Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 154/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Justyna Siemieniako, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Suwałk z dnia 6 lutego 2024 r., nr PO.310.1.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Suwałk na rzecz skarżącego M. R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu 6 listopada 2023 r. do Urzędu Miasta w Suwałkach wpłynął wniosek M.R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. z siedzibą w S. przy ul. [...] (dalej: "podatnik", "skarżący" bądź "wnioskodawca"), uzupełniony w dniu 30 listopada 2023 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidulanej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania przenośnych obiektów kontenerowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Podatnik planuje zakup przenośnych kontenerów (niewyposażonych w instalacje i urządzenia), jako jeden gotowy element do użytku o charakterze przenośnym ustawionych na należącym do wnioskodawcy utwardzonym gruncie (placu) i nie będzie w żaden sposób przytwierdzony do podłoża. W każdym momencie kontener będzie mógł zostać przewieziony pod dowolnie wskazany adres lub przestawiony w inne miejsce na terenie działki.

Wnioskodawca wyjaśnił, że opisywane kontenery zostaną | zakwalifikowane jako środki trwałe, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864) do grupy KŚT 806 Kioski, budki, baraki, domki kempingowe, co oznacza, że podatnik planuje ująć w kosztach uzyskania przychodu, kwoty obliczonych odpisów amortyzacyjnych sukcesywnego zużywania się ww. obiektów w czasie. Wnioskodawca nie wyklucza, że część kontenerów będzie znajdować się w leasingu operacyjnym i po zakończeniu umowy zostaną wprowadzone przez niego do ewidencji środków trwałych firmy.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca zwrócił się z prośbą o odpowiedź na pytania:

1) Czy opisywane kontenery stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości?

2) Czy opisywane kontenery należy traktować jako tymczasowe obiekty budowlane i z uwagi na powyższe kwalifikować je do celów podatku od nieruchomości jako budowle?

3) Czy fakt, że kontenery mają mobilny charakter, nie zawierają instalacji oraz urządzeń i nie są w sposób trwały związane z gruntem, wywiera wpływ na ich kwalifikację jako obiektu budowlanego podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ?

Według stanowiska wnioskodawcy kontenery nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ewentualne uznanie ich za tymczasowe obiekty budowlane nie uzasadnia uznania ich za budowle dla celów podatku od nieruchomości. Również brak trwałego powiązania z gruntem stanowi dodatkowy argument za brakiem możliwości uznania takich kontenerów za budowle na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

2. Interpretacją indywidualną z dnia 6 lutego 2024 r., nr P0.310.1.2024, Prezydent Miasta Suwałk uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, dalej: "u.p.o.l.") Prezydent wyjaśnił, że aby określony obiekt można było zaliczyć do budowli w rozumieniu u.p.o.l., konieczne jest ustalenie, czy stanowi on obiekt budowlany (niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury) albo urządzenie budowlane tj. związane z obiektem budowlanym i zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Właściciel budowli jest natomiast podatnikiem podatku od nieruchomości od budowli pod warunkiem, że jest ona związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem organu omawiane kontenery nie są budynkami, gdyż nie spełniają definicji budynku z art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l, ze względu na brak trwałego związania z gruntem i nieposiadaniem fundamentu, mimo wydzielonych przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i dachu. Przedmiotowe kontenery nie są również obiektem małej architektury ze względu na funkcję jaką pełnić będą w przedsiębiorstwie. Odmianą obiektów budowlanych, w rozumieniu prawa budowlanego są również tymczasowe obiekty budowlane zdefiniowane w art. 3 pkt 5 u.p.b., z którego wynika, że tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Wobec powyższego, w ocenie Prezydenta, za błędne należy uznać rozumowanie wnioskodawcy, że przedmiotowe kontenery (obiekty kontenerowe) stanowiące tymczasowe obiekty budowlane nie są budowlami - a tym samym, że nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tymczasowy obiekt budowlany jest to przede wszystkim obiekt budowlany, w ramach którego możemy rozróżnić trzy kategorie: budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury. Organ wyjaśnił że nie można zakwalifikować opisywanego obiektu budowlanego jako budynku, nie można również przyjąć, że jest to obiekt małej architektury. Zdaniem Prezydenta obiekty będące przedmiotem wniosku należy zakwalifikować jako budowle, wprost wymienione w przepisach prawa budowalnego.

Następnie organ wskazał na prezentowane w doktrynie prawa podatkowego poglądy w zakresie opodatkowania tymczasowych obiektów budowalnych, które są zgodne z stanowiskiem organu podatkowego, że tymczasowe obiekty budowlane nie są kategorią, którą ustawodawca potraktował w jakiś szczególny sposób w kontekście ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w żadnym fragmencie nie odnosi się wprost do takiego rodzaju obiektu. Oznacza to, że ich kwalifikowanie dla potrzeb opodatkowania powinno się odbywać na ogólnych zasadach. Jeżeli więc taki tymczasowy obiekt budowlany został z nazwy wskazany w przepisie prawa budowlanego (ustawy lub załączniku do niej), w szczególności wymieniony w art. 3 pkt. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: "u.p.b."), to powinien podlegać opodatkowaniu, chyba że jest obiektem małej architektury, (patrz prof. Etel, dr. R. Dowgier "(Nie)opodatkowanie tymczasowych obiektów budowlanych" Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych Nr 1/2018).

3. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej naruszenie:

I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: ,,o.p.") w związku z art. 14c § 1 i § 2 o.p. i w zw. z art. 14h o.p. oraz z art. 120 i art. 121 § 1 o.p. poprzez nienależyte rozpoznanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i:

a) błędne uznanie, że opisane w tymże wniosku przenośne kontenery stanowią tymczasowe obiekty budowlane kwalifikowane jako budowle w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

b) całkowite pominięcie korzystnych dla skarżącego stanowisk sądów administracyjnych, w szczególności nieuwzględnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia z dnia 3 lutego 2014 r., FPS 11/13,

c) nieuwzględnienie wniosków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., SK 14/21 w zakresie niekonstytucyjności definicji budowli zawartej w u.p.d.o.l., podczas gdy przepisy podatkowe wyraźnie wskazują, że jedynie obiekty wymienione expresis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b. mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a w katalogu tym nie znajdują się obiekty kontenerowe będące przedmiotem wniosku.

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i w jej efekcie nieuzasadnione przyjęcie, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji przenośne kontenery stanowią budowlę w rozumieniu powyższych przepisów, podczas gdy tylko obiekty budowlane wprost wskazane w katalogu budowli zawartym w art. 3 pkt 3 u.p.b. mogą być budowlą w rozumieniu u.p.o.l. i w konsekwencji podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a kontenery opisane we wniosku skarżącego nie mieszczą się w tym katalogu;

2) art. la ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że wymienienie obiektów kontenerowych jako tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 5 u.p.b. wiąże się z ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, podczas gdy tylko obiekty budowlane wymienione wprost w art. 3 pkt 3 u.p.b. mogą na podstawie art. 2 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem standardu konstytucyjnego poprzez rozszerzone określenie elementów konstrukcyjnych podatku wykraczające poza przepisy ustawy podatkowej.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie od organu podatkowego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4. W odpowiedzi na skargę Prezydent podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

2. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, uchyla tę interpretację, przy czym przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazujący podstawy uchylenia przez sąd decyzji lub postanowień w całości lub w części, stosuje się odpowiednio.

3. Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości. Kluczowe dla oceny zaskarżonej interpretacji, w kontekście podniesionego zarzutu, jest prawidłowa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.b. W myśl art. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. na potrzeby ustawy przez budowle rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z pkt 3 ww. przepisu przez budowlę należy rozumieć rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Należało zatem rozważyć, czy kontenery mobilne należy uznać za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. Skarżący stoi na stanowisku, że nie jest możliwe takie uznanie. Z kolei organ interpretacyjny uznał, że kontenery mobilne stanowią budowlę, bowiem że jeżeli obiekt budowlany nie będący budynkiem, ani obiektem małej architektury został wskazany z nazwy w przepisach u.p.b., w szczególności w art. 3 pkt 5 tej ustawy, to powinien podlegać opodatkowaniu.

4. Oceniając powyższy spór, Sąd wskazuje, że kwestia możliwości opodatkowania mobilnych kontenerów była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, która jest jednolita i udziela odpowiedzi negatywnej w zakresie możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości mobilnych kontenerów.

Sąd posłuży się zatem argumentacją zaprezentowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w szczególności zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt II FSK 982/19, czy też w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 4 lutego 2022 r., I SA/Gl 1379/21 (wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

5. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 2014 r., II FPS 11/13 stwierdzono, iż tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 u.p.b. może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., o sygn. akt P 33/09, wskazał, że jakkolwiek, zdaniem Trybunału, nie budzi w zasadzie zastrzeżeń sformułowanie przez ustawodawcę na potrzeby regulacji Prawa budowlanego definicji "budowli" i "urządzenia budowlanego" jako definicji otwartych, których zastosowanie w praktyce wymaga nierzadko posłużenia się analogią z ustawy, to nie sposób nie zauważyć, że te same definicje w odniesieniu do u.p.o.l. nie mogą funkcjonować w identyczny sposób. Precyzyjnie ujmując, z punktu widzenia standardów konstytucyjnych, TK uznał, że nie sposób zaakceptować sytuacji, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie (albo w załączniku do tej ustawy), lecz będące obiektami jedynie do nich podobnymi. Jakkolwiek mogłoby się wydawać, że sformułowana teza nie daje się pogodzić z orzecznictwem sądowym, dopuszczającym opodatkowanie obiektów o cechach zbliżonych do obiektów wprost wskazanych w analizowanej definicji, to podkreślić trzeba, iż owa rozbieżność występuje wyłącznie na poziomie teoretycznym. W praktyce bowiem sądy administracyjne za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości uznają budowle wyraźnie określone w art. 3 pkt 3 u.p.b., natomiast w odniesieniu do innych obiektów, które potencjalnie mogłyby zostać zakwalifikowane jako budowle ze względu na ich istotne podobieństwo do obiektów należących do pierwszej ze wskazanych kategorii, najczęściej nie dopatrują się istnienia takiego podobieństwa.

Nie bez znaczenia pozostaje również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15, który również winien być wzięty pod uwagę przez sąd pierwszej instancji, a zgodnie z którym art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu powyższego wyroku TK podkreślił, że definicja pojęcia budowli, zawarta zarówno w Prawie budowlanym, jak i w u.p.o.l., przewiduje jednoznacznie, że budowlą jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Oznacza to z konieczności, iż najpierw trzeba ustalić, czy dany obiekt należy zakwalifikować jako budynek albo obiekt małej architektury, a dopiero później można rozważać jego kwalifikację do budowli. Wprowadzenie dodatkowego zastrzeżenia do definicji pojęcia budynku i - konsekwentnie - do definicji pojęcia obiektu małej architektury, zgodnie z którym nie mogą być one budowlą, byłoby nie tylko zbędne, ale wręcz niedopuszczalne. Dalej TK podniósł, że w odniesieniu do tymczasowych obiektów budowlanych decydujące znaczenie posiadają dwie cechy, tj. czasowość użytkowania albo brak trwałego połączenia z gruntem. Przy czym zastrzegł, iż w pierwszym wypadku możliwość zakwalifikowania obiektu budowlanego jako budynku nie budzi wątpliwości. Taka wątpliwość dotyczy jednak obiektów budowlanych przykładowo wymienionych jako nietrwale związane z gruntem, w tym obiektów kontenerowych. TK zwrócił uwagę jednak, że w tym zakresie mamy do czynienia z konkurencją regulacji prawnych. Obiekty kontenerowe są w świetle art. 3 pkt 5 u.p.b. obiektami budowlanymi, a zatem - wykluczając możliwość uznania ich za obiekty małej architektury - muszą zostać uznane albo za budynki, albo za budowle. Omawiany przepis prawny traktuje je wprawdzie jako obiekty niepołączone trwale z gruntem, jednak nie należy tego interpretować jako ustanowienia fikcji prawnej, zgodnie z którą w wypadku każdego obiektu kontenerowego nie występuje trwałe związanie z gruntem. Decydujące znaczenie ma bowiem okoliczność, czy dany obiekt kontenerowy jest faktycznie połączony z gruntem w sposób trwały, czy też nie. W pierwszej sytuacji pierwszeństwo ma kwalifikacja obiektu jako budynku, a jedynie w drugiej sytuacji należy uznać, że możemy mieć do czynienia z budowlą. Przywołany powyżej fragment wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o sygn. akt SK 48/15, czyni również w pełni zasadnym stanowisko braku możliwości opodatkowania kontenerów mobilnych.

W wyroku z 29 marca 2019 r., II FSK 3835/18, Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do wykładni systemowej wewnętrznej, podkreślił, że "obiekty te nie zostały expressis verbis wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b., który zawiera definicję legalną budowli. Kontenery takie nie zostały także wymienione wprost jako budowle w żadnym innym przepisie u.p.b., ani w załączniku do niej. Za przepis taki nie można uznać art. 3 pkt 5 u.p.b., bowiem wymienia on typy obiektów budowlanych, w tym "obiekty kontenerowe", które w zależności od okoliczności mogą być budynkami, budowlami lub obiektami małej architektury".

W świetle powyższego należy uznać, że nie każdy obiekt budowlany kwalifikowany jako budowla w rozumieniu u.p.b. może zostać uznany za budowlę w ujęciu u.p.o.l. W konsekwencji nie każdy obiekt budowlany zaliczony do budowli w rozumieniu u.p.b. może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym względzie uproszczenia, czy też wnioskowania z analogii, należy uznać za nieuprawnione.

6. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pełni powyższe poglądy NSA podziela.

Dodatkowo tylko należy wskazać, że przyjęcie poglądu odmiennego, doprowadziłoby do opodatkowania podatkiem od nieruchomości takich obiektów tymczasowych wymienionych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jak np. barakowozy, co zdaniem Sądu stoi w rażącej sprzeczności nawet z samą nazwą podatku, który winien obejmować nieruchomości, nie zaś obiekty będące swego rodzaju pojazdami.

7. Uznając argumenty skargi za zasadne. Wykładnię dokonaną przez organ interpretacyjny należało uznać za błędną. Tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane mógłby podlegać opodatkowaniu jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyby był budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej. Taka regulacja prawna nie została przewidziana. Istotniejszym pozostaje, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, nie jest wymieniony wprost jako budowla w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, co wyklucza uznanie kontenerów mobilnych za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i uznanie ich za przedmiot opodatkowania.

8. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej w myśl art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

9. O kosztach postępowania sądowego (697 zł) sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) ), ustalone według stawki z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).