Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 717/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skarg T.N. oraz N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody W. z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z 02.08.2013 r. (znak: [...]) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę spółce V. sp. z o.o. (dalej jako inwestor), obejmującą budowę wiaty rozładunkowej, przebudowę bocznicy kolejowej, przebudowę instalacji zewnętrznych (gazu, c.o., c.w.u., wodociągowej) wraz z częściową likwidacją konstrukcji wsporczych, odwodnieniem i oświetleniem terenu na terenie Zakładu nr [...]- odlewnia przy ul. [...] nr [...] w P., tj. na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], [...] oraz części dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], ark. 18, obręb [...] (dalej jako: decyzja o pozwoleniu na budowę).

Następnie na skutek rozpatrzenia wniosku inwestora z 24.01.2023 r., Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia 26.04.2023 r., znak: [...], zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany sposobu przebudowy bocznicy kolejowej, zmiany lokalizacji i wielkości wiaty rozładunkowej oraz usunięcia z zakresu inwestycji: przebudowy instalacji zewnętrznych, c.o., c.w.u., wodociągowej, częściowej likwidacji konstrukcji wsporczych, oświetlenie terenu, oraz zatwierdził projekt budowlany zamienny (dalej jako decyzja o zmianie pozwolenia na budowę). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że proponowana przez inwestora zmiana jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Zaznaczono również, że inwestycja została zaopiniowana przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i sanitarnohigienicznych. Ponadto organ I instancji podkreślił, iż projekt budowlany obejmujący zmiany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wywiedli spóła N. sp. z o.o., (dalej jako spółka skarżąca) oraz T. N. (dalej jako skarżący).

Spółka skarżąca zarzuciła kwestionowanej decyzji naruszenie:

1. art. 36a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej jako p.b.). w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. poprzez uznanie, że w sprawie możliwe było wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Jak podkreślono w odwołaniu, skoro spółka skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości na mocy umowy sprzedaży z [...] r., Rep. [...], to inwestor nie posiada tytułu prawnego do działki o nr. ewid. [...];

2. art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 32 ust. 5 oraz ust. 6 p.b. poprzez uznanie, że w sprawie zostało złożone prawdziwe oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy złożone w sprawie oświadczenie z 24.01.2023 r. jest oświadczeniem nieprawdziwym;

3. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako: k.p.a) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy tj. ustalenia, czy inwestor dopełnił wszystkich wymogów warunkujących możliwość wydania decyzji zgodnej z jego wnioskiem, a zwłaszcza, czy inwestor przedłożył zgodne z prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - mimo, że organ I instancji skierował do spółki skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 21.03.2023 r. oraz decyzję, a zatem miał świadomość, że doszło do zmian podmiotowych po stronie użytkownika wieczystego działki [...];

4. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia spółce skarżącej wypowiedzenia się odnośnie do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem przez organ I instancji decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Jak podkreślono w odwołaniu pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji uniemożliwiło wskazanie, że w sprawie nie spełniły się przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji zgodnej z żądaniem inwestora, co miało decydujący wpływ na wynik niniejszej sprawy;

5. art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktyczne odnoszące się do poprawności i kompletności dokumentów wymaganych do wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (w szczególności dysponowania przez inwestora tytułem prawnym do nieruchomości spółki skarżącej);

6. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewłaściwego uzasadnienia decyzji, bowiem uzasadnienie jest bardzo lakoniczne i nie wskazuje, jakie są przesłanki wydania decyzji, co powoduje, że uzasadnienie nie pozwala poznać spółce skarżącej motywów rozstrzygnięcia organu i kontroli jego poprawności, zwłaszcza w odniesieniu do uznania prawidłowości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością spółki skarżącej na cele budowlane, w sytuacji zmiany użytkownika wieczystego działki o nr. ewid. [...].

Skarżący podniósł zaś w odwołaniu, że jako użytkownikowi wieczystemu działki o nr. ewid. [...] nie doręczono mu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, co pozbawiło go możliwości czynnego udziału w sprawie i obrony własnych interesów. Mając powyższe na względzie, skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanej decyzji i wniósł o przyznanie mu statusu strony w postępowaniu.

Wojewoda decyzją z dnia 31.08.2023 r., znak: [...], umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Powyższe oznacza, że tylko strona postępowania może skutecznie wnieść środek odwoławczy, w terminie wskazanym powyżej, tak by otworzyć drogę do merytorycznej oceny decyzji. Wniesienie w terminie odwołania przez podmiot, który uznany został jako strona przez organ I instancji, tak jak to mamy w przypadku spółki skarżącej, determinuje organ odwoławczy do oceny, czy środek zaskarżenia został wniesiony faktycznie przez stronę postępowania. Podobna sytuacja występuje, gdy odwołanie w otwartym terminie dla stron złożył podmiot, któremu nie doręczono decyzji, a więc sytuacji wniesienia odwołania przez skarżącego.

Zdaniem organu odwoławczego badając legitymację procesową skarżącego, jak i spółki skarżącej, należało pamiętać, iż przedmiotem sprawy jest decyzja o zmianie pozwolenia na budowę. Wojewoda wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w ww. sprawie określił art. 36a p.b., który w ust. 5 wyznaczył ramy istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Stąd omawiane postępowanie o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę jest odrębnym postępowaniem w stosunku do pierwotnego postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego. Nie jest sporne, że decyzje te są ze sobą ściśle związane i wzajemnie zależne od siebie. Omawiane postępowanie nie stanowi jednak kontynuacji postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. W wyniku wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, dotychczasowa decyzja nie jest eliminowana z obrotu prawnego, a jedynie w określonym zakresie modyfikowana. (por. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1930/18).

Ponadto organ odwoławczy zauważył, że niedopuszczalne jest uzyskanie w trybie określonym w art. 36a ust 1 p.b. pozwolenia na przeprowadzenie nowej inwestycji odrębnej od uwzględnionej w ramach pierwotnego pozwolenia na budowę, natomiast jeśli wniosek inicjujący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia faktycznie odnosi się jedynie do nawet daleko idących, ale tylko zmian w zatwierdzonym uprzednio projekcie budowlanym, to brak jest ograniczeń co do zakresu postulowanych zmian. Wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę podlega tym samym rygorom, co wydanie pozwolenia na budowę. Także w tym wypadku decyzja może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i nie możne być wydana w odniesieniu do robót już zrealizowanych, zatem decyzja taka musi odpowiadać wszystkim wymogom, które prawo przewiduje dla decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pokrywającej się z zakresem przewidzianych i projektowanych zmian. Konsekwentnie zatem organ administracji publicznej wydający decyzję o zmianie pozwolenia na budowę musi ponownie określić krąg podmiotów legitymujących się przymiotem strony i nie może poprzestać na przejęciu ustaleń poczynionych w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 386/22; w Kielcach z 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 879/21; w Olsztynie z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1023/19).

Organ II instancji uzasadnił, że w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że nie można automatycznie uznawać, że wszystkie osoby i podmioty będące stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, są również stronami postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zawsze na nowo ustalić krąg osób będących stronami postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę, ponieważ inny jest w konsekwencji przedmiot tego postępowania i jego zakres. Potwierdza to częściowo brzmienie art. 36a ust. 3 p.b., zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Mimo, że przepis ten nie odwołuje się do art. 28 p.b., jego brzmienie prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy jest swoiste ograniczenie zakresu orzekania do zakresu zmiany dotyczącej zatwierdzonego projektu. W konsekwencji, uzasadniony i logiczny jest wniosek, że także w kwestii ustalenia obszaru oddziaływania kręgu stron objętych tym oddziaływaniem analiza powinna być ściśle powiązana z zakresem zmian w projekcie lub odstępstw od niego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 394/19).

Wobec powyższego organ odwoławczy wskazał, iż krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ustalić należy w stosunku proponowanych w projekcie zmian w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b. Dodatkowo wskazano, że ustalając krąg osób posiadających interes prawny w przedmiotowym postępowaniu należy mieć również na uwadze przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Następnie wyjaśniono, że w celu uznania właściciela nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o zmianę pozwolenia na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Organ odwoławczy podkreślił, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, czy też w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę nie przysługuje według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne i niezbędne jest wykazanie, że naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego.

Kolejno organ odwoławczy wskazał, że w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym branży architektonicznej określono, że w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego zmianie istotnej podlegać będą takie elementy jak:

1. zmiana wielkości i lokalizacji stalowej, wolnostojącej wiaty rozładunkowej, służącej zadaszeniu powierzchni składowania/rozładunku na terenie zakładu nr [...], która wzniesiona zostanie na planie prostokąta o wymiarach 15 m x 3,3 m i będzie miała wysokość do 6,00 m (powierzchnia użytkowa 49,50 m2). Zgodnie z projektem zamiennym branży konstrukcyjnej (k. 4, rys. 2.1) wiata posadowiona zostanie na płycie fundamentowej i kryta będzie dachem z blachy trapezowej (odwodnienie połaci dachowej przewidziano na teren utwardzony do kanalizacji deszczowej);

2. zmiana sposobu przebudowy bocznicy kolejowej, polegająca na likwidacji nieczynnych fragmentów torowiska bocznicy kolejowej - według części branży kolejowej - zwiększony zakres rozbiórki fragmentu końcowego toru nr [...] od dotychczasowego rozjazdu [...] oraz zastosowanie rozwiązania pozwalającego na swobodny przejazd na istniejący tor nr [...] (k. 3, 6, rys. 01-02 projektu zamiennego branży kolejowej);

3. rezygnacja z zakresu inwestycji przebudowy instalacji zewnętrznych tj. c.o., c.w.u., wodociągowej, jak również częściowej likwidacji konstrukcji wsporczych i oświetlenia terenu.

W ramach planowanych robót budowlanych powierzchnia remontowanej nawierzchni wzdłuż torowiska wyniesie 128,00 m2, zaś projektowanej nawierzchni drogowej 2987,16 m2. Ponadto projekt zmian został uzgodniony bez uwag z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i bez zastrzeżeń z rzeczoznawcą pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Z księgi wieczystej o nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy P. , [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości składającej się z dz. o nr. ewid. [...] i [...], ark. 18, obr. [...], jedn. ewid. [...] wynika, że właścicielem nieruchomości gruntowej jest Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta P., zaś użytkownikiem wieczystym, jak i właścicielem budynku stanowiącego odrębną własność jest skarżący. Z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla ww. nieruchomości wynika, że jest ona własnością Skarbu Państwa, zaś użytkownikiem wieczystym jest spółka skarżąca.

Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewoda wezwał spółkę skarżącą do przedstawienia dowodu w sprawie, który potwierdzi, że posiada ona interes prawny do bycia stroną postępowania. W odpowiedzi na wezwanie wyjaśniono, że spółka skarżąca została uznana za stronę postępowania przez organ I instancji i z tego tytułu wywodzi interes prawny w niniejszej sprawie. Do ww. pisma nie zostały przedłożone żadne dokumenty potwierdzające tytuł prawny do dz. o nr. ewid. [...], jak również do innej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania niniejszej zmiany pozwolenia na budowę. Skoro status strony w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę przysługuje wyłącznie osobie, która, po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, a po drugie, nieruchomość ta doznaje ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego obiektu, to brak któregokolwiek z ww. elementów, wyklucza możliwość przyznania statusu strony w takim postępowaniu. W niniejszej sprawie – zdaniem organu II instancji – z taką sytuacją mamy do czynienia, ponieważ spółka skarżąca nie wykazała interesu prawnego do bycia stroną postępowania. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że również dokonana ocena kręgu stron postępowania wykazała, brak materialnoprawnej podstawy do uznania skarżącej spółki za stronę postępowania. Uzasadniono więc, że, aby móc wykazywać w postępowaniu administracyjnym błędy decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też decyzji ją zmieniającej, najpierw należy wykazać, że jest się stroną postępowania, a dopiero potem można podnosić zarzuty w stosunku do wydanej decyzji. W niniejszej sprawie brak interesu prawnego spółki skarżącej składającej odwołanie powoduje, że organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia tego odwołania. Sam fakt, iż spółkę skarżącą reprezentuje T. N., który zgodnie z domniemaniem prawdziwości ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece; Dz. U. z 2023 r. poz. 146 z późn. zm.) jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, jest niewystarczające. Wpływ na to ma fakt, że zarówno spółka skarżąca, posiadająca osobowość prawną, jak i skarżący jako osoba fizyczna, mogą występować osobno w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Stwierdzono wobec tego, że organ I instancji w sposób błędny uznał za stronę postępowania spółkę skarżącą, czym naruszony został art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. W ocenie organu odwoławczego powyższa okoliczność nie kwalifikuje jednak wydanej decyzji jako naruszającej prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Następnie, ustosunkowując się do odwołania skarżącego, organ II instancji wyjaśnił, że posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w bliskim sąsiedztwie inwestycji nie czyni jeszcze taki podmiotu stroną postępowania. Uzasadniono, że nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest skarżący, znajduje się wzdłuż ul. [...] tj. po wschodniej stronie hali nr [...] zlokalizowanej na dz. o nr. ewicj [...]. Zmianie pozwolenia na budowę podlegać będzie inwestycja znajdująca się po zachodniej stronie ww. hali. Dodatkowo podkreślono, że na nieruchomości skarżącego nie przewiduje się robót budowlanych związanych z realizacją niniejszej inwestycji. Narożnik działki o nr. ewid. [...] w miejscu styki z działką o nr. ewid. [...] i [...] oddalony jest od projektowanej wiaty o ok. 173,5 rn zaś od bocznicy kolejowej przewidzianej do rozbiórki i przebudowy istniejącego rozjazdu kolejowego o ok. 117 m.

Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja w zakresie przedstawionych zmian nie będzie powodować ograniczeń w zabudowie nieruchomości, której użytkownikiem wieczystym jest skarżący. Z uwagi na dużą odległość wiaty, jak i jej parametry (wysokość 6,0 m) od nieruchomości skarżącego, w tym budynku na tej nieruchomości, a także fakt, iż pomiędzy nimi znajduje się hala produkcyjna firmy V. oznacza, że w sprawie nie dojdzie do ograniczenia minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach (§ 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 - dalej: warunki techniczne)] czy też przesłaniania o jakim mowa w § 13 warunków technicznych. Podobnie nie dojdzie do naruszenia § 29 warunków technicznych, gdyż planowana inwestycja nie będzie powodować zmiany naturalnego spływu wód opadowych, a tym bardziej kierowania ich na działkę skarżącego. Planowana inwestycja nie utrudni dostępu do drogi publicznej i nie pozbawi skarżącego możliwości korzystania z mediów, w tym z wody i energii elektrycznej, nie będzie też powodować drgań, ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego, emisji hałasu i innych zanieczyszczeń. Ponadto zakres zmian zaproponowanych przez inwestora nie powoduje, że dla niniejszej inwestycji byłoby wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Analizując sprawę pod kątem wymogów przeciwpożarowych wyjaśniono, że projekt zmian zagospodarowania terenu został uzgodniony bez uwag z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany zamienny został sporządzony z poszanowaniem przepisów przeciwpożarowych, a tym samym z tego tytułu skarżący nie może wywodzić swojego interesu prawnego do bycia stroną postępowania.

Powyższe okoliczności sprawy powodują, zdaniem organu II instancji, że brak jest materialnoprawnej podstawy do uznania skarżącego za stronę postępowania. Subiektywne odczucie skarżącego, że powinien być stroną postępowania o zmianie pozwolenia na budowę, ponieważ nieruchomość której jest użytkownikiem wieczystym, była objęta zakresem pozwolenia na budowę, choć żadne roboty budowlane na niej nie były planowane, jest niewystarczające (zgodnie z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę na dz. o nr. ewid. [...] zaplanowana była jedynie wycinka drzew).

Na marginesie organ odwoławczy wyjaśnił, że jednym z elementów wniosku o zmianę pozwolenia na budowę jest oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązek załączenia takiego oświadczenia w postępowaniu o zamianę pozwolenia na budowę wynika z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 p.b., dotyczącego stosowania przepisów art. 32-35 p.b. odpowiednio do zakresu tej zmiany. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stąd jeśli zdaniem spółki skarżącej złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wadliwe, to okoliczność taką może zgłosić odpowiednim służbom ścigania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł zarówno skarżący (skarga z dnia 19.10.2023 r.), jak spółka skarżąca (skarga z dnia 20.10.2023 r.).

Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając jej w szczególności naruszenie:

1. art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 36a ust. 3 p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skoro w niniejszej sprawie zmiana pozwolenia na budowę nie dotyczyła działki skarżącego o nr [...], to nie znajduje się on w obszarze oddziaływania inwestycji i nie jest on stroną postępowania w zakresie pozwolenia zamiennego, podczas gdy działka skarżącego znajduje się obszarze oddziaływania (całości) inwestycji i powinien być on uznawany za stronę postępowania o zmianie pozwolenia na budowę;

2. art. 36a ust. 1 i 3 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie należało dokonać ponownej analizy całego projektu budowlanego, podczas gdy:

a) możliwość zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę warunkowana jest przedstawieniem nowych dokumentów bądź aktualizacją dokumentów dołączanych w toku postępowania o uzyskanie pierwotnego pozwolenia na budowę,

b) w sprawie doszło do zmian, które warunkują konieczność aktualizacji dokumentacji dołączonej do wniosku - dołączenia nowego projektu budowlanego, nie zaś tylko projektu budowlanego zamiennego, bowiem zmiany w projekcie są na tyle istotne i daleko idące (gdyż dotyczą de facto istoty inwestycji), że organ powinien był dokonać ponownej analizy nie projektu budowlanego zamiennego, obejmującego części inwestycji podlegające zmianie, a nowego projektu budowlanego dla całej inwestycji, ponieważ zmiana wskazana przez inwestora doprowadzi do sytuacji, w której realizacja inwestycji może spowodować powstanie obiektu budowlanego o innej kubaturze i usytuowaniu,

- w związku z czym organ nie miał możliwości wydania na rzecz inwestora pozytywnego rozstrzygnięcia i udzielenia mu decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę;

3. art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 32 ust. 5 oraz ust. 6 p.b. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez:

a) zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie, czy złożone przez inwestora oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest ważne, oraz

b) wskazanie, że jeśli skarżący ma wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, to ma możliwość zgłoszenia tego do organów ścigania;

4. art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 36a ust. 3 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a poprzez odmówienie skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu z uwagi na fakt, że działka nr [...] nie będzie poddana jakiemukolwiek negatywnemu wpływowi związanemu z inwestycją, podczas gdy:

a) skarżący jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], której dotyczy przedmiotowe postępowanie;

b) działka [...] nie tylko znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji nieruchomości, ale wręcz jest jej częścią, bowiem:

i. działka [...] została objęta planem inwestycji i wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę od 2012 roku,

ii. skoro zaś działka skarżącego znajdowała się w planie inwestycji już ponad 10 lat temu, to z pewnością inwestycja nie tylko będzie oddziaływać na działkę skarżącego, ale wprost została oznaczona jako część inwestycji,

iii. ponadto nr działka [...] została wskazana w złożonym przez inwestora oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza, że działka ta stanowi część inwestycji i aktualizuje skarżącego jako stronę postępowania,

5. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na uznanie dalszego prowadzenia postępowania za bezprzedmiotowe z uwagi na rzekomy brak posiadania przymiotu strony przez skarżącego, podczas gdy w niniejszej sprawie taka przesłanka nie zaistniała, bowiem:

a) skarżący jest stroną postępowania, bowiem jest użytkownikiem wieczystym działki wchodzącej w zakres wniosku inwestora;

b) zamierzenie budowlane oddziałuje na działkę skarżącego;

6. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w z w. z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez m.in.:

a) zignorowanie, sygnalizowanej przez skarżącego, kwestii, że inwestor nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości;

b) poinformowanie skarżącego, że kwestią tą powinien zająć się sam skarżący poprzez złożenie wniosku do prokuratury,

7. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji;

8. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone w całości bez udziału skarżącego;

9. art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 162 § 1 k.p.a. w z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący wywodzi swój interes prawny w sprawie, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzi do obciążenia jego działki nr [...] i ograniczenia praw przysługujących skarżącemu w odniesieniu do tej działki poprzez konieczność umożliwienia inwestorowi wycinki drzewostanu znajdującego się na działce. Zdaniem skarżącego w przypadku realizacji inwestycji może dojść do uniemożliwienia mu realizacji przyszłych zamierzeń na własnej działce. Dalej skarżący podkreślił, że jego interes prawny wynika także z art. 83 ust. 1 oraz 3 i art. 88 ustawy o ochronie przyrody.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę oraz zmiany pozwolenia na budowę to dwa odrębne postępowania. Są one jednak w pewien sposób związane: krąg stron postępowania o zmianę pozwolenia na budowę powinien być zasadniczo taki sam, jak krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Warunkiem uznania za stronę w postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę jest bowiem dalsze spełnianie przesłanek, które pozwoliły uznać podmiot za stronę we wcześniejszym postępowaniu - tj. bycie użytkownikiem wieczystym nieruchomości i znajdowanie się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego.

Skarżący podkreślił, że zamienne pozwolenie na budowę nie dotyczy pewnego wycinku inwestycji, lecz całego zamierzenia budowlanego - zastępując pierwotne pozwolenie. Aby można było zrealizować projekt zamienny konieczna jest możliwość realizacji również zwykłego pozwolenia na budowę, a zatem – w przekonaniu skarżącego – krąg stron postępowania o zmianę pozwolenia na budowę należy ustalać z uwzględnieniem całej inwestycji. Ponadto, niezależnie od powyższego, skarżący podkreślił, iż w niniejszej sprawie zmiany dotyczące projektu zamiennego są na tyle istotne, że stanowią znaczną zmianę projektu budowlanego (pierwotnego) w sprawie, co implikuje fakt, iż istnieje konieczność analizy całego projektu budowlanego, a więc zakreślenie katalogu stron w oparciu o pierwotny projekt budowlany.

Dalej skarżący uzasadnił, że w niniejszej sprawie pierwotny projekt budowlany obejmował swym zakresem działkę nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest obecnie skarżący. Sytuacja ta się nie zmieniła, bowiem również w projekcie zamiennym uwzględniona została działka nr [...] - nie doszło do zawężenia obszaru inwestycji. W związku z tym, mając na względzie konieczność stosowania w sprawie art. 28 ust. 2 p.b. i zakres stron wskazany w tym artykule, skarżący wywiódł, że winien on być uznany za stronę.

W przekonaniu skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wielu negatywnych dla niego konsekwencji.

Spółka skarżąca również zaskarżyła decyzję organu II instancji w całości, podnosząc zarzuty w dużej mierze tożsame z zarzutami przedstawionymi w skardze wywiedzionej przez skarżącego. Argumentując na rzecz swojego interesu prawnego w sprawie spółka skarżąca wskazała, że została ona uznana za stronę postępowania przez organ I instancji, czego konsekwencją było doręczenie jej decyzji tego organu. Ponadto w decyzji tej znajdowało się pouczenie informujące o możliwości wniesienia odwołania, z czego spółka skarżąca skorzystała. W przekonaniu spółki skarżącej ustalenie przez organ I instancja, że jest ona stroną postępowania, jak również doręczenie jej decyzji tego organu świadczy o byciu stroną postepowania.

Spółka skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na obie powyższe skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 21.11.2023 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) połączyć sprawy ze skarg skarżącego i spółki skarżącej w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i tak połączone sprawy prowadzić pod wspólną sygnaturą akt: IV SA/Po 717/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs (4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15.04.2023 r.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta została decyzja Wojewody z dnia 31.08.2023 r., znak: [...], umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie z odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia 26.04.2023 r., znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia 2.08.2013 r. o pozwoleniu na budowę.

Przedmiotem sporu jest zaś w niniejszej sprawie to, czy organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżącemu oraz spółce skarżącej nie przysługuje status stron postępowania.

Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewoda wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ II instancji wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W myśl tego przepisu przyjmuje się, że o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego zasadniczo świadczyć będą dwie okoliczności - cofnięcie odwołania lub ustalenie, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania ciąży również na organie odwoławczym nawet w przypadku, kiedy organ I instancji przyznał danemu podmiotowi status strony, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (wyrok WSA w Poznaniu z 20.04.2023 r., sygn. akt: IV SA/Po 147/23, CBOSA). Wojewoda miał wobec tego ustawowy obowiązek, aby zweryfikować, czy podmiot wnoszący odwołanie jest do tego uprawniony. W przypadku, gdy organ odwoławczy ustali, że po stronie podmiotu wnoszącego odwołanie wystąpił brak legitymacji do bycia stroną postępowania, wówczas organ ten zobligowany jest postępowanie zainicjowane odwołaniem umorzyć.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych, a w szczególności znajdującego się tamże wydruku treści Księgi wieczystej nr [...] (aktualnego na dzień 5.06.2023 r.) użytkownikiem wieczystym działki nr [...] jest T. N.. Podstawą wpisu użytkowania wieczystego przysługującego na rzecz skarżącego jest umowa sprzedaży rep. A nr 8409/2022 z dnia 30.12.2022 r., sporządzona przed notariuszem I. Z.. Wpisu w Księdze wieczystej dokonano w dniu 30.01.2023 r. Wówczas również na podstawie ww. umowy z działu II przedmiotowej Księgi wieczystej wykreślona została spółka skarżąca.

Na kanwie niniejszej sprawy – w odniesieniu do spółki skarżącej – nie ma więc wątpliwości, że choć w chwili zainicjowania postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 2.08.2013 r. (wniosek z dnia 24.01.2023 r.) spółka skarżąca widniała w ww. księdze wieczystej jako użytkownik wieczysty działki nr [...], to jednak wobec opisanych wyżej zmian podmiotowych, zarówno w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, jak również w trakcie postepowania odwoławczego, spółce skarżącej nie przysługiwały żadne prawa rzeczowe do działki o nr [...]. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma również znaczenia, że spółka skarżąca była użytkowaniem wieczystym przedmiotowej działki w czasie, kiedy toczyło się postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Obecnie bowiem tj. na etapie postępowania w przedmiocie zmiany ww. pozwolenia na budowę spółka skarżąca nie jest ani właścicielem, ani też użytkownikiem wieczystym ww. działki. Zgodnie z art. 27 zd. drugie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.) oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Przeniesienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz T. N. dokonano po wszczęciu postępowania, a przed wydaniem przez organ I instancji decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Spółka skarżąca nie była więc uprawniona do wniesienia odwołania w sprawie.

Sąd nie podziela powoływanej przez spółkę skarżącą argumentacji dotyczącej posiadania przez nią przymiotu strony postępowania, co spółka wywiodła z samego faktu doręczenia jej decyzji przez organ I instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadnie wskazuje się, że czynność techniczno-prawna jaką jest doręczenie decyzji nie tworzy interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z 5.01.2016 r., sygn. akt: II OSK 1062/1, CBOSA). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy doręczenie spółce skarżącej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 26.04.2023 r. nie może zatem prowadzić do wniosku, że spółka nabyła z tego tytułu przymiot strony postępowania w sprawie w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.

W myśl art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Stosownie do art. 36a ust. 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie zaś z art. 36a ust. 3 p.b. w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany.

W odniesieniu do argumentacji powoływanej przez skarżącego wskazać należy, że - zdaniem Sądu - postępowanie, w trybie art. 36a p.b. o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę jest odrębnym postępowaniem w stosunku do pierwotnego postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego (wyrok NSA z 18.11.2020 r., sygn. akt: II OSK 1930/18, CBOSA). Sąd orzekający w niniejszym składzie przychyla się prezentowanego w judykaturze stanowiska, zgodnie z którym postępowanie z art. 36a p.b. nie stanowi kontynuacji postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. Inny jest bowiem przedmiot tego postępowania i jego zakres. Jak wskazuje się w orzecznictwie, taka wykładnię potwierdza brzmienie art. 36a ust. 3 p.b., zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Mimo, że przepis ten nie odwołuje się do art. 28 p.b., jego brzmienie prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy jest swoiste ograniczenie zakresu orzekania do zakresu zmiany dotyczącej zatwierdzonego projektu. W konsekwencji, uzasadniony i logiczny jest wniosek, że także w kwestii ustalenia obszaru oddziaływania i kręgu stron objętych tym oddziaływaniem analiza powinna być ściśle powiązana z zakresem zmian w projekcie lub odstępstw od niego (wyrok WSA w Gdańsku z 9.10.2019 r., sygn. akt: II SA/Gd 394/19, CBOSA). Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.07.2022 r., II OSK 1857/19, LEX nr 3403744).

Stosowną analizę przedstawił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i – w ocenie Sądu - jest ona przekonywująca oraz zasługuje na aprobatę. Objęte zakresem projektu zamiennego zmiany nie obejmują swoim zasięgiem działki, której użytkownikiem wieczystym jest skarżący. Nieruchomość skarżącego położona jest wzdłuż ul. [...] tj. po wschodniej stronie hali nr [...] zlokalizowanej na działce o nr. Ew. [...]. Jak zasadnie podkreślił organ II instancji proponowanym przez inwestora zmianom podlegać ma inwestycja znajdująca się po zachodniej stronie ww. hali. Na nieruchomości skarżącego nie przewidziano zaś robót budowlanych związanych z realizacją niniejszej inwestycji. Narożnik działki o nr. ewid. [...] w miejscu styki z działką o nr. ewid. [...] i [...] oddalony jest od projektowanej wiaty o ok. 173,5 rn zaś od bocznicy kolejowej przewidzianej do rozbiórki i przebudowy istniejącego rozjazdu kolejowego o ok. 117 m. Znaczne odległości dzielące planowane w projekcie budowlanym zmiany od działki, do której prawo użytkowania wieczystego posiada skarżący, jak również względy celowościowe przedmiotowego postępowania nakazują przyjąć, że wnioski wywiedzione przez Wojewodę co do braku oddziaływania ww. zmian na działkę skarżącego są prawidłowe. Przyjęte w przedmiotowej sprawie parametry planowanych zmian w pierwotnym pozwoleniu na budowę nie spowodują żadnych ograniczeń w zabudowie działki skarżącego. Wskazać przy tym należy, że choć działka skarżącego pozostaje objęta zakresem pozwolenia na budowę, to żadne roboty (poza wycinką drzew) nie były na niej planowane, a stanu tego nie modyfikują projektowane zmiany. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do stwierdzenia, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, jako przesłanka niezbędna do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.10.2018 r., II OSK 674/17, LEX nr 2582291).

Na marginesie Sąd wskazuje, że reakcja organu odwoławczego na podnoszony w skardze zarzut wadliwości oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, była prawidłowa. Nie jest bowiem przedmiotem niniejszego postępowania ocena złożonego przez inwestora oświadczenia, zaś jego ewentualna kontrola mogłaby nastąpić wyłącznie w wypadku skutecznego wniesienia środków zaskarżenia przez uprawnione strony postępowania.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe, co skutkowało oddaleniem skargi. Sąd uznał, że Wojewoda stwierdzając brak legitymacji spółki skarżącej i skarżącego do bycia stronami postępowania oraz rozważając w tym zakresie ich interes prawny, wbrew zarzutom skargi właściwie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a także rozpoznał badaną kwestię w jej całokształcie i dokonał wyczerpującej oceny, w konsekwencji czego nie dopuścił się naruszenia zarzucanych mu przepisów postępowania. Każdorazowo bowiem organ odwoławczy obowiązany jest zbadać, czy z odwołaniem występuje strona postępowania. Jest to rozwiązanie systemowe, znajdujące swoje uzasadnienie także w treści art. 138 k.p.a., ponieważ jednym z możliwych rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy jest umorzenie postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Następuje to właśnie w sytuacji gdy z odwołaniem wystąpi podmiot, który nie miał w sprawie interesu prawnego, a więc który nie był stroną lub został błędnie uznany za stronę postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji – oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a.