Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 160/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 5a
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. (data wpływu do organu [...] września 2020 r.) B. Ośrodek Kultury zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej

o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania przez płatnika kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50% uzyskanego przychodu. We wniosku wskazano,

że Ośrodek jest instytucją kultury, wpisaną do Rejestru Instytucji Kultury, prowadzoną przez jej organizatora - jednostkę samorządu terytorialnego i działającą na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 roku o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz statutu nadanego przez organizatora. Zgodnie ze statutem przedmiotem działalności Ośrodka jest organizowanie i prowadzenie działalności kulturalnej w zakresie upowszechniania kultury poprzez działania skierowane na rozwijanie i zaspokajanie potrzeb kulturalnych oraz promocję działań kulturalnych. Celem działalności Wnioskodawcy jest także upowszechnianie dorobku kulturowego

i historycznego związanego z wielokulturowością miasta, idei tolerancji oraz budowanie płaszczyzny dialogu kulturowego, popularyzowanie postaci dzieła L. Z.. W ramach swoich działań statutowych Wnioskodawca organizuje np. w ramach takich projektów jak: P. Akademia Kultury, Ż., U. oraz innych festiwali, pokazy filmowe. Pokazy te dotyczą przede wszystkim kina artystycznego, niezależnego, ambitnego o bardzo wysokich walorach artystycznych. Ośrodek skupia się na wybitnych twórcach kina polskiego oraz zagranicznego. Celem tych pokazów jest przedstawienie wartościowych pod względem artystycznym filmów, propagowanie kina niezależnego, edukowanie widzów z dziedziny sztuki filmowej. W związku z tym, niezbędnym punktem tych pokazów będą autorskie prezentacje dotyczące przedstawionych filmów, ich twórców, ich tematyki i historii, przedstawiane przez wybitnych autorów, osób posiadających wykształcenie, doświadczenie i wiedzę z zakresu kulturoznawstwa, reżyserii, scenografii. Nierzadko są to reżyserzy, scenarzyści, aktorzy. Prezentacje te będą stanowiły utwory w rozumieniu przepisów ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Z autorami tymi Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowy autorskie, tj. z zastosowaniem 50% stawki kosztów uzyskania przychodów. W umowach tych autorzy oświadczą, iż przygotowane i przedstawione przez nich utwory będą miały charakter indywidualny, niepowtarzalny i w takim kształcie będą wykonywane wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy. Do wykonania omawianego utworu autor będzie musiał legitymować się odpowiednim wykształceniem, doświadczeniem i wiedzą. Utwór nie będzie mógł być wykonany przez dowolną osobę, a jedynie przez osoby wybrane przez Wnioskodawcę jako autorzy. Autorzy otrzymają wynagrodzenie, które będzie obejmowało także wynagrodzenie za przeniesienie majątkowych praw autorskich do utworu na polach eksploatacji obejmujących utrwalanie techniką wideo, cyfrową, fotografii, wprowadzanie do pamięci komputera i wykorzystywanie w materiałach Instytucji, rozpowszechnianie poprzez wykorzystanie w celu publicznej prezentacji, rozpowszechnianie w materiałach informacyjnych dotyczących działalności statutowej instytucji oraz inne. Co istotne prezentacje będą przedstawiane w Ośrodku jednokrotnie, nie będą się powtarzać.

W związku z powyższym Ośrodek sformułował następujące pytanie: czy umowa jaką zamierza zawrzeć z wykonawcą na stworzenie i przedstawienie autorskiej prezentacji w ramach pokazów filmowych będzie umową rozliczaną

z zastosowaniem 50% KUP?

Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej w skrócie: "o.p.") stwierdził, że do zdarzenia przyszłego opisanego w powyższym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania przez płatnika kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50% uzyskanego przychodu zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r. nr DD3.8201.1.2018, w związku z czym wniosek jest bezprzedmiotowy.

Po rozpatrzeniu zażalenia Ośrodka, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Organ stwierdził, że powyższa interpretacja ogólna wskazuje wytyczne dotyczące możliwości zastosowania preferencyjnych kosztów uzyskania przychodów przez twórców osiągających dochody z tytułu korzystania przez nich z praw autorskich lub rozporządzania przez nich tymi prawami. Interpretacje ogólne nie odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych), nie obejmują tym samym sytuacji faktycznej lub prawnej konkretnego podatnika – lecz cechują się abstrakcyjnym i ogólnym odniesieniem do określonych rodzajów sytuacji faktycznych i prawnych oraz pewnych kategorii adresatów. Interpretacja ogólna wyznacza kierunek interpretacji przepisów prawa podatkowego i wskazuje sposób prawidłowego zachowania się podatnika w sytuacji w niej opisanej. Każdy ma możliwość zastosowania się do interpretacji ogólnej, a w konsekwencji do powoływania się na wynikającą z tego tytułu ochronę prawną, której treść oraz zasady są analogiczne jak przy interpretacji indywidualnej.

Zdaniem organu, ww. interpretacja ogólna nie dotyczy wyłącznie twórców wykonujących czynności w ramach stosunku pracy, ale dotyczy szeregu innych twórców osiągających dochody z tytułu korzystania z praw autorskich lub rozporządzania tymi prawami z uwzględnieniem specyfiki określonych zawodów jak programiści, nauczyciele akademiccy, pracownicy naukowi, pracownicy pionów badawczych itp. W interpretacji ogólnej uznano, że dla potraktowania wynagrodzenia jako honorarium i dla zastosowania wobec niego 50% kosztów uzyskania przychodu niezbędne jest:

- powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego, warunkujące korzystanie przez twórcę z praw autorskich i umożliwiające rozporządzanie majątkowym prawem autorskim do utworu,

- dysponowanie obiektywnymi dowodami potwierdzającymi powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego,

- wyraźnie wyodrębnienie honorarium od innych składników wynagrodzenia, przy czym warunek ten nie obejmuje wskazanych w interpretacji przypadków,

w których 50% koszty uzyskania przychodów można stosować do całości wynagrodzenia twórcy.

DKIS wskazał, że przedmiotem złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej było rozstrzygnięcie kwestii możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do honorarium. Zagadnienie to jest przedmiotem wyjaśnień wydanej interpretacji ogólnej. Dlatego też – w ocenie organu – zasadnie stwierdzono bezprzedmiotowość wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Do takiego postępowania organ zobligowany był przepisami prawa, w szczególności zaś dyspozycją art. 14b § 5a o.p.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Ośrodek i w skardze złożonej do tut. Sądu wniósł o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach. Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

1) art. 14b § 5a o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu

I instancji w sytuacji, gdy zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku nie odpowiadało zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r.,

2) art. 14b § 1 o.p. poprzez brak wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji gdy Skarżący złożył odpowiedni wniosek w tym zakresie,

3) art. 120 o.p. poprzez naruszenie zasady legalizmu polegającej

na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji i braku wydania interpretacji indywidualnej pomimo złożenia przez Skarżącego wniosku, w którym w sposób wyczerpujący opisano zdarzenie przyszłe,

4) art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych tj. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji stwierdzającego, że wniosek Skarżącego jest bezprzedmiotowy, w sytuacji gdy przedstawiony w nim opis zdarzenia przyszłego nie odpowiadał zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej.

W ocenie strony skarżącej, treść interpretacji ogólnej nie pozwala na dokonanie oceny prawidłowości stanowiska zaprezentowanego we wniosku. Określone w interpretacji ogólnej przesłanki zastosowania 50% stawki kosztów uzyskania przychodów odnoszą się jedynie do sytuacji, gdy utwór powstał w ramach stosunku pracy. Nadto zarówno w treści interpretacji ogólnej, jak i w jej podsumowaniu wskazano, że dla zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest wyraźne wyodrębnienie przez płatnika honorarium od innych składników wynagrodzenia. Stwierdzenie to nie może odnosić się do wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej, w tym umowy o dzieło. W przypadku umowy cywilnoprawnej żaden obowiązujący przepis prawa nie uzależnia możliwości zastosowania 50% stawki kosztów uzyskania przychodu od konieczności dokonania takiego wydzielenia, co potwierdza orzecznictwo - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 158/20.

Strona podniosła, że biorąc pod uwagę specyfikę autorskich prezentacji opisanych w stanie faktycznym, zamiarem Skarżącego jest zawieranie z twórcami umów cywilnoprawnych, tj. umów o dzieło. Organ nie odniósł się do kwestii, czy do takiej umowy, której przedmiotem będzie stworzenie i przedstawienie autorskiej prezentacji w ramach pokazów filmowych, może znaleźć zastosowanie stawka 50% kosztów uzyskania przychodów. Kwestia ta nie była również przedmiotem interpretacji ogólnej z dnia 15 września 2020 r. Organ zatem winien wydać interpretację indywidualną, stosownie do wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 14a § 1 i 1a o.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:

1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),

2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśnienia podatkowe)

- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności:

1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego;

2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

Z kolei w świetle art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 o.p.). Natomiast stosownie do treści z art. 14b § 5a o.p., jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie.

Powołany przepis art. 14b § 5a o.p., stanowiący podstawę prawną zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia, odnosi się do sytuacji, gdy występuje zbieżność wniosku o interpretację indywidualną z treścią aktualnej interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym. W tym przypadku ustawodawca jednoznacznie wskazał, aby zaistnienie takiej sytuacji skutkowało otrzymaniem przez wnioskodawcę potwierdzenia o możliwości zastosowania się do interpretacji ogólnej, bez konieczności wydawania interpretacji indywidualnej. Nie ma bowiem racjonalnych przesłanek, aby powielać treść interpretacji ogólnej w kolejnych aktach, tj. interpretacjach indywidualnych, tym bardziej, że każdy ma możliwość zastosowania się do interpretacji ogólnej, a w konsekwencji do powoływania się na wynikającą z tego tytułu ochronę prawną której treść oraz zasady są analogiczne jak przy interpretacji indywidualnej. Zgodnie bowiem z art. 14k § 2 o.p., zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. W takiej sytuacji uzasadnione jest zatem, aby wniosek zainteresowanego o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiony był poprzez stwierdzenie, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego

we wniosku zastosowanie znajduje interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. Z taką sytuacją mamy do czynienia

w rozpoznawanej sprawie.

Istotą sporu jest kwestia ustalenia czy do stanu faktycznego opisanego

we wniosku skarżącego Ośrodka o wydanie interpretacji indywidualnej ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r.

nr DD3.8201.1.2018. Zdaniem strony skarżącej treść tej interpretacji nie pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a zdarzenie przyszłe przedstawione przez Ośrodek we wniosku nie odpowiadało zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

W interpretacji ogólnej z dnia 15 września 2020 r. w sprawie zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do honorarium autorskiego, w opisie zagadnienia związku z którym jest dokonywana ta interpretacja wskazano, że na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 i 1291, z późn. zm.), koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami wynoszą 50% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika

w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy PIT, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Minister Finansów wyjaśnił,

że celem niniejszej interpretacji prawa podatkowego jest wskazanie warunków, których spełnienie umożliwia zastosowanie, w tym przez płatnika podatku dochodowego (np. pracodawcę), 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub rozporządzania przez twórców tymi prawami. W podsumowaniu Minister stwierdził, że norma zawarta art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT stanowi lex specialis w stosunku do zasady ogólnej ustalania kosztów uzyskania przychodów. Zatem tylko w sytuacji, gdy jednoznacznie zostanie ustalone, że dany przychód objęty jest przedmiotem prawa autorskiego, możliwe jest zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów. Dla potraktowania wynagrodzenia, jako honorarium i dla zastosowania wobec niego 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest:

1) powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego, warunkujące korzystanie przez twórcę z praw autorskich i umożliwiające rozporządzanie majątkowym prawem autorskim do utworu,

2) dysponowanie obiektywnymi dowodami potwierdzającymi powstanie utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego,

3) wyraźne wyodrębnienie honorarium od innych składników wynagrodzenia, przy czym warunek ten nie obejmuje wskazanych w interpretacji przypadków, w których 50% koszty uzyskania przychodów można stosować do całości wynagrodzenia twórcy.

Treść ww. interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r., potwierdza, że dotyczy ona sytuacji nie tylko gdy twórca objęty jest stosunkiem pracy, lecz także zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku skarżącej. Jak wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu, interpretacja ogólna dotyczy szeregu innych twórców osiągających dochody z tytułu korzystania z praw autorskich lub rozporządzania tymi prawami z uwzględnieniem specyfiki określonych zawodów jak programiści, nauczyciele akademiccy, pracownicy naukowi, pracownicy pionów badawczych itp. Strona skarżąca dostrzega zresztą, że w interpretacji ogólnej wyjaśniono, że utwór może powstać w ramach stosunku pracy czy umowy cywilnoprawnej. Okoliczność, że Minister w uzasadnieniu skupił się głównie

na judykatach odnoszących się do pracy twórczej wykonywanej w ramach stosunku pracy nie oznacza jednak, że określone w interpretacji ogólnej przesłanki zastosowania 50% stawki kosztów uzyskania przychodów odnoszą się jedynie

do sytuacji, gdy utwór powstał w ramach tegoż stosunku. Przeczy temu treść interpretacji ogólnej, w której Minister wyjaśniał, że utwór może powstać w ramach stosunku pracy czy umowy cywilnoprawnej (umowy zlecenia lub o dzieło), w zakresie wypłaty honorarium stwierdzał, że "Zasady wypłaty tych należności może szczegółowo określać umowa o pracę, regulamin wynagradzania oraz inne regulacje wewnątrzzakładowe, lub umowa cywilnoprawna (kontrakt), na podstawie której dochodzi do powstania utworu", w sytuacji gdy prawa autorskie nie powstaną, odnosił się do sytuacji, gdy "w przypadku zwolnienia się pracownika z pracy, czy rozwiązania umowy cywilnoprawnej, (...) żaden utwór nie powstał również w postaci nieukończonej". Omawiając zasady ustalania wysokości honorarium Minister wskazał zaś, że w świetle orzecznictwa sądów, w celu zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów: 1) nie jest wystarczające oświadczenie pracodawcy (innego podmiotu)

i pracownika (strony umowy cywilnoprawnej) stwierdzające, że została wykonana praca twórcza, bez określenia jaki utwór powstał (powstawał), 2) płatnik powinien wyodrębnić w ramach wynagrodzenia honorarium oraz pozostałe składniki wynagrodzenia; wysokość honorarium może wynikać z umowy o pracę lub z innych regulacji obowiązujących u pracodawcy, np. z regulaminu wynagradzania, jak również z umowy cywilnoprawnej, 3) niewystarczające jest procentowe określenie

w umowie o pracę czasu przeznaczonego na pracę twórczą lub ustalenie go na podstawie ewidencji czasu pracy, gdyż z takiego wyróżnienia nie wynika, czy jakikolwiek utwór rzeczywiście powstał (powstawał).

Zatem, w analizowanej interpretacji ogólnej w wielu miejscach znajduje się odniesienie również do stosunku cywilnoprawnego łączowego twórcę z płatnikiem.

Przedmiotem złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej było rozstrzygnięcie kwestii, czy umowy autorskie (w skardze podkreślono, że zamiarem Ośrodka jest zawierania z twórcami umów o dzieło) na stworzenie i przedstawienie autorskich prezentacji w ramach pokazów filmowych mogą być rozliczane

z zastosowaniem 50% stawki kosztów uzyskania przychodów, o której mowa

w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT. Sąd podziela pogląd DKIS, że zagadnienie to jest przedmiotem wyjaśnień wydanej interpretacji ogólnej. Podkreślić przy tym wymaga, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia konkretny stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, a interpretacja ogólna ma bardziej uniwersalny charakter. Interpretacja ogólna nie jest skierowana do zindywidualizowanego adresata i obejmuje zgeneralizowany opis zdarzeń i ich interpretacji prawnej. Kwestia tożsamości zagadnień objętych oboma aktami polegać musi zatem na ocenie czy problematyka objęta treścią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mieści się w granicach interpretacji ogólnej. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce.

Jednocześnie Sąd pragnie zwrócić uwagę, że kontrolą sądową objęte zostało w tej sprawie postanowienie wydane na podstawie art. 14b § 5a o.p. W ramach kontroli legalności tego typu rozstrzygnięć badaniu podlega przede wszystkim, czy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym. Sąd nie ma natomiast możliwości oceny zgodności z prawem stanowiska zajętego przez Ministra Finansów

w interpretacji ogólnej. Stąd nie mogły zostać rozpoznane argumenty skarżącej odnoszące się do błędnego jej zdaniem stwierdzenia w tej interpretacji, że dla zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest wyraźne wyodrębnienie przez płatnika honorarium od innych składników wynagrodzenia,

i to niezależnie od stanowiska wyrażonego w tym względzie przez sądy administracyjne, w tym WSA w Białymstoku. Wyrok tut. Sądu, na który powołano się w skardze – I SA/Bk 158/20 – dotyczył interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wydanej wówczas, gdy problem stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do honorarium autorskiego nie był przedmiotem wyjaśnień

w interpretacji ogólnej.

Wobec powyższego Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia

art. 14b § 1, art. 14b § 5a, art. 120 i art. 121 § 1 o.p. Jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku odpowiadają zagadnieniu, które

(w tym samym stanie prawnym) było już przedmiotem interpretacji ogólnej, nie może zostać wydana indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego. Organ działając na podstawie przepisów prawa, po stwierdzeniu, że istnieje interpretacja ogólna odpowiadająca zakresowi sprawy będącej przedmiotem wniosku złożonego przez Ośrodek, nie miał prawnej możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku

i wydania interpretacji indywidualnej. Na przeszkodzie temu stoi art. 14b § 5a o.p., który został prawidłowo zastosowany przez DKIS.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). W myśl art. 119 pkt 3 i art. 120 ww. ustawy procesowe sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.