Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1369/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: w zw. z art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.  37 ust. 1 pkt 1 i  art. 38 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant referent Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T. W. i A. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie legalności wybudowania garażu na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości H-K, gm. L, stanowiącej własność T i A małżonków W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...]., wydaną na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.) w zw. z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.) nakazał A. i T. małżonkom W. rozbiórkę tego garażu. W uzasadnieniu stwierdził, że według zeznań małżonków W. garaż został wybudowany bez pozwolenia w [...] r. Nie ma możliwości jego legalizacji gdyż znajduje się na terenie oznaczonym w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...] r. (dalej jako plan zagospodarowania z [...] r.) symbolem [...] – jako tereny rolne bez prawa zabudowy. Również według wcześniej obowiązujących dla tego terenu miejscowych planów zagospodarowania był to teren upraw polowych.

Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K [...] z dnia [...] r. nr , [...] który podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że działka na której wybudowano garaż nie była w dniu jego budowy i nie jest obecnie przewidziana pod zabudowę, co uniemożliwia legalizację samowoli budowlanej.

W następstwie wniesionej na tę decyzję przez małżonków W. skargi do sądu administracyjnego została ona uchylona wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/GL 108/09. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że sprawa nie została wyjaśniona należycie do końcowego rozstrzygnięcia. Nie ustalono bowiem dostatecznie czy faktycznie garaż został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia. Zaświadczenia co do treści obowiązujących planów zagospodarowania nie były zdaniem Sądu weryfikowalne gdyż na dołączonych do nich mapach nie zaznaczono położenia działki skarżących. Nie wyjaśniono też sprzeczności co do przeznaczenia działki skarżących według znajdujących się w aktach administracyjnych zaświadczeń z dnia [...] r. i z dnia [...] r. oraz nie ustosunkowano się do pozostałych dokumentów na które powoływali się skarżący.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nakazał ponownie A. i T. małżonkom W. rozbiórkę objętego postępowaniem obiektu budowlanego pełniącego funkcję garażu. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. i w zw. z art. 104 kpa. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przedmiotowy obiekt o wymiarach [...] m i wys. [...] m został wybudowany jeszcze przez poprzedników prawnych małżonków W. tj. przez małżonków Z. i S. W. , bez pozwolenia. Jest to obiekt o konstrukcji drewnianej w postaci słupów nośnych o wymiarach [...] cm wkopanych w ziemię, ściany zostały wykonane ze starych paneli grzejnikowych, dach o konstrukcji drewnianej kryty papą na deskowaniu pełnym. Obiekt został wybudowany niezgodnie z obowiązującym w czasie jego realizacji planem zagospodarowania przestrzennego bo na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] r. symbolem [...] – tereny użytków rolnych z adaptacją istniejącego użytkowania. Jego lokalizacja jest również sprzeczna z obowiązującym obecnie planem zagospodarowania z [...] r.

W odwołaniu od tej decyzji T. i A. małżonkowie W. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając to żądanie zarzucili, iż organ orzekający nie zastosował się do wytycznych zawartych w wydanym w tej sprawie wyroku WSA w Gliwicach. Organ nie przeprowadził bowiem dokładnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów. W szczególności nie wziął pod uwagę, iż w dacie budowy w [...] r. przez małżonków W. spornego garażu obowiązywał dla działki nr [...] plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczający adaptację istniejącego użytkowania, co dawało podstawę do legalizacji garażu. Nadto nie uwzględnił faktu, że w dacie budowy garażu działka na której garaż został wybudowany wchodziła w skład gospodarstwa rolnego małżonków W.. Nie rozważono zatem, czy jako obiekt związany z prowadzeniem gospodarstwa rolnego budowa garażu wymaga w ogóle pozwolenia na budowę, zwłaszcza w sytuacji gdy jest to obiekt niezwiązany trwale z gruntem.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., utrzymał orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że skoro garaż wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. ( wg zeznań inwestora Z.W. złożonych do protokołu z przesłuchania świadka w dniu [...] r. garaż wybudowany został w [...] r., zaś wg ustaleń organu I instancji wybudowany został w [...] r.) to zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. do likwidacji tej samowoli będą miały zastosowanie przepisy dotychczasowe czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. W przedmiotowej sprawie, w okresie budowy garażu obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy L., zatwierdzony Uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w L. Nr [...] z dnia [...] r. ogłoszoną w Dzienniku Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] Z wyrysu i wypisu tego planu dotyczącego działki nr [...] wynika, że działka ta leży na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...], z wypisu wynika, że tereny oznaczone tym symbolem są użytkami rolnymi. Ustalenia realizacyjne do planu zezwalały na adaptację istniejącego użytkowania i stanowiły o bezwzględnej ochronie występujących wszystkich elementów krajobrazu. Zdaniem organu odwoławczego nawet gdy odnieść możliwość przewidzianej planem adaptacji istniejącego użytkowania do zabudowy, to dopuszczenie to dotyczyłoby obiektów istniejących, a nie odnosiło się do nowo wznoszonej zabudowy. Zapis ten nie miał zatem zastosowania do przedmiotowego garażu, który nie istniał w dacie wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 lipca 1979 r.

Również obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego kwalifikuje tereny na których położona jest działka nr [...] jako tereny objęte symbolem [...] , czyli tereny rolne bez prawa zabudowy rolniczej, z zakazem lokalizacji zabudowy, w tym ośrodków produkcji polowej lub zwierzęcej.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie może być uwzględniona treść dokumentu nazwanego opinią – zaświadczeniem wydanego przez Urząd Miasta i Gminy L. w dniu [...] r. znak: [...], informującego poprzednich właścicieli działki nr [...], Z. i S. W. ( inwestorów przedmiotowego garażu), że działka nr [...] zlokalizowana jest, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, na terenie pod symbolem [...] – na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem budownictwa letniskowego. Treść tego zaświadczenia jest bowiem nieprawidłowa, gdyż w dacie jego wydania działka nr [...] zlokalizowana była na terenie oznaczonym symbolem [...], jako tereny upraw polowych ( zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy L zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r.). W takim przypadku decyduje treść planu zagospodarowania jako prawa miejscowego a nie treść sprzecznego z tym planem zaświadczenia, tym bardziej gdy zostało ono podpisane przez osobę o nieustalonej tożsamości. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej na gruncie przepisów prawa budowlanego z 24 października 1974 r. jest zgodność z planem. Chodzi zatem o zgodność z przeznaczeniem i sposobem zagospodarowania terenu przewidzianym w planie, a nie z faktycznym sposobem użytkowania. O tym jakie jest dopuszczalne zagospodarowanie terenu nie decydują zapisy ewidencji gruntów i faktyczne użytkowanie, lecz przeznaczenie przewidziane w planie ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 07.10.2009 r. sygn. akt II SA/GL 22/09 ). W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego przesądzające znaczenie mają zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie budowy przedmiotowego garażu.

O powstaniu garażu w sposób legalny nie mogą też świadczyć zdaniem organu drugiej instancji dowody wpłaty podatku rolnego i podatku od nieruchomości, które potwierdzają jedynie istnienie nieruchomości o danym przeznaczeniu, o określonej powierzchni zabudowy na określonej działce.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego T. i A. małżonkowie W.wnieśli o jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 kpa, art. 138 § 2 i art. 136 kpa w zw. z art. 15 kpa, art. 28 kpa w zw. z art. 15 kpa oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu skargi podtrzymali w ogólnym zarysie zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu. Zarzucili w szczególności, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż sporny garaż był budowany na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę lub na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. Ustalenie to jest zdaniem skarżących dowolne, gdyż jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Dodatkowo podnieśli, że zakres postępowania przed organem odwoławczym wykracza poza dopuszczalne prawem normy. Niezrozumiałe jest zwłaszcza zdaniem skarżących dopuszczenie do udziału w postępowaniu odwoławczym stron które nie brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przy jednoczesnym nie uznaniu za stronę inwestorów garażu. Tym samym naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania oraz zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Dodatkowo stwierdził, że wbrew stanowisku skarżących przeprowadził jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, co było dopuszczalne w świetle treści art. 136 kpa. W sprawie nie brali udziału w charakterze stron inwestorzy garażu bo w związku ze sprzedażą nieruchomości ich prawa przeszły na skarżących. Inwestorzy nie mogli być adresatem nakazu rozbiórki gdyż nie władają nieruchomością. Jako zainteresowanym w sprawie zapewniono natomiast udział w postępowaniu odwoławczym właścicielom działek sąsiednich.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymali co do zasady zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 15 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że bezpodstawny jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia przez organy orzekające treści art. 153 ustawy p.p.s.a. Wytyczne zawarte w poprzednim wydanym w tej sprawie wyroku tutejszego Sądu tj. w wyroku z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/GL 108/09 zostały przez te organy w pełni zrealizowane. Dokonana przez organy orzekające ocena prawna zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest też sprzeczna z oceną prawną sądu wyrażoną w przedmiotowym wyroku. W świetle tego materiału nie może budzić wątpliwości ustalenie, którego skarżący również nie zakwestionowali, że objęty postępowaniem obiekt budowlany spełniający funkcję garażu został wybudowany bez pozwolenia w [...] r. przez poprzedników prawnych skarżących, Z. i S. małżonków W.. Taka data budowy wynika m.in. z aktu notarialnego umowy sprzedaży, którą zawarli oni ze skarżącymi w dniu [...] r. Taką datę budowy podali też skarżący do protokołu z dnia [...] r.

( k. 10 akt organu pierwszej instancji ). W konsekwencji zasadnie przyjęły organy orzekające ( czego też skarżący nie kwestionują), że w sprawie legalizacji przedmiotowego garażu mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu budowa takiego obiektu wymagała wówczas pozwolenia na budowę, co wynikało z treści art. 28 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z treścią art. 3 tej ustawy obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Budowa spornego obiektu spełniającego funkcję garażu ( co nie było kwestionowane ani przez skarżących ani przez ich poprzedników prawnych przesłuchanych w charakterze świadków ) nie mogła być też objęta ewentualnym zwolnieniem ( na wydanie takiego zwolnienia skarżący zresztą się nie powoływali ) o jakim była mowa w § 43 ust. 3 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego ( Dz. U. Nr 8 poz. 48 ze zm.) chociażby z tego powodu, że garaż nie był realizowany "na terenie istniejącej zagrody". Wbrew sugestiom skarżących wynikających z ich odwołania, z żadnego ze zgromadzonego w sprawie dowodu nie wynika też aby małżonkowie Wałek w dacie realizacji garażu byli w ogóle właścicielami gospodarstwa rolnego.

W szczególności nie wynika to z zawartego przez nich aktu notarialnego umowy sprzedaży działki nr [...] z dnia [...] r. ( k. 10 akt organu II instancji ). Z aktu tego wynika zaś (§2), że działka ta była położona na terenie przeznaczonym w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego pod użytki rolne. Takie przeznaczenie tej działki wynika też zdaniem Sądu w sposób nie budzący wątpliwości z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r.

( karta 9 akt organu II instancji), jak również z części graficznej i tekstowej obowiązującego w [...] r.( i w [...] r. – gdyby nawet przyjąć, że garaż został zrealizowany w [...] r.) planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. ( karta 33 akt organu I instancji ), z których wynika, że działka nr [...] położona była na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...], tj. na terenie użytków rolnych z adaptacją istniejącego użytkowania. Był to teren położony w granicach [...] oraz [...] i [...]. W świetle takiej treści tego planu zasadnie przyjęły zdaniem Sądu organy orzekające, że nie był to teren przeznaczony pod zabudowę garażami. Dodatkowo należy w tym względzie podnieść, że tego rodzaju zabudowa nie jest ani zabudową typową dla użytków rolnych, ani też nie stanowi zainwestowania dla obsługi podstawowej funkcji takich terenów tj. funkcji ich rolniczego wykorzystania, zwłaszcza gdy zważy się ( o czym mowa wyżej ), że nie była ona realizowana ani w ramach gospodarstwa rolnego ani w ramach zabudowy siedliskowej. Zasadnie też przyjął organ odwoławczy, że w sprawie nie może być mowy o adaptacji istniejącego użytkowania skoro sporny garaż nie istniał w dacie wejścia tego planu w życie i w ogóle z aktu notarialnego z dnia [...] r. wynika, iż w dacie jego zawarcia, objęta nim działka była niezabudowana. Trudno zatem mówić ( jak to zasadnie stwierdził organ odwoławczy ) o adaptacji istniejącego użytkowania nawet gdyby przyjąć, że przez użytkowanie to należy rozumieć zabudowę terenów rolnych. Wbrew zatem stanowisku skarżących, w świetle treści tego planu w zw. z art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., były podstawy do przyjęcia, że działka nr 16 nie była przeznaczona pod zabudowę garażu. W świetle treści art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. dawało to podstawę do orzeczenia o nakazie rozbiórki garażu.

Zgodnie z treścią art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. decydujące znaczenie ma w tym względzie treść planu zagospodarowania przestrzennego a nie ewentualna treść unormowań dotyczących [...] na które powołano się w skardze.

Biorąc pod uwagę treść art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. całkowicie należy podzielić też stanowisko organu odwoławczego, że dla możliwości legalizacji samowoli budowlanej nie ma znaczenia ewentualne oznaczenie objętej postępowaniem działki w rejestrze gruntów i w księdze wieczystej jako działki budowlanej. W świetle treści tego przepisu bez znaczenia dla podstaw legalizacji samowoli budowlanej miała treść planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy L. z dnia [...]., który już nie obowiązuje i który wszedł w życie już po wybudowaniu garażu. Z tego też względu nie ma w sprawie znaczenia treść zaświadczenia z dnia [...] r., na które powołują się skarżący, a które mogło być wydane jedynie w oparciu o obowiązujący wówczas plan zagospodarowania

z [...] r.

Z uwagi na treść art. 153 ustawy p.p.s.a. należy stwierdzić, że z poprzedniego wydanego w tej sprawie wyroku nie wynika w jednoznaczny sposób treść którego planu powinna mieć w sprawie przesądzające znaczenie. Fragment tego wyroku przytoczony w skardze mógłby wskazywać, że zgodność z planem powinna istnieć zarówno w dacie budowy jak i w dacie orzekania przez organy ("dopuszczał i dopuszcza tego typu zabudowę"). Gdyby przyjąć takie zapatrywanie to niewątpliwie o zgodności z zapisami planu nie może być mowy w odniesieniu do treści planu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy L. z dnia [...] r. Zgodnie bowiem z tym planem działka nr [...] położona w H. K. zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem [...] – tereny rolne bez prawa zabudowy rolniczej i z zakazem lokalizowania zabudowy, w tym ośrodków produkcji polowej i zwierzęcej ( § 25 tekstu tego planu - część graficzna i tekstowa planu k. 8 akt organu pierwszej instancji ). Przy takiej treści tego planu przedmiotowy garaż znajduje się zatem niewątpliwie na terenie który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym ( w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.) nie jest przeznaczony pod zabudowę.

Skoro jednocześnie, jak wykazano wcześniej, budowa garażu była sprzeczna z przeznaczeniem działki nr 16 w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy, to podstawa nakazu jego rozbiórki nie może budzić zdaniem Sądu wątpliwości.

Zdaniem Sądu, wbrew odmiennym zarzutom skarżących w postępowaniu administracyjnym nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 15 kpa. Sprawa została bowiem rozpatrzona merytorycznie przez organy obu instancji. Zakres postępowania dowodowego przed organem odwoławczym nie wykroczył poza ramy postępowania uzupełniającego o jakim mowa w art. 136. Praktycznie zdaniem Sądu postępowanie to stanowiło powielenie dowodów zgromadzonych już w sprawie, względnie dopuszczonych na okoliczności, które zostały już w sprawie udowodnione za pośrednictwem wcześniej przeprowadzonych dowodów. Sam fakt, że nie zostały one w dostateczny sposób w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji omówione nie daje podstaw do stwierdzenia, że nie zostały one przez ten organ przeprowadzone. Sąd podziela też w pełni stanowisko organu odwoławczego, że brak było w sprawie podstaw do potraktowania za strony postępowania inwestorów garażu w sytuacji gdy sprzedali oni w [...] r. działkę skarżącym i nie dysponowali obiektem którego postępowanie dotyczyło. Do nich decyzja o nakazie rozbiórki nie mogła być skierowana i dlatego też postępowanie to nie dotyczyło ich interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa.

Nawet gdyby przyjąć za organem odwoławczym, że w tej konkretnej sprawie właścicielom działek sąsiednich przysługiwał przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 kpa ( nie zostało bowiem wykazane aby budowa spornego garażu naruszała ich interes prawny, czego również skarżący nie twierdzą) to ewentualne ich pominięcie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji stanowi podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, która może być uwzględniona na wniosek tych podmiotów a nie z urzędu, czego faktycznie domagają się skarżący. Z tego też powodu nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia prawa o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy p.p.s.a.

W konsekwencji należało stwierdzić, że sprawa została rozpatrzona należycie do końcowego jej załatwienia. Poczynione przez organy ustalenia znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został zdaniem Sądu należycie oceniony i rozważony. Do ustalonego stanu faktycznego zastosowano prawidłowo normy prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

su.