ವರ್ಕರ್ಸ್ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್‌ನ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಭಾಗ

Articles with short description
Short description is different from Wikidata
<  > ಟೆಂಪ್ಲೇಟ್ ಶೈಲಿಗಳು

ವರ್ಕರ್ಸ್ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್‌ನ French ವಿಭಾಗ (   , SFIO ) ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ 1905 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವಾಗಿದ್ದು, ಆಧುನಿಕ-ದಿನದ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷದಿಂದ 1969 ರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. SFIO ಅನ್ನು 1905 ರಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗ್ಲೋಬ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷದ ನಡುವಿನ ವಿಲೀನವಾಗಿ ಎರಡನೇ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್‌ನ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಚಳುವಳಿಯ ಪಕ್ಷವೆಂದು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಲಾಯಿತು.

SFIO ಅನ್ನು ಜೂಲ್ಸ್ ಗೆಸ್ಡೆ, ಜೀನ್ ಜೌರೆಸ್ (ಅವರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರು), ಎಡ್ವರ್ಡ್ ವೈಲಂಟ್ ಮತ್ತು ಪಾಲ್ ಲಾಫರ್ಗ್ (ಕಾರ್ಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಅವರ ಅಳಿಯ) ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಜೌರೆಸ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಗೆಸ್ಡೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಿದರು. . SFIO ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿಸಂಗೆ ತನ್ನನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿತು, ಆದಾಗ್ಯೂ ಪಕ್ಷವು ತನ್ನ ಮಿಲಿಟರಿ ವಿರೋಧಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿತು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒಕ್ಕೂಟ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿತು ( ಫ್ರೆಂಚ್: ಯೂನಿಯನ್ ನ್ಯಾಷನಲ್  ) ಮೊದಲನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಮೇಲೆ ಜರ್ಮನಿಯ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇಡೀ ಎರಡನೇ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್‌ನಂತೆ ದೇಶಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರ್ಗ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ನಂತರ. 1917 ರ ರಷ್ಯನ್ ಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಬೋಲ್ಶೆವಿಕ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಡೆಗೆ ಸಂಘರ್ಷದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳ ಕಾರಣ, SFIO 1920 ರ ಟೂರ್ಸ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ನ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ಗೆ ಸೇರಿತು ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚ್ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷವಾಯಿತು. ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು SFIO ಆಗಿ ಮುಂದುವರೆದರು.

1909 ಮತ್ತು 1920 ರ ನಡುವೆ, SFIO 'ಎಲ್ ಮಾನವೀಯ ಅನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು. ಇದರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಂಗಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೆಫ್ಟ್ಸ್ ಕಾರ್ಟೆಲ್ (1924-1934), ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ (1936-1938), ತ್ರಿಪಕ್ಷೀಯ (1944-1947) ಮತ್ತು ಥರ್ಡ್ ಫೋರ್ಸ್ (1947-1958) ಸೇರಿವೆ. ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾಗಿ, ಪಕ್ಷವು ಮೊದಲು ಎರಡನೇ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ಗೆ (1905-1916), ನಂತರ ಲೇಬರ್ ಮತ್ತು ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ಗೆ (1923-1940)  ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ಗೆ (1951-1969) ಸಂಯೋಜಿತವಾಗಿತ್ತು. SFIO ನ ಚಿಹ್ನೆಯು ಮೂರು ಬಾಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ವೃತ್ತವಾಗಿತ್ತು.

 ಹಿನ್ನೆಲೆ 
1871 ರ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಕಮ್ಯೂನ್ ವಿಫಲವಾದ ನಂತರ, ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಮಾಜವಾದವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಿತು. ಅದರ ನಾಯಕರು ಸತ್ತರು ಅಥವಾ ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡಿದರು. 1879 ರ ಮಾರ್ಸಿಲ್ಲೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಂಘಗಳು ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ದಿ ಸೋಶಿಯಲಿಸ್ಟ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಆಫ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ (FTSF) ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದವು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಜೂಲ್ಸ್ ಗುಸ್ಡೆ ಮತ್ತು ಪಾಲ್ ಲಾಫಾರ್ಗ್ಯು ( ಕಾರ್ಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಅವರ ಅಳಿಯ) ಅವರು ತುಂಬಾ ಮಧ್ಯಮ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ತೊರೆದರು ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಪಾರ್ಟಿ (ಪಿಒಎಫ್) ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಪಾಲ್ ಬ್ರೌಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಎಫ್‌ಟಿಎಸ್‌ಎಫ್ ಅನ್ನು ಸಂಭಾವ್ಯತಾವಾದಿ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿತು ಆದರೆ POF ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಎಡ್ವರ್ಡ್ ವೈಲಂಟ್ ಮತ್ತು ಲೂಯಿಸ್ ಆಗಸ್ಟೆ ಬ್ಲಾಂಕಿಯ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಕೇಂದ್ರ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯನ್ನು (CRC) ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

1880 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, FTSF ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಚುನಾವಣಾ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಕೆಲವು ಪುರಸಭೆಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು. ಜೀನ್ ಅಲೆಮನೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು FTSF ಸದಸ್ಯರು ಚುನಾವಣಾ ಗುರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು. 1890 ರಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಪಕ್ಷವನ್ನು (POSR) ರಚಿಸಿದರು. ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮುಷ್ಕರದ ತಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಗುಂಪುಗಳ ಹೊರತಾಗಿ, ಕೆಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಹೊರಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಮಾಜವಾದಿಗಳೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಮಧ್ಯಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.

1890 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಡ್ರೇಫಸ್ ಪ್ರಕರಣವು ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಜೂಲ್ಸ್ ಗೆಸ್ಡೆಗೆ, ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು ಬೂರ್ಜ್ವಾಗಳ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು. ಜೀನ್ ಜೌರೆಸ್ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳವಳಿಯು ಗಣರಾಜ್ಯ ಚಳುವಳಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಗಣರಾಜ್ಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. 1899 ರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಚರ್ಚೆಯು ಪಿಯರೆ ವಾಲ್ಡೆಕ್-ರೂಸೋ ಅವರ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರೆ ಮಿಲ್ಲರಾಂಡ್ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಜವಾದಿ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಧ್ರುವೀಕರಿಸಿತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕ್ವಿಸ್ ಡಿ ಗ್ಯಾಲಿಫೆಟ್ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ, ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಕಮ್ಯೂನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ದಮನವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಬೂರ್ಜ್ವಾ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯು ಜೀನ್ ಜೌರೆಸ್ ವಿರುದ್ಧ ಜೂಲ್ಸ್ ಗೆಸ್ಡೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ವಿವಾದವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. 1902 ರಲ್ಲಿ, ಗೆಸ್ಡೆ ಮತ್ತು ವೈಲಂಟ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಪಾರ್ಟಿ ಆಫ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಜೌರೆಸ್, ಅಲೆಮನೆ ಮತ್ತು ಸಂಭಾವ್ಯವಾದಿಗಳು ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. 1905 ರ ಗ್ಲೋಬ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳು ಎರಡನೇ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒತ್ತಡದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ (SFIO) ನ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಲೀನಗೊಂಡವು.

 ಇತಿಹಾಸ 

 ಅಡಿಪಾಯ ಮತ್ತು ಆರಂಭಿಕ ವರ್ಷಗಳು 
ಹೊಸ SFIO ಪಕ್ಷವು ರ್ಯಾಡಿಕಲ್ ಪಕ್ಷದ ಮಧ್ಯಮ-ವರ್ಗದ ಉದಾರವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಟ್ರೇಡ್ ಯೂನಿಯನ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಿಂಡಿಕಲಿಸ್ಟ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿತ್ತು. ಜನರಲ್ ಕಾನ್ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ಲೇಬರ್ (CGT) ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿತು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಗುರಿಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಕೆಲವು CGT ಸದಸ್ಯರು SFIO ಗೆ ಸೇರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಅವರು ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್-ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು (PRS) ರಚಿಸಿದರು.

ಇತರ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, SFIO ಒಂದು ವಿಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿದೆ. ಅದರ ಸದಸ್ಯರು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟಗಳ ಬಲವಾದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅದರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ದುರ್ಬಲಗೊಂಡವು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, 1918 ರವರೆಗೆ ಲೂಯಿಸ್ ಡುಬ್ರೂಯಿಲ್ಹ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ ಜನರಲ್ ಕಾರ್ಯವು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕ ಜೀನ್ ಜೌರೆಸ್, ಸಂಸದೀಯ ಗುಂಪಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದ ಪತ್ರಿಕೆಯಾದ ಎಲ್' ಮಾನವೀಯ ನ ನಿರ್ದೇಶಕ,

PRS ಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, SFIO ಸದಸ್ಯರು ಲೆಫ್ಟ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಸರ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಿಲ್ಲ, ಆದಾಗ್ಯೂ ಅವರು ಅದರ ನೀತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ , ಲೈಸೈಟ್ಚ ರ್ಚ್ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ 1905 ಕಾಯಿದೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅವರು 1906 ರ ನಂತರ ರ್ಯಾಡಿಕಲ್ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಜಾರ್ಜಸ್ ಕ್ಲೆಮೆನ್ಸೌ ಅವರ ಮುಷ್ಕರಗಳ ಉಗ್ರ ನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು, ನಂತರ ಕಾರ್ಮಿಕ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು, ಈ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು PRS ನಾಯಕ ರೆನೆ ವಿವಿಯಾನಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು .

ಜುಲೈ 1914 ರ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಷವು ಸಮಾಜವಾದಿ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸದಸ್ಯತ್ವ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನೊಳಗಿನ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಅಲೆಯ ನಡುವೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಹರಿದುಹೋಯಿತು. 31 ಜುಲೈ 1914 ರಂದು ಜೌರೆಸ್‌ನ ಹತ್ಯೆಯು ಪಕ್ಷದ ಶಾಂತಿವಾದಿ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನಡೆಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆಯ ಯುದ್ಧಕಾಲದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಮೊದಲನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯು ಪಕ್ಷದೊಳಗೆ ವಿಭಜನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು, ಅದು 1917 ರ ನಂತರ ಎದ್ದುಕಾಣಿತು. ಇದಲ್ಲದೆ, ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1917 ರ ಬೋಲ್ಶೆವಿಕ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಂತರಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

1919 ರಲ್ಲಿ, ಬೋಲ್ಶೆವಿಸಂನ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಭಯದ ಮೇಲೆ ಆಡಿದ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಒಕ್ಕೂಟದಿಂದ ಯುದ್ಧ-ವಿರೋಧಿ ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು ಭಾರೀ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೋತರು (ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಅಪಖ್ಯಾತಿ ಮಾಡಲು ಬೋಲ್ಶೆವಿಕ್ ಹಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಚಾಕುವಿನಿಂದ ಪೋಸ್ಟರ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು). ನ್ಯಾಷನಲ್ ಬ್ಲಾಕ್ 70% ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು, ಇದು ಚೇಂಬ್ರೆ ಬ್ಲೂ ಹಾರಿಜಾನ್ (ಬ್ಲೂ ಹರೈಸನ್ ಚೇಂಬರ್) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

 ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ವಿಭಜನೆ ಮತ್ತು ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ 
ಡಿಸೆಂಬರ್ 25, 1920 ರಂದು ಟೂರ್ಸ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ , ಬಹುಪಾಲು SFIO ಸದಸ್ಯರು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್‌ಗೆ ಸೇರಲು ಮತ ಹಾಕಿದರು, ಇದನ್ನು ಕಾಮಿಂಟರ್ನ್ ಮತ್ತು ಥರ್ಡ್ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಶನಲ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದನ್ನು ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ಬೋಲ್ಶೆವಿಕ್‌ಗಳು ರಚಿಸಿದರು. ಬೋರಿಸ್ ಸೌವರಿನ್ ಮತ್ತು ಲುಡೋವಿಕ್-ಆಸ್ಕರ್ ಫ್ರಾಸಾರ್ಡ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ (SFIC) ನ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಭಾಗವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಂಪು ಕೂಡ ಕಾಮಿಂಟರ್ನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ಒಲವು ತೋರಿತು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ 21 ಷರತ್ತುಗಳಲ್ಲ . ಲಿಯಾನ್ ಬ್ಲಮ್ ನೇತೃತ್ವದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಮತ್ತು ಬಹುಪಾಲು ಸಮಾಜವಾದಿಗಳ ಚುನಾಯಿತ ಸದಸ್ಯರು ಬ್ಲಮ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ "ಹಳೆಯ ಮನೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು" ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಮಾರ್ಸೆಲ್ ಸೆಂಬಟ್, ಲಿಯಾನ್ ಬ್ಲಮ್ ಮತ್ತು ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಥಾಮಸ್ ಮಾಸ್ಕೋದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಜೋಡಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಪಾಲ್ ಫೌರ್ SFIO ನ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾದರು, ಆದರೆ ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬ್ಲಮ್, ಸಂಸದೀಯ ಗುಂಪಿನ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪಕ್ಷದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕ ಲೆ ಪಾಪ್ಯುಲೇರ್ . ಎಲ್' ಮಾನವೀಯ, ಹಿಂದಿನ ಪಕ್ಷದ ಪತ್ರಿಕೆ, SFIC ಯ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಫ್ರಾಸಾರ್ಡ್ ನಂತರ SFIC ಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು ಮತ್ತು ಜನವರಿ 1923 ರಲ್ಲಿ SFIO ಗೆ ಮರುಸೇರ್ಪಡೆಯಾದರು. ಟೂರ್ಸ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ, CGT ಟ್ರೇಡ್ ಯೂನಿಯನ್ ಅದೇ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿತು. ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರಾದವರು ಕಾನ್ಫೆಡರೇಶನ್ ಜನರಲ್ ಡು ಟ್ರಾವೈಲ್ ಯುನಿಟೈರ್ (ಯುನೈಟೆಡ್ ಜನರಲ್ ಕಾನ್ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ಲೇಬರ್; CGTU) ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು, ಇದು ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ ಸರ್ಕಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 1936 ರಲ್ಲಿ CGT ಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೆಸೆಯಿತು. ಲಿಯಾನ್ ಜೌಹಾಕ್ಸ್ 1947 ರವರೆಗೆ CGT ಯ ಮುಖ್ಯ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಹೊಸ ವಿಭಜನೆಯು ಸುಧಾರಣಾವಾದಿ ಯೂನಿಯನ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಫೋರ್ಸ್ (CGT-FO) ರಚನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

1924 ಮತ್ತು 1932 ಎರಡರಲ್ಲೂ ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು ಕಾರ್ಟೆಲ್ ಡೆಸ್ ಗೌಚೆಸ್ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ರಾಡಿಕಲ್ ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಹೆರಿಯಟ್ (1924-1926 ಮತ್ತು 1932) ನೇತೃತ್ವದ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅವರು ಭಾಗವಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಕಾರ್ಟೆಲ್ ಬಲಪಂಥೀಯ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತು ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳದ ಹಾರಾಟವು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿತು ಆದರೆ ವಿಭಜಿತ ರಾಡಿಕಲ್ಸ್ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ವಿತ್ತೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ವಿಶ್ವ ಸಮರ I ರ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಪಾವತಿಸಲು ಜರ್ಮನಿಯ ನಿರಾಕರಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಂಸತ್ತಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಹೆರಿಯೊಟ್, ಪಾಲ್ ಪೈನ್ಲೆವ್ ಮತ್ತು ಅರಿಸ್ಟೈಡ್ ಬ್ರಿಯಾಂಡ್ ಅವರು 1926 ರವರೆಗೆ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾದರು, ಫ್ರೆಂಚ್ ಬಲವು ರೇಮಂಡ್ ಪಾಯಿಂಕೇರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು. ಹೊಸದಾಗಿ ಚುನಾಯಿತರಾದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಮೊದಲ ಕಾರ್ಟೆಲ್ ಅನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು, ಬೂರ್ಜ್ವಾ ಸರ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಎರಡನೇ ಕಾರ್ಟೆಲ್ 1932 ರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು, ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ SFIO ಬಲಪಂಥೀಯ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರಾಡಿಕಲ್‌ಗಳ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡಿತು. ವರ್ಷಗಳ ಆಂತರಿಕ ಕಲಹಗಳ ನಂತರ, ಮಾರ್ಸೆಲ್ ಡೀಟ್ ಮತ್ತು ಪಿಯರೆ ರೆನಾಡೆಲ್ ನೇತೃತ್ವದ ಪಕ್ಷದ ಸುಧಾರಣಾವಾದಿ ವಿಭಾಗವು ನವಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ನವೆಂಬರ್ 1933 ರಲ್ಲಿ SFIO ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿತು ಮತ್ತು ಸಮಾಜವಾದಿ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಯೂನಿಯನ್ (USR) ಅನ್ನು ರಚಿಸಲು PRS ನೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಂಡಿತು. ವಿವಿಧ ಹಗರಣಗಳು ಕಾರಣವಾದರೂ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಟೆಲ್ ಮತ್ತೆ ಸಂಸದೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆಯ ಬಲಿಯಾದ 6 ದಂಗೆಯು ಫೆಬ್ರುವರಿ 1934 ಆಯೋಜಿಸಿದ ದೂರದ ಬಲ ಲೀಗ್. ರಾಡಿಕಲ್ ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಡಾಲಾಡಿಯರ್ ಮರುದಿನ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು, ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಗ್ಯಾಸ್ಟನ್ ಡೌಮರ್ಗ್ಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಚ್ ಥರ್ಡ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಒತ್ತುವರಿಯಿಂದಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವೊಂದು ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಬೇಕಾಯಿತು.

6 ಫೆಬ್ರವರಿ 1934 ರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ನಂತರ, ಇಡೀ ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳುವಳಿಯು ಗಣರಾಜ್ಯವನ್ನು ಉರುಳಿಸಲು ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ಪಿತೂರಿಯಾಗಿ ಕಂಡಿತು, ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಕ್ಷನ್ ಫ್ರಾಂಚೈಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಲಪಂಥೀಯ ಲೀಗ್‌ಗಳು ಅನುಸರಿಸಿದ ಗುರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ , ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ವಿರೋಧಿ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಯುನೈಟೆಡ್ ಫ್ರಂಟ್ ನಿರ್ದೇಶನಗಳ ಪರವಾಗಿ ಕಾಮಿಂಟರ್ನ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿತು. ಫ್ರೆಂಚ್ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷ (PCF) SFIO, USR ಮತ್ತು ರ್ಯಾಡಿಕಲ್ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು, ಅದು 1936 ರ ಫ್ರೆಂಚ್ ಶಾಸಕಾಂಗ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ ಅನ್ನು ತರಲು ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ರಚಿಸಿತು. ಜೂನ್ 1934 ರಲ್ಲಿ, ಲಿಯಾನ್ ಟ್ರಾಟ್ಸ್ಕಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಟರ್ನ್ ಆಗಿ SFIO ಅನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು, ಇದು ಪ್ರವೇಶದ ತಂತ್ರದ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಲೀಗ್‌ನ (ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಎಡ ವಿರೋಧದ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಭಾಗ) ಟ್ರೋಟ್ಸ್ಕಿಸ್ಟ್ ನಾಯಕರು SFIO ಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಟ್ರಾಟ್ಸ್ಕಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ರೇಮಂಡ್ ಮೊಲಿನಿಯರ್ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಪಿಯರೆ ನವಿಲ್ಲೆ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಪಿಯರೆ ಫ್ರಾಂಕ್ ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಉಳಿದರು. ಲೀಗ್ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 1934 ರಲ್ಲಿ SFIO ಗೆ ವಿಸರ್ಜಿಸಲು ಮತ ಹಾಕಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೊಲ್ಶೆವಿಕ್-ಲೆನಿನಿಸ್ಟ್ ಗ್ರೂಪ್ ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು ( ಗ್ರೂಪ್ ಬೊಲ್ಚೆವಿಕ್-ಲೆನಿನಿಸ್ಟ್, ಜಿಬಿಎಲ್). ಜೂನ್ 1935 ರ ಮಲ್ಹೌಸ್ ಪಕ್ಷದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ಟ್ರಾಟ್ಸ್ಕಿಸ್ಟ್‌ಗಳು ಯುನೈಟೆಡ್ ಫ್ರಂಟ್ ಅನ್ನು ಲಿಬರಲ್ ರಾಡಿಕಲ್ ಪಾರ್ಟಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಮುಂಭಾಗವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.

ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ ತಂತ್ರವನ್ನು 1936 ರ ಫ್ರೆಂಚ್ ಶಾಸಕಾಂಗ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಒಕ್ಕೂಟವು ಬಹುಮತವನ್ನು ಗಳಿಸಿತು, SFIO ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಾಡಿಕಲ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮತಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಲಿಯಾನ್ ಬ್ಲಮ್ 1936 ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಮೊದಲ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾದರು, ಆದರೆ PCF ಅವರ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದೆ ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಒಂದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮುಷ್ಕರವು ಸಮಾಜವಾದಿಗಳ ವಿಜಯವನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿತು ಆದರೆ ಮಾರ್ಸಿಯೊ ಪಿವರ್ಟ್ "ಟೌಟ್ ಎಸ್ಟ್ ಸಾಧ್ಯ!"  ("ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯ!"), ಆದರೆ ಪೈವರ್ಟ್ ನಂತರ ವಿಭಜಿಸಿ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಪೆಸೆಂಟ್ಸ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಪಾರ್ಟಿ (PSOP) ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು, ಜೊತೆಗೆ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಡೇನಿಯಲ್ ಗುರಿನ್ ಸಹ ನಂತರದ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಟ್ರೋಟ್ಸ್ಕಿ SFIO ನೊಂದಿಗೆ ಮುರಿಯಲು GBL ಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು, ಇದು 1936 ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ SFIO ನಿಂದ ಟ್ರೋಟ್ಸ್ಕಿಸ್ಟ್ಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲದ ನಿರ್ಗಮನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಇದು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಕೇವಲ ಆರು ನೂರು ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆಯಿತು. ಮ್ಯಾಟಿಗ್ನಾನ್ ಅಕಾರ್ಡ್ಸ್ (1936) ಸಾಮೂಹಿಕ ಚೌಕಾಸಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು ಮತ್ತು ಯೂನಿಯನ್ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿತು. ನಿಯಮಗಳು ಕಂಬಳಿ 7-12% ವೇತನ ಹೆಚ್ಚಳವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ಪಾವತಿಸಿದ ರಜೆಗೆ (ಎರಡು ವಾರಗಳು) ಮತ್ತು 40-ಗಂಟೆಗಳ ಕೆಲಸದ ವಾರವನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎಂಟು-ಗಂಟೆಗಳ ದಿನವನ್ನು 1914-1918 ರ ಸಮರ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವಿಕೆಯ ನಂತರ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು.

ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ, ಬ್ಲಮ್‌ನ ಸರ್ಕಾರವು ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದುಬಿತ್ತು ( ಕಾರ್ಟೆಲ್ ಡೆಸ್ ಗೌಚೆಸ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬಂಡವಾಳದ ಹಾರಾಟವು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ, "200 ಕುಟುಂಬಗಳ ಪುರಾಣ" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು) ಗ್ರೇಟ್ ಡಿಪ್ರೆಶನ್ ಮತ್ತು ನಂತರ ಸ್ಪ್ಯಾನಿಷ್ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧದ ಸಮಸ್ಯೆ. ವಿಶ್ವ ಸಮರ II ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ 1940 ರ ಮಿಲಿಟರಿ ಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಪತನದ ನಂತರ ಮೂರನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಕುಸಿತವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ನಿರಾಶೆಗೊಂಡ ಎಡವು ಕುಸಿಯಿತು.

 ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ 
ಹಲವಾರು SFIO ಸದಸ್ಯರು ವಿಚಿ 80 ರ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರು, ಅವರು ಜುಲೈ 1940 ರಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಷಲ್ ಫಿಲಿಪ್ ಪೆಟೈನ್ ಅವರಿಗೆ ಅಸಾಧಾರಣ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮತ ಹಾಕಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು , ನಂತರದವರು ಕ್ರಾಂತಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರತಿಗಾಮಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮತ್ತು ವಿಚಿ ಆಡಳಿತದ ಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವು ಪ್ರತಿರೋಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರತಿರೋಧ ಮಂಡಳಿಯ ಭಾಗವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪಿಯರೆ ಫೋರ್ಕಾಡ್ ಫೆಲಿಕ್ಸ್ ಗೌಯಿನ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಬ್ರೂಟಸ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು, ಇದರಲ್ಲಿ ಡೇನಿಯಲ್ ಮೇಯರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಂತರ ಮಾರ್ಸಿಲ್ಲೆಸ್‌ನ ಮೇಯರ್ ಆಗಿದ್ದ ಗ್ಯಾಸ್ಟನ್ ಡೆಫರ್ರೆ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. 1942-1943 ರಲ್ಲಿ, ಪೀಟೈನ್ ಆಡಳಿತವು ಫ್ರೆಂಚ್ ಥರ್ಡ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಅನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು, ರಿಯೋಮ್ ಟ್ರಯಲ್ , ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಕದನದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಲಿಯಾನ್ ಬ್ಲಮ್, ರಾಡಿಕಲ್ ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಡಾಲಾಡಿಯರ್ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳಾದ ಪಾಲ್ ರೇನಾಡ್ ಮತ್ತು ಜಾರ್ಜಸ್ ಮ್ಯಾಂಡೆಲ್, ಇತರರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದರು.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಾರ್ಸೆಲ್ ಡೀಟ್ ಮತ್ತು 1933 ರಲ್ಲಿ SFIO ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಕೆಲವು ನವಸಮಾಜವಾದಿಗಳು, ವಿಚಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಪೆಟೈನ್‌ನ ಸಹಯೋಗದ ನೀತಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು. 1920 ರಿಂದ 1940 ರವರೆಗಿನ SFIO ನ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಪಾಲ್ ಫೌರ್ ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ಸಹ ಅನುಮೋದಿಸಿದರು. 1944 ರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಪುನರ್ರಚಿಸಿದಾಗ ಅವರನ್ನು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲಾಯಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲು ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ 17 SFIO ಮಂತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ 14 ಜನರನ್ನು ಸಹಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು.

1944 ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ವಿಮೋಚನೆಯ ನಂತರ, ಪಿಸಿಎಫ್ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪಕ್ಷವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್-ಅಲ್ಲದ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕ ಆಧಾರಿತ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವನ್ನು ರಚಿಸುವ ಯೋಜನೆಯು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಡೆಮಾಕ್ರಟ್‌ಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಂದ ಭಾಗಶಃ ವಿಫಲವಾಯಿತು. laïcité ಮತ್ತು ಘರ್ಷಣೆ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಡಿ ಗಾಲೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೊಸ ಸಂಸ್ಥೆ ಬಗ್ಗೆ (ಸಂಸದೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಥವಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಸರ್ಕಾರ). SFIO ಪುನಃ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು ಮತ್ತು PCF ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್-ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಮೂವ್‌ಮೆಂಟ್ (MRP) ನೊಂದಿಗೆ ಮೂರು-ಪಕ್ಷಗಳ ಮೈತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿತು. ಈ ಒಕ್ಕೂಟವು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆಫ್ ರೆಸಿಸ್ಟೆನ್ಸ್‌ನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನೀತಿಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿತು, ಫ್ರೆಂಚ್ ಕಲ್ಯಾಣ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು, ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣಗೊಳಿಸಿತು. ನಲವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಲಿಬರೇಶನ್ ಅವಧಿಯ ಕಲ್ಯಾಣ ರಾಜ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಆರ್ಥಿಕ ಚೇತರಿಕೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು SFIO ಭಾಗಶಃ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.  ಮೇ 1946 ರಲ್ಲಿ, ಫೆಲಿಕ್ಸ್ ಗೌಯಿನ್ ಅವರ ಸಮಾಜವಾದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸರ್ಕಾರವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯೀಕರಿಸುವ ಕಾನೂನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು, ಇದು ಇಡೀ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿದೆ.  1947 ರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ ರಾಮಡಿಯರ್ ಅವರ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಗತಿಪರ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆ  ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕನಿಷ್ಠ ವೇತನದ ಪರಿಚಯ  ಮತ್ತು ಏಪ್ರಿಲ್ 1947 ರಿಂದ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಭತ್ಯೆಗಳು. 

ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು SFIO ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಜುಲೈ 1947 ರ ಆದೇಶವು "ಕೊಳಕು ಅಥವಾ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನೇಮಕಗೊಂಡಿರುವ" ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಶವರ್ ಅಳವಡಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತು ಮತ್ತು ಆಗಸ್ಟ್ 1947 ರ ತೀರ್ಪು "ಬಣ್ಣ ಅಥವಾ ವಾರ್ನಿಷ್ ಸಿಂಪಡಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು" ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಶೇಷ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 10, 1947 ರ ಆದೇಶವು "ಬೆಂಜೀನ್ ವಿಷದ ಅಪಾಯಗಳ" ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1947 ರ ಸುತ್ತೋಲೆಯು "ಅಂತಹ ವಿಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಡೆಯಬಹುದು" ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.  ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ, ಆಗಸ್ಟ್ 1947 ರ ತೀರ್ಪು ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತಾ ಸಮಿತಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಮೂಲ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. 

ಫ್ರೆಂಚ್ ನಾಲ್ಕನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಯಂತಹ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ SFIO ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು. SFIO ಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಮೂಲಕ, 1946 ರಲ್ಲಿ ಸಮಗ್ರ ಫಾರ್ಮ್ ಕಾನೂನನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಹಂಚಿಕೆದಾರರು ತಮ್ಮ ಗುತ್ತಿಗೆ ಅವಧಿಯ ಮುಕ್ತಾಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ನವೀಕರಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಮಾಲೀಕರು ಅಥವಾ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ, ಹಂಚಿಕೆದಾರರು ಕಡಿಮೆ ಬಡ್ಡಿದರದಲ್ಲಿ ಮಾಲೀಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊರೆಯಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು ಅವರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸುಧಾರಣೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಷೇರುದಾರರು ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಸೇರುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಮಾಲೀಕರೊಂದಿಗಿನ ಅವರ ಘರ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಹರಿಸಲಾಗುವುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ಸಮಾನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. 

ಫ್ರೆಂಚ್ ನಾಲ್ಕನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಆರಂಭಿಕ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, 1,000 ಹೆಚ್ಚುವರಿ ರಾಜ್ಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ವಿನಿಯೋಗವನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲಾಯಿಕ್ ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಶಿಶುವಿಹಾರ ಮತ್ತು ನರ್ಸರಿ ಶಾಲಾ ಹಂತಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ತರುವಲ್ಲಿ SFIO ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿದೆ.  1946 ರ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ, SFIO ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ PCF ನ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾಯಿತು. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1946 ರ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಮೋದಿಸಲಾದ PCF ಮತ್ತು MRP ಯೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾದ ಎರಡನೇ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ಪಕ್ಷವು ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಮೇ 1947 ರಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೂಟವು ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು. ಶೀತಲ ಸಮರದ ಕಾರಣ , ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಾಲ್ ರಾಮಡಿಯರ್ ನೇತೃತ್ವದ ಸಂಪುಟದಿಂದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿಡಲಾಯಿತು . ಕಮ್ಯುನಿಸಂ-ವಿರೋಧಿ ಫ್ರೆಂಚರ ಎಡಪಂಥೀಯರು ಸಂಯುಕ್ತ ರಂಗವನ್ನು ರಚಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯಿತು. ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು ಜನರಲ್ ಕಾನ್ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ಲೇಬರ್ (CGT) ಒಕ್ಕೂಟದ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. 1948 ರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಟ್ರೇಡ್ ಯೂನಿಯನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಫೋರ್ಸ್ (FO) ರಚನೆಯಿಂದ ಇದು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಿತು, ಇದನ್ನು ಅಮೇರಿಕನ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ ಏಜೆನ್ಸಿ ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಈ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಮಾಜಿ CGT ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಲಿಯಾನ್ ಜೌಹಾಕ್ಸ್ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದರು, ಅವರಿಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೊಬೆಲ್ ಶಾಂತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಘ ( ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಫೆಡರೇಶನ್, FEN) ತನ್ನ ಏಕತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಎರಡು ಒಕ್ಕೂಟಗಳ ಕಡೆಗೆ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿತು, ಆದರೆ SFIO ಸಿಂಡಿಕಲಿಸ್ಟ್‌ಗಳು SFIO ಪಕ್ಷದ ಮುಖ್ಯ ತರಬೇತಿ ಮೈದಾನವಾದ FEN ನ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.

ಒಂದು ಕಡೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಗಾಲಿಸ್ಟ್‌ಗಳ ವಿರೋಧವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ SFIO ಸೇರಿದಂತೆ ಕೇಂದ್ರ-ಬಲ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ-ಎಡ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಮೂರನೇ ಪಡೆಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೆ, ಲಿಯಾನ್ ಬ್ಲಮ್ ಅವರ ಬೆಂಬಲದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ಡೇನಿಯಲ್ ಮೇಯರ್ ಗೈ ಮೊಲೆಟ್ನ ಸಹಾಯದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಹೊಸ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯನ್ನು ಪಕ್ಷದ ಎಡಪಂಥೀಯರು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೆ, ಅವರು PCF ನೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಮೈತ್ರಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಿದ್ದರು. ‘ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷ ಎಡಪಂಥೀಯರಲ್ಲ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿದೆ’ ಎಂದರು. 1950 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಪಂಗಡದ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅದರ ಸರ್ಕಾರಿ ಪಾಲುದಾರರೊಂದಿಗೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು SFIO ಸದಸ್ಯತ್ವದ ಹೆಚ್ಚು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದವು. 1954 ರಲ್ಲಿ, ಯುರೋಪಿಯನ್ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ಸಮುದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪಕ್ಷವು ಆಳವಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು. ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕತ್ವದ ಸೂಚನೆಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಸಂಸದೀಯ ಗುಂಪಿನ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನರು ಯೋಜನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅದರ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದರು.

ಹಂತಹಂತವಾಗಿ, ಅಲ್ಜೀರಿಯಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮವು ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆಯ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯವಾಯಿತು. 1956 ರ ಫ್ರೆಂಚ್ ಶಾಸಕಾಂಗ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಷವು ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಫ್ರಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿತು, ಇದು ರಾಡಿಕಲ್ ಪಿಯರೆ ಮೆಂಡೆಸ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕೇಂದ್ರ-ಎಡ ಒಕ್ಕೂಟವಾಗಿದೆ, ಅವರು ಸಂಘರ್ಷದ ಶಾಂತಿಯುತ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಗೈ ಮೊಲೆಟ್ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ನ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು, ಆದರೆ ಅವರು ಬಹಳ ದಮನಕಾರಿ ನೀತಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಮೇ 1958 ರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ನಂತರ, ಅವರು ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಡಿ ಗೌಲ್ ಹಿಂದಿರುಗುವಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಚ್ ಐದನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು. ಇದಲ್ಲದೆ, SFIO ಅಲ್ಜೀರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಗೈ ಮೊಲೆಟ್ನ ದಮನಕಾರಿ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಡಿ ಗಾಲ್ ಹಿಂದಿರುಗುವಿಕೆಗೆ ಅವನ ಬೆಂಬಲದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. 1959 ರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷವು ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರೆ, 1960 ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಏಕೀಕೃತ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷದ (PSU) ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಪಿಯರೆ ಮೆಂಡೆಸ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಸೇರಿಕೊಂಡರು, ಅವರು ಎಡಪಂಥೀಯ ಚಳವಳಿಯ ನಡುವೆ ರಾಡಿಕಲ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು.

SFIO 1960 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಮತವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ನಾಲ್ಕನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ನಾಯಕರ ವಿರೋಧಾತ್ಮಕ ನೀತಿಗಳಿಂದ ಇದು ಅಪಖ್ಯಾತಿಗೊಳಗಾಗಿತ್ತು. ಯುವಕರು ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ವಲಯಗಳು PSU ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು PCF ಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದರು. ಫ್ರೆಂಚ್ ಐದನೇ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಡಿ ಗೌಲ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಗೌಲಿಸಂ ಇತರ ಪಕ್ಷಗಳ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲು ಎಡ ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು.

ಇದಲ್ಲದೆ, SFIO ಗೌಲಿಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲದ ಕೇಂದ್ರ-ಬಲದೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯಿತು (ಗ್ಯಾಸ್ಟನ್ ಡಿಫೆರ್ರೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದಂತೆ) ಮತ್ತು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್‌ಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ. ಮೊಲೆಟ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. SFIO ಫ್ರಾಂಕೋಯಿಸ್ ಮಿತ್ತರಾಂಡ್ ಅವರನ್ನು 1965 ರ ಫ್ರೆಂಚ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಅವರು ಪಕ್ಷದ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. SFIO ಮತ್ತು ರಾಡಿಕಲ್‌ಗಳು ನಂತರ ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ದಿ ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಅಂಡ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಲೆಫ್ಟ್ (FGDS) ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು, ಇದು ಮಿತ್ತರಾಂಡ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕೇಂದ್ರ-ಎಡ ಒಕ್ಕೂಟವಾಗಿದೆ. ಮೇ 68 ರ ಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಜೂನ್ 1968 ರ ಚುನಾವಣಾ ದುರಂತದ ನಂತರ ಇದು ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು. 1969 ರ ಫ್ರೆಂಚ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಡೆಫರ್ SFIO ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಮೊದಲ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೇವಲ 5% ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಹೊರಬಿದ್ದರು. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಇಸ್ಸಿ - ಲೆಸ್ -ಮೌಲಿನಾಕ್ಸ್ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ, SFIO ಆಧುನಿಕ-ದಿನದ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮೊಲೆಟ್ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಅಲೈನ್ ಸವರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದರು .

 ಆಫ್ರಿಕನ್ ವಿಭಜನೆಗಳು 
SFIO 1934 ರಲ್ಲಿ ಸೆನೆಗಲ್‌ನಲ್ಲಿ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು, ಲ್ಯಾಮಿನ್ ಗುಯೆಯ್ ಮುರಿದು ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು (PSS) ರಚಿಸಿದರು. ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ ಸಮಿತಿ ರಚನೆಯಾಗಿ, SFIO ಮತ್ತು PSS ಶಾಖೆಗಳು ಸಹಕರಿಸಿದವು. 1937 ರಲ್ಲಿ, SFIO ಮತ್ತು PSS ಎರಡರ ಜಂಟಿ ಪಟ್ಟಿಯು ಸೇಂಟ್-ಲೂಯಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪುರಸಭೆಯ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು. ಮೈತ್ರೆ ವಿಡಾಲ್ ಪಟ್ಟಣದ ಮೇಯರ್ ಆದರು. 4-5 ಜೂನ್ 1938 ರಂದು ನಡೆದ PSS ನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ SFIO ನೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಒಂದಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ನಿರ್ಣಯದ ನಂತರ, SFIO ಹೊಸ ಒಕ್ಕೂಟದ 11-12 ಜೂನ್ 1938 ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಡೆಯಿತು ಥೀಸ್ಅಲ್ಲಿ. 

1948 ರಲ್ಲಿ, ಲಿಯೋಪೋಲ್ಡ್ ಸೆಡರ್ ಸೆಂಗೋರ್ SFIO ನ ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ಒಕ್ಕೂಟದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಬ್ಲಾಕ್ (ಬಿಡಿಎಸ್) ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. 1951 ರ ಫ್ರೆಂಚ್ ಶಾಸಕಾಂಗ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ,ಬಿಡಿಎಸ್  ಮತ್ತು SFIO ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ನಡುವೆ ಹಿಂಸಾಚಾರ ನಡೆಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಸೆನೆಗಲ್‌ಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾದ ಎರಡೂ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಎಸ್ ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು.

1956 ರಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಂದು SFIO ಸ್ಪ್ಲಿಂಟರ್ ಗುಂಪು ಸೆನೆಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು , ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳುವಳಿ . 

1957 ರಲ್ಲಿ, ಪಶ್ಚಿಮ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ SFIO ನ ಇತಿಹಾಸವು ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ಕ್ಯಾಮರೂನ್, ಚಾಡ್, ಮೊಯೆನ್-ಕಾಂಗೊ, ಸುಡಾನ್, ಗಬಾನ್, ಗಿನಿಯಾ, ನೈಜರ್, ಔಬಾಂಗುಯಿ-ಚಾರಿ ಮತ್ತು ಸೆನೆಗಲ್‌ನಲ್ಲಿನ SFIO ಒಕ್ಕೂಟಗಳು 11 ಜನವರಿಯಿಂದ 13 ಜನವರಿ 1957 ರವರೆಗೆ ಕೊನಾಕ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದವು. ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಫೆಡರೇಶನ್‌ಗಳು ತಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಚ್ ಮೂಲ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಆಫ್ರಿಕನ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಮೂವ್‌ಮೆಂಟ್ (MSA) ಅನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ಯಾನ್-ಆಫ್ರಿಕನ್ ಪಕ್ಷವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. MSA ಯ ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ವಿಭಾಗವು ಸೆನೆಗಲೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿ ಆಫ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ಆಕ್ಷನ್ (PSAS) ಆಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಲ್ಯಾಮಿನ್ ಗುಯೆ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದರು. MSA ಯ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಿತಿಯ ಮೊದಲ ಸಭೆಯು ಅದೇ ವರ್ಷ ಫೆಬ್ರವರಿ 9 ರಿಂದ 10 ಫೆಬ್ರವರಿ 1957 ರವರೆಗೆ ಡಾಕರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಭೆ ಸೇರಿತು. ಇಬ್ಬರು SFIO ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. 

 ಲೂಯಿಸ್ ಡುಬ್ರೂಯಿಲ್ಹ್ (1905-1918)
 ಲುಡೋವಿಕ್-ಆಸ್ಕರ್ ಫ್ರೊಸಾರ್ಡ್ (1918-1920)
 ಪಾಲ್ ಫೌರ್ (1920-1940)
 ಡೇನಿಯಲ್ ಮೇಯರ್ (1943-1946)
 ಗೈ ಮೊಲೆಟ್ (1946-1969)

 ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು 

 ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆಗಳು 

 ಶಾಸಕಾಂಗ ಚುನಾವಣೆಗಳು 

 ಫ್ರೆಂಚ್ ಎಡ
 ಸಮಾಜವಾದದ ಇತಿಹಾಸ
 ಟ್ಯೂನಿಸ್-ಸಮಾಜವಾದಿ 

 ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದುವಿಕೆ 

 ಮ್ಯಾಕ್‌ಗಿಬ್ಬನ್, ಡಿಎ (ಜನವರಿ 1911). "ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಮಾಜವಾದ ಇಂದು: ನಾನು". ಜರ್ನಲ್ ಆಫ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಎಕಾನಮಿ . 19 (1): 36–46.  .
 ಮ್ಯಾಕ್‌ಗಿಬ್ಬನ್, ಡಿಎ (ಫೆಬ್ರವರಿ 1911). "ಫ್ರೆಂಚ್ ಸಮಾಜವಾದ ಇಂದು: II". ಜರ್ನಲ್ ಆಫ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಎಕಾನಮಿ . 19' (2): 98–110.  .
Pages with unreviewed translations