Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 757/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 i § 2 ,  art. 120, 121, 122, 123, 124 Op. w związku z art. 180 § 1, 187 § 1, 190 § 2, 191, 197 § 1, 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Op.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015r. sprawy ze skargi spółki "A" w C. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R. po rozpatrzeniu odwołania spółki A. Sp. z o.o. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kw. 2014 r. w wysokości 4 830 000 zł, oraz przybliżoną kwotę odsetek za zwłokę wyliczonych od ww. zaległości, na dzień wydania decyzji, w wysokości 384 548 zł, a także orzekającej o zabezpieczeniu na majątku podatnika, należności pieniężnych z tytułu zaniżenia zobowiązania w podatku od towarów i usług wraz z należnymi z tego tytułu odsetkami za zwłokę za I kw. 2014 r. w łącznej kwocie 5 214 548 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. opisaną wyżej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki z o.o. A. należności pieniężnych, określając przybliżone kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kw. 2014 r. i odsetek za zwłokę od tej zaległości wyliczonych na dzień wydania decyzji.

Uzasadniając wskazał, że w ramach wszczętego wobec spółki postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług zakwestionowana została rzetelność ksiąg podatkowych prowadzonych przez Spółkę w związku z transakcjami dokonanymi z kontrahentem B. Sp. z o.o. oraz rzeczywisty charakter transakcji przeprowadzonych na podstawie umów sprzedaży z firmą C. S.A.

Wskazując, iż istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych przez Podatnika, organ podatkowy podkreślił stwierdzoną w podstępowaniu nierzetelność ksiąg rachunkowych Spółki oraz wysokość przyszłego zobowiązania podatkowego – kwoty w przybliżonej wartości 5.214.548 zł. a także fakt zalegania przez Spółkę z płatnością podatku od towarów i usług za II kw. 2014 r. w kwocie 24.151 zł., na którą to zaległość został w dniu 21 sierpnia 2014 r. wystawiony tytuł wykonawczy. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano w dniu 25 sierpnia 2014 r. zajęcia rachunku bankowego, co jednak nie doprowadziło do zaspokojenia zobowiązania. Skoro zatem Spółka nie była w stanie uregulować swojej zaległości w kwocie 24.151 zł. to w ocenie organu podatkowego, uzasadniona jest obawa o wykonanie przyszłego zobowiązania podatkowego za I kw. 2014 r. co uzasadnia dokonanie zabezpieczenia.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji, Spółka zarzuciła jej naruszenie przepisów:

- art. 33 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) zwanej dalej Op., przez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, braku dowodów wskazujących na to, że istnieje uzasadniona obawa, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie uregulowane, a przez to prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z ogólnymi jego zasadami wyrażonymi m.in. w przepisach art. 121 § 1 i 124 OP.

- art. 120, 121, 122, 123, 124 Op. w związku z art. 180 § 1, 187 § 1, 190 § 2, 191, 197 § 1, 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Op. poprzez: zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji konkretnych faktów prawotwórczych, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę w zakresie ustawowej przesłanki istnienia uzasadnionej obawy niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego, dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie podjęcia działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także sporządzenie motywacyjnej części decyzji w sposób niepełny, bez należytego wskazania przyczyn oraz dowodów, że istnieje obawa niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego przez podatnika i prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 121 § 1 Op. nakazującą organom podatkowym podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania podatnika do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 124 Op. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy;

- art. 33 § 1 i § 2 pkt 2 Op. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do dokonania zabezpieczenia, poprzez brak wykazania przesłanki trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań, oraz poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w zaistniałym stanie faktycznym zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez stronę zobowiązania podatkowego;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op., poprzez niekompletne i nieczytelne uzasadnienie faktyczne i prawne;

- art. 120 Op. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa;

- art. 122, 187 § 1 oraz 191 Op. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy oraz niepodejmowanie działań mających na celu zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego

Po rozpatrzeniu powyższych zarzutów Dyrektor Izby Skarbowej w R. nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania. Powołując się na przepis art. 33 §1 i § 2 pkt 2 Op. wskazał, że przesłanką do zastosowania instytucji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest stwierdzenie, iż istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane, w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w którym to przypadku organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podatkowy stwierdził, że przesłanką zabezpieczenia jest w każdym przypadku, obok ustalenia przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, której stwierdzenie daje podstawę do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego. Wskazał na możliwość uwzględnienia jako przesłanki zabezpieczenia, charakteru nieprawidłowości ustalonych w trakcie kontroli podatkowej a zwłaszcza okoliczności pozwalających na przyjęcie, że kontrolowany posługiwał się fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ odwoławczy podkreślił, że z zarówno z ustaleń w zakresie sytuacji finansowo-majątkowej Spółki dokonanych przez organ podatkowy I instancji jak również z uwidocznionego po dniu wydania tej decyzji wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym z dnia 13 lutego 2015 r. o rozwiązaniu Spółki i otwarciu jej likwidacji (Uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 22.10.2014 r.) wynika, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych, gdyż uzasadniona jest obawa, że zabezpieczane zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane dobrowolnie. Wskazuje na to również charakter nieprawidłowości ustalonych w trakcie czynności kontrolnych, których konsekwencją jest wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że Spółka miała obowiązek rzetelnego prowadzenia ewidencji nabyć i dostaw, w sposób pozwalający na prawidłowe rozliczenie podatku od towarów i usług a tymczasem wyniki prowadzonego postepowania wskazują, że ewidencja ta prowadzona była w sposób nierzetelny, w części dotyczącej faktur dokumentujących sprzedaż kruszywa dla C. SA, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż dostawa towaru w rzeczywistości nie miała miejsca, a kruszywo, będące przedmiotem fikcyjnego obrotu, nie zostało wydobyte.

W ocenie organu odwoławczego fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych jak również zaniżenie dochodów będących przedmiotem opodatkowania uprawdopodabnia obawę niewykonania zobowiązania przez skarżącą a obawę tą potęguje okoliczność posługiwania się przez Spółkę fikcyjnymi fakturami, która nosi znamiona oszustwa podatkowego. W tej sytuacji, w ocenie organu, nie można wykluczyć, że podatnik może podejmować działania utrudniające lub uniemożliwiające wykonanie zobowiązania.

W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ustalono, że Spółka posiadała zabudowaną nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] pow. 9,09 ara, położoną w miejscowości A., , o szacunkowej wartości 87.039 zł. Nie zostały ujawnione inne składniki majątku (środki transportu, maszyny) których wartość mogłaby uprawdopodobnić możliwość zaspokojenia przyszłych zobowiązań podatkowych. Z uwagi na brak sprawozdań finansowych, niemożliwym było przeprowadzenie szczegółowej analizy finansowo-majątkowej Spółki z uwzględnieniem jej zdolności płatniczych. Oceniając aktualną sytuację finansową Spółki, na podstawie składanych przez nią deklaracji podatkowych i zeznań VAT za III i IV kwartał 2014 r. oraz zeznań CIT-8 za okres od 8.08.2014 r. do 31.12.2014 r. organ odwoławczy stwierdził, że Spółka wykazuje minimalną aktywność gospodarczą, co jego zdaniem tym bardziej wskazuje na konieczność dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. Spółka, wnosząc o jej uchylenie w całości, podtrzymała wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu, zarzucając w uzasadnieniu skargi, że wnioski organu podatkowego co do zaistnienia obawy, że Skarżąca spółka nie wykona ciążącego na niej zobowiązania, nie zostały w żaden sposób uzasadnione, a arbitralne stanowisko organu nie wynika ani z podjętych w postępowaniu ustaleń, ani tym bardziej ze ziszczenia się w sprawie ustawowych przesłanek zabezpieczenia. Kwestionując, zbyt daleko idące zdaniem strony, wnioski organu Skarżąca podkreśliła, że sam fakt iż Spółka nie uiściła w odpowiedniej wysokości zobowiązania podatkowego ciążącego na niej z mocy prawa nie oznacza automatycznie, że w sposób trwały zaprzestała ona wykonywania wymagalnych należności publicznoprawnych w rozumieniu przepisu art. 33 §1 Op. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona podkreśliła, że o tym czy istnieje obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane decydować musi całość zebranego w sprawie materiału dowodowego a nie sam upływ terminu, w którym zobowiązanie to miało zostać wykonane.

Skarżąca zarzuciła też organowi brak dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych w odniesieniu do aktualnej sytuacji majątkowej Spółki, w tym zaniechanie w zakresie dokonania analizy rachunku zysków i strat Spółki, prognozowanej sytuacji majątkowej Spółki czy też ustalenia aktualnego stanu rachunków bankowych Spółki. Podkreśliła, iż obecna sytuacja majątkowa spółki stanowić mogłaby rzetelny punkt odniesienia oraz podstawę do porównania wysokości zobowiązania podatkowego z możliwościami płatniczymi Skarżącej Spółki czy też posiadanymi przez nią zasobami majątkowymi, miarodajną dla oceny czy rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo niewykonania przyszłego zobowiązania. Tymczasem wnioskowanie organu bez przeprowadzenia ustaleń faktycznych w odniesieniu do aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej Spółki dowodzi jedynie arbitralności podjętej decyzji.

Odnosząc się do kwestii wszczętego postępowania likwidacyjnego, Skarżąca podniosła, iż proces ten ma na celu jedynie uporządkowanie spraw majątkowych spółki i dokonanie podziału majątku spółki pomiędzy jej wspólników, który to proces może być długotrwały i nie stanowi przeszkody do kontynuowania działalności gospodarczej do czasu wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego, wobec czego wszczęcie postępowania likwidacyjnego nie może być postrzegane jako okoliczność automatycznie przesądzająca o spełnieniu przesłanki z art. 33 §1 Op.

Zarzucając szereg braków w ustaleniach faktycznych dokonanych w sprawie oraz wskazując na przedwczesność podjętej decyzji Skarżąca zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., zaskarżone decyzje podatkowe podlegają uchyleniu tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ramach tak zakreślonych granic kontroli, skargę należy uznać za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd, oceniając zarzuty skargi, jak też nie będąc związany tymi zarzutami oceniając w granicach skargi zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postepowania, nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa mających wpływ na wynik sprawy, ani takich naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzył się też uchybień mogących powodować nieważność decyzji lub naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania.

Podstawą zapadłej decyzji jest art. 33§ 1 Op. stanowiący, iż zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (§ 1). Zabezpieczenia w okolicznościach wskazanych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego bądź określającej wysokość zwrotu podatku (§ 2). W takim przypadku organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, albo przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego bądź określającej wysokość zwrotu podatku (§ 4).

W orzecznictwie podkreśla się, że obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 O.p. wynika z treści przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., tj. przepisów kształtujących zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z 21 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 373/05, LEX nr 211473). Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych dokonywane jest na podstawie przesłanki definiowanej jako "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane". Pojęcia tego, ze względu na jego rozległy zakres, ustawodawca nie zdefiniował; przybliżył jednak to nieostre pojęcie dwoma przykładami. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wystąpienie już jednej z przedstawionych niżej okoliczności uzasadnia obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Te dwie okoliczności "w szczególności" wskazują na to, że ustawowa przesłanka zabezpieczenia - uzasadniona obawa - ma miejsce. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby organ podatkowy wnioskujący o zastosowania zabezpieczenia wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają. Chodzi o takie działania podatnika lub sytuacje z nim związane, które wpływają na stan majątkowy podatnika w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania mamy więc do czynienia przede wszystkim w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku (por. wyrok WSA w Gdańsku z 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1011/11, LEX nr 1110749). W literaturze wskazuje się, że dla uzasadnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego wystarczy samo stwierdzenie, iż podatnik z uwagi na stan majątkowy, nawet przy dołożeniu maksimum dobrej woli, nie będzie w stanie uiścić należnego podatku (tak: W. Stachurski (w:) J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, P. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX/el. 2013). Powtarzająca się i zawiniona nierzetelność podatnika w wywiązywaniu się z obowiązków podatkowych może również wpływać na ocenę istnienia tej przesłanki. Organy podatkowe mają przy tym uprawdopodobnić brak zapłaty podatku w przyszłości (por. D. Strzelec, Udowodnienie a uprawdopodobnienie w sprawach podatkowych, Monitor Podatkowy 2012/6/16-23).

Stąd też podkreślenia wymaga, że organy podatkowe działające w sprawie, nie były zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie przez Skarżącą wykonane, lecz jedynie do uprawdopodobnienia istnienia takiego niebezpieczeństwa. Uprawdopodobnienie to, nie prowadzi do pewności, lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia faktu. Niemniej jednak obowiązek uprawdopodobnienia występuje z reguły wówczas, gdy dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc dającego pewność co do istnienia faktów prawotwórczych, nie jest praktycznie możliwe lub celowe (por. A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, Przegląd Podatkowy 2004/3/47-490.

Z ustaleń organów obu instancji działających w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżąca Spółka zalega z płatnością podatku od towarów i usług za II kw. 2014 r. w kwocie 24.151 zł. a próba wyegzekwowania tej zaległości w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 21 sierpnia 2014r. okazała się bezskuteczna, pomimo zajęcia rachunku bankowego Spółki. W oparciu o uchwałę Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 22.10.2014 r. spółka wszczęła procedurę likwidacyjną a zapoznanie się z jej sytuacją finansową i majątkową jest niemożliwe, gdyż spółka nie składa sprawozdań finansowych. Nie posiada też środków trwałych w postaci maszyn czy środków transportu a jedynie majątek nieruchomy w postaci zabudowanej nieruchomości położonej w A., której wartość organ podatkowy ocenił na 87 tys. zł. Składane przez Spółkę deklaracje i zeznania podatkowe w podatku dochodowym oraz podatku od towarów i usług, w ocenie organu odwoławczego, wskazują na minimalną aktywność gospodarczą spółki.

Zestawiając powyższe ustalenia z przewidywaną wartością przyszłego zobowiązania podatkowego – kwoty w przybliżonej wartości 5.214.548 zł. – organy podatkowe obu instancji doszły do przekonania, że w niniejszej sprawie istnieje uzasadniona obawa, że Skarżąca spółka nie wykona przyszłego zobowiązania, tym bardziej, iż zobowiązanie to wynika z ujawnienia nierzetelnego prowadzenia przez Spółkę ksiąg handlowych oraz celowego zaniżenia dochodów będących przedmiotem opodatkowania, poprzez posługiwanie się fikcyjnymi fakturami. Tym samym konieczne jest zabezpieczenie przyszłego zobowiązania podatkowego, gdyż w tej sytuacji nie można wykluczyć, że podatnik może podejmować działania utrudniające lub uniemożliwiające wykonanie zobowiązania.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych.

Sytuacja zarówno majątkowa jak i finansowa Spółki, której szczątkowy zaledwie – jak twierdzi strona skarżąca - obraz wynika z przeprowadzonego postępowania nie daje podstaw do wnioskowania, iż będąca w likwidacji Spółka, z rachunku której nie udało się dotychczas wyegzekwować kwoty wymagalnego zobowiązania podatkowego, uiści dobrowolnie przyszłe zobowiązanie w kwotach znacznie większych. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej w przedmiocie niedokonania przez organy podatkowe szczegółowych ustaleń faktycznych dotyczących majątku, płynności finansowej, perspektyw handlowych Spółki itd., należy z całą mocą podkreślić, że nawet jeśli ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie przez organy podatkowe są szczątkowe, to na pewno są one wystarczające i miarodajne dla stwierdzenia, że stan finansowo- majątkowy Spółki nie rokuje pozytywnie w kontekście wykonywania przyszłych zobowiązań. Szczegółowe odkrywanie jak bardzo mizerny jest to stan, jest bezcelowe z punktu widzenia celów postępowania podatkowego, a przedłużanie postępowania w przedmiocie zabezpieczenia, w sytuacji gdy strona prowadzi postępowanie likwidacyjne mogłoby jedynie zniweczyć cel jakim jest zabezpieczenie zobowiązania.

Dlatego też, w ocenie Sądu, organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Nie sposób zatem podzielić argumentów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów art. 120, 121, 122, 123, 124 Op. w związku z art. 180 § 1, 187 § 1, 190 § 2, 191, 197 § 1, 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Op.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 33 §1 Op.

Wbrew obszernej argumentacji zawartej w treści skargi, w ocenie Sądu jest oczywistym i nie ulega wątpliwości, iż w przypadku Skarżącej spełnione zostały przesłanki do zastosowania zabezpieczenia, gdyż w ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym, rzeczywiście istnieje uzasadniona obawa, iż Skarżąca zobowiązania tego nie wykona. Uzasadnia to między innymi fakt, że do tej pory nie uregulowała ciążącego na niej zobowiązania podatkowego, którego pomimo przeprowadzenia egzekucji z rachunku bankowego Spółki nie udało się wyegzekwować. Bezskuteczność tej egzekucji świadczy niewątpliwie o stanie finansów Skarżącej, której argumenty o niedostatecznych ustaleniach poczynionych w przedmiocie stanu rachunków bankowych Spółki można oceniać wyłącznie w kategorii przyjętej linii obrony.

Zastosowanie zabezpieczenia uzasadnia również fakt wszczęcia przez Spółkę postępowania likwidacyjnego, które wbrew eufemistycznym zapewnieniom autora skargi nie służy zazwyczaj jedynie do uporządkowania spraw majątkowych podmiotu gospodarczego, ale w realiach gospodarczych oznacza definitywne zakończenie bytu prawnego tegoż podmiotu bez względu na ewentualnie istniejące zobowiązania. Zakończenie postepowania likwidacyjnego i wykreślenie podmiotu z ewidencji przedsiębiorców w sposób definitywny udaremnia też ewentualną egzekucję zobowiązań. W tej sytuacji, wyprzedaży majątku będącej immanentną cechą likwidacji, nie można postrzegać jako zwykłej czynności gospodarczej, będącej elementem prowadzonej działalności zarobkowej, jak zdaje się to sugerować autor skargi. Wyzbywanie się składników majątkowych, wpisane w proces likwidacji podmiotu gospodarczego spełnia przesłanki zastosowania zabezpieczenia, o których mowa w przepisie art. 33 § 1 Op.

Również przewidywana wysokość przyszłego zobowiązania podatkowego w połączeniu z ustaleniami co do wielkości posiadanego przez podatnika majątku oraz rozmiarem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej może uzasadniać obawę co do ewentualnego wykonania przyszłego zobowiązania. W przedmiotowej sprawie jedynym niewątpliwie ustalonym majątkiem skarżącej Spółki jest nieruchomość o wartości ok 87 tys., co w porównaniu z przewidywaną wartością zobowiązania podatkowego – kwoty ok 5 mln zł. tj. kwoty znacznie przenoszącej wartość ustalonego majątku, przemawia za zastosowaniem zabezpieczenia.

Nie bez znaczenia są też ujawnione po stronie Spółki braki w poziomie rzetelności wyrażające się w zaniżaniu zobowiązań podatkowych poprzez posługiwanie się fakturami nie odzwierciedlającymi faktycznych zdarzeń gospodarczych. Skoro bowiem dotychczasowe działania podatnika ukierunkowane były na uniknięcie odpowiedzialności podatkowej, nie sposób wnioskować, iż nie istnieje obawa o wykonanie przyszłych zobowiązań.

Tym samym zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową, a argumenty skargi za pozbawione racji.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.