Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 124/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8, 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant Andrzej Bienkowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 149/09 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 września 2009 r. II SA/Bd 149/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. W. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że Powiatowy Urząd Pracy w Świeciu przesłał skarżącemu - mającemu status osoby bezrobotnej - zawiadomienie o terminie obowiązkowego stawiennictwa w celu potwierdzenie gotowości do pracy i przedstawienia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Z akt sprawy wynika także, że skarżący stawił się u wskazanego pośrednika, ale nie podjął skierowania do pracy, pozostawił oświadczenia z 13 października 2008 r., w którym sformułował zarzuty pod adresem pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Świeciu.

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudniania lub innej pracy zarobkowej, albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Z akt sprawy wynika, że na skarżącego oczekiwała propozycja pracy na stanowisku mistrza produkcji i zbytu w [...] S.A. ul. [...], W. Była to propozycja - w ocenie Sądu -adekwatna do możliwości skarżącego, zważywszy na jego przygotowanie zawodowe - technika technologii drewna. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy za odpowiednią pracę należy uznać zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonania których, bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan jego zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez M. W. poprzez złożenie skargi kasacyjnej, w której wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za postępowanie kasacyjne wg norm przepisanych, a także 3) przyznanie skarżącemu prawa pomocy w całości.

Podniesiono w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 8 i 11 kpa, wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oparta została o błędne ustalenie, jakoby na skarżącego oczekiwała propozycja pracy na stanowisku mistrza produkcji i zbytu w [...] S.A. Analiza akt postępowania prowadzi bowiem do wniosku, iż nie prowadzono kart wizyt bezrobotnego, na których uwidocznionoby odmowę przyjęcia przez niego propozycji zatrudnienia. Tak więc skarżącemu nie przedstawiono żadnej oferty pracy, tym bardziej wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jak wynika z akt postępowania skarżący "pozostawał skonfliktowany" z pracownikami PUP, podnosił bowiem ich nierzetelność, a fakt podnoszenia przez niego określonych obiekcji nie jest równoznaczny z przedstawieniem jemu propozycji zatrudnienia, gdyż pośrednik pracy nie wręczył skierowania do pracy skarżącemu, co nie oznacza, że skierowania tego on nie przyjął.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna, choć formalnie odpowiada przedstawionym wymogom, to jednak podniesionych w niej zarzutów nie można uznać za usprawiedliwione.

Sądowi I instancji zarzucono, że nie dostrzegł naruszenia przez organy administracyjne zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 8 i 11 kpa.

Zasada przekonywania (art. 11 kpa) sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Wszystko to organ powinien uczynić po to, aby doprowadzić do dobrowolnego wykonania nałożonych w takiej decyzji obowiązków. Chodzi więc w tej zasadzie o to, aby uniknąć konieczności przymusowego ich wykonania w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Istota tej zasady sprowadza się w praktyce do prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji i postanowień. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji - por. wyrok NSA z 22.10.1981 r. (I SA 2147/81), ONSA 1981, z. 2, poz. 104. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że organy administracji nie naruszyły tej zasady. Uzasadnienia obydwu wydanych w sprawie decyzji administracyjnych są wyczerpujące i odpowiadają wymaganiom stawianym przez art. 107 § 3 kpa.

Z kolei, celem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa) jest przede wszystkim humanizowanie stosunków między administracją a obywatelem. Najogólniej rzecz ujmując, chodzi o to, aby działanie organu prowadzącego postępowanie cechował zawsze należyty poziom, od przestrzegania prawa i norm etycznych począwszy - przez podejmowanie działań zmierzających do podniesienia świadomości i kultury prawnej obywateli - a na życzliwej postawie pracowników urzędu, kończąc. Z akt administracyjnych sprawy (por. np. k. nr 103 – 129) wynika, że organy administracyjne podejmowały szereg prób mających na celu załatwienie spraw skarżącego zgodnie z obowiązującym prawem, jego interesem prawnym i możliwościami faktycznymi urzędu pracy. Działania te jednak spotykają się nieustannym sprzeciwem skarżącego i brakiem chęci jakiegokolwiek współdziałania z jego strony. Dowodem na to są chociażby jego oświadczenia z 13 i 25 października 2008 r. (k. 124 akt administracyjnych), w których stanowczo odmawia on współpracy z pracownikami Powiatowego Urzędu Pracy w Świeciu. Zatem i zarzut naruszenia tej zasady ogólnej należy uznać za chybiony.

Skoro nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów kpa, to i zarzut naruszenia art. 3 § 1 oraz art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. należy uznać za bezpodstawny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.