Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1428/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 7;
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (zwany dalej organem) decyzją z [...] lutego 2014 r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. J. (zwaną dalej stroną/skarżącą) prowadzącą gospodarstwo agroturystyczne – [...], od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (zwanego dalej organem I instancji) z [...] grudnia 2013 r., ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 1 119,00 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W wyniku przeprowadzonej kontroli pod adresem [...], zajmowanym na potrzeby prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa agroturystycznego stwierdzono posiadanie w lokalu jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Znajdujący się w sklepie odbiornik radiowy w chwili kontroli odbierał program Radio Zet. Dwa telewizory zlokalizowane w pokojach gościnnych, usytuowanych w wydzielonej części domu - osobne wejście, znajdowały się w stanie umożliwiającym odbiór programów.

Organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie oraz prawie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Strona w dniu 16 lipca 2013 r. dokonała rejestracji odbiornika radiofonicznego i 2 sztuka odbiorników telewizyjnych oraz opłaciła abonament za miesiąc sierpień.

Decyzją z [...] grudnia 2013 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 5 ust.1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego prowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a stwierdził, że strona nie wypełniła obowiązku wynikającego z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) wobec czego ustalił opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 1 119,00 zł.

Strona w odwołaniu poinformowała, że jako osoba prowadząca agroturystykę nie podlega obowiązkowi rejestracji wszystkich używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych lecz obowiązują ją przepisy dotyczące rejestracji odbiorników przez gospodarstwo domowe. Strona podkreśla, że jest płatnikiem podatku rolnego, prowadzi gospodarstwo agroturystyczne do pięciu pokoi w jednym gospodarstwie domowym i wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej

a pokoje nie są lokalami użytkowymi. Podniosła, iż bez zastanowienia podpisała protokół nie zdając sobie sprawy z konsekwencji. Jej zdaniem, prowadząc gospodarstwo agroturystyczne do 5-ciu pokoi niezależnie od ilości odbiorników powinna opłacać tylko jeden abonament. Powołując się na te okoliczności oraz telefoniczny kontakt z KRRiT zarzuciła, że organ I instancji nie brał pod uwagę jej wyjaśnień zawartych w prowadzonej z organem korespondencji i że posługuje się wymyślonymi przez siebie przepisami. Jej zdaniem, gdyby nie została wprowadzona w błąd przez kontrolujących całe zajście nie miałoby miejsca i nie potrzebne byłoby niniejsze postępowanie.

Rozpatrując odwołanie Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z [...] lutego 2014 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] grudnia 2013 r. Zdaniem organu, zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Wyjątek dotyczy m.in. osób fizycznych, który w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Jego zdaniem, kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane, zwłaszcza w związku ze wzmożoną kampanią przypominającą i nakłaniającą do opłacania abonamentu, a ponadto uregulowane obowiązującymi przepisami prawnymi. Strona będąca jednocześnie przedsiębiorcą powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich osób bez względu na okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślił, że agroturystyka, jako zarobkowa działalność usługowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, jest działalnością gospodarczą z tą różnicą w stosunku do innych działalności, że nie stosuje się do niej przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i nie podlega ona wpisowi do ewidencji o działalności gospodarczej. Opłatę abonamentową uiszcza się natomiast za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem art. 2 ust.5 ustawy o opłatach abonamentowych, w którym określono abonentów uprzywilejowanych, którzy niezależnie od liczby użytkowanych odbiorników RTV są zobowiązani do uiszczania jednej opłaty abonamentowej są to: osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność; publiczne zakłady opieki zdrowotnej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, państwowe

i niepaństwowe szkoły wyższe, a także domy pomocy społecznej - w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji. Słuszny jest zatem pogląd wyrażony przez organ I instancji w piśmie z 11 września 2013 r., iż gospodarstwa agroturystyczne, w których prowadzona jest działalność usługowa polegająca na odpłatnym wynajmowaniu pokoi klientom oraz świadczeniu innych usług związanych z pobytem turystów należy traktować jak pozostałe jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny. Od tego obowiązku nie zwalnia fakt dokonywania opłat abonamentowych w prowadzonym gospodarstwie domowym. Wskazał, że gospodarstwem domowym, w rozumieniu przepisów ustawy o opłatach abonamentowych jest zespół osób mieszkających razem i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie. Jego zdaniem taka sytuacja w tym wypadku nie zachodziła.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca. Wskazała, iż według interpretacji przepisów ustawy o opłatach abonamentowych prowadzenie gospodarstwa agroturystycznego do 5 pokoi w jednym gospodarstwie domowym zobowiązuje do opłacania jednego abonamentu RTV. Podniosła, iż czyniła to terminowo. Wskazała, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, dlatego też jako osoba fizyczna, posiadając jedno radio i płacąc za nie abonament może obojętnie gdzie, w swojej nieruchomości, je podłączyć, zainstalować, znosząc na parter lub piętro. Powyższe został jednak zakwestionowane podczas kontroli. Zdaniem skarżącej, podnoszone przez nią w ramach postępowania "prawdziwe" argumenty nie zostały przez organ wzięte pod uwagę, co miało na celu utrzymanie w mocy kolejnych decyzji i wyłudzenie od strony pieniędzy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] grudnia 2013 r. ustalającą opłatę za używanie przez skarżącą jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Agroturystyka to forma wypoczynku w warunkach zbliżonych do wiejskich. Jako pewien przywiej dla osób wykonywujących działalność rolniczą jest zarobkową działalnością usługową wykonywaną generalnie oparciu o bazę mieszkaniową i inną. Obejmuje ona różnego rodzaju usługi, począwszy od zakwaterowania, poprzez częściowe lub całodniowe posiłki, wędkarstwo i jazdę konną, po uczestnictwo w pracach gospodarskich i innych formach działalności. Może być połączona z udziałem w codziennych zajęciach w gospodarstwie i tradycyjnych specyficznych dla danego regionu formach działania. Prowadzona jest generalnie w sposób zorganizowany i ciągły (w sezonie). Traktowana jest jako alternatywne do rolnictwa źródło dochodu mieszkańców wsi i stanowi pewien przywilej dla osób ją świadczących. Agroturystyka, jako zarobkowa działalność usługowa nie jest objęta przepisami ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.; dalej u.s.d.g.). Zgodnie z przepisem art. 3 u.s.d.g przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów oraz wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 120, poz. 690 i Nr 171, poz. 1016). Wobec czego należy uznać, że nie podlega ona wpisowi do ewidencji o działalności gospodarczej. Rację ma organ uznając, że opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych, w którym określono abonentów uprzywilejowanych, którzy niezależnie od liczby użytkowanych odbiorników RTV są zobowiązani do uiszczania jednej opłaty abonamentowej są to: osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność; publiczne zakłady opieki zdrowotnej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, państwowe i niepaństwowe szkoły wyższe, a także domy pomocy społecznej - w tym samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie pogląd wyrażony przez organ I instancji w piśmie z 11 września 2013 r., iż gospodarstwa agroturystyczne, w których prowadzona jest działalność usługowa polegająca na odpłatnym wynajmowaniu pokoi klientom oraz świadczeniu innych usług związanych z pobytem turystów należy traktować jak pozostałe jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny. W ocenie sądu, jeżeli przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie są stosowane m.in. do wynajmowania przez rolników pokoi w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej to Sąd uznaje, że zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych jest to osoba fizyczne, która może posiadać w tym samym gospodarstwie domowym kilka odbiorników i uiszczać tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1.

W ocenie Sądu organ nie przeanalizował, czy rozstrzygnięcie organu I instancji będzie wywoływało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Zdaniem Sądu, należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zebrały materiał dowodowy ale nie zbadały wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związane z niniejszą sprawą, dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę rozważania Sądu.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.