Ufahamu

Ulikuwa usiku wa manane nilipokuwa nimelala chumbani mwangu. Mara nikasikia mchakacho wa mtu aliyekuwa akitembea nje karibu na dirisha la chumba changu. Niliamka taratibu na kunyapanyapa hadi dirishani nikavuta pazia. Lo! Niliyoyaona sikuweza kuyasadiki hata chembe. Nje kulikuwa na tambo la mtu lenye macho makubwa na mekundu kama damu. Meno yake nayo yalitisha kukithiri mpaka yalikuwa marefu na machunge - michonge kama yale ya msumeno. Kucha zake pia zingeonyesha kivumbi zile za simba.

"Ni baradhuli gani hawa wasio na haya kunisumbua usingizini." Nikajiuliza kimoyomoyo. Moja kwa moja nikazama katika bahari la mawazo. Nikakumbuka Mungu wangu mtukufu ambaye nilikuwa nimemzika kwenye kaburi la sahau kwa miaka na dahari. Nikapiga magoti na kumwomba. "Mungu wangu! Mungu nisaidie! Usi...ni...sahau! Nikajipata naropokwa kama chiriku. Lakini ifahamike kuwa kuomba msaada siko kupewa, aidha kuchumbia siko kuoa kama vile kulenga si kufuma. Ghafla bin vu, jitu lile la mataruma manne liliuachilia mlango teke zito kama nanga. Mlango nao huo! ukajipeperusha kama unyoya mpaka ndani. Nami nikajua kuwa wakati wangu wa kufunzwa kilichomkosesha kuku matiti ulikuwa umewadia. Kwa mara ya kwanza nikabanwa na kiwewe kisicho na kipimo. Uoga ajabu ukanivaa nacho kijasho chembamba na baridi mithili ya barafu kikanitoka kwapani. Mate na makamasi yakanitonatona kwa michirizi minne. Nikatetemeka kama upanga ulliotiwa tahabibu.

Papo nikaukumbuka ule msemo wa wazee wa kale, mbwa hafi maji aonapo ufuko. Mara lo! Woga uliniyeyuka na nikaamua kupambana na lile pandikizi la mtu ana kwa ana.