Jumamosi Alasiri

﻿Jumamosi  Alasiri  

Ilikuwa Jumamosi  yenye joto jingi.  Kila mtu alikuwa  amenuna.  "Betty, Mercy na  Larry, nendeni nje  mcheze! Siwataki  hapa," mama  aliwaambia  watoto.  
"Twendeni mtoni.  Kuna upepo mzuri  huko." Larry  alisema.  "Mama alitukataza  kuogelea mtoni,"  Betty alijibu.  "Tutachezea tu  karibu na  maji," Larry  alisema.  
Walipofika, kwanza  walivua viatu vyao.  Lakini walikuwa  bado wanahisi joto.  Wakavua nguo  zao. Lakini  walikuwa bado  wanahisi joto.  
Waliiweka miguu  yao majini kuifanya  iwe baridi.  Walirushiana maji.  Punde kidogo  walikuwa wameloa  maji.  
"Aa, njoo! Hebu  tuogelee. Mama  hatajua," Mercy  alisema.  Waliogelea kwa  muda mrefu  wakasahau kuwa  muda ulikuwa  unapita.  
Jua lilipoanza  kutua, walihisi  baridi.  Lakini je, nguo zao  zilikuwa wapi?  
Walitazama chini  ya miti.  Wakatazama juu  ya vichaka.  Walitazama kila  mahali.  Hawakuona dalili  ya nguo zao  popote.  
Ng'ombe walikuwa  wakila nyasi karibu  na mto.  Betty alisema,  "Mwone yule  ng'ombe! Ni nini  hicho anachokula?"  "Anakula ua  jekundu," Larry  alisema.  
"Sio ua jekundu. Ni  shati lako." Mercy  alipiga kelele.  Walimwona  ng'ombe mwingine  akila kitu cha  kisamwati.  "Hiyo ni sketi  yangu!" Betty  alipiga kelele kwa  hofu.  
Walirudi nyumbani  wakiwa wamevaa  suruali tu.  "Ng'ombe walikula  nguo zetu," walilia.  Punde kidogo  makalio yao  yalikuwa na joto  sana kwa  kuadhibiwa.  


Source www.africanstorybook.org