Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 41/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184,art. 259 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2023 r. sygn. akt I SPP/Gl 253/22 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 grudnia 2021 r. nr 2401-IOD-2.4102.63.2021 UNP: 2401-21-262401 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r., sygn. akt. I SPP/Gl 253/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw A.B. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2022 r. w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 18 października 2022 r., starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił A.B. przyznania prawa pomocy.

Przesyłka pocztowa zawierająca m. in. odpis przywołanego wyżej postanowienia została doręczona wnioskodawczyni w dniu 9 listopada 2022 r. W piśmie z dnia 16 listopada 2022 r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 17 listopada 2022 r., wnioskodawczyni sformułowała sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 października 2022 r.

Zważywszy na ustalone okoliczności, Sąd orzekający stwierdził, iż wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 października 2022 r., po terminie określonym w art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Mając powyższe na uwadze, na art. 259 § 2 P.p.s.a., Sąd odrzucił sprzeciw.

Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Sądu wniosła na nie zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W myśl art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.

Przepis art. 259 § 2 P.p.s.a. stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 9 listopada 2022 r. doręczono Skarżącej przesyłkę zawierającą odpis postanowienia z dnia 18 października 2022 r., w przedmiocie prawa pomocy wraz z pouczeniem o terminie wniesienia sprzeciwu (k. 64-65 akt). Natomiast do nadania przez Skarżącą sprzeciwu od powyższego postanowienia doszło w dniu 17 listopada 2022 r. (k. 67 akt). Z uwagi na powyższe, należy uznać, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowego ustalenia, że Skarżąca wniosła sprzeciw po upływie ustawowego terminu. Powyższa ocena, tj. stwierdzenie wniesienia sprzeciwu po terminie, obligowała Sąd pierwszej instancji do zastosowania dyspozycji zawartej w przepisie art. 259 § 2 P.p.s.a. Innymi słowy, Sąd był zobowiązany odrzucić sprzeciw wniesiony przez Skarżącą.

W odniesieniu do twierdzeń podniesionych przez Skarżącą w zażaleniu, mających wskazywać na przyczyny uchybienia terminu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że na etapie postępowania zażaleniowego NSA nie rozpatrywał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu i nie oceniał okoliczności w nim wskazanych, mających uzasadnić przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny badał zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.