ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2023/95 Karar Sayısı : 2024/34 Karar Tarihi : 1/2/2024 R.G.Tarih-Sayı :
20/5/2024-32551 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN: Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 22/12/2016
tarihli ve 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun 155. maddesinin “… tecavüz
davasında sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri
süremez.” bölümünün Anayasa’nın 2., 10., 11., 35. ve 36. maddelerine
aykırılığı ileri sürülerek iptaline karar verilmesi talebidir. OLAY: Marka
hakkına tecavüzün tespiti ile önlenmesi ve durdurulması talebiyle açılan
davada, itiraz konusu kuralın Anayasa’ya aykırı
olduğu kanısına varan Mahkeme, iptali için başvurmuştur. I. İPTALİ İSTENEN KANUN HÜKMÜ Kanun’un
itiraz konusu kuralın da yer aldığı 155. maddesi şöyledir: “ Önceki tarihli
hakların etkisi MADDE 155- (1) Marka,
patent veya tasarım hakkı sahibi, kendi hakkından daha önceki rüçhan veya
başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında,
sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremez. ” II. İLK İNCELEME 1. Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü hükümleri uyarınca Zühtü
ARSLAN, Hasan Tahsin GÖKCAN, Kadir ÖZKAYA, Engin YILDIRIM, Muammer TOPAL, M.
Emin KUZ, Recai AKYEL, Yusuf Şevki HAKYEMEZ, Yıldız SEFERİNOĞLU, Selahaddin
MENTEŞ, Basri BAĞCI, İrfan FİDAN ve Muhterem İNCE’nin katılımlarıyla 31/5/2023
tarihinde yapılan ilk inceleme toplantısında dosyada
eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine OYBİRLİĞİYLE karar
verilmiştir. III. ESASIN İNCELENMESİ 2. Başvuru kararı ve ekleri, Raportör Ömer GEDİK tarafından hazırlanan işin esasına ilişkin rapor, itiraz konusu kanun
hükmü, dayanılan Anayasa kuralları ve bunların gerekçeleri ile diğer yasama
belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: A. Genel Açıklama 3. Türk hukukunda 22/12/2016
tarihli ve 6769 sayılı Sınai Mülkiyet
Kanunu’nun kabulünün öncesinde sınai mülkiyet
hakları 24/6/1995 tarihli ve 551 sayılı mülga Patent Haklarının Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ( KHK) , 24/6/1995
tarihli ve 554 sayılı mülga Endüstriyel
Tasarımların Korunması Hakkında KHK ve 24/6/1995
tarihli ve 556 sayılı mülga Markaların
Korunması Hakkında KHK ile korunmaktaydı. 6769
sayılı Kanun ile yukarıda anılan mevzuatta yer alan farklı düzenlemeler tek bir
kanun altında birleştirilerek sınai mülkiyet haklarının korunmasında yeni bir
sisteme geçilmiştir. 4. Sonraki
tarihli tescilin bir hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilmemesine yönelik
düzenleme ilk olarak 551 sayılı mülga KHK’da yer almıştır.
Anılan KHK’nın 78. maddesinde “Patent sahibi patentini kendi patentinden daha önceki rüçhan tarihine
sahip olan patent sahiplerinin açmış olduğu patente tecavüz davasında bir
savunma gerekçesi olarak ileri süremez.” hükmüne
yer verilmiştir. Rüçhan
hakkına ilişkin bu düzenleme yalnızca patentlere yönelik olup diğer mülga
KHK’larda bu yönde bir hüküm bulunmamaktadır. 5. 6769 sayılı
Kanun’da ise sadece patentler için değil marka ve tasarımlar için de sonraki
tarihli tescilin bir hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilmemesi
öngörülmüştür. 6. İtiraza konu 155.
maddenin gerekçesinde de maddenin sınai mülkiyet haklarına ilişkin olan ve
yürürlükte bulunan KHK’lardan yalnız 551 sayılı KHK’da yer aldığı belirtilerek doktrindeki
görüşler ve yargı kararları ışığında, anılan düzenlemenin markalar ve
tasarımlar için de uygulanması gerektiği sonucuna varıldığı ifade edilmiştir. 7. Dolayısıyla dava konusu kuralla sonraki tarihli
tescille hak sahipliğini kazanan marka, patent veya tasarım hakkı sahibinin kendi
hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahipleri
tarafından açılmış olan tecavüz davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını
bir hukuka uygunluk sebebi şeklinde ve savunma gerekçesi olarak ileri sürmesi
engellenmektedir. Böylece kural yürürlüğe girmeden önce, sonradan tescille hak
sahipliğini kazanan marka ve tasarım hakkı sahipleri, kendileri aleyhine açılan
tecavüz davalarında hak sahipliklerini bir hukuka uygunluk nedeni olarak ileri
sürüp mutlak bir korumadan yararlanabilirken kuralla birlikte bu imkân ortadan
kaldırılmıştır. B. Anlam ve Kapsam 8. Kanun’un 1.
maddesinde, Kanun’un amacının marka, coğrafi işaret, tasarım, patent, faydalı
model ile geleneksel ürün adlarına ilişkin hakları korumak ve bu suretle
teknolojik, ekonomik ve sosyal ilerlemenin gerçekleştirilmesine katkı sağlamak
olduğu ifade edilmiştir. Görüldüğü gibi bu
Kanun’un temel amacı sınai mülkiyet hakkı sahibinin haklarının korunmasıdır.
Burada bahsi geçen haklardan birisi de tescilden
doğan haklardır. 9. Kanun’un 7. maddesinde marka
tescilinden doğan hakların kapsamı ve istisnaları düzenlenmiştir. Maddede
Kanun’la sağlanan marka korumasının tescil yoluyla elde edileceği ve marka
tescilinden doğan hakların münhasıran marka sahibine ait olduğu belirtilmiştir. Buna göre Türk hukukunda kural olarak sınai haklar için
tescil ilkesinin geçerli olduğu anlaşılmaktadır. Bu ilke, sınai hak
sahiplerinin haklarının korunması ve yasal olarak tanınması için tescil işlemini
zorunlu kılar. 10. Kanun’un itiraz konusu kuralın da yer aldığı 155. maddesinde
ise marka, patent veya tasarım hakkı sahibinin kendi hakkından daha önceki
rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz
davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri
süremeyeceği belirtilmiştir. İtiraz konusu kural maddenin “… tecavüz
davasında sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri
süremez.” şeklindeki bölümüdür. Kurala göre marka, patent veya tasarım
hakkı sahibi, kendi hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip
hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet
hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremeyecektir. 11. İtiraz konusu kuralda yer alan “rüçhan
hakkı sahibi” kavramına 20/3/1883 tarihinde imzalanan Paris Sözleşmesi’nin
4. maddesinde yer verilmiştir. Bu maddenin 2. fıkrasında birlik ülkelerinden
her birinin dâhili mevzuatına uygun veya birlik ülkeleri arasında akdedilmiş
iki veya çok taraflı sözleşmeler gereğince usulüne uygun olarak yapılmış bir
yerel başvuru değerinde olan her başvuruya rüçhan hakkı tanınacağının kabul
olunacağı belirtilmiştir. 12. Rüçhan hakkı, anılan sözleşmeye koşut olarak iç hukukta, Kanun’da
düzenlenmiştir. Kanun’un 12. maddesinde Paris Sözleşmesi veya Dünya Ticaret
Örgütü Kuruluş Anlaşması’na taraf devletlerden birinin uyruğunda olan ya da bu
devletlerden birinin uyruğunda olmamakla birlikte bunlardan birinde yerleşim
yeri veya işler durumda ticari müessesesi bulunan gerçek ya da tüzel kişiler
veya bunların halefleri, bu devletlerin herhangi birinde yetkili mercilere
markanın tescili için usulüne uygun olarak yaptıkları başvuru tarihinden
itibaren altı aylık süre içinde Paris Sözleşmesi hükümleri kapsamında aynı
marka için Türkiye’de başvuru yapma konusunda rüçhan hakkından yararlanacakları
belirtilmiştir. Kanun’un 62. maddesinde de tasarım için benzer hükümlere yer
verilmiştir. 13. Kan un’un 93. maddesinde de Türkiye ile birlikte Paris
Sözleşmesi veya Dünya Ticaret Örgütü Kuruluş Anlaşması’na taraf herhangi bir
devlette patent için usulüne uygun bir başvuruda bulunmuş herhangi bir kişinin
veya halefinin aynı buluş için Türkiye’de başvuru yapmak amacıyla ilk
başvurunun yapıldığı tarihten itibaren on iki aylık süre içinde rüçhan
hakkından yararlanacağı düzenlenmiştir. 14. Ayrıca Kanun’un 12. maddesinde başvurusu yapılan markanın kullanılacağı
mal veya hizmetleri Türkiye’de açılan ulusal ya da uluslararası sergilerde ya
da Paris Sözleşmesi veya Dünya Ticaret Örgütü Kuruluş Anlaşması’na taraf
devletlerde açılan resmî ya da resmî olarak tanınan uluslararası sergilerde
markayla birlikte teşhir eden ve markanın tasdikli örneğini ibraz eden gerçek
veya tüzel kişiler, teşhir tarihinden itibaren altı ay içinde Türkiye’de aynı
markanın tescili için başvuru yapma konusunda rüçhan hakkından yararlanır. Kanun’un 62. maddesinde tasarım için de benzer hükümlere
yer verilmiştir. 15. Kan un’un
93. maddesinde Türkiye’de açılan ulusal veya uluslararası sergiler ile Paris
Sözleşmesi’ne taraf ülkelerde açılan resmî veya resmî olarak tanınan
uluslararası sergilerde, patent konusunu kapsayan ürününü teşhir eden gerçek
veya tüzel kişiler, sergideki teşhir tarihinden itibaren on iki ay içinde
Türkiye’de patent almak için başvuru yapma konusunda rüçhan hakkından
yararlanır. 16. Yukarıdaki maddelerden anlaşılacağı üzere rüçhan
hakkı; Kanun’da sayılan şartlar altında başka bir ülkedeki tescil başvurusundan
ya da başka bir ülke veya Türkiye’deki teşhirden itibaren başlayan marka ve
tasarım yönünden altı ay, patent yönünden on iki ay devam eden bir haktır. Buna
göre dava konusu kural kapsamında tecavüz davasını açan kişilerden daha önceki rüçhan hakkı sahibinin Kanun’da belirtilen çerçevede geçerli rüçhan hakkı
sahibi olması yeterli olup bu kişinin daha önce tescil yaptırmış olması
gerekmemektedir. 17. Öte yandan marka,
patent ve tasarımlarla ilgili olarak daha önceki tarihte tescil başvurusu
yapanların haklarını korumaya yönelik olarak da Kanun’da bazı düzenlemelere yer
verilmiştir. Bu kapsamda Kanun’un 5. maddesinde
daha önceki tarihte tescil başvurusu yapılmış marka ile aynı veya ayırt
edilemeyecek kadar benzer işaretlerin marka olarak tescil edilemeyeceği ve 6.
maddesinde tescil başvurusu daha önceki tarihte yapılmış bir markanın
Türkiye’de ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği,
markanın itibarının zarar görebileceği veya ayırt edici karakterinin
zedelenebileceği hâllerde, aynı ya da benzer markanın tescil başvurusu -haklı
bir sebebe dayanma hâli saklı kalmak kaydıyla- başvurunun aynı, benzer veya
farklı mal veya hizmetlerde yapılmış olmasına bakılmaksızın önceki tarihli
marka sahibinin itirazı üzerine reddedileceği öngörülmüştür. Kanun’un 109.
maddesinde de aynı buluş, birbirinden bağımsız olarak birden çok kişi
tarafından gerçekleştirilmişse patent isteme hakkının önceki tarihli başvurunun
yayımlanmış olması şartıyla daha önce başvuru yapana ait olduğu düzenlenmiştir.
Anılan hükümlerden açıkça anlaşılacağı üzere bu hakların kazanılması için
tescil gerekmeyip daha önce başvuru yapmış olmak yeterlidir. Dolayısıyla dava konusu
kural kapsamında “tecavüz davasını açan kişilerden daha önceki başvuru
tarihine sahip hak sahibi” ibaresine bu çerçevede bir anlam verilmesi
gerekir. 18. İtiraz konusu
kurala göre marka, patent veya tasarım hakkı sahibi; kendi hakkından daha
önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz
davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri
süremeyecektir. 19. Kanun’da geçen “tecavüz davası” sınai mülkiyet
haklarının (marka, patent, tasarım hakları) ihlal edildiği durumlarda açılan
bir dava türüdür. Dolayısıyla kuralla getirilen bu sınırlama yalnızca tecavüzün
önlenmesi davaları için geçerlidir. Kanun’da tecavüzün önlenmesi davaları
marka, patent veya tasarım hakkı için ayrı ayrı düzenlenmiştir. Marka hakkına
tecavüz sayılan fiiller Kanun’un 29. maddesinde, tasarım hakkına tecavüz
sayılan fiiller Kanun’un 81. maddesinde, patente tecavüz sayılan fiiller ise Kanun’un
141. maddesinde yer almıştır. C. İtirazın Gerekçesi 20. Başvuru kararında özetle; çatışan hakların varlığı durumunda sonraki marka ,
patent veya tasarım hakkı sahibinin kendisine karşı açılan tecavüz davasında, tescilden
kaynaklanan sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri sürememesinin
mülkiyet hakkı ve hak arama hürriyetine aykırılık oluşturduğu, kuralın eşitlik
ilkesi ve hukuk devleti ilkesiyle bağdaşmadığı belirtilerek Anayasa’nın 2.,
10., 11., 35. ve 36. maddelerine aykırı olduğu ileri sürülmüştür. Ç. Anayasa’ya Aykırılık Sorunu 21. A nayasa’nın 35. maddesinde
“ Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı
amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum
yararına aykırı olamaz. ” denilmektedir. Anayasa’nın anılan maddesiyle
güvenceye bağlanan mülkiyet hakkı, ekonomik değer ifade eden ve parayla
değerlendirilebilen her türlü mal varlığı hakkını kapsamaktadır (AYM,
E.2023/131, K.2023/160, 28/09/2023, § 8). Bu bağlamda, mülk olarak değerlendirilmesi gerektiğinde kuşku
bulunmayan menkul ve gayrimenkul mallar ile bunların üzerinde tesis edilen
sınırlı ayni haklar ve fikri hakların yanı sıra, icrası kabil olan her türlü
alacak da mülkiyet hakkının kapsamına dâhildir ( Mahmut Duran ve diğerleri ,
B. No: 2014/11441, 1/2/2017, § 60). 22. Mülkiyet hakkı, kişiye
başkasının hakkına zarar vermemek ve kanunların öngördüğü sınırlamalara uymak şartıyla
sahibi olduğu şeyi dilediği gibi kullanma, onun semerelerinden yararlanma ve ondan
tasarruf etme imkânı veren bir haktır ( Mehmet Akdoğan ve diğerleri , §
32). Bu bağlamda malikin mülkünü kullanma, onun semerelerinden yararlanma ve
mülkü üzerinde tasarruf etme yetkilerinden herhangi birinin kısıtlanması veya
mülkünden yoksun bırakılması mülkiyet hakkına getirilmiş bir sınırlama
niteliğindedir ( Recep Tarhan ve Afife Tarhan , B. No: 2014/1546,
2/2/2017, § 53). 23. İtiraz konusu kural; marka, patent veya tasarım hakkı
sahibinin kendi hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak
sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında, sahip olduğu sınai mülkiyet
hakkını savunma gerekçesi olarak ileri sürmesine engel olmak suretiyle fikrî
mülkiyet hakkına sınırlama getirmektedir. 24. Mülkiyet hakkına sınırlama getirilirken Anayasa’nın
temel hak ve özgürlüklerin sınırlanmasına ilişkin genel ilkeleri düzenleyen 13.
maddesinin gözönünde bulundurulması gerekmektedir. 25. Anayasa’nın 13. maddesinde “Temel hak ve
hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde
belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu
sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik
Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” denilmektedir. Anayasa’nın anılan maddesi uyarınca mülkiyet hakkı, Anayasa’da
öngörülen nedenlere bağlı olarak Anayasa’nın sözüne ve ölçülülük ilkesine
aykırı olmaksızın ancak kanunla sınırlanabilir. 26. Anayasa Mahkemesinin verdiği kararlarda sıkça
vurgulandığı gibi temel hakları sınırlayan kanunun şeklen var olması yeterli
olmayıp yasal kuralların keyfîliğe izin vermeyecek şekilde belirli,
ulaşılabilir ve öngörülebilir düzenlemeler niteliğinde olması gerekir. 27. Esasen temel hakları sınırlayan
kanunun bu niteliklere sahip olması, Anayasa’nın 2. maddesinde güvence altına
alınan hukuk devleti ilkesinin de bir gereğidir. Hukuk devletinin temel
unsurlarından olan hukuki belirlilik ilkesi uyarınca kanuni düzenlemelerin hem
kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer
vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır, uygulanabilir ve nesnel olması, ayrıca
kamu otoritelerinin keyfî uygulamalarına karşı koruyucu önlem içermesi gerekir.
Kanunda bulunması gereken bu nitelikler hukuki güvenliğin sağlanması bakımından
da zorunludur. Zira bu ilke hukuk normlarının öngörülebilir olmasını,
bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de
yasal düzenlemelerinde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını
gerekli kılar (AYM, E.2015/41, K.2017/98, 4/5/2017, §§ 153, 154). Ayrıca kanunun varlığı kadar kanun
metninin ve uygulamasının da bireylerin davranışlarının sonucunu öngörebileceği
kadar hukuki belirlilik taşıması gerekir. Bir diğer ifadeyle kanunun kalitesi
de kanunilik şartının sağlanıp sağlanmadığının tespitinde önem arz etmektedir ( Necmiye
Çiftçi ve diğerleri, B. No: 2013/1301, 30/12/2014, § 55). Dolayısıyla Anayasa’nın 13. maddesinde
sınırlama ölçütü olarak belirtilen kanunilik, Anayasa’nın 2. maddesinde güvence
altına alınan hukuk devleti ilkesi ışığında yorumlanmalıdır. 28. Önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak
sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davalarında sonraki tarihli tescilin
hukuka uygunluk nedeni olarak ileri sürülemeyeceğini içeren kuralın şeklî
anlamda bir kanun hükmünde olduğu ve kuralda herhangi bir belirsizlik
bulunmadığı anlaşılmaktadır. 29. Dolayısıyla kuralın temel hak ve özgürlüklerin
kanunla sınırlanması gerektiğine ilişkin anayasal ilkeye aykırı bir yönünün
bulunmadığı açıktır. 30. Öte
yandan marka,
patent veya tasarım hakkının kural olarak tescille kazanılacağı ancak tescil
tarihinden önce de sınai mülkiyet hakkına yönelik önceki bir rüçhan veya
başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin olabileceği, kuralın anılan kişilerin
sınai mülkiyet hakkına yönelik menfaatlerinin korunması amacıyla ihdas
edildiği, bu yönüyle meşru bir amacının bulunduğu görülmektedir. 31. Mülkiyet hakkına yönelik sınırlamanın Anayasa’nın 13.
maddesi uyarınca ölçülü olması gerekir. Amacı temel hak ve özgürlüklerin gereğinden fazla
sınırlandırılmasının önlenmesi olan ölçülülük ilkesi elverişlilik , gereklilik ve orantılılık olmak
üzere üç alt ilkeden oluşmaktadır. Elverişlilik öngörülen sınırlamanın
ulaşılmak istenen amacı gerçekleştirmeye elverişli olmasını, gereklilik ulaşılmak istenen amaç bakımından sınırlamanın zorunlu olmasını, diğer bir
ifadeyle aynı amaca daha hafif bir sınırlama ile ulaşılmasının mümkün
olmamasını, orantılılık ise hakka getirilen sınırlama ile ulaşılmak
istenen amaç arasında makul bir dengenin gözetilmesi gerekliliğini ifade
etmektedir . Kuralla mülkiyet hakkına
getirilen sınırlamanın elverişlilik, gereklilik ve orantılılık alt ilkelerine
aykırı olmaması gerekir. 32. Kanun’da sayılan sınai mülkiyet haklarının kural
olarak tescille kazanılmasından dolayı tescilin hak sahipliği açısından güçlü
bir karine olduğu, önceki rüçhan veya başvuru sahiplerinin açtıkları tecavüzün
önlenmesi davasında sınai mülkiyet hakkının savunma gerekçesi olarak ileri
sürülmesi durumunda tecavüz davasının olumsuz sonuçlanmasının muhtemel olduğu
ve bu durumun önüne geçmek için kuralın ihdas edildiği gözönünde bulundurulursa
kuralın elverişli ve
gerekli olmadığı söylenemez. 33. Ölçülülük incelemesinde ayrıca
mülkiyet hakkına getirilen sınırlama ile meşru amaç arasındaki makul
dengeyi ifade eden orantılılık alt ilkesine de dikkat edilmesi gerekir. Adına tescil yapılmış olan marka, patent veya tasarım
hakkı sahipleri için her ne şart altında olursa olsun mutlak bir koruma sistemi
öngörülmesi zorunluluğu bulunmadığı gibi şartları oluşmamasına rağmen tescilden
kaynaklı olarak başkalarının sınai mülkiyet haklarına yapılan tecavüzlerin
önlenmesine yönelik olarak gerekli tedbirleri almak devletin pozitif
yükümlülükleri arasındadır. Diğer taraftan kural, tecavüz davasının her hâlükârda
davacılar lehine sonuçlanmasını öngörmemektedir. Bir başka ifadeyle marka,
patent veya tasarım hakkı sahibinin kendi hakkından daha önceki rüçhan veya
başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında, mülkiyet
hakkına sahip olduğunu her türlü delille ispat etmesine engel bulunmamaktadır.
Bu yönüyle kuralın mülkiyet hakkına orantısız bir müdahalede bulunmadığı
sonucuna varılmıştır. 34. Açıklanan nedenlerle kural,
Anayasa’nın 13. ve 35. maddelerine aykırı değildir. İptal talebinin reddi
gerekir. Kuralın Anayasa’nın 2. ve 36. maddelerine
de aykırı olduğu ileri sürülmüş ise de bu bağlamda belirtilen hususların
Anayasa’nın 13. ve 35. maddeleri yönünden yapılan değerlendirmeler kapsamında
ele alınmış olması nedeniyle Anayasa’nın 2. ve 36. maddeleri yönünden ayrıca
bir inceleme yapılmasına gerek görülmemiştir. Kuralın Anayasa’nın 10. ve 11.maddeleriyle ilgisi görülmemiştir. IV. HÜKÜM 22/12/2016 tarihli ve 6769 sayılı Sınai Mülkiyet
Kanunu’nun 155. maddesinin “... tecavüz davasında, sahip olduğu sınai
mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremez.” bölümünün Anayasa’ya
aykırı olmadığına ve itiraz talebinin REDDİNE 1/2/2024 tarihinde OYBİRLİĞİYLE
karar verildi. Başkan Zühtü ARSLAN Başkanvekili Hasan Tahsin GÖKCAN Başkanvekili Kadir ÖZKAYA Üye Engin YILDIRIM Üye M. Emin KUZ Üye Rıdvan GÜLEÇ Üye Yusuf Şevki HAKYEMEZ Üye Yıldız SEFERİNOĞLU Üye Selahaddin MENTEŞ Üye Basri BAĞCI Üye İrfan FİDAN Üye Kenan YAŞAR Üye Muhterem İNCE