Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2261/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 300 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 468/19 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 25 marca 2019 nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie (dalej: skarżący) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu z 25 marca 2019 r. w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że informacją roczną z 18 lutego 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu ustalił skarżącemu opłatę stałą w wysokości 753 zł za odprowadzanie wód opadowych do rzeki Struga za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. W informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek organu w czterech kwartalnych ratach płatnych w terminie 14 dni od daty doręczenia informacji rocznej, zgodnie z art. 47 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800) w związku z art. 300 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 – dalej: Prawo wodne).

Skarżący złożył reklamację od powyższej informacji rocznej.

Decyzją z 25 marca 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu ustalił skarżącemu opłatę stałą w wysokości 753 zł za odprowadzanie wód opadowych do rzeki Struga za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że przez systemy kanalizacji deszczowej rozumie się zbiór urządzeń wodnych, takich jak kanały, rowy, rury, kolektory, przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. Obowiązek ponoszenia opłat za usługi wodne nie powstaje w przypadku odprowadzania wód opadowych lub roztopowych bezpośrednio na powierzchnię ziemi. Dopiero istnienie urządzeń wodnych składających się na otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej umożliwia ustalenie opłaty za usługę odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wód. Urządzenia te stanowią zatem warunek niezbędny dla ustalenia opłaty. Służą bowiem przechwytywaniu wód odpadowych lub roztopowych i ich dalszemu odprowadzaniu do wód. Warunkiem uznania urządzeń wodnych za urządzenia kanalizacji deszczowej bądź kanalizacji zbiorczej jest potwierdzenie, że zostały wybudowane i oddane do użytku oraz że funkcjonują realizując przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód.

Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że ustalając wysokość opłaty stałej organ odwołał się do pozwolenia wodnoprawnego z 23 października 2014 r. udzielonego skarżącemu przez Starostę Łowickiego m.in. na odprowadzanie wód opadowych. Z treści pozwolenia wodnoprawnego wynika, że skarżącemu wydano pozwolenie na wprowadzanie wód opadowych z odcinka drogi krajowej nr 92 w odcinku od km 405+389 do km 410+012 za pośrednictwem rowów przydrożnych do odbiornika – rzeki Struga. W ocenie Sądu I instancji, takie sformułowanie nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych następuje w ramach urządzeń wodnych - ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Kwestia braku urządzeń wodnych i powierzchniowego odprowadzania wód została podniesiona przez skarżącego zarówno w złożonej reklamacji, jak i w skardze, jednak organ nie ustosunkował się do tego zarzutu, poprzestając na odwołaniu się do pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast faktyczne istnienie urządzeń wodnych składających się na otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej na odcinku drogi krajowej objętym zaskarżoną decyzją stanowi warunek ustalenia opłaty za usługi wodne. Pozwolenie wodnoprawne jest źródłem informacji niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, natomiast samo jego funkcjonowanie w obrocie prawnym nie jest warunkiem wystarczającym do określenia tej opłaty. Zdaniem Sądu I instancji, organ powinien ustalić, w jaki sposób jest faktycznie realizowane pozwolenie wodnoprawne oraz czy systemy zbierania i odprowadzania wód opadowych to obiekty istniejące i eksploatowane.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że na tle wykładni art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego rodzą się wątpliwości interpretacyjne, które skutkują ustalaniem różnych wysokości opłaty stałej. Przepis ten wskazuje na sposób ustalania wysokości opłaty stałej ustalając ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Wątpliwości budzi kwestia określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym parametru w postaci maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód. Organ przyjął za punkt odniesienia maksymalną wartość sekundową (Qmax dm3/s = 825,02) i przeliczył ją na m3/s (0,82502000). W ocenie Sądu I instancji, jest to nieprawidłowe, bowiem dawałoby to podstawę do przyjęcia, że skarżący może odprowadzać rocznie wodę w ilości będącej iloczynem liczby sekund składających się na 365 dni i maksymalnej sekundowej wartości, podczas gdy jak wynika z pozwolenia wodnoprawnego skarżący nie może stale "wykorzystywać" maksymalnej sekundowej wartości (0,82502000 m3/s), ponieważ przekroczy wartość średniodobową (Qd m3/d = 742,52 m3/d) i maksymalną roczną (Qrok m3/rok = 1639,87 m3/rok). Ustawodawca nie wskazał wprost w art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego, który ze wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym (maksymalny sekundowy, średni dobowy czy maksymalny roczny) powinien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty za usługi wodne. W ocenie Sądu I instancji, w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość odprowadzanej wody na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny sekundowy, średniodobowy i maksymalny roczny pobór wody, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to prawidłowa jest wykładnia art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego, zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik dotyczący zrzutu rocznego. Ten wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną, a zatem legalną, ilość odprowadzanej wody w skali roku, której może dokonać strona. Z kolei zastosowanie wskaźnika sekundowego prowadzi do ustalenia opłaty stałej w wysokości nieodzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego odprowadzania wód opadowych. Wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony zgodnie z art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.).

Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, wątpliwości budzi także sposób ustalenia płatności rat. Przepis art. 271 ust. 6 Prawa wodnego przewiduje płatność opłaty stałej w czterech równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Oznacza to, że wydając informację roczną i decyzję administracyjną za 2018 r. (odpowiednio 18 lutego i 25 marca 2019 r.) nie można zasadnie żądać od podmiotu zobowiązanego zapłacenia drugiej i kolejnych rat w tym samym terminie, tj. 14 dni od doręczenia informacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.

W pierwszej kolejności organ zarzucił naruszenie prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego przez błędne przyjęcie, że zastosowany przez organ sposób określania wysokości opłaty stałej, polegający na użyciu do obliczenia opłaty stałej w oparciu o maksymalną wartość sekundową wskazaną w pozwoleniu wodnoprawnym jest nieprawidłowy.

Po drugie, art. 271 ust. 6 Prawa wodnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie do wniesienia opłaty stałej w zaskarżonej decyzji, w sytuacji, w której opłata z tej decyzji dotyczy minionego 2018 r. Norma z art. 271 ust. 6 Prawa wodnego ma zastosowanie do ponoszenia opłat przez podmioty, którym naliczono opłatę stałą z góry w oparciu o informację roczną dotyczą danego roku.

Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy. Dotyczy to w szczególności zbadania dokumentacji fotograficznej obrazującej sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych dołączonej do reklamacji. Jak wynika ze zdjęć dotyczą one rzeki Słudwia gmina Zduny, a nie rzeki Struga gmina Nieborów.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. przez uznanie, że organ powinien był przy wydawaniu zaskarżonej decyzji kierować się art.7a § 1 kpa określając zarówno wysokość opłaty stałej, jak i określając terminy płatności opłaty.

Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że naruszenia tych przepisów prawa miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W pozwoleniach wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm., dalej: Prawo wodne z 2001 r.), ustalano ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok (art. 128 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r.). Opłaty za wprowadzanie ścieków do wód i do ziemi oraz za pobór wód uregulowane były do 31 grudnia 2017 r. w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej: p.o.ś.) i wysokość tych opłat zależała od ilości i jakości pobranej wody oraz od tego czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną, a także od jej przeznaczenia (art. 274 ust. 1 pkt 2, art. 290 p.o.ś.). Opłaty te związane więc były z faktycznym poborem wody lub wprowadzaniem ścieków do wód w danym czasie. Taki system opłat powodował, że w interesie adresatów pozwoleń wodnoprawnych było wnioskowanie o pewną nadwyżkę maksymalnych ilości pobieranej wody lub odprowadzanych ścieków w celu uniknięcia ewentualnych kar pieniężnych za przekroczenie warunków pozwolenia.

Zmiana systemu opłat za pobór wód i za wprowadzanie ścieków do wód i do ziemi nastąpiła w związku z wejściem w życie Prawa wodnego, której przepisy stanowią transpozycję do polskiego porządku prawnego m.in. dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, tzw. Ramowej Dyrektywy Wodnej (Dz. Urz. WE L 327 ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Zwrot kosztów usług wodnych wiąże się z nałożeniem opłat na podmioty korzystające z tych usług. Opłaty te mają służyć zachęceniu użytkowników do bardziej racjonalnego i oszczędnego sposobu gospodarowania wodami. W uzasadnieniu wyroku z 7 grudnia 2016 r. (pkt 24) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że z art. 9 dyrektywy 2000/60, jak i z żadnego innego z jej przepisów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, żeby państwa członkowskie przyjęły taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana (Vodoopskrba i odvodnja d.o.o.v. Željce Klafurić, C-686/15, ZOTSiS 2016/12/I-927). Prawodawca unijny pozostawił więc swobodę państwom członkowskim w kształtowaniu systemu opłat za usługi wodne, przy czym system ten ma uwzględniać analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy oraz zasadę "zanieczyszczający płaci".

W Prawie wodnym wprowadzono opłaty stałe dla części usług wodnych, tj. za pobór wód podziemnych i powierzchniowych, za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast oraz wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, jak również za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (art. 271 ust. 1 Prawa wodnego). Sposób ustalania wysokości tych opłat nawiązuje do przyjętej w nowych pozwoleniach wodnoprawnych jednostki poboru wody w m3 na sekundę. W toku prac legislacyjnych przyjęcie tej jednostki uzasadniano analogią do mocy zamówionej (umownej) w energetyce (M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi wodne w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018 r., s. 73). Zgodnie z art. 403 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot.

Zgodnie z art. 271 ust. 4 ust. 1 Prawa wodnego, wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód, wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że wskazany przepis jest nieprecyzyjny, w szczególności w nawiązaniu do art. 128 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r., z którego wynikało, że w pozwoleniu wodnoprawnym określano maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2020 r. w sprawie II OSK 2798/18). Zgodnie z tym stanowiskiem, wskaźnik maksymalnej ilości odprowadzanych wód powinien być jednoznacznie określony, a nie zależeć od tego, który z możliwych do przyjęcia wskaźników po przeliczeniu na m3/s okaże się wyższy. Pogląd ten nie miał jednak w tej sprawie zastosowania, ponieważ w pozwoleniu wodnoprawnym jednoznacznie określono maksymalną ilość wód, wyrażoną w m3/s, odprowadzanych do wód (Qmax dm3/s) i ten parametr został przyjęty przez organ jako podstawa ustalenia opłaty stałej. Stanowisko Sądu I instancji jest zatem w tym zakresie nieprawidłowe. Oznacza to, że w tej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a.

Opłaty za usługi wodne stanowią daninę publiczną, więc przepisy nakładające te opłaty i określające sposób ich wyliczenia powinny być jasne, precyzyjne i nie nasuwające żadnych wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Opłaty stałe za usługi wodne są nowymi środkami prawnofinansowymi w polskim prawie wodnym, a ich wprowadzenie do polskiego systemu prawnego wymagało dostosowania tych regulacji do obowiązujących do tej pory przepisów dotyczących pozwoleń wodnoprawnych. W dacie orzekania przez organ w ustawie Prawo wodne brak było przepisów przejściowych regulujących te kwestie. Dopiero na mocy art. 1 pkt 88 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2170) dodano art. 552a, który stanowi: "W przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do:

1) pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych,

2) odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,

3) odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast,

4) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s."

Zgodnie z art. 9 ustawy nowelizującej, przepisy art. 552a ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za 2020 r. W uzasadnieniu projektu tej ustawy wskazano, że z uwagi na przedmiot regulacji zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do Prawa wodnego przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości poboru wód, maksymalnej ilości odprowadzanych wód, a także maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Potwierdza to stanowisko, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne określa maksymalną ilość wód, wyrażoną w m3/s, odprowadzanych do wód, nie mamy do czynienia z wątpliwościami w zakresie stosowania normy art. 271 ust. 4 ust. 1 Prawa wodnego.

Powyższe oznacza, że zarzut podnoszący naruszenie art. 271 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji na uwzględnienie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a., jak i w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które stanowiły podstawę jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, np. w sytuacji oddalenia skargi pomimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, lub oparcia orzeczenia na dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. W tej sprawie organ prawidłowo wskazał, że dokonując oceny dokumentacji fotograficznej obrazującej sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych dołączonej do reklamacji, Sąd I instancji pominął, że zdjęcia te dotyczą rzeki Słudwia gmina Zduny, a nie rzeki Struga gmina Nieborów. Natomiast na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego.

Uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 271 ust. 6 Prawa wodnego. Zgodnie z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego, "do ponoszenia opłat za usługi wodne [...] stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [...]". Odpowiednie stosowanie danego przepisu może polegać na stosowaniu go wprost, z koniecznymi modyfikacjami lub niestosowaniu. W tej sprawie przepis art. 271 ust. 6 Prawa wodnego nie mógł zostać zastosowany, ponieważ informacja roczna została doręczona skarżącemu już po upływie terminów płatności rat tej opłaty wskazanych w art. 271 ust. 6 Prawa wodnego. Brak jest jednocześnie przepisu, który uniemożliwiałby właściwemu organowi Wód Polskich doręczenia informacji rocznej już po upływie terminów z art. 271 ust. 6 Prawa wodnego. W takiej sytuacji z uwagi na pewność obrotu prawnego konieczne jest odmienne niż w art. 271 ust. 6 Prawa wodnego określenie terminów płatności kwartalnych rat opłaty stałej. Termin ten nie może być jednak określany dowolnie, a zatem zastosowanie w tym przypadku znajdą odpowiednio stosowane przepisy Ordynacji podatkowej. Kwestia terminu płatności rat opłaty stałej, która została ustalona już po upływie terminów z art. 271 ust. 6 Prawa wodnego, nie została bowiem uregulowana na gruncie Prawa wodnego. Natomiast zgodnie z art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli jednak przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 47 § 2 tej ustawy). Odpowiednio stosując te przepisy należy przyjąć, że jeśli informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności pierwszej raty opłaty stałej, a norma z art. 271 ust. 6 Prawa wodnego określa kalendarzowo termin płatności rat opłaty stałej, to zastosowanie ma termin 14 dni od dnia doręczenia informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej. Organ prawidłowo więc określił terminy płatności rat opłaty stałej.

Ubocznie zaznaczyć należy, że w zaskarżonym wyroku skarżący został błędnie określony, ponieważ adresatem obowiązków jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a nie jednostka, którą on kieruje, czyli Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.

Uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.