Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 614/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b, § 3 ust. 1 pkt 104
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant Sekretarz sądowy Marta Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2023 roku spraw ze skarg A. K. oraz P. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr GPB-III.7721.84.2023 KT/PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. ał


UZASADNIENIE

Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 28 kwietnia 2023 r., nr 118/2023 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej jako: "k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania P. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia 27 lutego 2023 r., nr 87/2023 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla K. I., obejmującego budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 7,25 DJP wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi w W. 65/67, gmina T.

Jak wynika z akt administracyjnych, Starosta Tomaszowski decyzją z dnia 4 sierpnia 2022 r., nr 477/2022 zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił K. I. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 7,25 DJP wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi w W. 65/67, gmina T.

Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania P. K., decyzją z dnia 18 listopada 2022 r., nr 299/2022 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, Starosta Tomaszowski postanowieniem z dnia 30 listopada 2022 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, tj.:

1) wysokość elewacji frontowej (do dolnej krawędzi okapu) nie jest zgodna z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy, tzn. wynosi mniej niż 3 m (2,72 m),

2) brak jest rysunku przekroju dotyczącego zmiany ukształtowania terenu oraz wykazania, że wody opadowe nie są kierowane na tereny sąsiednie,

3) brak jest pasa zieleni złożonego z roślinności średnio- i wysokopiennej stanowiącego izolację od przyległych terenów,

4) nie zachowano wymaganych odległości, o których mowa w § 36 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), dalej jako: "rozporządzenie z 2002 r.", w odniesieniu do zbiornika na gnojowicę,

5) błędnie wskazano, że projektowany budynek inwentarski należy do ZL IV klasy zagrożenia ludzi,

6) budynek należy zlokalizować w odległości od studni zgodnej z § 31 rozporządzenia, bądź wykazać, że studnia na działce nr ewid. 338, nie jest studnią dostarczającą wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,

7) błędnie określono powierzchnię płyty gnojowej w m3 oraz kubaturę w m2.

W wyznaczonym terminie inwestor odpowiedział na ww. postanowienie i przedłożył 3 egzemplarze uzupełnionej dokumentacji projektowej.

Starosta Tomaszowski postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r. ponownie nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w zakresie odległości projektowanego budynku inwentarskiego od studni zlokalizowanej na działce nr ewid. 338, zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

W wyznaczonym terminie inwestor odpowiedział na ww. postanowienie i przedłożył 3 egzemplarze uzupełnionej dokumentacji projektowej.

Zawiadomieniami z dnia 12 stycznia i 20 stycznia 2023 r., organ I instancji, na podstawie art. 10 k.p.a., poinformował strony postępowania o uzupełnieniu dokumentacji przez inwestora i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie.

P. K. w dniu 6 lutego 2023 r. zapoznał się z dokumentacją projektową.

Starosta Tomaszowski decyzją z dnia 27 lutego 2023 r., nr 87/2023 zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił K. I. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 7,25 DJP wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi w W. 65/67, gmina T.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. K., wskazał na naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności zmiany deklarowanej przez inwestora obsady DJP przy kolejnych wnioskach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przy jednoczesnym niezmienianiu parametrów obiektu budowlanego, a tym samym zatwierdzenie projektu budowlanego chlewni o powierzchni 308,46 m2 przy obsadzie 7,25 DJP, podczas gdy inwestor w poprzednich wnioskach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazywał obsadę chlewni rzędu 40 DJP, przy jednoczesnym braku zmian gabarytu projektowanego budynku co jednoznacznie świadczy o planowanej hodowli na poziomie 40 DJP,

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), poprzez brak dogłębnej analizy zgodności projektu budowlanego chlewni z ustalonymi warunkami zawartymi w decyzji z dnia 3 grudnia 2015 r. o warunkach zabudowy w części dotyczącej:

a. ustalonego, a niespełnionego, dopuszczalnego wskaźnika zabudowy w wysokości 18%, gdzie zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków łączna powierzchnia zabudowy (wraz z budynkiem planowanym) będzie wynosiła 26%,

b. niezgodnego z załącznikiem graficznym decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji z wymiarowaniem zawartym w projekcie zagospodarowania działki,

c. niezgodnego z treścią decyzji o warunkach zabudowy parametru geometrii dachu dwuspadowego,

d. niezgodnego z treścią decyzji o warunkach zabudowy parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od 3 m do 5 m,

e. niezgodnej z treścią decyzji o warunkach zabudowy ustalonej wartości 7,25 DJP,

f. braku informacji określającej sposób odprowadzenia wód opadowych;

3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe zbadanie zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak prawidłowych ustaleń w przedmiocie usytuowania budynku projektowanego budynku chlewni w stosunku do istniejącego budynku gospodarczo-inwentarskiego oznaczonego na projekcie zagospodarowania działki nr 8, gdzie odległość między tymi budynkami wynosi 2,34 m, a z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe powinna wynosić 8 m;

4. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 29 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 297), dalej jako: "rozporządzenie MRiRW", z którego wynika że konstrukcja zbiorników na nawozy naturalne płynne oraz zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej powinna zapewniać warunki ich użytkowania przez umożliwienie dojazdu oraz opróżnienia gromadzących się osadów oraz wykonanie spadków na zewnątrz, aby był możliwy odpływ wód opadowych lub roztopowych, natomiast z projektu zagospodarowania działki wynika że brak jest zaprojektowanej takiej drogi oraz brak jest określenia spadków dla odpływu wód opadowych i roztopowych;

5. art. 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności:

a. dlaczego oznaczona na projekcie zagospodarowania działki granica terenu uciążliwości (oddziaływania) inwestycji odnośnie budynku chlewni od strony zachodniej wynosi 10 m a od strony wschodniej tylko 3,16 m, natomiast strefa oddziaływania od strony południowej wynosi od projektowanej płyty gnojowej i zbiornika na gnojowice tylko ok. 1 m,

b. na podstawie jakich badań określono bardzo nieprecyzyjnie, że poziom wody gruntowej jest znacznie poniżej poziomu posadowienia fundamentów.

Opierając się na wskazanych zarzutach odwołujący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewoda Łódzki, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazując na treść regulacji prawnych odnoszących się do postępowania odwoławczego, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. oraz regulacji prawnych odnoszących się do udzielenia pozwolenia na budowę, tj. art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 Prawa budowlanego wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie budynku inwentarskiego o obsadzie 7,25 DJP, wolnostojącego, jednokondygnacyjnego, niepodpiwniczonego wraz z zagospodarowaniem terenu, tj.: dojazdem, chodnikami, płytą gnojową o powierzchni 20 m2 (wg odrębnego zgłoszenia), zbiornikiem na gnojówkę o pojemności 15 000 l (wg odrębnego zgłoszenia), przyłączem elektrycznym (wg odrębnego opracowania) oraz przyłączem wodociągowym (wg odrębnego opracowania), na działkach nr ewid. 937 i 339 obręb [...], W. 65/67, gmina T.

Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie planowanej inwestycji, Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki wydał w dniu 3 grudnia 2015 r. decyzję o warunkach zabudowy nr 32/2011 (ostateczna od dnia 18 października 2016 r.), która została przeniesiona na K. I. decyzją tego organu z dnia 10 grudnia 2020 r., nr 252/2020. Inwestycja, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, obejmuje budowę budynku inwentarskiego o obsadzie do 7,25 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym płytą gnojową i zamkniętym, szczelnym zbiornikiem na gnojówkę o pojemności 15 000 l. Zdaniem organu, inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem i zagospodarowaniem terenu i została zaprojektowana zgodnie ze wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, tj.:

a) nieprzekraczalna linia zabudowy - nie ustala się,

b) wskaźniki zagospodarowania terenu w stosunku do powierzchni terenu inwestycji:

- wielkość powierzchni zabudowy do 18% (zgodnie z projektem: 17,53%) - warunek spełniony,

- udział powierzchni biologicznie czynnej minimum 68% (zgodnie z projektem 68,31%) - warunek spełniony,

c) forma zabudowy:

- szerokość elewacji frontowej - 10 m z tolerancją ±10% (zgodnie z projektem 10,60 m) - warunek spełniony

- wysokość elewacji frontowej (do dolnej krawędzi okapu) - od 3 m do 5 m (zgodnie z projektem: 3,12 m) - warunek spełniony,

d) geometria dachu:

- dach dwuspadowy o kącie nachylenia od 20º do 45º (zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 20º) - warunek spełniony,

- wysokość głównej kalenicy do 8 m, kierunek głównej kalenicy równolegle lub prostopadle do frontu działki (zgodnie z projektem: wysokość 5,31 m, kierunek głównej kalenicy prostopadle do frontu działki) - warunek spełniony.

W ocenie organu, inwestycja spełnia również ustalenia ww. decyzji w zakresie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, tj.: należy stosować zamknięte, szczelne zbiorniki do gromadzenia ścieków ze stanowisk dla zwierząt oraz należy stosować płytę gnojową nieprzepuszczalną, wybudowaną w sposób uniemożliwiający przeciekanie, połączoną ze zbiornikiem odpływowym na część płynną. Z dokumentacji projektowej wynika, iż ścieki będą odprowadzane do szczelnego, zamkniętego zbiornika na gnojówkę o pojemności 15 000 l, a obornik gromadzony będzie na szczelnej płycie gnojowej o powierzchni 20 m2, wyposażonej w kanalizację odciekową, podłączoną do zbiornika na gnojówkę - realizacja według odrębnych zgłoszeń.

Wojewoda przeanalizował również zgodność inwestycji z pkt 2.4 decyzji o warunkach zabudowy w zakresie warunków i szczegółowych zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, w tym komunikacji, tj.:

a) obsługa komunikacyjna istniejącym zjazdem z drogi publicznej o kategorii drogi gminnej (teren posiada dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem z drogi publicznej o kategorii drogi gminnej) - warunek spełniony,

b) zaopatrzenie w wodę - z istniejącego przyłącza do sieci wodociągowej (według odrębnego opracowania) - warunek spełniony,

c) zaopatrzenie w energię elektryczną - z przyłącza do sieci elektroenergetycznej (według odrębnego opracowania) - warunek spełniony,

d) zaopatrzenie w energię cieplną - nie dotyczy,

e) gromadzenie nawozów naturalnych w postaci płynnej (gnojówki) - w szczelnym, zamkniętym zbiorniku o pojemności 15 000 l - warunek spełniony,

f) gromadzenie obornika - na płycie gnojowej o powierzchni 20 m2 - warunek spełniony,

g) odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na nieutwardzony teren inwestycji - wody opadowe z terenów utwardzonych sprowadzone są na teren zielony inwestycji, ukształtowany w sposób uniemożliwiający zalewanie działek sąsiednich - warunek spełniony,

h) gromadzenie odpadów gospodarczo - bytowych w zamkniętych w pojemnikach wywożonych przez odpowiednie służby (przewidziano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z okresowym wywozem przez służby komunalne na zorganizowane wysypisko śmieci) - warunek spełniony.

Jednocześnie, z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że zgodnie z pkt 2.6 decyzji o warunkach zabudowy, zaplanowano pas izolacyjny zieleni średnio i wysokopiennej dla niwelacji uciążliwości dla otoczenia.

Reasumując, w ocenie Wojewody Łódzkiego, projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, co wypełnia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących niezgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wskaźnika zabudowy w wysokości 18%, Wojewoda wskazał, że są one bezzasadne. W odwołaniu błędnie wskazano, że łączna powierzchnia zabudowy wyniesie 660,46 m2, zatem wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wyniesie 26 %. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że w granicach terenu inwestycji, tj. obszaru ABCD o powierzchni 2554 m2 (części działek nr ewid. 937 i 339), powierzchnia zabudowy wynosi 447,71 m2, co daje wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w wysokości 17,5 %. Jednocześnie, na działkach inwestycyjnych znajduje się budynek mieszkalny oraz wyłącznie niewielka część budynków gospodarczych oznaczonych na rysunku projektu zagospodarowania terenu nr: 6, 7 i 8. Wskazane budynki gospodarcze, wbrew przywołanym przez odwołującego wypisom z ewidencji gruntów, w większości usytuowane są na działce nr ewid. 938, która nie jest objęta inwestycją. Powierzchnia tych budynków, wskazana w informacji o działce nr ewid. 339, według stanu na dzień 29 kwietnia 2022 r., nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistym usytuowaniu tych budynków. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wymiarów działek inwestycyjnych, organ wskazał, że obszar inwestycji nie wykracza poza obszar ABCD określony w decyzji o warunkach zabudowy, zatem inwestycja nie narusza ustaleń tej decyzji. Jednocześnie, przyjmując powierzchnię inwestycji zgodnie z wymiarami podanymi na rysunku projektu zagospodarowania terenu, inwestycja również będzie zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy m.in. w zakresie ustalonych wskaźników zagospodarowania terenu. Natomiast odnosząc się do kwestii geometrii dachu, z uwagi na zaprojektowanie dachu jako trójspadowego, Wojewoda napisał, że zarzut ten jest bezzasadny, bowiem zgodnie z projektem, dla budynku inwentarskiego zaprojektowano dach naczółkowy, tj. dach dwuspadowy z dodatkowym, niewielkim, trójkątnym elementem (zwanym naczółkiem) umieszczonym ukośnie w górnej części ściany szczytowej. Zarzut braku zgodności z treścią decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od 3 m do 5 m, w ocenie organu również pozostaje bezzasadny, gdyż - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy - wymaganą wysokość elewacji frontowej (od 3 m do 5 m) określono, jako wysokość do dolnej krawędzi okapu, a nie jak podnosi odwołujący wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Jednocześnie w pkt 2.1 lit. d tiret trzecie decyzji o warunkach zabudowy określono wysokość głównej kalenicy do 8 m.

W ocenie Wojewody, nie ma znaczenia, czy inwestor deklarował wcześniej, dla inwestycji zlokalizowanej w tym samym miejscu, inną obsadę, skoro nie uzyskał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym nie zrealizował zamierzonej inwestycji w zakładanym poprzednio kształcie. Z tego powodu, zarzuty odwołującego w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Jak następnie wskazał Wojewoda, ważną kwestią w sprawie jest zbadanie zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności ustalenie, czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Cytując treść art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.), dalej jako: "ustawa", jak i § 2 ust. 1 pkt 51 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie RM", Wojewoda wskazał, że jako liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt. Współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do ww. rozporządzenia. Z przytoczonych przepisów wynika, że w sprawie, z uwagi na charakter inwestycji - budynek inwentarski, konieczne jest prawidłowe ustalenie obsady inwentarza w projektowanym budynku w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP). Zgodnie z projektem budowlanym, zamierzonym sposobem użytkowania projektowanego budynku inwentarskiego jest chów trzody chlewnej. W budynku zaplanowano obsadę lochy - 10 szt. - tj. 3,5 DJP (przelicznik: 0,35), prosięta - 30 szt. - tj. 0,6 DJP (przelicznik: 0,02), - warchlaki - 15 szt. - tj. 1,05 DJP (przelicznik: 0,07) i tuczniki - 15 szt. - tj. 2,1 DJP (przelicznik: 0,14). Obsada projektowanego budynku wynosi łącznie 7,25 DJP.

Przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Organ odwoławczy, w odniesieniu do zarzutów odwołania, niezależnie od zadeklarowanej przez inwestora obsady inwentarza, przeprowadził zatem analizę możliwej obsady inwentarza. W rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 56, poz. 344), określono m.in. minimalne warunki utrzymywania świń. Zgodnie z § 24 ust. 3 pkt 2 lit. g ww. rozporządzenia, w przypadku utrzymywania tuczników o masie ciała powyżej 110 kg wskazana jest powierzchnia co najmniej 1 m2 na 1 szt. Dla obliczenia możliwego DJP dla tuczników, przyjmując maksymalną możliwą obsadę w budynku należy przyjąć powierzchnię użytkową pomieszczeń inwentarskich w tym budynku, tj. 251,46 m2, a nie, jak wskazał odwołujący, powierzchnię zabudowy budynku, 308,46 m2. Wówczas, zakładając 251 sztuk tuczników i stosując przelicznik: 0,14, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, DJP wyniesie 35,14. Dodatkowo, jak wskazał Wojewoda, przy założeniu zróżnicowanej obsady w projektowanym budynku, zgodnie z wnioskowanym przez inwestora procentowym udziałem poszczególnych zwierząt w stosunku do ich łącznej liczby, tj. lochy (14,3 % wszystkich zwierząt), prosięta (42,9 %), warchlaki (21,4 %) i tuczniki (21,4 %), zajmując maksymalnie całe pomieszczenie inwentarskie w projektowanym budynku, zgodnie z warunkami określonymi w ww. rozporządzeniu dotyczącymi minimalnych wymagań powierzchni dla poszczególnych zwierząt, DJP wyniesie dla całej obsady: 38.

Wojewoda Łódzki stwierdził, że ze względu na wielkość projektowanego budynku inwentarskiego, w związku z ww. przepisami, w gospodarstwie nie zostanie przekroczona wartość 40 DJP, zatem inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zachodzi zatem potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W następnej kolejności organ odwoławczy zbadał zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi uregulowanymi w rozporządzeniu z 2002 r. i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297), dalej jako: "rozporządzenie z 2023 r.". Wskazując na treść § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Wojewoda podkreślił, że z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, iż usytuowanie projektowanego budynku inwentarskiego na działce inwestora spełnia wymagania określone w tym przepisie. Odległość pomiędzy projektowanym budynkiem inwentarskim, a znajdującym się na sąsiedniej działce nr ewid. 338 budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w największym zbliżeniu wynosi 20,82 m. Zatem usytuowanie spornego budynku jest zgodne z ww. przepisami. Z uwagi na wysokość projektowanego budynku inwentarskiego, wynoszącą 5,31 m, projektowana inwestycja nie spowoduje również przesłaniania budynku istniejącego oraz budynków mogących powstać na sąsiednich działkach (§ 13 rozporządzenia z 2002 r.). W sprawie spełnione są również warunki w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.). Zgodnie z § 14 rozporządzenia z 2002 r., do budynku inwentarskiego dostęp zapewnia pas powierzchni utwardzonej o szerokości większej niż 3 m. Na terenie nieruchomości inwestycyjnej przewidziano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z okresowym wywozem przez służby komunalne na zorganizowane wysypisko śmieci z zachowaniem warunków określonych w § 22 i 23 rozporządzenia z 2002 r.

Projekt budowlany jest również zgodny z § 29 rozporządzenia z 2002 r. w zakresie odprowadzenia wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora. Jak wynika z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, z uwagi na znaczny spadek terenu, aby uniknąć zalewania terenów sąsiednich wodami opadowymi i jednocześnie zapewnić ciągłość spływu wód opadowych za budynkiem w strefach przygranicznych zostanie wykonane niewielkie wzniesienie, które zagwarantuje dalszy spływ wody opadowej w kierunku naturalnego spadku w kierunku południowym na działce inwestora.

Jednocześnie, w myśl § 31 rozporządzenia z 2002 r., odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej:

1) do granicy działki - 5 m;

2) do osi rowu przydrożnego - 7,5 m;

3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń -15 m.

Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji, tj. nr ewid. 338 i 340 studnie znajdują się w odległości od granicy działki inwestycyjnej przekraczającej 5 m i jednocześnie w odległości przekraczającej 15 m od projektowanego budynku inwentarskiego. Inwestycja w tym zakresie pozostaje zgodna z ww. przepisami.

Spełniony został również § 36 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r., który stanowi, iż odległość od zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10 m3 powinna wynosić co najmniej 30 m od okien i drzwi zewnętrznych pomieszczeń, a także w odległości 7,5 m od granicy działki sąsiedniej. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, iż zaprojektowana płyta gnojowa i zbiornik na gnojówkę na działce inwestycyjnej (realizowane wg odrębnego zgłoszenia) usytuowane są zgodnie z ww. przepisami.

Z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, budynek inwentarski zaliczono do kategorii IN klasy "E". Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że kubatura projektowanego budynku inwentarskiego wyniesie 1 288,82 m3. Zgodnie z § 213 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r., wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków inwentarskich o kubaturze brutto do 1 500 m3. W ocenie Wojewody, zawarty w odwołaniu zarzut w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia.

W następnej kolejności, organ odwoławczy zbadał zgodność inwestycji z przepisami zawartymi w rozporządzeniu z 2023 r. Z dokumentacji projektowej wynika, iż ścieki będą odprowadzane do szczelnego, zamkniętego zbiornika na gnojówkę o pojemności 15 000 l, realizowanego według odrębnego zgłoszenia. Obornik gromadzony będzie na szczelnej płycie gnojowej, wyposażonej w kanalizację odciekową, podłączoną do zbiornika na gnojówkę - realizacja według odrębnego zgłoszenia. Inwestycja spełnia warunki określone w § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2023 r., zgodnie z którym, odległości zamkniętych zbiorników na nawozy naturalne płynne oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz odległości otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, otwartych zbiorników na nawozy naturalne płynne oraz płyt do przechowywania nawozów naturalnych stałych, powinny wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowane: płyta gnojowa i zbiornik na gnojowicę na działce inwestora, znajdują się w odległości, od granicy niezabudowanej działki sąsiedniej nr ewid. 340, jak i działki sąsiedniej nr ewid. 338, znacznie przekraczającej 4 m. Spełniony został również § 13 rozporządzenia z 2023 r., zgodnie z którym, budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio i wysokopiennej. Jak wskazał Wojewoda, ww. budowle rolnicze realizowane będą wg odrębnych zgłoszeń, zatem zarzut podnoszony przez odwołującego, a dotyczący naruszenia § 29 ust. 5 rozporządzenia z 2023 r., w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych zbiorników na nawozy naturalne płynne oraz zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Wojewoda Łódzki stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu z 2002 r. oraz w rozporządzeniu z 2023 r., w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i jest zgodny z wymaganiami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U z 2022 r., poz. 1679), dalej jako: "rozporządzenie z 2020 r.". Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono również, aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego, zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że w projekcie nieprecyzyjnie określono, że poziom wody gruntowej jest znacznie poniżej poziomu posadowienia fundamentów, co może nie być zgodne ze stanem rzeczywistym Wojewoda wskazał, że stosownie do treści § 20 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2020 r., część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany, jest zgodny z ww. przepisem, tj. zawiera ww. elementy, z których wynika że projektowany budynek został zaliczony do I kategorii geotechnicznej, w prostych warunkach gruntowych. Obiekty I kategorii geotechnicznej, to niewielkie obiekty budowlane, o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym w prostych warunkach gruntowych, np.: 1- lub 2-kondygnacyjne budynki mieszkalne i gospodarcze. Natomiast, proste warunki gruntowe, występują w przypadku warstw gruntów jednorodnych genetycznie i litologicznie, (...), przy zwierciadle wody poniżej projektowanego poziomu posadowienia oraz braku występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych. W myśl § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463), kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych. Jednocześnie, jak stanowi § 5 tego rozporządzenia, geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Zgodnie z rozporządzeniem z 2020 r., do projektu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzanego decyzją o pozwoleniu na budowę, nie ma obowiązku dołączania wyników badań geotechnicznych gruntu, na podstawie których określono kategorię geotechniczną obiektu i warunki jego posadowienia. Zarzut odwołującego w tym zakresie pozostaje zatem bezzasadny.

Jak wskazał Wojewoda, decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie, każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.), a ochrona tych interesów obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, jednak nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie można rozumieć w ten sposób, że interes osób trzecich nim chroniony może naruszać prawo inwestora wynikające z art. 4 Prawa budowlanego.

Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której pozbawione merytorycznej zasadności argumenty wywodzone przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej miałyby ograniczać uprawnienia wnioskodawcy do decydowania o przedmiocie jego własności. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak interes prawny, którego granice zakreślają przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów.

Zdaniem organu odwoławczego, Starosta Tomaszowski prowadząc postępowanie, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Równocześnie organ I instancji zapewnił możliwość czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie oznaczenia na projekcie zagospodarowania działki terenu uciążliwości (oddziaływania) inwestycji, Wojewoda napisał, że na rysunku projektu zagospodarowania działki, obszarem ABCD oznaczono teren inwestycji. Jednocześnie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że obszar oddziaływania obiektu nie wykracza poza granice terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie organu, powyższe nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. K. (sygn. II SA/Łd 614/23) i P. K. (sygn. II SA/Łd 615/23).

A. K. wskazała na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocena oddziaływania na środowisko, poprzez nieustalenie, że na terenie gospodarstwa należącego do inwestora prowadzona jest już hodowla trzody chlewnej, tj. w budynku objętym postępowaniem legalizacyjnym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w T. znak: [...], a tym samym nieuwzględnieniu, że dojdzie do zmiany wykorzystania terenu, które będzie przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko;

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie dlaczego oznaczona na projekcie zagospodarowania działki granica terenu uciążliwości (oddziaływania) inwestycji odnośnie budynku chlewni od strony zachodniej wynosi 10 m, a od strony wschodniej tylko 3,16 m, natomiast strefa oddziaływania od strony południowej wynosi od projektowanej płyty gnojowej i zbiornika na gnojowice tylko ok. 1 m;

3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 29 ust. 5 rozporządzenia z 2023 r., z którego wynika że konstrukcja zbiorników na nawozy naturalne płynne oraz zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej powinna zapewniać warunki ich użytkowania przez umożliwienie dojazdu oraz opróżnienia gromadzących się osadów oraz wykonanie spadków na zewnątrz, aby był możliwy odpływ wód opadowych lub roztopowych, natomiast w projekcie zagospodarowania działki stanowiącym załącznik do decyzji brak jest zaprojektowanej jakiejkolwiek drogi dojazdowej;

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez uznanie zgodności projektu architektonicznego z treścią decyzji o warunkach zabudowy parametru geometrii dachu dwuspadowego, gdzie w projekcie architektonicznym chlewni zaprojektowany jest dach trójspadowy - zastosowano trzecią mniejszą połać od strony północnej (frontowej) budynku o kierunku spadu prostopadłym do dwóch połaci (strona nr 18 projektu zagospodarowania działki, rys. nr 3 projektu architektonicznego);

5. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, poprzez uznanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy wskazuje obsadę budynku inwentarskiego na poziomie 7,25 DJP, a organ I instancji wprost wskazuje na możliwą obsadę na poziomie 7,65 DJP dopuszczoną w projekcie architektonicznym chlewni (strona nr 4 opisu projektu architektonicznego), podczas gdy projekt architektoniczny stanowiący załącznik do decyzji jest jej integralną częścią a rozwiązania w nim zawarte są przez organ przyjęte do realizacji.

Ponadto A. K. wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. § 24 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej w zw. z Ip. 16-20 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego niezastosowanie polegające na ograniczeniu się do obliczenia 2 maksymalnych obsadów, podczas gdy organ powinien uwzględnić wszystkie maksymalne obsady budynku inwentarskiego.

2. art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1a oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia środowiskowego, poprzez brak ich zastosowania i nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Opierając się na wskazanych zarzutach A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Wojewody Łódzkiego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

Natomiast P. K. w treści swojej skargi wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności zmiany deklarowanej przez inwestora obsady DJP przy kolejnych wnioskach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przy jednoczesnym niezmienianiu parametrów obiektu budowlanego, a tym samym zatwierdzenie projektu budowlanego chlewni o powierzchni 251,46 m2, przy obsadzie 7,25 DJP, podczas gdy inwestor w poprzednich wnioskach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazywał obsadę chlewni rzędu 40 DJP, przy jednoczesnym braku zmian gabarytu projektowanego budynku co jednoznacznie świadczy o planowanej hodowli na poziomie 40 DJP;

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, poprzez nieustalenie, że na terenie gospodarstwa należącego do inwestora prowadzona jest już hodowla trzody chlewnej, tj. w budynku objętym postępowaniem legalizacyjnym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w T. znak: [...], a tym samym nieuwzględnieniu, że dojdzie do zmiany wykorzystania terenu, które będzie przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko;

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez uznanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy wskazuje obsadę budynku inwentarskiego na poziomie 7,25 DJP, a organ wprost wskazuje na możliwą obsadę na poziomie 38 DJP;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego oznaczona na projekcie zagospodarowania działki granica terenu uciążliwości (oddziaływania) inwestycji odnośnie budynku chlewni od strony zachodniej wynosi 10 m, a od strony wschodniej tylko 3,16 m, natomiast strefa oddziaływania od strony południowej wynosi od projektowanej płyty gnojowej i zbiornika na gnojowice tylko ok. 1 m.

Ponadto P. K. wskazał na naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. § 24 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej w zw. z Ip. 16-20 załącznika do rozporządzenia środowiskowego, poprzez jego niezastosowanie polegające na ograniczeniu się do obliczenia 2 maksymalnych obsad, podczas gdy organ powinien uwzględnić wszystkie maksymalne obsady budynku inwentarskiego,

2. art. 71 ust 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art 72 ust. 1a oraz w zw. z art 61 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia środowiskowego, poprzez brak ich zastosowania i nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wobec powyższego P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Wojewody Łódzkiego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim nr 37/2022 z dnia 30 maja 2022 r. - w celu wykazania prowadzenia postępowania legalizacyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącego legalności budowy budynku inwentarsko - gospodarczego zlokalizowanego w miejscowości W. nr 65/67, hodowli trzody chlewnej w budynku inwentarsko-gospodarczym przez inwestora.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na mocy postanowienia z dnia 4 października 2023 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a sprawę niniejszą o sygnaturze II SA/Łd 614/23 ze sprawą o sygnaturze II SA/Łd 615/23 oraz prowadzić dalej sprawę pod sygnaturą II SA/Łd 614/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04; wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Przedmiotem skargi A. K. i P. K. w niniejszej sprawie jest ostateczna decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 28 kwietnia 2023 r., nr 118/2023 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia 27 lutego 2023 r., nr 87/2023 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla K. I., obejmującego budowę budynku inwentarskiego o obsadzie 7,25 DJP wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi w W. 65/67, gmina T. Projektowana inwestycja została zaplanowana na działkach o nr ewid. 937 i 339, obręb [...] W. Tymczasem skarżący są współwłaścicielami działki nr ewid. 338, obręb [...] W. zlokalizowanej pod adresem W. 69.

W ocenie składu orzekającego, stan faktyczny sprawy został wnikliwie i dokładnie ustalony, a twierdzenia organów architektoniczno-budowlanych znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych oraz przepisów postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze zaskarżoną decyzję już na wstępie należy wskazać, iż jest ona obszerna oraz uwzględnia całość zgromadzonego materiału dowodowego, a przy tym organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Kontrolowana decyzja odpowiada prawu, a skarga jest niezasadna z przyczyn wskazanych poniżej.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu przeprowadzone zgodnie z prawem postępowanie administracyjne pozwoliło kontrolowanym organom na ustalenie stanu faktycznego odpowiadające wymogom prawdy materialnej i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie prawa przez wydanie kontrolowanej obecnie decyzji administracyjnej.

W kontrolowanej sprawie w sposób jednoznaczny ustalono, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego o obsadzie 7,25 DJP wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi w W. 65/67, gmina T., zgodna jest z decyzją Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 3 grudnia 2015 r., przeniesionej na rzecz inwestora decyzją Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 10 grudnia 2020 r., o warunkach zabudowy. Szczegółowa analiza poczyniona przez organ odwoławczy w treści kwestionowanej decyzji - zdaniem składu orzekającego - nie budzi wątpliwości i jest prawidłowa, zatem jako taka zasługuje na akceptację. W tym miejscu odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii związanej z ukształtowaniem dachu planowanego budynku należy dostrzec, że w decyzji o warunkach zabudowy kształtując geometrię dachu organ wskazał, że dach powinien być dwuspadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 20º do 45º, wysokości głównej kalenicy do 8 m i kierunku głównej kalenicy równoległym lub prostopadłym do frontu działki. W projekcie budowlanym zaplanowano dach tzw. naczółkowy. W ocenie składu orzekającego, dach o konstrukcji naczółkowej to istocie dach dwuspadowy z dodatkowymi, ale krótkimi połaciami na ścianach szczytowych. Wspomniane dodatkowe połacie, w odniesieniu do całego dachu mają rozmiar na tyle niewielki, że przybierają funkcję ozdobną, a nie funkcję dodatkowych spadków dachu. Z tego powodu wskazanych zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przedstawiony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu, był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż wnioskodawcy do wniosku załączyli wszelkie wymagane dokumenty, a projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną i nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego.

Jak wskazano wyżej, zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie zostało złożone oświadczenie projektanta. Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy, projektant spełnia ww. wymogi, a w dacie wykonania projektu budowlanego posiadał ważne zaświadczenie wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Ponadto, analiza projektu budowlanego w porównaniu z treścią decyzji Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki o warunkach zabudowy z dnia 3 grudnia 2015 r., przeniesionej na inwestora mocą decyzji tego organu z dnia 10 grudnia 2020 r., pozwala na stwierdzenie, iż projekt budowlany jest zgodny z tym rozstrzygnięciem. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, iż nie są one uprawnione.

W pierwszej kolejności odnosząc się do podnoszonej w obu skargach kwestii toczącego się postępowania legalizacyjnego należy wyjaśnić, że na tę chwilę nie da się ustalić w jaki sposób zakończy się postępowanie legalizacyjne, legalizacja jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a jako takie nie może blokować realizacji inwestycji w chwili obecnej. Dopiero gdyby nie doszło do legalizacji obiektu, wówczas - na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego - organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Na tę chwilę - zdaniem Sądu - wszczęte, a niezakończone postępowanie legalizacyjne nie wpływa na toczące się postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do kwestii określenia strefy oddziaływania planowanej inwestycji Sąd podziela stanowisko Wojewody Łódzkiego, który przyjął, że tak jak w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, gdzie wskazano, że obszar oddziaływania obiektu nie wykracza poza granice terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie organu, powyższe nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. A ponieważ obszar oddziaływania obiektu zamyka się w granicach terenu inwestycji, to różnice w odległościach, na które wskazują skarżący, nie mają znaczenia w sprawie.

W dalszej kolejności skarżący wskazali, że w projekcie budowlanym nie zaplanowano dojazdu do zbiornika na gnojowicę. Jednakże w tym aspekcie należy dostrzec, że zarówno płyta gnojna, jak i zbiornik na gnojowicę będą realizowane na podstawie odrębnego zgłoszenia, stąd - zdaniem składu orzekającego - nie jest brakiem, czy wadliwością projektu budowlanego obejmującego budynek, brak drogi dojazdowej do zbiornika. Od strony frontowej zaplanowany jest teren utwardzony, który zdaniem Sądu, jest wystarczający na potrzeby planowanej inwestycji.

Odnosząc się do kolejnej newralgicznej w sprawie kwestii związanej z określeniem maksymalnej obsady DJP Sąd podziela pogląd Wojewody Łódzkiego wyrażony zarówno w decyzji II instancji, jak i w odpowiedzi na skargę. Bez wątpienia fakt, że inwestor na wcześniejszych etapach postępowania deklarował większą obsadę DJP pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Aktualnie wiążąca dla inwestora, jak i organów administracji architektoniczno-budowlanej jest obsada określona w decyzji o warunkach zabudowy, jak i dostosowanym do niej projekcie budowlanym.

Zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O tym, czy w sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco oddziaływującym na środowisko decyduje treść przepisów zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 51 lit. "b" tegoż rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się chów lub hodowlę zwierząt:

a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP, jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od:

- terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych (...),

- zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,

- na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP - na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Nie ulega wątpliwości, że za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt. Natomiast współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do ww. rozporządzenia.

Zgodnie z projektem budowlanym, zamierzonym sposobem użytkowania projektowanego budynku inwentarskiego jest chów trzody chlewnej. W budynku zaplanowano obsadę lochy (w ilości 10 szt. przy przeliczniku 0,35, co daje 3,5 DJP), prosięta (w ilości 30 szt. przy przeliczniku 0,02, co daje 0,6 DJP), warchlaki (w ilości 15 szt. Przy przeliczniku 0,07, co daje 1,05 DJP) oraz tuczniki (w ilości 15 szt., co przy przeliczniku 0,14 daje 2,1 DJP). W tej sytuacji obsada projektowanego budynku wyniesie 7,25 DJP.

W treści kwestionowanej decyzji Wojewoda Łódzki odnosząc się do zarzutów skarżących, niezależnie od zadeklarowanej przez inwestora obsady inwentarza, przeprowadził analizę możliwej obsady inwentarza.

Jak stanowi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r. nr 56, poz. 344), określono minimalne warunki utrzymywania świń. Zgodnie z treścią § 24 ust. 3 pkt 2 lit. g ww. rozporządzenia, w przypadku utrzymywania tuczników o masie ciała powyżej 110 kg wskazana jest powierzchnia co najmniej 1 m2/1 szt. Dla obliczenia możliwego DJP dla tuczników, przyjmując maksymalną możliwą obsadę w budynku należy przyjąć powierzchnię użytkową pomieszczeń inwentarskich w tym budynku, tj. 251,46 m2. Zakładając 251 sztuk tuczników i stosując przelicznik: 0,14, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, DJP wyniesie 35,14. Ponadto, przy założeniu zróżnicowanej obsady w projektowanym budynku, zgodnie z wnioskowanym przez inwestora procentowym udziałem poszczególnych zwierząt w stosunku do ich łącznej liczby, tj. lochy (14,3 % wszystkich zwierząt), prosięta (42,9 %), warchlaki (21,4 %) i tuczniki (21,4 %), zajmując maksymalnie całe pomieszczenie inwentarskie w projektowanym budynku, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu dotyczącym minimalnych wymagań powierzchni dla poszczególnych zwierząt, DJP dla całej obsady wyniesie 38.

Na tej podstawie prawidłowe jest stanowisko Wojewody Łódzkiego, że ze względu na wielkość projektowanego budynku inwentarskiego, w związku z ww. przepisami, w gospodarstwie nie zostanie przekroczona wielkość 40 DJP, zatem planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jako taka planowana inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Końcowo należy zaakcentować, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 Prawa budowlanego). Osoba uprawniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa, w tym także decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w zawarte w przepisach prawa, jak i w decyzji o warunkach zabudowy należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora. Sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę. Wręcz przeciwnie - gdyby przyjąć, że sprzeciw skarżących mógłby wykluczyć lub ograniczyć plany inwestycyjne - wówczas można by przyjąć, że doszło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności, ale prawa przysługującego inwestorowi, a nie stronie skarżącej.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skarg w całości.

lp