Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 285/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Daleszyce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 344/18 w sprawie ze skargi Gminy Daleszyce na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 4 lipca 2018 r. nr RPSW.IZ.UMWSW.06.02.00-26-709/09-2018/3 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 8 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 344/18 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Gminy Daleszyce na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z 4 lipca 2018 r. nr RPSW.IZ.UMWSW.06.02.00-26-709/09-2018/3 w przedmiocie zwrotu części dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Gmina Daleszyce złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. Naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 207 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: ufp), art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 12a ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych oraz w zw. z postanowieniami Wytycznych Ministra Rozwoju pn. Wymieranie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE (tabela 2 pozycji 16 załącznika do Wytycznych);

- poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy wystąpiły okoliczności powodujące obowiązek zwrotu przez skarżącą środków dofinansowania, albowiem:

a) zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina Daleszyce, jako beneficjent dofinansowania w ramach projektu pn.: "Rewitalizacja obszarów miejskich Miasta Daleszyce" dopuściła się naruszeń procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych tj. art. 12a ustawy Prawo zamówień publicznych, ponieważ udzielając zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie ustawy Pzp na roboty budowlane dotyczące odnowy i zagospodarowania Placu Cedry w Daleszycach nr post. GMR.ZP.271.22.2014 dokonała istotnej zmiany w ogłoszeniu zamieszczonym w BZP bez równoczesnego przedłużenia terminu składania ofert; przedłużenie to zdaniem Sądu I instancji winno wynosić, co najmniej dodatkowe 7 dni (tak, aby przy zachowaniu zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców wyrażonych w art. 7 ustawy Pzp potencjalni wykonawcy uzyskali taki sam jak wykonawcy wcześniejsi termin dla przygotowania i złożenia ofert, który przy zastosowaniu art. 43 ustawy Pzp wynosić winien, zatem dla tychże nowych, potencjalnych wykonawców minimalnie 14 dni dla robót budowlanych)

a w konsekwencji:

b) zaniechanie przedłużenia terminu złożenia ofert, jaki oznaczony został w pierwotnym ogłoszeniu na dzień 22 października 2014r. i nieprzedłużony w sytuacji, gdy zmiana istotnych warunków udziału w postępowaniu nastąpiła w dniu 15 października 2014 r. stanowi naruszenie art. 12a ustawy Pzp, które skutkuje nałożeniem korekty finansowej w wielkości 25% wynikającej z tabeli 2 kategoria 16 "Ustalenie zbyt krótkich terminów w przypadku wprowadzania istotnych zmian treści ogłoszenia o zamówieniu" stanowiącej załącznik do ww. Wytycznych; Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił błędnie, że skarżący zobowiązany był do przedłużenia terminu, o co najmniej dodatkowe 7 dni (zdaniem Sądu na podstawie art. 43 ust. 1 Pzp - tak, aby zachować minimalny termin składania ofert w przetargu na roboty budowlane wynoszący dni 14). W wyniku dokonanych istotnych zmian w ogłoszeniu termin ten został skrócony do 7 dni (15-22.10.2014 r.) co stanowiło 50% minimalnego terminu ustawowego, a tym samym uzasadniało decyzje organu o nałożeniu korekty finansowej w wysokości 25%.

W ocenie strony skarżącej:, ponieważ art. 12a ustawy Pzp w odniesieniu do przetargów krajowych nie zawiera terminu ustawowego przedłużenia terminu składania ofert, nie jest dopuszczalne - jak tego w swoisty sposób dokonał zarówno Zarząd Województwa Świętokrzyskiego jak i Sąd I Instancji - domniemywanie i nadinterpretowanie rozmiaru czasowego ewentualnego przedłużenia, a w efekcie wysokości obciążenia strony (beneficjenta) korektą w przypadku ewentualnego braku zachowania tejże regulacji.

b) art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 przez niewłaściwą jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że Organ wymierzając korektę finansową w ustalonym w decyzji stanie faktycznym sprawy rozważył należycie i wyczerpująco możliwość miarkowania rozmiaru korekty finansowej w kontekście charakteru i wagi ewentualnej nieprawidłowości (przy uznaniu, że nieprawidłowość faktycznie wystąpiła) oraz możliwości jej obniżenia, podczas gdy prawidłowe odniesienie treści normy prawnej art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 do stanu faktycznego sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że kwestie te w istocie rzeczy nie zostały w ogóle w rozumieniu merytorycznym rozważone, a stanowisko tak Organu jak i Sądu I instancji posiada wyłącznie powierzchowny, formalny, czy wręcz arbitralny i całkowicie uznaniowy wymiar sprowadzając się do pewnego rodzaju dekretywnych twierdzeń.

2. Naruszenie przepisów postępowania, które w każdym z poniższych przypadków z osobna mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów:

1) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Organ wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prowadzące do błędnego przyjęcia, że Organ w toku prowadzonego postępowania:

- działał na podstawie i w granicach prawa oraz w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej,

- wyjaśnił wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w zgodzie z przywołanymi przepisami, a organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wnikliwy i wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności:

- nie dokonał ustalenia w zakresie szkody potencjalnej, błędnie uznając bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z ryzykiem zaistnienia potencjalnej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, a zarazem pominął występujące w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego okoliczności faktyczne, których wystąpienie przesądza o tym, że omawiane naruszenie posiada wyłącznie charakter formalny,

- nie dokonał rzeczywistych ustaleń w zakresie charakteru i wagi naruszenia, posługując się wyłącznie uznaniowym i arbitralnym stwierdzeniem prowadzącym do wniosku, że w każdy przypadku naruszenia art. 12a ustawy Pzp występuje hipotetyczna możliwość wystąpienia szkody w budżecie unijnym i zastosowanie winien znaleźć zryczałtowany wskaźnik z "Taryfikatora" i to o możliwie najwyższym wskaźniku nie analizując w istocie rzeczy jednocześnie, (co jest obowiązkiem Organu i dalej Sądu), czy występujące w sprawie okoliczności pozwalają na obniżenie korekty finansowej, a jeżeli nie pozwalają to, dlaczego;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez faktyczne pominięcie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnych przyczyn stanowiska Sądu, które uzasadniałoby uznanie i ocenę, że w analizowanym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego rozmiar przedłużenia terminu składania ofert winien wynosić, co najmniej 7 dni, a brak takiego przedłużenia posiada - w konkretnych, indywidualnych okolicznościach procedowanej sprawy - taką wagę, stopnień i charakter, iż wyłącza miarkowanie korekty finansowej ustalonej w 25%.

Tym samym skarżący pozbawiony został informacji o przesłankach oraz istotnych momentach rozstrzygnięcia.

Strona przeciwna nie skorzystała z prawa odpowiedzi na złożoną skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza, zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Świętokrzyskiego.

Gmina Daleszyce 6 listopada 2009 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Rewitalizacja obszarów miejskich Miasta Daleszyce" w wysokości 2.575.206,09 złotych. Instytucja Zarządzająca 25 marca 2013 r. zawarła z Gminą Daleszyce umowę o dofinansowanie projektu na kwotę dofinansowania ze środków EFRR w wysokości 2.538.126,09 złotych. W ramach realizacji projektu beneficjent, w trybie określonym w art. 39 ustawy P.z.p. przeprowadził postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczące odnowy i zagospodarowania Placu Cedry w Daleszycach. Określono warunek dotyczący wykonawcy, który następnie 15 października 2014 r. zmieniono ogłoszeniem. 14 listopada 2014 r. Gmina Daleszyce zawarła umowę z przedsiębiorstwem "Wolski" Kazimierz Wolski. Instytucja Zarządzająca przeprowadziła 24 lipca 2017 r. postępowanie wyjaśniające i sporządziła informację pokontrolną z 10 sierpnia 2017 r., w której zawarła informację o stwierdzeniu naruszenia postanowień art. 12a ust. 2 ustawy P.z.p. polegające na zaniechaniu wydłużenia terminu składania ofert w związku ze zmianą treści ogłoszenia w zakresie warunków udziału w postępowaniu. W związku z tym, Instytucja Zarządzająca 4 października 2017 r. sformułowała Zalecenia Pokontrolne do Informacji Pokontrolnej, w których poinformowała Beneficjenta, że na podstawie art. 98 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 oraz art. 26 ust. 1 pkt. 15a ustawy z 6 grudnia 2006 r. z.p.p.r. w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 12a ust 2 ustawy P.z.p., polegającym na zaniechaniu wydłużenia terminu składania ofert w związku ze zmianą treści ogłoszenia w zakresie warunków udziału w postępowaniu, nakłada na Beneficjenta korektę finansową 284.400 złotych, jednocześnie wskazując sposób jej wyliczenia.

Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku, który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. (W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na decyzję ostateczną oraz stosując środek określony w ustawie - oddalenie skargi. Oddalenie skargi było konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Artykuł 151 p.p.s.a. przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. stosowanym po zamknięciu rozprawy na etapie wyrokowania. Z tego też powodu zastosowanie tego środka nie może być naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 60 pkt 1) ufp, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Natomiast, według art. 67 ust. 1 ufp, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Postępowania w sprawie tych należności prowadzone są na podstawie stosowanych wprost regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego. W zakresie nieuregulowanym w ufp stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem specyfiki niepodatkowych należności budżetowych. Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco; postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw (...). Skoro postępowanie administracyjne w tej sprawie wszczęto 19 stycznia 2018 r., to kontroli sądowoadministracyjnej podlega sposób jego prowadzenia, a także decyzja ostateczna kończąca to postępowanie. Z mocy przepisów ufp elementem stanu faktycznego sprawy jest zdarzenie wcześniejsze tj. pismo Instytucji Zarządzającej z 4 października 2017 r. wskazujące wysokość korekty finansowej 284.0000 złotych oraz wezwanie z 29 listopada 2017 r. do zwrotu tej kwoty wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia doręczenia wezwania na wskazany rachunek bankowy. To jest, bowiem ustawowy element szeroko rozumianej sprawy administracyjnej warunkujący jej wszczęcie z urzędu (bezskuteczny upływ terminu) i wydanie decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu. Przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie zastosowano tryb z art. 207 ust. 8 ufp, instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wezwała go do zwrotu środków, a następnie zgodnie z art. 207 ust. 9 ufp po bezskutecznym upływie terminu 14 dni od dnia doręczenia wezwania wydano decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, ponieważ zwrotu środków nie dokonano po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przed jej wydaniem. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ufp, w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zastosowano tryb przewidziany w ufp, a przepisy kpa miały jedynie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym tą ustawą.

Przyjmuje się, że korekta finansowa to wyliczenie kwoty pomniejszenia przyznanego umownie dofinansowania, stanowiącego konsekwencję dopuszczenia się przez beneficjenta nieprawidłowości w związku z realizacją projektu objętego umową o dofinansowanie. Porównanie przesłanek korekty określonych ogólnie w art. 98 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 z przesłankami zwrotu środków przyznanych umową o dofinansowanie projektu, wskazanymi w art. 207 ust. 1 ufp (między innymi wykorzystanie środków z naruszeniem obowiązujących procedur) uzasadnia wniosek, że korekta i zwrot dotyczą tego samego stanu faktycznego - tych samych nieprawidłowości popełnionych przez określonego beneficjenta w związku z realizacją przez niego projektu objętego dofinansowaniem. W związku z tymi naruszeniami podmiot przyznający dofinansowanie dokonuje korekty (wylicza kwotę podlegającą "potrąceniu" z przyznanego dofinansowania) i domaga się jej zwrotu. Inaczej mówiąc, korekta ma ścisły związek z instytucją zwrotu środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów. Sądowa kontrola decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu środków odbywa się na zasadach wskazanych w p.p.s.a. Skoro nakładanie korekt jest elementem stanu faktycznego sprawy w przedmiocie zwrotu środków europejskich wykorzystanych nieprawidłowo, prawidłowość tych ustaleń podlega kontroli sądowej na etapie kontroli decyzji administracyjnej o zwrocie środków. Sąd administracyjny jest, zatem uprawniony i zobowiązany do zbadania, czy nałożenie korekty było uzasadnione, a także prawidłowości wysokości korekty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył przepisów postępowania (kpa) akceptując sposób prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz prawidłowość nałożenia korekty i jej wysokość.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył prawa materialnego akceptując zastosowanie przez Zarząd Województwa Świętokrzyskiego art. 207 ust. 1 pkt 2) ufp do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Tym ustaleniem było, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu.

Zarzucając Sądowi I instancji w pkt 1. 1) petitum skargi kasacyjnej naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2) ufp "polegające na wadliwym uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy wystąpiły okoliczności powodujące obowiązek zwrotu przez skarżącego środków dofinansowania" kasator w istocie kwestionuje niepodważone ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei, wskazany przez kasatora, jako naruszony art. 207 ust. 1 pkt 3) ufp, nie miał w sprawie zastosowania. Natomiast, przepis art. 207 ust. 9 ufp został prawidłowo w sprawie zastosowany, ponieważ organ miał obowiązek wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, po bezskutecznym upływie terminu 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zwrotu środków. Pomimo powołania w podstawie prawnej decyzji ostatecznej art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przepisy te nie były jej podstawą prawną, ponieważ są przepisami kompetencyjnymi. Tym samym, Sąd I instancji nie naruszył art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Z kolei, przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych oraz wytyczne dotyczące wymierzania korekt finansowych miały zastosowanie na etapie dokonywania ustaleń faktycznych, jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie. Skoro nakładanie korekt jest elementem stanu faktycznego sprawy w przedmiocie zwrotu środków europejskich wykorzystanych nieprawidłowo, zarzuty dotyczące prawidłowości tych ustaleń, aby były skuteczne należy podnieść w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.