Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 57/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15gg ust. 19, 20, art. 15ggust. 23a,art. 15 zzzzn2
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. M. sp. z o.o. w D.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 21 grudnia 2023 r. nr SKO.IN-90/7803/133/2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia rozliczenia świadczeń 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz K. M. sp. z o.o. w D.R. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z 21 grudnia 2023 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach ("Kolegium", "organ odwoławczy") nr SKO.IN-90/7803/133/2023 utrzymujące w mocy postanowienie z 21 września 2023 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Kielcach ("Dyrektor", "organ pierwszej instancji") nr FGŚP.533.1277.2020.MMac/AMK o odmowie przywrócenia K. R. ("spółka", "skarżąca") terminu do złożenia rozliczenia dofinansowania otrzymanego w trybie art. 15 gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095; ze zm., dalej: ustawa [...]).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy administracyjnej wynika, że na podstawie złożonego 19 listopada 2020 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Kielcach wniosku w trybie art. 15gg ustawy COVID-19 wypłacono spółce środki pieniężne na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy.

Zgodnie z art. 15 gg ust. 19 i 20 ustawy COVID-19 podmiot który otrzymał pomoc, obowiązany był do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (w tym zwrotu środków niewykorzystanych wynikających z rozliczenia) w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń, przedkładając w szczególności:

1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z FGŚP zgodnie z przeznaczeniem;

2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.

Termin na wywiązanie się z ww. obowiązku (w tym zwrot środków niewykorzystanych wynikających z rozliczenia) upłynął spółce 2 marca 2021 r., która za pośrednictwem portalu praca.gov.pl złożyła 10 marca 2021 r. "Formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art.15gg". Dołączona do Formularza dokumentacja rozliczeniowa (4 wykazy pracowników) była niekompletna, a zawarte w niej informacje nie wskazywały jednoznacznie na wykorzystanie całości otrzymanej pomocy zgodnie z przeznaczeniem.

Pismem z 11 marca 2021 r. Dyrektor wyznaczył stronie 14- dniowy termin na dopełnienie obowiązku związanego z rozliczeniem otrzymanej pomocy, informując przy tym, iż konsekwencją niewywiązania się z niego jest zwrot całości otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia jego przekazania. Z uwagi na brak reakcji spółki, pismem z 6 grudnia 2021 r. zawiadomił spółkę o wstępnej negatywnej weryfikacji rozliczenia, wskazując szczegółowo błędy i braki w dokumentacji rozliczeniowej, stanowiące przyczynę tego zawiadomienia. Jednocześnie organ pierwszej instancji ponownie wyznaczył spółce termin 14 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów, złożenie stosownych wyjaśnień i ewentualny zwrot środków niewykorzystanego wsparcia wynikających z prawidłowo sporządzonego kalkulatora rozliczeniowego.

Następnie pismem z 19 września 2022 r. Dyrektor wezwał ostatecznie spółkę do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, niezbędnej do potwierdzenia wykorzystania otrzymanego wsparcia zgodnie z przeznaczeniem, w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. Jednocześnie poinformował ją o konieczności dokonania zwrotu środków niewykorzystanych wynikających z prawidłowo sporządzonego kalkulatora rozliczeniowego w ww. terminie oraz o konsekwencjach niewywiązania się z niniejszego wezwania (zwrot całości otrzymanego dofinansowania wraz ze stosownymi odsetkami). Organ uznał, że pismo to zostało doręczone spółce 21 września 2022 r., a termin na wywiązanie się z tego obowiązku bezskutecznie upłynął jej 21 października 2022 r.

Pismem 12 grudnia 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał spółkę do zwrotu całości środków w kwocie 37.587,75 zł wraz z odsetkami. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 21 grudnia 2022 r. W odpowiedzi na powyższe, spółka złożyła 30 grudnia 2022 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie środków przyznanych na podstawie wniosku z 19 listopada 2020 r. Wskazała, że przyczyną niedochowania terminu na złożenie rozliczenia było nieprzekazanie zarządowi spółki przez pracownika spółki pisma z 19 września 2022 r. wzywającego do przedłożenia dokumentów niezbędnych do prawidłowego rozliczenia dofinansowania. Z treścią tego pisma spółka zapoznała się dopiero 23 grudnia 2022 r. w siedzibie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Kielcach.

W dniu 20 stycznia 2023 r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie, na mocy którego odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia rozliczenia. Po rozpatrzeniu zażalenia spółki, postanowieniem z 16 czerwca 2023 r. Kolegium uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z 21 września 2023 r. Dyrektor odmówił przywrócenia terminu do złożenia rozliczenia dofinansowania, a po wniesionym przez spółkę zażaleniu, zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał je w mocy.

Kolegium wskazało, że zastosowanie art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy uchybienie terminowi nastąpiło w okresie obowiązywania stanu epidemii. Stan epidemii został wprowadzony 20 marca 2020 r., a zniesiony z dniem 16 maja 2022 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle okoliczności sprawy należy przyjąć, że ostateczny termin na dokonanie rozliczenia środków określony został w piśmie z dnia 19 września 2022 r. i upłynął bezskutecznie po 30 dniach od daty doręczenia tego pisma stronie, a więc 21 października 2022 r. W dacie tej nie obowiązywał już stan epidemii i zatem zasadnie Dyrektor wskazał, iż w ramach niniejszego postępowania art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie znajduje zastosowania.

Odnosząc się do zarzutów spółki zawartych w zażaleniu, a dotyczących tego, że uchybienie terminu miało miejsce w stosunku do 14-dniowego terminu wyznaczonego pismem z 11 marca 2021 r. oraz 14-dniowego terminu wyznaczonego pismem z 6 grudnia 2021 r., organ odwoławczy nie zgodził się z takim stanowiskiem. Argumentował, że ostateczny termin na rozliczenie został wyznaczony spółce pismem z 19 września 2022 r. Wyjaśnił, że nie sposób uznać, iż spółka uchybiła terminowi, który upłynął w okresie pandemii i z tej przyczyny zawiadamiać ją o uchybieniu terminu oraz wyznaczać termin do złożenia wniosku o jego przywrócenie, w sytuacji gdy Dyrektor, już po zniesieniu stanu epidemii, wyznaczył spółce ostateczny termin na rozliczenie środków. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 § 1 K.p.a., bowiem przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do terminów dokonania czynności procesowych przez stronę i nie jest stosowany w przypadku naruszenia terminów prawa materialnego.

Ponadto, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium wskazało, że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona.

Na postanowienie Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła spółka.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w ramach niniejszego postępowania, gdyż skarżąca uchybiła terminowi w stosunku do 30 dniowego terminu wyznaczonego stronie pismem z 19 września 2022 r. (a więc po odwołaniu stanu epidemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej), podczas gdy uchybienie terminu do złożenia rozliczenia świadczeń otrzymanych przez skarżącą na podstawie wniosku z 19 listopada 2020 r. nastąpiło w dniu 2 marca 2021 r., a do uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej w dniu 27 marca 2021 r., a więc w czasie obowiązywania stanu epidemii.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zażądała też zwrotu poniesionych kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że jej zdaniem uchybienie terminu, na które powołuje się organ, a które związane było z przepisami materialnoprawnymi, miało miejsce w stosunku do pierwotnie niedotrzymanego przez skarżącego terminu rozliczenia wsparcia, wynikającego wprost z ustawy, a oznaczonego na 2 marca 2021 r. Skarżąca była następnie wzywana pismem z 11 marca 2021 r. do dopełnienia obowiązku związanego z rozliczeniem otrzymanej pomocy oraz pismem z 6 grudnia 2021 r. do uzupełnienia brakujących dokumentów, natomiast w każdym przypadku termin materialnoprawny do rozliczenia wsparcia upłynął 2 marca 2021 r.

Wezwanie organu pierwszej instancji z 19 grudnia 2022 r. nie stanowiło więc o zmianie terminu materialnoprawnego do rozliczenia otrzymanego wsparcia (wynika z niego bowiem wprost, że zwrot środków obejmuje odsetki liczone od 3 marca 2021 r.). Pismo to, zgodnie z art. 15 gg ust. 23a ustawy COVID-19, stanowiło wyłączenie element procedury poprzedzającej żądanie zwrotu całości otrzymanej pomocy. Uzasadniony pozostawał więc wniosek o przywrócenie terminu do przedłożenia dokumentacji rozliczeniowej w trybie określonym w art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 (która to dokumentacja została już zresztą złożona przez spółkę), a tym samym dotrzymania warunków pozwalających na niezwracanie otrzymanego wsparcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492; ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wyżej wskazane kryterium, sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Przechodząc do istoty sprawy należy zaznaczyć, że w sprawie bezsporne jest, że skarżąca do 2 marca 2021 r. była zobowiązana do rozliczenia się z otrzymanych środków pieniężnych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i w tym terminie tego nie uczyniła.

Zgodnie z art. 15 gg ust. 19 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.

Stosownie do treści art. 15 gg ust. 20 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności:

1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem;

2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.

Sąd z urzędu dostrzega, iż organ pierwszej instancji nie zastosował szczególnych przepisów wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), obowiązujących również w dacie upływu terminu do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy przez skarżącą. Ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255 - zwanej nadal ustawą zmieniającą), która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r., dodany został art. 15 zzzzzn2, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju, - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W myśl natomiast art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ww. ustawy, w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z art. 15 zzzzzn2 ust. 3 ustawy w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Zauważyć również należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje podgląd, że przepis art. art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach K.p.a., wprowadza jedynie dodatkowy tryb poinformowania strony o fakcie uchybienia i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Akcentuje się również, że pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do 58 k.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy K.p.a. Podkreśla się też, że przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1588/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 749/21, WSA w Gliwicach z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 776/21; WSA w Łodzi z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 862/21; wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 1027) ze skutkiem od 16 maja 2022 r. odwołano stan epidemii na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy podkreślić, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu. Intencją ustawodawcy było objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID- 19 wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków (wyrok NSA z 6 lipca 2023 r., III FSK 554/22; wyrok NSA z 21 września 2023 r., I OSK 1764/22; orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Granice czasowe stosowania art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 wyznaczają zatem daty: początkowa wejścia przepisu w życie – 16 grudnia 2020 r. oraz końcowa – 16 maja 2022 r. (dzień odwołania stanu epidemii).

Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie pouczył skarżącej o treści powyższej regulacji, ani nie zawiadomił ją o uchybieniu terminu do złożenia rozliczenia, a także nie wyznaczył jej terminu 30 dniowego na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem sądu, w realiach tej sprawy, pisma z 11 marca 2021 r. i 6 grudnia 2021 r. organu pierwszej instancji stanowiły de facto swoiste "przedłużenie" terminu do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy przez skarżącą. Nie dostrzegając i w konsekwencji nie stosując art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19, organ pierwszej instancji zastosował jednak dalej idące rozwiązanie - samodzielne przedłużenie terminu rozliczenia, będące czymś więcej niż tylko poinformowaniem o uchybieniu terminu do ww. rozliczenia i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego dokonania.

Co istotne, z dniem 16 grudnia 2021 r. ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 (Dz. U. poz. 2317, dalej: ustawa zmieniająca) został dodany w przepisie art. 15 gg ustawy COVID-19 ust. 23a, zgodnie z którym dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Mocą art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej do podmiotów, którym przyznano świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19.

Przytaczając podstawę prawną - art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19, organ pierwszej instancji pismem z 19 września 2022 r. wyznaczył spółce dodatkowy termin 30 dni na dokonanie przedmiotowego rozliczenia. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i Kolegium przyjęły, że pismo to zostało doręczone spółce 21 września 2022 r.

W ocenie sądu działania organów są w tym zakresie nieprawidłowe.

W aktach administracyjnych brak jest zwrotnego potwierdzenia przez skarżącą doręczenia jej pisma z dnia 19 września 2022 r. Znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej (karta 25) wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej, na podstawie którego organ odwoławczy przyjął za udowodniony fakt doręczenia pisma, nie stanowi potwierdzenia doręczenia skarżącej wezwania w rozumieniu art. 39 § 2, art. 45 i art. 46 § 1 K.p.a. Przez doręczenie decyzji (wezwania) należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 i następnych K.p.a., za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników organu lub inne upoważnione osoby bądź organy. Adnotacja Poczty Polskiej poczyniona w systemie elektronicznym stwarza jedynie domniemanie doręczenia i nie zastępuje potwierdzenia, o jakim mowa w art. 39 § 2, art. 45 i art. 46 § 1 i 2 K.p.a. Istotnym jest w związku z tym wskazanie, że jedynie pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Tylko taki dokument korzysta zatem z domniemania prawdziwości. Należy mieć ponadto na uwadze, że dane znajdujące się na stronie internetowej Poczty Polskiej (e-monitoring) mają charakter wyłącznie poglądowy. Powyższe potwierdza zastrzeżenie widniejące na stronie internetowej Poczty Polskiej (http://emonitoring.poczta-polska.pl/), zgodnie z którym "wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń wobec Poczty Polskiej S.A" (tak też WSA w Gdańsku w wyroku z 21 marca 2019 r., III SA/Gd 114/19; dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W świetle powyższych realiów nie można w ocenie sądu obciążać skarżącą negatywnymi skutkami wynikającymi z tego, że w aktach administracyjnych brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania z 19 września 2022 r. organu pierwszej instancji. Wadliwe procedowanie organu administracji publicznej w zakresie przyjętej formy dokumentu doręczanego i formy doręczania nie może szkodzić stronie postępowania.

Brak zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania z 19 września 2022 r., w rezultacie brak podpisu odbiorcy i daty doręczenia nie może oznaczać na gruncie niniejszej sprawy, że doszło do skutecznego doręczenia tego wezwania. Przeprowadzone w sprawie czynności doręczeniowe nie wywołały skutku w postaci doręczenia, z którym ustawodawca w art. 15 gg ust. 23a ustawy COVID-19 wiąże rozpoczęcie biegu dodatkowego terminu przewidzianego dla dokonania rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Dlatego w sprawie nie było podstaw by przyjąć, że 21 września 2022 r. rozpoczął bieg 30-dniowy termin przewidziany dla dokonania ww. rozliczenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oraz poczynione uwagi.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku należało uchylić zaskarżone postanowienie, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. również postanowienie organu pierwszej instancji jako dotknięte taką samą wadliwością.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te złożył się: uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł wyliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.