Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 968/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. Y. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 września 2021 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: 16 listopada 2021 r.) M. Y. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie jego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Na skutek zarządzenia z dnia 17 listopada 2021r., Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie , tj. w dniach 1 grudnia 2021r. i 9 grudnia 2021r. , awizowana , , lecz w wyznaczonym terminie skarżący jej nie podjął oraz nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków fiskalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym celu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę) aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Z powołanej regulacji wynika, że terminowe opłacenie skargi stanowi istotny element, którego brak uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu.

W rozdziale 4 działu III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawarto regulację dotycząca doręczania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym , która stanowi przede wszystkim, że sąd doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Pisma doręcza się stronie albo działającemu za nią przedstawicielowi lub ustanowionemu pełnomocnikowi. W myśl art. 69 p.p.s.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu, miejscu pracy lub tam gdzie się adresata zastanie. Z przytoczonego przepisu, określającego miejsca i sposoby doręczenia osobom fizycznym pism w postępowaniu sądowym, wynika reguła, wedle której zarówno w miejscu zamieszkania, miejscu pracy, jak i w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie, doręczenie dokonywane jest bezpośrednio temu adresatowi za jego pokwitowaniem.

Ustawodawca przewidując, jako regułę, bezpośrednie doręczanie pism osobom fizycznym, dopuszcza także możliwość ich doręczenia za pośrednictwem innych osób tj. dorosłego domownika, administracji domu, dozorcy domu czy jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy osobie upoważnionej do odbioru pism, gdy sam adresat jest nieobecny a osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Dokonane w taki sposób doręczenie pisma adresatowi uznaje się za skuteczne z chwilą jego doręczenia za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, administracji domu, dozorcy domu lub w miejscu pracy osobie upoważnionej do odbioru pism.

Ustawa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi przewiduje ponadto sytuacje, w których nie jest możliwym dokonanie doręczenia pisma osobom fizycznym w sposób wskazany w art. 65- 72 p.p.s.a.. Stanowi o tym przepis art. 73 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, względnie pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta). W obu tych przypadkach koniecznym jest dwukrotne zawiadomienie adresata o pozostawieniu pisma w określonym miejscu, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie nie podjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie adresata o pozostawieniu pisma w określonym miejscu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (miasta), samo pismo zaś pozostawia się w aktach sprawy.

Z treści przytoczonego przepisu wynika więc zasada, w myśl której przyjmuje się fikcję prawną doręczenia pisma z upływem ostatniego dnia okresu, przez który pismo przechowywane jest w placówce pocztowej lub na który złożone zostało w urzędzie gminy (miasta). Przy czym jest to możliwe jest jedynie wówczas, gdy adresat o miejscu takiego przechowywania lub złożenia pisma został prawidłowo zawiadomiony, tzn. gdy zawiadomienie to złożone zostało dwukrotnie w jednym z miejsc w przepisie tym wskazanych.

A zatem brak informacji, pochodzącej od doręczającego pismo, co do miejsca pozostawienia adresatowi zawiadomienia o miejscu przechowywania lub złożenia pisma, względnie podanie takiej informacji niezgodnej z rzeczywistością, oznacza, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma adresatowi z ostatnim dniem okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej lub złożenia w urzędzie gminy.

W tym miejscu wymaga podkreślenia ,że polski ustawodawca tworząc przepisy z jednej strony chciał zapewnić możliwość toczenia się procedur w sądach i urzędach, z drugiej strony zdawał sobie sprawę, że adresaci nie zawsze przebywają w miejscu zamieszkania i niezwłocznie odbierają kierowane do nich przesyłki. Ustawodawca brał również pod uwagę to, że strona mogłaby się celowo ukrywać, chcąc sparaliżować w ten sposób postępowanie. Powodowałoby to przeciąganie postępowania, długotrwały stan niepewności i zawieszenia. Z tego powodu ustawodawca wprowadził instytucję doręczeń, a wraz z nią fikcję domniemania doręczenia.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że wezwanie do uiszczenia wpisu przez skarżącego realizowane było za pośrednictwem poczty, która przesyłkę adresowaną na miejsce zamieszkania zwróciła do nadawcy z adnotacją o jej niepodjęciu przez adresata, pomimo pozostawienia adresatowi dwukrotnego zawiadomienia o miejscu jej przechowywania. W świetle powyższych okoliczności dla Sądu oczywistym jest istniały podstawy do przyjęcia , że spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 73 § 4 p.p.s.a. i uznania , że z ostatnim dniem 14-dniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej doszło do jej doręczenia skarżącemu tj. z dniem 16 grudnia 2021r. ( czwartek) . W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków fiskalnych skargi. Nieprzekraczalny termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 23 grudnia 2021r. (środa).

Okoliczność ta uniemożliwiała nadanie sprawie prawidłowego biegu, w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligowany był orzec jak w tenorze postanowienia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.