Ziyad

Kesho yake, wakati kama ule ule, Machweo yalimkuta Ziyad akiwa palepale.
Alikuwa amekaa mkao wake ule ule wa kawaida na macho yake yalikuwa
yakiangaza kulekule. Kule kule mbali. Mbali ya upeo wake.

Alichokishuhudia sasa ni tafrani na harakati za abiria waliokuwemo ndani
ya jahazi. Nahodha alikuwa ameacha kamba za tanga. Uso wake ulionekana
kufadhaika kwa mughma. Upepo ulikuwa mkali na mawaimbi yalishindana kwa
nguvu zao na hasira zao. Nahodha alikuwa ashakata tama. Hapana shaka
mambo yalikwishamshinda.

Hapo ndipo Ziyad alipoishuhudia ajabu. Bahari ilianza kuwa chafu. Kidau,
pamoja na udogo wake, kikafanywa kuwa kimbilio la wale abiria wa
jahazini. Nahodha wa kidau aliamrisha nafasi zitengwe kwa wageni wao.
Huku kidau kikiendelea kuburutwa, kiliwapokea abiria wa jahazini kwa
ukarimu. Walipatiwa nafasi nzuri karibu na nahodha.

"Nyiye ndiye ndugu zetu. Tu pamoja katika heri na shaka zote.," nahodha
wa jahazi, alipiga kelele za kumsifu na kumshukuru nahodha mwenziwe wa
kidau. Safari ikawa inaendelea.

Kufika mbele kidogo, Ziyad alishuhudia hali ikizidi kuwa mbaya. Kidau
kilikuwa kimezidiwa na shehena. Polepole kilianza kunywa maji chumvi,
tangu mafundamafunda, hadi katakata, mpaka ndoondoo. Kidau kilikuwa
kinazama. Msaada ulihitajika haraka. Mungu ashukuriwe maana baadhi ya
ndugu zao wa jahazini walikuwa walimebakia kwenye jahazi. Baada ya kuona
vile wakawarurushia kamba na chombo walichokuwa nacho cha kuwaokoa.
Mwenyezi Mungu ni mkubwa. Si kitambo kirefu baadaye, abiria wote
waliokuwa kidauni walikuwa wametulia ndani ya jahazi. Bahari kidogo
ilionekana kutulia. Safari sasa ikawa moja ndani ya chombo kimoja, chini
ya unahodha wa nahodha mmoja tu, Yule wa jahazi.

Ziyad aliendelea kukitazama kidau kile kizuri kikizama kidogokidogo.
Hakujijua hasa yeye mwenyewe alikuwa wapi. Hakuwemo kwenye jahazi.
Hakuwa miongoni mwa waliookolewa, lakini pia hakuwemo kidauni. Alikiona
namna kilivyoghariki peke yake na rangi zake nzuri. Weupe kwa weusi,
wekundu kwa kijivujivu. Kilikuwa kikizama peke yake. Kilikuwa na ukiwa
na upweke. Abiria kiliokuwa kimewachukua walikwisha kukiacha kipotee.
Walikwisha kikisahau. Walikuwa radhi kizame peke yake, mbao zake zioze
na kuyeyukia baharini.

Katika dhati ya moyo wake, Ziyad alikihisi kidau kikisikitika huku
kikpukutiwa na machozi. Machozi! Masikini machozi ya kidau. Naye Ziyad
akaanza kuputikwa na machozi, maana alijiona kuwa ni yeye tu aliyeyahisi
machungu ya machozi yale. Wengine wote hawakuwa na habari nayo. Kwao
yalikuwa machozi ya samaki, yaliyokuwa yakipotea na maji, lakini kwake
yeye, kila tone la chozi lilipoanguka baharini ni kama liliangukia juu
ya ngozi yake. Lilizizimia na kutetemesha kwa uchungu wake. Kidau
maskini kidau, kilikuwa kinalia. Kilikuwa kinalilia kusalitiwa, kilikuwa
kinalilia msaada. "Sitogharik!" Ziyad alikisikia kikisema katikati ya
kwikwi na kilio. "Sitopotea kamwe! Sitopotea….. sitopotea, nitaokolewa!"
Kidau kilinadi ingawa kilikuwa kishazama chote isipokuwa kile kisogo
chake tu. Kilikuwa kinapotea, hata kama kilikana kupotea kwake!

"Ndiyo hutoghariki! Hupotei, nitakuokoa….. Tutakuokoa…" Ziyad alipiga
kelele akikimbilia baharini. Mbio kama farasi wa mishindanoni,
akikimbilia kuokoa kidau.