LG3370/GyaneshvariOvis huggingface dataset:
पाहीं आत्मज्ञानसुदिनाचा, वाधावा सांगतया अरुणाचा,
उदयो त्या वैराग्याचा, ठावो पावे ॥ ९०३ ॥
किंबहुना आत्मज्ञान, जेणें हाता ये निधान,
तें वैराग्य दिव्यांजन, जीवें ले तो ॥ ९०४ ॥
ऐसी मोक्षाची योग्यता, सिद्धी जाय तया पंडुसुता,
अनुसरोनि विहिता, कर्मा यया ॥ ९०५ ॥
हें विहित कर्म पांडवा, आपुला अनन्य वोलावा,
आणि हेचि परम सेवा, मज सर्वात्मकाची ॥ ९०६ ॥
पैं आघवाचि भोगेंसीं, पतिव्रता क्रीडे प्रियेंसीं,
कीं तयाचीं नामें जैसीं, तपें तियां केलीं ॥ ९०७ ॥
कां बाळका एकी माये, वांचोनि जिणें काय आहे,
म्हणौनि सेविजे कीं तो होये, पाटाचा धर्मु ॥ ९०८ ॥
नाना पाणी म्हणौनि मासा, गंगा न सांडितां जैसा,
सर्व तीर्थ सहवासा, वरपडा जाला ॥ ९०९ ॥
तैसें आपुलिया विहिता, उपावो असे न विसंबितां,
ऐसा कीजे कीं जगन्नाथा, आभारु पडे ॥ ९१० ॥
अगा जया जें विहित, तें ईश्वराचें मनोगत,
म्हणौनि केलिया निभ्रांत, सांपडेचि तो ॥ ९११ ॥
पैं जीवाचे कसीं उतरली, ते दासी कीं गोसावीण जाली,
सिसे वेंचि तया मविली, वही जेवीं ॥ ९१२ ॥
तैसें स्वामीचिया मनोभावा, न चुकिजे हेचि परमसेवा,
येर तें गा पांडवा, वाणिज्य करणें ॥ ९१३ ॥
यतः प्रवृत्तिर्भूतानां येन सर्वमिदं ततम्।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवः ॥ ४६॥
म्हणौनि विहित क्रिया केली, नव्हे तयाची खूण पाळिली,
जयापसूनि कां आलीं, आकारा भूतें ॥ ९१४ ॥
जो अविद्येचिया चिंधिया, गुंडूनि जीव बाहुलिया,
खेळवीतसे तिगुणिया, अहंकाररज्जू ॥ ९१५ ॥
जेणें जग हें समस्त, आंत बाहेरी पूर्ण भरित,
जालें आहे दीपजात, तेजें जैसें ॥ ९१६ ॥
तया सर्वात्मका ईश्वरा, स्वकर्मकुसुमांची वीरा,
पूजा केली होय अपारा, तोषालागीं ॥ ९१७ ॥
म्हणौनि तिये पूजे, रिझलेनि आत्मराजें,
वैराग्यसिद्धि देईजे, पसाय तया ॥ ९१८ ॥
जिये वैराग्यदशें, ईश्वराचेनि वेधवशें,
हें सर्वही नावडे जैसें, वांत होय ॥ ९१९ ॥
प्राणनाथाचिया आधी, विरहिणीतें जिणेंही बाधी,
तैसें सुखजात त्रिशुद्धी, दुःखचि लागे ॥ ९२० ॥
सम्यक्‌ज्ञान नुदैजतां, वेधेंचि तन्मयता,
उपजे ऐसी योग्यता, बोधाची लाहे ॥ ९२१ ॥
म्हणौनि मोक्षलाभालागीं, जो व्रतें वाहातसें आंगीं,
तेणें स्वधर्मु आस्था चांगी, अनुष्ठावा ॥ ९२२ ॥
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात्।
स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्बिषम् ॥ ४७॥
अगा आपुला हा स्वधर्मु, आचरणीं जरी विषमु,
तरी पाहावा तो परिणामु, फळेल जेणें ॥ ९२३ ॥
जैं सुखालागीं आपणपयां, निंबचि आथी धनंजया,
तैं कडुवटपणा तयाचिया, उबगिजेना ॥ ९२४ ॥
फळणया ऐलीकडे, केळीतें पाहातां आस मोडे,
ऐसी त्यजिली तरी जोडे, तैसें कें गोमटें ॥ ९२५ ॥
तेवीं स्वधर्मु सांकडु, देखोनि केला जरी कडु,
तरी मोक्षसुरवाडु, अंतरला कीं ॥ ९२६ ॥
आणि आपुली माये, कुब्ज जरी आहे,
तरी जीये तें नोहे, स्नेह कुऱ्हें कीं ॥ ९२७ ॥
येरी जिया पराविया, रंभेहुनि बरविया,
तिया काय कराविया, बाळकें तेणें ? ॥ ९२८ ॥
अगा पाणियाहूनि बहुवें, तुपीं गुण कीर आहे,
परी मीना काय होये, असणें तेथ ॥ ९२९ ॥
पैं आघविया जगा जें विख, तें विख किडियाचें पीयूख,
आणि जगा गूळ तें देख, मरण तया ॥ ९३० ॥
म्हणौनि जे विहित जया जेणें, फिटे संसाराचें धरणें,
क्रिया कठोर तऱ्ही तेणें, तेचि करावी ॥ ९३१ ॥
येरा पराचारा बरविया, ऐसें होईल टेंकलया,
पायांचें चालणें डोइया, केलें जैसें ॥ ९३२ ॥
यालागीं कर्म आपुले, जें जातिस्वभावें असे आलें,
तें करी तेणें जिंतिलें, कर्मबंधातें ॥ ९३३ ॥
आणि स्वधर्मुचि पाळावा, परधर्मु तो गाळावा,
हा नेमुही पांडवा, न कीजेचि पै गा ? ॥ ९३४ ॥
तरी आत्मा दृष्ट नोहे, तंव कर्म करणें कां ठाये ?,
आणि करणें तेथ आहे, आयासु आधीं ॥ ९३५ ॥
सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत्।
सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ ४८॥
म्हणौनि भलतिये कर्मीं, आयासु जऱ्ही उपक्रमीं,
तरी काय स्वधर्मीं, दोषु, सांगें ? ॥ ९३६ ॥
आगा उजू वाटा चालावें, तऱ्ही पायचि शिणवावे,
ना आडरानें धांवावें, तऱ्ही तेंचि ॥९३७ ॥
पैं शिळा कां सिदोरिया, दाटणें एक धनंजया,
परी जें वाहतां विसांवया, मिळिजे तें घेपे ॥ ९३८ ॥
येऱ्हवीं कणा आणि भूसा, कांडितांही सोसु सरिसा,
जेंचि रंधन श्वान मांसा, तेंचि हवी ॥ ९३९ ॥
दधी जळाचिया घुसळणा, व्यापार सारिखेचि विचक्षणा,
वाळुवे तिळा घाणा, गाळणें एक ॥ ९४० ॥
पैं नित्य होम देयावया, कां सैरा आगी सुवावया,
फुंकितां धू धनंजया, साहणें तेंचि ॥ ९४१ ॥
परी धर्मपत्नी धांगडी, पोसितां जरी एकी वोढी,
तरी कां अपरवडी, आणावी आंगा ? ॥ ९४२ ॥
हां गा पाठीं लागला घाई, मरण न चुकेचि पाहीं,
तरी समोरला काई, आगळें न कीजे ? ॥ ९४३ ॥
कुलस्त्री दांड्याचे घाये, परघर रिगालीहि जरी साहे,
तरी स्वपतीतें वायें, सांडिलें कीं, ॥ ९४४ ॥
तैसें आवडतेंही करणें, न निपजे शिणल्याविणें,
तरी विहित बा रे कोणें, बोलें भारी ? ॥ ९४५ ॥
वरी थोडेंचि अमृत घेतां, सर्वस्व वेंचो कां पंडुसुता,
जेणें जोडे जीविता, अक्षयत्व ॥ ९४६ ॥
येर काह्यां मोलें वेंचूनि, विष पियावे घेऊनि,
आत्महत्येसि निमोनि, जाइजे जेणें ॥ ९४७ ॥
तैसें जाचूनियां इंद्रियें, वेंचूनि आयुष्याचेनि दिये,
सांचलें पापीं आन आहे, दुःखावाचूनि ? ॥ ९४८ ॥
म्हणौनि करावा स्वधर्मु, जो करितां हिरोनि घे श्रमु,
उचित देईल परमु, पुरुषार्थराजु ॥ ९४९ ॥
याकारणें किरीटी, स्वधर्माचिये राहाटी,
न विसंबिजे संकटीं, सिद्धमंत्र जैसा ॥ ९५० ॥
कां नाव जैसी उदधीं, महारोगी दिव्यौषधी,
न विसंबिजे तया बुद्धी, स्वकर्म येथ ॥ ९५१ ॥
मग ययाचि गा कपिध्वजा, स्वकर्माचिया महापूजा,
तोषला ईशु तमरजा, झाडा करुनी ॥ ९५२ ॥
शुद्धसत्त्वाचिया वाटा, आणी आपुली उत्कंठा,
भवस्वर्ग काळकूटा, ऐसें दावी ॥ ९५३ ॥
जियें वैराग्य येणें बोलें, मागां संसिद्धी रूप केलें,
किंबहुना तें आपुलें, मेळवी खागें ॥ ९५४ ॥
मग जिंतिलिया हे भोये, पुरुष सर्वत्र जैसा होये,
कां जालाही जें लाहे, तें आतां सांगों ॥ ९५५ ॥
असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः।
नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ ४९॥
तरी देहादिक हें संसारें, सर्वही मांडलेंसे जें गुंफिरें,
तेथ नातुडे तो वागुरें, वारा जैसा ॥ ९५६ ॥
पैं परिपाकाचिये वेळे, फळ देठें ना देठु फळें,
न धरे तैसें स्नेह खुळें, सर्वत्र होय ॥ ९५७ ॥
पुत्र वित्त कलत्र, हे जालियाही स्वतंत्र,
माझें न म्हणे पात्र, विषाचें जैसें ॥ ९५८ ॥
हें असो विषयजाती, बुद्धि पोळली ऐसी माघौती,
पाउलें घेऊनि एकांतीं, हृदयाच्या रिगे ॥ ९५९ ॥
ऐसया अंतःकरण, बाह्य येतां तयाची आण,
न मोडी समर्था भेण, दासी जैसी ॥ ९६० ॥
तैसें ऐक्याचिये मुठी, माजिवडें चित्त किरीटी,
करूनि वेधी नेहटीं, आत्मयाच्या ॥ ९६१ ॥
तेव्हां दृष्टादृष्ट स्पृहे, निमणें जालेंचि आहे,
आगीं दडपलिया धुयें, राहिजे जैसें ॥ ९६२ ॥
म्हणौनि नियमिलिया मानसीं, स्पृहा नासौनि जाय आपैसीं,
किंबहुना तो ऐसी, भूमिका पावे ॥ ९६३ ॥
पैं अन्यथा बोधु आघवा, मावळोनि तया पांडवा,
बोधमात्रींचि जीवा, ठावो होय ॥ ९६४ ॥
धरवणी वेंचें सरे, तैसें भोगें प्राचीन पुरे,
नवें तंव नुपकरे, कांहीचि करूं ॥ ९६५ ॥
ऐसीं कर्में साम्यदशा, होय तेथ वीरेशा,
मग श्रीगुरु आपैसा, भेटेचि गा ॥ ९६६ ॥
रात्रीची चौपाहरी, वेंचलिया अवधारीं,
डोळ्यां तमारी, मिळे जैसा ॥ ९६७ ॥
का येऊनि फळाचा घडु, पारुषवी केळीची वाढु,
श्रीगुरु भेटोनि करी पाडु, बुभुत्सु तैसा ॥ ९६८ ॥
मग आलिंगिला पूर्णिमा, जैसा उणीव सांडी चंद्रमा,
तैसें होय वीरोत्तमा, गुरुकृपा तया ॥ ९६९ ॥
तेव्हां अबोधुमात्र असे, तो तंव तया कृपा नासे,
तेथ निशीसवें जैसें, आंधारें जाय ॥ ९७० ॥
तैसी अबोधाचिये कुशी, कर्म कर्ता कार्य ऐशी,
त्रिपुटी असे ते जैसी, गाभिणी मारिली ॥ ९७१ ॥
तैसेंचि अबोधनाशासवें, नाशे क्रियाजात आघवें,
ऐसा समूळ संभवे, संन्यासु हा ॥ ९७२ ॥
येणें मुळाज्ञानसंन्यासें, दृश्याचा जेथ ठावो पुसे,
तेथ बुझावें तें आपैसें, तोचि आहे ॥ ९७३ ॥
चेइलियावरी पाहीं, स्वप्नींचिया तिये डोहीं,
आपणयातें काई, काढूं जाइजे ? ॥ ९७४ ॥
तैं मी नेणें आतां जाणेन, हें सरलें तया दुःस्वप्न,
जाला ज्ञातृज्ञेयाविहीन, चिदाकाश ॥ ९७५ ॥
मुखाभासेंसी आरिसा, परौता नेलिया वीरेशा,
पाहातेपणेंवीण जैसा, पाहाता ठाके ॥ ९७६ ॥
तैसें नेणणें जें गेलें, तेणें जाणणेंही नेलें,
मग निष्क्रिय उरलें, चिन्मात्रचि ॥ ९७७ ॥
तेथ स्वभावें धनंजया, नाहीं कोणीचि क्रिया,
म्हणौनि प्रवादु तया, नैष्कर्म्यु ऐसा ॥ ९७८ ॥
तें आपुलें आपणपें, असे तेंचि होऊनि हारपे,
तरंगु कां वायुलोपें, समुद्रु जैसा ॥ ९७९ ॥
तैसें न होणें निफजे, ते नैष्कर्म्यसिद्धि जाणिजे,
सर्वसिद्धींत सहजें, परम हेचि ॥ ९८० ॥
देउळाचिया कामा कळसु, उपरम गंगेसी सिंधु प्रवेशु,
कां सुवर्णशुद्धी कसु, सोळावा जैसा ॥ ९८१ ॥
तैसें आपुलें नेणणें, फेडिजे का जाणणें,
तेंहि गिळूनि असणें, ऐसी जे दशा ॥ ९८२ ॥
तियेपरतें कांहीं, निपजणें आन नाहीं,
म्हणौनि म्हणिपे पाहीं, परमसिद्धि ते ॥ ९८३ ॥
सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाप्नोति निबोध मे।
समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ ५०॥
परी हेचि आत्मसिद्धि, जो कोणी भाग्यनिधि,
श्रीगुरुकृपालब्धि\-, काळीं पावे ॥ ९८४ ॥
उदयतांचि दिनकरु, प्रकाशुचि आते आंधारु,
कां दीपसंगें कापुरु, दीपुचि होय ॥ ९८५ ॥
तया लवणाची कणिका, मिळतखेंवो उदका,
उदकचि होऊनि देखा, ठाके जेवीं ॥ ९८६ ॥
कां निद्रितु चेवविलिया, स्वप्नेंसि नीद वायां,
जाऊनि आपणपयां, मिळे जैसा ॥ ९८७ ॥
तैसें जया कोण्हासि दैवें, गुरुवाक्यश्रवणाचि सवें,
द्वैत गिळोनि विसंवे, आपणया वृत्ती ॥ ९८८ ॥
तयासी मग कर्म करणें, हें बोलिजैलचि कवणें,
आकाशा येणें जाणें, आहे काई ?, ॥ ९८९ ॥
म्हणौनि तयासि कांहीं, त्रिशुद्धि करणें नाहीं,
परी ऐसें जरी हें कांहीं, नव्हे जया ॥ ९९० ॥
कानावचनाचिये भेटी-, सरिसाचि पैं किरीटी,
वस्तु होऊनि उठी, कवणि एकु जो ॥ ९९१ ॥
येऱ्हवीं स्वकर्माचेनि वन्ही, काम्यनिषिद्धाचिया इंधनीं,
रजतमें कीर दोन्ही, जाळिलीं आधीं ॥ ९९२ ॥
पुत्र वित्त परलोकु, यया तिहींचा अभिलाखु,
घरीं होय पाइकु, हेंही जालें ॥ ९९३ ॥
इंद्रियें सैरा पदार्थीं, रिगतां विटाळलीं होतीं,
तिये प्रत्याहार तीर्थीं, न्हाणिलीं कीर ॥ ९९४ ॥
आणि स्वधर्माचें फळ, ईश्वरीं अर्पूनि सकळ,
घेऊनि केलें अढळ, वैराग्यपद ॥ ९९५ ॥
ऐसी आत्मसाक्षात्कारीं, लाभे ज्ञानाची उजरी,
ते सामुग्री कीर पुरी, मेळविली ॥ ९९६ ॥
आणि तेचि समयीं, सद्गुरु भेटले पाहीं,
तेवींचि तिहीं कांहीं, वंचिजेना ॥ ९९७ ॥
परी वोखद घेतखेंवो, काय लाभे आपला ठावो ?,
कां उदयजतांचि दिवो, मध्यान्ह होय ? ॥ ९९८ ॥
सुक्षेत्रीं आणि वोलटें, बीजही पेरिलें गोमटें,
तरी आलोट फळ भेटे, परी वेळे कीं गा ॥ ९९९ ॥
जोडला मार्गु प्रांजळु, मिनला सुसंगाचाही मेळु,
तरी पाविजे वांचूनि वेळु, लागेचि कीं ॥ १००० ॥
तैसा वैराग्यलाभु जाला, वरी सद्गुरुही भेटला,
जीवीं अंकुरु फुटला, विवेकाचा ॥ १००१ ॥
तेणें ब्रह्म एक आथी, येर आघवीचि भ्रांती,
हेही कीर प्रतीती, गाढ केली ॥ १००२ ॥
परी तेंचि जें परब्रह्म, सर्वात्मक सर्वोत्तम,
मोक्षाचेंही काम, सरे जेथ ॥ १००३ ॥
यया तिन्ही अवस्था पोटीं, जिरवी जें गा किरीटी,
तया ज्ञानासिही मिठी, दे जे वस्तु ॥ १००४ ॥
ऐक्याचें एकपण सरे, जेथ आनंदकणुही विरे,
कांहींचि नुरोनि उरे, जें कांहीं गा ॥ १००५ ॥
तियें ब्रह्मीं ऐक्यपणें, ब्रह्मचि होऊनि असणें,
तें क्रमेंचि करूनि तेणें, पाविजे पैं ॥ १००६ ॥
भुकेलियापासीं, वोगरिलें षड्रसीं,
तो तृप्ति प्रतिग्रासीं, लाहे जेवीं ॥ १००७ ॥
तैसा वैराग्याचा वोलावा, विवेकाचा तो दिवा,
आंबुथितां आत्मठेवा, काढीचि तो ॥ १००८ ॥
तरी भोगिजे आत्मऋद्धी, येवढी योग्यतेची सिद्धी,
जयाच्या आंगीं निरवधी, लेणें जाली ॥ १००९ ॥
तो जेणें क्रमें ब्रह्म, होणें करी गा सुगम,
तया क्रमाचें आतां वर्म, आईक सांगों ॥ १०१० ॥
बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्यात्मानं नियम्य च।
शब्दादीन्विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ ५१॥
तरी गुरु दाविलिया वाटा, येऊन विवेकतीर्थतटा,
धुऊनियां मळकटा, बुद्धीचा तेणें ॥ १०११ ॥
मग राहूनें उगळिली, प्रभा चंद्रें आलिंगिली,
तैसी शुद्धत्वें जडली, आपणयां बुद्धि ॥ १०१२ ॥
सांडूनि कुळें दोन्ही, प्रियासी अनुसरे कामिनी,
द्वंद्वत्यागें स्वचिंतनीं, पडली तैसी ॥ १०१३ ॥
आणि ज्ञान ऐसें जिव्हार, नेवों नेवों निरंतर,
इंद्रियीं केले थोर, शब्दादिक जे ॥ १०१४ ॥
ते रश्मिजाळ काढलेया, मृगजळ जाय लया,
तैसें वृत्तिरोधें तयां, पांचांही केलें ॥ १०१५ ॥
नेणतां अधमाचिया अन्ना, खादलिया कीजे वमना,
तैसीं वोकविली सवासना, इंद्रियें विषयीं ॥ १०१६ ॥
मग प्रत्यगावृत्ती चोखटें, लाविलीं गंगेचेनि तटें,
ऐसीं प्रायश्चित्तें धुवटें, केलीं येणें ॥ १०१७ ॥
पाठीं सात्विकें धीरें तेणें, शोधारलीं तियें करणें,
मग मनेंसीं योगधारणें, मेळविलीं ॥ १०१८ ॥
तेवींचि प्राचीनें इष्टानिष्टें, भोगेंसीं येउनी भेटे,
तेथ देखिलियाही वोखटें, द्वेषु न करी ॥ १०१९ ॥
ना गोमटेंचि विपायें, तें आणूनि पुढां सूये,
तयालागीं न होये, साभिलाषु ॥ १०२० ॥
यापरी इष्टानिष्टींंं, रागद्वेष किरीटी,
त्यजूनि गिरिकपाटीं, निकुंजीं वसे ॥ १०२१ ॥
विविक्तसेवी लघ्वाशी यतवाक्कायमानसः।
ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ ५२॥
गजबजा सांडिलिया, वसवी वनस्थळिया,
अंगाचियाचि मांदिया, एकलेया ॥ १०२२ ॥
शमदमादिकीं खेळे, न बोलणेंचि चावळे,
गुरुवाक्याचेनि मेळें, नेणे वेळु ॥ १०२३ ॥
आणि आंगा बळ यावें, नातरी क्षुधा जावें,
कां जिभीचे पुरवावे, मनोरथ ॥ १०२४ ॥
भोजन करितांविखीं, ययां तिहींतें न लेखी,
आहारीं मिती संतोषीं, माप न सूये ॥ १०२५ ॥
अशनाचेनि पावकें, हारपतां प्राणु पोखे,
इतुकियाचि भागु मोटकें, अशन करी ॥ १०२६ ॥
आणि परपुरुषें कामिली, कुळवधू आंग न घाली,
निद्रालस्या न मोकली, आसन तैसें ॥ १०२७ ॥
दंडवताचेनि प्रसंगें, भुयीं हन अंग लागे,
वांचूनि येर नेघे, राभस्य तेथ ॥ १०२८ ॥
देहनिर्वाहापुरतें, राहाटवी हातांपायांतें,
किंबहुना आपैतें, सबाह्य केलें ॥ १०२९ ॥
आणि मनाचा उंबरा, वृत्तीसी देखों नेदी वीरा,
तेथ कें वाग्व्यापारा, अवकाशु असे ? ॥ १०३० ॥
ऐसेनि देह वाचा मानस, हें जिणौनि बाह्यप्रदेश,
आकळिलें आकाश, ध्यानाचें तेणें ॥ १०३१ ॥
गुरुवाक्यें उठविला, बोधीं निश्चयो आपुला,
न्याहाळीं हातीं घेतला, आरिसा जैसा ॥ १०३२ ॥
पैं ध्याता आपणचि परी, ध्यानरूप वृत्तिमाझारीं,
ध्येयत्वें घे हे अवधारीं, ध्यानरूढी गा ॥ १०३३ ॥
तेथ ध्येय ध्यान ध्याता, ययां तिहीं एकरूपता,
होय तंव पंडुसुता, कीजे तें गा ॥ १०३४ ॥
म्हणौनि तो मुमुक्षु, आत्मज्ञानीं जाला दक्षु,
परी पुढां सूनि पक्षु, योगाभ्यासाचा ॥ १०३५ ॥
अपानरंध्रद्वया, माझारीं धनंजया,
पार्ष्णीं पिडूनियां, कांवरुमूळ ॥ १०३६ ॥
आकुंचूनि अध, देऊनि तिन्ही बंध,
करूनि एकवद, वायुभेदी ॥ १०३७ ॥
कुंडलिनी जागवूनि, मध्यमा विकाशूनि,
आधारादि भेदूनि, आज्ञावरी ॥ १०३८ ॥
सहस्त्रदळाचा मेघु, पीयुषें वर्षोनि चांगु,
तो मूळवरी वोघु, आणूनियां ॥ १०३९ ॥
नाचतया पुण्यगिरी, चिद्भैरवाच्या खापरीं,
मनपवनाची खीच पुरी, वाढूनियां ॥ १०४० ॥
जालिया योगाचा गाढा, मेळावा सूनि हा पुढां,
ध्यान मागिलीकडां, स्वयंभ केलें ॥ १०४१ ॥
आणि ध्यान योग दोन्ही, इयें आत्मतत्वज्ञानीं,
पैठा होआवया निर्विघ्नीं, आधींचि तेणें ॥ १०४२ ॥
वीतरागतेसारिखा, जोडूनि ठेविला सखा,
तो आघवियाचि भूमिका-, सवें चाले ॥ १०४३ ॥
पहावें दिसे तंववरी, दिठीतें न संडी दीप जरी,
तरी कें आहे अवसरी, देखावया ॥ १०४४ ॥
तैसें मोक्षीं प्रवर्तलया, वृत्ती ब्रह्मीं जाय लया,
तंव वैराग्य आथी तया, भंगु कैचा, ॥ १०४५ ॥
म्हणौनि सवैराग्यु, ज्ञानाभ्यासु तो सभाग्यु,
करूनि जाला योग्यु, आत्मलाभा ॥ १०४६ ॥
ऐसी वैराग्याची आंगीं, बाणूनियां वज्रांगीं,
राजयोगतुरंगीं, आरूढला ॥ १०४७ ॥
वरी आड पडिलें दिठी, सानें थोर निवटी,
तें बळीं विवेकमुष्टीं, ध्यानाचें खांडें ॥ १०४८ ॥
ऐसेनि संसाररणाआंतु, आंधारीं सूर्य तैसा असे जातु,
मोक्षविजयश्रीये वरैतु, होआवयालागीं ॥ १०४९ ॥
अहंकारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम्।
विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ५३॥
तेथ आडवावया आले, दोषवैरी जे धोपटिले,
तयांमाजीं पहिलें, देहाहंकारु ॥ १०५० ॥
जो न मोकली मारुनी, जीवों नेदी उपजवोनि,
विचंबवी खोडां घालुनी, हाडांचिया ॥ १०५१ ॥
तयाचा देहदुर्ग हा थारा, मोडूनि घेतला तो वीरा,
आणि बळ हा दुसरा, मारिला वैरी ॥ १०५२ ॥
जो विषयाचेनि नांवें, चौगुणेंही वरी थांवे,
जेणें मृतावस्था धांवे, सर्वत्र जगा ॥ १०५३ ॥
तो विषय विषाचा अथावो, आघविया दोषांचा रावो,
परी ध्यानखड्गाचा घावो, साहेल कैंचा ? ॥ १०५४ ॥
आणि प्रिय विषयप्राप्ती, करी जया सुखाची व्यक्ती,
तेचि घालूनि बुंथी, आंगीं जो वाजे ॥ १०५५ ॥
जो सन्मार्गा भुलवी, मग अधर्माच्या आडवीं,
सूनि वाघां सांपडवी, नरकादिकां ॥ १०५६ ॥
तो विश्वासें मारितां रिपु, निवटूनि घातला दर्पु,
आणि जयाचा अहा कंपु, तापसांसी ॥ १०५७ ॥
क्रोधा ऐसा महादोखु, जयाचा देखा परिपाकु,
भरिजे तंव अधिकु, रिता होय जो ॥ १०५८ ॥
तो कामु कोणेच ठायीं, नसे ऐसें केलें पाहीं,
कीं तेंचि क्रोधाही, सहजें आलें ॥ १०५९ ॥
मुळाचें तोडणें जैसें, होय कां शाखोद्देशें,
कामु नाशलेनि नाशे, तैसा क्रोधु ॥ १०६० ॥
म्हणौनि काम वैरी, जाला जेथ ठाणोरी,
तेथ सरली वारी, क्रोधाचीही ॥ १०६१ ॥
आणि समर्थु आपुला खोडा, शिसें वाहवी जैसा होडा,
तैसा भुंजौनि जो गाढा, परीग्रहो ॥ १०६२ ॥
जो माथांचि पालाणवी, अंगा अवगुण घालवी,
जीवें दांडी घेववी, ममत्वाची ॥ १०६३ ॥
शिष्यशास्त्रादिविलासें, मठादिमुद्रेचेनि मिसें,
घातले आहाती फांसे, निःसंगा जेणें ॥ १०६४ ॥
घरीं कुटुंबपणें सरे, तरी वनीं वन्य होऊनि अवतरे,
नागवीयाही शरीरें, लागला आहे ॥ १०६५ ॥
ऐसा दुर्जयो जो परीग्रहो, तयाचा फेडूनि ठावो,
भवविजयाचा उत्साहो, भोगीतसे जो ॥ १०६६ ॥
तेथ अमानित्वादि आघवे, ज्ञानगुणाचे जे मेळावे,
ते कैवल्यदेशींचे आघवे, रावो जैसे आले ॥ १०६७ ॥
तेव्हां सम्यक्‌ज्ञानाचिया, राणिवा उगाणूनि तया,
परिवारु होऊनियां, राहत आंगें ॥ १०६८ ॥
प्रवृत्तीचिये राजबिदीं, अवस्थाभेदप्रमदीं,
कीजत आहे प्रतिपदीं, सुखाचें लोण ॥ १०६९ ॥
पुढां बोधाचिये कांबीवरी, विवेकु दृश्याची मांदी सारी,
योगभूमिका आरती करी, येती जैसिया ॥ १०७० ॥
तेथ ऋद्धिसिद्धींचीं अनेगें, वृंदें मिळती प्रसंगें,
तिये पुष्पवर्षीं आंगें, नाहातसे तो ॥ १०७१ ॥
ऐसेनि ब्रह्मैक्यासारिखें, स्वराज्य येतां जवळिकें,
झळंबित आहे हरिखें, तिन्ही लोक ॥ १०७२ ॥
तेव्हां वैरियां कां मैत्रियां, तयासि माझें म्हणावया,
समानता धनंजया, उरेचिही ना ॥ १०७३ ॥
हें ना भलतेणें व्याजें, तो जयातें म्हणे माझें,
तें नोडवेचि कां दुजें, अद्वितीय जाला ॥ १०७४ ॥
पैं आपुलिया एकी सत्ता, सर्वही कवळूनिया पंडुसुता,
कहीं न लगती ममता, धाडिली तेणें ॥ १०७५ ॥
ऐसा जिंतिलिया रिपुवर्गु, अपमानिलिया हें जगु,
अपैसा योगतुरंगु, स्थिर जाला ॥ १०७६ ॥
वैराग्याचें गाढलें, अंगी त्राण होतें भलें,
तेंही नावेक ढिलें, तेव्हां करी ॥ १०७७ ॥
आणि निवटी ध्यानाचें खांडें, तें दुजें नाहींचि पुढें,
म्हणौनि हातु आसुडें, वृत्तीचाही ॥ १०७८ ॥
जैसें रसौषध खरें, आपुलें काज करोनि पुरें,
आपणही नुरे, तैसें होतसे ॥ १०७९ ॥
देखोनि ठाकिता ठावो, धांवता थिरावे पावो,
तैसा ब्रह्मसामीप्यें थावो, अभ्यासु सांडी ॥ १०८० ॥
घडतां महोदधीसी, गंगा वेगु सांडी जैसी,
कां कामिनी कांतापासीं, स्थिर होय ॥ १०८१ ॥
नाना फळतिये वेळे, केळीची वाढी मांटुळे,
कां गांवापुढें वळे, मार्गु जैसा ॥ १०८२ ॥
तैसा आत्मसाक्षात्कारु, होईल देखोनि गोचरु,
ऐसा साधनहतियेरु, हळुचि ठेवी ॥ १०८३ ॥
म्हणौनि ब्रह्मेंसी तया, ऐक्याचा समो धनंजया,
होतसे तैं उपाया, वोहटु पडे ॥ १०८४ ॥
मग वैराग्याची गोंधळुक, जे ज्ञानाभ्यासाचें वार्धक्य,
योगफळाचाही परिपाक, दशा जे कां ॥ १०८५ ॥
ते शांति पैं गा सुभगा, संपूर्ण ये तयाचिया आंगा,
तैं ब्रह्म होआवया जोगा, होय तो पुरुषु ॥ १०८६ ॥
पुनवेहुनी चतुर्दशी, जेतुलें उणेपण शशी,
कां सोळे पाऊनि जैसी, पंधरावी वानी ॥ १०८७ ॥
सागरींही पाणी वेगें, संचरे तें रूप गंगे,
येर निश्चळ जें उगें, तें समुद्रु जैसा ॥ १०८८ ॥
ब्रह्मा आणि ब्रह्महोतिये, योग्यते तैसा पाडु आहे,
तेंचि शांतीचेनि लवलाहें, होय तो गा ॥ १०८९ ॥
पैं तेंचि होणेंनवीण, प्रतीती आलें जें ब्रह्मपण,
ते ब्रह्म होती जाण, योग्यता येथ ॥ १०९० ॥
ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काण्‌क्षति।
समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम् ॥ ५४॥
ते ब्रह्मभावयोग्यता, पुरुषु तो मग पंडुसुता,
आत्मबोधप्रसन्नता\-, पदीं बैसे ॥ १०९१ ॥
जेणें निपजे रससोय, तो तापुही जैं जाय,
तैं ते कां होय, प्रसन्न जैसी ॥ १०९२ ॥
नाना भरतिया लगबगा, शरत्काळीं सांडिजे गंगा,
कां गीत रहातां उपांगा, वोहटु पडे ॥ १०९३ ॥
तैसा आत्मबोधीं उद्यमु, करितां होय जो श्रमु,
तोही जेथें समु, होऊनि जाय ॥ १०९४ ॥
आत्मबोधप्रशस्ती, हे तिये दशेची ख्याती,
ते भोगितसे महामती, योग्यु तो गा ॥ १०९५ ॥
तेव्हां आत्मत्वें शोचावें, कांहीं पावावया कामावें,
हें सरलें समभावें, भरितें तया ॥ १०९६ ॥
उदया येतां गभस्ती, नाना नक्षत्रव्यक्ती,
हारवीजती दीप्ती, आंगिका जेवीं ॥ १०९७ ॥
तेवीं उठतिया आत्मप्रथा, हे भूतभेदव्यवस्था,
मोडीत मोडीत पार्था, वास पाहे तो ॥ १०९८ ॥
पाटियेवरील अक्षरें, जैसीं पुसतां येती करें,
तैसीं हारपती भेदांतरें, तयाचिये दृष्टी ॥ १०९९ ॥
तैसेनि अन्यथा ज्ञानें, जियें घेपती जागरस्वप्नें,
तियें दोन्ही केलीं लीनें, अव्यक्तामाजीं ॥ ११०० ॥
मग तेंही अव्यक्त, बोध वाढतां झिजत,
पुरलां बोधीं समस्त, बुडोनि जाय ॥ ११०१ ॥
जैसी भोजनाच्या व्यापारीं, क्षुधा जिरत जाय अवधारीं,
मग तृप्तीच्या अवसरीं, नाहींच होय ॥ ११०२ ॥
नाना चालीचिया वाढी, वाट होत जाय थोडी,
मग पातला ठायीं बुडी, देऊनि निमे ॥ ११०३ ॥
कां जागृति जंव जंव उद्दीपे, तंव तंव निद्रा हारपे,
मग जागीनलिया स्वरूपें, नाहींच होय ॥ ११०४ ॥
हें ना आपुलें पूर्णत्व भेटें, जेथ चंद्रासीं वाढी खुंटे,
तेथ शुक्लपक्षु आटे, निःशेषु जैसा ॥ ११०५ ॥
तैसा बोध्यजात गिळितु, बोधु बोधें ये मज आंतु,
मिसळला तेथ साद्यंतु, अबोधु गेला ॥ ११०६ ॥
तेव्हां कल्पांताचिये वेळे, नदी सिंधूचें पेंडवळें,
मोडूनि भरलें जळें, आब्रह्म जैसें ॥ ११०७ ॥
नाना गेलिया घट मठ, आकाश ठाके एकवट,
कां जळोनि काष्ठें काष्ठ, वन्हीचि होय ॥ ११०८ ॥
नातरी लेणियांचे ठसे, आटोनि गेलिया मुसे,
नामरूप भेदें जैसें, सांडिजे सोनें ॥ ११०९ ॥
हेंही असो चेइलया, तें स्वप्न नाहीं जालया,
मग आपणचि आपणयां, उरिजे जैसें ॥ १११० ॥
तैसी मी एकवांचूनि कांहीं, तया तयाहीसकट नाहीं,
हे चौथी भक्ति पाहीं, माझी तो लाहे ॥ ११११ ॥
येर आर्तु जिज्ञासु अर्थार्थी, हे भजती जिये पंथीं,
ते तिन्ही पावोनी चौथी, म्हणिपत आहे ॥ १११२ ॥
येऱ्हवीं तिजी ना चौथी, हे पहिली ना सरती,
पैं माझिये सहजस्थिती, भक्ति नाम ॥ १११३ ॥
जें नेणणें माझें प्रकाशूनि, अन्यथात्वें मातें दाऊनि,
सर्वही सर्वीं भजौनि, बुझावीतसे जे ॥ १११४ ॥
जो जेथ जैसें पाहों बैसे, तया तेथ तैसेंचि असे,
हें उजियेडें कां दिसे, अखंडें जेणें ॥ १११५ ॥
स्वप्नाचें दिसणें न दिसणें, जैसें आपलेनि असलेपणें,
विश्वाचें आहे नाहीं जेणें, प्रकाशें तैसें ॥ १११६ ॥
ऐसा हा सहज माझा, प्रकाशु जो कपिध्वजा,
तो भक्ति या वोजा, बोलिजे गा ॥ १११७ ॥
म्हणौनि आर्ताच्या ठायीं, हे आर्ति होऊनि पाहीं,
अपेक्षणीय जें कांहीं, तें मीचि केला ॥ १११८ ॥
जिज्ञासुपुढां वीरेशा, हेचि होऊनि जिज्ञासा,
मी कां जिज्ञास्यु ऐसा, दाखविला ॥ १११९ ॥
हेंचि होऊनि अर्थना, मीचि माझ्या अर्थीं अर्जुना,
करूनि अर्थाभिधाना, आणी मातें ॥ ११२० ॥
एवं घेऊनि अज्ञानातें, माझी भक्ति जे हे वर्ते,
ते दावी मज द्रष्टयातें, दृश्य करूनि ॥ ११२१ ॥
येथें मुखचि दिसे मुखें, या बोला कांहीं न चुके,
तरी दुजेपण हें लटिकें, आरिसा करी ॥ ११२२ ॥
दिठी चंद्रचि घे साचें, परी येतुलें हें तिमिराचें,
जे एकचि असे तयाचे, दोनी दावी ॥ ११२३ ॥
तैसा सर्वत्र मीचि मियां, घेपतसें भक्ति इया,
परी दृश्यत्व हें वायां, अज्ञानवशें ॥ ११२४ ॥
तें अज्ञान आतां फिटलें, माझें दृष्टृत्व मज भेटलें,
निजबिंबीं एकवटलें, प्रतिबिंब जैसें ॥ ११२५ ॥
पैं जेव्हांही असे किडाळ, तेव्हांही सोनेंचि अढळ,
परी तें कीड गेलिया केवळ, उरे जैसें ॥ ११२६ ॥
हां गा पूर्णिमे आधीं कायी, चंद्रु सावयवु नाहीं ?,
परी तिये दिवशीं भेटे पाहीं, पूर्णता तया ॥ ११२७ ॥
तैसा मीचि ज्ञानद्वारें, दिसें परी हस्तांतरें,
मग दृष्टृत्व तें सरे, मियांचि मी लाभें ॥ ११२८ ॥
म्हणौनि दृश्यपथा-, अतीतु माझा पार्था,
भक्तियोगु चवथा, म्हणितला गा ॥ ११२९ ॥
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ ५५॥
या ज्ञान भक्ति सहज, भक्तु एकवटला मज,
मीचि केवळ हें तुज, श्रुतही आहे ॥ ११३० ॥
जे उभऊनियां भुजा, ज्ञानिया आत्मा माझा,
हे बोलिलों कपिध्वजा, सप्तमाध्यायीं ॥ ११३१ ॥
ते कल्पादीं भक्ति मियां, श्रीभागवतमिषें ब्रह्मया,
उत्तम म्हणौनि धनंजया, उपदेशिली ॥ ११३२ ॥
ज्ञानी इयेतें स्वसंवित्ती, शैव म्हणती शक्ती,
आम्ही परम भक्ती, आपुली म्हणो ॥ ११३३ ॥
हे मज मिळतिये वेळे, तया क्रमयोगियां फळे,
मग समस्तही निखिळें, मियांचि भरे ॥ ११३४ ॥
तेथ वैराग्य विवेकेंसी, आटे बंध मोक्षेंसीं,
वृत्ती तिये आवृत्तीसीं, बुडोनि जाय ॥ ११३५ ॥
घेऊनि ऐलपणातें, परत्व हारपें जेथें,
गिळूनि चाऱ्ही भूतें, आकाश जैसें ॥ ११३६ ॥
तया परी थडथाद, साध्यसाधनातीत शुद्ध,
तें मी होऊनि एकवद, भोगितो मातें ॥ ११३७ ॥
घडोनि सिंधूचिया आंगा, सिंधूवरी तळपे गंगा,
तैसा पाडु तया भोगा, अवधारी जो ॥ ११३८ ॥
कां आरिसयासि आरिसा, उटूनि दाविलिया जैसा,
देखणा अतिशयो तैसा, भोगणा तिये ॥ ११३९ ॥
हे असो दर्पणु नेलिया, तो मुख बोधुही गेलिया,
देखलेंपण एकलेया, आस्वादिजे जेवीं ॥ ११४० ॥
चेइलिया स्वप्न नाशे, आपलें ऐक्यचि दिसे,
ते दुजेनवीण जैसें, भोगिजे का ॥ ११४१ ॥
तोचि जालिया भोगु तयाचा, न घडे हा भावो जयांचा,
तिहीं बोलें केवीं बोलाचा, उच्चारु कीजे ॥ ११४२ ॥
तयांच्या नेणों गांवीं, रवी प्रकाशी हन दिवी,
कीं व्योमालागीं मांडवी, उभिली तिहीं ॥ ११४३ ॥
हां गा राजन्यत्व नव्हतां आंगीं, रावो रायपण काय भोगी ?,
कां आंधारु हन आलिंगी, दिनकरातें ? ॥ ११४४ ॥
आणि आकाश जें नव्हे, तया आकाश काय जाणवे ?,
रत्नाच्या रूपीं मिरवे, गुंजांचें लेणें ? ॥ ११४५ ॥
म्हणौनि मी होणें नाहीं, तया मीचि आहें केहीं,
मग भजेल हें कायी, बोलों कीर ॥ ११४६ ॥
यालागीं तो क्रमयोगी, मी जालाचि मातें भोगी,
तारुण्य कां तरुणांगीं, जियापरी ॥ ११४७ ॥
तरंग सर्वांगीं तोय चुंबी, प्रभा सर्वत्र विलसे बिंबीं,
नाना अवकाश नभीं, लुंठतु जैसा ॥ ११४८ ॥
तैसा रूप होऊनि माझें, मातें क्रियावीण तो भजे,
अलंकारु का सहजें, सोनयातें जेवीं ॥ ११४९ ॥
का चंदनाची द्रुती जैसी, चंदनीं भजे अपैसी,
का अकृत्रिम शशीं, चंद्रिका ते ॥ ११५० ॥
तैसी क्रिया कीर न साहे, तऱ्ही अद्वैतीं भक्ति आहे,
हें अनुभवाचिजोगें नव्हे, बोला{ऐ}सें ॥ ११५१ ॥
तेव्हां पूर्वसंस्कार छंदें, जें कांहीं तो अनुवादे,
तेणें आळविलेनि वो दें, बोलतां मीचि ॥ ११५२ ॥
बोलतया बोलताचि भेटे, तेथें बोलिलें हें न घटे,
तें मौन तंव गोमटें, स्तवन माझें ॥ ११५३ ॥
म्हणौनि तया बोलतां, बोली बोलतां मी भेटतां,
मौन होय तेणें तत्वतां, स्तवितो मातें ॥ ११५४ ॥
तैसेंचि बुद्धी का दिठी, जें तो देखों जाय किरीटी,
तें देखणें दृश्य लोटी, देखतेंचि दावी ॥ ११५५ ॥
आरिसया आधीं जैसें, देखतेंचि मुख दिसेअ,
तयाचें देखणें तैसें, मेळवी द्रष्टें ॥ ११५६ ॥
दृश्य जाउनियां द्रष्टें, द्रष्टयासीचि जैं भेटे,
तैं एकलेपणें न घटे, द्रष्टेपणही ॥ ११५७ ॥
तेथ स्वप्नींचिया प्रिया, चेवोनि झोंबो गेलिया,
ठायिजे दोन्ही न होनियां, आपणचि जैसें ॥ ११५८ ॥
का दोहीं काष्ठाचिये घृष्टी\-, माजीं वन्हि एक उठी,
तो दोन्ही हे भाष आटी, आपणचि होय ॥ ११५९ ॥
नाना प्रतिबिंब हातीं, घेऊं गेलिया गभस्ती,
बिंबताही असती, जाय जैसी ॥ ११६० ॥
तैसा मी होऊनि देखतें, तो घेऊं जाय दृश्यातें,
तेथ दृश्य ने थितें, द्रष्टृत्वेंसीं ॥ ११६१ ॥
रवि आंधारु प्रकाशिता, नुरेचि जेवीं प्रकाश्यता,
तेंवीं दृश्यीं नाही द्रष्टृता, मी जालिया ॥ ११६२ ॥
मग देखिजे ना न देखिजे, ऐसी जे दशा निपजे,
ते तें दर्शन माझें, साचोकारें ॥ ११६३ ॥
तें भलतयाही किरीटी, पदार्थाचिया भेटी,
द्रष्टृदृश्यातीता दृष्टी, भोगितो सदा ॥ ११६४ ॥
आणि आकाश हें आकाशें, दाटलें न ढळें जैसें,
मियां आत्मेन आपणपें तैसें, जालें तया ॥ ११६५ ॥
कल्पांतीं उदक उदकें, रुंधिलिया वाहों ठाके,
तैसा आत्मेनि मियां येकें, कोंदला तो ॥ ११६६ ॥
पावो आपणपयां वोळघे ?, केवीं वन्हि आपणपयां लागे ?,
आपणपां पाणी रिघे, स्नाना कैसें ? ॥ ११६७ ॥
म्हणौनि सर्व मी जालेपणें, ठेलें तया येणें जाणें,
तेंचि गा यात्रा करणें, अद्वया मज ॥ ११६८ ॥
पैं जळावरील तरंगु, जरी धाविन्नला सवेगु,
तरी नाहीं भूमिभागु, क्रमिला तेणें ॥ ११६९ ॥
जें सांडावें कां मांडावें, जें चालणें जेणें चालावें,
तें तोयचि एक आघवें, म्हणौनियां ॥ ११७० ॥
गेलियाही भलतेउता, उदकपणेंं पंडुसुता,
तरंगाची एकात्मता, न मोडेचि जेवीं ॥ ११७१ ॥
तैसा मीपणें हा लोटला, तो आघवेंयाचि मजआंतु आला,
या यात्रा होय भला, कापडी माझा ॥ ११७२ ॥
आणि शरीर स्वभाववशें, कांहीं येक करूं जरी बैसे,
तरी मीचि तो तेणें मिषें, भेटे तया ॥ ११७३ ॥
तेथ कर्म आणि कर्ता, हें जाऊनि पंडुसुता,
मियां आत्मेनि मज पाहतां, मीचि होय ॥ ११७४ ॥
पैं दर्पणातेंं दर्पणें, पाहिलिया होय न पाहणें,
सोनें झांकिलिया सुवर्णें, ना झांकें जेवीं ॥ ११७५ ॥
दीपातें दीपें प्रकाशिजे, तें न प्रकाशणेंचि निपजे,
तैसें कर्म मियां कीजे, तें करणें कैंचें ? ॥ ११७६ ॥
कर्मही करितचि आहे, जैं करावें हें भाष जाये,
तैं न करणेंचि होये, तयाचें केलें ॥ ११७७ ॥
क्रियाजात मी जालेपणें, घडे कांहींचि न करणें,
तयाचि नांव पूजणें, खुणेचें माझें ॥ ११७८ ॥