Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1443/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 września 2023 r. nr WS-VI.7534.3.135.2018.BK w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego A. K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Obecnie zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzją z dnia 6 września 2023 r., znak: WS-VI.7534.3.135.2018.BK, Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm., dalej: "u.g.n.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) dalej: "k.p.a.") po ponownym – na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 376/19 – rozpatrzeniu odwołania Gminy Kraków uchylił decyzję starosty Krakowskiego z dnia 12 września 2018 r., znak: GN.II.6821.1.57.2015.JM i orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. K. m. K., objętej wieczystą nr [...] (w treści decyzji wystąpiła oczywista omyłka - działka objęta jest księgą wieczystą nr [...]) – przypis Sądu), w granicach wywłaszczonej parceli nr [...], b. gm. kat. N. W., na rzecz A. K.. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 31 lipca 1998 r. A. K., H. K. i M. K. wystąpili o zwrot zbędnych na cel wywłaszczenia części działek nr [...] i [...]

w obrębie [...], powstałych m. in. z podziału wywłaszczonych parcel gruntowych l. kat [...] i [...]. W uzasadnieniu wskazali, że na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 19 stycznia 1954 r. doszło do wywłaszczenie parceli gruntowych o nr [...] oraz [...] na cele związane

z budynku szkolnego i boiska, przy czym ostatecznie inwestycję zrealizowanego poza granicami tych nieruchomości. Natomiast na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 16 czerwca 1954 r. wywłaszczono część parceli gruntowej oznaczonej I. kat. [...] pod budowę ośrodka akademickiego. Podnieśli, że wewnątrz ogrodzenia ośrodka akademickiego znajduje się niewielka część wywłaszczonego gruntu, zaś reszta działki zbędna na cel wywłaszczenia weszła w skład działki nr [...] będącej obecnie we własności Skarbu Państwa.

W celu realizacji roszczeń dotyczących zwrotu części ww. nieruchomości, decyzją z dnia 15 maja 2000 r., znak AB-02-2-1.74300-2-155/2000, Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości objętej KW [...] składającej się z działki Nr [...] o powierzchni 0,1557 ha położonej w obr. [...] j. ewid. K. K. na działki o nr.: [...] o pow. 0,1013 ha do zwrotu i dz. [...] o pow. 0,0544 ha.

Następnie decyzją z dnia 18 września 2000 r., znak AB-02-2.74300-2-402/2000, Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt podziału nieruchomości objętej KW [...] składającej się z działki [...] o pow. 1.9590 ha na działki nr [...] o pow. 1.8620 ha i [...] o pow. 0.0970 ha do zwrotu.

Kolejno decyzją z dnia 13 marca 2001 r., znak AB-02-1-2.72214-2-335/99 Prezydent Miasta Krakowa odmówił zwrotu działki [...] o pow. 1013 m˛ i działki [...] o pow. 970 m˛ obr. [...] jedn. ewid. K. m. K. (odpowiadającej wywłaszczonej części parcel l kat. [...], [...] i [...] b. gm. kat. N. ). Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, H. K. i J. K., decyzją z dnia 22 maja 2001 r., znak GG.V.7724/112/2001/GO) Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Pismem z dnia 13 czerwca 2001 r. H. K., M. K. i A. K. zwrócili się do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie dwóch odrębnych decyzji dotyczących roszczenia o zwrot działek nr [...] i [...].

Decyzją z dnia 28 września 2001 r., znak AB-02-1-2.72214-2-335/99, Prezydent Miasta Krakowa odmówił zwrotu działki nr [...] o pow. 0,1013 ha obr. [...] jedn. ewid. K. m. K. obj. KW [...] w granicach części wywłaszczonej parceli l. kat. [...] i całej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. N. W.. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in., że dawna parcela [...] zmieniła konfigurację i oznaczenie na nr [...] i ta podzieliła się na parcele [...] i [...], które następnie weszły w skład działki nr [...]. Natomiast parcela nr [...] zmieniła konfigurację i powierzchnię i podzielił się na parcele [...] i [...].

Decyzją z dnia 23 listopada 2001 r., znak GG.V.7724/112/01/Go/Tp Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 13 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 3854/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Sprawa dotycząca zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] miała być rozstrzygnięta w terminie późniejszym z uwagi na konieczność uprzedniego uregulowania jej stanu prawnego.

Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że w dniu 9 kwietnia 2014 r. Wojewoda Małopolski wydał decyzję nr WS-VII.7532.1.968.2013.RM o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przez Gminę Miejską Kraków prawa własności nieruchomości oznaczonej jako dz. [...] obr. [...] jedn. ewid. K. m. K..

Decyzją z dnia 12 września 2018 r., znak GN.II.6821.1.57.2015 działając na podstawie art. 136 ust. 3, 137 ust. 1, art. 139 , art. 140 ust. 1-3 i art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.), Starosta Krakowski w punkcie 1 orzekł o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0970 ha poł. w obr. [...] jedn. ewid. K. m. K., obj. księgą wieczystą nr [...] w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...], b. gm. kat. N. , na rzecz A. K. s. J. i M., w całości, zaś w punkcie 2 orzekł o zobowiązaniu A. K. do zwrotu na rzecz Gminy Kraków kwoty 419,92 zł, odpowiadającej zwaloryzowanej wysokości odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości.

W uzasadnieniu Organ I instancji podał, co następuje:

Wniosek o zwrot dotyczył części działki nr [...] oraz części działki nr [...] poł. w obr[...] jedn. ewid.. m. K., w granicach wywłaszczonych parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...], które w wyniku podziału zmieniły oznaczenia na: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...]". Parcele l. kat. [...] i l. kat. [...] b gm. kat. N. wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 25 lutego 1955 r. na cele realizacji narodowych planów gospodarczych – Przedsiębiorstwa Państwowego Zarządu Ośrodków Akademickich w W..

Wnioskodawcy H. K., M. K. i A. K. byli spadkobiercami poprzednich właścicieli nieruchomości, tj. F. K. i H. K.. W toku postępowania zmarły H. K. i M. K., a ich spadkobiercą jest w całości jest A. K..

Orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia

25 lutego 1955 r. Wydział Społeczno-Administracyjny, nr L. sa. [...], wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa - Przedsiębiorstwa Państwowego Zarządu Ośrodków Akademickich w W. między innymi parcele [...] i [...] na cele realizacji narodowych planów gospodarczych.

Zgodnie z treścią zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 3 grudnia 1955 r., zezwolono Zarządowi Ośrodków Akademickich w W. jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych na nabycie pod budowę trzech doków akademickich trzech nieruchomości położonych między ulicami K. W., R. , przedłużeniem ul. U. i M. oznaczonych na planie sytuacyjnym linią koloru niebieskiego oraz na niezwłoczne objęcie tych nieruchomości.

Z analizy mapy katastralnej dzielnicy XV N. zaopatrzonej w pieczęć Wydział Budownictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z datą 29 lipca 1953 r. oraz pieczęć Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego wynikało że parcele [...] i [...] znajdowały się poza zaznaczonym kolorem niebieskim obszarem realizacji inwestycji w postaci budowy trzech domów akademickich. Parcele te nie zostały wymienione także w zawiadomieniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 3 maja 1954 r. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego.

Zgodnie natomiast z treścią wydanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie Wydział Budownictwa, Zaświadczenia lokalizacyjnego nr [...] z dnia 29 lipca 1953 r. nr B.II-36-259/53, wyrażono zgodę na wstępną lokalizację szczegółową trzech typowych burs akademickich, na terenie położonym

w Krakowie, zawartym między ulicami: K. W., R. , przedłużeniem ul. U. i M.

Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w opinii z dnia 28 sierpnia 1953 r. nr UR.Z-42/Og/42/53 wskazało, że nieruchomości położone w K. pomiędzy ulicami K. W., R. przedłużeniem ul. [...] i M. są niezbędne pod budowę trzech typowych burs akademickich, co stwierdza zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] wydane 29 lipca 1953 r. przez Wydział Budownictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie w porozumieniu z Wojewódzką Komisją Planowania Gospodarczego w Krakowie. Wśród wymienionych nieruchomości niezbędnych do realizacji ww. inwestycji, brak jest parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...].

Zaświadczenie lokalizacyjne Nr [...] z dnia 15 października 1953 r. nr [...], wydane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie Wydział Budownictwa, wyrażało zgodę na ostateczną lokalizację szczegółową trzech burs akademickich na terenie położonym w K..

Minister Szkolnictwa Wyższego, wnioskiem z dnia 20 listopada 1953 r. nr DI-III-62/139/53, zwrócił się do Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o zezwolenie Państwowemu Przedsiębiorstwu Zarząd Ośrodków Akademickich w W. - Ekspozytura w K., na nabycie nieruchomości niezbędnych pod budowę trzech domów akademickich. Nieruchomości te są zlokalizowane pomiędzy ulicami: K. W., R. , projektowanym przedłużeniem ul. U. i rzeczką M. na terenie oznaczonym na załączonej kopii mapy katastralnej linią koloru niebieskiego. Nieruchomości te były zagospodarowane jako ogrody warzywne. Jak wynika z analizy ww. wniosku, nie obejmuje on parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...].

Zezwoleniem z dnia 3 grudnia 1953 r., znak IN 6/E2/1138/1187/53, zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego zezwolił Zarządowi Ośrodków Akademickich w W. – Ekspozytura w K. jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych na nabycie nieruchomości niezbędnych pod budowę trzech domów akademickich położonych w K., pomiędzy ulicami: K. W., R. , przedłużeniem ul. U.

i M. , na terenie oznaczonym na załączonym planie sytuacyjnym linią koloru niebieskiego.

Orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie Wydział Społeczno- Administracyjny z dnia 25 lutego1955 r. nr L. [...]

o wywłaszczeniu nieruchomości, wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa - Przedsiębiorstwa Państwowego Zarządu Ośrodków Akademickich w W. Ekspozytura w K. między innymi parcele: l. kat. [...] i 1. kat. [...] b. gm. kat. N. Nieruchomości te były niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych.

Ustalono nadto, że planem podziału z dnia 12 sierpnia 1954 r. parcela l. kat. [...] została podzielona na: część o pow. 0,0631 ha, którą włączono do parceli l. kat. [...], część o pow. 0,0090 ha, którą włączono do parceli l. kat. [...] i parcelę l. kat. [...] o pow. 0,0670 ha. Na podstawie planu podziału z dnia 14 czerwca1994 r. parcela l. kat. [...] została podzielona na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0510 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0160 ha. Operatem założenia ewidencji gruntów nr [...]/70 parcela l. kat. [...] o pow. 1,9067 ha uległa podziałowi na parcele: l. kat. [...] o pow. 1,3697 ha i l. kat. [...] o pow. 0,5370 ha. Zgodnie z wykazem zmian gruntowych z dnia 26 czerwca 2000 r. l. ks. rob. [...], parcela l. kat. [...] została podzielona na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0492 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0018 ha, parcela l. kat. [...] uległa podziałowi na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0012 ha, l. kat. [...] o pow. 0,0072 ha i l. kat. [...] o pow. 0,0703 ha, a parcela l. kat. [...] podzieliła się na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0422 ha i l. kat. [...] o pow. 1,3275 ha. Parcele: l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...] b. gm. kat. N. utworzyły działkę nr [...]. Przedmiotowe postępowanie dotyczy zwrotu działki nr [...] obr[...] w granicach wywłaszczonej parceli l. kat [...] b. gm. kat. N.

Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu

24 czerwca 2016 r., połączonej z oględzinami ustalono, że granica północna przedmiotowej działki biegnie wzdłuż chodnika wykonanego z asfaltu. Granica wschodnia nie jest widoczna w terenie. Granica południowa biegnie częściowo po ogrodzeniu budynku akademika Uniwersytetu Rolniczego. Granica zachodnia nie jest widoczna w terenie i biegnie w kierunku północnym. Teren działki przecina chodnik asfaltowy - kierunek południowo zachodni. W południowej części działki znajdują się studzienka kanalizacyjna i telekomunikacyjna. Przy chodniku posadowiony jest betonowy słup oświetleniowy. Teren działki porośnięty jest wysoką trawą oraz drzewami liściastymi oraz owocowymi: śliwa i jabłoń. Drzewa owocowe są częściowo uschnięte. W południowej części działki znajduje się wydeptana ścieżka.

Do akt przedmiotowego postępowania pozyskano także zdjęcia lotnicze obrazujące teren wywłaszczonej działki wykonane w latach: 1970, 1975, 1982, 1983, 1998 i 2003, które posiadają walor dokumentu. Na zdjęciach wykonanych w 1970 r. i 1975 r., na terenie objętym wnioskiem o zwrot widoczny jest teren zielony, przez który przebiega ciąg pieszy. Taki sam stan zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości przedstawiają pozostałe fotografie pochodzące z lat: 1982, 1983, 1998 i 2003. Z analizy ww. zdjęć lotniczych oraz przeprowadzonych oględzin nieruchomości wynika, że działka nr [...] stanowi teren zielony o charakterze parkowym. Dla potrzeb prowadzonego postępowania pozyskano również informacje w zakresie posiadania i eksploatacji sieci infrastruktury technicznej zlokalizowanej na działce nr [...], i tak:

- MPWiK S.A. w K. pismem z dnia 26 listopada 2015 r., znak ITD./3759-O/40052/2015 poinformowało, że na ww. działce znajduje się kolektor ogólnospławny o 200 i mogą się tam znajdować przewody pozostające poza eksploatacją MPWiK S.A.,

- T. D. S.A. w K. pismem z 24 listopada 2015 r., znak [...] poinformowało, że przez wskazaną nieruchomość przebiega czynny kabel nN4x240 YAKY,

- [...] Spółka Gazownictwa sp. z o.o. pismem z dnia 3 marca 2016 r., nr [...] poinformowała, że na ww. działce nie ma czynnej sieci gazowej,

- zgodnie z pismem Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. w K. z dnia 11 grudnia 2015 r., znak [...], na ww. działce nie posiada ono i nie eksploatuje żadnej infrastruktury Ciepłowniczej,

- O. P. S.A. pismem z dnia 8 grudnia 2015 r., znak [...] spółka nie posiada infrastruktury telekomunikacyjnej na przedmiotowej ruchomości.

Urząd Miasta Krakowa Wydział Skarbu Miasta pismem z dnia 6 grudnia 2015 r., znak GS-11.72211-2-335/00 wskazał, że ww. działka nie jest objęta prawami obligacyjnymi bądź rzeczowymi na rzecz osób trzecich.

Według organu I instancji z powyższego wynika, że na przedmiotowym terenie w terminie wskazanym w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również w okresie późniejszym nie zrealizowano celu wywłaszczenia określonego jako budowa trzech domów akademickich. Realizacja celu wywłaszczenia polegającego na budowie domów akademickich, musi wiązać się z konkretnymi robotami i nakładami inwestycyjnymi, czego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gmina Kraków, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 136 ust. 3 i 137 ust 1 u.g.n oraz art. 7 i 77 k.p.a. Gmina podniosła, że organ I instancji w kwestionowanej decyzji nie zbadał, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 u.g.n. Wbrew bowiem stanowisku organu ewentualne znalezienie się nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot poza zakresem lokalizacji planowanej inwestycji nie przesądza automatycznie o jej zbędności. Możliwe jest, że cel wywłaszczenia został faktycznie zrealizowany na danej nieruchomości, mimo, że nie była objęta pierwotnymi założeniami planistycznymi. Zdaniem odwołującej się strony, o tym czy taka nieruchomość podlegać będzie zwrotowi przesądza nie tyle zbieżność z planem, ale zgodność zrealizowanej inwestycji z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1115/17.

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Gminę Miejską Kraków, decyzją

z dnia 1 lutego 2019 r. WS-VI.7534.3.135.2018.KA, Wojewoda Małopolski utrzymał

w mocy decyzję organu I instancji. Następnie na skutek skargi Gminy Miejskiej Kraków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 476/19 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lutego 2019 r. i wskazał, że w ponownym postępowaniu organ odwoławczy zweryfikuje wszystkie ustalenia dotyczące "ewidencyjnej" historii działki objętej postępowaniem, w tym przede wszystkim ustali granice dokonanego orzeczeniem z dnia 25 lutego 1955 r. wywłaszczenia i wyjaśni, czy i w jakim ew. zakresie wywłaszczona parcela [...] pochodziła z parceli [...] i czy parcela ta znajdowała się poza granicami wniosku o wywłaszczenie. Dopiero takie, niewątpliwie ustalone okoliczności pozwolą na dokonanie prawidłowej oceny co do realizacji celu wywłaszczenia. Ponadto powinno zostać zweryfikowane twierdzenie A. K. z rozprawy sądowej o tym, że działka nr [...] była co prawda wywłaszczona, ale na skutek odwołania decyzja została uchylona oraz, że "jeśli Gmina się na tym uwłaszczyła, to uczyniła to nielegalnie".

Po otrzymaniu ww. wyroku oraz wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącego z dnia 11 września 2019 r., pismem z dnia 20 września 2019 r. Wojewoda zlecił Staroście Krakowskiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem zweryfikowania "ewidencyjnej" historii działki nr [...], jak również wyjaśnienia, czy i w jakim ewentualnie zakresie wywłaszczona parcela [...] "pochodziła" z parceli [...] i czy parcela ta znajdowała się poza granicami wniosku o wywłaszczenie. Zwrócił się także o uzupełnienie dokumentacji dotyczącej postępowań prowadzonych przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie, na podstawie której wydano orzeczenia z dnia 19 stycznia 1954 r. oraz z dnia 25 lutego 1955 r. Wydział Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Krakowie przy piśmie z 15 lutego 2021 r. przesłał sporządzoną przez uprawnionego geodetę kompilację mapy katastralnej b. gm. kat. N. z mapą ewidencyjną.

Wydział Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Krakowie przy piśmie z 15 lutego 2021 r. przesłał sporządzoną przez uprawnionego geodetę kompilację mapy katastralnej b. gm. kat. N. z mapą ewidencyjną.

Pismem dnia 4 sierpnia 2022 r. Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie zwrócił się również z prośbą do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. o przesłanie dokumentacji geodezyjnej wskazującej, z jakiej parceli powstały parcele: l. kat. [...] i l. kat. [...], b. gm. kat. N. W. oraz jak podzieliła się i jakim działkom odpowiada obecnie parcela 1. kat. [...], b. gm. kat. N. W..

W odpowiedzi na ww. prośbę, Referat Archiwum Powiatowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. poinformował pismem z dnia 11 sierpnia 2022 r., że w zasobie archiwum Wydziału nie odszukano dokumentacji geodezyjnych dotyczących podziału parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. N. oraz z jakich parcel katastralnych powstały parcele: l. kat. [...] l. kat. [...] b. gm. kat. N. W..

W związku z wnioskiem dowodowym pełnomocnika skarżącego z dnia

28 kwietnia 2021 r, pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie zwrócił się również z prośbą do Archiwum Urzędu Miasta Krakowa o wskazanie, czy znajdują się tam akta dotyczące postępowania prowadzonego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie znak L. Sa.IV-58/162/53 oraz znak LO.III/2/3-92/53.

W odpowiedzi Archiwum UMK pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r. poinformowało, że w przedmiocie udostępnienia dokumentacji dotyczącej akt wywłaszczeniowych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie znak: L.Sa.IV-58-162/53 aktualnie wniosek nie może zostać rozpoznany, z uwagi na nadzwyczajną sytuację w jakiej znalazło się Archiwum. Po rozległym pożarze w budynkach archiwum, prowadzone są działania rekonstrukcyjne i konserwacyjne w stosunku do ocalałej dokumentacji. Do czasu zakończenia tych działań nie można stwierdzić, czy dokumentacja ta uległa zniszczeniu, a jeżeli nie, to czy jej stan pozwala na udostępnienie. Jednocześnie Archiwum wskazało, że po przeprowadzeniu kwerendy stwierdzono brak w zasobach archiwalnych decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej znak: LO.III/2/3-92/53 przedmiotowa dokumentacja nie została przekazana do tut. Archiwum pod wskazaną sygnaturą.

W dniu 22 marca 2023 r. A. K. dostarczył do organu dokument pn. "Sytuacja Bud. Szkolnego przed zmianą" z 8 kwietnia 1950 r.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 6 września 2023 r., wydanej po ponownym rozpatrzeniu odwołania Gminy Miejskiej Kraków, wojewoda wskazał, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jest zebranie materiału dowodowego, potwierdzającego lub negującego występowanie wymienionych w art. 137 u.g.n. zbędności, Jednocześnie zaznaczył, że tym zakresie należy mieć na uwadze wyrok TK z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11. W wyroku tym TK orzekł, iż art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda zaznaczył, że skutkiem powołanego orzeczenia TK jest (jak wskazuje się w powołanym dalej orzecznictwie) - to, że przepisów art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n.- w zakresie wskazanych tam terminów – nie powinno stosować się do spraw o zwrot nieruchomości wywłaszczonych przed wejściem w życie - odpowiednio - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. przed l stycznia 1998 r. - art. 137 ust. l pkt 1) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomości oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tj. przed 22 września 2004 r. - art. 137 ust. l pkt 2) (por. np. wyroki: NSA w Warszawie z 8 maja 2013 r., sygn.. akt I OSK 2205/11, z 12 lutego 2014 r., sygn.: I OSK 1663/12; z 10 kwietnia 2014 r., sygn.: I OSK 2391/12 i z 24 czerwca 2014 r., sygn.: I OSK 2876/12 oraz wyroki WSA w Krakowie z 11 września 2014 r., sygn.: II SA/Kr 923/14, z 9 października 2014 r., sygn.: II SA/Kr 1048/14, z 12 listopada 2014 r., sygn.: II SA/Kr 1066/14 i z 16 stycznia 2015 r., sygn.: II SA/Kr 1067/14).

Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, że dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r.

o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (na podstawie którego zostały wywłaszczone nieruchomości objęte niniejszym postępowaniem) nie przewidywał konieczności precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia zarówno w dokumentacji wymaganej dla uzyskania pozwolenia na nabycie (tj. wywłaszczenie) nieruchomości dokumentacji sporządzanej na potrzeby procesu wywłaszczeniowego, jak i w samym orzeczeniu wywłaszczeniowym. Niezbędna była zatem zdaniem organu prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów, co jej niezbędność

w postępowaniu wywłaszczeniowym. Co do zasady miała to być w szczególności analiza przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analiza dokumentacji dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a w szczególności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, czyli dokumentacji ściśle związanej z inwestycją stanowiącą podstawę wywłaszczenia, której szczegółowa analiza jest niezbędna do precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia. Na poparcie swojego stanowiska wojewoda przytoczył m.in. wyrok NSA w Warszawie z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1417/13, zgodnie z którym "na tle art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (...) wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej powinny być oceniane (...) proporcjonalne do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a nie z daty dokonywania rzeczonej kontroli. Innymi słowy, w im dalszej przeszłości był określany cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być on ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności. Dalej wojewoda powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia z 8 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 954/17, wyrok WSA w Krakowie z 26 września 2017 r., sygn.: II SA/Kr 687/17) zgodnie z którym nie można do stanów faktycznych zaistniałych w innym porządku prawnym stosować wprost aktualnych uregulowań w zakresie takich pojęć jak cel wywłaszczenia. Interpretacja tego pojęcia (cel wywłaszczenia) musi uwzględniać fakt, że w dacie dokonania wywłaszczenia, z którym to wiąże się niniejsze postępowanie i co wynikało z ówcześnie obowiązujących przepisów i praktyki, cel wywłaszczenia nie musiał być precyzyjnie określony a podmioty przejmujące własność nieruchomości nie były ograniczone czasowo w realizacji tego celu. Często kwestie - co konkretnie miało być realizowane na danym obszarze wywłaszczonym, określane było już po wywłaszczeniu w planach realizacyjnych, które zresztą (także legalnie) były zmieniane bądź korygowane.

Dalej wojewoda przytoczył treść dokumentów zgromadzonych w postępowaniu przez organem I instancji oraz otrzymanych w toku postępowania prowadzonego po wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 376/19 (por. wyżej). Wskazał, że z otrzymanej przy piśmie z dnia 15 lutego 2021 r. kompilacji mapy katastralnej wraz z mapą ewidencyjną wynika, że w obszarze parceli I. kat. [...] znajduje się w część parceli I. kat. [...]. Podkreślił także, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje informacja z (dawnej) księgi wieczystej z 5 sierpnia 1998 r.. Wynika z niej, że "dz. nr [...] zmieniła konfigurację i otrzymała ozn. jako dz. nr [...] o obsz. 8a79 m2 na wniosek [...], a następnie dz. nr [...] odłączono do Kw. [...] na wniosek DzKw [...]. Następnie, na wniosek z dnia 21.4.1995 r. DzKw [...], DzKw [...] - Iwh [...] N. W. jako omyłkowo zamknięty ponownie otwarto. Parć. Ik [...] została zniesiona do parć. Ik [...], która dzieli się na parć. Ik. Ik. [...], [...] oraz [...] której odłączenie do Kw. [...] zostało już dokonane". Na podstawie ww. dokumentów (w tym dokumentu dostarczonego przez skarżącego pn. "Sytuacja Bud. Szkolnego przez zmianą" z 8 kwietnia 1950 r.) wojewoda ustalił, że parcela 1. kat. [...] powstała z części parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...], a zatem

w granicach wniosku o wywłaszczenie znajdowała się parcela l. kat. [...] w granicach części parceli 1. kat. [...]. Pozostała część parcel: l. kat. [...] i l. kat. [...] została wywłaszczona orzeczeniem z 19 stycznia 1954 r. pod budowę szkoły i boisk.

Wojewoda nie podzielił stanowiska organu I instancji, co do zbędności wnioskowanej do zwrotu nieruchomości. Zaznaczył, że decyzja o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości dotyczyła inwestycji obejmującej rozległy teren, który planowano przeznaczyć na budowę budynków, oraz zagospodarować jako teren położony w ich otoczeniu. Podzielił zawarte w odwołaniu stanowisko, że znalezienie się części nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot poza zakresem lokalizacji planowanej inwestycji, gdy jej pozostała część znajduje się w tej lokalizacji, nie przesądza automatycznie o jej zbędności. Zaznaczył, że a gruncie przepisów art. 136 ust. 3 w zw. ż art. 137 ust. 1 u.g.n. pierwszorzędne znaczenie ma bowiem treść decyzji wywłaszczeniowej i wskazany w niej cel przejęcia nieruchomości, zaś wszelka dokumentacja formalno-prawna i projektowa musi być interpretowana w zgodzie z tym celem. Oznacza to, że jeśli jakiś dokument planistyczny sprzed wydania decyzji wywłaszczeniowej pozostaje w sprzeczności z treścią samej decyzji, to pierwszeństwo należy co do zasady przyznać tej ostatniej. W jego ocenie na wywłaszczonej nieruchomości miały powstać - w ramach ogólnie określonego w orzeczeniu wywłaszczeniowym celu wywłaszczenia - obszary zielone, spełniające rolę rekreacyjną i ciąg komunikacyjny. Zaznaczył, że zgromadzonych dokumentów wynika, że w ramach tej inwestycji planowano wybudowanie nie tylko 3 akademików, ale również - oprócz realizacji budynków - także realizację infrastruktury niezbędnej

i urządzonej dla ich funkcjonowania, w postaci ciągów komunikacyjnych, terenów rekreacji i terenów zielonych. Podkreślił, że z dotychczasowych doświadczeń związanych z prowadzeniem spraw z zakresu zwrotów nieruchomości wywłaszczonych prowadzonych na podstawie powołanego dekretu z 26 kwietnia

1949 r. wynika, że często realizacja danej inwestycji następowała etapami, zarówno

w sferze projektowej, jak i wykonawczej, w tym przedstawienia na poszczególnych etapach projektowania inwestycji coraz bardziej uszczegóławianych planów, dotyczących konkretnych fragmentów całego obszaru inwestycji. Często też zdarzało się, że pierwotne zamierzenia (z ogólnych planów zagospodarowania terenu) uzyskiwały odmienny kształt od początkowych (tworzone są aneksy do wcześniejszych planów).

Organ odwoławczy wskazał także, że decyzją o wywłaszczeniu wywłaszczono duży teren, z planu podziału nieruchomości, sporządzonego przed wywłaszczeniem wynikało, że część przedmiotowej nieruchomości miała zostać zajęta przez ulicę zapewniającą komunikację w tym terenie, a następnie zmodyfikowano przeznaczenie tej części nieruchomości, planując na niej ciąg pieszy stanowiący element terenu otoczenia ww. budynków, który miał spełniać funkcje sportowo-rekreacyjne oraz zapewniać komunikację w tym terenie. Zdaniem wojewody wynika z tego, że przedmiotowa nieruchomość nie stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Celem wywłaszczenia parceli I. kat. [...], b. gm. kat. N. nie była bowiem realizacja samych budynków, ale również ich otoczenia w tym początkowo ulicy, a potem ciągu pieszego, który to cel został osiągnięty.

Wojewoda podkreślił ponadto, o niezbędności ww. nieruchomości świadczy powierzchnia terenu przeznaczonego pod wywłaszczenie. Jego zdaniem trudno sobie sytuację, aby cały obszar wskazany w ww. zezwoleniu Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego został zabudowany domami akademickimi. Z ww. dokumentów wynika, że planowano wybudowanie 3 akademików. Tak więc należy domniemywać, iż resztę wywłaszczonych nieruchomości miano zagospodarować jako tereny zielone, rekreacyjne i ciąg komunikacyjny. Realizacja celu wywłaszczenia polegającego na budowie domów akademickich wraz z terenami zielonymi musi wiązać się konkretnymi robotami i nakładami inwestycyjnymi. Na wykonanie w obszarze nieruchomości prac związanych z realizacją zaplanowanej inwestycji wskazują również zdaniem organu aktualny stan zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości i zdjęcia lotnicze terenu. Wojewoda zaznaczył, że na wywłaszczonym dla potrzeb ośrodków akademickich terenie położonym przy ul. [...] w K. powstał ogólnodostępny teren rekreacyjno-sportowy, zapewniający m. in. przez przedmiotową działkę dojście z ulicy [...] do domów akademickich i ulicy [...].

Wojewoda odnosząc się do zalecenia WSA w Krakowie odnośnie weryfikacji twierdzenia skarżącego złożonego na rozprawie wskazał, orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 25 lutego 1955 r. znak: L.Sa. IW58/244/54 stało się prawomocne 11 marca 1957 r. oraz było podstawą wpisu prawa własności w księdze wieczystej nr [...]

W podsumowaniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż cel wywłaszczenia został na przedmiotowej nieruchomości zrealizowany, a tym samym nie można orzec o jej zwrocie na rzecz uprawnionego. Zaznaczył, że ciąg pieszy i zieleń były widoczne na tej nieruchomości już na zdjęciu lotniczym z 1970 r. Fakt, że teren o charakterze parkowym został wyraźnie oddzielony od terenów przylegających do domów akademickich w latach 90-tych pozostaje bez znaczenia, gdyż odgrodzenie tego terenu zostało dokonane po realizacji celu wywłaszczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono:

1. naruszenie art. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 oraz art. 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 roku o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (tekst jedn. Dz.U. z 1952 roku, Nr 4, poz.- 31) poprzez ich pominięcie, gdy tymczasem z przepisów tych wynika, że cel wywłaszczenia był określany w postępowaniu dotyczącym wywłaszczenia dla realizacji narodowych planów gospodarczych, a więc ustalanie tego celu na podstawie jakichkolwiek innych dokumentów, w tym sporządzonych przez organy nie uczestniczące w procedurze wywłaszczenia oraz na wiele lat po wywłaszczeniu, jest całkowicie nieuzasadnione i bezprawne;

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez poczynienie ustaleń co do celu wywłaszczenia na podstawie dokumentów sporządzonych przez organy nie uczestniczące w procedurze wywłaszczenia oraz na wiele lat po wywłaszczeniu, które to organy z oczywistych względów nie mogły w żaden sposób wpływać na cel wywłaszczenia istniejący w czasie prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego, a jednocześnie umniejszenie znaczenia i mocy dowodowej dokumentów sporządzonych w toku postępowania wywłaszczeniowego;

3. naruszenie art, 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 roku, poz. 344), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że o niezbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia świadczy powierzchnia terenu przeznaczonego pod wywłaszczenie, gdy tymczasem stanowisko takie w żaden sposób nie wynika z treści przepisów i stanowi wykładnię contra legem,

4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez:

a) niepoczynienie jakichkolwiek jednoznacznych ustaleń faktycznych co do tego, jaki konkretnie cel miałby być związany z wywłaszczeniem tego terenu, oraz jaki ceł został na tym terenie zrealizowany, a zamiast tego oparcie się na pojęciach ogólnych, spekulacjach i doświadczeniach organu,

b) wskazanie w zaskarżonej decyzji, że część nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot znajduje się poza zakresem lokalizacji planowanej inwestycji nie wskazując jednak, o jaką część chodzi, a było to konieczne skoro z decyzji organu I instancji wynika, że cała nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot znajduje się poza granicami lokalizacji celu wywłaszczenia;

5. naruszenie art. 1 oraz art. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 roku o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (tekst jedn. Dz.U. z 1952 roku, Nr 4, poz. 31) poprzez ich pominięcie, gdy tymczasem z przepisów tych wynika, że cel wywłaszczenia

w ramach realizacji narodowego planu gospodarczego może wykonywać wyłącznie wykonawca planu gospodarczego, zaś z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, kto rzekomo wykonał cel wywłaszczenia;

6. naruszenie art, 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 roku, poz. 344) poprzez wadliwe przyjęcie, że "infrastruktura" nie związana organizacyjnie

i funkcjonalnie z budynkiem mieszkalnym może być objęta tym samym celem wywłaszczenia, którym jest wzniesienie tego budynku;

7. w konsekwencji tych wszystkich naruszeń - naruszenie art. 136 ust. 3 w zw.

z 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 roku, poz. 344) w zw. z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany na działce [...], nr [...], uchylenie decyzji Organu I instancji i odmowę zwrotu nieruchomości Skarżącemu

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wadliwe jest stanowisko wojewody, że cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany. Brak takiej realizacji wynika zdaniem skarżącego wprost ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów. Skarżący przytoczył przepisy dekretu z dnia

26 kwietnia 1949 roku o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Zgodnie z art. 1 dekretu, nieruchomości lub ich części niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych mogą być przejmowane, nabywane, zbywane i przekazywane zgodnie z przepisami niniejszego dekretu. Jednocześnie, stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 dekretu, podmiot ubiegający się o zezwolenie na nabycie nieruchomości powinien był złożyć Przewodniczącemu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego wniosek o udzielenie zezwolenia z załącznikami, a w treści samego wniosku wskazać cel nabycia. Następnie, po uzyskaniu zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, stosownie do art. 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 dekretu, podmiot ubiegający się o wywłaszczenie winien był złożyć wniosek do właściwego prezydium wojewódzkiej rady narodowej, a we wniosku tym wskazać w sposób ogólny cel wywłaszczenia. Skarżący wskazał, że w aktualnym orzecznictwie istnieje linia orzecznicza, zgodnie z którą cel wywłaszczenia należy badać z uwzględnieniem standardów prawnych obowiązujących w dacie wywłaszczenia, co oznacza, że może on cechować się pewnym stopniem ogólności, w tym dopuszcza się badanie kontekstu sprawy i jej okoliczności. Jednakże w omawianym przypadku standard prawny dotyczący wywłaszczenia nieruchomości na potrzeby realizacji narodowych planów gospodarczych był jasno określony w przepisach prawa. Stosowne wskazanie celu wywłaszczenia następowało bowiem co najmniej dwukrotnie we wnioskach podmiotu ubiegającego się o wywłaszczenie. Z konieczności wskazania tego celu wynika też, że celem nie mogła być realizacja narodowych planów gospodarczych sama w sobie. Jest to wniosek oczywisty i naturalny, biorąc pod uwagę faktyczny kształt i zakres narodowych planów gospodarczych, które stanowiły dokumenty o charakterze kierunkowym i strategicznym, a ich wykonanie wymagało dookreślenia przez organy władzy wykonawczej. Bezprawność ta ma charakter tym bardziej rażący, że w toku postępowania pozyskano przecież dokumentację wytworzoną w toku postępowania wywłaszczeniowego, w której cel wywłaszczenia został określony

w sposób zupełny i wyczerpujący. Zdaniem skarżącego zauważa to sam wojewoda

w zaskarżonej decyzji wskazując przytaczającej treść pisma Ministra Szkolnictwa Wyższego do Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Skarżący odniósł się także do twierdzeń Wojewody o ogólnie określonym celu wywłaszczeniowym, w tamach którego zdaniem organu miały powstać poza akademikami także obszary zielone, spełniające rolę rekreacyjną i ciąg komunikacyjny. Zdaniem skarżącego taka interpretacja ma charakter stronniczy

i prowadzi do chęci umniejszenia wartości dokumentom sporządzonym w toku postępowania wywłaszczeniowego, konkretyzujących cel wywłaszczenia. Podkreślił, że orzecznictwo stoi na stanowisku, iż ocena celu wywłaszczenia musi się opierać

w pierwszej kolejności na dokumentach lub dowodach zmierzających do odtworzenia dokumentów) w oparciu, o które dokonano wywłaszczenia. Dokumenty wytworzone po dokonaniu wywłaszczenia mogą być przydatne do określenia celu wywłaszczenia tylko wtedy, jeżeli są ściśle związane z samym wywłaszczeniem, tzn. gdy nie ma wątpliwości, że stanowią uszczegółowienie celu wywłaszczenia wskazanego

np. w decyzji o wywłaszczeniu lub decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Niedopuszczalna jest rekonstrukcja celu wywłaszczenia w oparciu o dokumenty powstałe już do wywłaszczeniu, jeżeli dokumenty te nie odzwierciedlają wcześniejszych ustaleń w tym zakresie. Dalej skarżący odnosząc się do twierdzeń organu, że wywłaszczonych nieruchomości miano zagospodarować jako tereny zielone, rekreacyjne i ciąg komunikacyjny podkreślił, że brak jest w przepisach prawa jakichkolwiek regulacji, które niezbędność celu wywłaszczenia łączyłyby

z powierzchnią terenu objętą wywłaszczeniem. Akceptacja takiego poglądu w ocenie skarżącego skutkowałaby brakiem możliwości zastosowania art. 137 ust. 1 u.gn. bowiem zawsze można by przyjmować, że skoro jakaś nieruchomość została wywłaszczona, to na pewno była niezbędna dla realizacji celu wywłaszczenia, jak

i zawsze można by przyjmować, że skoro jakaś infrastruktura miała być na wywłaszczonym terenie wybudowana, to tej infrastrukturze towarzyszyć musi jakieś otoczenie, które z tej tylko przyczyny może być objęte celem wywłaszczenia,

w całkowicie dowolnych granicach.

Skarżący zarzucił ponadto, że ustalenia Wojewody w obszarze realizacji celu są wadliwe, a ponadto także wyjątkowo ogólnikowe i niekonkretne. Z przywoływanych w treści zaskarżonej decyzji oględzin nieruchomości, zdjęć lotniczych oraz ustaleń co do powstałego obiektu sportowo-rekreacyjnego nie wynika w żaden sposób, jaki konkretnie cel miałby być związany z wywłaszczeniem tego terenu oraz jaki ceł został na tym terenie faktycznie zrealizowany. Są to zaś dwie odrębne okoliczności. Pojęcie terenu zielonego, który stosuje wojewoda w zaskarżonej decyzji, jest pojęciem niedookreślonym. Teren zielony nie oznacza terenu rekreacyjno-sportowego. Realizacja rzekomego terenu rekreacyjno-sportowego wymagałaby stosownych działań inwestora, w postaci nasadzeń, urządzenia terenu, pielęgnacji. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, aby czynności te były przez kogokolwiek podejmowane. W szczególności z załączonych do akt sprawy zdjęć lotniczych nie wynika, aby w tym miejscu był jakikolwiek urządzony teren rekreacyjno-sportowy, obejmujący przede wszystkim urządzenia sportowe, korty czy boiska lub inne obiekty niezbędne do uprawiania sportu. W treści zaskarżonej decyzji wskazano także, że część nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot znajduje się poza zakresem lokalizacji planowanej inwestycji. Stwierdzenie to nie zostało poparte jakimkolwiek uzasadnieniem czy szczegółowym wyjaśnieniem, Organ II instancji powinien szczegółowo uzasadnić, dlaczego uznał, wbrew ustaleniom Organu I instancji, że część z objętej wnioskiem nieruchomości jednak znajduje się w zakresie lokalizacji inwestycji, na jakiej podstawie nastąpiło to ustalenie i jakiej konkretnie części dotyczy. Brak też ustaleń wojewody odnośnie tego, przez kogo miałoby następować zrealizowanie przedmiotowego rzekomego celu, co ma na gruncie art. 2 dekretu niezwykle doniosłe znaczenie.. Art. ten stanowił, ze prawo przejmowania, nabywania, zbywania i przekazywania nieruchomości w trybie tego debetu służyło wykonawcom narodowych planów gospodarczych. Przykładowy katalog tych wykonawców wskazano w pkt 1-6 omawianego przepisu. Były to więc różnego rodzaju formy działania władz państwowych (pkt 1-3), organizacje samorządu gospodarczego

i stowarzyszenia wyższej użyteczności (pkt 4), władze spółdzielcze i spółdzielnie (pkt 5 - 6). Nie może być zatem absolutnie mowy, aby realizacja celu wywłaszczenia miała następować poprzez działania jakichkolwiek osób fizycznych, w tym w ramach "czynu społecznego". Jeżeli nawet cel wywłaszczenia obejmował realizację trzech akademików, to nawet gdyby przyjmować stanowisko, że celem tym miałoby być objęte także zrealizowanie jakichś "terenów rekreacyjno-sportowych" czy ciągów komunikacyjnych, to te elementy infrastruktury winny być organizacyjnie

i funkcjonalnie związane z akademikami. W istocie jednak cel ten nie został zrealizowany, bowiem działka ta leżała poza obszarem, który miał być wykorzystany na cel wywłaszczenia, a nawet gdyby w tym obszarze leżała - została wykorzystana

w sposób sprzeczny z celem wywłaszczenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Dodatkowo podkreślił, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano precyzyjnie, jaki element celu został zrealizowany konkretnie na działce objętej wnioskiem. Zwrócił także uwagę na fakt, że obecnie te tereny zielone pozostają oddzielone ogrodzeniem od budynków akademickich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 1634 ze zmianami, dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jej części lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140 u.g.n. Zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Przy czym w orzecznictwie wskazuje się, że ocena zbędności nieruchomości dokonana przez pryzmat terminów wskazanych w art. 137 ust. 1 u.g.n. nie odnosi się do wywłaszczenia, które miało miejsce przed wprowadzeniem do obrotu prawnego przepisu art. 137 ust. 1 wskazującego te terminy (por. wyrok WSA w Krakowie z 11.09.2014 r., II SA/Kr 923/14, LEX nr 1513410, i wyrok NSA z 24.06.2014 r., I OSK 2876/12, LEX nr 1493700). Tak samo orzekł NSA w wyroku z 18.11.2016 r., I OSK 49/15, LEX nr 2177226, w którym stwierdzono także, że nie sposób wymagać od podmiotów przejmujących wywłaszczoną nieruchomość, aby zrealizowały cel wywłaszczenia w terminach, które nie były wówczas określone (zob. też wyrok NSA z 9.10.2019 r., I OSK 175/18, LEX nr 2757240).

W wyroku z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 3681/18 NSA wskazał, że na cel wywłaszczenia można spojrzeć szerzej. W odniesieniu do celu wywłaszczenia w rozpatrywanej sprawie NSA wskazał, że "osiedle mieszkaniowe to nie tylko budynki mieszkalne, ale również towarzysząca budowie osiedla mieszkaniowego infrastruktura, w tym także tereny zielone." NSA w powołanym wyroku za słuszny uznał pogląd, "że w ramach celu wywłaszczenia nieruchomości na budowę osiedla mieszkaniowego mieści się także realizacja infrastruktury tego osiedla w postaci budynków handlowych, usługowych oraz urządzeń towarzyszących, jak ciągi komunikacyjne, parkingi, boiska i inne urządzenia, ciągi piesze, tereny zielone, sieci ciepłownicze, kanalizacyjne itp. należy uznać za słuszne. Osiedle mieszkaniowe to nie tylko budynki mieszkalne, ale również towarzysząca budowie osiedla mieszkaniowego infrastruktura, w tym także tereny zielone. Jest to już ugruntowany pogląd w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1044/14, z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1537/09, z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt: I OSK 600/09, z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1324/06").

Stosownie do art. 216 ust. 1 u.g.n. przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. poz. 64 oraz z 1982 r. poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. poz. 138, z 1961 r. poz. 47 i 159 oraz z 1972 r. poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. poz. 216, z 1972 r. poz. 312 oraz z 1985 r. poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. poz. 159, z 1972 r. poz. 193 oraz z 1974 r. poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. poz. 192, z 1973 r. poz. 282 oraz z 1985 r. poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami [...] Parku Narodowego.

W przedmiotowej sprawie, w związku z uprzednim uchyleniem decyzji organu przez tut. Sąd na mocy wyroku z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Kr 376/19 sprawdzono, czy organ wykonał zalecenia Sądu. W ocenie tut. Sądu zalecenia zostały wykonane. Jednocześnie podkreślić należy, że w wyroku tym, Sąd zakwestionował "ustalenia dotyczące "ewidencyjnej" historii działki objętej postępowaniem, w tym przede wszystkim [ustali] granice dokonanego orzeczeniem z dnia 25 lutego 1955 r. wywłaszczenia". Sąd zobowiązał do wyjaśnienia, czy i w jakim ew. zakresie wywłaszczona parcela [...] pochodziła z parceli [...] i czy parcela ta znajdowała się poza granicami wniosku o wywłaszczenie." Dalej, w ocenie Sądu "dopiero takie, niewątpliwie ustalone okoliczności pozwolą na dokonanie prawidłowej oceny co do realizacji celu wywłaszczenia." Ta ostatnia kwestia zatem w niniejszym postępowaniu pojawia się po raz pierwszy.

Przechodząc do meritum sprawy, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle materiału dowodowego w sprawie decyzja organu II instancji jest w ocenie Sądu przedwczesna. Nie można realizacji celów wywłaszczenia domniemywać, jak zrobił to organ II instancji wskazując "tak więc należy domniemywać, iż resztę wywłaszczonych nieruchomości miano zagospodarować jako tereny zielone, rekreacyjne i ciąg komunikacyjny". Taka konstatacja organu stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie wskazał bowiem dowodów (np. dokumentów), z których taki wniosek można by wyprowadzić, przy czym niniejszym orzeczeniem Sąd nie przesądza, że jest on nieuprawniony.

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że wnioskodawcy byli legitymowani do wystąpienia z żądaniem zwrotu. Nie jest także kwestionowane, że do wywłaszczenia doszło na podstawie orzeczenia Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 25 lutego 1955 r. znak L.Sa.IV/58/244/54 (teczka nr 29 z dokumentami archiwalnymi). W orzeczeniu wskazano, że wywłaszczenie następuje na cele Przedsiębiorstwa Państwowego Zarządu Ośrodków Akademickich w W., ekspozytura w K.. Z pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wybudowane miały być trzy domy akademickie ("typowe bursy", k. 394-396, 435-436, 433, k. 431 tom II administracyjnych akt sprawy) w ramach realizacji narodowych planów gospodarczych.

W postepowaniu nie jest kwestionowany fakt, że objęta żądaniem zwrotu działka [...] odpowiada części parceli l. kat [...] b. gm. kat N. objętej w/w orzeczeniem.

To, co sporne w przedmiotowej sprawie to realizacja celu wywłaszczenia na przedmiotowej działce. W szczególności, czy mając na uwadze zagospodarowanie działki objętej wnioskiem można przyjąć, że cel wywłaszczenia został na niej zrealizowany.

Na wstępie zgodzić się należy z przywołanym powyżej orzecznictwem, zgodnie z którym na cel wywłaszczenia można spojrzeć szerzej badając także kontekst funkcjonalno-organizacyjny. W szczególności odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym tut. Sądu, wskazać należy, że "ilekroć cel wywłaszczenia obejmuje przedsięwzięcie o dużej skali, choćby w postaci kilku budynków użyteczności publicznej, tylekroć o wykorzystaniu nieruchomości na ten cel świadczy nie tylko zabudowanie jej tym budynkami, ale także wszelkimi innymi obiektami, które są funkcjonalnie z nimi powiązane. O wykorzystaniu na cel wywłaszczenia może także świadczyć inne niż zabudowa zagospodarowanie, w tym pozostawienie terenów zielonych, budowa placu zabaw, boiska itp. Poza tym, w przypadku realizacji inwestycji na poszczególnych etapach może dochodzić do zmian w pierwotnych projektach zagospodarowania poszczególnych części terenu. Zasadniczo punktem wyjścia dla oceny realizacji celu wywłaszczenia winno być wprawdzie ustalenie, jakie konkretne zagospodarowanie na określonym terenie było przewidziane w projektach inwestycji, jednakże nawet niezrealizowanie na wywłaszczonym terenie pierwotnie planowanych jej elementów – jeżeli zrealizowano inne mieszczące się w ramach przedsięwzięcia postrzeganego jako całość – nie może prowadzić do zanegowania realizacji celu wywłaszczenia; dochodzi wtedy li tylko do modyfikacji tegoż celu. Zmiana sposobu wykorzystania nieruchomości nie oznacza zmiany celu wywłaszczenia, a jedynie jego modyfikację. Modyfikacja oznacza zmianę wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości w zakresie obejmującym cel wywłaszczenia, a nie zmianę samego celu wywłaszczenia (por. np. wyrok NSA dnia 19 lipca 2016 r., I OSK 2600/14, CBOSA; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1457/17, CBOSA, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1157/20)."

Sądowi wiadomo z urzędu, że odnośnie do działek w tym obszarze (m.in. M. K.) były zajmowane różne stanowiska (por. wyrok z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1157/20 oraz wyrok z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 300/20). Podkreślenia wymaga, że sprawy wywłaszczenia badać należy indywidulanie, zaś z uwagi na to, że skutkiem tych decyzji jest odjęcie konstytucyjnie chronionego prawa własności realizacja celu wywłaszczenia powinna znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym, nie można jej domniemywać. Jest dość oczywistym, że teren wywłaszczenia był większy niż na potrzeby stricte trzech budynków akademików (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r., II SA/Kr 300/20, CBOSA).

W aktach sprawy zgromadzono zdjęcia lotnicze spornego terenu. Najstarsze z nich obrazuje stan na 1970 r. Widać na zdjęciu wybudowane trzy budynki akademików, zaraz przy nich boisko sportowe oraz dalej teren zielony aż do drogi biegnącej wzdłuż zasypanego koryta M.. Do akademików prowadzi droga dojazdowa od ul. R. . Aktualnie natomiast dom studencki ma działce nr [...] jest ogrodzony od strony działki nr [...] (czyli od dawnego boiska sportowego), natomiast teren działki nr [...] (z dawnym boiskiem) jest odgrodzony od działki nr [...], tak jak na zdjęciu z 1970 r. (k. 479-484, tom II administracyjnych akt sprawy). Aktualne zagospodarowanie działki nr [...] opisano w protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 24 czerwca 2016 r. Podczas oględzin stwierdzono, że granica północna przedmiotowej działki biegnie wzdłuż chodnika wykonanego z asfaltu . Granica wschodnia nie jest widoczna w terenie. Granica południowa biegnie częściowo po ogrodzeniu budynku akademika Uniwersytetu Rolniczego. Granica zachodnia nie jest widoczna w terenie i biegnie w kierunku północnym. Teren działki przecina chodnik asfaltowy w kierunku południowo-zachodnim. W południowej części działki znajdują się studzienka kanalizacyjna i telekomunikacyjna. Przy chodniku posadowiony jest betonowy słup oświetleniowy. Teren działki porośnięty jest wysoką trawą oraz drzewami liściastymi oraz owocowymi (k. 457, tom II administracyjnych akt sprawy).

Zauważyć przy tym należy, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel wywłaszczenia, jeśli do dnia złożenia wniosku o zwrot nieruchomości tego celu nie zrealizowano. Nie ma zatem znaczenia aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości, chyba że obrazuje on długoletni i niezmienny stan rzeczy. Jeśli bowiem po wywłaszczeniu zrealizowano jego cel, to późniejsze zagospodarowanie nieruchomości nawet odmienne niż wynikające z wcześniej zrealizowanego celu wywłaszczenia, nie może prowadzić do zwrotu nieruchomości (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 300/20).

Aktualnie nie ma boiska i teren ten jest odgrodzony od akademików. Należy przy tym wyjaśnić w oparciu o wspomniany plan realizacyjny, czy teren akademików obejmował cały teren wywłaszczony (w tym teren boiska sportowego i dalszy teren zielony aż do M. i czy taki (czy inny) teren powstał w wyniku realizacji projektu budowlanego; kiedy wybudowano budynki i jak zagospodarowano teren, jak daleko on sięgał. Bez tych ustaleń nie można w żadnym wypadku stwierdzić, czy zrealizowano cel wywłaszczenia na przedmiotowej działce w przeszłości. Należy też podkreślić, że w razie braku jakichkolwiek dokumentów realizacyjnych (co z uwagi na upływ czasu może mieć miejsce) organy winny podjąć próbę pozyskania dowodów z postępowań o zwrot innych parcel objętych tym samym wywłaszczeniem na te same cele.

W zaskarżonej decyzji zabrakło wprost odniesienia się do konkretnych dowodów, z których wyprowadzono wniosek o tym, że realizacja celu wywłaszczenia obejmowała również tereny rekreacyjne, zielone, sportowe. Na s. 8 uzasadnienia skarżonej decyzji organ posługuje się ogólnymi stwierdzeniami jak "w ramach ogólnie określonego w orzeczeniu wywłaszczeniowym celu wywłaszczenia jakim była realizacja narodowych planów gospodarczych, a w jej ramach budowa domów akademickich, powstać miały obszary zielone, spełniające role rekreacyjną i ciąg komunikacyjny. Z pozyskanych w sprawie dokumentów [przy czym brak w tym miejscu wskazania tych dokumentów – przyp. tut. Sądu] wynika bowiem, że w ramach tej inwestycji planowano wybudowanie nie tylko 3 akademików, ale również – oprócz realizacji budynków – także realizacje infrastruktury niezbędnej i urządzonej dla ich funkcjonowania w postaci ciągów komunikacyjnych, terenów rekreacji i terenów zielonych". Następnie organ powołuje się na doświadczenie organu w prowadzeniu tego typu spraw. Sąd tego ogromnego doświadczenia nie deprecjonuje, lecz pragnie podkreślić, że jednak sprawa zwrotu konkretnej nieruchomości jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej, co oznacza, że bez względu na to, jak bardzo powielalna jest dana sytuacja, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia musi znaleźć się wskazanie dowodów, na których organ się oparł. Nic nie stoi przy tym na przeszkodzie, aby – mając na uwadze wielość spraw o zwrot nieruchomości w danym obszarze (np. rejonie M. ) posłużyć się dokumentami już pozyskanymi w innych sprawach, a mających wpływ na wynik danej sprawy.

W przedmiotowej sprawie organ weźmie w szczególności pod uwagę takie okoliczności, jak wielkość obszaru przeznaczonego do wywłaszczenia w świetle okólnika nr 61 Prezesa Rady Ministrów i Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 24 marca 1952 r. w sprawie przekazywania, nabywania i czasowego zajmowania terenów zabudowanych oraz gruntów rolnych i leśnych pod budowę i rozbudowę obiektów inwestycyjnych (M.P. Nr A-27, poz. 381 z dnia 31 marca 1952 r.), podejmie próbę dotarcia do szczegółowego planu zagospodarowania terenu (który miał powstać w związku z treścią zaświadczenia lokalizacyjnego nr 390/53, k. 429 administracyjnych akt sprawy). W tym miejscu zaznaczyć należy, że w myśl art. 75 k.p.a. nie jest niedopuszczalne posłużenie się dokumentami poprzedzającymi decyzję wywłaszczeniową, bądź dokumentami pozyskanymi przy okazji innych decyzji wywłaszczeniowych, czy wreszcie dokumentami wydanymi już po wywłaszczeniu. Posłużenie się tymi dokumentami nie stanowi o naruszeniu prawa, jeśli służą doprecyzowaniu celu wywłaszczenia. Jak wynika z akt także niniejszej sprawy sama decyzja wywłaszczeniowa była jedynie jednym z etapów koniecznych, lecz w świetle zasad realizacji narodowych planów gospodarczych, niewystarczającym elementem realizacji określonego zamierzenia inwestycyjnego. Poprzedzały ją takie działania jak opinia wydana na podstawie art.5 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, czy zaświadczenie lokalizacyjne ogólne. Niezbędnym było także określenie szczegółowego planu zagospodarowania terenu i przedłożenie go do akceptacji szczegółowej wstępnej, po czym miało miejsce wywłaszczenie. Zatem zasady zagospodarowania terenu były określone jeszcze przed samym wywłaszczeniem, przyczyniając się do sprecyzowania celu wywłaszczenia.

Tut. Sąd przychyla się do stanowiska organu II instancji, iż fakt, że obecnie teren o charakterze parkowym pozostaje oddzielony od terenów przylegających domów akademickich od lat 90-tych, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, t.j. nie niweczy możliwości powiązania budowy trzech akademików z realizacją zieleni i terenów rekreacyjnych, o ile te ostatnie wpisywały się w zasadniczy cel wywłaszczenia.

Jako, że zaskarżona decyzja, jak wykazano powyżej, narusza naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało orzec o jej uchyleniu, co też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uczynił.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę składają się: kwota uiszczonego wpisu od skargi (200 złotych), koszty zastępstwa procesowego 480 złotych oraz kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 złotych.