Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 65/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 91 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: § 6, § 118, § 137, § 143
journal: Dz.U. 2016 poz 283
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn.
article: § 10 ust. 1, 4 i 6, § 110
journal: Dz.U. 2013 poz 640
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich  usytuowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 24 sierpnia 2022 r. nr LIV/605/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Nowy Tomyśl – POŁUDNIOWY-ZACHÓD 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: a) § 4 pkt 2 lit. c w zakresie wyrażenia: "z uwzględnieniem dla istniejących budynków mieszkalnych ograniczeń wynikających z usytuowania w granicach strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, zgodnie z przepisami odrębnymi,"; b) § 7 w zakresie wyrażenia: "strefy historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz"; c) § 11 pkt 3 w zakresie zwrotów: " , tj. 20,0 m na stronę od osi rurociągu od obiektów terenowych, z wyjątkiem dz. nr [...], [...], [...], obręb G., dla których odległość ta wynosi po 5,0 m na stronę od osi rurociągu; w strefie kontrolowanej nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN300 włącznie, licząc od osi gazociągu do pni drzew"; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od gminy Nowy Tomyśl na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na sesji w dniu 24 sierpnia 2022 r. Rada Miejska w Nowym Tomyślu (dalej jako "Rada Miejska" lub "organ") podjęła uchwałę nr LIV/605/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Nowy Tomyśl - POŁUDNIOWY-ZACHÓD (zwaną też dalej "Uchwałą", "Planem miejscowym" lub "Planem").

Pismem datowanym na 28 grudnia 2022 r. ([...]) Wojewoda Wielkopolski (dalej jako "Wojewoda" lub "Skarżący"), reprezentowany przez r. W., wywiódł skargę na ww. uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc - obok zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - o stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonej części, tj. w zakresie:

- § 11 pkt 3 Uchwały,

- oznaczeń na rysunku Planu: "rurociągi wysokiego ciśnienia (gazociągi, metanolociągi)" i "strefa kontrolowana od rurociągów wysokiego ciśnienia",

- zapisu: "strefy historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz" w § 7 Uchwały,

- zapisu: "z uwzględnieniem dla istniejących budynków mieszkalnych ograniczeń wynikających z usytuowania w granicach strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, zgodnie z przepisami odrębnymi" w § 4 pkt 2 lit. c Uchwały.

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że Uchwała została doręczona organowi nadzoru 31 sierpnia 2022 r. Jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2022 r. poz. 503, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p."). Następnie Wojewoda wyjaśnił - w ramach przeprowadzonej analizy zgodności Uchwały z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") - że:

- w § 11 pkt 3 Uchwały w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustalono strefę kontrolowaną od rurociągu wysokiego ciśnienia o zmiennej szerokości. Na działkach o numerach ewidencyjnych (obr. [...]): [...] (stanowiącej część terenów oznaczonych symbolami 1MN i 4KDD), [...] (teren 5MN/U) i [...] (część terenu 1KDL) strefa kontrolowana ma szerokość po 5,0 m na stronę od osi rurociągu. Na działkach o numerach ewidencyjnych (obr. [...]): [...] (część terenu 1KDL), [...] (część terenu 1KDW), [...] (teren 1ZP, 1IT-G i część terenu 10MN) strefa kontrolowana ma szerokość po 20,0 m na stronę od osi rurociągu. Natomiast na rysunku Planu przedmiotową strefę kontrolowaną oznaczono żółtym kreskowaniem w pasie o jednolitej szerokości, wynoszącej po ok. 5,0 m od osi gazociągu. Tym samym ustalenia dotyczące strefy kontrolowanej od rurociągu zawarte w treści i na rysunku Uchwały nie są spójne i nie pozwalają na jednoznaczne określenie dopuszczalnego zakresu zabudowy i zagospodarowania terenów oznaczonych symbolami 1KDL, 5MN/U, 1KDW, 1MN, 4KDD, 1ZP i 1IT-G, 10MN, których części znajdują się w zasięgu strefy o szerokości 20 m wyznaczonej zgodnie z tekstem Planu. Stanowi to istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Skarżący zaznaczył, że szerokość stref kontrolowanych oraz ograniczenia w nich występujące wynikają z przepisów odrębnych, tj. aktualnie: rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 640);

- w § 7 Uchwały, w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych oraz dóbr kultury współczesnej, ustalono ochronę dla strefy historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych. Tymczasem strefa historycznego układu urbanistycznego Nowego Tomyśla ujęta w gminnej ewidencji zabytków nie obejmuje obszaru Planu. W obszarze Planu nie występują też obiekty wpisane do rejestru zabytków. Zgodnie z wyjaśnieniem Burmistrza Nowego Tomyśla (zwanego dalej "Burmistrzem") uzyskanym w toku postępowania nadzorczego, ww. ustalenia dotyczyły działki nr ewid.[...] (obr. N. ), która została wyłączona z obszaru opracowania planu w toku procedury. W związku z powyższym ustalenia zawarte w § 7 Uchwały są zbędne. Zawarcie w akcie prawa miejscowego ustaleń, które nie znajdują zastosowania, stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

- w § 4 pkt 2 lit. c Uchwały dopuszczono zachowanie istniejących w dniu uchwalenia planu budynków o funkcji innej niż ustalona dla danego terenu, z prawem ich przebudowy, z uwzględnieniem dla istniejących budynków mieszkalnych ograniczeń wynikających z usytuowania w granicach strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Tymczasem teren objęty Planem w całości położony jest poza strefą 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, wyznaczoną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 724), co zostało potwierdzone w wyjaśnieniu Burmistrza pozyskanym w toku postępowania nadzorczego. Zatem także ta regulacja jest zbędna i jako taka stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę Gmina Nowy Tomyśl, reprezentowana przez Burmistrza, a zastępowana przez r.pr. K. K., wniosła o oddalenie skargi na koszt Skarżącego oraz o uwzględnienie wniosków dowodowych zawartych w odpowiedzi na skargę, a także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przyjmuje za własne stanowisko, jakie przedstawili przedstawiciele projektanta Planu miejscowego, w myśl którego:

- zróżnicowanie szerokości strefy kontrolowanej na rysunku Planu bez wskazanego na rysunku wymiarowania jest jednorodne z przyczyn technicznych (dla gazociągów używa się koloru żółtego, który może pozostawać nieostry i nieczytelny), ale dlatego właśnie tekst § 11 pkt 3 Uchwały precyzuje, jakie są szerokości poszczególnych stref kontrolowanych w obrębie linii przebiegu gazociągu;

- w odniesieniu do zarzutu bezprzedmiotowości treści § 7 Uchwały, to Skarżący ma rację - z uwagi na brak na terenie objętym Planem strefy historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków i obiektów wpisanych do rejestru zabytków - z tym że w ocenie planistów zapis taki nie stanowi okoliczności uzasadniającej stwierdzenie nieważności § 7 Uchwały z powodu sprzeczności z prawem, gdyż Skarżący nie wskazuje, jaki konkretny przepis prawa miał zostać naruszony;

- istotnie obszar Planu w całości położony jest poza, wzmiankowaną w § 4 pkt 2 lit. 3 Uchwały, strefą 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych określoną w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ten zapis znalazł się w tekście Uchwały przypadkowo i rzeczywiście jest zbędny. Nie sposób jednak twierdzić, że narusza on istotnie zasady sporządzania m.p.z.p. Doszło bowiem tylko do omyłki, i to nie rodzącej negatywnych skutków prawnych. Nie naruszono norm konstytucyjnych, ani norm zawartych w ustawach prawa materialnego, a sam Skarżący nie wskazuje, jaki konkretnie przepis został rażąco naruszony.

Dalej Burmistrz podkreślił, że granicą stwierdzenia nieważności aktu normatywnego w postaci uchwały jest stwierdzenie, iż akt ten dotknięty jest co najmniej jedną z następujących wad: został wydany przez organ niewłaściwy, został wydany w sytuacji braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały, niewłaściwie zastosowany został przepis prawny będący podstawą wydania uchwały - a, zdaniem organu, z tych okoliczności tutaj nie zachodzi. Burmistrz zaznaczył, że w ocenie organów Gminy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustaw, co mimowolnie zdaje się potwierdzać sam Skarżący, który twierdzi, że Rada Miejska podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła "w sposób istotny ... zasady sporządzania planu miejscowego", nie zaś konkretne przepisy konkretnych ustaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z wnioskiem organu Gminy niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (ówcześnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 559, z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 40; w skrócie "u.s.g.").

W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy; a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie nie orzekł o nieważności Uchwały - doręczonej mu, jak podano w skardze, w dniu 31 sierpnia 2022 r. - wobec czego był władny ją zaskarżyć później w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się ww. kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie uchwała nr LIV/605/2022 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z 24 sierpnia 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Nowy Tomyśl - POŁUDNIOWY-ZACHÓD - w zaskarżonej części, obejmującej:

- § 11 pkt 3 Uchwały - ustalający strefę kontrolowaną od rurociągów wysokiego ciśnienia o wskazanej, zróżnicowanej szerokości - oraz powiązane z tym ustaleniem oznaczenia na rysunku Planu: "rurociągi wysokiego ciśnienia (gazociągi, metanolociągi)" i "strefa kontrolowana od rurociągów wysokiego ciśnienia",

- § 7 Uchwały w zakresie "zapisu": "strefy historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz",

- § 4 pkt 2 lit. c Uchwały w zakresie "zapisu": "z uwzględnieniem dla istniejących budynków mieszkalnych ograniczeń wynikających z usytuowania w granicach strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, zgodnie z przepisami odrębnymi".

Jest faktem notoryjnym, że zaskarżona Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 24 sierpnia 2022 r. (poz. 6203), weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (zob. § 18 Uchwały), tj. 08 września 2022 r., nie była dotąd nowelizowana i nadal obowiązuje.

Zarazem nie ulega wątpliwości, że Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego - o czym wyraźnie stanowi art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia i własnej kognicji.

W kontekście wspomnianych "granic zaskarżenia" należy podkreślić, że - jak to już wyżej wskazano - Wojewoda, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżył Uchwałę jedynie w części. W konsekwencji tylko w tej części Uchwała została poddana kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu.

Oceny, czy zaskarżony m.p.z.p. jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności uchwały w przedmiocie m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 11.09.2008 r., II OSK 215/08; z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 09.06.2014 r., II OSK 3083/13; dostępne w CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się również – obok ww. szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (por.: wyrok WSA z 03.07.2019 r., IV SA/Po 1189/18, CBOSA; por. też A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 134 i nast.).

W świetle konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87-art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego, a więc aktem o charakterze normatywnym, zawierającym normy generalne i abstrakcyjne; (2) o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia.

Bardziej szczegółową regulację aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminę zawiera ustawa o samorządzie gminnym. Jak wynika z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 tej ustawy, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie ww. przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem (por. M. Bogusz, Usytuowanie aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy samorządu terytorialnego w hierarchii źródeł prawa (kolejny przyczynek do dyskusji) [w:] Prawne formy działania stosowane przez organy samorządu terytorialnego. Księga jubileuszowa Profesora Krystiana Ziemskiego, pod red. M. Szewczyka i M. Jędrzejczak, Warszawa 2022, s. 18-19) – co w rezultacie oznacza, że również z Zasadami techniki prawodawczej (stanowiącymi wszak załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"; Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP"). I choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z 23.05.2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z 16.12.2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z 03.12.2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też: D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2020, s. 241; A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 140).

Konsekwentnie należy przyjąć, że naruszenie przez organ planistyczny owych "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" będzie równoznaczne z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności (por. wyrok NSA z 18.11.2020 r., II OSK 3746/18, CBOSA; por. też A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 140)).

Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 118 (analogicznie: § 137) w zw. z § 143 ZTP, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 662). Takie powtórzenie jest zasadniczo zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa trybunalskiego oraz sądów administracyjnych jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok NSA z 11.10.2016 r., II OSK 3298/14, CBOSA). Co do zasady unormowania aktu prawa miejscowego zawierające powtórzenie regulacji ustawowych naruszają nie tylko przepis § 118 w zw. z § 143 ZTP, ale także art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc w istocie uregulowanie danej materii bez wymaganego upoważnienia bądź też z przekroczeniem jego granic (por:. M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego, Gdańsk 2008, s. 224; G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 663). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się niekiedy powtarzanie w aktach prawa miejscowego – takich zwłaszcza, jak statuty czy regulaminy – innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2021, uw. 1 do § 4 oraz uw. 2 i 3 do § 118). Wypada podkreślić, że należy się jednak wystrzegać dokonywania nawet takich dosłownych powtórzeń – zastępując je, w miarę potrzeby, odesłaniami do odnośnych regulacji normatywnych – gdyż nawet dosłowne przytoczenie aktualnego brzmienia danej regulacji normatywnej, w przypadku jej późniejszej zmiany może stać się źródłem istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, w jakim brzmieniu (przytoczonym czy następnie zmienionym) obowiązuje ona na gruncie danego aktu prawa miejscowego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, wypada zauważyć, że wyżej piętnowane, co do zasady niedopuszczalne, powtórzenie innej regulacji normatywnej znalazło się w zaskarżonym § 11 pkt 3 Uchwały, który stanowi, że w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, ustala się "strefę kontrolowaną od rurociągów wysokiego ciśnienia o szerokości zgodnej z przepisami odrębnymi, tj. 20,0 m na stronę od osi rurociągu od obiektów terenowych, z wyjątkiem dz. nr [...], [...], [...], obręb G., dla których odległość ta wynosi po 5,0 m na stronę od osi rurociągu; w strefie kontrolowanej nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN300 włącznie, licząc od osi gazociągu do pni drzew". Co więcej, cytowana regulacja, w zakresie określonych w niej parametrów odległościowych, nie poddaje się weryfikacji po względem zgodności z wzmiankowanymi w niej "przepisami odrębnymi".

Nie ulega wątpliwości, że owymi "przepisami odrębnymi", aktualnie regulującymi szerokość stref kontrolowanych oraz ograniczenia w nich występujące, są przepisy przywołanego w skardze rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 640; zwane dalej w skrócie "rozporządzeniem MG"). Obecnie wymagane szerokości stref kontrolowanych - które, w myśl § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, należy wyznaczyć dla gazociągów na okres ich użytkowania - zostały określone w § 10 ust. 6 rozporządzenia MG, stanowiącym, że: "Szerokość stref kontrolowanych, o których mowa w ust. 1, powinna wynosić dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP):

1) do 0,5 MPa włącznie - 1,0 m;

2) powyżej 0,5 MPa do 1,6 MPa włącznie - 2,0 m;

3) powyżej 1,6 MPa oraz o średnicy:

a) do DN 150 włącznie -4,0m,

b) powyżej DN 150 do DN 300 włącznie - 6,0 m,

c) powyżej DN 300 do DN 500 włącznie - 8,0 m,

d) powyżej DN 500 - 12,0 m."

W myśl zaś § 10 ust. 4 zd. pierwsze rozporządzenia MG: "W strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie i 3,0 m od gazociągów o średnicy większej niż DN 300, licząc od osi gazociągu do pni drzew."

Jak widać, żaden z parametrów szerokości stref kontrolowanych określonych w zaskarżonym § 11 pkt 3 Uchwały (tj. 5,0 m i 20,0 m) nie odpowiada parametrom wskazanym w cytowanym wyżej § 10 ust. 6 rozporządzenia MG.

Rozporządzenie to zawiera jednak jeszcze unormowanie przejściowe, zamieszczone w §110, w myśl którego: "Dla gazociągów wybudowanych:

1) przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę,

2) w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie na budowę

- stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia." Załącznik ten obejmuje trzy tabele, normujące odrębnie:

- Tabela 1. - Szerokość stref kontrolowanych gazociągów układanych w ziemi o ciśnieniu gazu powyżej 0,4 MPa do 10,0 MPa wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę;

- Tabela 2. - Szerokość stref kontrolowanych dla gazociągów układanych w ziemi o ciśnieniu gazu nie większym niż 0,4 MPa* wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę;

- Tabela 3. - Szerokość stref kontrolowanych dla gazociągów wybudowanych w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie na budowę.

W świetle unormowań analizowanego Załącznika nr 2 do rozporządzenia MG dla ustalenia wymaganej szerokość strefy kontrolowanej w konkretnym przypadku niezbędna jest znajomość szeregu uwarunkowań (takich jak: data budowy / wydania pozwolenia na budowę gazociągu, rodzaj obiektów terenowych położnych w pobliżu) oraz parametrów gazociągu (takich jak jego: ciśnienie nominalne, średnica, naprężenie zredukowane w ściance rury).

Tymczasem w kontrolowanej sprawie ani na podstawie przepisów Uchwały, ani załączonego do niej uzasadnienia (w tym przypadku zawierającego w zasadzie tylko opis przebiegu procedury planistycznej) nie sposób ustalić ww. uwarunkowań i parametrów gazociągu, którego dotyczą zaskarżone postanowienia Planu (z brzmienia § 11 pkt 3 in fine Uchwały można jedynie wnioskować, że średnica tego gazociągu zawiera się w przedziale "do DN 300 włącznie"). W konsekwencji ustalenia § 11 pkt 3 Uchwały wymykają się weryfikacji pod względem zgodności z przepisami odrębnymi - przepisami obowiązującego rozporządzenia MG.

Z tych wszystkich względów - tj. z uwagi na niepoprzestanie przez uchwałodawcę lokalnego na odesłaniu do przepisów odrębnych w zakresie szerokości strefy kontrolowanej gazociągu zlokalizowanego w granicach Planu, lecz powtórzenie regulacji wynikającej z tych przepisów, i to w sposób uniemożliwiający stwierdzenie, czy jest to powtórzenie "dosłowne" (tj. odpowiadające treści tych przepisów) - Sąd uznał, że § 11 pkt 3 Planu w części obejmującej zwroty: " , tj. 20,0 m na stronę od osi rurociągu od obiektów terenowych, z wyjątkiem dz. nr [...], [...], [...], obręb G., dla których odległość ta wynosi po 5,0 m na stronę od osi rurociągu; w strefie kontrolowanej nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN300 włącznie, licząc od osi gazociągu do pni drzew" narusza zasady sporządzania planu miejscowego w stopniu istotnym, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tej części Planu na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. (pkt 1 lit. c sentencji wyroku).

Natomiast Sąd nie podzielił zarzutu Wojewody odnośnie do braku spójności pomiędzy ww. ustaleniem części tekstowej Planu, a odnośnymi oznaczeniami ujętymi w jego części rysunkowej.

W ocenie Sądu zasadnie Wojewoda wskazał na konieczność zachowania spójności - rozumianej zwłaszcza jako integralność oraz wzajemne powiązanie (por. A. Brzezińska-Rawa, Spójność i ciągłość podstawowych aktów planowani przestrzennego gminy. Aspekty prawne, Toruń 2019, s. 91) - pomiędzy częściami tekstową i rysunkową planu miejscowego, który to wymóg wywiódł w szczególności z przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587; w skrócie "rozporządzenie MI"), obowiązującego dla przedmiotowej procedury planistycznej (przystąpienie do sporządzenia Planu miało miejsce 22 maja 2019 r.), w myśl którego: "Na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń." Konieczność zachowania spójności pomiędzy częściami tekstową i rysunkową m.p.z.p. - postrzeganej jako jedna z zasad sporządzania planu miejscowego - jest akcentowana zarówno w doktrynie (zob.. A. Brzezińska-Rawa, Spójność i ciągłość podstawowych aktów planowani przestrzennego gminy. Aspekty prawne, Toruń 2019, s. 124 i nast.), jak i w orzecznictwie. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2017 r. o sygn. akt II OSK 1805/15 (CBOSA) wyjaśnił, że treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 rozporządzenia MI "wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 8, str. 159). Część graficzna planu jest «uszczegółowieniem» części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu" (podobnie m.in. wyrok NSA z 18.12.2020 r., II OSK 1259/20, CBOSA).

Wbrew zarzutom skargi, takiej rozbieżności nie sposób dopatrzyć się pomiędzy częściami tekstową i rysunkową Planu miejscowego w zaskarżonym zakresie. Skoro bowiem w § 11 pkt 3 Planu uchwałodawca lokalny precyzyjnie (inna rzecz, czy w sposób prawidłowy - o czym była mowa wyżej) określił szerokość strefy kontrolowanej na poszczególnych działkach, nie odsyłając w zakresie tego parametru do rysunku Planu, natomiast na rysunku przedmiotową strefę kontrolowaną oznaczył jedynie żółtym kreskowaniem, wprawdzie w pasie o dość jednolitej szerokości, ale bez jego dokładnego zwymiarowania ani ścisłego oznaczenia jego granic (linii rozgraniczających), to istnieją dostateczne podstawy do przyjęcia, że rysunek Planu przedstawia jedynie orientacyjne oznaczenie przebiegu tego pasa, podczas gdy to ustalenia części tekstowej Planu wysłowiają klarowną normę prawną w tym zakresie. (Inaczej zapewne wyglądałaby ocena, gdyby na rysunku Planu np. wyraźnie zostały zarysowane granice przedmiotowej strefy kontrolowanej, w sposób sprzeczny z ustaleniami części tekstowej – co jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi).

Z tych względów Sąd oddalił skargę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności: całego § 11 pkt 3 Uchwały (a więc także jego części wykraczającej poza zwroty ocenione w pkt 1 lit. c sentencji wyroku) oraz oznaczeń na rysunku Planu: "rurociągi wysokiego ciśnienia (gazociągi, metanolociągi)" i "strefa kontrolowana od rurociągów wysokiego ciśnienia" (pkt 2 sentencji wyroku).

Natomiast zasadne okazały się pozostałe zarzuty skargi, dotyczące wadliwości zaskarżonych części ("zapisów") § 4 pkt 2 lit. c i § 7 Uchwały, jako nieznajdujących oparcia - co bezsporne - w okolicznościach faktycznych sprawy. Jest bowiem poza sporem (w szczególności zostało to wyraźnie przyznane w odpowiedzi na skargę), że na obszarze objętym Planem miejscowym nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków, ani strefa historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, oraz że obszar Planu nie leży w zasięgu strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, wzmiankowanej w § 4 pkt 2 lit. c Uchwały.

Przedmiotem sporu jest jedynie to, czy wskazana "nieadekwatność" ww. ustaleń planistycznych do stanu faktycznego istniejącego na terenie objętym Planem stanowi (jak twierdzi Wojewoda), czy nie stanowi (jak uważają organy Gminy) naruszenie dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonych fragmentów § 4 pkt 2 lit. c i § 7 Uchwały.

Od razu należy zaznaczyć, że nie jest zrozumiałe uporczywe posługiwanie się w tym kontekście przez autora odpowiedzi na skargę pojęciem "istotnego naruszenia prawa" oraz oczekiwanie podania "jakie konkretnie przepisy miały zostać naruszone", z jednoczesnym podważaniem zasadności posługiwania się przez Skarżącego pojęciem "naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego" - podczas gdy to tym ostatnim pojęciem (a nie, występującym np. w art. 91 u.s.g. pojęciem "naruszenia prawa") posłużył się sam ustawodawca, określając w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Jest przy tym jasne, że owe "zasady sporządzania planu miejscowego" nie w każdym przypadku będą wynikać z jednego, konkretnego przepisu prawa. W wielu przypadkach - jak np. w odniesieniu do ww. zasady spójności aktów planistycznych, w tym wymogu spójności pomiędzy częściami tekstową i rysunkową planu miejscowego - takie zasady dekoduje się z dwu lub więcej przepisów prawa. A niekiedy nawet - jak np. w przypadku zasady proporcjonalności w planowaniu przestrzennym (jako jednej z zasad sporządzania m.p.z.p.) - wyprowadza się je z bardziej ogólnych zasad prawa (w przywołanym przypadku: z zasad konstytucyjnych; por. szerzej A. Sypnicki, Zasada proporcjonalności w lokalnym planowaniu przestrzennym, Warszawa 2021, s. 38 i nast.).

Jak to już wyżej wskazano, w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się w szczególności "rudymentarne kanony techniki prawodawczej". Niewątpliwie zaś jednym z takich "kanonów" jest wysłowiony expressis verbis w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w ich § 6) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, ss. 38-39). Postulaty te znajdują niewątpliwie swoje zakorzenienie w wymogach płynących z zasady określoności przepisów prawa, stanowiącej istotny komponent konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, ss. 181 i nast.), wyprowadzanej z ogólnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).

Treść odpowiedzi na skargę pokazuje jasno, że nie było rzeczywistą intencją uchwałodawcy lokalnego wprowadzenie spornych "zapisów" do § 4 pkt 2 lit. c i § 7 Uchwały, gdyż w żaden sposób nie odpowiadają one warunkom miejscowym występującym na obszarze objętym Planem. O ile można przychylić się do stanowiska organów Gminy, że wprowadzenie (dot. zaskarżonej części § 4 pkt 2 lit. c Uchwały) tudzież pozostawienie (dot. zaskarżonej części § 7 Uchwały) w ostatecznej wersji tekstu Uchwały spornych "zapisów" było zapewne wynikiem potocznie rozumianej "omyłki", to już nie sposób uznać, że tego rodzaju "omyłka" stanowi li tylko "nieistotne" naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Przeczy temu już powszechnie przyjęty w orzecznictwie sposób rozumienia "istotnego naruszenia" zasad sporządzania m.p.z.p. Oto bowiem pod tym pojęciem rozumie się takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego (por. wyroki NSA: z 26.09.2017 r., II OSK 2003/17; z 26.06.2019 r., II OSK 1649/18; z 03.10.2019 r., II OSK 27/18; dostępne w CBOSA). Nie ulega zaś wątpliwości, że gdyby nie owe legislacyjne "omyłki" - będące wynikiem nienależytego dokonania ustaleń odnoszących się do stanu faktycznego obszaru obejmowanego postanowieniami Planu (na konieczność czynienia przed uchwaleniem m.p.z.p. ustaleń odnoszących się do stanu faktycznego, a szerzej: prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w sposób odpowiadający standardom demokratycznego państwa prawnego wskazuje się w doktrynie - por. np. E. Szewczyk, M. Szewczyk, Generalny akt administracyjny, Warszawa 2014, ss. 95-96), to analizowane sporne "zapisy" nie znalazłyby się w Planie miejscowym, a więc ustalenia planistyczne zawarte w zaskarżonych § 4 pkt 2 lit. c i § 7 Uchwały miałyby odmienną treść.

Ponadto wypada zaznaczyć, że wprowadzania do Planu ustaleń i ograniczeń, które nie mają uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy, narusza zasadę zaufania obywatela do organów władzy publicznej i stanowionego przez nie prawa, wywodzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP).

Poza tym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa i kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a zatem powinny zawierać ustalenia jednoznaczne i niebudzące wątpliwości. Przepisy m.p.z.p. ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, co oznacza, iż plan nie jest aktem, w którym zamieszcza się informacje, zalecenia, czy też innego rodzaju niewiążące sugestie dla właścicieli bądź potencjalnych inwestorów. Również zamieszczanie w planie informacji nieprecyzyjnych czy też sprzecznych co do możliwości sposobu zagospodarowania objętych planem nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację (por. wyrok WSA z 14.02.2018 r., IV SA/Po 1081/17, CBOSA).

W kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu w niniejszym składzie, zaskarżone unormowania § 4 pkt 2 lit. c Uchwały w zakresie wyrażenia: "z uwzględnieniem dla istniejących budynków mieszkalnych ograniczeń wynikających z usytuowania w granicach strefy 10-krotności wysokości elektrowni wiatrowych, zgodnie z przepisami odrębnymi," oraz § 7 Uchwały w zakresie wyrażenia: "strefy historycznego układu urbanistycznego ujętego w gminnej ewidencji zabytków, obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz" nie spełniają wymogu określoności i pewności prawa. Stanowią w istocie jedynie utrudnienie w procesie zapoznawania się z regulacjami Uchwały, w tym potencjalnymi ograniczeniami dla jej adresatów. Stąd też niezrozumiały jest upór organów Gminy w żądaniu pozostawienia ww. unormowań w obrocie prawnym.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 lit. a i lit. b sentencji wyroku, tj. stwierdził nieważność ww. części Planu.

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając należne pełnomocnikowi Wojewody wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w wysokości 480 zł.