Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 295/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 par. 1, art. 12 par. 1, art. 35 par. 3, art. 36 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 31 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Specjalista Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2023 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 stycznia 2023 r. nr GN-III.7581.258.2022.KR w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r., GN-III.7581.258.2022.KR wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000) – dalej: k.p.a.; art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) – dalej: u.g.n.; po rozpatrzeniu odwołania A.S. od decyzji Starosty Tomaszowskiego wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 23 czerwca 2022 r., nr GGN.6853.2.2.2022.EM orzekającej o:

1. ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim, położnej w obrębie S., jednostka ewidencyjna Ż., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], przez ustalenie spółce P. S.A. z siedzibą w L., zezwolenia na budowę dwutorowej linii napowietrznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R. polegającą na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości linii elektroenergetycznej WN 110kV poprzez zawieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej 110 kV oraz funkcjonowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R. po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego, którego powierzchnia na przedmiotowej działce wynosi 331,8m2. Przebieg linii pasa oraz pasa technologicznego na działce nr [...] dla ww. przedsięwzięcia oznaczono na mapie w skali 1:1000, stanowiącej integralną część decyzji;

2. określeniu, że zezwolenie, o którym mowa w pkt 1 decyzji obejmuje prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac związanych z budową linii elektroenergetycznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R., jak również prawo wstępu na nieruchomość po przeprowadzeniu prac w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń elektroenergetycznych;

3. zobowiązaniu wnioskodawcy, to jest P. S.A. z siedzibą w L. do przywrócenia przedmiotowej nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu inwestycji, o której mowa w pkt 1 decyzji;

Wojewoda Łódzki uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 1 i w tym zakresie orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim, położnej w obrębie S., jednostka ewidencyjna Ż., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], przez ustalenie spółce P. S.A. z siedzibą w L., zezwolenia na budowę dwutorowej linii napowietrznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R. polegającą na założeniu i przeprowadzeniu na części nieruchomości linii elektroenergetycznej WN 110kV poprzez zawieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej 110 kV oraz funkcjonowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R. po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego, którego powierzchnia na przedmiotowej działce wynosi 331,8m2. Przebieg linii oraz pasa technologicznego na działce nr [...] dla ww. przedsięwzięcia oznaczono na mapie w skali 1:1000, stanowiącej integralną część decyzji; w pozostałym zakresie utrzymał kwestionowaną odwołaniem decyzję w mocy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż o ograniczenie korzystania z przedmiotowej nieruchomości, oznaczonej nr ew. jako działka nr [...], celem realizacji w/w inwestycji P. S.A. w L. Oddział Ł. wystąpiła wnioskiem z dnia 15 listopada 2021 r. Z przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji wynika, iż działka skarżącego objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Ż. z dnia 9 kwietnia 2013 r., nr XXXIV/183/2013. Przebieg planowanej do realizacji przez wnioskodawcę linii elektroenergetycznej WN 110 kV, w tym między innymi przez wskazaną we wniosku działkę o nr ew. [...] jest zgodny z postanowieniami w/w planu. Inwestor wskazał nadto, iż podejmowane próby rokowań z właścicielem nieruchomości, poparte załączoną do wniosku dokumentacją, celem uzyskania zgody na przeprowadzenie robót nie przyniosły rezultatu, co skutkuje koniecznością wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia 23 czerwca 2022 r. Starosta Tomaszowski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w związku z planowaną przez wnioskodawcę inwestycji, w zakresie i na zasadach w niej określonych.

W odwołaniu od podjętego rozstrzygnięcia A.S. wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, kwestionował zaistnienie przesłanek wynikających z art. 124 ust. 1 u.g.n., uzasadniających wydanie przedmiotowej decyzji. Wskazał, iż wbrew stanowisku organu, w sprawie nie zostały przeprowadzone rokowania, których negatywny wynik upoważniałby organ do podjęcia kwestionowanej odwołaniem decyzji. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wprost wynika bowiem, że skarżący wyraził zgodę na służebność pod warunkiem określonej odpłatności. Ponadto zdaniem odwołującego się sposób, w jaki przeprowadzone zostały rokowania, w szczególności odbycie tylko jednego spotkania z właścicielem nieruchomości, jak i treść kierowanych do niego pism, prowadzi do wniosku, że rokowania te miały charakter pozorny, a działania inwestora z założenia miały na celu jedynie formalne wypełnienie warunków z art. 124 ust. 1 u.g.n. i de facto pozbawienie skarżącego prawa do słusznego wynagrodzenia. Wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia w oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne świadczy, zdaniem skarżącego o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 75 § 1 k.p.a.

Podejmując zaskarżone niniejszą skargą rozstrzygnięcie Wojewoda Łódzki wskazał na wstępie, iż zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z ust. 3 powołanego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Wojewoda Łódzki wskazał, iż bezspornym pomiędzy stronami pozostają te ustalenia faktyczne, co do uznania planowanej przez wnioskodawcę inwestycji za inwestycję celu publicznego oraz jej zgodności z postanowieniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Ż. z dnia 9 kwietnia 2013 r., nr XXXIV/183/2013, w tym także w zakresie jej przebiegu przez działkę o nr ew. [...] , stanowiącą własność skarżącego. Sporną pomiędzy stronami pozostaje natomiast kwestia spełnienia ustawowej przesłanki bezskuteczności rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, iż ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wynika, że w dniu 7 lipca 2021 r. doszło do spotkania skarżącego z przedstawicielem inwestora, w trakcie którego zostały przedstawione zarówno charakter planowanej inwestycji, jej zakres i przebieg oraz proponowane warunki zawarcia umowy o udostępnienie nieruchomości celem wykonania przedmiotowych prac. Z przeprowadzonego spotkania sporządzono protokół rokowań, z treści którego wynika, iż pomiędzy stronami nie doszło do porozumienia odnośnie co do kwoty proponowanej przez inwestora (660 zł) tytułem wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, a kwoty której oczekiwał skarżący (8.300 zł.). Kolejnymi pismami z dnia 23 lipca 2021 r. oraz z dnia 13 sierpnia 2021 r. pełnomocnik spółki ponownie występował do skarżącego o zawarcie porozumienia, podwyższając proponowaną kwotę wynagrodzenia odpowiednio do 670 zł i 790 zł. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. oświadczył, iż żąda kwoty 10.000 zł. Pismem z dnia 11 października 2021 r. pełnomocnik inwestora poinformował stronę o zakończeniu rokowań ze skutkiem negatywnym. W ocenie organu, wynikająca z powyżej przywołanych ustaleń faktycznych okoliczność braku porozumienia, co do kwoty proponowanej przez inwestora, a kwoty oczekiwanej przez skarżącego nie pozwala na stwierdzenie, że prowadzone w sprawie rokowania zostały przeprowadzone w sposób wadliwy, czy też miały charakter pozorny.

Natomiast, co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia, w zakresie w jakim uchyla ono pkt 1 decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzeka merytorycznie Wojewoda Łódzki wskazał, iż w wyniku analizy załączonej do decyzji organu I instancji mapy stanowiącej integralny załącznik do decyzji stwierdzono, że wyznaczony na niej teren części nieruchomości skarżącego przez którą przebiega planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z częścią tekstową decyzji, gdyż został opisany jako pas służebności, stanowiący odrębną instytucję od pasa linii. Z uwagi na powyższe, w toku postępowania odwoławczego inwestor został zobowiązany do przedłożenia prawidłowej mapy, korespondującej z częścią tekstową decyzji, co wykonał w dniu 9 września 2022 r.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.S. zarzucał naruszenie:

- art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, że rokowania z właścicielem nieruchomości objętej postępowaniem ograniczeniowym zostały przeprowadzone;

- art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 140 i nast. oraz art. 3051 k.c. poprzez naruszenie poszanowania interesów właściciela nieruchomości i nierozważenie przeprowadzonych rokowań w kontekście możliwej ich pozorności;

- art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz braku wyjaśnienia wszystkich zgłaszanych wątpliwości strony, jak również brak przeprowadzenia własnych ustaleń, co do prawidłowości przeprowadzonych rokowań;

- art. 36 § 1 w zw. z art. 35§ 3 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania i przekroczenie ustawowych terminów do załatwienia sprawy.

Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skarżący kwestionował zasadność stwierdzenia organów, co do faktu przeprowadzenia wymaganych prawem rokowań, podkreślając, iż wobec braku uregulowania tej kwestii w przepisach u.g.n., niezbędnym jest posiłkowanie się w tym zakresie przepisami prawa cywilnego, z uwagi na zbieżność pojęć. Wskazywał, iż w trakcie rokowań, z treści przesyłanych mu pism stanowisko inwestora, co do zakresu planowanych prac na działce skarżącego, nie wynikało wprost, czy planowane roboty obejmują jedynie podwieszenie linii elektroenergetycznych, czy także posadowienie słupa, co zdaniem skarżącego świadczy o ich wadliwości. Nie ustalono również, do czego zdaniem skarżącego zobowiązane były organy administracji, czy proponowana przez inwestora kwota wynagrodzenia, w stosunku do powierzchni działki podlegającej ograniczeniu, a co za tym idzie utracie wartości całej nieruchomości, świadczyła o rzeczywistym zamiarze spółki przeprowadzenia negocjacji, czy też działania te miały jedynie charakter pozorny. Skarżący zakwestionował nadto prawidłowość mapy stanowiącej załącznik do kwestionowanej decyzji, która to mapa, zdaniem strony nie spełnia przewidzianych prawem wymogów. Wskazał nadto na ciążące na organach obowiązki procesowe, wynikające z treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., którym to obowiązkom, zdaniem skarżącego, organy nie sprostały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 31 maja 2023 r. obecny na rozprawie skarżący popierał zarzuty i argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postepowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postepowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W rozpoznawanej sprawie, jak już̇ wcześniej wskazano przedmiotem skargi A.S. uczynił decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 stycznia 2023 r. podjętą w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego, położnej w obrębie S., jednostka ewidencyjna Ż., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], w zakresie określonym decyzją, w związku z budową dwutorowej linii napowietrznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R.

Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) – dalej: u.g.n.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.).

Wskazać na wstępie należy, iż wynikające z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia, w drodze decyzji, prawa własności gruntu ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy realizacja określonej w przywołanym przepisie inwestycji infrastrukturalnej wymaga przeprowadzenia niezbędnych prac na nieruchomości, na które jej właściciel nie wyraża zgody, a prowadzone przez inwestora negocjacje z właścicielem gruntu nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Z brzmienia przywołanego przepisu wynikają zatem dwie zasadnicze przesłanki, niezbędne do podjęcia decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, to jest po pierwsze zamiar realizacji inwestycji celu publicznego zgodnej z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź też, w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, po drugie zaś nieudane rokowanie z właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości. Podkreślenia również wymaga, iż podejmowana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja jako naruszająca interes właściciela nieruchomości objętej ograniczeniem, winna w sposób jednoznaczny wskazywać zarówno na sposób ograniczenia prawa własności, jak i przebieg planowanej inwestycji celu publicznego, i to jedynie zakresie niezbędnym do realizacji danej inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano kwestionowana skargą decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podjęta została w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii napowietrznej 110 kV relacji O.-Ż., Ż.-R. Przedmiotowa inwestycja stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i jako taka jest wymieniona w powołanym wyżej art. 124 ust. 1 ustawy. Bezsporną pomiędzy stronami pozostaje także to, iż określone decyzją przedsięwzięcie, zarówno co do jego zakresu, jak i przebiegu (w tym przez należącą do skarżącego działkę o nr ew. [...]), jest zgodne z postanowieniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ż. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Ż. z dnia 9 kwietnia 2013 r., nr XXXIV/183/2013 oraz postanowieniami uchwały Rady Gminy Ż. z dnia 30 września 2021 r., nr XXXIV/212/2021 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na odcinku od projektowanej stacji 110,15 kV "Ż." do wcięcia w istniejącą linię 110 kV O.-R.

Dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu.

Natomiast sporną pomiędzy stronami pozostaje kwestia prawidłowości przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., które to rokowania w ocenie skarżącego miały charakter pozorny i jako takie nie wypełniają ustawowej przesłanki, niezbędnej do podjęcia decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W tym zakresie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA z 6 kwietnia 2022 r., I OSK 1538/21; 3 lutego 2022 r., I OSK 507/21; wyrok WSA w Łodzi z 10 listopada 2021 r., II SA/Łd 641/21; wyrok WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2022 r., II SA/Gd 23/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą organu administracji podejmującego rozstrzygnięcie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n jest wyłącznie zbadanie faktu czy rokowania się odbyły oraz czy na ich podstawie strony zawarły umowę, czy też do porozumienia pomiędzy stronami nie doszło. Nie podlega natomiast kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 7 marca 2023 r., II SA/Wr 835/22; WSA w Lublinie z 21 lutego 2023 r., II SA/Lu 705/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącego procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, iż inwestor wykazał w należyty sposób fakt przeprowadzenia rokowań. Z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że w dniu 7 lipca 2021 r. przeprowadzone zostały rokowania pomiędzy skarżącym, a pełnomocnikiem inwestora, w trakcie których przedstawione zostały zarówno charakter, jak i zakres planowanej inwestycji, jak również wysokość wynagrodzenia proponowanego skarżącemu, w wysokości 660 zł. Z treści przedłożonego protokołu rokowań, podpisanego przez A.S. bez zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń czy uwag wynika, iż powyższa propozycja została odrzucona przez skarżącego, który oczekiwał wynagrodzenia w kwocie 8.300 zł. W toku dalszych negocjacji pełnomocnik inwestora kolejno pismami z dnia 23 lipca 2021 r. oraz z dnia 13 sierpnia 2021 r. ponownie występował do skarżącego z propozycją zawarcia porozumienia, podwyższając oferowaną kwotę wynagrodzenia odpowiednio do kwoty 670 zł i kwoty 790 zł. W odpowiedzi na powyższe propozycje skarżący pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. oświadczył, iż żąda kwoty 10.000 zł. Wobec powyższego pismem z dnia 11 października 2021 r. pełnomocnik inwestora poinformował stronę o zakończeniu rokowań ze skutkiem negatywnym. W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze uznać należy, iż w sprawie spełniona została przesłanka z art. 124 ust. 3 u.g.n., warunkująca podjęcie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego, w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 ustawy. Powyższemu stwierdzeniu nie przeczy zarzucana w skardze pozorność rokowań, jak i podnoszona przez skarżącego kwestia braku wiedzy, co do rzeczywistego zakresu prac obejmujących należącą do niego nieruchomość. Rokowania można uznać za pozorne, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (por. wyrok NSA z 24 marca 2023 r., I OSK 327/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie skarżącego, co do z góry powziętego przez inwestora zamiaru pozornego prowadzenia rokowań, a z akt sprawy bezspornie wynika, iż w toku prowadzonych rokowań jedyną kwestią sporną pozostawała kwestia wysokości wynagrodzenia, jakiego oczekiwał skarżący. Powyższe potwierdza wyraźne stanowisko skarżącego prezentowane zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w treści wniesionej skargi, z którego wynika, że wyraża on zgodę na realizację inwestycji, pod warunkiem ustanowienia wynagrodzenia w wyższej wartości. Jednocześnie w toku prowadzonych rokowań skarżący nie podnosił żadnych innych kwestii, w tym co do rzeczywistego charakteru i zakresu prac związanych z przebiegiem planowanej inwestycji przez należącą do niego nieruchomość, pomimo zgłaszanych w tym zakresie w późniejszym terminie, zarówno na etapie administracyjnego postępowania odwoławczego, jak i sądowoadministracyjnego, wątpliwości. Podkreślenia również wymaga, że objęta skargą decyzja w sposób jednoznaczny określa sposób i zakres ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa własności, zarówno w części tekstowej, jak i w części graficznej stanowiącej integralny załącznik do kwestionowanego rozstrzygnięcia. Przebieg przewodów linii i pas technologiczny inwestycji wyznaczający obszar ograniczenia na spornej nieruchomości, o powierzchni 331,8 m2 został jednoznacznie wyznaczony na mapie w skali 1:1000, sporządzonej przez geodetę uprawnionego T.W., nr upr. [...], a jego granice określają wyznaczone na mapie punkty osnowy geodezyjnej. Treść załącznika graficznego w pełni koresponduje z treścią opisową zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego podnoszone w skardze zarzuty, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie.

Jednocześnie w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę procedujące w sprawie organu obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.).

Natomiast, co do zarzucanego organowi odwoławczemu naruszenia ustawowych terminów załatwienia sprawy (art. 36 § 1 w zw. z art. 35 § 3 i art. 12 § 1 k.p.a.) wskazać należy, iż pomijając kwestię zasadności stawianych w tym zakresie zarzutów, mogłyby one stanowić ewentualnie przedmiot oceny sądu administracyjnego w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wniesioną przez stronę skargą na bezczynność lub też na przewlekłe prowadzenie postępowania, z którego to uprawnienia, jak wynika z akt sprawy skarżący nie skorzystał.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

k.ż.