Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1371/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a)
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. I. i M. I. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 sierpnia 2024 r. znak WI-I.7840.29.4.2024.JK w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. I. i M. I. reprezentowanych przez pełnomocnika adwokat A. K. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 13 sierpnia 2024 roku, znak: WI-I.7840.29.4.2024.JK utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 12 lutego 2024 r., znak: BUD.6743.3396.2023, wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną o pow. zabudowy 34,98 m2 na dz. nr [...] położonej w obr. ewid. [...], gm. [...].

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Za pismem z dnia 28 grudnia 2023 r. do Starosty Nowosądeckiego wpłynęło zgłoszenie inwestorów A. i M. I. dotyczące budowy budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną o pow. zabudowy 34,98 m2 na dz. nr [...] położonej w obr. ewid. [...], gm. [...].

Po sprawdzeniu złożonych dokumentów organ stwierdził braki, w związku z czym, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024 r. nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 30 dni od daty jego odbioru. Zgodnie z postanowieniem w wyznaczonym terminie należało przedłożyć:

(1) oświadczenie inwestorów, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i ust. 5a ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2022 r., poz 2569), złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia potwierdzające, że posiadają lub jeden z inwestorów posiada status rolnika indywidualnego i osobiście prowadzi gospodarstwo rolne, o którym mowa w art. 6 wskazanej ustawy oraz

(2) dokument potwierdzający, że inwestorzy posiadają gospodarstwo rolne na terenie gm. [...], któremu będzie służył zgłaszany budynek gospodarczy, przy czym wyjaśniono, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz 333) za gospodarstwo rolne uważa się, cyt.: " obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej".

Wyżej wymienione dokumenty wymagane były w celu sprawdzenia czy przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - część B, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr 12/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2007 r., nr 304, poz. 2048, z późn. zm.), tzn. czy zgłaszany budynek gospodarczy istotnie będzie związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

Odpowiadając na ww. postanowienie w dniu 23 stycznia 2024 r. inwestorzy przedłożyli pismo, w którym poinformowali, że nie posiadają gospodarstwa rolnego i żaden z inwestorów nie jest rolnikiem, natomiast posiadają działkę rolną w miejscowości [...] (działka nr [...]), którą chcą zabudować budynkiem gospodarczym, związanym z produkcją rolną, aby np. założyć pasiekę, sad, winnicę itp., zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W piśmie stwierdzili również, że cyt.: "lokalizacja obiektów kubaturowych, które nie wymagają pozwolenia na budowę wg przepisów odrębnych (§ 22 ust. 4 pkt 2 mpzp) nie została obwarowana żadnymi szczególnymi wymogami. W szczególności uchwałodawca nie zastrzegł, że obiekty te powinny być powiązane z istniejącymi gospodarstwami rolnymi lub też, że powinny być przeznaczone na cele rolne. W żadnym miejscu w mpzp nie znalazło się jakiekolwiek ograniczenie w tym zakresie".

Wnosząc sprzeciw decyzją z dnia 12 lutego 2024 r. Starosta Nowosądecki wskazał, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 22 ust. 4 pkt 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terenach rolniczych (oznaczonych symbolem R), w których znajduje się działka przewidziana pod budowę zgłaszanego budynku, obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych, z wyjątkiem obiektów określonych w pkt 3 (tj. utrzymanie istniejącej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej oraz usługowej z możliwością remontów...) oraz w ust. 3 pkt 3 i 4 (tj. lokalizacja zabudowy uzupełniającej w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych, zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego) oraz tych, które nie wymagają pozwolenia na budowę wg przepisów odrębnych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o pow. zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekroczyć dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z kolei w myśl § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, z późn. zm.) pod pojęciem budynku gospodarczego należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodnego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

W ocenie organu cytowany przepis § 22 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łącko ustala możliwość lokalizacji w terenach rolniczych budynku gospodarczego, o którym mowa w zgłoszeniu, wyłącznie pod warunkiem, że budynek ten będzie związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Ponieważ z dokumentów zgromadzonych w ramach prowadzonego postępowania wynika, że inwestorzy nie posiadają gospodarstwa rolnego, lokalizacja zgłaszanego budynku gospodarczego na dz nr [...] w miejscowości [...] narusza ustalenia w/wym. planu miejscowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. I. i M. I.

Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 roku utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 12 lutego 2024.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji Wojewoda wskazał, że rozpatrywane w niniejszej sprawie zgłoszenie dotyczy zamierzenia budowlanego określonego jako budowa budynku gospodarczego związanego z produkcja rolną o powierzchni zabudowy 34,98 m2 na działce ewid. nr [...] położnej w miejscowości [...].

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a Pb, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych budynków nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki, właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej i jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest zgodna z przepisami prawa, w tym przepisami prawa miejscowego.

Po analizie akt sprawy Wojewoda stwierdził, iż decyzja Starosty Nowosądeckiego była prawidłowa, gdyż zgłaszana inwestycja narusza ustalenia MPZP.

Na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązują ustalenia Uchwały Nr 12/2007 Rady Gminy [...] z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - część "B" (opubl. w Dz.Urz.Woj.Mał.2007.2048) – dalej zwanej MPZP. Zgodnie z zapisami ww. uchwały działka inwestycyjna znajduje się w terenach oznaczonych symbolem 10R20. tj. tereny rolnicze. Organ podkreślił, że projektowany budynek gospodarczy znajduje się w obszarze oznaczonym jako R tj. tereny rolnicze, dla którego jako przeznaczenie podstawowe wyznacza się uprawy polowe, ogrodnicze, sady oraz rolnicze użytki zielone. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji ogólnodostępnych "niekubaturowych" urządzeń turystyki i rekreacji tj. ścieżek rowerowych i szlaków turystycznych z towarzyszącymi elementami małej architektury (jak wiaty, siedziska, ławki, platformy widokowe), lokalizacji w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, na stokach – rozbieralnych wyciągów narciarskich z przenośnymi, nietrwale związanymi z gruntem obiektami towarzyszącymi, służącymi do obsługi technicznej wyciągów, a w terenach nadrzecznych plaż i boisk trawiastych, lokalizacji zabudowy uzupełniającej w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych, lokalizacji zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w przypadkach określonych w § 27 ust. 3, realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, wykorzystania dojazdów do pól i łąk dla realizacji dojść pieszych i podjazdów oraz ścieżek rowerowych nie ujętych w planie. Wojewoda podkreślił też, że inwestorzy nie posiadają statusu rolnika i nie posiadają gospodarstwa rolnego powyżej 1 ha. Oświadczyli, że posiadają działkę rolną w miejscowości [...] nr [...], na której chcieliby postawić budynek gospodarczy związany z produkcją rolną aby np. założyć pasiekę, sad, winnicę itd. zgodnie z MPZP Gminy [...]. W związku z powyższym należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu I instancji, iż na przedmiotowym terenie nie ma możliwości budowy budynku gospodarczego nie związanego z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

Wojewoda wskazał, że na tym obszarze dopuszczona została jedynie zabudowa uzupełniająca w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych oraz lokalizacja zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w przypadkach określonych w § 27 ust. 3 MPZP.

Biorąc pod uwagę powyższe definicje oraz ustalenia szczegółowe dla terenu R organ uznał, że budynek gospodarczy nie stanowiący uzupełnienia dla istniejącego gospodarstwa rolnego nie odpowiadaj przeznaczeniu podstawowemu ani dopuszczalnemu przedmiotowego terenu. Zabudowa wskazana w przeznaczeniu dopuszczalnym odnosi się bowiem do istniejących gospodarstw rolnych, a Inwestorzy jasno oświadczyli, iż nie posiadają gospodarstwa rolnego ani statusu rolnika.

Nie można więc uznać, iż przedmiotowy budynek gospodarczy zgodnie z ww. definicjami stanowił będzie uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego. Nie jest on bowiem budynkiem uzupełniającym zabudowę gospodarczą w istniejącym gospodarstwie rolnym. Nie stanowi również zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w przypadkach określonych w § 27 ust. 3 MPZP.

Organ podkreślił, że na terenie oznaczonym symbolem R ustalono zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych. Wskazano na wyjątki określone w § 22 ust. 4 pkt 3 MPZP w brzmieniu: utrzymanie istniejącej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej oraz usługowej z możliwością remontów, przebudowy i rozbudowy, przy zwiększeniu powierzchni użytkowej nie więcej niż 50% oraz przekształceniem poddaszy na cele mieszkalne i realizację uzupełniającej zabudowy gospodarczej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego jak również realizację budownictwa mieszkaniowego i gospodarczego w ramach wymiany substancji oraz § 22 ust. 3 pkt 3 i 4, które mówią o lokalizacji zabudowy uzupełniającej w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych oraz lokalizacji zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego. Podkreślić należy, iż powyższy zapis należy czytać całościowo oraz w odniesieniu do ustalonego w zapisach planu przeznaczenia terenu. Bez wątpienia więc rolą uchwałodawcy, wprowadzając zapis § 22 ust. 4 pkt 2, było odniesie go do obiektów związanych z przeznaczeniem podstawowym oraz dopuszczalnym terenu oznaczonego symbolem R.

Brzmienie zapisu § 22 ust. 4 pkt 2 wskazuje na zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych oraz wskazuje wyjątki od tego zakazu, które określa pkt 3 oraz w ust. 3 pkt 3 i 4, natomiast zapis "oraz tych, które nie wymagają pozwolenia na budowę" należy nadal odnosić do obiektów o funkcji zgodnej z przeznaczeniem terenu. Obiekty takie muszą więc pełnić funkcję uzupełniającą lub wzbogacać przeznaczenie podstawowe, którym są uprawy polowe, ogrodnicze, sady oraz rolnicze użytki zielone. Jakkolwiek § 22 ust. 4 pkt 2 MPZP ustala możliwość lokalizacji na terenie oznaczonym symbolem R budynku gospodarczego, o którym mowa w zgłoszeniu, niemniej jednak budynek ten winien być związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, czego Inwestorzy nie wykazali. Oświadczyli bowiem, iż nie posiadają statusu rolnika ani gospodarstwa rolnego. Objęty zgłoszeniem budynek gospodarczy spełnia wymogi art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a i owszem mógłby zostać zrealizowany w trybie zgłoszenia, czyli jest obiektem nie wymagającym pozwolenia na budowę, niemniej jednak nie jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym ani dopuszczalnym terenu oznaczonego symbolem R, nie będzie stanowił bowiem zabudowy uzupełniającej w istniejącym gospodarstwie rolnym.

Odnosząc się do zarzutu Skarżących organ wskazał, że przeznaczeniem podstawowym terenu oznaczonego symbolem R są uprawy polowe, ogrodnicze, sady oraz rolnicze użytki zielone. Niemniej jednak zapisy odnoszące się do przeznaczenia dopuszczalnego wprost wskazują na możliwość lokalizacji zabudowy związanej z lokalizacją zabudowy uzupełniającej w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych oraz lokalizacją zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w przypadkach określonych w § 27 ust. 3. Warunkiem jest więc istnienie gospodarstwa rolnego. Zgodnie z zapisami MPZP możliwa jest więc realizacja budynku gospodarczego, niemniej jednak ponownie podkreśla się, iż winien on być związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, stanowić zabudowę uzupełniającą dla takiego gospodarstwa.

Tak więc nie ma znaczenia, to jakie plany mają Inwestorzy w związku z posiadaniem działki inwestycyjnej na terenie oznaczonym symbolem R, gdyż w zaistniałym na dzień dzisiejszy stanie faktycznym oraz prawnym Inwestorzy nie posiadają statusu rolnika, ani gospodarstwa rolnego, a zapisy MPZP wyraźnie wskazują, iż możliwość lokalizacji zabudowy na przedmiotowym terenie odnosi się do istniejących gospodarstw rolnych. Na dzień dzisiejszy Inwestorzy takiego gospodarstwa nie posiadają, tak więc objęty zgłoszeniem budynek gospodarczy jest niezgodny z zapisami MPZP.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że realizacja budynku gospodarczego nie stanowiącego zabudowy uzupełniającej dla istniejącego gospodarstwa rolnego, na działce inwestycyjnej nr [...] położonej w [...] jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. I. i M. I. reprezentowani przez pełnomocnika adwokat A. K., którzy podnieśli zarzuty:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (dalej: "pr. bud.") w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit a pr. bud. w zw. § 22 ust. 4 pkt 2 uchwały Nr 12/2007 Rady Gminy w [...] z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - część "B" (dalej: "MPZP"), poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której doszło do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia budowy wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m2 z uwagi na rzekomą sprzeczność zamierzenia budowalnego z MPZP, podczas gdy MPZP wprost dopuszcza realizację na terenach oznaczonych symbolem "R" (tereny rolnicze) budowę obiektów kubaturowych, które nie wymagają pozwolenia na budowę według przepisów odrębnych [§ 22 ust. 4 pkt 2 MPZP], a zatem brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu;

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit a pr. bud. w zw. z § 22 MPZP, poprzez dokonanie całkowicie dowolnej i sprzecznej z literalnym brzmieniem przepisu wykładni § 22 MPZP oraz art. 29 ust. 1 pkt 14 lit a pr. bud. i nałożenie na Skarżących dodatkowych pozaustawowych wymogów w postaci: 1) obowiązku posiadania dokumentu na potwierdzenie, że Skarżący mają status rolników indywidualnych, 2) obowiązku wykazania, że Skarżący prowadzą gospodarstwo rolne, co w konsekwencji doprowadziło do faktycznego pozbawienia Skarżących prawa zabudowy Nieruchomości w sposób oczywiście bezprawny, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz konstytucyjnie chronionych praw Skarżących, w rezultacie stanowiąc swego rodzaju "wywłaszczenie" Nieruchomości;

c) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a.w zw. z art. 553 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (dalej: "u.k.u.r.") w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit a pr. bud. w zw. z § 22 MPZP, poprzez dokonanie całkowicie dowolnej i sprzecznej z literalnym brzmieniem przepisu wykładni § 22 MPZP i uznanie, że:

- budynek gospodarczy, stanowiący przedmiot zgłoszenia złożonego przez Skarżących, musi być częścią istniejącego gospodarstwa rolnego;

- wyłącznie rolnik indywidualny w rozumieniu art. 6 ust 1 u.k.u.r. może posiadać gospodarstwo rolne;

- wyłącznie rolnicy posiadający gospodarstwo rolne mogą realizować zabudowę nieruchomości położonych na terenach rolniczych ("R"), o których mowa w § 22 MPZP, co w konsekwencji doprowadziło do faktycznego pozbawienia Skarżących prawa zabudowy Nieruchomości w sposób oczywiście bezprawny, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz konstytucyjnie chronionych praw Skarżących, w rezultacie stanowiąc swego rodzaju "wywłaszczenie" Nieruchomości;

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 4 pr. bud. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie prawa własności Skarżących na skutek rozszerzającej wykładni przepisów MPZP dokonanej w sposób sprzeczny z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (in dubio pro libertate).

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1 k.p.a., poprzez pominięcie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony oraz dokonanie wykładni MPZP w sposób sprzeczny z tą zasadą, przy Jednoczesnym rozszerzeniu zakresu ograniczeń wynikających z MPZP w sposób oczywiście odbiegający od literalnego rozumienia przepisów MPZP;

b) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia Zaskarżonej Decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., tj. brak wskazania w jej treści faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej Zaskarżonej Decyzji.

Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi szeroko rozwinięto podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w

zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotowa sprawa dotyczy wniesionego sprzeciwu przez organ do zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego związanego z produkcją rolną o pow. zabudowy 34,98 m2 na dz. nr [...] położonej w obr. ewid. [...], gm. [...].

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej jako "PrBud", nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych - o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Stosownie natomiast do art. 30 ust. 6 PrBud organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5, to znaczy w sytuacji gdy inwestor przystąpił do wykonywania robót budowanych przed terminem do wniesienia sprzeciwu.

Sprzeciw w myśl art. 30 ust. 5 PrBud może być wniesiony w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia.

Dodatkowo trzeba wskazać, że na obszarze, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja obowiązujące plan miejscowy uchwalony uchwałą Nr 12/2007 Rady Gminy w [...] z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - część "B" (opubl. Dz. Urz. z 2007 roku, Nr 304, poz. 2048) – dalej jako "mpzp" lub "plan miejscowy".

Nieruchomość, na której miała być realizowana inwestycja będąca przedmiotem zgłoszenia składająca się z działki nr [...] położonej w obr. ewid. [...], gm. [...] znajduje się w obszarze przeznaczonym w planie miejscowym pod tereny rolnicze oznaczone symbolem "R" (por. § 22 mpzp).

Zgodnie z treścią planu miejscowego, a ściślej zgodnie z § 22 mpzp:

"1. Wyznacza się tereny rolnicze oznaczone na rysunku planu symbolem R.

2. Jako przeznaczenie podstawowe terenu ustala się: uprawy polowe, ogrodnicze, sady oraz rolnicze użytki zielone.

3. Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość:

1) lokalizacji ogólnodostępnych "niekubaturowych" urządzeń turystyki i rekreacji tj. ścieżek rowerowych i szlaków turystycznych z towarzyszącymi elementami małej architektury (jak wiaty, siedziska, ławki, platformy widokowe);

2) lokalizacji w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, na stokach - rozbieralnych wyciągów narciarskich z przenośnymi, nietrwale związanymi z gruntem obiektami towarzyszącymi, służącymi do obsługi technicznej wyciągów, a w terenach nadrzecznych plaż i boisk trawiastych;

3) lokalizacji zabudowy uzupełniającej w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych;

4) lokalizacji zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w przypadkach określonych w § 27 ust. 3;

5) realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej;

6) wykorzystania dojazdów do pól i łąk dla realizacji dojść pieszych i podjazdów oraz ścieżek rowerowych nie ujętych w planie.

4. Jako zasady zagospodarowania terenu ustala się:

1) zachowanie proporcji, tak aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowiła więcej niż 10% powierzchni przeznaczenia podstawowego liczonego w granicach obszaru ustalenia;

2) zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych, z wyjątkiem określonych w pkt 3 oraz w ust. 3 pkt 3 i 4 oraz tych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, wg przepisów odrębnych;

3) utrzymanie istniejącej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej oraz usługowej z możliwością remontów, przebudowy i rozbudowy, przy zwiększeniu powierzchni użytkowej nie więcej niż 50% oraz przekształceniem poddaszy na cele mieszkalne i realizację uzupełniającej zabudowy gospodarczej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego jak również realizację budownictwa mieszkaniowego i gospodarczego w ramach wymiany substancji,

4) wszelkie czynności inwestycyjne należy podejmować przy uwzględnieniu zapisów wyznaczonej strefy przyrodniczej, o której mowa w § 29 pkt 12,

5) dla zabudowy uzupełniającej w istniejących gospodarstwach rolnych i zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego, o której mowa w ust. 3 pkt 3 i 4 obowiązują wskaźniki i warunki (w tym dotyczące wysokości budynków, formy i spadku dachów, powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy terenu) jak dla terenów MRj."

Z przytoczonych powyżej przepisów planu miejscowego wynika, że na obszarze terenów rolniczych (R), co do zasady obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych. Plan miejscowy dopuszcza w tym zakresie trzy wyjątki.

Po pierwsze możliwe jest przebudowanie czy rozbudowanie obiektu kubaturowego oraz zrealizowanie uzupełniającej zabudowy gospodarczej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego a także realizację budownictwa mieszkaniowego i gospodarczego w ramach wymiany substancji, (por. § 22 ust. 4 pkt. 3 mpzp). W tym zakresie trzeba wskazać, że dopuszczono wyłącznie możliwość realizacji zabudowy gospodarczej, która ma charakter uzupełniający i niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Na gruncie niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że nieruchomość Skarżących nie jest zabudowana i nie jest na tej nieruchomości prowadzone gospodarstwo rolne, w związku z czym – jak trafnie przyjęły organy – w świetle tego przepisu nie jest możliwa realizacja zabudowy kubaturowej na ich nieruchomości.

Po drugie możliwe jest lokalizowanie zabudowy uzupełniającej w istniejących, rozproszonych gospodarstwach rolnych oraz zabudowy związanej z przeniesieniem gospodarstwa rolnego w przypadkach określonych w § 27 ust. 3 mpzp (por. § 22 ust. 3 pkt. 3 i 4 w zw. z § 22 ust. 4 pkt. 3 mpzp). Jak wskazano powyżej, z akt sprawy wynika, że na nieruchomości nie istnieje gospodarstwo rolne, w tym również rozproszone gospodarstwo rolne, a ponadto nie ma miejsca także przeniesienie gospodarstwa rolnego z obszarów zagrożonych osuwiskami oraz obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią. W związku z tym również w tym zakresie trafne jest stanowisko organów, że w świetle tego przepisu nie jest możliwa realizacja zabudowy kubaturowej na nieruchomości Skarżących.

Po trzecie możliwe jest wybudowanie obiektów kubaturowych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, wg przepisów odrębnych (§ 22 ust. 4 pkt. 2 in fine mpzp). Odnosząc się do tego punktu trzeba zauważyć, że przepis ten zawarty jest w § 22 ust. 4 mpzp, który ustala zasady zagospodarowania terenu. Zasady zagospodarowania terenu dookreślają i konkretyzują przepisy planu miejscowego w zakresie danego przeznaczenia, wskazując parametry czy warunki, przy zachowaniu których możliwe i dopuszczalne jest określone zagospodarowanie terenu. Zasady zagospodarowania pomieszczone w § 22 ust. 4 mpzp stanowią rozwinięcie wcześniejszych ustępów § 22 i w ich kontekście muszą być odczytywane. Zasady zagospodarowania ujęte w § 22 ust. 4 mpzp dotyczą nie dowolnych terenów, ale terenów rolniczych (oznaczonych symbolem R), dlatego też ich interpretacja musi uwzględniać zapisy dotyczące tak przeznaczenia podstawowego jak i dopuszczalnego. Trafne w tym zakresie jest stanowisko prezentowane przez organy, że możliwość lokalizacji na terenie oznaczonym symbolem R budynku gospodarczego musi korespondować z przeznaczeniem terenu podstawowym względnie dopuszczalnym.

Stanowisko, które prezentują Skarżący, a które zakładała możliwość realizacji każdej, dowolnej inwestycji, jeśli tylko nie wymaga ona pozwolenia na budowę pomija treść całego § 22 i skutkowałoby w istocie dopuszczeniem dowolnej zabudowy w terenach rolnych, w których co do zasady obowiązuje zakaz zabudowy. Należy zauważyć, że stosownie do treści § 4 ust. 1 pkt. 8) mpzp przez przeznaczenie dopuszczalne rozumie się rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowe, który dopuszczony został na wyznaczonym terenie jako uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego na warunkach określonych w planie. Ponadto wskazany przepis (§ 22 ust. 4 pkt. 2) mpzp) musi być odczytywany z uwzględnieniem całej treści § 22. Podkreślić trzeba, że dopuszczenie zabudowy wprowadza wyjątek od zakazu zabudowy kubaturowej, co łączy się z zakazem wykładni rozszerzającej. Oznacza to, że dopuszczenia zabudowy, o których mowa w § 22 ust. 4 pkt. 2 mpzp musi być ujmowane i wykładane w kontekście przeznaczenia podstawowego oraz dopuszczalnego obowiązującego na tym terenie. To z kolei oznacza, że dopuszczalne w tym terenie jest, co do zasady zabudowa, która ma charakter uzupełniający. Mając to na uwadze oraz odnosząc się do argumentacji Skarżących, że budynek gospodarczy który ma powstać będzie związany z produkcją rolną, jako miejsce do składowania produktów rolnych z pasieki, sadu, winnicy, które na nieruchomości powstaną, to należy wskazać, że – jak trafnie podniosły organy –wszelka dopuszczalna w świetle zapisów planu miejscowego zabudowa musi być związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym i ma stanowić zabudowę uzupełniającą dla takiego gospodarstwa. Na gruncie niniejszej sprawy natomiast nie budzi wątpliwości, że na terenie inwestycji takie gospodarstwo rolne nie istnieje i nie jest prowadzone, a będący przedmiotem zgłoszenia budynek nie stanowi zabudowy uzupełniającej dla takiego gospodarstwa.

Trzeba podkreślić, że realizacja zabudowy uzupełniającej (por. § 22 ust. 3 pkt. 3) oraz § 22 ust. 4 pkt. 2) i 3) mpzp) zakłada istnienie już innych zabudowań, które zgodnie z zapisami planu miejscowego może być jedynie uzupełnione. Nie stanowi natomiast zabudowy uzupełniającej zabudowa, która ma dopiero inicjować potencjalne powstanie w przyszłości gospodarstwa, które będzie mogło mieć charakter rolny. Taka zabudowa niczego bowiem nie uzupełnia.

Podkreślić raz jeszcze należy, że w terenach rolniczych, o których mowa w § 22 mpzp, regułą jest zakaz jakiejkolwiek zabudowy. Na zasadzie jedynie wyjątku dopuszczono realizację zabudowy uzupełniającej pod warunkami wskazanymi w planie miejscowym. Skoro zgłaszana zabudowa nie stanowi wymaganej przepisami zabudowy uzupełniającej (jak i nie mieści się w innych przewidzianych w planie miejscowym dopuszczeniach), to słusznie przyjęły organy, że zgłaszana inwestycja jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego. Z tego względu podniesione zarzuty Skarżących są pozbawione uzasadnionych podstaw.

Nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym m.in. art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 775 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.".

Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Jako dowolne przy tym należy traktować takie ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym. Sam zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., sygn. III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 r., sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1892/21, z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 2401/19 oraz A. Wróbel (w:) Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).

Zatem z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, którego realizacja ma miejsce na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega on na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Ustosunkowanie się w nim tylko do pewnych dowodów, a pominięcie milczeniem innych - którym odmówiono wiarygodności - przesądza, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco zebranego w sprawie materiału (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 1981 r., sygn. SA/Wr 87/81). Jeśli zaś chodzi o obowiązek dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), to nie można twierdzić, iż jakaś okoliczność została udowodniona, jeżeli w materiale dowodowym, utrwalonym w aktach sprawy, znajduje się dowód na jej potwierdzenie, a jednocześnie są w nim także dowody, które zaprzeczają tej okoliczności, jeżeli nie można przekonywająco tej sprzeczności wyjaśnić. Taki stan rzeczy wskazuje bowiem na luki w materiale dowodowym, a w konsekwencji na konieczność podjęcia dalszego postępowania dowodowego, skierowanego na wyjaśnienie występujących w materiale dowodowym sprzeczności (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z 7 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 2051/16).

Organ rozpoznając sprawę, w pierwszej kolejności powinien zatem ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji.

Zaznaczyć trzeba, że realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18).

Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).

Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji. Podnieść należy, że o dowolności oceny dowodów można w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy to trzeba wskazać, że organy dokonały oceny zgodności dokonanego zgłoszenia z przepisami prawa, w tym z przepisami planu miejscowego. Dokonując tej oceny szeroko omówiły obowiązującego regulacje oraz odniosły się do podnoszonych przez Skarżących zarzutów oraz podnoszonych argumentów, wyjaśniając powody, dla których uznały, że nie zasługują one na uwzględnienie. W tym zakresie Sąd nie doszukał naruszenia przepisów postępowania, które skutkować mogłoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 7a § 1 K.p.a. poprzez pominięcie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony oraz dokonanie wykładni MPZP w sposób sprzeczny z tą zasadą, przy Jednoczesnym rozszerzeniu zakresu ograniczeń wynikających z MPZP w sposób oczywiście odbiegający od literalnego rozumienia przepisów MPZP.

Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

W art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. III OSK 3286/21, NSA z dnia 14 września 2021 r., sygn. III OSK 582/21, NSA z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. II GSK 1711/18). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Tylko bowiem niedające się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony. Na gruncie niniejszej sprawy natomiast zasadnicza kwestia sprowadzała się m.in. do oceny, czy będące przedmiotem zgłoszenia zamierzenie budowlane jest zgodne z zapisami planu miejscowego. W tym zakresie organy dokonały stosownej oceny uprzednio wyjaśniając brzmienie obowiązujących w tym zakresie przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Nie także mówić o istnieniu "pata interpretacyjnego", który uzasadniałby zastosowanie art. 7a § 1 K.p.a. W szczególności nie świadczy o tym odmienne stanowisko samych Skarżących, co do określonego kierunku interpretacji powołanych wyżej przepisów planu miejscowego. W ocenie Sądu w odniesieniu do tego przepisu nie można mówić o niedających się usunąć wątpliwościach, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.

Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6) i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w jej treści faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 11 K.p.a. Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Zgodnie natomiast z art. 107 § 1 pkt. 6) oraz § 3 K.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wbrew jednak formułowanym przez Skarżących zarzutom nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Uzasadnienie decyzji stanowi logiczną, zwartą całość i możliwe jest prześledzenie toku rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji i argumentów, które stały za rozstrzygnięciem. Organ w wystarczającym stopniu wyjaśnił motywy, którymi się kierował podejmując określone rozstrzygnięcie. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. O naruszeniu wskazanej normy nie mogą natomiast świadczyć subiektywne przekonanie Skarżących o zasadności innego rozstrzygnięcia niż dokonane przez organ.

Ponadto należy wskazać, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, lecz także do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 693/23). Konsekwentnie też przyjmuje się, że zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy powinny być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (zob. wyrok WSA w Lublinie z 23 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 675/23). Uzasadnienie decyzji powinno zatem stwarzać możliwość kontroli przez stronę, organ wyższego stopnia, a także sąd administracyjny prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję i motywów rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy organy uczyniły zadość wszystkim tym wymaganiom. Jak wskazano już powyżej analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nie tylko omówił obowiązujące regulacje, ale także odniósł się do podnoszonych przez Skarżących zarzutów oraz podnoszonych argumentów, wyjaśniając powody, dla których uznały, że nie zasługują one na uwzględnienie, co czyni zadość także sformułowanej w art. 11 K.p.a. zasadzie przekonywania.

Z tych względów podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania pozbawione są uzasadnionych podstaw.

Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek innych uchybień, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.