ANAYASA
MAHKEMESİ KARARI Esas Sayısı : 2001/375 Karar Sayısı : 2003/61 Karar Günü : 11.6.2003 Resmi Gazete tarih/sayı: 24.12.2003/25326 İTİRAZ YOLUNA BAŞVURAN MAHKEME: Afyon
Vergi Mahkemesi İTİRAZIN KONUSU: 31.12.1960 günlü, 193 sayılı
Gelir Vergisi Kanunu'na 4605 sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen Geçici 58.
maddenin altıncı fıkrasında yer alan "... 89 uncu maddeye göre yapılacak
indirimler ..." ibaresinin Anayasa'nın 2., 49., 50., 61. ve 73.
maddelerine aykırılığı savıyla iptali istemidir. I- OLAY Hayat standardı esasının uygulanmaması ve sakatlık indiriminin
beyan edilen kazançtan düşülmesi gerektiği ileri sürülerek yapılan tahakkukun
kaldırılması istemiyle açılan davada, Gelir Vergisi Kanunu'na 4605 sayılı Yasa
ile eklenen Geçici 58. maddenin altıncı fıkrasında yer alan "... 89 uncu
maddeye göre yapılacak indirimler ..." ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğu
kanısına varan Mahkeme, iptali için başvurmuştur. III- YASA METİNLERİ A- İptali İstenilen Yasa Kuralı 31.12.1960 günlü, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na 4605 sayılı
Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen Geçici 58. maddenin birinci fıkrası ile iptali
istenilen itiraz konusu ibareyi de içeren altıncı fıkrası şöyledir: 1) "1/1/2000 - 31/12/2001 tarihleri arasında, gelir vergisine
tabi ticari kazanç sahipleri ile serbest meslek erbabı, bu maddede belirtilen
hayat standardı esasına tabidir." 6) "88 inci maddeye göre yapılacak zarar mahsubu, 89
uncu maddeye göre yapılacak indirimler ve yatırım indirimi istisnası
dahil istisnaların uygulanması, yalnızca bu madde gereğince tespit edilecek
geliri aşan gelir kısmı için mümkündür." B- Dayanılan Anayasa Kuralları Başvuru kararında, Anayasa'nın 2., 49., 50., 61. ve 73.
maddelerine dayanılmıştır. IV- İLK İNCELEME Anayasa Mahkemesi İçtüzüğü'nün 8. maddesi gereğince Mustafa BUMİN,
Haşim KILIÇ, Samia AKBULUT, Yalçın ACARGÜN, Sacit ADALI, Ali HÜNER, Fulya
KANTARCIOĞLU, Rüştü SÖNMEZ, Ertuğrul ERSOY, Ahmet AKYALÇIN ve Enis TUNGA'nın
katılmalarıyla 12.9.2001 gününde yapılan ilk inceleme toplantısında, dosyada
eksiklik bulunmadığından işin esasının incelenmesine oybirliğiyle karar
verilmiştir. V- ESASIN İNCELENMESİ Başvuru kararı ve ekleri, işin esasına ilişkin rapor, itiraz
konusu Yasa kuralı, dayanılan Anayasa kuralları ve bunların gerekçeleri ile
diğer yasama belgeleri okunup incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü: A- İtiraz Konusu Kuralın Anlam ve Kapsamı Gelir Vergisi Kanunu'na 23.11.2000 günlü, 4605 sayılı Yasa'nın 5.
maddesi ile eklenen Geçici 58. maddede, 1.1.2000-31.12.2001 tarihleri arasında
gelir vergisine tabi ticari kazanç sahipleri ile serbest meslek erbabı
olanların tabi olacakları hayat standardı temel ve ilave gösterge tutarları
belirtilerek, bu esasın uygulanmasına ilişkin ilke ve esaslar düzenlenmiştir. Hayat standardı esası, vergi yükümlüsünün ulaştığı yaşam düzeyini
sağlayabilmek için yaptığı gideri karşılayan bir geliri olabileceğini varsayarak
gerçek gelire ulaşabilmek amacıyla getirilmiş bir vergi kontrol sistemidir. Bu
sistemi, malî güce göre vergilendirme ilkesini gerçekleştirmek amacına yönelik
düzenleme, gerçek gelirin bulunmasına yardımcı yöntem, vergi gelirlerinin
güvencesi ve vergi güvenlik önlemi olarak da nitelendirmek mümkündür. Hayat standardı esasına göre, ticari kazanç sahipleri ile serbest
meslek erbabının zarar beyanı da dahil olmak üzere, bu faaliyetleri ile ilgili
olarak beyan edecekleri kazançları, temel gösterge tutarlarına hayat standardı
göstergelerine göre belirlenen ilavelerin yapılması suretiyle bulunacak
tutardan düşük olduğu takdirde vergi tarhı, hayat standardı esasına göre
belirlenen tutar üzerinden gerçekleştirilecektir. Hayat standardı esası, asgarî
götürü vergi olmayıp, vergi yükümlülerinin gerçeğe uygun beyanda bulunmalarını
sağlamaya yönelik bir vergi güvenlik önlemidir. 4605 sayılı Yasa'nın 5. maddesiyle Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen
Geçici 58. maddenin altıncı fıkrasında yer alan itiraz konusu ibareye göre,
Gelir Vergisi Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca yapılacak indirimler, hayat
standardı esasına göre tespit edilecek geliri aşan kısım için mümkündür. Gelir Vergisi Kanunu'nun sigorta primi, teberru ve diğer
indirimler başlığını taşıyan 89. maddesinde de, mükelleflerin yıllık beyanname
ile bildirecekleri gelirlerden belirli bir tutara kadar şahıs sigortalarının
primleri ve 4697 sayılı Yasa ile değişen ve 7.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren
1. bent hükmüne göre, bireysel emeklilik sistemine ödenen katkı payları ile
maddede sayılanlara yapılan bağış ve yardımların indirilebileceği kabul
edilmiştir. Ayrıca, mesleki faaliyet icra eden veya basit usulde vergilendirilenlerden
tüccar ve ücretli duruma girmeksizin yapılan imalat, tamirat ve küçük sanat
işleriyle uğraşan özürlülerin gelir vergisi matrahına esas kazançlarına, 31.
maddede yer alan esaslara göre hesaplanan yıllık sakatlık indirimi
uygulanacaktır. B- Anayasaya Aykırılık Sorunu Başvuru dilekçesinde, Gelir Vergisi Kanunu'nun 89. maddesinin
üçüncü bendinde yer alan sakatlık indiriminin getiriliş amacının özürlü
vatandaşların, içinde bulunduğu zor koşulların giderilmesine katkıda bulunmak
ve özürlüler ile özürlü olmayanlar arasında rekabet eşitsizliğini gidermek
olduğu, hayat standardı esasına göre, belli bir tutara kadar aynı verginin
ödenmesi sonucunu doğuran yasa kuralının, özürlü olan ile özürlü olmayan
arasında sosyal hukuk devleti açısından bir eşitsizliğe yol açtığı, vergi
adaletine aykırı olduğu, Anayasa ile koruma altına alınmış olan sakatların bu
noktada korunmadığı ve teşvik edilmediği, bu nedenle Gelir Vergisi Kanunu'na
4605 sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen Geçici 58. maddesinin altıncı fıkrasında
yer alan "... 89 uncu maddeye göre yapılacak indirimler ..."
ibaresinin Anayasa'nın 2., 49., 50., 61. ve 73. maddelerine aykırı olduğu ve
iptali gerektiği ileri sürülmüştür. Anayasa'nın 2. maddesinde belirtilen hukuk devleti, tüm eylem ve
işlemleri hukuka uygun olan, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurmayı
amaçlayan ve bunu geliştirerek sürdüren, hukuku tüm devlet organlarına egemen
kılan, Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, insan haklarına saygı
duyarak bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, yargı denetimine açık,
yasaların üstünde Anayasa'nın ve yasakoyucunun da bozamayacağı temel hukuk
ilkelerinin bulunduğu bilincinde olan devlettir. Anayasa'nın "Vergi Ödevi" başlıklı 73. maddesinin ilk üç
fıkrasında, "Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, malî gücüne göre,
vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının
sosyal amacıdır. Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur,
değiştirilir veya kaldırılır." denilmektedir. Anayasa'nın 73. maddesinde belirtilen herkesin vergi ödemekle
yükümlü olması ve verginin malî güce göre ödenmesi ilkeleri birlikte
değerlendirildiğinde, bu ilkelerin vergilendirmede eşitlik ve adalet
ilkelerinin gerçekleştirilmesi amacına yönelik olduğu görülmektedir. Malî güce göre vergilendirme, verginin yükümlülerin ekonomik ve
kişisel durumlarına göre alınmasıdır. Bu ilke, malî gücü fazla olanın malî gücü
az olana göre daha fazla vergi ödemesini gerektirir. Vergide eşitlik ilkesi de,
malî gücü aynı olanlardan aynı, farklı olanlardan ise farklı oranda vergi
alınması esasına dayanır. Yasakoyucu, anayasal ilkelere uymak koşuluyla gelir, servet ve
harcamaların vergilendirilmesinde konu, miktar ve niteliklerine göre değişik
ölçütler getirebileceği gibi, gelirin unsurlarına ve miktarına göre ayrı
yükümlülükler ve oranlar da belirleyebilir. Gelir Vergisi Kanunu'nun vergilendirilmesini öngördüğü gelir,
kazanç ve iratların safi tutarıdır. Vergi, gelirin safi tutarı üzerinden
alınır. Gelirin gerçek tutarının vergilendirilmesi, adil bir vergilendirmeyi
gerçekleştirmekle yükümlü sosyal devlet olmanın ve verginin adaletli ve dengeli
dağılımını sağlamaya yönelik malî güce göre vergilendirme ilkesinin bir
gereğidir. Aynı hayat standardına ulaşmış kişilerin aynı kurallara bağlı
tutulması doğal olup, bunların özel durumları gözetilerek aralarında farklılık
yapılmamasında Anayasa'nın vergi ödevinin temel ilkelerini belirleyen 73.
maddesine ve hukuk devleti ilkesini içeren 2. maddesine aykırılık yoktur. Açıklanan nedenlerle itiraz konusu ibare, Anayasa'nın 2. ve 73.
maddelerine aykırı değildir. İstemin reddi gerekir. Ali HÜNER bu görüşe katılmamıştır. Konunun Anayasa'nın 49., 50. ve 61. maddeleri ile bir ilgisi
görülmemiştir. VI- SONUÇ 31.12.1960 günlü, 193 sayılı "Gelir Vergisi Kanunu"nun
4605 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 58. maddesinin altıncı fıkrasında yer alan
"... 89 uncu maddeye göre yapılacak indirimler..." ibaresinin,
Anayasa'ya aykırı olmadığına ve itirazın REDDİNE, Ali HÜNER'in karşıoyu ve
OYÇOKLUĞUYLA, 11.6.2003 gününde karar verildi. Başkan Mustafa BUMİN Başkanvekili Haşim KILIÇ Üye Samia AKBULUT Üye Yalçın ACARGÜN Üye Sacit ADALI Üye Ali HÜNER Üye Fulya
  KANTARCIOĞLU Üye Ertuğrul ERSOY Üye Tülay TUĞCU Üye Ahmet AKYALÇIN Üye Mehmet ERTEN KARŞIOY
YAZISI Başvuran Mahkemece, 31.12.1960 günlü, 193 sayılı Gelir Vergisi
Kanunu'na 4605 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile eklenen Geçici 58. maddesinin
altıncı fıkrasında yer alan "...89. maddeye göre yapılacak,
indirimler..." ibaresinin iptali istemiyle açılan dava sonucunda verilen
11.6.2003 günlü, E.2001/375, K.2003/61 sayılı iptal isteminin reddine ilişkin
karara aşağıda izah edeceğim nedenlerle katılmıyorum. 4605 sayılı Yasa'nın kimi madde veya bentlerinin ve bu arada 5.
maddesi ile eklenen Geçici 58. maddenin altıncı fıkrasının da iptali istemiyle
açılan davada Mahkememizin 16.1.2003 gün, E.2001/36, K.2003/3 sayılı oyçokluğu
ile verilen kararla, itiraz davasına konu edilen Geçici 58. maddenin altıncı
fıkrasının tümü hakkında, Anayasa'nın 2. maddesine aykırı olmadığına ve iptal
isteminin reddine karar verilmişti. Bu karar üzerine yazdığım karşıoy yazımda,
4605 sayılı Yasa'nın dava konusu edilen kimi kuralları ve bu arada Geçici 58.
madde ve fıkraları ile bu Yasa'nın esasını oluşturan hayat standardı konusunda
geniş açıklamalarda bulunduğumdan aynı konuları tekrar etmeksizin hayat
standardı esasına ve itiraz konusu kurala ilişkin görüşlerimi kısaca belirtmek
istiyorum. 4605 sayılı Yasa'nın 5. maddesiyle, 31.12.1960 günlü, 193 sayılı
Gelir Vergisi Kanunu'na Geçici 58. madde eklenmiştir. Getirilen Geçici 58.
maddenin (1) sayılı fıkrasında, "1.1.2000-31.12.2001 tarihleri arasında,
gelir vergisine tabi ticari kazanç sahipleri ile serbest meslek erbabı, bu
maddede belirtilen hayat standardı esasına tabidir" kuralı yer almakta ve
sözü edilen müteakip fıkralarında da, hayat standardı temel gösterge tutarları,
hayat standardına hangi ticari ve mesleki kazanç sahiplerinin tabi alacakları,
bazı istisna edilen vergi miktarları, indirim ve yatırım indirimleri, hangi
hallerde ne miktar oranlarda eksilme ve artırma yapabileceğine ilişkin
kurallara yer verilmiştir. Yasa'nın 5. maddesinde, Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen Geçici 58.
maddenin birinci fıkrasındaki kural uyarınca, 1.1.2000-31.12.2001 tarihleri
arasında hayat standardı esasının kapsamına giren mükellefler gösterilmiştir. 1) Gelir vergisine tabi ticari kazancı gerçek ve basit usulde
tesbit edilen ticari kazanç sahipleri, 2) Gelir vergisine tabi serbest meslek erbabı olanlardır. Gelir Vergisi Kanunu'nun 37. maddesinde, ticari kazanç "Her
türlü ticari ve sınai faaliyetlerden doğan kazanç" olarak tanımlanmıştır.
Ticari kazancın tesbiti, gerçek veya basit usulde olmak üzere iki şekilde
yapılmakta, gerçek usulde kazanç da bilanço veya işletme hesabı esasına göre
tesbit edilmektedir. Serbest meslek kazancı elde eden mükellefler de, 2000-2001
yıllarında uygulanacak hayat standardı esası kapsamına alınmışlardır. Gelir
Vergisi Kanunu'nun 65. maddesine göre, her türlü serbest meslek faaliyetlerinden
doğan kazançlar serbest meslek kazancı olarak kabul edilmiştir. Hayat standardı esası, Gelir Vergisi Kanunu'na 31.12.1982 günlü,
2772 sayılı Kanun'la 1.1.1983 tarihinden itibaren uygulanmak üzere Mükerrer
116. madde ile getirilmiştir. Zaman içerisinde değişik yasalarla getirilen
kurallarla hayat standardı esası yeniden uygulanmış, iptali istemiyle açılan
davalarda Anayasa Mahkemesi'nce, kimi kuralların iptaline, kimi kuralların
Anayasa'ya uygun olduğuna ve iptal istemlerinin reddine dair kararlar verilmiştir. "Hayat Standardı Esası", vergi yükümlüsünün ulaştığı
yaşam düzeyini sağlayabilmesi için yaptığı gideri karşılayan bir gelirin olması
gerektiği varsayımı ile getirilmiş bir vergi kontrol sistemidir. Bu sistemle,
yükümlünün yaşam düzeyi ile vergi ödeme oranı arasındaki tutarsızlığın
belirlenip verginin gerçek gelire uygun düzeye çıkarılması amaçlanmıştır. Bu
amaçla, yükümlünün yaşam ve harcama düzeyi yüksek, yıl sonunda beyan ettiği
geliri hayat standardı esasına göre bulunacak miktardan düşük ise, ödemesi
gereken vergi bu sistemle gerçek gelire uygun duruma getirilmektedir. Anayasa Mahkemesi'nin kararlarında da gösterildiği gibi hayat
standardı esası, "yapılan gideri karşılayan bir gelir olmalı ki yaşam
düzeyi sağlanabilsin" varsayımına dayanan götürü asgari vergi
görünümündedir. Elde edilen gelirlerin asgari gider düzeyinin altında
kalamayacağı varsayımından hareket eden dava konusu kural, bu haliyle ve
getirilen fıkra ve bendlerdeki kriter ve durumlarıyla sert ve tüm gelir
açıklamalarına kapalı biçimiyle gerçek gelire yaklaşma olanağını ortadan
kaldırmaktadır. Yeni getirilen Geçici 58. maddenin (1) sayılı fıkrasında ve
müteakip fıkra ve bendlerinde yer alan düzenlemeler, kimi gelirlerin
kanıtlanması yolunun kapatıldığı gibi gerçek belli iken varsayımına
dayanmaktadır. Oysa, hayat standardı esasının varlık nedeni, gerçeğin
bulunmasına yardımcı yöntem olarak kabul edilmesidir. Bu yöntemle, gerçeğe
ulaşmaya, yükümlülerin gerçek kazançlarına yaklaşılmaya çalışılır. Yoksa gerçek
kazanç belli iken veya belli bulunabiliyorsa, bir varsayıma veya belirtilere,
ihtimallere dayanılmaz ve buna değer verilemez. Anayasa'nın 2. maddesinde yer alan hukuk Devleti ilkesi gereğince,
tüm Devlet organlarının eylem ve işlemlerinin hukuka uygun olması
gerekmektedir. Hukukun üstünlüğünü, toplumsal barışı ve ulusal dayanışmayı
amaçlayan, Anayasa'nın öncelik ve bağlayıcılığını gözetmeyen, hukukun evrensel
kurallarına saygılı olmayan, adaletli bir düzeni gerçekleştirmeyen, kişilere
değer vermeyen, çağdaş kurum ve kurallarla uyum sağlamayan Devletin hukuk
Devleti olduğundan söz edilemez. Yetkilerle güçlendirilen Devlet, vergilendirme
konusunda gerekli düzenlemeleri gerçekleştirirken de hak ve özgürlükleri özenle
korumalı, Devlete kaynak sağlamak amacıyla hukuksal ilkelerin yıpranıp
yıkılmasına duyarsız kalmamalı ve gelir elde edilmesi amacıyla hukuk Devleti
niteliklerinden vazgeçmemelidir. Anayasa'nın 2. maddesinde, Türkiye Cumhuriyeti'nin hukuk
Devletiyle birlikte aynı zamanda, sosyal Devlet de olduğu belirlenmiştir. Bu
ilke, bireyin doğuştan sahip olduğu onurlu bir yaşam sürdürme, maddî ve manevî
varlığını bu yönde geliştirme hak ve yetkisinin kullanılmasına Devletin, sosyal
adalet gereklerince olanak sağlamak yükümlülüğünü içerir. Sosyal Devletin temel
amaç ve görevleri, sosyal adaletin, sosyal refahın ve sosyal güvenliğin
sağlanmasıdır. Anayasa'nın 73. maddesinde öngörülen temel ilke, mali güce göre
vergilendirme esasını oluşturmaktadır. Bu ilkeye uyulmakla, vergi yükünün
adaletli ve dengeli dağılımı da sağlanmış olur. Böylelikle Anayasa, malî güce
göre vergilendirme ilkesini kabul etmekle, 2. maddesinde öngörülen sosyal
Devlet ilkesini vergilendirme alanında, somut olarak ortaya getirmektedir. Yasakoyucunun, belirtilen bu ilkelere uygun olarak vergi yasaları
gerçekleştirmesi zorunludur. Yeni düzenlemeyle getirilen "hayat standardı
esasının" söz edilen ilkelere uygun olduğu söylenemez. Yeni düzenlemede,
Geçici 58. maddenin (1) sayılı fıkrasında hiçbir kriter, şart ve haller
gösterilmeden "hayat standardı esası" uygulanacağı kuralı
getirildikten sonra müteakip fıkralarda ve bu fıkraların bendlerinde belirtilen
hallerinde kendi malî güçlerini aşan vergi yükümlüleri karşı karşıya
bırakılmakta olduklarından sosyal Devlet ilkesine aykırılık oluşturmaktadır. Bu
kurallar sosyal Devlet ilkesiyle bağdaşmadığı gibi malî güce göre vergilendirme
esasına da ters düşmektedir. Diğer taraftan yeni getirilen kurallarla, gelirle-vergi arasında
bulunması zorunlu bağı koparmak ve gerçeği gözardı eden bir yöntemi yeğlemekle,
vergideki belirlilik ilkesi yok edilmektedir. Bu sistemle ortaya çıkan sonuçla,
kişilerin kazanamadıkları gelirler üzerinden ağır biçimde vergilendirilmeleri
ve bazı mükelleflerin mesleklerinden ayrılmak zorunda kaldıklarıdır.
Anayasa'nın 49. maddesinde öngörülen "çalışma hakkı" bir temel hak ve
özgürlük olarak anayasal güvenceye bağlanmıştır. Çalışmanın bir hak olduğu
noktasından hareketle, Devletin çalışma imkanlarının, iş alanının dengeli
gelişmesi için gerekli tedbirleri alması temel ödevlerindendir. Yeni düzenlenen 4605 sayılı Yasa'nın 5. maddesiyle eklenen Geçici
58. maddesinin birinci fıkrasında, 1.1.2000-31.12.2001 tarihleri arasında,
gelir vergisine tabi ticari kazanç sahipleri ile serbest meslek erbabının bu
maddede belirtilen hayat standardı esasının bu maddede belirtilen hayat
standardı esasına tabi olacakları denildikten sonra itiraz konusu kuralıda
içeren aynı maddenin altıncı fıkrasında, 88. maddeye göre yapılacak zarar
mahsubunun, 89. maddeye göre yapılacak, indirimler ve yatırım indirimi
istisnası dahil istisnaların uygulanmasının, yalnızca bu madde gereğince tesbit
edilecek geliri aşan kısmı için mümkün olacağı kabul edilmiştir. Böylece itiraz
konusu kural uyarınca hayat standardı esası benimsenmiş ve 89. maddeye göre
yapılacak indirimler için de yalnızca bu madde gereğince tesbit edilecek geliri
aşan kısmı için uygulanacağı gösterilmiştir. İtiraz konusu kuralla gerçeğin
bulunması mümkün olmadığından ve hukuki güvenliği ile bağdaşmadığından
Anayasa'nın 2. maddesine aykırı bulunmaktadır. Yukarıdan beri izah edilen nedenlerle özet olarak belirtmek
gerekir ki, hayat standardı esası da mükellefin gerçek gelirine ulaşmak amacına
yönelik bir düzenleme ve sistem olarak kabul edilmiştir. Ancak bunun için
mükelleflere, beyan ettikleri gelirin hayat standardı esasına göre bulunacak
miktardan düşük olması halinde bunu açıklama ve kanıtlama hakkına yer verilmesi
gerekmektedir. Anayasa Mahkemesi, hayat standardı esasında bu ilkeyi gözönünde
bulundurarak gelir açıklamasına ve kanıtlama hakkına tam olarak yer veren yasal
düzenlemeleri Anayasa'ya aykırı bulmamış, ancak gelir açıklama ve kanıtlama
hakkına yer vermeyen yasal düzenlemeleri de Anayasa'ya aykırı görerek iptal
etmiştir. Bu kararlarında da, gerçeğin bulunması olanaklı iken varsayımına
dayanılamayacağı, gerçeğe karşın aksi kanıtlanabilecek karinelere geçerliliğin
tanınmasının, hukuk Devletinin öngördüğü hukuk güvenliği ile bağdaşmayacağı
açıkça ortaya konulmuştur. Diğer taraftan, Anayasa'nın 61. maddesinde, devletin harp vazife
ve şehitlerinin dul ve yetimleriyle, malûl ve gazileri koruyacağı ve toplumda
kendilerine yaraşır bir hayat seviyesi sağlayacağı, sakatların korunmasını ve
toplum hayatına intibaklarını sağlayıcı tedbirleri alacağı hükme
bağlanmaktadır. Yapılacak düzenlemelerde bu kuralların gözönünde tutulması,
sosyal güvenlik ve sosyal Devlet olmanın gereğidir. İtiraz konusu kuralda,
hayat standardı esası kabul edilirken varsayımlara dayanıldığı, gerçeğin
bulunması araştırılmadığı, gelir açıklamasına ve kanıtlama hakkına yer
verilmediği gibi, 61. maddesi uyarınca özel olarak korunması gereken malûller
ve sakatlar hakkında bir indirim yapılmamıştır. Bu nedenle itiraz konusu kural
Anayasa'nın 61. maddesine de aykırılık oluşturmaktadır. Belirttiğim nedenlerle, 4605 sayılı Yasa'nın 5. maddesiyle eklenen
geçici 58. maddenin altıncı fıkrasında yer alan itiraz konusu "...89.
maddeye göre yapılacak indirimler..." yolundaki kural Anayasa'nın 2., 61.
ve 73. maddelerine aykırı olduğundan iptaline karar verilmesi gerekirken, iptal
isteminin reddine ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum. Üye Ali HÜNER