Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 172/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6147 Archiwa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Archiwum Państwowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1236/21 w sprawie ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na decyzję Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy złożenia dokumentacji na odpłatne przechowanie w archiwum państwowym I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na rzecz Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1236/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych (dalej: "Organ") z [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy złożenia dokumentacji na odpłatne przechowanie w archiwum państwowym – oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. Skarżący zwrócił się do Organu o wydanie decyzji nakazującej złożenie dokumentacji pracowniczej Spółdzielni [...] w P. na przechowywanie we wskazanym archiwum państwowym.

Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], Organ działając na podstawie art. 51z ust. 1 ustawy z 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 164 z późn. zm. - dalej "u.n.z.a.") w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej: "k.p.a.") - odmówił złożenia dokumentacji osobowej i płacowej Spółdzielni [...] w P. na odpłatne przechowywanie w archiwum państwowym.

W uzasadnieniu decyzji Organ wyjaśnił, że niezaistnienie którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 51z ust. 1 u.n.z.a. wyklucza wydanie decyzji w sprawie złożenia dokumentacji na przechowanie w archiwum państwowym. W niniejszej sprawie zachodzi wprawdzie jedna z przesłanek, tj. zagrożenie zniszczenia dokumentacji na skutek niewłaściwych warunków panujących w pomieszczeniu, w którym dokumentacja jest przechowywana, nie można jednak uznać, że zostały spełnione pozostałe przesłanki z powyższego przepisu. W szczególności nie mogło dojść do wykreślenia wytwórcy dokumentacji z Krajowego Rejestru Sądowego lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, albowiem Spółdzielnia była wpisana wyłącznie do rejestru spółdzielczego, z którego w wyniku zakończenia likwidacji, została wykreślona. Ponadto istnieje podmiot prawnie obowiązany do przechowywania dokumentacji Spółdzielni [...] w P. Z przesłanej kopii postanowienia Sądu Rejonowego w K z [...] marca 1996 r. wynika, że przechowawcą dokumentów ustanowiono archiwum w P. przy ul. S., które było również adresem zamieszkania R.K. W chwili ustanowienia archiwum w P. przechowawcą ksiąg i dokumentów zlikwidowanej Spółdzielni, przechowywanie dokumentacji osobowej i płacowej nie było rodzajem działalności gospodarczej regulowanej, ani też nie było obwarowane żadnymi wymogami co do formy jej prowadzenia. Wymogi takie wprowadzone zostały dopiero w nowelizacji u.n.z.a., dokonanej ustawą zmieniającą z 18 grudnia 2002 r., a następnie art. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Oba powołane akty prawne wprowadziły dla dotychczas działających przechowawców termin - do 31 grudnia 2005 r. - na dostosowanie formy prawnej i uzyskanie wymaganego wpisu, a w przypadku nieuzyskania wpisu w tym terminie lub niezłożenia wniosku o wpis - nakazywały zaprzestania wykonywania działalności (art. 19 ustawy zmieniającej i art. 81 przepisów wprowadzających). Zaistnienie tej przesłanki obligowało przedsiębiorcę do przekazania zgromadzonej dokumentacji na dalsze przechowanie podmiotowi uprawnionemu do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przechowywania, zapewniając na ten cel niezbędne środki, a w razie braku tychże - do zwrócenia się do sądu rejestrowego o stwierdzenie niemożności pokrycia kosztów dalszego przechowywania. Organ wskazał, że kwestie postępowania z dokumentacją spółdzielczą reguluje ponadto rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 4 kwietnia 1995 r. w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych (Dz. U. Nr 47, poz. 248). Jako podmiot właściwy do przechowywania dokumentacji spółdzielczej po zlikwidowanych spółdzielniach wskazano w wymienionych przepisach związek rewizyjny, w którym była zrzeszona spółdzielnia lub - jeśli takiego związku nie było lub w razie jego likwidacji - Krajową Radę Spółdzielczą. Zasada ta została wzmocniona w związku z treścią przepisu art. 51ab u.n.z.a., który potwierdza, w odniesieniu do dokumentacji osobowej i płacowej, zasady przechowywania dokumentacji wytworzonej przez spółdzielnie, tj. sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 129 ustawy z 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2020 r., poz. 275 z późn. zm.) oraz podmioty obowiązane do przejęcia i przechowywania dokumentacji spółdzielni. Organ podał, że Krajowy Związek Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych, pomimo dwukrotnych wezwań, nie zajął stanowiska w sprawie dokumentacji pozostałej po Spółdzielni [...] w P., w tym czy pozostawała ona zrzeszona w tym związku. W związku z powyższym Organ uznał, że istnieje podmiot prawnie obowiązany do przechowywania dokumentacji Spółdzielni [...] w P. Tym samym nie został spełniony także trzeci z wymogów ustawowych niezbędnych do wydania decyzji w trybie art. 51 z ust. 1 u.n.z.a., nakazującej złożenie dokumentacji pracowniczej we wskazanym archiwum państwowym.

W skardze do WSA na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 51z ust. 1 u.n.z.a. przez jego niezastosowanie w sprawie w wyniku błędnego ustalenia, że nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania,

- art. 51ab u.n.z.a. w związku z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 1995 r. w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że powołane przepisy stanowią lex specialis w stosunku do regulacji ogólnej zawartej w art. 51z u.n.z.a. i jako takie wyłączają jego zastosowanie w przypadku spółdzielni.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że przesłanki określone w art. 51z u.n.z.a. nie zostały łącznie spełnione, a tym samym Organ nie miał podstaw do wydania decyzji nakazującej złożenie dokumentacji na odpłatne przechowywanie w archiwum państwowym.

WSA zgodził się z Organem, że nie mamy w sprawie do czynienia z dokumentacją należącą do pracodawcy, który przed wykreśleniem z Krajowego Rejestru Sądowego bądź Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, nie zapewnił dalszego przechowywania dokumentów pracowniczych. Nie została zatem spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 51z u.n.z.a. Samo ustalenie przez Organ, że istnieje zagrożenie zniszczenia dokumentacji nie stanowi wystarczającej przesłanki do nakazania złożenia dokumentacji osobowo-płacowej Spółdzielni [...] w P. na odpłatne przechowywanie w archiwum państwowym. Ustalenia tego nie zmienia powoływanie się przez Skarżącego na interes społeczny w sytuacji, gdy wyznaczony był przechowawca dokumentów zlikwidowanej Spółdzielni. Kwestia przechowywania dokumentacji zlikwidowanej Spółdzielni [...] została określona jednoznacznie w postanowieniu Sądu Rejonowego w K. z [...] marca 1996 r. [...] o wykreśleniu tej Spółdzielni z rejestru spółdzielni.

WSA podkreślił, że przepis art. 51z ust. 1 u.n.z.a. odnosi się do sytuacji szczególnych, wyjątkowych. Nie stanowi on podstawy do przejęcia do archiwum państwowego dokumentacji spółdzielni rolniczej w sytuacji, gdy przechowawca dokumentacji zlikwidowanej spółdzielni został ustanowiony (jeszcze w 1996 r.). Natomiast kwestia działań podmiotu ustanowionego przez Sąd przechowawcą dokumentacji Spółdzielni nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

WSA zaznaczył, że przepis art. 51ab u.n.z.a. wskazuje podmioty obowiązane do przechowywania dokumentacji wytworzonej przez zlikwidowane spółdzielnie i organizacje spółdzielcze. Ustawodawca obowiązek przechowywania dokumentacji tych podmiotów nałożył na związki rewizyjne zrzeszające spółdzielnie oraz Krajową Radę Spółdzielczą. Nie jest zasadny tym samym zarzut naruszenia powołanego przepisu w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych. Ustalenie Organu wzmacnia treść art. 51z ust. 5 u.n.z.a., zgodnie z którym, koszty przejęcia, zewidencjonowania, przechowania i konserwacji dokumentacji przez archiwa państwowe ponoszą solidarnie osoby zarządzające lub pełniące funkcje organu zarządzającego pracodawcy w dniu jego wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przepis art. 51z ust. 1 nie znajduje zastosowania do przechowawcy dokumentacji.

Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1, art. 3 § 1 i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 2000 – dalej: "k.p.a.") polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji bezzasadnie oddalił skargę w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie z urzędu przy wykładni art. 51z u.n.z.a. interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

2) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 51ab u.n.z.a. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych Spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powołane przepisy stanowią lex specialis w stosunku do regulacji ogólnej zawartej w art. 51z ust. 1 u.n.z.a., a co za tym idzie wyłączają stosowania tej regulacji do likwidowanych Spółdzielni, a w konsekwencji przyjęcie, iż nie została spełniona przesłanka dotycząca braku podstaw prawnych do przekazania dokumentacji innemu podmiotowi do dalszego przechowywania;

b) § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych Spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych w zw. z art. 51ab u.n.z.a. w zw. z art. 129 Prawa spółdzielczego poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że przepisy rozporządzenia stosuje się nie tylko do stanów faktycznych w nim określonych, podczas gdy przepisy rozporządzenia dotyczą wszystkich zlikwidowanych Spółdzielni i organizacji spółdzielczych, a więc nie tylko Spółdzielni, których wykreślenie z rejestru następuje w trybie art. 133 lub art. 136 Prawa spółdzielczego, co doprowadziło do przyjęcia, że w sprawie miałyby mieć zastosowania przepisy rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec oświadczenia wnoszącego skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy i braku żądania jej przeprowadzenia przez pozostałe strony, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1, art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Skarżący naruszenia powołanych przepisów upatruje w wadliwości procesu sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, w tym braku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy rekonstrukcji podstawy prawnej rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51z u.n.z.a.

Art. 1 p.p.s.a. określa przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz definiuje pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej, jako przedmiotowo skorelowanych z kontrolą działalności administracji publicznej. Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne w ramach sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej mogą stosować wyłącznie środki określone w ustawie (p.p.s.a.). Do naruszenia wzmiankowanych przepisów mogłoby zatem dojść wyłącznie wówczas, gdyby sąd administracyjny rozpoznał sprawę, której przedmiot nie mieściłby się w normatywnie wyznaczonych ramach kompetencyjnych sądu administracyjnego, albo też, po przeprowadzeniu takiej kontroli zastosował środki nieprzewidziane w przepisach p.p.s.a. Żaden z podanych układów nie wystąpił na gruncie analizowanej sprawy. WSA dokonał kontroli zgodności z prawem decyzji organu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), działał więc w ramach przyznanych mu ustrojowo kompetencji. Następczo, wobec pozytywnej weryfikacji tej decyzji, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zastosował więc formułę rozstrzygnięcia adekwatną do ostatecznie przyjętych konkluzji co do zgodności z prawem kwestionowanej skargą decyzji.

Odmawiając zasadności zarzutowi błędnej art. 51ab i art. 51z ust. 1 u.n.z.a. należy wyeksponować, że nie są to przepisy pozostawiające wobec siebie w relacji przepis ogólny – przepis szczególny. Oba przepisy regulują kwestię przechowywania dokumentacji pracowniczo-płacowej, tyle że każdy z nich względem innych kategorii podmiotów. Art. 51ab u.n.z.a. reguluje przechowywanie dokumentacji wytworzonej przez zlikwidowane spółdzielnie i organizacje spółdzielcze, z kolei art. 51z u.n.z.a. dokumentacji należącej do pracodawcy wykreślonego z Krajowego Rejestru Sądowego lub z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie jest kwestionowane, że zlikwidowana Spółdzielnia [...] w P. nie była wpisana do KRS, ani do CEIDG. Z postanowienia Sądu Rejonowego w K. z [...] marca 1996 r. (k. 13 akt. adm.) wynika, że Spółdzielnia była wpisana do rejestru spółdzielni pod numerem [...] i z tego też rejestru ją wykreślono. W takim skonfigurowaniu faktyczno-prawnym nie ma podstaw do zastosowania w sprawie art. 51z ust. 1 u.n.z.a., gdyż podmiotowy zakres jego stosowania nie obejmuje podmiotów wykreślonych z innych rejestrów niż KRS i CEIDG. Podnoszony w skardze kasacyjnej wniosek o uwzględnienie przy wykładni art. 51z ust. 1 u.n.z.a. interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), względnie analogii nie może zostać uwzględniony. Stosowanie tych instrumentów przy wykładni art. 51z ust. 1 u.n.z.a. byłoby uzasadnione, gdyby w realiach sprawy nie dało się odkodować podstawy prawnej jej załatwienia z innych przepisów. Tymczasem podstawa prawna regulująca kwestię przechowywania dokumentacji pracowniczo-płacowej zlikwidowanej Spółdzielni może być odtworzona wprost z art. 51ab u.n.z.a., który stanowi, że dokumentacja wytworzona przez zlikwidowane spółdzielnie i organizacje spółdzielcze jest przechowywana przez związki rewizyjne zrzeszające spółdzielnie oraz Krajową Radę Spółdzielczą w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 129 Prawa spółdzielczego. Powołany przepis upoważnia Ministra Sprawiedliwości (w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej i po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Spółdzielczej) do określenia w drodze rozporządzenia sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych. Wbrew twierdzeniom Skarżącego wydane przez Ministra rozporządzenie z 1995 r. w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych nie znajduje zastosowania wyłącznie wobec spółdzielni wykreślonych z rejestru w trybie art. 133 lub 136 Prawa spółdzielczego - § 4 rozporządzenia. Zasadniczo rozporządzenie reguluje kwestię przechowywania dokumentacji spółdzielni zlikwidowanych w trybie przepisów Działu XII Prawa spółdzielczego. Stosując argumentację a rubrica należy zauważyć, że art. 129 Prawa spółdzielczego jest ostatnim przepisem Działu XII o intytulacji: Likwidacja spółdzielni. Jego treść również expressis verbis dookreśla zakres stosowania wyłącznie do "spółdzielni zlikwidowanych". Stąd oczywiste jest, że wydane na jego podstawie rozporządzenie z 1995 r. reguluje przechowywanie dokumentacji spółdzielni, które podlegały likwidacji – przesądza to wprost tytuł rozporządzenia: "w sprawie sposobu i czasu przechowywania ksiąg i dokumentów zlikwidowanych spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych". Powołany w skardze kasacyjnej § 4 rozporządzenia stanowi natomiast, że "do przechowywania ksiąg i dokumentów spółdzielni oraz organizacji spółdzielczych, których wykreślenie z rejestru następuje w trybie art. 133 lub 136 Prawa spółdzielczego, stosuje się przepisy rozporządzenia." Przepisy art. 133 i art. 136 Prawa spółdzielczego zamieszczone są w Dziale XIII Prawa spółdzielczego i regulują wykreślenie spółdzielni z rejestru w ramach procedury upadłościowej. Treść § 4 rozporządzenia należy więc odczytywać, jako normatywne dopuszczenie stosowania jego przepisów również i w tych układach, w których nie dochodzi do likwidacji spółdzielni w trybie przepisów Działu XII Prawa spółdzielczego, lecz do wykreślenia jej z rejestru w ramach procedury upadłościowej (art. 136) lub "przedupadłościowej" (art. 133). § 4 rozporządzenia nie jest więc przepisem, który wyznacza zakres jego stosowania, lecz przepisem który ten zakres modyfikuje, poszerza.

Nieuprawnione jest powoływanie się przez Skarżącego kasacyjnie na postanowienia art. 44 ust. 1 u.n.z.a. Powołana dyrektywa dotyczy bowiem wyłącznie materiałów archiwalnych, a więc tych nośnikach, które stanowią źródło informacji o wartości historycznej o działalności Państwa Polskiego, jego poszczególnych organów i innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz o jego stosunkach z innymi państwami, o rozwoju życia społecznego i gospodarczego, o działalności organizacji o charakterze politycznym, społecznym i gospodarczym, zawodowym i wyznaniowym, o organizacji i rozwoju nauki, kultury i sztuki, a także o działalności jednostek samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostek organizacyjnych – art. 1 u.n.z.a. Dokumentacja pracowniczo-płacowa nie jest dokumentacją archiwalną, lecz "dokumentacją niearchiwalną" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.n.z.a. Tak została zakwalifikowana przez WSA, co nie było kwestionowane w skardze kasacyjnej. W tym stanie rzeczy do przedmiotowej dokumentacji powinien znaleźć zastosowanie § 1 pkt 1 ppkt 2) rozporządzenia z 1995 r., w myśl którego dokumentację niearchiwalną, której okres przechowywania jeszcze nie upłynął przechowuje związek rewizyjny, w którym była zrzeszona spółdzielnia lub organizacja spółdzielcza, a jeżeli takiego związku nie ma lub w razie jego likwidacji - Krajowa Rada Spółdzielcza. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że zgodnie z postanowieniami rozporządzenia dokumentacja powinna być przekazana związkowi rewizyjnemu lub Krajowej Radzie Spółdzielczej przez likwidatora na podstawie spisu zdawczo-odbiorczego. Skarżący bezspornie nie jest likwidatorem Spółdzielni Kółek Rolniczych w Pszczynie. Nie może to jednak oznaczać, że Skarżący nie ma możliwości przekazania tej dokumentacji podmiotowi, który jest zobowiązany do jej przechowywania w myśl przepisów ustawowych –art. 51ab u.n.z.a. Brak możliwości zrealizowania przepisów rozporządzenia (aktu wykonawczego) nie może prowadzić do braku realizacji obowiązków ustawowych.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).