Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 149/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 103  ust. 1 pkt 1) lit. a)
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant Specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 1 lutego 2024 r., nr SKO.RD/41/1/24 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1, B oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 marca 2024 r. T. S. (dalej: skarżący, strona skarżąca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: organ, organ II instancji, SKO, Kolegium) z dnia 1 lutego 2024 r. (SKO.RD/41/1/24) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Bolesławieckiego (dalej: organ I instancji, Starosta) z dnia 5 grudnia 2023 r. (KMT.5430.4.334.8.2023) w sprawie cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM. B1 i B.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 listopada 2023 r. wpłynęło do organu I instancji orzeczenie lekarskie z dnia 30 października 2023 r. (NKPCHZA K-499/2023), zgodnie z którym uprawniony lekarz do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców stwierdził, że istnieją po stronie T. S. przeciwskazania zdrowotne do kierowania przez niego pojazdami, do których wymagana jest prawo jazdy kat.: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, C1, C1+E, C, C+E oraz pojazdami do których wymagane jest pozwolenie na kierowanie tramwajem.

Zawiadomieniem z dnia 7 listopada 2023 r. (nr KMT.5430.4.334.5.2023) organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wydania względem strony skarżącej decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stosowanie do treści art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 622), dalej: "u.k.p."

Następnie decyzją z dnia 5 grudnia 2023 r. (KMT.5430.4.334.8.2023) organ I instancji cofnął stronie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B.

W odwołaniu od ww. decyzji strona skarżąca podniosła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, zaniechania przesłuchania skarżącego na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia 24 maja 2023 r., jego stanu zdrowia i remisji choroby, zaniechania przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu [...] i [...] oraz przesłuchania strony na okoliczność stanu zdrowia skarżącego i braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych i w konsekwencji błędnego ustalenia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia, tj. że u skarżącego istnieją przeciwskazania do kierowania pojazdami mechanicznymi,

- art. 7b i art. 8 k.p.a. poprzez brak współdziałania z lekarzami orzecznikami w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy i sytuacji zdrowotnej skarżącego, zaniechania przez organ żądania uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji lekarzy,

- art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,

- art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w jakimkolwiek zakresie do stanowiska zawartego w odwołaniu od badania i wyjaśnień skarżącego, oraz poprzez brak podania podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji,

- art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.k.p. poprzez niezasadne cofnięcie uprawnień.

Kolegium uzasadniając kwestionowaną przez skarżącego decyzję z dnia 1 lutego 2024 r. (SKO.RD/41/1/24) wyjaśniło, że stosownie do art. 79 ust. 2 i 4 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie, natomiast osoba badana niezgadzająca się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. SKO wskazało, że skarżący skorzystał z przysługującego uprawnienia, wnosząc wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Orzeczeniem lekarskim z dnia 30 października 2023 r. nr NKPCHZA K-499/2023 wydanym po ponownym badaniu przez lekarza z Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w Ł. stwierdzono u badanego istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy m. in. kategorii AM, B1 i B. Zgodnie z art. 79 ust. 7 u.k.p. orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Dalej Kolegium wyjaśniło, że - jak wynika z akt – skarżący był sprawcą wykroczenia z art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2119), polegającego na spowodowaniu w dniu 24 maja 2023 r. w Bolesławcu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Okoliczność ta była przedmiotem rozpoznania sprawy z wniosku Komendy Powiatowej Policji w Bolesławcu o ukaranie, gdzie sprawstwo potwierdzone zostało prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z 22 sierpnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II W 455/23. Kolegium wskazało, że brak jest podstaw, by zakwestionować ustalenia poczynione w toku postępowania toczącego się przed Sądem powszechnym, bowiem nie leży to w kompetencjach organów administracji publicznej. Ponadto, jak dalej wywiodło Kolegium, samo ukaranie za wykroczenie nie leżało u podstaw wszczęcia postępowania administracyjnego względem skarżącego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że interweniujący we wskazanej dacie Policjanci poza czynnościami związanymi ze skierowaniem wniosku o ukaranie poczynili również wstępne ustalenia odnośnie stanu zdrowia strony skarżącej. Działając na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047) Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Bolesławcu poinformował Starostwo Powiatowe w Bolesławcu o ustaleniach odnośnie stanu zdrowia kierowcy w zakresie epilepsji, które to okoliczności mogą stanowić przeciwskazania do kierowania pojazdami. Ustalenia oparte zostały o twierdzenia samego kierującego, bowiem interweniujący Policjanci nie mieli możliwości dokonania w tym zakresie szerszych ustaleń odnośnie zdrowia kierowcy. W wyniku powyższych okoliczności, organ I instancji skierował T. S. na badania lekarskiej przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja w tym zakresie nie została zakwestionowana przez skarżącego, nie wniósł on bowiem od niej odwołania. Kolegium wyjaśniło, że w oparciu o ustalenia zawarte w orzeczeniu lekarskim organ I instancji wydał decyzję z 5 grudnia 2023 r. (nr KMT.5430.4.334.8.2023) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1, B T. S. Kolegium powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyjaśniło, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. b) ustawy o kierujących pojazdami, nie ma charakteru uznaniowego, co powoduje, iż w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Co więcej, organy prowadzące postępowanie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi (psychologicznymi) wydanymi w wyżej przytoczonym trybie. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 517/21). Decyzja o cofnięciu uprawnień ma zatem charakter związany. SKO wskazało, że organ I instancji otrzymując orzeczenie lekarskie nie bada jego zasadności - zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ustaleń uprawnionego lekarza, posiadającego odpowiednie kwalifikacje do zweryfikowania stanu zdrowia kierowcy. Organowi nie pozostawiono swobody działania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Kolegium odniosło się również do wniosków dowodowych skarżącego wskazując, że nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą w zakresie konieczności dodatkowego przesłuchania strony, bowiem dowód taki w kontekście przytoczonych wyżej okoliczności uznać należy dla zbędny w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Zdarzenie drogowe z udziałem skarżącego, a także jego dotychczasowy stan zdrowia pozostają bez istotnego znaczenia z perspektywy procedury prowadzonej w trybie art. 103 ust. 1 u.k.p., albowiem organ administracyjny co do zasady ogranicza się jedynie do zweryfikowania orzeczenia lekarskiego i na jego podstawie wydaje decyzję. Niesłusznie zatem skarżący wskazuje na konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów z opinii biegłych z zakresu medycyny. Mając na względzie powyższe, Kolegium odmówiło również słuszności zarzutom skarżącego w zakresie w jakim dopatrywał się on naruszeń procedury administracyjnej poprzez brak współpracy organu I instancji z lekarzami orzecznikami, niezbadaniu przyczyn wydania orzeczenia, które nie zawierało uzasadnienia. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień nie ma charakteru uznaniowego. Brak uzasadnienia orzeczenia lekarskiego w świetle prawa nie stanowi podstawy do zakwestionowania jego słuszności, organ I instancji nie ma bowiem prawnych narzędzi do żądania uzupełniania jego treści, czy też ponownego skierowania strony postępowania na dodatkowe badania. Zostało bowiem wydane przez uprawniony podmiot i jego treść ma dla organu I instancji charakter wiążący. Wbrew stanowisku skarżącego brak jest jakichkolwiek prawnych podstaw do zakwestionowania ustaleń lekarza w zakresie stanu zdrowia badanego, chociażby poprzez przeprowadzenie uzupełniających dowodów dot. stanu zdrowia kierowcy. Kolegium skonstatowało, że w realiach niniejszej sprawy nie sposób doszukać się po stronie organu I instancji naruszenia wskazywanych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego jak również prawa materialnego tj. art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.k.p. Rozważania zawarte w odwołaniu w dużej mierze powinny zostać przytoczone na etapie obywającego się w odrębnym szczególnym trybie postępowania w zakresie orzeczenia lekarskiego. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji podał postawę prawną zastosowanego rozwiązania, a także w krótkim uzasadnianiu wskazał, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień podyktowane było treścią orzeczenia lekarskiego. Bezspornie stwierdzono u T. S. ostatecznym orzeczeniem lekarskim przeciwskazania do prowadzenia pojazdów w tym kategorii AM, B1 oraz B. Słusznie zatem organ I instancji wydał decyzję o cofnięciu uprawnień we wskazanym zakresie. Podniesione w odwołaniu zarzuty okazały się bezzasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił decyzji SKO naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 30 § 4 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, że skarżący posiada przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. AM, B1 i B podczas gdy zaniechano przesłuchania skarżącego na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia 24 maja 2023 r., jego stanu zdrowia i remisji choroby, zaniechano przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu [...] i [...] oraz przesłuchania strony na okoliczność stanu zdrowia skarżącego i braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych,

- art. 7b i 8 k.p.a. poprzez brak współdziałania z lekarzami orzecznikami w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy i sytuacji zdrowotnej skarżącego, zaniechania przez organ żądania uzasadnienia prawnego i przede wszystkim faktycznego decyzji lekarzy,

- art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,

- art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w jakimkolwiek zakresie do stanowiska zawartego w odwołaniu oraz odwołaniu od badania i wyjaśnień skarżącego, oraz brak podania podstawy prawej oraz jej wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji,

- art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.k.p. poprzez niezasadne cofnięcie uprawnień.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na potrzebę przebadania skarżącego przez lekarzy [...] i [...] na okoliczność stanu zdrowia skarżącego i braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, wbrew argumentacji zaprezentowanej w skardze, w zaistniałym stanie faktycznym występowały przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień strony do kierowania pojazdami.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 5) u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Zgodnie zaś z art. 99 ust. 1 pkt 2) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Na zasadzie art. 99 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 u.k.p., z urzędu - na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych w powyższym zakresie. Badania lekarskie w zakresie wskazanym w ww. skierowaniu mogą przeprowadzać jedynie uprawnieni lekarze, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Orzeczenie wydane na podstawie badania lekarskiego może być poddane kontroli w trybie odwoławczym określonym w art. 79 ust. 4-7 u.k.p. na wniosek osoby badanej lub podmiotu kierującego na badania, co winno przybrać formę pisemnego wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, złożonego w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał (art. 79 ust. 4 i 6 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Ostatecznym staje się również takie orzeczenie, w stosunku do którego osoba badana nie wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego.

Należy wyjaśnić, że powyższy tryb weryfikacji orzeczeń lekarskich jest jedyną procedurą na gruncie ustawy o kierujących pojazdami. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami.

Wydanie stosownego ostatecznego orzeczenia lekarskiego stanowi z kolei podstawę do uruchomienia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W niniejszej sprawie, w wyniku przeprowadzenia badania na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. - po wcześniejszym skierowaniu skarżącego na takie badania decyzją organu I instancji z dnia 13 czerwca 2023 r. na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., doszło do wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego w stosunku do skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii prawa jazdy wskazanych w tym orzeczeniu.

Wobec powyższego, organ nie miał innej możliwości niż zrealizowanie prawnego obowiązku cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. Wskazuje na to jednoznacznie treść art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.k.p.

W świetle ww. normy prawnej, po stronie właściwego organu zachodzi obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Co istotne - decyzja ta ma charakter związany, co wynika z konkretnego przepisu prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy zaistniały okoliczności wskazane w hipotezie tej normy prawnej, tj. stwierdzone zostanie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stanowisko to jest w pełni zgodne z ugruntowanymi w orzecznictwie poglądami dotyczącymi omawianej kwestii (zob. np. wyroki NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16, z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1883/18, z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt, II GSK 517/21, z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1129/22 - dostępne w CBOSA).

Zdaniem Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym Kolegium prawidłowo rozstrzygnęło sprawę, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Na dzień orzekania w tej sprawie organy obydwu instancji dysponowały ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia 30 października 2023 r. (nr NKPCHZA K-499/2023 ) wydanym przez uprawnionego lekarza odpowiedniej jednostki medycznej.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że orzeczenie z dnia 30 października 2023 r. (nr NKPCHZA K-499), jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości tzn., że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą zawartego w dokumencie oświadczenia organu. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza określonej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Postawienie określonych wymagań dokumentowi urzędowemu, jakim jest orzeczenie lekarskie, ma ten skutek, że przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści jest możliwe wyłącznie poprzez przedstawienie innego orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza, w odpowiedniej, uprawnionej do przeprowadzania badań lekarskich jednostce – wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, właściwych ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Oceniając zgromadzone w sprawie dowody należy skonstatować, że skarżący w toku postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie przedstawił żadnych orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki, które mogłyby stanowić kontrdowody w stosunku do orzeczenia znajdującego się w aktach sprawy, a którym to związane były organy orzekające w sprawie o cofnięciu uprawnień strony do kierowania pojazdami.

Skoro w ostatecznym orzeczeniu lekarskim z dnia 30 października 2023 r. stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi (do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy określonej kategorii), to organ administracji publicznej, do którego wpłynęło takie orzeczenie, nie posiadał jakiegokolwiek "luzu decyzyjnego" i obowiązany był orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Należy jeszcze raz podkreślić, że organy prowadzące postępowanie w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.k.p. są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają prawnej możliwości weryfikacji orzeczenia pod względem jego treści. Organy dysponując orzeczeniami lekarskiemu były zobligowane wydać decyzję cofającą uprawnienia do kierowania pojazdami. Całość postępowania dowodowego w sprawie sprowadzała się wyłącznie do uzyskania stosownego dokumentu wydanego przez uprawnioną jednostkę, a w sprawie nie występowały wątpliwości, co do istnienia takich orzeczeń lekarskich. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać w toku prowadzonego postępowania weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Wbrew zatem zarzutom postawionym w skardze, organy wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności sprawy, poprzez uzyskanie stosownego ostatecznego orzeczenia lekarskiego i nie mogły prowadzić dalszego postępowania w celu jego weryfikacji. W konsekwencji, Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już bowiem wcześniej wskazano wiążący charakter wydanego w stosunku do skarżącego orzeczenia uprawnionej jednostki orzeczniczej, a co za tym idzie brak możliwości weryfikacji jego treści, ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Kwestionowana decyzja organu odwoławczego oraz decyzja organu I instancji zostały ponadto uzasadnione w sposób należy zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja posiada wszystkie elementy przewidziane ustawowo. Przy rozpatrywaniu sprawy nie doszło przy tym do naruszenia podstawowych zasad rządzących postępowaniem administracyjnym tj. wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą działania organów w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowaniem się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz zasady wyrażonej w art. 9 k.p.a. – informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Marginalnie Sąd wyjaśnia, że jeżeli skarżący uważa, że stwierdzone w przywołanym orzeczeniu z dnia 30 października 2023 r. (nr NKPCHZA K-499) przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami ustały, to może on zwrócić się do właściwego wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy o przeprowadzenie badania, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3) i ust. 5 u.k.p. Uzyskanie odpowiedniego orzeczenia będzie wtedy stanowiło podstawę do wydania decyzji o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzję taką wydaje bowiem właściwy starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały ich cofnięcie (art. 103 ust. 3 u.k.p.).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.