Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 108/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 293 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1973
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 146
journal: Dz.U. 2023 poz 1587
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2024 r. spraw ze skarg M. S.A. z/s w N. i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2023 r., nr SKO 4135/5/21/23 w przedmiocie wymierzenia opłaty za składowanie odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz M. S.A. z siedzibą w N. kwotę 125 017 (słownie: sto dwadzieścia pięć tysięcy siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. SA z siedzibą w N., (dalej: skarżącą, strona, spółka) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 07.11.2023 r. (nr SKO 4135/5/21//23) w przedmiocie wymierzenia opłaty stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu - za składowanie odpadów w 2017 r. na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, z wydzieloną kwaterą do składowania odpadów niebezpiecznych zawierających azbest, przy ul. [...] w W., w wysokości 19.044.933,00 zł.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 02.11.2021 r. (nr DOW-S-I.7253.50.2021.AH) wydaną w tym przedmiocie na podstawie art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 281 ust. 1, art. 282, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1, art. 288 ust. 1 pkt 2 oraz art. 293 ust. 1 i 7 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973, ze zm.) dalej: p.o.ś., obwieszczenia Ministra Środowiska z 29.06.2016 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2017 (M. P. z 2016 r., poz. 718), art. 21 § 3, art. 53 § 1 i § 4, art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 63 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej: o.p.

Decyzja została wydana po wszczęciu z urzędu w dniu 17.06.2021 r. postępowania administracyjnego z uwagi na brak dysponowania przez spółkę decyzją zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Wymierzenie opłaty podwyższonej nastąpiło na podstawie przedłożonego przez spółkę w dniu 05.02.2018 r. wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, w tym za składowanie odpadów w 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przedstawiło obszerny rys historyczny dotyczący funkcjonowania składowiska odpadów, konkludując, iż w okresie istotnym dla wymierzenia spółce opłaty podwyższonej zarządzała ona składowiskiem odpadów bez prawnych podstaw do jego prowadzenia. Szczegółowo opisano decyzje administracyjne, na których podstawie udzielono pomiotom trzecim pozwolenia na budowę oraz warunkowego użytkowania składowiska odpadów. Wskazano na wyznaczone w tych decyzjach terminy zakończenia składowania oraz zakończenia rekultywacji. Przedstawiono kwestie dotyczące braku przeniesienia na spółkę praw i obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę oraz konsekwencje prawne wynikające z braku legitymowania się przez spółkę pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie składowiska. W szczególności wskazano na negatywne rozpoznanie wniosków spółki o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów, a po zmianie przepisów prawa, instrukcji prowadzenia składowiska odpadów. Kolegium opisało decyzje administracyjne, w tym decyzje podejmowane w nadzwyczajnych trybach postępowania oraz wyroki sądów administracyjnych, które doprowadziły do sytuacji, że spółka nie uzyskała zatwierdzenia ani instrukcji eksplantacji składowiska, ani instrukcji prowadzenia składowiska odpadów. W tak ukształtowanym stanie prawnym organ wskazał, że spółka już w roku 2014 składował odpady na składowisku odpadów przy ul. [...], nie dysponując odpowiednimi pozwoleniami na korzystanie ze środowiska, w tym przypadku w roku 2017, co oznacza ziszczenie się przesłanki wymierzenia opłaty podwyższonej. Zgodnie z art. 293 ust. 1 p.o.ś. za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

Odnosząc się do podstawy prawnych wymierzenia opłaty podwyższonej Kolegium podzieliło zaprezentowany w przedłożonych przez spółkę opiniach prawnych pogląd na temat ustalenia granicznego momentu, do którego dopuszczalne jest naliczanie opłaty podwyższonej za składowanie odpadów na składowisku odpadów bez posiadania przez prowadzącego składowisko zatwierdzonej instrukcji eksploatacji takiego składowiska. Kolegium przyjęło stanowisko, że wobec brzmienia art. 293 ust. 1 p.o.ś., takim momentem powinno być wydanie decyzji o wyrażaniu zgody na zamkniecie składowiska odpadów lub jej wydzielonej części, o której mowa w art. 146 ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1587) dalej: u.o. Podkreślono, że wydanie decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska stanowi cezurę, zakreślającą maksymalny termin uiszczania opłaty podwyższonej - zwłaszcza w przypadku nielegitymowania się przez podmiot składujący odpady instrukcją prowadzenia składowiska. W konsekwencji wyrażonego poglądu Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności. Wskazano, że w sprawie jest bezspornym, że na prowadzonym przez spółkę składowisku odpadów nie są już przyjmowane odpady. Powołując się na pozostające w dyspozycji Kolegium akt postępowania w sprawie o sygnaturze SKO 4135/2/23, wskazano, że proces zamykania tego składowiska rozpoczął się z inicjatywy spółki wydaniem przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego następujących decyzji: 1) z 16.03.2012 r. o wyrażeniu zgody na zamknięcie kwatery I, następnie zmienionej; 2) z 20.01.2017 r. o wyrażeniu zgody na zamknięcie kwatery IV, następnie zmienionej; 3) z 15.05.2017 r. o wyrażeniu zgody na zamknięcie kwatery II, następnie zmienionej; 4) z 23.07.2019 r. o wyrażeniu zgody na zamknięcie kwatery III. Kolegium ustaliło, że powyższe decyzje określają następujące daty zaprzestania przyjmowania odpadów na poszczególnych kwaterach: 1) na kwaterze nr I: 30.04.2011 r.; 2) na kwaterze nr II: 31.12.2013 r.; 3) na kwaterze nr III: 19.03.2019 r.; 4) na kwaterze nr IV: 23.01.2015 r. Następnie Kolegium stwierdziło, że w roku 2017 na należącym do spółki składowisku odpadów funkcjonały kwatery, co do których nie zostały jeszcze wydane decyzje o ich zamknięciu. W konsekwencji przyjęcia takiego ustalenia Kolegium przyjęło, że zaistniały podstawy do wyliczenia opłaty podwyższonej. W tym zakresie organ przedstawił szczegółowy sposób wyliczenia opłaty za odpady zeskładowane w roku 2017 na składowisku, przyjmując że ilość odpadów zdeponowana na składowisku odpadów w danym roku bez instrukcji eksploatacji/prowadzenia składowiska ma wpływ na wysokość opłaty należnej za rok kolejny. Zgodnie z art. 293 ust. 7 p.o.ś., opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku. Częścią składową opłata za rok 2017 jest opłata podwyższona za dalsze składowanie odpadów zdeponowanych na składowisku w latach wcześniejszych. Kwota opłaty należnej za 2017 r. objęła zatem opłaty podwyższone naliczone od odpadów zeskładowanych w latach wcześniejszych bez wymaganego pozwolenia (były to lata: 2016, 2015 i 2014), a które nadal tam pozostawały, bo były składowane przez cały rok 2017. Wyliczenia w tym zakresie organ przedstawił w sposób tabelaryczny (tabela 1 - opłata za odpady umieszczone w 2017 r., tabela 2 - opłata za odpady umieszczone w 2016 r., tabela 3 - opłata za odpady umieszczone w 2015 i tabela 4 - opłata za odpady umieszczone w 2015 r.). Sumując wysokość opłat należnych za poszczególne lata otrzymano wysokość opłaty należnej za 2017 r. na kwotę 18 412 748,02 zł.

Kolegium odniosło się również do kwestii kwalifikacji odpadów powstałych w wyniku pożaru w lipcu 2015 r., stwierdzając w oparciu o zgromadzone dowody, że w związku z tym zdarzeniem nie mają zastosowania żadne ze zwolnień z obowiązku ponoszenia opłat przewidzianych w art. 2 p.o.ś, ani też wyłączeń przewidzianych w art. 3 ust. 1 pkt 13 lit. a i lit. b u.o. Przyznając, że pożar z lipca 2015 r. był bezspornie awarią techniczną, tym niemniej Kolegium przedstawiło powody dla których nie mogło tego pożaru zakwalifikować za klęskę żywiołową w zakresie jego skutków oraz rodzaju udzielnej pomocy i ochrony. Kolegium nie znalazło również podstaw do zakwalifikowania tego zdarzenia jako poważnej awarii lub poważanej awarii przemysłowej albo jako szkody w środowisku. W tym zakresie organ odwoła się do treści protokołu z kontroli z 22.09.2015 r. (nr [...]) oraz dokumentacji z akcji gaśniczej. Kolegium podzieliło ustalenia kontrolne dotyczące wadliwego zakwalifikowania przez spółkę odpadów po pożarze jako odpady z klęski żywiołowej o kodzie 16 82 02, kwalifikując je jako odpady o kodzie 16 81 02, czyli odpady powstałe w wyniku wypadków i zdarzeń losowych, odpady inne niż wymienione w 16 81 01. Odnosząc się do stanowiska spółki w tym zakresie, które zostało poparte przedłożonymi opiniami prawnym, Kolegium wskazało, że biorąc po uwagę cele art. 2 ust. 2 pkt 2 p.o.ś., intencją ustawodawcy było niewątpliwie zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty za korzystanie ze środowiska w odniesieniu do tych substancji lub przedmiotów, które stały się odpadami w wyniku akcji ratowniczej, nie zaś w odniesieniu do substancji lub przedmiotów, które już uprzednio były odpadami.

Kolegium podzieliło natomiast zastrzeżenia spółki dotyczące wystąpienia wieloletniej bezczynności Marszałka Województwa Dolnośląskiego w podjęciu z urzędu działań wskazanych w art. 148 u.o. (sporządzenia ekspertyzy dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów oraz nowej instrukcji prowadzenia składowiska), co wyeliminowałoby stan niezgodności z prawem w zakresie prowadzenia przez spółkę składowiska odpadów bez wymaganej instrukcji prowadzenia tego składowiska. Kolegium uznało jednak, że powyższa okoliczność nie mogła stanowić przeszkody w przypisaniu spółce odpowiedzialności za popełniony delikt administracyjny.

Skargę na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli M. SA z siedzibą w N. oraz Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców.

Skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenie w całości postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Odrębnym wnioskiem spółka wystąpiła o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Żądania skargi jej autor oparł na zarzutach dotyczących:

1) przedawnienia w całości zobowiązania do ponoszenia opłaty stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu za składowanie odpadów w 2017 r. na składowisku odpadów na podstawie art. 70 § 1 o.p. z uwagi na upływ 5-letniego terminu płatności opłaty podwyższonej za 2017 r. z końcem 2023 r., co w konsekwencji powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania na podstawie o art. 59 § 1 pkt 9 o.p. i tym samym bezprzedmiotowość postępowania i konieczność jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.;

2) naruszenia art. 2, art. 7, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nadużycie przez Kolegium a wcześniej przez organ I instancji prawa oraz władztwa administracyjnego, które polegało na:

a) wymierzeniu skarżącej sankcji, której jedynym celem jest swoiste "przymuszenie" do przestrzegania prawa (uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów) w sytuacji, kiedy naprowadzony cel nie może zostać spełniony, bowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji spółka dysponuje prawomocnymi i ostatecznymi decyzjami zezwalającymi na zamknięcie składowiska odpadów, na którym odpady nie są już od ponad 4 lat składowane,

b) zaakceptowanie przez organ II instancji zaniechania wszczęcia przez Marszałka jakiegokolwiek postępowania w przedmiocie opłaty podwyższonej przez ponad 3 lata, od chwili zaistnienia (w ocenie organu I instancji) sprawy administracyjnej, co stanowi oczywiste naruszenie "prawa do sądu", którego treść obejmuje niezwłoczne rozpatrzenie sprawy, a tym bardziej sprawy, której długość procedowania ma istotny wpływ na wysokość sankcji administracyjnej (przy uwzględnieniu wysokości odsetek),

c) zaakceptowanie przez organ II instancji zaniechania przez organ I instancji jakichkolwiek działań mogących przemawiać za kwestionowaniem przez Marszałka prowadzonej przez spółkę działalności, w tym po otrzymaniu dokumentów dotyczących prowadzenia składowiska odpadów (tj. wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i wykazu zawierającego zbiorcze zestawienie o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat), Marszałek nie wzywał skarżącej do przedłożenia korekty wykazu zawierającego zbiorcze zestawienie o zakresie korzystania ze środowiska, co prowadziło do przekonania spółki o prawidłowości przedłożonych dokumentów, zaś na gruncie niniejszego postępowania organ I instancji i dalej Kolegium - z przyczyn w ogóle nie wyjaśnionych, po wielu latach - dokumenty te kwestionuje,

d) obciążeniu skarżącej negatywnymi konsekwencjami fiskalnymi (w tym odsetkami) za wieloletnie zaniechanie procedowania przez organ I instancji, co również stanowi nadużycie władztwa administracyjnego, powodujące bezpodstawne zwiększenie wymiaru sankcji,

3) naruszenie art. 15, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez powielenie i przyjęcie za własne stanowiska organu I instancji dotyczącego spełnienia przesłanek do wymierzenia spółce opłaty podwyższonej, w sytuacji, kiedy organ II instancji na etapie postępowania odwoławczego dysponował uwzględnionymi z urzędu dodatkowymi dowodami w postaci decyzji organ I instancji o wyrażeniu zgody na zamknięcie poszczególnych kwater nr I, II, III i IV, które to dowody:

a) mają istotne znaczenie dla sprawy, gdyż jednoznacznie potwierdzają, że wymierzenie opłaty podwyższonej może mieć miejsce wyłącznie do momentu zamknięcia poszczególnych kwater, co w rezultacie doprowadziły do sytuacji, której stan faktyczny i prawny ustalony przez organ II instancji odbiegał od stanu faktycznego i prawnego analizowanego przez organ I instancji,

b) bezpośrednio oddziałują na sposób gospodarowania odpadami w zależności od daty wydania decyzji na zamknięcie konkretnej kwatery, albowiem po zamknięciu kwatery odpady już nie są składowane bez instrukcji, co wyklucza możliwość naliczenia opłaty na podstawie art. 293 ust. 1 p.o.ś.,

c) obligują organy do ustalenia jakie odpady, w jakiej ilości, gdzie - na których kwaterach składowane były odpady przyjmowane w poszczególnych latach 2014, 2015, 2016, 2017 i w jaki sposób były wykorzystywane, gdyż po zamknięciu kwatery odpady już nie są składowane bez instrukcji, co wyklucza możliwość naliczenia opłaty na podstawie art. 293 ust. 1 p.o.ś.

- co w konsekwencji wobec konieczności poczynienia w oparciu o przywołane dowody ustaleń, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, powinno było skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznaniu, czego organ II instancji wadliwie nie uczynił,

4) naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niepozwalający na odkodowanie dlaczego organ II instancji uznał, że wszystkie odpady zdeponowane na składowisku w 2017 r. spełniały przesłankę z art. 293 ust. 1 p.o.ś., w sytuacji, kiedy organ II instancji nie ustalił na których kwaterach składowane były odpady przyjmowane w poszczególnych latach 2014, 2015, 2016, 2017 i w jaki sposób były wykorzystywane po wydaniu decyzji wyrażających zgodę na zamkniecie kwater, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

5) naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a polegające na odstąpieniu od utrwalonej praktyki, kiedy to w tożsamym stanie faktycznym i prawnym dotyczącym opłaty podwyższonej za 2016 r. organ II instancji na mocy decyzji z 22.12.2022 r. znak: SKO 4135/6/22, uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność wyjaśnienia m.in. kiedy poszczególne kwatery były zamykane oraz gdzie (na których kwaterach) składowane były odpady przyjmowane w poszczególnych latach, a okoliczności te nie zostały wyjaśnione przez organ I instancji, jak również organ II instancji w skarżonej obecnie decyzji, co ma istotny wpływ na wynik sprawy,

6) naruszeniu art. 2 ust. 2 pkt 2 p.o.ś., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ II instancji, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy umieszczenie odpadów (na polecenie PSP) na składowisku odpadów powstałych w wyniku działań ratowniczych miało miejsce w warunkach określonych w art. 2 ust. 2 pkt 2 p.o.ś., co oznacza, że zaktualizowało się wyłączenie przedmiotowe i tym samym nie jest dopuszczalne obciążenie skarżącej sankcją za niezależne od spółki działania, jednocześnie będące wynikiem działań ratowniczych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozbudowaną argumentację dotyczącą wniosków skargi i podniesionych w niej zarzutów. Ponadto do skargi spółka załączyła: pismo spółki z 15.11.2023 r. zawiadamiające o wykonaniu prac rekultywacyjnych na poszczególnych kwaterach składowiska, kopie decyzji SKO z 22.12.022 r. (SKO 4135/6/22) oraz z 26.05.2023 r. (nr SKO 4133/12/21)

W piśmie procesowym z 10.01.2024 r. skarżąca spółka rozwinęła argumentację dotyczącą przedawnienia zobowiązania do ponoszenia opłaty za składowanie odpadów w 2017 r. z uwagi na upływ terminu płatności tej opłaty, wskazując na bezskuteczność podjętych w sprawie czynności egzekucyjnych. W szczególności podniesiono, że na dzień wniesienia skargi, tj. 02.01.2024 r., spółka nie została w żaden sposób skutecznie zawiadomiona o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Spółka jedynie w dniu 28.12.2023 r. powzięła informację o zajęciu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu wierzytelności z 21 rachunków bankowych spółki i wstrzymaniu wszelkich wypłat z tych rachunków. Ponadto wskazano, że banki zostały zobowiązane do przekazania niezwłocznie zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu na pokrycie wyegzekwowanej należności objętej tytułem wykonawczym wystawionym przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 28.12.2023 r. o numerze [...]. Pełnomocnik spółki zauważył przy tym, że spółka dopiero w dniu 03.01.2024 r. otrzymała tytuł wykonawczy, poprzez uzyskanie wglądu do akt sprawy egzekucyjnej. Wskazano, że ustanowiony przez spółkę pełnomocnik do odbioru korespondencji ustalił w siedzibie Urzędu Skarbowego w dniu 03.01.2024 r., że kierowana do spółki korespondencja z 28.12.2023 r. została uznana za skutecznie doręczoną tego samego dnia. Zdaniem spółki pracownik spółki, który przyjął w siedzibie spółki wskazaną korespondencję, nie był do tego upoważniony. Ponadto zauważano, że działania związane z doręczeniem zawiadomienia podjęte zostały w okresie miedzy świąteczny, urlopowym, gdy w spółce trwał remont i nie było osób upoważnionych do odbioru korespondencji. Powyższy brak doręczenia zawiadomienia, zdaniem pełnomocnika, ma fundamentalne znaczenie dla przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty podwyższonej, które nastąpiło w dniu 31.12.2023 r., co potwierdza pismo Marszałka Województwa Dolnośląskiego skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z 28.12.2023 r. W konsekwencji powołując się na treść art. 70 § 4 o.p., pełnomocnik spółki dowodził, że skoro zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone spółce dopiero w dniu 03.01.2024 r., a zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym fakcie to dwie przesłanki, które muszą wystąpić łączenie w tym samym czasie, aby doszło do przerwania biegu przedawnienia, to nie ulega wątpliwości, że możliwość egzekwowania opłaty podwyższonej za 2017 r. przedawniła się 31.12.2023 r. i tym samym zobowiązanie wygasło.

W kolejnym piśmie z 14.02.2024 r. spółka wniosła o przyśpieszenie rozpoznania sprawy, podnosząc, że łączna wysokość wymierzonej sankcji za lata 2014-2020 (nie uwzględniając odsetek) wynosi 256 511 189,00 zł. Jest to wartość która niezaprzeczalnie rzutuje na możliwości funkcjonowania spółki. Ponadto wskazano na precedensowy charakter sprawy.

Przy pismach procesowych z 15.03.2024 r. oraz 18.03.2024 r. spółka przedłożyła sporządzone na jej zlecenie opinie prawne, wnosząc o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów.

Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców w wywiedzionej skardze zarzucił z kolei Kolegiom we Wrocławiu naruszenie art. 7 oraz art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 ustawy z 06.06.2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w nieuzasadnionym przyjęciu, że podejmowanie przez spółkę działań zmierzających do zalegalizowania działalności składowiska oraz niepodjęcie przez Marszałka obligatoryjnych działań zmierzających do wyeliminowania stwierdzonego w trakcie przeprowadzonych kontroli stanu niezgodności z prawem w zakresie prowadzenia składowiska odpadów nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, co skutkowało wydaniem decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zasady budzenia zaufania przedsiębiorców do organów administracji publicznej oraz zasady proporcjonalności, a w konsekwencji naruszenia art, 293 ust. 1 p.o.ś. poprzez nieuzasadnione wymierzenie przedsiębiorcy opłaty podwyższonej. Powyższe naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż na skutek naruszenia przepisów postępowania doszło do wymierzenia spółce opłaty podwyższonej, mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od jej nałożenia. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi Rzecznik Przedsiębiorców wniósł o uchylenie decyzji Kolegium.

Podnosząc zarzut naruszenia przez Kolegium zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania i zasady proporcjonalności, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 293 ust. 1 p.o.ś., reprezentujący Rzecznika pełnomocnik powoła się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10.09.2020 r., sygn. akt K 13/18. Rzecznik zwrócił uwagę, że w tym wyroku Trybunał ocenił zgodność art. 293 ust. 1 p.o.ś. z Konstytucją RP. Dokonując oceny wskazanej regulacji w kontekście zasady proporcjonalności sensu stricto wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji, Trybunał wskazał, że ostateczny wymiar opłaty zależy m.in. od zachowania podmiotu, który powinien podjąć działania w celu możliwie szybkiej legalizacji podjętego składowania odpadów, w ten sposób minimalizując zagrożenie stanu środowiska i obciążającą go sankcję. Trybunał wyjaśnił, że prawo ochrony środowiska nie przewiduje żadnych okoliczności zwalniających od sankcji w postaci opłaty podwyższonej, jednak istnieją one w systemie prawnym. W analizowanym wyroku wskazując na orzecznictwo trybunalskie zauważono, że stosowanie kar administracyjnych nie może opierać się na idei odpowiedzialności czysto obiektywnej, w oderwaniu od okoliczności konkretnego przypadku. Za prawidłowe uznano stanowisko sądów administracyjnych, w szczególności przedstawione w wyroku NSA z 07.04.2017 r. sygn. akt II OSK 2027/15, zgodnie z którym "minimalny standard w zakresie uwolnienia się spod odpowiedzialności wyznacza możliwość wykazania przez zobowiązanego, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności (działanie siły wyższej, stan wyższej konieczności, działanie osób trzecich, za które on nie odpowiada)". Dalej Rzecznik stanął na stanowisku, że przy wykładni art. 293 ust. 1 p.o.ś. szczególnego znaczenia nabierają zasada zaufania, ale również zasada proporcjonalności. Zasada ta w prawie europejskim jest zasadą traktatową, a reguły jej stosowania objęte zostały protokołem w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności. Kierując się wobec tego zasadą proporcjonalności przy wykładni normy prawa materialnego, organ oraz dokonujący kontroli administracji sąd powinien przyjąć wykładnię, która daje podstawy do pozytywnego załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Rzecznik wskazał, że na podstawie art. 293 ust. 1 p.o.ś. organ może żądać opłaty podwyższonej jeżeli przedsiębiorca nie dysponuje decyzją zatwierdzającą instrukcję prowadzenia (a w poprzednim stanie prawnym - instrukcji eksploatacji) składowiska odpadów w ogóle, gdyż nigdy nie ubiegał się o jej wydanie. Natomiast na przedsiębiorcę nie można nałożyć sankcji administracyjnej w przypadku jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, tj. gdy na skutek długotrwałych postępowań administracyjnych i sądowo-administracyjnych doszło do sytuacji, w której przedsiębiorca ten z przyczyn formalnych nie uzyskał, a obecnie nie może już uzyskać stosownej decyzji. Nie można przy tym pominąć, że sytuacja ta jest też w istotnej części skutkiem zaniedbań ze strony organów administracji, które znając sytuację spółki przez lata akceptowały istniejący stan rzeczy. W ocenie Rzecznika, w tej indywidualnej sprawie przed wydaniem decyzji wymierzającej wysokość opłaty podwyższonej zarówno Marszalek jak i Kolegium powinny mieć na względzie, iż niedopełnienie obowiązku uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia (a w poprzednim stanie prawnym instrukcję eksploatacji) składowiska nie jest konsekwencją okoliczności subiektywnych, ale wielu okoliczności niezależnych oraz czynników, na które spółka nie miała wpływu, które zostały w skardze wskazane. Ponadto Rzecznika zwrócił uwagę na działania spółki zmierzające do doprowadzenia działalności składowiska odpadów do stanu zgodnego z prawem. Nadto wskazał na znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy faktu prowadzenia przez spółkę działalności na składowisku w warunkach w których żadne z organów od początku tej działalności (tj. od 2010 r.), nie wyciągnął konsekwencji z tego, że na spółkę nie zostało formalnie przeniesione pozwolenie na budowę i użytkowanie składowiska. Powyższe oznacza, że organy poprzez brak działań zmierzających do wyeliminowania braku prawnej legitymizacji prowadzenia składowiska odpadów ewidentnie sankcjonowały działanie składowiska bez wymaganej instrukcji. Skoro organy tego nie kwestionowały pomimo oczywistej wiedzy, spółka działając w zaufaniu do organów miał podstawy pozostawać

w przekonaniu, że jego działalność nie wywoła negatywnych konsekwencji. W ocenie Rzecznika, nałożona na przedsiębiorcę opłata podwyższona nie pełni ani funkcji dyscyplinującej ani prewencyjnej. Opłata ta wymierzona w postępowaniu wszczętym w 2021 r. realizuje wyłącznie cel fiskalny. Podsumowując, braku decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatowania, a po zmianie stanu prawnego - instrukcję prowadzenia składowiska, w kontekście prowadzonych przez Marszałka kontroli i wobec braku wykorzystania przez ten organ działań zmierzających do wyeliminowania stanu niezgodności z prawem, zdaniem Rzecznika, nie można ocenić inaczej jak tylko jako następstwo okoliczności, za które spółka nie powinna ponosić odpowiedzialności.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na obie skargi Kolegium we Wrocławiu wniosło o ich oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skarg Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, Kolegium zwróciło uwagę, że już w swoich wcześniejszych rozstrzygnięciach dostrzegło problem przewlekłości Marszałka Województwa Dolnośląskiego w zakresie podjęcia działań, do których było on zobowiązany na podstawie art. 148 ust. 1 pkt 1 i ust. 3-4 u.o., co w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją wyeliminowałyby stan braku prawnej legitymizacji spółki do prowadzenia składowiska odpadów. Pomimo posiadanej wiedzy na temat nieprawidłowości dotyczących funkcjonowania należącego do skarżącej składowiska, Marszałek nie podjął takich działań. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że przepisy prawa nie przewidują żadnych administracyjnoprawnych konsekwencji tego rodzaju zaniechań organu administracji publicznej. Kolegium nie znalazło również podstaw prawnych pozwalających na uwzględnienie tych zaniechań w postępowaniu mającym za przedmiot wymierzenie opłaty za korzystanie ze środowiska. Powołane w skardze Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców przepisy art. 7, art. 8 ust. 1 k.p.a. oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców, zdaniem Kolegium, wyrażają zasady prawa: zasadę praworządności, zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej oraz zasadę proporcjonalności. Uznając w pełni rangę tych zasad, Kolegium jednocześnie zauważyło, że zasady prawa ze swej natury mają charakter niekonkluzywny, co oznacza, że nie mogą stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięć, w tym decyzji administracyjnych. Znaczny stopień ogólności zasad oraz ich silne uwikłanie aksjologiczne sprawiają, że rolą zasad prawa jest przede wszystkim wyznaczanie kierunków stanowienia prawa oraz dostarczanie wytycznych interpretacyjnych w procesie stosowania (wykładni) prawa. Wartą podkreślenia cechą zasad w kontekście wydanej przez Kolegium decyzji jest także szczególny sposób rozstrzygania kolizji pomiędzy tego rodzaju normami. Otóż w przeciwieństwie do kolizji norm o charakterze reguł prawnych, kolizję norm-zasad nie rozstrzyga się poprzez odrzucenie jednej z kolidujących zasad, lecz poprzez przyznanie pierwszeństwa zasadzie, której zastosowanie jest najbardziej uzasadnione w okolicznościach konkretnej sprawy, przy jednoczesnym realizowaniu w możliwie najwyższym stopniu drugiej z nich. Jakkolwiek więc Kolegium dostrzegło, że w świetle opisanych wyżej zaniechań Marszałka, decyzja organu I instancji może budzić zastrzeżenia z perspektywy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, to jednak wobec braku przepisów prawnych pozwalających skorygować rozstrzygnięcie tego organu ze względu na stwierdzone zaniechania, Kolegium zobowiązane było - w świetle zasady praworządności – rozstrzygnąć o konsekwencjach prawnych stosownie do art. 293 ust. 1 p.o.ś. Kolegium podkreśliło, że opłaty, o których mowa w art. 293 p.o.ś., nie są karami, zatem nie mogą mieć do nich zastosowania przepisy działu IV k.p.a., dotyczące między innymi miarkowania wysokości administracyjnych kar pieniężnych, czy możliwości odstąpienia od ich nałożenia.

Odnosząc się do zarzutu spółki dotyczącego nieuwzględnienia w decyzji dowodów w postaci decyzji Marszałka o wyrażeniu zgody na zamknięcie poszczególnych kwater składowiska odpadów oraz nieustalenia, na których kwaterach odpady były składowane w latach 2014-2017, w ocenie autora odpowiedzi na skargę, nie budzi wątpliwości fakt, że na kwaterze nr III odpady mogły być przyjmowane do 19.03.2019 r. Ustalenia to Kolegium uznało za wystarczające dla zastosowania konsekwencji prawnych art. 293 ust. 1 p.o.ś. Zakres zastosowania powołanego przepisu aktualizuje się bowiem w przypadku "składowania odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska". Natomiast dyspozycja tego przepisu przewiduje "ponoszenie opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania". Zatem z punktu widzenia analizowanej regulacji relewantnymi prawnie elementami stanu faktycznego sprawy, wymagającymi ustalenia w postępowaniu dowodowym, są: fakt składowania odpadów na składowisku, brak instrukcji prowadzenia składowiska i liczba dób składowania odpadów na składowisku. Z perspektywy tak zrekonstruowanych elementów normy prawnej zawartej w art. 293 ust. 1 p.o.ś. bez znaczenia pozostaje, na których kwaterach składowiska odpady były składowane, skoro w świetle posiadanych przez podmiot korzystający ze środowiska decyzji funkcjonowały kwatery, na których mógł on składować odpady i - jak wynika z materiałów dowodowych sprawy - czynił to w całym 2017 r.

Postanowieniem z 21.03.2024 r., skargi M. SA oraz Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, na podstawie art 111 § 1 p.p.s.a., zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 108/24. Postanowieniem z tego samego dnia, wydanym na postawie art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd odmówił przeprowadzenia dowodów z przedłożonych przez spółkę opinii prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2942) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargi zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego oraz naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, aczkolwiek nie ze wszystkimi zarzutami podniesionymi w złożonych skarga należało się zgodzić.

Kontroli Sądu podlegała decyzja SKO we Wrocławiu z 07.11.2023 r. (nr SKO 4135/5/21/23), utrzymującą w mocy wydaną przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego decyzję z 02.11.2021 r. (nr DOW-S-I.7253.50.2021.AH), wymierzającą M. SA opłatę - stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu - za składowanie odpadów w 2017r. na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, z wydzieloną kwaterą do składowania odpadów niebezpiecznych zawierających azbest, przy ul. [...] w W., w wysokości 19.044.933,00 zł,

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowiły przepisy znajdujące się w ustawie z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Według art. 297 tej ustawy opłatę za składowanie ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z zastrzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3-5. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska - według art. 275 p.o.ś. - są obowiązane podmioty korzystające ze środowiska. Zaś art. 3 pkt 20 p.o.ś. określa, że podmiotem korzystającym ze środowiska jest m. in. przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z 06.03.2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Wysokość opłaty za składowanie odpadów, stosownie do art. 274 ust. 5 p.o.ś., zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów. Sytuację korzystania ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji reguluje art. 276 ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. W świetle art. 293 ust. 1 p.o.ś. za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Stosownie do art. 293 ust. 2 p.o.ś., magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3.

Obowiązek uiszczenia opłaty podwyższonej powstaje z mocy prawa. Decyzja o wymierzeniu opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska jest decyzją administracyjną o charakterze deklaratoryjnym.

W świetle tak ukształtowanego stanu prawnego regulującego wymierzenie opłaty podwyższonej na postawie art. 293 ust. 1 p.o.ś., główna oś sporu w sprawie nie dotyczyła przesłanek wymierzenia spółce opłaty podwyższonej za składowanie na składowisku odpadów bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska. Spór nie dotyczył również terminu końcowego naliczania opłaty podwyższonej. W tym zakresie Kolegium w zaskarżonej decyzji podzieliło prezentowany przez stronę skarżącą, a poparty opiniami prawnymi przez nią przedłożonymi, pogląd o tym, że momentem takim powinno być wydanie decyzji o wyrażeniu zgody na zamkniecie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części (wydzielonej kwatery), o której mowa w art. 146 u.o. Kolegium w swoim rozstrzygnięciu podkreśliło, że wydanie decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska stanowi cenzurę, zakreślającą maksymalny termin uiszczania opłaty podwyższonej, zwłaszcza, gdy tak jak w przypadku skarżącej spółki, podmiot składujący odpady na składowisku nie legitymuje się instrukcją prowadzenia składowiska.

Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Przepis art. 239 ust. 1 p.o.ś. zawiera dwie przesłanki wymierzenia opłaty podwyższonej: 1) składowanie odpadów, jako przypadek korzystania ze środowiska; 2) brak posiadania przez podmiot dokonujący składowania odpadów decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Stan braku takiej decyzji nie tylko może być rozciągnięty w czasie, ale także, jak to ma miejsce w przypadku spółki, może być niemożliwy do usunięcia. Jednocześnie ustawodawca nie zakreślił granic czasowych ponoszenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów, co w skrajnych przypadkach może doprowadzić do sytuacji, że obowiązek jej ponoszenia może trwać aż do zamknięcia składowiska, czyli zgodnie z art. 124 ust. 2 u.o., przez okres 30 lat od dnia zakończenia rekultywacji składowiska. Kolegium prawidłowo odrzuciło wynik takiej wykładni, jako prowadzący do niedających się zaakceptować konsekwencji społecznych i ekonomicznych. Sąd zgadza się z poglądem, że momentem takim powinno być wydanie decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części, o której mowa w art. 146 u.o. Za takim poglądem prawnym przemawia również charakter i funkcja opłaty podwyższonej, która naliczana jest przecież za naruszenia o charakterze formalnym, a nie za bezpośrednie pogorszenie stanu środowiska. Takie naruszenie nie musi zresztą prowadzić do pogorszenia stanu środowiska. Istotą opłaty podwyższonej jest doprowadzenie do usunięcia rozbieżności pomiędzy stanem rzeczywistym a stanem wynikającym z przepisów prawa. Najważniejszym w takim przypadku jest efekt środowiskowy. W rozpatrywanym przypadku będzie to zamknięcie składowiska i poddanie go rekultywacji, które stanowią de facto jedyne możliwe i prawnie dopuszczalne działania naprawcze, jakie można było podjąć. Ponadto przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do podważenia racjonalności ustawodawcy, która to racjonalność należy do podstawowych założeń wykładni przepisów prawa. Jaki byłby bowiem sens wprowadzenia do porządku prawnego możliwości uzyskania decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska lub jego wydzielonej części, tzw. kwatery, jeżeli ta okoliczność nie miałaby żadnego skutku w postaci ustania naliczania opłaty podwyższonej za składowanie odpadów.

Tym niemniej należy wskazać na niekonsekwencję w decyzji Kolegium, które zaaprobowanego przez siebie stanowiska nie zastosowało do wyliczenia wysokości należnej opłaty podwyższonej za rok 2017. W podjętym bowiem rozstrzygnięciu, pomimo wskazania na legitymowanie się przez spółkę decyzjami o zamknięciu poszczególnych kwater składowiska, Kolegium nie uwzględniło tego faktu i nie wyliczyło opłaty z uwzględnieniem czasu składowania odpadów na danej kwadrze do momentu uzyskania decyzji o jej zamknięciu. W zaskarżonej decyzji Kolegium w sposób lakoniczny jedynie stwierdziło, że w 2017 r. na należącym do spółki składowisku odpadów funkcjonowały kwatery, co do których nie zostały jeszcze wydane decyzje o ich zamknięciu. Dotyczy to kwatery nr III składowiska, dla której zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Dolnośląskiego z 23.07.2019 r., określono datę zaprzestania przyjmowania odpadów na 19.03.2019 r. Z kolei w odpowiedzi na skargę, poza powołaniem się na zaprezentowaną konkluzję, Kolegium uznało takie ustalenie za wystarczające dla zastosowania konsekwencji prawnych wynikających z art. 293 ust. 1 p.o.ś. Uznało bowiem, że zakres zastosowania bowiem tego przepisu aktualizuje się w przypadku "składowania odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska". Natomiast dyspozycja tego przepisu przewiduje "ponoszenie opłaty podwyższonej w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania". Wobec tego relewantnymi prawnie elementami stanu faktycznego sprawy, wymagającymi ustalenia w postępowaniu dowodowym są: fakt składowania odpadów, brak instrukcji prowadzenia składowiska i liczba dób składowania odpadów na składowisku. W konsekwencji tego, zdaniem Kolegium, bez znaczenia jest ustalenie, na których kwaterach składowiska odpady były składowane.

Dostrzeżona przez Sąd niekonsekwencja w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczyła zatem przyznania przez Kolegium, że to decyzja o wyrażeniu zgody na zamknięcie poszczególnych kwater składowiska, stanowi chwilę zakończenia naliczania opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 293 ust. 1 p.o.ś., przy jednoczesnym niestosowaniu tego poglądu do wyliczeń odnoszących się do ustalenia wysokości należnych od spółki opłat podwyższonych. Kolegium dokonało bowiem naliczenia za okres poeksploatacyjny, w którym nie jest prawem wymagane uzyskanie jakichkolwiek instrukcji, a spółka winna kierować się jedynie harmonogramem działań zmierzających do rekultywacji terenu, określonych w decyzji o wyrażaniu zgody na zamknięcie składowiska, w tym przypadku jego wydzielonych części. Przyjdzie przy tym wskazać, że takie podejście Kolegium stanowi również odejście od poglądu wyrażonego w tożsamej prawnie i faktycznie sprawie dotyczącej opłaty podwyższonej za 2016 r. W decyzji z 22.12.2022 r. (nr SKO 4135/6/22), w kontekście zaakceptowanego stanowiska co do maksymalnego terminu ponoszenia opłat podwyższonych, Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności. Wówczas, wskazując na brak przyjmowania na składowisku odpadów, co znalazło potwierdzenie nie tylko w stanowisku spółki ale także w protokole kontroli z 2015 r., Kolegium za istotną uznało nie tylko okoliczność związaną ze sukcesywnym zamykaniem wszystkich kwater ale także fakt zakończenia w odniesieniu do niektórych z nich procesu rekultywacji. Wskazując na brak w materiałach dowodowych sprawy decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska lub jego wydzielonych części (przedłożone wraz z rozpatrywaną obecnie skargą akta administracyjne nadal nie obejmują wskazanych decyzji - uw. Sądu), skład orzekający Kolegium uznał za konieczne jednoznaczne ustalenie, po pierwsze, kiedy poszczególne kwatery były zamykane, po drugie, gdzie (na których kwaterach) składowane były odpady przyjmowane w poszczególnych latach, zauważając, że te ostatnie dane nie wynikają z zawartych w aktach sprawy kart odbioru poszczególnych odpadów. Dalej Kolegium nie wykluczyło również sytuacji, że spółka mogła składować przyjmowane odpady na kwaterach do tego nieprzeznaczonych (na które uzyskała zgodę na ich zamknięcie), co może powodować zmianę podstawy prawnej naliczania opłaty, bądź wykorzystywała niektóre odpady w procesie rekultywacji zamykanych kwater. W tym ostatnim przypadku wymagałoby to zbadania zapisów decyzji o wyrażaniu zgody na zamknięcie poszczególnych kwater, ponieważ wobec niewydania przez Marszałka decyzji o zatwierdzeniu nowej instrukcji prowadzenia składowiska w sytuacji sukcesywnego zamykania składowiska, to według Kolegium, w tych decyzjach należy upatrywać źródła obowiązków spółki co do postępowania z przyjmowanymi odpadami. Zwrócono wówczas również uwagę, że wykorzystanie odpadów, np. w celu wykonania okrywy rekultywacyjnej, nie mogłoby być już podstawą do ponoszenia opłaty podwyższonej, skoro składowanie odpadów w tym celu dokonało się po wydaniu decyzji o zamknięciu określonej części składowiska.

W ocenie Sądu, niezastosowanie się do stanowiska przedstawionego w decyzji z 22.12.2022 r. (nr SKO 4135/6/22), nie oznacza zasadności zarzutu naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., ponieważ jednostkowa decyzja, nawet wydana w tożsamym prawnie i faktycznie stanie sprawy, nie świadczy jeszcze o odstąpieniu przez organ od utrwalonej praktyki. Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Fakt zatem wydania wymienionej jednostkowej decyzji administracyjnej nie dowodzi jeszcze naruszenia przez organy administracji zasady pewności prawa.

Nie znajdując podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji z pozycji argumentu o naruszeniu przez Kolegium art. 8 § 2 k.p.a., jako wzorca kontroli legalności decyzji o opłacie podwyższonej za rok 2017, Sąd podzielił jednak w pełni stanowisko spółki, że w przypadku prawidłowego, zgodnego z regułami wykładni celowościowej i systemowej, odkodowania znaczenia normy prawnej zawartej w art. 293 ust. 1 p.o.ś., nie należy traktować użytego w tym przepisie sformułowania "umieszczenia odpadów na składowisku", jako odnoszącego się wyłączenie do całego składowiska, bez możliwości odniesienia go do poszczególnych części składowiska, a więc jego wyodrębnionych kwater. W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, że w prawie administracyjnym należy zastosować wszystkie dyrektywy wykładni (językowe, systemowe, funkcjonalne) niezależnie od tego, czy uzyskano już wcześniej jednoznaczność interpretowanych zwrotów czy nie. Przyjmuje się jednolicie, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza braku przeprowadzenia wykładni kompleksowej (por. wyroki NSA z 26.10.2018 r., II GSK 969/18, 09.02.2021 r., I OSK 1856/19, 30.11.2010 r., II OSK 1800/09 oraz M. Zirk-Sadowski (w:) System Prawa Administracyjnego, Tom 4 Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 205 i powołane tam judykaty: wyrok NSA I OSK 93/08, uchwała I OPS 8/09, wyrok I OSK 1262/20; W. Jakimowicz, Wykładnia w prawie administracyjnym, Kraków 2006, s. 551-555). Podkreśla się również, że wykładnia w prawie administracyjnym musi uwzględniać szereg wartości istotnych w demokratycznym państwie prawa, a zatem nie może być oparta wyłącznie na wykładni językowej (zob. B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej w: Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania. Studia i materiały z konferencji jubileuszowej Profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005, s. 15). Jak słusznie zaznaczył NSA w uchwale z 10.12.2009 r., I OPS 8/9, zdarzają się sytuacje, w których przepis rozpatrywany w oderwaniu od innych wydaje się jasny, natomiast rozpatrywany w związku z innymi przepisami staje się wątpliwy. Dlatego wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie, że w każdej sytuacji, gdy nasuwa się podejrzenie, że wynik wykładni językowej może okazać się nieadekwatny, interpretator powinien go skonfrontować z wykładnią systemową i funkcjonalną. Ustalając zatem znaczenie językowe przepisu, należy brać pod uwagę także jego kontekst systemowy i funkcjonalny, a więc na przykład inne przepisy prawne, wolę prawodawcy oraz cel regulacji (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 74; postanowienie SN z 26.04.2007 r., I KZP 6/07, wyrok NSA z 19.11.2009 r., II FSK 976/08).

W świetle przedstawionych uwarunkowań prawidłowej wykładni przepisów prawa administracyjnego nie można uznać za prawidłowe stanowiska Kolegium, które ograniczając się do wykładni językowej art. 293 ust. 1 p.o.ś., potraktowało składowisko jako całość, pomimo że decyzje mające być punktem granicznym w wyliczaniu opłaty odnoszą się do poszczególnych kwater, jako wyodrębnionych części składowiska. W ocenie Sądu, przyjęte przez Kolegium rozumienie art. 293 ust. 1 p.o.ś. prowadzi do rezultatów sprzecznych z przedstawionym na wstępie celami regulacji dotyczącej opłaty podwyższonej. Kolegium powinno zatem powiązać konsekwentnie treść normy prawnej wynikającej z art. 293 ust. 1 p.o.ś. z art. 146 u.o. Skoro bowiem decyzja o zamknięciu składowiska może dotyczyć składowiska jako całości lub jego wyodrębnionej części (kwater), to opłata podwyższona winna być skorelowana z wydaną w tym zakresie decyzją. Inaczej mówiąc, skoro panuje zgoda w sprawie w jednym, że opłata podwyższona jest limitowana wydaniem decyzji o wyrażaniu zgody na zamknięcie składowiska lub jego części, to nie można odczytywać art. 293 ust. 1 p.o.ś. w odebraniu od tego założenia, wskazując z jednej strony, że decyzje zamykające zostały wydane odrębnie dla każdej kwatery, tym niemniej w roku 2017 funkcjonowała kwatera III, dla której taka decyzja jeszcze nie została wydana, wobec tego powinno to przełożyć się na składowisko jako całość. Poza powołaniem się na wynik wykładni językowej art. 293 ust. 1 p.o.ś., Kolegium w dalece niewystarczającym zakresie odniosło się do znaczenia decyzji z art. 146 u.o. i jej wagi przy ustalaniu opłaty podwyższonej za rok 2017. W tym miejscu należy raz jeszcze postawić pytanie o sens uzyskania przez spółkę decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska tzw. kwatery, jeżeli ta okoliczność nie wiązałaby się ze skutkiem w postaci ustania, przynajmniej w części, naliczania opłaty podwyższonej za składowane na tej kwaterze odpady. Kolegium nie udzielił odpowiedzi na tak postawione pytanie. Co więcej, w żadnym stopniu nie uzasadniało również podwodów postawienia znaku równości pomiędzy składowiskiem i kwaterą. W ocenie Sądu, przełożyło się to na prawidłowość rozstrzygnięcia.

W konsekwencji powyższego, jeżeli Skład orzekający w zaskarżonej obecnie decyzji wskazał, że podziela stanowisko, iż momentem granicznym, do którego dopuszczalne jest naliczanie opłaty podwyższonej za składowanie odpadów jest wydanie decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska lub jego poszczególnych kwater, to powinno jednocześnie logicznie wyprowadzić z tego wniosek, że wobec zamknięcia przed rokiem 2017 kwater nr I i II, a w przypadku kwatery nr IV na samym początku tego roku, koniecznym jest ustalenie masy odpadów, która trafiła w roku 2015 i 2016 na kwaterę nr IV, a nie zakładać bez udowodnienia tego, że wszystkie odpady trafiły na kwaterę nr III. Przy czym zdeponowanie odpadów w roku 2015 i 2016 na kwaterze nr IV uniemożliwia w ogóle rozważanie nałożenia opłat podwyższonych za czas po 20.01.2017 r. Nie można także wykluczyć wystąpienia i takiej możliwości, że zgodnie z decyzjami o zamknięciu poszczególnych kwater, spółka mogła w procesie ich rekultywacji, wykorzystywać do tego odpady zeskładowane na kwaterach do tego nieprzeznaczonych, w tym na kwaterze nr III. Okoliczność ta wymaga jednak weryfikacji przez Kolegium. W tym celu, w ocenie Sądu, może okazać się dalece niewystarczające uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie tylko o decyzje o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska lub jego wydzielonych części. Nie można wykluczyć, że w celu jednoznacznego ustalenia, gdzie (na których kwaterach) składowane były odpady przyjmowane w poszczególnych latach, w przypadku braku przedłożenia w tym zakresie wiarygodnych dokumentów przez spółkę, a także nieposiadania takich informacji przez podmioty odpowiedzialne za kontrolę i nadzór nad składowiskiem odpadów, koniecznym będzie powołanie przez organ biegłego.

W opisanych w tym miejscu okolicznościach zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez brak powiązania przez Kolegium treści normy prawnej wynikającej z art. 293 ust. 1 p.o.ś. z normą prawną z art. 146 u.o. Kolegium przy tym z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. pominęło własną ocenę związaną z faktycznym i prawnym wpływem wydanych decyzji o zamknięciu poszczególnych kwater składowiska w kontekście spełnienia przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 293 ust. 1 p.o.ś. Doszło również do naruszenia przepisów rządzących administracyjnym postępowaniem dowodowym, tj. art. 15 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego przedawnienia obowiązku zapłaty opłaty podwyższonej za rok 2017, Sąd stwierdza, że wprawdzie przedawnienie bierze się pod uwagę z urzędu (zarówno w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym, jak i sądowoadministracyjnym) i orzecznictwo w tej kwestii jest jednolite, podobnie jak jasne są przepisy dotyczące problematyki niedopuszczalności wymierzania podatku decyzją po upływie terminu przedawnienia (art. 70 § 1 i art. 208 § 1 o.p.), to jednak ze względu na kierunek zapadłego orzeczenia sądowego, a także z uwagi na to, że zarzut przedawnienia pojawił się dopiero na etapie skargi do tut. Sądu oraz został rozwinięty w piśmie przygotowawczym z 10.01.2024 r. wraz z przedłożonymi wówczas dowodami, niemożliwym było poddać ten zarzut definitywnej ocenie przez Sąd. Przedłożone przez spółkę dowody i formułowane w związku z tym zarzuty wymagają dopiero weryfikacji i oceny w przewidzianym do tego trybie postępowania. Koniecznym jest także umożliwienie innym stronom odniesienia się do tych dowodów i okoliczności. Dlatego Kolegium w powtórzonym postępowaniu powinno jednoznacznie ustalić, czy wobec okoliczności podnoszonych w piśmie procesowym spółki z 10.01.2024 r. nastąpiło skuteczne - przez końcem 31.12.2023 r. - zawiadomienie spółki o zastosowaniu środków egzekucyjnych celem wyegzekwowanie opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w roku 2017. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z powyższego wynika, że aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 70 § 4 o.p., po pierwsze - musi zostać zastosowany środek egzekucyjny, a po drugie - podatnik musi być zawiadomiony o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego. Normatywną konsekwencją zastosowania tego rozwiązania jest zatem to, że po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Dopiero ustalenie braku skutecznego przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 4 o.p., ewentualnie braku innych okoliczności skutkujących przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia opłaty podwyższonej za rok 2017, postępowanie w tym przedmiocie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, o czym Kolegium powinno orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd uznał natomiast za niewadliwie prawnie stanowisko Kolegium dotyczące niezastosowania w analizowanej sprawie przepisu art. 2 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. W tym zakresie Skład orzekający nie znalazł podstaw do akceptacji stanowiska spółki, która twierdziła, że umieszczenie odpadów powstałych w wyniku działań ratowniczych na składowisku odpadów na polecenie PSP, nastąpiło w warunkach określonych w tym przepisie, a więc warunkach wyłączających stosowanie ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym przepisów dotyczących opłat podwyższonych. W ocenie Sądu, prawidłowo odczytane powoływane przez spółkę przepisy, odnoszą się wyłączenie do takich przypadków, gdy prowadzenie działań ratowniczych może doprowadzić (po raz pierwszy) do powstania odpadów. Wówczas racjonalnym jest zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty za korzystanie ze środowiska. Inaczej jest w przypadku spółki, która nie dość, że w sposób wieloletni zarządzała składowiskiem odpadów nie dysponując odpowiednimi pozwoleniami na korzystanie ze środowiska (instrukcji eksploatacji/prowadzenia składowiska odpadów), to jednocześnie nie zapobiegła powstaniu pożaru na składowisku, a obecnie oczekuje, aby w sposób nielegalny zeskładowane odpady, uznać w związku z tym zdarzeniem za odpady powstałe w wyniku akcji ratowniczej. Na taką interpretację przepisu art. 2 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. nie może być zgody Sądu. Przedmiotem podlegającym opłacie nie były bowiem odpady powstałem w bezpośrednim następstwie akcji ratowniczej (substancje lub przedmioty, które nie miały statusu odpadów), lecz odpady, które miały taki status jeszcze przed zdarzeniem powodującym konieczność przeprowadzenia działań ratowniczych i były już składowane na składowisku odpadów. Wbrew zarzutom skargi Kolegium właściwie opisało przesłanki zakwalifikowania odpadów powstałych po pożarze składowiska odpadów. Kolegium w sposób właściwy wskazało również na kwalifikację pożaru, działania ratownicze, ich charakter i skalę, a także uznanie powstałych odpadów jako powstałych w wyniku wypadków losowych i zdarzeń losowych. Wszystko to słusznie nie dało Kolegium podstaw do przyjęcia jakoby miały miejsce działania ratownicze w rozumieniu wskazanych przez spółkę przepisów prawa. W końcu przyjdzie zauważyć, że przy obiektywnej ocenie stanu sprawy, (jedynie na zasadzie ogólnego oglądu sytuacji), nie można pominąć faktu, że na przedmiotowym składowisku w latach 2002 -2015 pożar miał miejsce 29 razy, na co słusznie zwrócił uwagę WSA we Wrocławiu w nieprawomocnym wyroku z 26.04.2022r., sygn. akt II SA/Wr 390/21.

O ile zasadnym okazał się zarzut Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady zaufania i zasady proporcjonalności wynikających z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców, to jednak, w ocenie Sądu, naruszenie tych reguł postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomijając jednostronne przedstawienie w skardze Rzecznika rysu historycznego dotyczącego funkcjonowania składowiska odpadów przy ul. [...] w W., gdzie uwypuklono jedynie zaniechania ze strony organów administracyjnych oraz długotrwałość postępowań administracyjnych i sądowo-administracyjnych, nie dostrzegając tego, że niedopełnienie obowiązku formalno-prawnych, które skutkowały wymierzeniem opłaty podwyższonej za 2017 r., nie było następstwem okoliczności, za które spółka nie ponosi odpowiedzialności (działanie siły wyższej, stan wyższej konieczności, działanie osób trzecich, za które on nie odpowiada), to w przekonaniu Sądu, kluczowe znaczenie dla oceny tak sformułowanego zarzutu skargi ma stanowisko wrażone w odpowiedzi na skargę. Tam bowiem Kolegium słusznie zauważyło, że uznając rangę zasady praworządności, zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej oraz zasady proporcjonalności, jednocześnie należy mieć na względzie, że zasady prawa ze swej natury mają charakter niekonkluzywny, co oznacza, że nie mogą stanowić samodzielnej podstawy rozstrzygnięć, w tym decyzji administracyjnych. Znaczny stopień ogólności zasad oraz ich silne uwikłanie aksjologiczne sprawiają, że rolą zasad prawa jest przede wszystkim wyznaczanie kierunków stanowienia prawa oraz dostarczanie wytycznych interpretacyjnych w procesie stosowania (wykładni) prawa. Wartą podkreślenia cechą zasad w kontekście wydanej przez Kolegium decyzji jest także szczególny sposób rozstrzygania kolizji pomiędzy tego rodzaju normami. W przeciwieństwie do kolizji norm o charakterze reguł prawnych, kolizję norm-zasad nie rozstrzyga się poprzez odrzucenie jednej z kolidujących zasad, lecz poprzez przyznanie pierwszeństwa zasadzie, której zastosowanie jest najbardziej uzasadnione w okolicznościach konkretnej sprawy, przy jednoczesnym realizowaniu w możliwie najwyższym stopniu drugiej z nich. Odnosząc się wobec tego do wspólnego zarzutu obu skarg, sprowadzającego się do nieuwzględnienia przez Kolegium, z jednej strony wieloletnich działań spółki zmierzających do uzyskania instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, a następnie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, z drugiej zaś zaniedbań ze strony Marszałka Województwa Dolnośląskiego w zakresie przewlekłości prowadzonych postępowań administracyjnych oraz niepodjęcia działań zmierzających do wyeliminowania stanu niezgodnego z prawem, poprzez wydanie na podstawie art. 148 u.o. decyzji o zamknięciu składowiska, w sytuacji, gdy nie spełniało ono wymogów technicznych lub formalnych określonych w przepisach prawa, to zdaniem Sądu, w świetle opisanych okoliczności, wydane w sprawie decyzji organów obu instancji mogą budzić zastrzeżenia z perspektywy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Nie zmienia to jednak tego, że wobec braku przepisów prawnych pozwalających skorygować zaskarżone rozstrzygnięcie ze względu na stwierdzone zaniechania, nie można było w sprawie rozstrzygnąć inaczej - co do samej zasady - niż o istnieniu obowiązku ponoszenia opłat podwyższonych, będących prawną konsekwencją prowadzenia przez spółkę działalności polegającej na składowaniu odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Treść regulacji prawnomaterialnych uregulowanej w art. 293 p.o.ś. nie wskazuje bowiem dodatkowych przesłanek pozwalających choćby miarkować wysokość opłat podwyższonych ze względu przykładowo na długotrwałość postępowania administracyjnego. Argumenty w tym zakresie wymykają się spod kontroli organów orzekających w sprawie naliczenia opłaty podwyższonej. Podobnie rozpoznający w niniejszej sprawie Sąd nie ma podstaw do oceny wskazywanych przez spółkę okoliczności dotyczących długotrwałego zaniechania wszczęcia przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego postępowania w przedmiocie opłaty podwyższonej, ponieważ zakresem skargi objęty jest konkretny akt administracyjny, nie zaś bezczynność organu czy przewlekłość prowadzonego postępowania. W końcu nie bez znaczenia w kontekście ocenianych w tym miejscu zarzutów obu skarg pozostaje i to, że opłaty, o których mowa w art. 293 p.o.ś., nie są karami, zatem nie mogą mieć do nich zastosowania przepisy działu IVa Kpa, dotyczące między innymi miarkowania wysokości administracyjnych kar pieniężnych, czy możliwości odstąpienia od ich nałożenia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając sprawę ponownie, Kolegium ‒ uwzględniwszy przedstawioną wyżej ocenę prawną Sądu co do właściwego sposobu rozumienia art. 293 ust. 1 p.o.ś., zbada prawnie relewantne okoliczności wpływające na wysokość opłat podwyższonej za rok 2017. Kolegium zgromadzi zatem i oceni cały materiał dowodowy niezbędny do wydania prawidłowej decyzji oraz odniesie się do pozostałych okoliczności, które wynikają z niniejszego wyroku. Stosownie do wyniku poczynionych ustaleń, organ podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 125.017,00 zł składał się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100.000,00 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w wysokości 25.000,00 zł oraz równowartość opłaty skarbowej z tytułu przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.