LG3370/GyaneshvariOvis huggingface dataset:
तेही एक एक आघवें, चित्रींचे सिंहाडे मानावे,
जैसे वोलेनि हातें घ्यावें, पुसोनियां ॥ ४७४ ॥
यावरी पांडवा, काइसा युद्धाचा मेळावा ?,
हा आभासु गा आघवा, येर ग्रासिलें मियां ॥ ४७५ ॥
जेव्हां तुवां देखिले, हे माझिया वदनीं पडिले,
तेव्हांचि यांचें आयुष्य सरलें, आतां रितीं सोपें ॥ ४७६ ॥
म्हणौनि वहिला उठीं, मियां मारिले तूं निवटीं,
न रिगे शोकसंकटीं, नाथिलिया ॥ ४७७ ॥
आपणचि आडखिळा कीजे, तो कौतुकें जैसा विंधोनि पाडिजे,
तैसें देखें गा तुझें, निमित्त आहे ॥ ४७८ ॥
बापा विरुद्ध जें जाहलें, तें उपजतांचि वाघें नेलें,
आतां राज्येंशीं संचलें, यश तूं भोगीं ॥ ४७९ ॥
सावियाचि उतत होते दायाद, आणि बळिये जगीं दुर्मद,
ते वधिले विशद, सायासु न लागतां ॥ ४८० ॥
ऐसिया इया गोष्टी, विश्वाच्या वाक्पटीं,
लिहूनि घाली किरीटी, जगामाजीं ॥ ४८१ ॥
संजय उवाच।
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ॥
एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी ॥
नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ ३५॥
ऐसी आघवीचि हे कथा, तया अपूर्ण मनोरथा,
संजयो सांगे कुरुनाथा, ज्ञानदेवो म्हणे ॥ ४८२ ॥
मग सत्यलोकौनि गंगाजळ, सुटलिया वाजत खळाळ,
तैशी वाचा विशाळ, बोलतां तया ॥ ४८३ ॥
नातरी महामेघांचे उमाळे, घडघडीत एके वेळे,
कां घुमघुमिला मंदराचळें, क्षीराब्धी जैसा ॥ ४८४ ॥
तैसें गंभीरें महानादें, हें वाक्य विश्वकंदें,
बोलिलें अगाधें, अनंतरूपें ॥ ४८५ ॥
तें अर्जुनें मोटकें ऐकिलें, आणि सुख कीं भय दुणावलें,
हें नेणों परि कांपिन्नलें, सर्वांग तयाचें ॥ ४८६ ॥
सखोलपणें वळली मोट, आणि तैसेचि जोडले करसंपुट,
वेळोवेळां ललाट, चरणीं ठेवी ॥ ४८७ ॥
तेवींचि कांहीं बोलों जाये, तंव गळा बुजालाचि ठाये,
हें सुख कीं भय होये, हें विचारा तुम्हीं ॥ ४८८ ॥
परि तेव्हां देवाचेनि बोलें, अर्जुना हें ऐसें जाहलें,
मियां पदांवरूनि देखिलें, श्लोकींचिया ॥ ४८९ ॥
मग तैसाचि भेणभेण, पुढती जोहारूनि चरण,
मग म्हणे जी आपण, ऐसें बोलिलेती ॥ ४९० ॥
अर्जुन उवाच।
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च ॥
स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च ॥
रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसंघाः ॥ ३६॥
ना तरी अर्जुना मी काळु, आणि ग्रासिजे तो माझा खेळु,
हा बोलु तुझा कीर अढळु, मानूं आम्ही ॥ ४९१ ॥
परि तुवां जी काळें, आजि स्थितीचिये वेळे,
ग्रासिजे हें न मिळे, विचारासी ॥ ४९२ ॥
कैसेनि आंगींचें तारुण्य काढावें ?, कैचें नव्हे तें वार्धक्य आणावें ?,
म्हणौनि करूं म्हणसी तें नव्हे, बहुतकरुनी ॥ ४९३ ॥
हां जी चौपाहारी न भरतां, कोणेही वेळे श्रीअनंता,
काय माध्यान्हीं सविता, मावळतु आहे ? ॥ ४९४ ॥
पैं तुज अखंडिता काळा, तिन्ही आहाती जी वेळा,
त्या तिन्ही परी सबळा, आपुलालिया समयीं ॥ ४९५ ॥
जे वेळीं हों लागे उत्पत्ती, ते वेळीं स्थिति प्रळयो हारपती,
आणि स्थितिकाळीं न मिरविती, उत्पत्ति प्रळयो ॥ ४९६ ॥
पाठीं प्रळयाचिये वेळे, उत्पत्ति स्थिति मावळे,
हें कायसेनही न ढळे, अनादि ऐसें ॥ ४९७ ॥
म्हणौनि आजि तंव भरें भोगें, स्थिति वर्तिजत आहे जगें,
एथ ग्रसिसी तूं हें न लगे, माझ्या जीवीं ॥ ४९८ ॥
तंव संकेतें देव बोले, अगा या दोन्ही सैन्यांसीचि मरण पुरलें,
तें प्रत्यक्षचि तुज दाविलें, येर यथाकाळें जाण ॥ ४९९ ॥
हा संकेतु जंव अनंता, वेळु लागला बोलतां,
तंव अर्जुनें लोकु मागुता, देखिला यथास्थिति ॥ ५०० ॥
मग म्हणतसे देवा, तूं सूत्रीं विश्वलाघवा,
जग आला मा आघवा, पूर्वस्थिति पुढती ॥ ५०१ ॥
परी पडिलिया दुःखसागरीं, तूं काढिसी कां जयापरी,
ते कीर्ति तुझी श्रीहरी, आठवित असे ॥ ५०२ ॥
कीर्ति आठवितां वेळोवेळां, भोगितसें महासुखाचा सोहळा,
तेथ हर्षामृतकल्लोळा, वरी लोळत आहें ॥ ५०३ ॥
देवा जियालेपणें जग, धरी तुझ्या ठायीं अनुराग,
आणि दुष्टां तयां भंग, अधिकाधिक ॥ ५०४ ॥
पैं त्रिभुवनींचिया राक्षसां, महाभय तूं हृषीकेशा,
म्हणौनि पळताती दाही दिशां, पैलीकडे ॥ ५०५ ॥
येथ सुर नर सिद्ध किन्नर, किंबहुना चराचर,
ते तुज देखोनि हर्षनिर्भर, नमस्कारित असती ॥ ५०६ ॥
कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे।
अनन्त देवेश जगन्निवास त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ ३७॥
एथ गा कवणा कारणा, राक्षस हे नारायणा,
न लगतीचि चरणा, पळते जाहले ॥ ५०७ ॥
आणि हें काय तूंतें पुसावें, येतुलें आम्हांसिही जाणवे,
तरी सूर्योदयीं राहावें, कैसेनि तमें ? ॥ ५०८ ॥
जी तूं प्रकाशाचा आगरु, आणि जाहला आम्हासि गोचरू,
म्हणौनिया निशाचरां केरु, फिटला सहजें ॥ ५०९ ॥
हें येतुले दिवस आम्हां, कांहीं नेणवेचि श्रीरामा,
आतां देखतसों महिमा, गंभीर तुझा ॥ ५१० ॥
जेथूनि नाना सृष्टींचिया वोळी, पसरती भूतग्रामाचिया वेली,
तया महद्ब्रह्मातें व्याली, दैविकी इच्छा ॥ ५११ ॥
देवो निःसीम तत्त्व सदोदितु, देवो निःसीम गुण अनंतु,
देवो निःसीम साम्य सततु, नरेंद्र देवांचा ॥ ५१२ ॥
जी तूं त्रिजगतिये वोलावा, अक्षर तूं सदाशिवा,
तूंचि सदसत् देवा, तयाही अतीत तें तूं ॥ ५१३ ॥
त्वमादिदेवः पुरुषः पुराणस्त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम्।
वेत्तासि वेद्यं च परं च धाम त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ ३८॥
तूं प्रकृतिपुरुषांचिया आदी, जी महत्तत्वां तूंचि अवधी,
स्वयें तूं अनादि, पुरातनु ॥ ५१४ ॥
तूं सकळ विश्वजीवन, जीवांसि तूंचि निधान,
भूतभविष्याचें ज्ञान, तुझ्याचि हातीं ॥ ५१५ ॥
जी श्रुतीचियां लोचनां, स्वरूपसुख तूंचि अभिन्ना,
त्रिभुवनाचिया आयतना, आयतन तूं ॥ ५१६ ॥
म्हणौनि जी परम, तूंतें म्हणिजे महाधाम,
कल्पांतीं महद्ब्रह्म, तुजमाजीं रिगे ॥ ५१७ ॥
किंबहुना तुवां देवें, विश्व विस्तारिलें आहे आघवें,
तरि अनंतरूपा वानावें, कवणें तूंतें ॥ ५१८ ॥
वायुर्यमोग्निर्वरुणः शशाङ्कः प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च।
नमो नमस्तेऽस्तुसहस्रकृत्वः पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥ ३९॥
नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व।
अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ४०॥
जी काय एक तूं नव्हसी, कवणे ठायीं नससी,
हें असो जैसा आहासी, तैसिया नमो ॥ ५१९ ॥
वायु तूं अनंता, यम तूं नियमिता,
प्राणिगणीं वसता, अग्नि तो तूं ॥ ५२० ॥
वरुण तूं सोम, स्रष्टा तूं ब्रह्म,
पितामहाचाही परम, आदि जनक तूं ॥ ५२१ ॥
आणिकही जें जें कांहीं, रूप आथि अथवा नाहीं,
तया नमो तुज तैसयाही, जगन्नाथा ॥ ५२२ ॥
ऐसें सानुरागें चित्तें, नमन केलें पंडुसुतें,
मग पुढती म्हणे नमस्ते, नमस्ते प्रभो ॥ ५२३ ॥
पाठीं तिये साद्यंते, न्याहाळी श्रीमूर्तीतें,
आणि पुढती म्हणे नमस्ते, नमस्ते प्रभो ॥ ५२४ ॥
पाहतां पाहतां प्रांतें, समाधान पावे चित्तें,
आणि पुढती म्हणे नमस्ते, नमस्ते प्रभो ॥ ५२५ ॥
इये चराचरीं जीं भूतें, सर्वत्र देखे तयांतें,
आणि पुढती म्हणे नमस्ते, नमस्ते प्रभो ॥ ५२६ ॥
ऐसीं रूपें तियें अद्भुतें, आश्चर्यें स्फुरती अनंतें,
तंव तंव नमस्ते, नमस्तेचि म्हणे ॥ ५२७ ॥
आणिक स्तुतिही नाठवे, आणि निवांतुही न बैसवे,
नेणें कैसा प्रेमभावें, गाजोंचि लागे ॥ ५२८ ॥
किंबहुना इयापरी, नमन केलें सहस्रवरी,
कीं पुढती म्हणे श्रीहरी, तुज सन्मुखा नमो ॥ ५२९ ॥
देवासि पाठी पोट आथि कीं नाहीं, येणें उपयोगु आम्हां काई,
तरि तुज पाठिमोरेयाही, नमो स्वामी ॥ ५३० ॥
उभा माझिये पाठीसीं, म्हणौनि पाठीमोरें म्हणावें तुम्हांसी,
सन्मुख विन्मुख जगेंसीं, न घडें तुज ॥ ५३१ ॥
आतां वेगळालिया अवयवां, नेणें रूप करूं देवा,
म्हणौनि नमो तुज सर्वा, सर्वात्मका ॥ ५३२ ॥
जी अनंतबळसंभ्रमा, तुज नमो अमित विक्रमा,
सकळकाळीं समा, सर्वरूपा ॥ ५३३ ॥
आघविया आकाशीं जैसें, अवकाशचि होऊनि आकाश असे,
तूं सर्वपणें तैसें, पातलासि सर्व ॥ ५३४ ॥
किंबहुना केवळ, सर्व हें तूंचि निखिळ,
परी क्षीरार्णवीं कल्लोळ, पयाचे जैसे ॥ ५३५ ॥
म्हणौनिया देवा, तूं वेगळा नव्हसी सर्वां,
हें आलें मज सद्भावा, आतां तूंचि सर्व ॥ ५३६ ॥
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति।
अजानता महिमानं तवेदं मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥ ४१॥
परि ऐसिया तूतें स्वामी, कहींच नेणों जी आम्ही,
म्हणौनि सोयरे संबंधधर्मीं, राहाटलों तुजसीं ॥ ५३७ ॥
अहा थोर वाउर जाहलें, अमृतें संमार्जन म्यां केलें,
वारिकें घेऊनि दिधलें, कामधेनूतें ॥ ५३८ ॥
परिसाचा खडवाचि जोडला, कीं फोडोनि आम्ही गाडोरा घातला,
कल्पतरू तोडोनि केला, कूंप शेता ॥ ५३९ ॥
चिंतामणीची खाणी लागली, तेणें करें वोढाळें वोल्हांडिली,
तैसी तुझी जवळिक धाडिली, सांगातीपणें ॥ ५४० ॥
हें आजिचेंचि पाहें पां रोकडें, कवण झुंज हें केवढें,
एथ परब्रह्म तूं उघडें, सारथी केलासी ॥ ५४१ ॥
यया कौरवांचिया घरा, शिष्टाई धाडिलासि दातारा,
ऐसा वणिजेसाठीं जागेश्वरा, विकलासि आम्हीं ॥ ५४२ ॥
तूं योगियांचें समाधिसुख, कैसा जाणेचिना मी मूर्ख,
उपरोधु जी सन्मुख, तुजसीं करूं ॥ ५४३ ॥
यच्चावहासार्थमसत्कृतोऽसि विहारशय्यासनभोजनेषु।
एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ ४२॥
तूं या विश्वाची अनादि आदी, बैससी जिये सभासदीं,
तेथें सोयरीकीचिया संबंधीं, रळीं बोलों ॥ ५४४ ॥
विपायें राउळा येवों, तरि तुझेनि अंगें मानु पावों,
न मानिसी तरी जावों, रुसोनि सलगी ॥ ५४५ ॥
पायां लागोनि बुझावणी, तुझ्या ठायीं शारङ्गपाणी,
पाहिजे ऐशी करणी, बहु केली आम्हीं ॥ ५४६ ॥
सजणपणाचिया वाटा, तुजपुढें बैसें उफराटा,
हा पाडु काय वैकुंठा ?, परि चुकलों आम्हीं ॥ ५४७ ॥
देवेंसि कोलकाठी धरूं, आखाडा झोंबीलोंबी करूं,
सारी खेळतां आविष्करूं, निकरेंही भांडों ॥ ५४८ ॥
चांग तें उराउरीं मागों, देवासि कीं बुद्धि सांगों,
तेवींचि म्हणों काय लागों, तुझें आम्ही ॥ ५४९ ॥
ऐसा अपराधु हा आहे, जो त्रिभुवनीं न समाये,
जी नेणतांचि कीं पाये, शिवतिले तुझे ॥ ५५० ॥
देवो बोनयाच्या अवसरीं, लोभें कीर आठवण करी,
परी माझा निसुग गर्व अवधारीं, जे फुगूनचि बैसें ॥ ५५१ ॥
देवाचिया भोगायतनीं, खेळतां आशंकेना मनीं,
जी रिगोनियां शयनीं, सरिसा पहुडें ॥ ५५२ ॥
कृष्ण म्हणौनि हाकारिजे, यादवपणें तूंतें लेखिजे,
आपली आण घालिजे, जातां तुज ॥ ५५३ ॥
मज एकासनीं बैसणें, कां तुझा बोलु न मानणें,
हें वोतटीचेनि दाटपणें, बहुत घडलें ॥ ५५४ ॥
म्हणौनि काय काय आतां, निवेदिजेल अनंता,
मी राशि आहें समस्तां, अपराधांचि ॥ ५५५ ॥
यालागीं पुढां अथवा पाठीं, जियें राहटलों बहुवें वोखटीं,
तियें मायेचिया परी पोटीं, सामावीं प्रभो ॥ ५५६ ॥
जी कोण्ही एके वेळे, सरिता घेऊन येती खडुळें,
तियें सामाविजेति सिंधुजळें, आन उपायो नाहीं ॥ ५५७ ॥
तैसी प्रीती कां प्रमादें, देवेंसीं मज विरुद्धें,
बोलविलीं तियें मुकुंदें, उपसाहावीं जी ॥ ५५८ ॥
आणि देवाचेनि क्षमत्वें क्षमा, आधारु जाली आहे या भूतग्रामा,
म्हणौनि जी पुरुषोत्तमा, विनवूं तें थोडें ॥ ५५९ ॥
तरी आतां अप्रमेया, मज शरणागता आपुलिया,
क्षमा कीजो जी यया, अपराधांसि ॥ ५६० ॥
पितासि लोकस्य चराचरस्य त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान्।
न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभावः ॥ ४३॥
जी जाणितलें मियां साचें, महिमान आतां देवाचें,
जे देवो होय चराचराचें, जन्मस्थान ॥ ५६१ ॥
हरिहरादि समस्तां, देवा तूं परम देवता,
वेदांतेंही पढविता, आदिगुरु तूं ॥ ५६२ ॥
गंभीर तूं श्रीरामा, नाना भूतैकसमा,
सकळगुणीं अप्रतिमा, अद्वितीया ॥ ५६३ ॥
तुजसी नाहीं सरिसें, हें प्रतिपादनचि कायसें ?,
तुवां जालेनि आकाशें, सामाविलें जग ॥ ५६४ ॥
तया तुझेनि पाडें दुजें, ऐसें बोलतांचि लाजिजे,
तेथ अधिकाची कीजे, गोठी केवीं ॥ ५६५ ॥
म्हणौनि त्रिभुवनीं तूं एकु, तुजसरिखा ना अधिकु,
तुझा महिमा अलौकिकु, नेणिजे वानूं ॥ ५६६ ॥
तस्मात् प्रणम्य प्रणिधाय कायं प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम्।
पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः प्रियः प्रियायाऱसि देव सोढुम् ॥ ४४॥
ऐसें अर्जुनें म्हणितलें, मग पुढती दंडवत घातलें,
तेथें सात्त्विकाचें आलें, भरतें तया ॥ ५६७ ॥
मग म्हणतसे प्रसीद प्रसीद, वाचा होतसे सद्गद,
काढी जी अपराध-, समुद्रौनि मातें ॥ ५६८ ॥
तुज विश्वसुहृदातें कहीं, सोयरेपणें न मनूंचि पाहीं,
तुज विईश्वेश्वराचिया ठायीं, ऐश्वर्य केलें ॥ ५६९ ॥
तूं वर्णनीय परी लोभें, मातें वर्णिसी पां सभे,
तरि मियां वल्गिजे क्षोभें, अधिकाधिक ॥ ५७० ॥
आतां ऐसिया अपराधां, मर्यादा नाहीं मुकुंदा,
म्हणौनि रक्ष रक्ष प्रमादा, पासोनियां ॥ ५७१ ॥
जी हेंचि विनवावयालागीं, कैंची योग्यता माझिया आंगीं,
परी अपत्य जैसें सलगी, बापेंसीं बोले ॥ ५७२ ॥
पुत्राचे अपराध, जरी जाहले अगाध,
तरी पिता साहे निर्द्वंद्व, तैसें साहिजो जी ॥ ५७३ ॥
सख्याचें उद्धत, सखा साहे निवांत,
तैसें तुवां समस्त, साहिजो जी ॥ ५७४ ॥
प्रियाचिया ठायीं सन्मान, प्रिय न पाहें सर्वथा जाण,
तेवीं उच्छिष्ट काढिलें आपण, ते क्षमा कीजो जी ॥ ५७५ ॥
नातरी प्राणाचें सोयरें भेटे, मग जीवें भूतलीं जियें संकटें,
तियें निवेदितां न वाटे, संकोचु कांहीं ॥ ५७६ ॥
कां उखितें आंगें जीवें, आपणपें दिधलें जिया मनोभावें,
तिया कांतु मिनलिया न राहवें, हृदय जेवीं ॥ ५७७ ॥
तयापरी जी मियां, हें विनविलें तुमतें गोसाविया,
आणि कांहीं एक म्हणावया, कारण असे ॥ ५७८ ॥
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा भयेन च प्रव्यथितं मनो मे।
तदेव मे दर्शय देव रूपं प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ ४५॥
तरी देवेंसीं सलगी केली, जे विश्वरूपाची आळी घेतली,
ते मायबापें पुरविली, स्नेहाळाचेनि ॥ ५७९ ॥
सुरतरूंची झाडें, आंगणीं लावावीं कोडें,
देयावें कामधेनुचें पाडें, खेळावया ॥ ५८० ॥
मियां नक्षत्रीं डाव पाडावा, चंद्र चेंडुवालागीं आणावा,
हा छंदु सिद्धी नेला आघवा, माउलिये तुवां ॥ ५८१ ॥
जिया अमृतलेशालागीं सायास, तयाचा पाऊस केला चारी मास,
पृथ्वी वाहून चासेचास, चिंतामणी पेरिले ॥ ५८२ ॥
ऐसा कृतकृत्य केला स्वामी, बहुवे लळा पाळिला तुम्हीं,
दाविलें जें हरब्रह्मीं, नायकिजे कानीं ॥ ५८३ ॥
मा देखावयाची केउती गोठी, जयाची उपनिषदां नाहीं भेटी,
ते जिव्हारींची गांठी, मजलागीं सोडिली ॥ ५८४ ॥
जी कल्पादीलागोनि, आजिची घडी धरुनी,
माझीं जेतुलीं हौनी, गेलीं जन्में ॥ ५८५ ॥
तयां आघवियांचि आंतु, घरडोळी घेऊनि असें पाहतु,
परि ही देखिली ऐकिली मातु, आतुडेचिना ॥ ५८६ ॥
बुद्धीचें जाणणें, कहीं न वचेचि याचेनि आंगणें,
हे सादही अंतःकरणें, करवेचिना ॥ ५८७ ॥
तेथा डोळ्यां देखी होआवी, ही गोठीचि कायसया करावी,
किंबहुना पूर्वीं, दृष्ट ना श्रुत ॥ ५८८ ॥
तें हें विश्वरूप आपुलें, तुम्हीं मज डोळां दाविलें,
तरी माझें मन झालें, हृष्ट देवा ॥ ५८९ ॥
परि आतां ऐसी चाड जीवीं, जे तुजसीं गोठी करावी,
जवळीक हे भोगावी, आलिंगावासी ॥ ५९० ॥
ते याचि रूपीं करूं म्हणिजे, तरि कोणे एके मुखेंसी चावळिजे,
आणि कवणा खेंव देईजे, तुज लेख नाहीं ॥ ५९१ ॥
म्हणौनि वारियासवें धावणें, न ठके गगना खेंव देणें,
जळकेली खेळणें, समुद्रीं केउतें ? ॥ ५९२ ॥
यालागीं जी देवा, एथिंचें भय उपजतसे जीवा,
म्हणौनि येतुला लळा पाळावा, जे पुरे हें आतां ॥ ५९३ ॥
पैं चराचर विनोदें पाहिजे, मग तेणें सुखें घरीं राहिजे,
तैसें चतुर्भुज रूप तुझें, तो विसांवा आम्हां ॥ ५९४ ॥
आम्हीं योगजात अभ्यासावें, तेणें याचि अनुभवा यावें,
शास्त्रांतें आलोडावें, परि सिद्धांतु तो हाचि ॥ ५९५ ॥
आम्हीं यजनें किजती सकळें, परि तियें फळावीं येणेंचि फळें,
तीर्थें होतु सकळें, याचिलागीं ॥ ५९६ ॥
आणीकही कांहीं जें जें, दान पुण्य आम्हीं कीजे,
तया फळीं फळ तुझें, चतुर्भुज रूप ॥ ५९७ ॥
ऐसी तेथिंची जीवा आवडी, म्हणौनि तेंचि देखावया लवडसवडी,
वर्तत असे ते सांकडी, फेडीजे वेगीं ॥ ५९८ ॥
अगा जीवींचें जाणतेया, सकळ विश्ववसवितेया,
प्रसन्न होईं पूजितया, देवांचिया देवा ॥ ५९९ ॥
किरीटिनं गदिनं चक्रहस्तमिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव।
तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ ४६॥
कैसें नीलोत्पलातें रांवित, आकाशाही रंगु लावित,
तेजाची वोज दावित, इंद्रनीळा ॥ ६०० ॥
जैसा परिमळ जाहला मरगजा, कां आनंदासि निघालिया भुजा,
ज्याचे जानुवरी मकरध्वजा, जोडली बरव ॥ ६०१ ॥
मस्तकीं मुकुटातें ठेविलें, कीं मुकुटा मुकुट मस्तक झालें,
शृंगारा लेणें लाधलें, आंगाचेनि जया ॥ ६०२ ॥
इंद्रधनुष्याचिये आडणी, माजीं मेघ गगनरंगणीं,
तैसें आवरिलें शारङ्गपाणी, वैजयंतिया ॥ ६०३ ॥
आतां कवणी ते उदार गदा, असुरां देत कैवल्य पदा,
कैसें चक्र हन गोविंदा, सौम्यतेजें मिरवे ॥ ६०४ ॥
किंबहुना स्वामी, तें देखावया उत्कंठित पां मी,
म्हणौनि आतां तुम्हीं, तैसया होआवें ॥ ६०५ ॥
हे विश्वरूपाचे सोहळे, भोगूनि निवाले जी डोळे,
आतां होताति आंधले, कृष्णमूर्तीलागीं ॥ ६०६ ॥
तें साकार कृष्णरूपडें, वांचूनि पाहों नावडे,
तें न देखतां थोडें, मानिताती हे ॥ ६०७ ॥
आम्हां भोगमोक्षाचिया ठायीं, श्रीमूर्तीवांचूनि नाहीं,
म्हणौनि तैसाचि साकारु होईं, हें सांवरीं आतां ॥ ६०८ ॥
मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं रूपं परं दर्शितमात्मयोगात्।
तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ४७॥
या अर्जुनाचिया बोला, विश्वरूपा विस्मयो जाहला,
म्हणे ऐसा नाहीं देखिला, धसाळ कोणी ॥ ६०९ ॥
कोण हे वस्तु पावला आहासी, तया लाभाचा तोषु न घेसी,
मा भेणें काय नेणों बोलसी, हेकाडु ऐसा ॥ ६१० ॥
आम्हीं सावियाचि जैं प्रसन्न होणें, तैं आंगचिवरी म्हणें देणें,
वांचोनि जीव असे वेंचणें, कवणासि गा ॥ ६११ ॥
तें हें तुझिये चाडे, आजि जिवाचेंचि दळवाडें,
कामऊनियां येवढें, रचिलें ध्यान ॥ ६१२ ॥
ऐसी काय नेणों तुझिये आवडी, जाहली प्रसन्नता आमुची वेडी,
म्हणौनि गौप्याचीही गुढी, उभविली जगीं ॥ ६१३ ॥
तें हें अपारां अपार, स्वरूप माझें परात्पर,
एथूनि ते अवतार, कृष्णादिक ॥ ६१४ ॥
हें ज्ञानतेजाचें निखिळ, विश्वात्मक केवळ,
अनंत हे अढळ, आद्य सकळां ॥ ६१५ ॥
हें तुजवांचोनि अर्जुना, पूर्वीं श्रुत दृष्ट नाहीं आना,
जे जोगें नव्हे साधना, म्हणौनियां ॥ ६१६ ॥
न वेदयज्ञाध्ययनैर्न दानैर्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः।
एवं रूपः शक्य अहं नृलोके द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ४८॥
याची सोय पातले, आणि वेदीं मौनचि घेतलें,
याज्ञिकी माघौते आले, स्वर्गौनियां ॥ ६१७ ॥
साधकीं देखिला आयासु, म्हणौनि वाळिला योगाभ्यासु,
आणि अध्ययनें सौरसु, नाहीं एथ ॥ ६१८ ॥
सीगेचीं सत्कर्मे, धाविन्नलीं संभ्रमें,
तिहीं बहुतेकीं श्रमें, सत्यलोकु ठाकिला ॥ ६१९ ॥
तपीं ऐश्वर्य देखिलें, आणि उग्रपण उभयांचि सांडिलें,
एक तपसाधन जें ठेलें, अपारांतरें ॥ ६२० ॥
तें हें तुवां अनायासें, विश्वरूप देखिलें जैसें,
इये मनुष्यलोकीं तैसें, न फवेचि कवणा ॥ ६२१ ॥
आजि ध्यानसंपत्तीलागीं, तूंचि एकु आथिला जगीं,
हें परम भाग्य आंगीं, विरंचीही नाहीं ॥ ६२२ ॥
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम्।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ४९॥
म्हणौनि विश्वरूपलाभें श्लाघ, एथिचें भय नेघ नेघ,
हें वांचूनि अन्य चांग, न मनीं कांहीं ॥ ६२३ ॥
हां गा समुद्र अमृताचा भरला, आणि अवसांत वरपडा जाहला,
मग कोणीही आथि वोसंडिला, बुडिजैल म्हणौनि ? ॥ ६२४ ॥
नातरी सोनयाचा डोंगरु, येसणा न चले हा थोरु,
ऐसें म्हणौनि अव्हेरु, करणें घडे ? ॥ ६२५ ॥
दैवें चिंतामणी लेईजे, कीं हें ओझें म्हणौनि सांडिजे ?,
कामधेनु दवडिजे, न पोसवे म्हणौनि ? ॥ ६२६ ॥
चंद्रमा आलिया घरा, म्हणिजे निगे करितोसि उबारा,
पडिसायि पाडितोसि दिनकरा, परता सर ॥ ६२७ ॥
तैसें ऐश्वर्य हें महातेज, आजि हातां आलें आहे सहज,
कीं एथ तुज गजबज, होआवी कां ? ॥ ६२८ ॥
परि नेणसीच गांवढिया, काय कोपों आतां धनंजया,
आंग सांडोनि छाया, आलिंगितोसि मा ? ॥ ६२९ ॥
हें नव्हे जो मी साचें, एथ मन करूनियां काचें,
प्रेम धरिसी अवगणियेचें, चतुर्भुज जें ॥ ६३० ॥
तरि अझुनिवरी पार्था, सांडीं सांडीं हे व्यवस्था,
इयेविषयीं आस्था, करिसी झणें ॥ ६३१ ॥
हें रूप जरी घोर, विकृति आणि थोर,
तरी कृतनिश्चयाचें घर, हेंचि करीं ॥ ६३२ ॥
कृपण चित्तवृत्ति जैसी, रोंवोनि घालीं ठेवयापासीं,
मग नुसधेनि देहेंसीं, आपण असे ॥ ६३३ ॥
कां अजातपक्षिया जवळा, जीव बैसवूनि अविसाळां,
पक्षिणी अंतराळा-, माजीं जाय ॥ ६३४ ॥
नाना गाय चरे डोंगरीं, परि चित्त बांधिलें वत्सें घरीं,
प्रेम एथिंचें करीं, स्थानपती ॥ ६३५ ॥
येरें वरिचिलेनि चित्तें, बाह्य सख्य सुखापुरतें,
भोगिजो कां श्रीमूर्तींतें, चतुर्भुज ॥ ६३६ ॥
परि पुढतपुढती पांडवा, हा एक बोलु न विसरावा,
जे इये रूपींहूनि सद्भावा, नेदावें निघों ॥ ६३७ ॥
हें कहीं नव्हतेंचि देखिलें, म्हणौनि भय जें तुज उपजलें,
तें सांडीं एथ संचलें, असों दे प्रेम ॥ ६३८ ॥
आतां करूं तुजयासारखें, ऐसें म्हणितलें विश्वतोमुखें,
तरि मागील रूप सुखें, न्याहाळीं पां तूं ॥ ६३९ ॥
संजय उवाच।
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ॥
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ॥
आश्वासयामास च भीतमेनं भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ५०॥
ऐसें वाक्य बोलतखेंवो, मागुता मनुष्य जाहला देवो,
हें ना परि नवलावो, आवडीचा तिये ॥ ६४० ॥
श्रीकृष्णचि कैवल्य उघडें, वरि सर्वस्व विश्वरूपायेवढें,
हातीं दिधलें कीं नावडे, अर्जुनासि ॥ ६४१ ॥
वस्तु घेऊनि वाळिजे, जैसें रत्नासि दूषण ठेविजे,
नातरी कन्या पाहूनियां म्हणिजे, मना न ये हे ॥ ६४२ ॥
तया विश्वरूपायेवढी दशा, करितां प्रीतीचा वाढू कैसा,
सेल दीधलीसे उपदेशा, किरीटीसिं देवें ॥ ६४३ ॥
मोडोनि भांगाराचा रवा, लेणें घडिलें आपलिया सवा,
मग नावडे जरी जीवा, तरी आटिजे पुढती ॥ ६४४ ॥
तैसें शिष्याचिये प्रीती जाहलें, कृष्णत्व होतें तें विश्वरूप केलें,
तें मना नयेचि मग आणिलें, कृष्णपण मागुतें ॥ ६४५ ॥
हा ठाववरी शिष्याची निकसी, सहातें गुरु आहाती कवणे देशीं ?,
परि नेणिजे आवडी कैशी, संजयो म्हणे ॥ ६४६ ॥
मग विश्वरूप व्यापुनि भोंवतें, जें दिव्य तेज प्रगटलें होतें,
तेंचि सामावलें मागुतें, कृष्णरूपीं तये ॥ ६४७ ॥
जैसें त्वंपद हें आघवें, तत्पदीं सामावे,
अथवा द्रुमाकारु सांठवे, बीजकणिके जेवीं ॥ ६४८ ॥
नातरी स्वप्नसंभ्रमु जैसा, गिळी चेइली जीवदशा,
श्रीकृष्णें योगु हा तैसा, संहारिला तो ॥ ६४९ ॥
जैसी प्रभा हारपली बिंबीं, कीं जळदसंपत्ती नभीं,
नाना भरतें सिंधुगर्भीं, रिगालें राया ॥ ६५० ॥
हो कां जे कृष्णाकृतीचिये मोडी, होती विश्वरूपपटाची घडी,
ते अर्जुनाचिये आवडी, उकलूनि दाविली ॥ ६५१ ॥
तंव परिमाणा रंगु, तेणें देखिलें साविया चांगु,
तेथ ग्राहकीये नव्हेचि लागु, म्हणौनि घडी केली पुढती ॥ ६५२ ॥
तैसें वाढीचेनि बहुवसपणें, रूपें विश्व जिंतिलें जेणें,
तें सौम्य कोडिसवाणें, साकार जाहलें ॥ ६५३ ॥
किंबहुना अनंतें, धरिलें धाकुटपण मागुतें,
परि आश्वासिलें पार्थातें, बिहालियासी ॥ ६५४ ॥
जो स्वप्नीं स्वर्गा गेला, तो अवसांत जैसा चेइला,
तैसा विस्मयो जाहला, किरीटीसी ॥ ६५५ ॥
नातरी गुरुकृपेसवें, वोसरलेया प्रपंचज्ञान आघवें,
स्फुरे तत्त्व तेवीं पांडवें, श्रीमूर्ति देखिली ॥ ६५६ ॥
तया पांडवा ऐसें चित्तीं, आड विश्वरूपाची जवनिका होती,
ते फिटोनि गेली परौती, हें भलें जाहलें ॥ ६५७ ॥
काय काळातें जिणोनि आला, कीं महावातु मागां सांडिला,
आपुलिया बाही उतरला, सातही सिंधु ॥ ६५८ ॥
ऐसा संतोष बहु चित्तें, घेइजत असे पंडुसुतें,
विश्वरूपापाठीं कृष्णातें, देखोनियां ॥ ६५९ ॥
मग सूर्याचिया अस्तमानीं, मागुती तारा उगवती गगनीं,
तैसी देखों लागला अवनीं, लोकांसहित ॥ ६६० ॥
पाहे तंव तेंचि कुरुक्षेत्र, तैसेंचि देखे दोहीं भागीं गोत्र,
वीर वर्षताती शस्त्रास्त्र, संघाटवरी ॥ ६६१ ॥
तया बाणांचिया मांडवाआंतु, तैसाचि रथु देखे निवांतु,
धुरे बैसला लक्ष्मीकांतु, आपण तळीं ॥ ६६२ ॥
दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन।
इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृउतिं गतः ॥ ५१॥
एवं मागील जैसें तैसें, तेणें देखिलें वीरविलासें,
मग म्हणे जियालों ऐसें, जाहलें आतां ॥ ६६३ ॥
बुद्धीतें सांडोनि ज्ञान, भेणें वळघलें रान,
अहंकारेंसी मन, देशोधडी जाहलें ॥ ६६४ ॥
इंद्रियें प्रवृत्ती भुललीं, वाचा प्राणा चुकली,
ऐसें आपांपरी होती जाली, शरीरग्रामीं ॥ ६६५ ॥
तियें आघवींचि मागुतीं, जिवंत भेटलीं प्रकृती,
आतां जिताणें श्रीमूर्ती, जाहलें मियां ॥ ६६६ ॥
ऐसें सुख जीवीं घेतलें, मग श्रीकृष्णातें म्हणितलें,
मियां तुमचें रूप देखिलें, मानुष हें ॥ ६६७ ॥
हें रूप दाखवणें देवराया, कीं मज अपत्या चुकलिया,
बुझावोनि तुवां माया, स्तनपान दिधलें ॥ ६६८ ॥
जी विश्वरूपाचिया सागरीं, होतों तरंग मवित वांवेवरी,
तो इये निजमूर्तीच्या तीरीं, निगालों आतां ॥ ६६९ ॥
आइकें द्वारकापुरसुहाडा, मज सुकतिया जी झाडा,
हे भेटी नव्हे बहुडा, मेघाचा केला ॥ ६७० ॥
जी सावियाची तृषा फुटला, तया मज अमृतसिंधु हा भेटला,
आतां जिणयाचा जाहला, भरंवसा मज ॥ ६७१ ॥
माझिया हृदयरंगणीं, होताहे हरिखलतांची लावणी,
सुखेंसीं बुझावणी, जाहली मज ॥ ६७२ ॥
सुदुदर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम।
देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शकाङ्क्षिणः ॥ ५२॥
यया पार्थाचिया बोलासवें, हें काय म्हणितलें देवें,
तुवां प्रेम ठेवूनि यावें, विश्वरूपीं कीं ॥ ६७३ ॥
मग इये श्रीमूर्ती, भेटावें सडिया आयती,
ते शिकवण सुभद्रापती, विसरलासि मा ॥ ६७४ ॥
अगा आंधळिया अर्जुना, हाता आलिया मेरूही होय साना,
ऐसा आथी मना, चुकीचा भावो ॥ ६७५ ॥
तरी विश्वात्मक रूपडें, जें दाविलें आम्ही तुजपुढें,
तें शंभूही परि न जोडे, तपें करितां ॥ ६७६ ॥
आणि अष्टांगादिसंकटीं, योगी शिणताति किरीटी,
परि अवसरु नाहीं भेटी, जयाचिये ॥ ६७७ ॥
तें विश्वरूप एकादे वेळ, कैसेनि देखों अळुमाळ,
ऐसें स्मरतां काळ, जातसे देवां ॥ ६७८ ॥
आशेचिये अंजुळी, ठेऊनि हृदयाचिया निडळीं,
चातक निराळीं, लागले जैसे ॥ ६७९ ॥
तैसे उत्कंठा निर्भर, होऊनियां सुरवर,
घोकीत आठही पाहार, भेटी जयाची ॥ ६८० ॥
परि विश्वरूपासारिखें, स्वप्नींही कोण्ही न देखे,
तें प्रत्यक्ष तुवां सुखें, देखिलें हें ॥ ६८१ ॥
नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया।
शक्यं एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ५३॥
पैं उपायांसि वाटा, न वाहती एथ सुभटा,
साहीसहित वोहटा, वाहिला वेदीं ॥ ६८२ ॥
मज विश्वरूपाचिया मोहरा, चालावया धनुर्धरा,
तपांचियाही संभारा, नव्हेचि लागु ॥ ६८३ ॥
आणि दानादि कीर कानडें, मी यज्ञींही तैसा न सांपडें,
जैसेनि कां सुरवाडें, देखिला तुवां ॥ ६८४ ॥
तैसा मी एकीचि परि, आंतुडें गा अवधारीं,
जरी भक्ति येऊनि वरी, चित्तातें गा ॥ ६८५ ॥
भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधोऽर्जुन।
ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ५४॥
परि तेचि भक्ति ऐसी, पर्जन्याची सुटिका जैसी,
धरावांचूनि अनारिसी, गतीचि नेणें ॥ ६८६ ॥
कां सकळ जळसंपत्ती, घेऊनि समुद्रातें गिंवसिती,
गंगा जैसी अनन्यगती, मिळालीचि मिळे ॥ ६८७ ॥
तैसें सर्वभावसंभारें, न धरत प्रेम एकसरें,
मजमाजीं संचरे, मीचि होऊनि ॥ ६८८ ॥
आणि तेवींचि मी ऐसा, थडिये माझारीं सरिसा,
क्षीराब्धि कां जैसा, क्षीराचाचि ॥ ६८९ ॥
तैसें मजलागुनि मुंगीवरी, किंबहुना चराचरीं,
भजनासि कां दुसरी, परीचि नाहीं ॥ ६९० ॥
तयाचि क्षणासवें, एवंविध मी जाणवें,
जाणितला तरी स्वभावें, दृष्टही होय ॥ ६९१ ॥
मग इंधनीं अग्नि उद्दीपें, आणि इंधन हें भाष हारपे,
तें अग्निचि होऊनि आरोपें, मूर्त जेवीं ॥ ६९२ ॥
कां उदय न कीजे तेजाकारें, तंव गगनचि होऊनि असे आंधारें,
मग उदईलिया एकसरें, प्रकाशु होय ॥ ६९३ ॥
तैसें माझिये साक्षात्कारीं, सरे अहंकाराची वारी,
अहंकारलोपीं अवधारीं, द्वैत जाय ॥ ६९४ ॥
मग मी तो हें आघवें, एक मीचि आथी स्वभावें,
किंबहुना सामावे, समरसें तो ॥ ६९५ ॥
मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः संगवर्जितः ॥
निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ५५॥
ॐ इति श्रीमद्भग्वद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे
श्रीकृष्णार्जुनसंवादे विश्वरूपदर्शनयोगोनाम एकादशोऽध्यायः ॥ ११ ॥
जो मजचि एकालागीं, कर्में वाहातसे आंगीं,
जया मीवांचोनि जगीं, गोमटें नाहीं ॥ ६९६ ॥
दृष्टादृष्ट सकळ, जयाचें मीचि केवळ,
जेणें जिणयाचें फळ, मजचि नाम ठेविलें ॥ ६९७ ॥
मग भूतें हे भाष विसरला, जे दिठी मीचि आहें सूदला,
म्हणौनि निर्वैर जाहला, सर्वत्र भजे ॥ ६९८ ॥
ऐसा जो भक्तु होये, तयाचें त्रिधातुक हें जैं जाये,
तैं मीचि हौनि ठायें, पांडवा गा ॥ ६९९ ॥
ऐसें जगदुदरदोंदिलें, तेणें करुणारसरसाळें,
संजयो म्हणे बोलिलें, श्रीकृष्णदेवें ॥ ७०० ॥
ययावरी तो पंडुकुमरु, जाहला आनंदसंपदा थोरु,
आणि कृष्णचरणचतुरु, एक तो जगीं ॥ ७०१ ॥
तेणें देवाचिया दोनही मूर्ती, निकिया न्याहाळिलिया चित्तीं,
तंव विश्वरूपाहूनि कृष्णाकृतीं, देखिला लाभु ॥ ७०२ ॥
परि तयाचिये जाणिवे, मानु न कीजेचि देवें,
जें व्यापकाहूनि नव्हे, एकदेशी ॥ ७०३ ॥
हेंचि समर्थावयालागीं, एक दोन चांगी,
उपपत्ती शारङ्गी, दाविता जाहला ॥ ७०४ ॥
तिया ऐकोनि सुभद्राकांतु, चित्तीं आहे म्हणतु,
तरि होय बरवें दोन्हीं आंतु, तें पुढती पुसों ॥ ७०५ ॥
ऐसा आलोचु करूनि जीवीं, आतां पुसती वोज बरवी,
आदरील ते परिसावी, पुढें कथा ॥ ७०६ ॥
प्रांजळ ओंवीप्रबंधें, गोष्टी सांगिजेल विनोदें,
तें परिसा आनंदें, ज्ञानदेवो म्हणे ॥ ७०७ ॥
भरोनि सद्भावाची अंजुळी, मियां वोंवियाफुलें मोकळीं,
अर्पिलीं अंघ्रियुगुलीं, विश्वरूपाच्या ॥ ७०८ ॥
इति श्रीज्ञानदेवविरचितायां भावार्थदीपिकायां एकादशोऽध्यायः ॥
इति श्रीज्ञानदेवविरचितायां भावार्थदीपिकायां एकादशोऽध्यायः ॥
॥ ॐ श्री परमात्मने नमः ॥
जय जय वो शुद्धे, उदारे प्रसिद्धे,
अनवरत आनंदे, वर्षतिये ॥ १ ॥
विषयव्याळें मिठी, दिधलिया नुठी ताठी,
ते तुझिये गुरुकृपादृष्टी, निर्विष होय ॥ २ ॥
तरी कवणातें तापु पोळी, कैसेनि वो शोकु जाळी,
जरी प्रसादरसकल्लोळीं, पुरें येसि तूं ॥ ३ ॥
योगसुखाचे सोहळे, सेवकां तुझेनि स्नेहाळे,
सोऽहंसिद्धीचे लळे, पाळिसी तूं ॥ ४ ॥
आधारशक्तीचिया अंकीं, वाढविसी कौतुकीं,
हृदयाकाशपल्लकीं, परीये देसी निजे ॥ ५ ॥
प्रत्यक्ज्योतीची वोवाळणी, करिसी मनपवनाचीं खेळणीं,
आत्मसुखाची बाळलेणीं, लेवविसी ॥ ६ ॥
सतरावियेचें स्तन्य देसी, अनुहताचा हल्लरू गासी,
समाधिबोधें निजविसी, बुझाऊनि ॥ ७ ॥
म्हणौनि साधकां तूं माउली, पिके सारस्वत तुझिया पाउलीं,
या कारणें मी साउली, न संडीं तुझी ॥ ८ ॥