bütçenin uygulanması ile ilgili, uygulamayı kolaylaştırıcı,
tamamlayıcı veya kanun konusu olabilecek yeni bir hüküm olmamak şartıyla
açıklayıcı nitelikteki hükümler olarak anlamak gerekmektedir. 1971 yılı Bütçe Kanununun 27. maddesi esas kanunda değişiklik
getiren bir hükümdür. Bu nedenle de Anayasanın 126. maddesinin son cümlesine
açıkça aykırı bulunmaktadır.) II- METİNLER: a) İptali istenen kamu hükmü: 1 Mart 1971 günlü, 13765 sayılı Resmî Gazetede yayınlanmış bulunan
28.2.1971 günlü, 1376 sayılı (1971 Yılı Bütçe Kanunu) nun 27. maddesi aynen
şöyledir: Madde 27- Emekli, adî malullûk, vazife malullûğu, dul ve yetim
aylıklariyle emekli ikrâmiyeleri; 1.3.1971 tarihinden itibaren 1327 sayılı
Kanunun yürürlüğünden evvelki emekli keseneğine esas aylık ve ücret tutarları
üzerinden hesap edilmekle beraber, bu aylıklar ile, 1.3.1971 tarihinden önce
bağlanmış emekli, adî malullük, vazife malullüğü, dul ve yetim aylıkları sözü
geçen tarihten itibaren, sonradan mahsubu yapılmak üzere, %50 nispetinde avans
eklenmek suretiyle ödenir. b) Davanın dayandırıldığı Anayasa hükümleri: Madde 64- Kanun koymak, değiştirmek ve kaldırmak, Devletin bütçe
ve kesin hesap kanun tasarılarını görüşmek ve kabûl etmek, para basılmasına,
genel ve özel af ilânına, mahkemelerce verilip kesinleşen ölüm cezalarının
yerine getirilmesine karar vermek, Türkiye Büyük Millet Meclisinin
yetkilerindendir. Madde 92- Kanun tasarı ve teklifleri önce Millet Meclisinde
görüşülür. Millet Meclisinde kabûl, değiştirilerek kabûl veya reddedilen
tasarı ve teklifler Cumhuriyet Senatosuna gönderilir. Millet Meclisinde kabul edilen metin, Cumhuriyet Senatosunca
değişiklik yapılmadan kabûl edilirse, bu metin kanunlaşır. Cumhuriyet Senatosu, kendisine gelen metni değiştirerek kabûl
ederse, Millet Meclisinin bu değişikliği benimsemesi halinde metin kanunlaşır. Millet Meclisi, Cumhuriyet Senatosundan gelen metni benimsemezse,
her iki Meclisin ilgili komisyonlarından seçilecek eşit sayıdaki üyelerden bir
karma komisyon kurulur. Bu komisyonun hazırladığı metin Millet Meclisine
sunulur. Millet Meclisi, karma komisyonca veya Cumhuriyet Senatosunca veya daha
önce kendisince hazırlanmış olan metinlerden birini olduğu gibi kabûl etmek
zorundadır. Cumhuriyet Senatosunda üye tamsayısının salt çoğunluğu ile kabûl
edilmiş olan madde değişikliklerinde, Millet Meclisinin kendi ilk metnini benimsemesi
için, üye tamsayısının salt çoğunluğunun oyu gereklidir. Bu halde açık oya
başvurulur. Millet Meclisinin reddettiği bir tasarı veya teklif, Cumhuriyet
Senatosunca da reddedilirse, düşer. Millet Meclisinin reddettiği bir tasarı veya teklif, Cumhuriyet
Senatosunca olduğu gibi veya değiştirerek kabûl edilirse, Millet Meclisi,
Cumhuriyet Senatosunun kabûl ettiği metni yeniden görüşür. Cumhuriyet
Senatosunun metni Millet Meclisince benimsenirse, kanunlaşır; reddedilirse,
tasarı veya teklif düşer; Cumhuriyet Senatosundan gelen metin Millet Meclisince
değiştirilerek kabûl edilirse, 5 inci fıkra hükümleri uygulanır. Cumhuriyet Senatosunca üye tamsayısının salt çoğunluğu ile tümü
reddedilen bir metnin Millet Meclisi tarafından kabulü için, üye tam sayısının
salt çoğunluğunun oyu lâzımdır. Bu halde açık oya başvurulur. Cumhuriyet Senatosunca üye tamsayısının üçte iki çoğunluğu ile
tümü reddedilen bir metnin kanunlaşabilmesi, Millet Meclisi tarafından üye
tamsayısının üçte iki çoğunluğu ile kabûl edilmesine bağlıdır. Bu halde açık
oya başvurulur. Cumhuriyet Senatosu, kendisine gönderilen bir metni, Millet
Meclisi komisyonlarında ve genel kurulundaki görüşme süresini aşmıyan bir süre
içinde karara bağlar; bu süre üç ayı geçemez ve ivedilik hallerinde on-beş
günden, ivedi olmıyan hallerde bir aydan kısa olamaz. Bu süreler içinde karara
bağlanmıyan metinler, Cumhuriyet Senatosunca, Millet Meclisinden gelen şekliyle
kabûl edilmiş sayılır. bu fıkrada belirtilen süreler Meclislerin tâtili
devamınca işlemez. Yasama Meclislerinin ve mahallî idarelerin seçimleri ve siyasî
partilerle ilgili tasarı ve tekliflerin kabûl veya reddinde yukarıdaki fıkralar
hükümleri uygulanır. Ancak, karma komisyon kurulmasını gerektiren hallerde,
karma komisyonun raporu, Türkiye Büyük Millet Meclisinin birleşik toplantısında
görüşülür ve karara bağlanır; Türkiye Büyük Millet Meclisinin birleşik
toplantısında Millet Meclisinin ilk metninin kabulü için üye tamsayısının salt
çoğunluğunun oyu lâzımdır. 8 inci ve 9 uncu fıkralar hükümleri saklıdır. Madde 126- Devletin ve kamu iktisadî teşebbüsleri dışındaki kamu
tüzel kişilerinin harcamaları yıllık bütçelerle yapılır. Kanun, kalkınma plânları ile ilgili yatırımlar veya bir yıldan
fazla sürecek iş ve hizmetler için özel süre ve usuller koyabilir. Genel ve katma bütçelerin nasıl yapılacağı ve uygulanacağı kanunla
gösterilir. Bütçe kanununa bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm
konulamaz. III- İLK İNCELEME: Anayasa Mahkemesi İçtüzüğünün 15. maddesi uyarınca 16.3.1971
gününde Hakkı Ketenoğlu, Avni Givda, Fazıl Uluocak, Sait Koçak, Nuri Ülgenalp,
Muhittin Taylan, Şahap Arıç, Recai Seçkin, Ahmet Akar, Halit Zarbun, Kâni
Vrana, Muhittin Gürün, Lûtfi Ömerbaş, Şevket Müftügil ve Ahmet H.
Boyacıoğlu’nun katılmalariyle yapılan ilk inceleme toplantısında, Resmî
Gazetenin 1 Mart 1971 günlü sayısında yayınlanmış olan sözü geçen kanun hükmüne
karşı Millet Meclisi üye tamsayısının altıda birinden fazla sayıdaki (83)
Milletvekili tarafından açılan davaya ait dilekçenin 4.3.1971 gününde Anayasa
Mahkemesine verildiği ve aynı günde kaleme havale edildiği, bu suretle yetkili
kişiler tarafından süresinde açılmış olan davaya ait dosyada eksiklik
bulunmadığı anlaşıldığından işin esasının incelenmesine oybirliğiyle karar
verilmiştir. IV- ESASIN İNCELENMESİ: Davanın esasına ilişkin rapor, dava dilekçesi, iptali istenen
kanun hükmiyle davanın dayandırıldığı Anayasa hükümleri, bunlara ilişkin
gerekçelerle Yasama Meclisleri görüşme tutanakları okunduktan sonra gereği
görüşülüp düşünüldü: 1971 Yılı Bütçe Kanununun iptali istenen 27. maddesi, iki hüküm
getirmektedir: 1- 1.3.1971 tarihinden sonra bağlanacak emekli, adî malullük,
vazife malullüğü, dul ve yetim aylıklariyle, emekliye ayrılanlara ödenecek
ikramiyeler, 31.7.1970 günlü, 1327 sayılı Kanunun yürürlüğünden evvelki emekli keseneğine
esas aylık ve ücret tutarları üzerinden hesap edilecektir. 2- 1.3.1971 den öncekiler de dahil olmak üzere, bağlanmış ve
bağlanacak tüm emekli, adî malullük, vazife malullüğü, dul ve yetim
aylıklarına, mahsubu sonradan yapılmak üzere, %50 nisbetinde avans
eklenecektir. Görüldüğü gibi sözü geçen madde hükmü emeklilik aylığı konusunda
yürürlükteki mevzuata göre farklı bir düzenleme getirmekte, ilgili kanunun gün
ve sayısiyle madde hükümlerini açıkça belirtmemekle birlikte, 5434 sayılı T.C.
Emekli Sandığı Kanununun yürürlükteki hükümlerinde, 1971 yılına münhasır olmak,
yani söz konusu bir yıl süresince geçerli bulunmak üzere değişiklik
yapmaktadır. Şöyle ki: 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanununun 15. ve 41. maddelerine
göre emekli aylıklarının, kanunlarına göre emekli keseneğine esas tutulan
müktesep hak aylıklar üzerinden hesap edilmesi ve aynı kanunun 89. maddesine
göre de yine bu aylığın bir senelik tutarının emeklilik ikramiyesi olarak
ödenmesi gerekmekte idi. 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanununda değişiklik yapan
7.2.1969 günlü, 1101 sayılı Kanunla emekli aylığı bağlanmasına esas olan
nisbet, 30 hizmet yılı için %50 den %70 e çıkartılmakla birlikte emekli
keseneğinin kesilmesine ve emekli aylığının bağlanmasına esas tutulacak aylık
konusundaki yukarıda açıklanan hükümlerde bir değişiklik yapılmamış; buna
mukabil, barem, teşkilât, kadro ve sâir kanunlarla aylık tutarlarının
yükseltilmeleri hallerinde eski tutarlar üzerinden bağlanmış olan emekli
aylıklarının da yeni tutarlara göre yükseltilmesi gibi, memurların sosyal
güvenliği konusunda ileri ve hakkaniyete uygun bir ilke kabul edilmiş ve aynı
kanunun ek 3. maddesiyle de emekli ikramiyeleri on beş aylık miktarına
çıkartılmıştı. (657 sayılı Kanunun emekli ikramiyelerine ilişkin 191-192. maddeleri
yürürlüğe girme olanağı bulamadan 1327 sayılı Kanunun 68. maddesi ile
kaldırılmış olduklarından burada söz konusu edilmemişlerdir.) 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun malî hükümlerinin
uygulanmasına geçilmesi halinde emekliler hakkında da sözü geçen 1101 sayılı
Kanun hükümlerinin kendiliğinden uygulanması gerekirken 1327 sayılı Kanunun ek
geçici 33. maddesiyle 28.2.1971 tarihine kadar yapılacak intibakların sona
erdirilmesi beklenmek üzere ertelenmiş ve 1971 Yılı Bütçe Kanununun iptali
istenen 27. maddesiyle de emekli aylıklarına %50 nisbetinde bir avans zammı
yapılmak suretiyle bu erteleme 1971 bütçe yılı sonuna kadar uzatılmıştır. Yukarıdaki açıklamadan anlaşılacağı gibi 1971 Yılı Bütçe Kanununun
iptali istenen 27. maddesi, daha önce kanunlarla düzenlenmiş ve 1327 sayılı
Kanunun ek geçici 33. maddesiyle 28.2.1971 gününü geçmemek üzere intibakların
yapılacağı tarihe kadar askıya alınmış bir konuyu 1971 bütçe yılı için değişik
bir düzenlemeye tabi tutmuş ve 28.2.1971 gününden itibaren kendiliğinden yürürlüklerini
devam ettirecek olan 5434 ve 1101 sayılı kanunların hükümlerini, bir malî
yıllık süre için değişik esaslar uygulamak amaciyle askıya almış ve
yürürlüklerini bu süre için durdurmuştur. Oysa benzer konuda açılmış bir iptal davası üzerine Anayasa Mahkemesince
verilmiş bulunan 7.1.1969 günlü, 1968/24-1969/4 sayılı kararda da (bak: Resmî
Gazete: 21 Şubat 1969 sayı: 13133) ayrıntılariyle açıklandığı gibi Anayasanın
117. maddesi gereğince (kanunla) düzenlenmesi gereken memur hakları kapsamı
içinde bulunan emeklilik hakkının, (Bütçe Kanunu) ile düzenlenmesi câiz
olmadığı gibi daha önce emekli aylıklarına ilişkin olmak üzere yürürlüğe
konulmuş bulunan kanunlarda veya bunların bir kısım hükümlerinde (Bütçe)
kanunlariyle değişiklik yapılması veya yürürlüklerinin geçici bir süre için dahi
olsa durdurularak yerine değişik bir düzen getirilmesi de mümkün değildir. Anayasanın 64. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisinin
yetkilerini sayarken (kanun koymak, değiştirmek ve kaldırmak) konuları ile
(Devletin Bütçe Kanun tasarılarını görüşmek ve kabul etmek) konusunu ayrı yetki
alanları olarak belirlemiş ve kanunların Meclislerdeki görüşülmelerine ve
kabullerine ilişkin usulleri 92. maddesinde düzenlerken, Bütçe Kanunlarının
görüşülme e kabulüne ilişkin usulleri de 94. maddesinde tamamiyle değişik bir
biçimde saptamıştır. Öte yandan Anayasamız, kanunları, genel olarak, konu bakımından
Anayasaya aykırı olmamak şartiyle, hiçbir tahdit ve takyide tabi tutmamış
olduğu halde Bütçe Kanunlarının konusunu 126. maddesinde belirlemiş ve aynı
maddenin sonunda, (Bütçe Kanununa bütçe ile ilgili hükümler dışında hiç bir
hüküm konulamaz.) demek suretiyle bütçe kanunlarının belli konu dışına
çıkmalarını da yasaklamıştır. Bu durumda Anayasanın genel ilkelerine göre kanun konusu olan ve
özellikle Anayasada kanun ile düzenlenmesi emrolunan konuların Bütçe
kanunlariyle düzenlenmesi mümkün olmadığı gibi yürürlükteki kanunlarda açık
veya kapalı yollarla değişiklik yapacak veya kanun hükümlerini geçici bir süre
için de olsa askıya alarak o sürede onların yerine geçecek hükümleri koyacak
nitelikteki maddelere veya hükümlere Bütçe Kanunlarında yer verilmesi de câiz
değildir. Gün ve sayısı yukarıda belirtilen Anayasa Mahkemesi kararında bu
konular geniş ölçüde açıklanmış olduğundan bir kez de buruda tekrarı gereksiz
görülmüştür. Özetlenecek olursa; 1376 sayılı 1971 Yılı Bütçe Kanununun iptali
istenen 27. maddesi ile: 1- Kanunla düzenlenmesi gereken emeklilik konusunda 1971 bütçe
yılı için Bütçe Kanunu ile bir düzenleme yapıldığı, 2- Bu düzenleme ile, bir kanunun kimi hükümlerinin 1971 bütçe yılı
içinde uygulanmayarak onların yerine sözü geçen madde ile yapılan düzenlemenin
uygulanmasının sağlanması suretiyle önceki kanunların yürürlük maddelerinin ve
bu konuya ilişkin hükümlerinin Bütçe Kanunu ile dolaylı olarak bir yıllık süre
için değiştirilmiş bulunduğu, 3- 1971 Yılı Bütçe Kanununa (Bütçe ile ilgili hüküm) niteliğinde
olmayan (Emeklilik) konusunda bir hüküm konulmuş olduğu, anlaşıldığından söz konusu hüküm Anayasanın 64., 92., 126.
maddelerine aykırıdır; bu nedenle iptaline karar verilmesi gerekir. V- KARARIN YÜRÜRLÜK TARİHİ: Anayasanın 152. maddesinde (… gereken hallerde, Anayasa Mahkemesi,
iptal hükmünün yürürlüğe gireceği tarihi ayrıca kararlaştırabilir. Bu tarih,
kararın verildiği günden başlıyarak altı ayı geçemez.) denilmekte, Anayasa
Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkındaki 44 sayılı Kanunun 50.
maddesinin üçüncü fıkrasında da yukarıdaki Anayasa hükmü tekrar edilmektedir. Emeklilik konusunda 1327 sayılı Kanunun ek geçici 33. maddesiyle
başlayıp 1971 Yılı Bütçe Kanununa söz konusu 27. maddesiyle sürdürülen uygulama
sekiz aydır devam edegelmekte ve konuyu yeni baştan düzenliyen bir kanun
tasarısı da Yasama Meclislerinde görüşülmektedir. İptal hükmünün karar gününde
yürürlüğe girmesi halinde, iptal kararları geriye yürümiyeceğinden, eski
hükümlere göre bağlanan aylıklar olduğu gibi kalacak ve karar gününden sonra
bağlanacak aylıklarla eskiler arasında böylece oluşacak farklı duruma, bir de
kabul edilecek yeni kanun yürürlüğe girmesiyle yeni bir değişik durum daha
eklenmiş olacağından emeklilik konusunda karışık bir ortam meydana gelecektir. Yasama Meclislerinde görüşülmekte olan yeni tasarının, konuya, hak
ve adalet ölçüleri içinde bir çözüm yolu getirmesinin varsayılması doğal olduğundan
Yasa Koyucuya sözü geçen yasanın çıkartılmasına yetecek bir süre verilmesinin
uygun olacağı düşüncesiyle iptal kararının 9 Eylül 1971 gününde yürürlüğe
girmesi gerekli görülmüştür. Avni Givda, Ahmet Akar, kararın derhal yürürlüğe girmesi, Şahap Arıç
ise yürürlük tarihinin 1.12.1971 gününe bırakılmasının uygun olacağı görüşünde
bulunmuşlardır. VI- SONUÇ: 1- 1326 sayılı, 1971 Yılı Bütçe Kanununun 27. maddesinin
Anayasanın 64., 92. ve 126. maddelerine aykırı olduğuna ve iptaline oybirliği
ile; 2- İptal kararının 9 Eylül 1971 gününde yürürlüğe girmesine Avni
Givda ve Ahmet Akar’ın süre verilmesine yer olmadığı ve Şahap Arıç’ın 1 Aralık
1971 gününde iptal kararının yürürlüğe girmesi yolundaki karşı oylariyle ve
oyçokluğu ile, 6.7.1971 gününde karar verildi. Başkanvekili Avni GİVDA Karşı oy yazısı
  eklidir. Üye Fazıl ULUOCAK Üye Sait KOÇAK Üye Nuri ÜLGENALP Üye Muhittin
  TAYLAN Üye Şahap ARIÇ Karşı oy yazısı
  eklidir. Üye İhsan
  ECEMİŞ Üye Recai
  SEÇKİN Üye Ahmet AKAR Karşı oy yazısı
  eklidir. Üye Halit ZARBUN Üye Kâni VRANA Üye Muhittin GÜRÜN Üye Lûtfi ÖMERBAŞ Üye Şevket MÜFTÜGİL Üye Ahmet H.
  BOYACIOĞLU KARŞI OY YAZISI Bütçe Kanununa bütçe ile ilgili hükümler dışında, yasaları
değiştirir nitelikte hüküm koymanın, Anayasanın 64., 92. ve 126. maddelerine
aykırı olduğu Anayasa Mahkemesinin 1968/24-1969/4 sayılı, 7.1.1969 günlü kararı
ile saptanmış ve bu karar 21.2.1969 günlü, 13133 sayılı Resmî Gazetede
yayınlanmıştı. Bu kez 28.2.1971 günlü, 1376 sayılı (1971 yılı Bütçe Kanunu) nun
27. maddesiyle de ayni yola gidilmiş ve hüküm yukarıdaki 1971/16-62 sayılı,
6.7.1971 günlü kararla ve tıpkı gerekçelerle iptal edilmiştir. Davada, Anayasanın 152. ve 22.4.1962 günlü, 44 sayılı Kanununun
50. maddelerindeki yetki kullanılarak iptal hükmünün yürürlüğe girme tarihinin
gelecekteki bir güne bırakılmasının yeri, gereği ve zorunluğu yoktur. İptal
edilen hükmün, olağan biçimde, karar tarihinde yürürlükten kalkması ile değil
kamu düzenini tehdit edici nitelikte bir boşluğun, herhangi bir boşluğun dahi
oluşması düşünülemez. Çünkü 1376 sayılı Kanunun 27. maddesi yürürlükten kalkar
kalkmaz 7.2.1969 günlü, 1101 sayılı Kanun hükümleri işlemeye başlayacaktır.
Anayasaya aykırılı saptanmış bu hükmün daha bir süre yürürlükte bırakılmasının
memurların sosyal güvenliği konusunda ileri ve hakkaniyete uygun ilkeler
getirdiği kararda da kabul edilen 1101 sayılı Kanun olanaklarından ilgililerin
yararlanmalarını engellemek gibi açık ve ağır bir haksızlığa yol açacağı
ortadadır. Kararda, iptal hükmünün karar gününde yürürlüğe girmesiyle ortaya
çıkacağı ileri sürülen sakıncalara gelince; bunlar Anayasaya aykırılığı
saptanmış bir hükmün daha bir süre yürürlükte bırakılması, 1101 sayılı Kanundan
yararlanabilecek durumdaki yurttaşlara hak ve fırsat tanınmaması ve böylece
Anayasaya aykırı düşeceği önceden bilinen bir yasama tasarrufunun iptalinin
doğuracağı olumsuz etkilerin yalnız bir bölüm yurttaşlara yüklenmesi gibi
sonuçlar yanında çok önemsiz kaldığı ve kolay giderilir nitelikte bulunduğu için
üzerlerinde durulmağa değer olmadığı dahi ileri sürülebilir. 1376 sayılı Yasanın 27. maddesinin iptaline ilişkin 6.7.1971
günlü, 1971/16-62 sayılı kararın yürürlük tarihinin 9.9.1971 gününe
bırakılmasına bu nedenlerle karşıyız. Üye Avni GİVDA Üye Ahmet AKAR KARŞIOY YAZISI Bir kanun tasarısının hazırlanabilmesi ve yasama meclislerindeki
işlerin çokluğu dolayısiyle görüşülüp kabul edilmesinin kısa süreler içinde her
zaman mümkün olmadığı görülmekte olduğundan müsait bir süre sağlanması
düşüncesiyle iptal kararının 1.12.1971 gününde yürürlüğe girmesi reyindeyim. Üye Şahap ARIÇ