Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 743/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1, art. 119, art. 179a, art. 133 § 1, art. 7, art. 106 § 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: aart. 129 § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 790/20 w sprawie ze skargi Przetwórstwa Rolnego G. sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 stycznia 2020 r. znak ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 790/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), po rozpoznaniu skargi Przetwórstwa Rolnego G. sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 11 kwietnia 2018 r. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków przeprowadził kontrolę stanu zabytku - budynku kurnika, w zespole folwarcznym w miejscowości O. (gm. W.), znajdującego się na działce o numerze [...], w wyniku której stwierdzono, że ww. obiekt – wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewody Poznańskiego z dnia 2 kwietnia 1998 r. – znajduje się w złym stanie technicznym.

W protokole kontroli zaznaczono, że dotychczas nie podjęto względem obiektu żadnych prac remontowych, nie wykonano bieżących napraw oraz konserwacji.

Podczas kontroli organ pierwszej instancji został poinformowany, że ww. nieruchomość została sprzedana w 2015 r. przez dotychczasowego właściciela: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe A. sp. z o.o. – Przedsiębiorstwu Rolnemu G. sp. j. z siedzibą w C. (zwanej dalej "Spółką" bądź "Skarżącą"). Poinformowano również organ konserwatorski, że ww. Spółka zamierza względem kurnika przeprowadzić prace remontowe i adaptacyjne.

Następnie w dniu 30 maja 2018 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał zalecenia pokontrolne, w których nakazał właścicielowi wykonanie określonych prac zabezpieczających względem zabytku do dnia 31 sierpnia 2018 r.

W protokole oględzin z 2 października 2018 r. odnotowano, że Spółka względem budynku podjęła jedynie prace polegające na zabezpieczeniu otworów okiennych i drzwiowych przed dostępem osób postronnych, zaś pozostałe zalecenia nie zostały dotychczas przez nią wykonane. Właściciel zabytku powtórzył, że planuje względem zabytku zrealizować prace adaptacyjne o znacznie szerszym zakresie, wobec czego obecna realizacja pozostałych zaleceń pokontrolnych – w opinii Spółki – nie jest celowa.

W konsekwencji powyższego Wojewódzki Konserwator Zabytków w dniu 25 października 2018 r. wszczął postępowanie względem Spółki w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej za niewykonanie zaleceń pokontrolnych.

W dniu 5 grudnia 2018 r. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję, znak: [...], którą nałożył na Przetwórstwo Rolne G. sp. j. z siedzibą w C. administracyjną karę pieniężną w wysokości 15 000 zł w związku z niewykonaniem zaleceń pokontrolnych z dnia 30 maja 2018 r., których termin realizacji wyznaczono na 31 sierpnia 2018 r.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się ukarana Spółka, wnosząc odwołanie.

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 poz. 2067 ze zm., dalej jako: "u.o.z.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie nałożenia na Przetwórstwo Rolne G. spółka jawna z siedzibą w C. kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł z powodu niewykonania zaleceń pokontrolnych z dnia 30 maja 2018 r. w odniesieniu do budynku kurnika w miejscowości O. (gm. W.), wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewody Poznańskiego z dnia 2 kwietnia 1998 r.

Minister KiDN, powołując się na przepisy art. 40 ust. 1 i art. 107e ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie zabytków wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż ukarana Spółka nie wykonała zaleceń pokontrolnych z dnia 30 maja 2018 r. wydanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ ochrony zabytków zwrócił uwagę, że do momentu wydania decyzji nakładającej karę pieniężną właściciel wykonał tylko jedno z trzech zaleceń pokontrolnych, w postaci zobowiązania do zabezpieczenia otworów okiennych i drzwiowych przed dostępem osób postronnych. Pozostałe zalecenia w zakresie: uzupełnienia nieszczelności w pokryciu dachowym oraz uzupełnienia lub wymiany opierzeń oraz rynien i rur spustowych wraz z wykonaniem prawidłowego odprowadzenia wody od ścian budynku - nie zostały wykonane przez właściciela obiektu. Organ podkreślił, że prace te odnosiły się do podjęcia najpilniejszych prac oraz robót, które miały jedynie tymczasowo zabezpieczyć zabytek przed jego dalszą degradacją.

Mając na uwadze brak podjęcia przez właścicieli budynku wystarczających działań zabezpieczających obiektu - kurnika, w zespole folwarcznym w miejscowości O. (gm. W.), znajdującego się na działce o numerze [...] przed dalszą degradacją, Minister KiDN uznał, że wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych z powodu niewykonania zaleceń pokontrolnych z dnia 30 maja 2018 r., jest adekwatne do popełnionego naruszenia.

Z powyższą decyzją Ministra KiDN nie zgodziła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane, przy czym omówił szeroko regulację art. 127 § 1 i 2, art. 129 i art. 134 k.p.a.

Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że termin 14-dniowy do wniesienia odwołania jest terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, niemożliwe jest więc jego przedłużenie. W rezultacie rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminowi, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości.

Dalej Sąd Wojewódzki na podstawie akt ustalił, że decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 grudnia 2018 r., została odebrana przez Spółkę w dniu 10 grudnia 2018 r., zaś przez pełnomocnika skarżącej w dniu 11 grudnia 2018 r. (dowód - zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji w aktach sprawy). Zdaniem Sądu, w konsekwencji termin na wniesienie środka odwoławczego upływał w dniu 27 grudnia 2018 r. Z kolei jak wynika z prezentaty na odwołaniu z dnia 24 grudnia 2018r., wpłynęło ono do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu w dniu 28 grudnia 2018 r., przy czym akta postępowania nie wskazują, w którym dniu zostało ono nadane. W przekazanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków aktach administracyjnych sprawy brak jest koperty, w której ewentualnie nadano ww. odwołanie, a pomimo to Minister KiDN uznał, że zostało ono wniesione z zachowaniem ustawowego terminu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy - Minister KiDN winien był już w fazie wstępnej postępowania zainicjowanego wniesionym odwołaniem dokładnie ustalić, czy ten środek zaskarżenia decyzji administracyjnej został wniesiony w terminie, lub czy przekroczono termin do jego wniesienia. Dodatkowo brak jest w aktach postępowania dowodu nadania ww. odwołania (koperty) bądź jakichkolwiek innych informacji, pozwalających ocenić sposób i terminowość wniesienia środka zaskarżenia. Od powyższych ustaleń organu odwoławczego zależało to, czy postępowanie odwoławcze będzie dalej kontynuowane, czy też zakończy się na tym etapie, tj. czy na organie odwoławczym będzie ciążył obowiązek wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje bowiem organ do zachowania przewidzianego w art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (zob. wyrok NSA w Katowicach z 15 listopada 1995r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Organ II instancji nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrywania odwołania bez zbadania, czy zostały zachowane wymogi procesowe, takie jak wniesienie go w ustawowym terminie. Sąd podkreślił, że w doktrynie i orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie w wyniku skutecznego wniesienia środka zaskarżenia (odwołania) przez podmiot legitymowany, nigdy zaś z urzędu (zob. wyrok NSA w Warszawie z 25 maja 1984 r., sygn. akt II SA 2048/83, ONSA 1984/1, poz. 51, por. też M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, WKP 2020). Organ odwoławczy nie może zatem działać z urzędu, a w razie braku prawidłowo wniesionego odwołania postępowanie przed organem odwoławczym nie znajduje uzasadnienia w prawie i decyzja wydana w takim trybie dotknięta jest wadą nieważności (por. wyroki NSA we Wrocławiu: z 7 listopada 1986 r., sygn. akt SA/Wr 748/86, CBOSA; z 13 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Wr 477/95, LEX nr 26724).

Zdaniem Sądu, wyżej wskazane uchybienia dyskwalifikowały zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego.

Sąd zaznaczył, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić wyrażoną w wyroku ocenę prawną, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, mające na celu rzetelne ustalenie, czy odwołanie wniesione zostało z zachowaniem ustalonego terminu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia:

1. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2196, dalej jako: "k.p.a.") art. 129 § 2 k.p.a., w zw. art. 134 k.p.a. przez błędną ocenę działania organu drugiej instancji w niniejszej sprawie, polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd, że organ odwoławczy nie zbadał, czy wniesione przez skarżącego odwołanie (inicjujące postępowanie przed organem drugiej instancji odwołanie Skarżącej spółki z dnia 24 grudnia 2018 roku od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 grudnia 2018 roku, dalej jako: "odwołanie") było dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie, co doprowadziło do błędnego uchylenia zaskarżonej decyzji z tej przyczyny. Miało to bezpośredni wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia decyzji na tej podstawie, kiedy to organ drugiej instancji dokonał wszystkich możliwych ustaleń w tym zakresie i wobec zagubienia i nieprzekazania koperty wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji, zobowiązany był rozpoznać odwołanie merytoryczne i nie wywodzić negatywnych skutków dla Strony postępowania, z przyczyn przez stronę niezawinionych,

2. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez wadliwe niezastosowanie tego przepisu, polegające na nieuzupełnieniu materiału dowodowego z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, polegającego na zwróceniu się do organu o dokonanie wyjaśnień w sprawie terminu wniesienia odwołania; oraz zobowiązanie organu do przesłania bądź wskazania przyczyny braku przesłania koperty w której wniesiono odwołanie przez skarżącego, celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości Sądu, które miały bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy. Miało to bezpośredni wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd błędnie przyjął, że organ nie dokonał żadnych ustaleń dotyczących zachowania terminu w sprawie wniesienia odwołania, i na tej podstawie uchylił zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Ministra naruszenie tych przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wadliwego uchylenia zaskarżonym wyrokiem prawidłowej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przetwórstwo Rolne G. Spółka jawna z siedzibą w C. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Spółka m.in. stwierdziła, że nie kwestionuje przytoczonego w skardze orzecznictwa, z którego wynika, że niedopuszczalne jest wywodzenie niekorzystnych dla skarżącego skutków prawnych w sytuacji, gdy z przyczyn leżących po stronie organu nie jest on w stanie przedstawić dowodu pozwalającego na ustalenie daty nadania przesyłki, zawierającej odwołanie. Jednocześnie wskazuje, że pełnomocnik Spółki nadał odwołanie od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej z zachowaniem ustawowego terminu, tj. 27 grudnia 2018 r., w placówce pocztowej. Należy jednak przyjąć, że organ II instancji z całą pewnością miał możliwość (a w konsekwencji powinien był) zwrócić się do Skarżącej o przekazanie uwierzytelnionej kopii potwierdzenia nadania przesyłki, którą zostało przesłane odwołanie.

Pomimo powyższego, z zarzutami skargi kasacyjnej Spółka się nie zgadza, bowiem w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie podjął wszelkich możliwych czynności, które mogłyby doprowadzić do bezspornego ustalenia ww. okoliczności we wstępnej fazie postępowania. W konsekwencji, przytoczone orzecznictwo, choć przez Skarżącą niekwestionowane, zdaje się być w niniejszej sprawie wskazane przez Skarżącą kasacyjnie zdecydowanie przedwcześnie, z pominięciem dostrzeżonych przez Sąd I instancji uchybień proceduralnych organu II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem w sposób oczywisty wykazano w niej wadliwość zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że trafnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiego naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Zaznaczyć należy, że jedyną przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji była konstatacja Sądu Wojewódzkiego, że z akt sprawy i uzasadnienia kontrolowanej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy ustalił czy odwołanie złożone zostało z zachowaniem ustawowego terminu (art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.), w sytuacji, gdy termin ten upływał z dniem 27 grudnia 2018 r., a według prezentaty na odwołaniu wpływ do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu odnotowano w dniu 28 grudnia 2018 r. Jednocześnie Sąd Wojewódzki wskazał, że brak w aktach dowodu nadania odwołania (koperty) bądź jakichkolwiek innych informacji nie pozwolił ocenić terminowości wniesionego środka zaskarżenia.

Zgodzić się należało ze skarżącym organem, że wobec dostrzeżonych przez Sąd Wojewódzki braków w aktach administracyjnych, wywołujących uzasadnione wątpliwości co do terminowego złożenia odwołania, możliwe było wyjaśnienie tej kwestii w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., zwłaszcza, że sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym.

Skoro organ nie miał możliwości odniesienia się do spornej okoliczności na rozprawie, to Sąd Wojewódzki powinien na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wystąpić do organu odwoławczego i ewentualnie także strony skarżącej o przedstawienie dokumentów niezbędnych do sprawdzenia terminu, w jakim rzeczywiście złożono odwołanie. Podejmując takie czynności dowodowe, Sąd umożliwiłby przede wszystkim organowi przedstawienie tych wszystkich ustaleń, które omówiono w skardze kasacyjnej.

Mianowicie, jak wyjaśnił Minister w związku z nieodnalezieniem w Urzędzie organu wojewódzkiego koperty, w której przesłano odwołanie, przy jednoczesnym braku adnotacji o osobistym złożeniu odwołania, przyjęto, że strona wniosła o odwołanie w terminie. Organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczył, iż rozpatrując odwołanie merytorycznie, kierował się wypracowanym w orzecznictwie stanowiskiem, że gdy z przyczyn leżących po stronie organu administracji nie zachowano koperty pozwalającej na jednoznaczne ustalenie daty nadania przesyłki w urzędzie pocztowym, to niedopuszczalne jest wywodzenie z tego negatywnych dla strony skutków prawnych (por. wyroki NSA z dnia 16 listopada 2006 r. I OSK 362/06, 30 stycznia 2009 r. I OSK 250/08). Ponadto należy odnotować, że skarżąca Spółka potwierdziła w odpowiedzi na skargę kasacyjną nadanie odwołania w placówce pocztowej z zachowaniem ustawowego terminu (tj. 27 grudnia 2018 r.), deklarując możliwość przekazania kopii dowodu nadania przesyłki.

W takim stanie sprawy należało uznać, że nieprzeprowadzenie przez Sąd Wojewódzki uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., uniemożliwiło stronom przedstawienie dokumentów i oświadczeń w przedmiocie zachowania terminu z art. 129 § 2 k.p.a., a w konsekwencji prowadziło do przedwczesnej oceny w zakresie uchybień proceduralnych, które skutkowały uchyleniem zaskarżonej.

Warto w tym miejscu odnotować wyrok NSA z 21 marca 2017 r. II OSK 1164/16, w którym wyrażono pogląd, iż podniesienie z urzędu przez WSA wątpliwości dotyczących terminowości wniesienia odwołania przez skarżącego i nakazanie organowi badania związanych z tym okoliczności, należy postrzegać jako wyrokowanie na jego niekorzyść, co jest w świetle art. 134 § 2 p.p.s.a. niedopuszczalne, chyba że w sprawie Sąd stwierdziłby naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Tym samym zasadny okazał się zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a.

Zaakcentować należy, że Sąd Wojewódzki rozpoznając sprawę w postępowaniu uproszczonym powinien mieć na uwadze, że gdyby była w trybie zwykłym przeprowadzona rozprawa, to w myśl art. 106 § 2 p.p.s.a., po złożeniu sprawozdania, strony mogłyby zgłaszać ustnie swoje żądania i wnioski oraz składać wyjaśnienia, w tym mogłyby wnioskować o dopuszczenie dowodów uzupełniających. Wymogi rzetelnej procedury nakazywały zatem, aby Sąd Wojewódzki wobec rozpoznawania sprawy na posiedzeniu niejawnym, podjął z urzędu uzupełniające czynności dowodowe w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Za takim sposobem procedowania przemawiała również zasada szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, wyrażona w art. 7 p.p.s.a.

Ponadto zauważyć trzeba, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a zatem w razie dostrzeżenia braków w przekazanej przez organ dokumentacji, obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego jest zażądanie przekazania kompletnego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, tak aby można było uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do jej rozstrzygnięcia.

Nie ulega wątpliwości, że względy ekonomiki procesowej przemawiały za celowością wyjaśnienia spornej kwestii proceduralnej przez Sąd Wojewódzki, by uniknąć przedłużenia postępowania w sprawie, wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn wskazanych w zaskarżonym wyroku. Ten aspekt postępowania sądowego nie został również dostrzeżony na etapie postępowania międzyinstancyjnego, chociaż organ w skardze kasacyjnej zawarł zasadny wniosek o zastosowanie instytucji ustanowionej w art. 179a. p.p.s.a.

Ubocznie należy również wskazać, że z uzasadnienia wyroku nie wynika, na jakiej podstawie sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 p.p.s.a.), w szczególności że Sąd Wojewódzki nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub pkt 2 p.p.s.a., lecz dokonał tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., celem ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu wskazań wyżej przedstawionych.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a.

-----------------------

9