Safari yetu mjini

SAFARI YETU MJINI

Tuliwasili asubui na mapema. Machovu ya safari refu yalituandama. Mimi
na ndugu yangu tulikuwa tuko Nairobi. Hii ndio ilikuwa mara yetu ya mosi
kufika mjini. Kwa kweli tulikuwa tumeingoja hii siku kwa muda mrefu.
Tangu siku mjomba alituahidi kuwa ungetualika Nairobi, ari zetu
zilisimama.

Kwa kweli, mtaka cha mvunguni huinama. Ilibidi tuvumilie kwa muda wa
miaka mbili tangu mjomba atuhidi kumtembelea. Kafara yetu ilikuwa lazima
tuongoze katika vilasi vyetu. Tangu ahadi ikawa ni vigumu sana. Ilibidi
tutie fora masomoni. Kila muhula ungelipata Juma ameongoza darasani mwao
nami nakawa wa pili kwetu. Lakini tulipoongoza madarasa yetu sote,
hatukuweza kuficha furaha zetu. Tulifanya mbwembwe tukielekea nyumbani.
Huku tukitangaza kijiji mzima jinsi ndoto yetu ya kufika Nairobi
imetimia.

Pale nyumbani hapakukalika. Tulilisubiri jua litue kwa hamu kuu. Jambo
likiwa kuwa baba amupigie simu mjomba. Amufahamishe kuwa takwa
tuliloafikiana limetimia. Juma kwa upande mwingine, alikuwa anapakia
nguo zake. Kwake safari ilikuwa ishanoa. Muda ulipowadia, baba hakusita
kukibonyeza kile kidude chake cha simu. Mjomba alishika simu, wakaongea
na baba yaliowahusu. Baadaye, akanipa simu niongee naye. Nilimweleza
yalioyojiri shuleni.Ombi tu lilikuwa akumbuke ahadi yake. Mjomba
alifikia kuwa hakusahau ahadi yake. Akutueleza tumuombe baba ruhusa ya
kusafiri. Raha ilioje!

Sikusita kumuomba baba ruhusa ya sisi kusafiri kuelekea jijini. Japo
niliona ugumu moyoni mwake, ilibidi walijidili ombi na mama. Baba
alinihakikishia kuwa angenipa jibu asubui siku uliyofuata. Tulishiriki
chajio. Tukajisalimisha vyumbani mwa kulala. Kulipokucha, nilikimbilia
sebuleni ili nipate jibu langu. Furaha ulitujaa moyoni, baba alipokubali
wito wetu. Lakini usafiri ukaratibiwa siku mbili baadaye. Japo zilikuwa
refu, ilibidi tusubiri.

Siku ya kuamkia ya usafari, mama alizipitia mfuko zetu. Alikuwa
anadadisi ili tusikiache chochote ambacho tungehitaji. Hapa na pale,
alikuwa anavirusha chini vile ambavyo aliona si vya muhimu. Kilicho
niuma ni kuwa, alitoa redio yangu kwenye mkoba. Kitambo kidogo, alikuwa
ametuhadithi kuwa jijini, watu hutumia simu kama redio. Kwa kutembea na
redio mjini, ilikuwa ushamba. Sikutaka kuonekena mshamba hata kidogo.

Ukweli ni kwamba huo usiku ukawa mrefu kupindukia. Mimi na ndugu yangu
hatukuweza kulala. Ndoto zetu hatukuamini zilikuwa zinatimia. Japo hofu
pia ikatuingia. Hii safari ilikuwa ya kwanza kwetu. Hatukuwai fika
Nairobi japo kwa kuona kwa picha. Maswali balagha yakawa yanachipuka. Je
tutafika salama? Je, tutaweza kuvumulia hayo masaa yeto ya kusafiri? Je,
gari likiharibika? Au kubiringika? Je kutakuwa na watoto wengine kwenye
gari? Je tutaweza kucheza kwenye gari? Je, tukitaka kujisadia msalani?
Je tutapata sehemu ili tule chakula cha mchana? Maswali si haba
yalinisonga moyoni. Licha ya hayo yote, safari nayo ilikuwa ishawaidia.

Ilipofika mida ya saa sita nane usiku, usingizi wa pono ulitufyonza mimi
na kaka yangu. Tukawa zogo kwenye malazi yetu. Mimi nikajitwalia sehemu
ya miguu. Blanketi nalo ndugu yangu akalitwaa lote. Nisipate hata lindi
lake. Baridi ilinipepeta usiku mzima. Lakini nani kawaze kujifunika!
Nilikuwa zangu. Mimi na mbu tukawa marafiki hadi saa kumi na nusu. Muda
tulioafikiana na mama kutuamsha.

Tulipoamshwa na mama, tuliambatana na mama sako kwa bako hadi sebuleni.
Alikuwa asha andika meza. Chai kwa viazi vitamu. Ndizi pia zakawa hapo
ili kutuongeza viritubishi vya vitamini. Ukweli ni kwambia akili zetu
zilikuwa tu kwenye gari. Hicho kiamsha kinywa hakikulika vizuri.
Tulipomaliza, mama alituekea maji moto kwenye besheni pale uani. Nia
yake akawa tusitoke tukiwa wachafu. Kwa hio baridi, tulivua matambara
yetu. Tukajitakasa na maji hayo huku tukijua chelewa chelewa zingetuacha
kijiji. Hatungedhubutu hata kufikiria hilo. Tulifahamu kwa utendeti kuwa
gari la mjini lilikuwa moja tu kila siku.

Tulipoingia, mama alituvisha nguo nzuri sana. Hizi nguo ni zile mjomba
alituletea kipindi kile alitutembelea. Hatukuwai valia. Wakati huo,
zilikuwa ndefu sana kwetu. Kwa hivyo mama alizitunza akijua fika kwamba
tutazitoshea siku moja. Ndugu yangu alivaa surali ndefu yenye kijivu.
Nami naking’aria kaptura yenye rangi ya kijana. Shati nazo zikawa
nyeupe.

Baba alitufanyia maombi. Katika hayo maombi alikemea hata ajali
barabarani. Hayo maombi yakawa marefu kiajabu. Lakini maishani mwetu
tulifunzwa kusalimu amri. Alipoyamaliza, mama alitutakia safari njema.
Baba naye tukaandamane naye hadi kwenye stendi la basi. Tulipong’oa guu
la kwanza, guu la pili, kuelekea steji, tabasamu ziling’aa usoni mwetu.
Nyuma tukamuacha mama, machozi yakimudondoka. Sikufahamu kama yalikuwa
ya furaha au ya huzuni. Bali tulimuga, naye akatuombea dua tusafiri
salama.

Baba aliwasha bajaj lake. Hatukusita kujitupa kwalo. Aliliendesha kwa
mwendo wa kasi. Lengo likiwa tusilikose gari. Muda si mchache tulifika
kwenye steji. Hapo, tuliwapata wanakijiji wengine ambao walitamia
kusafiri hadi jijini. Wote walikuwa wamevalia vyema. Kila mmoja alikuwa
amejirembesha kadri ya uwezo wake. Mimi na ndugu yangu tulisimama kidete
tukilisubiri gari. Baba akaungana na wanakijiji kupiga gumzo. Matukio
tofauti tofauti yalizungumziwa. Si siasa za nchi, uchumi kijijini na
matarajio ya wengi kule mjini. Pia itakumbukwa kuwa kila umri
uliwakalishwa. Si watoto, vijana na wazee. Wote nia yao ikiwa ni moja
tu. Safari inoe nanga kuelekea mjini.

Punde si punde, gari likawasili kwenye steji. Gari lenyewe lilikuwa refu
kiasi cha mita kumi. Umbo lake likawa ni la mkate. Gurudumu zake sita
zilitoshana na mimi kwa urefu. Maandishi yake yafanyiwa madoido ya
kiajabu. Yalisoma “Mbulinya Express”. Kwan nje lilionekana bovu.
Manthari yake ya nje hayakuambatana na vile tulivyokuwa tumejipamba.
Baada ya abiria wengine kushuka, tuliabiri gari na kuanza safari yetu.
Hmm, hii yote ilikuwa ni ndoto.