Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 134/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r.; sygn. akt V SA/Wa 2203/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] września 2020 r.; nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

28 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2203/20 odrzucił skargę S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

Sąd I instancji wskazał, że w skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W wyniku rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy starszy referendarz sądowy postanowieniem z 8 kwietnia 2021 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na skutek rozpoznania sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 lutego 2022 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Zarządzeniem z dnia 23 marca 2022 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Skarżący pismem z dnia 12 kwietnia 2022 r. (data nadania) złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Pomimo wezwania Skarżący nie uzupełnił powyższego wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2022 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Wobec tego prawomocnie zakończono postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z 5 września 2022 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 marca 2022 r. dotyczącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 września 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 16 akt sądowych), mimo tego należna opłata sądowa nie została uiszczona (vide: informacja na k. 15 akt sądowych).

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, który objawił się wadliwym ustaleniem jakoby skarżący nie złożył skutecznie zażalenia w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy spełnił i wykonał wszelkie wymogi formalne dla zażalenia.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie w całości i nadanie biegu zażaleniu, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.), w takiej sytuacji jednak przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia należnego wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

Należy wskazać, że Sąd I instancji zasadnie wezwał skarżącego w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, bowiem stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.

Strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 – 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych okoliczności.

W przedmiotowej sprawie, co wynika tak z motywów zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji jak i z analizy akt sprawy, skarżący po prawomocnym rozpoznaniu wniosku w przedmiocie prawa pomocy (postanowienie z 28 lutego 2022 r., sygn. akt V SPP/Wa 283/20) został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 23 marca 2022 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych.

W terminie zakreślonym na uiszczenie wpisu od skargi skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pomimo wezwania Skarżący nie uzupełnił powyższego wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2022 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Wobec tego, zarządzeniem z 5 września 2022 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 23 marca 2022 r. dotyczącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 września 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 16 akt sądowych), mimo tego należna opłata sądowa nie została uiszczona.

Wobec stwierdzenia, że skarżący nie zastosował się w zakreślonym terminie do wezwania i w ustawowym terminie nie uiścił wpisu od skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.