Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1599/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3, art. 29 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 par. 1, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi L. K. i W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżących L. K. i W. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA", "organ"), decyzją z "(...)" maja 2019 r. nr "(...)", wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."), po rozpoznaniu wniosku z 22 stycznia 2019 r. W.K. i L. K. (dalej: "Skarżący"),, o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z "(...)" stycznia 2019 r., znak "(...)", odmawiającą udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr "(...)" do nieruchomości złożonej z działek ewidencyjnych: nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" położonych w m. "(...)".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, strony postępowania poinformowały o prowadzonej na terenie nieruchomości działalności gospodarczej w zakresie przetwórstwa stali, transportu i logistyki oraz o planowanym "rozszerzeniu działalności gospodarczej z poprawą dojazdu i wyjazdu z działki samochodów ciężarowych", z "przewidywanym ruchem około 10 pojazdów własnych, dziennie". W związku z powyższym, jak wyjaśnił organ, dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki byłby właściwy zjazd publiczny.

GDDKiA wskazał następnie, że droga krajowa nr "(...)"na przedmiotowym odcinku "węzeł "(...)"" zakwalifikowana została zarządzeniem nr 34 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z dnia 3 października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP).

Po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ stwierdził, że droga krajowa klasy GP usytuowana jest wysoko w hierarchii dróg publicznych, które muszą spełniać surowe warunki techniczno-użytkowe aby pełnić swoją funkcję, w szczególności funkcję tranzytową, w odróżnieniu do dróg klasy Z, L lub D, które pełnią funkcję komunikacji lokalnej. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia dojazdu z innych dróg niższych klas, w tym również, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 2438/00 (niepubl.) - gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich.

GDDKiA uznał, że w rozpatrywanej sprawie trudno byłoby dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem wniosku stron. Podkreślił, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym z planu stałej organizacji ruchu oraz zdjęć terenu wynika, że działki nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" położone są w odległości około od 30 m do 70 m od zatoki autobusowej oznaczonej znakiem "D-15", tj. przystanku autobusowego komunikacji publicznej. Znak ten oznacza ponadto miejsce zatrzymywania się innych niż autobusy pojazdów wykonujących przewóz osób na regularnych liniach oraz pojazdów przeznaczonych do przewozu dzieci.

W opinii organu, manewry pojazdów poprzez zjazd, który byłby zlokalizowany w bliskiej odległości od przystanku autobusowego stwarza zagrożenie bezpieczeństwa dla uczestników ruchu drogowego. Autobusy zatrzymujące się na przystanku autobusowym (średnio 93 autobusy w ciągu doby - według Generalnego Pomiaru Ruch w 2015 r.) mogłyby ograniczać widoczność pojazdom wyjeżdżających z planowanego zjazdu na drogę.

GDDKiA, zaznaczył jednocześnie, że z dołączonych do akt sprawy materiałów wynika, że rozpatrywany odcinek drogi krajowej w miejscu przylegania przedmiotowych działek oznaczony jest znakiem "D-43" tj. "koniec obszaru zabudowanego", zlokalizowanym w km 560 + 818 strona lewa. Mając na uwadze, że poza obszarem zabudowanym dopuszczalna prędkość pojazdów wynosi do 90 km/h, oczywistym jest, że lokalizacja zjazdu publicznego w miejscu, w którym kierujący pojazdami przyśpieszają, byłaby szczególnie niebezpieczna. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że analizowany odcinek drogi krajowej "(...)"oznaczony jest znakiem poziomym "P-7b", tj. "linia krawędziowa - ciągła szeroka". Linia ta stosowana jest dla wyznaczenia krawędzi jezdni na odcinkach drogi, na których ze względu na bezpieczeństwo, występuje zakaz postoju i zatrzymywania się zarówno na jezdni jak i na poboczu. Ponadto pasy o przeciwnych kierunkach ruchu rozdzielone są znakiem poziomym "P-4" tj. linią podwójną, ciągłą, oznaczającą zakaz przejeżdżania, najeżdżania linii. Tymczasem manewry pojazdów ciężarowych z przyczepami dłużycowymi związane z wjazdami i wyjazdami na drogę krajową stawiają szczególnie wysokie wymagania w celu zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego.

Organ dodał, że na analizowanym odcinku drogi ""(...)"" występuje bardzo wysokie natężenie ruchu drogowego, które według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. wynosiło aż 15109 poj./dobę, w tym 3708 pojazdów ciężarowych oraz 93 autobusy. Tak duże natężenie ruchu na drodze krajowej klasy GP wraz z usytuowaniem planowanego zjazdu publicznego może powodować poważne ograniczenie płynności ruchu drogowego i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu.

Organ dodatkowo wskazał, że dla działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą nr "(...)"Rady Gminy "(...)" z dnia "(...)"kwietnia 2015 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy "(...)"w miejscowości "(...)"", Z załącznika graficznego do ww. planu wynika, że przedmiotowe działki położone są na terenie oznaczonym symbolami: "U-1", "U/MN-1" oraz "KDD-1" - (pod poszerzenie pasa drogowego drogi krajowej nr "(...)") i "KDD-2" - (pod poszerzenie ul. "(...)". Ponadto po zachodniej stronie analizowanych działek planowana jest droga oznaczona symbolem "KDD-3" zlokalizowana na sąsiedniej działce nr "(...)". Paragraf 37 ust. 3 i ust 4 ww. aktu prawa miejscowego wskazuje ustalenia szczegółowe w zakresie obsługi komunikacyjnej docelowej terenów funkcjonalnych, tj. m.in. dla terenu "U-1" z dróg "KDD-1" lub "KDD-3" oraz dla terenu "U/MN-1" z dróg "KDD-2" lub "KDD-3". Ponadto § 17 ust. 2 miejscowego planu określa, że cyt. "do czasu wybudowania dróg KDD-1 i KDD-5 ustala się możliwość tymczasowego stosowania zjazdów z drogi krajowej nr "(...)", oznaczonej informacyjnie na rysunku planu symbolem KDGP, przy czym techniczne warunki zjazdu regulują przepisy oddzielne".

GDDKiA stwierdził zatem, że analizowany akt prawa miejscowego zawierający rozwiązanie obsługi komunikacyjnej przedmiotowych działek z planowanych dróg lokalnych, w świetle art. 4 pkt 21, art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. oraz § 8a ust. 1 pkt 1, § 9 ust. 1 pkt 3, § 113 ust. 7 w związku § 78 ust. 1a rozporządzenia, nie stanowi podstawy do zmiany decyzji organu. Obowiązek natomiast realizacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży po stronie gminy, w tym przypadku Wójta Gminy "(...)", zwłaszcza że sposób rozwiązywania wewnętrznych powiązań komunikacyjnych należy do zadań samorządów, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 maja 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.), który stanowi, że "Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego".

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że dostęp do drogi publicznej dla działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" może być zapewniony poprzez ul. "(...)"tj. gminną drogę wewnętrzną (połączoną z ul. "(...)") po poszerzeniu jej o 4 m, zgodnie z § 36 pkt 3 ww. miejscowego planu (docelowo droga publiczna dojazdowa). Następny sposób obsługi komunikacyjnej przedmiotowych działek (od południowej strony) może być zrealizowany po wybudowaniu planowanych gminnych dróg publicznych, tj. oznaczonej symbolem "KDD – 1", przylegającej wzdłuż pasa drogowego drogi krajowej nr "(...)"oraz oznaczonej symbolem "KDD-3", usytuowanej na terenie działki nr "(...)" wzdłuż zachodniej granicy działek nr "(...)" i nr "(...)".

Zatem działki nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" mogą mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną jednym z ww. rozwiązań i nie ma konieczności wykonywania zjazdu z drogi krajowej nr "(...)", a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na drodze.

Organ dodał, że z załączonego materiału dowodowego sporządzonego na podstawie mapy "GeoServer - BRDv2" prowadzonej przez GDDKiA wynika, że na odcinku drogi krajowej nr "(...)" w km od 559 + 500 do 561 + 700, w latach 2015 - 2018 wydarzyło się aż 6 wypadków, w których łącznie było 13 osób rannych (w tym 5 ciężko rannych). Jednocześnie, z powszechnie dostępnych danych urzędowych wynika, że nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu (przy manewrze skrętu) było najczęstszą przyczyną wypadków drogowych w 2018 r., zaś najczęstszym rodzajem wypadków drogowych były zderzenia boczne (zob. raport Komendy Głównej Policji - Biura Ruchu Drogowego pt. "Wypadki drogowe w Polsce w 2018 r." z 2019 r., s. 15-22; raport ten dostępny jest m.in. na http://www.statystyka.policja.pl). Zgodnie z ww. raportem, ponad 70% wypadków drogowych w 2018 r, miało miejsce w obszarze zabudowanym.

Zdaniem GDDKiA, powyższe determinuje organ w sposób szczególny do podejmowania działań prewencyjnych, mających na celu ograniczenie ww. zdarzeń drogowych do minimum. Działania te są zgodne z przyjętym przez Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, uchwałą nr 5/2013 z dnia 20 czerwca 2013 r., Narodowym Programem Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego (NPBRD) 2013-2020, który stwierdza m.in., że obecny stan bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa. Wizja bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. dążenie do całkowitego wyeliminowania ofiar śmiertelnych, oznacza m.in., że: "ograniczenie liczby wypadków w transporcie oraz ich konsekwencji jest podstawowym obowiązkiem wszystkich tworzących, zarządzających i korzystających z systemu transportowego w Polsce". Program na lata 2013-2020 kontynuuje dalekosiężną europejską politykę określaną jako "Wizja Zero", wychodząc m.in. z założenia, że ludzkie życie i zdrowie jest ważniejsze od prawa do przemieszczania się i innych celów systemu transportu drogowego. "Wizja Zero" stanowi, że "system transportu drogowego ma zapewnić realizację prawa człowieka do przemieszczania się, ale odbywać się to powinno w sposób bezpieczny."

W skardze z 21 czerwca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji z "(...)" maja 2019 r. oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie:

1) art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie,

2) art. 6, art. 8 § 1 i § 2, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że obserwując na co dzień ruch i jego natężenie na drodze krajowej nr "(...)", pozytywna decyzja zezwalająca na lokalizację zjazdu leżałaby w zgodzie z art. 7 K.p.a., a więc z imperatywem słusznego interesy obywateli, interesu społecznego, warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, bezpieczeństwa publicznego. Zatem nie koliduje on z interesem społecznym. Droga nie utraciłaby swojego charakteru.

Skarżący podkreślili, że istniejąca droga dojazdowa do działki przy ulicy "(...)"jest zbyt wąska, co uniemożliwia wjazd większych pojazdów w celach prowadzonej działalności gospodarczej.

W opinii Skarżących wjazd z drogi krajowej nr "(...)" nie będzie miał negatywnego wpływu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, gdyż w pobliżu została zainstalowana niedawno sygnalizacja świetlna, która spowalnia ruch na tym odcinku drogi krajowej nr "(...)".

Skarżący dodali, że przepisy nie precyzują dokładnych warunków, jakie muszą być spełnione, aby zezwolenie na lokalizację zjazdu mogło być wydane, a ponadto w art. 29 ust. 4 u.d.p. użyte zostało sformułowanie "może odmówić", co oznacza, że decyzja taka jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać zezwolenie na budowę lub przebudowę zjazdu. Granice tego uznania, w myśl art. 7 K.p.a., wyznaczają interes społeczny, słuszny interes obywateli, a także wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, co wielokrotnie podkreślane było w orzeczeniach sądów administracyjnych. Uznanie organu podlega także ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, jakie spełniać powinna droga określonej kategorii. Warunki te uregulowane zostały w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jak stanowi § 1 ww. rozporządzenia m.in. mają one zapewnić: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa użytkowania, b) nośności i stateczności konstrukcji, c) bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, d) ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb, 2) odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej, 3) niezbędne warunki do korzystania z drogi publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Skarżący się mając to na względzie, mają świadomość, że wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi klasy G, zostało ograniczone do sytuacji wyjątkowych.

Przedmiotowa działka w ocenie Skarżących spełnia powyższe warunki w stopniu umożliwiającym udzielenie zezwolenia i należy ten stan taktyczny przyporządkować sytuacjom wyjątkowym rozumianej jako działanie w imieniu i dla realizacji celów społecznie akceptowalnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p., budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Z ust. 4 tego artykułu wynika, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.d.p., drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jak wynika natomiast z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1643, dalej: "rozporządzenie techniczne"), przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. W § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadzono klasy dróg oraz ich hierarchię, a w pkt tego ustępu, wymieniono drogi główne ruchu przyspieszonego, oznaczone symbolem "GP".

Droga, której dotyczy wniosek Skarżących o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego (w rozumieniu § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia technicznego w brzmieniu obowiązującym do 12 września 2019 r.), to droga krajowa nr "(...)"zakwalifikowana na odcinku, którego dotyczy wniosek (węzeł "(...)"), zarządzeniem nr 34 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z dnia 3 października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP).

Istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy regulacja prawna wynika z § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, w brzmieniu obowiązującym do 12 września 2019 r., w którym prawodawca, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określił m.in. warunki stosowania zjazdów, stanowiąc, że: "(...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości;".

W świetle powyższej regulacji, organy rozstrzygające niniejszą sprawę powinny w pierwszej kolejności ustalić, czy w przedmiotowej sprawie zachodzi opisana w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, wyjątkowa sytuacja, w której dopuszczalne jest stosowanie na drodze klasy GP zjazdów, a więc brak innej możliwości dojazdu lub brak uzasadnienia bądź możliwości wykonania albo wykorzystania istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi, w niniejszej sprawie działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)"i nr "(...)", których dotyczy wniosek Skarżących.

W przypadku ustalenia, że opisana w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, wyjątkowa sytuacja występuje, organy powinny rozważyć kwestie bezpieczeństwa związane z lokalizacją danego zjazdu, zgodnie bowiem z 77 rozporządzenia technicznego, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych, jak natomiast wynika z § 78 rozporządzenia technicznego, zjazd publiczny sytuuje się zgodnie z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1, czyli zgodnie z § 113 ust. 7 zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w miejscach wymienionych w tym przepisie.

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie ustaliły w sposób wyczerpujący, czy w niniejszej sprawie zachodzi opisana w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, wyjątkowa sytuacja, w której dopuszczalne jest stosowanie na drodze klasy GP zjazdów.

Z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w niniejszej sprawie, przedstawionych w zaskarżonej decyzji wynika, że brak jest innej możliwości dojazdu do działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" i nr "(...)", których dotyczy wniosek Skarżących, GDDKiA wskazał bowiem, że dostęp do drogi publicznej dla przedmiotowych działek może być zapewniony poprzez ul. "(...)" tj. gminną drogę wewnętrzną (połączoną z ul. "(...)") po poszerzeniu jej o 4 m. Również Skarżący podkreślili na rozprawie przed Sądem, że obecnie dojazd pojazdów ciężarowych do przedmiotowych działek ul. "(...)" jest możliwy tylko wówczas, gdy ul. "(...)" nie poruszają się inne pojazdy samochodowe.

Organ doszedł natomiast do wniosku, że możliwe jest wykonanie innej drogi do obsługi przedmiotowych działek. W zaskarżonej decyzji GDDKiA, po przytoczeniu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr "(...)"Rady Gminy "(...)" z dnia "(...)" kwietnia 2015 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy "(...)"w miejscowości "(...)"", z którego wynika, że przedmiotowe działki nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" i nr "(...)" położone są na terenie oznaczonym symbolami: "U-1", "U/MN-1" oraz "KDD-1" - (pod poszerzenie pasa drogowego drogi krajowej nr "(...)" i "KDD-2" - (pod poszerzenie ul. "(...)") oraz, że po zachodniej stronie analizowanych działek planowana jest droga oznaczona symbolem "KDD-3" zlokalizowana na sąsiedniej działce nr "(...)", uznał, że dostęp do drogi publicznej dla działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" może być zapewniony poprzez ul. "(...)" tj. gminną drogę wewnętrzną (połączoną z ul. "(...)") po poszerzeniu jej o 4 m, zgodnie z § 36 pkt 3 miejscowego planu (docelowo droga publiczna dojazdowa) oraz po wybudowaniu planowanych gminnych dróg publicznych, tj. oznaczonej symbolem "KDD – 1", przylegającej wzdłuż pasa drogowego drogi krajowej nr "(...)"oraz oznaczonej symbolem "KDD-3", usytuowanej na terenie działki nr "(...)" wzdłuż zachodniej granicy działek nr "(...)" i nr "(...)".

GDDKiA przeanalizował zapisy uchwały nr "(...)"Rady Gminy "(...)" z dnia "(...)"kwietnia 2015 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy "(...)" w miejscowości "(...)"", z którego wynika, że planowane są rozwiązania umożliwiające dojazd do działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)"i nr "(...)" w inny sposób niż zjazd z drogi krajowej nr "(...)". W ocenie Sądu jednak, sama analiza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wystarczająca dla dokonania ustaleń faktycznych koniecznych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie gwarantują bowiem ich realizacji. GDDKiA słusznie wskazał, że obowiązek realizacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży po stronie gminy, w tym przypadku Wójta Gminy "(...)", podkreślenia jednak wymaga, że z cyt. wcześniej art. 29 ust. 4 u.d.p. wynika, że zarządca drogi może również wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Ponadto z § 17 ust. 2 uchwały nr "(...)"Rady Gminy "(...)" z dnia "(...)"kwietnia 2015 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy "(...)" w miejscowości "(...)"", wynika, że" "do czasu wybudowania dróg KDD-1 i KDD-5 ustala się możliwość tymczasowego stosowania zjazdów z drogi krajowej nr "(...)", (...), przy czym techniczne warunki zjazdu regulują przepisy oddzielne". Organ przytoczył powyższą regulację jednak w żaden sposób się do niej nie odniósł. W ocenie Sądu natomiast, regulacja ta wyznacza kierunek interpretacji zapisów § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Organy zatem powinny ustalić realną możliwość wykonania dojazdu dla samochodów ciężarowych do działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)" i nr "(...)" w inny sposób niż zjazd z drogi krajowej nr "(...)". Obliguje to natomiast organy do dokonania ustaleń, w jakim terminie władze samorządowe planują realizację odpowiednich zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i do dokonania na tej podstawie oceny, czy w niniejszej sprawie zaistniała wyjątkowa sytuacja, o której mowa w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, w której dopuszczalne jest stosowanie na drodze klasy GP zjazdów i czy nie jest zasadne wydanie przez zarządcę drogi zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony.

Sąd stwierdza, że organy obu instancji nie dokonując powyższych ustaleń, naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe przepisy regulują reguły postępowania administracyjnego determinujące czynności ustalania stanu faktycznego. Z ustanowionej w art. 7 K.p.a., zasady prawdy obiektywnej wynika powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Z zasady oficjalności ustanowionej w art. 77 § 1 K.p.a., wynika powinność organu procesowego zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. W oparciu o wynikającą z art. 80 K.p.a., zasadę swobodnej oceny dowodów, organ natomiast na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Ze względów omówionych powyżej GDDKiA nie zebrał całego, koniecznego do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy materiału dowodowego, w konsekwencji nie ustalił okoliczności stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, co oznacza również, że uznając na podstawie zebranego materiału dowodowego, że w niniejszej sprawie nie zaistniała wyjątkowa sytuacja, o której mowa w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów.

Rozpoznając ponownie sprawę organ zwróci się do Wójta Gminy "(...)" o przekazanie informacji na temat realnej realizacji postanowień uchwały nr "(...)"Rady Gminy "(...)" z dnia "(...)" kwietnia 2015 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy "(...)"w miejscowości "(...)", pozwalających na dojazd samochodów ciężarowych do działek nr "(...)", nr "(...)", nr "(...)"i nr "(...)"w inny sposób niż zjazd z drogi krajowej nr "(...)" i na tej podstawie oraz dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego oceni, czy w niniejszej sprawie zaistniała wyjątkowa sytuacja, o której w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, w której dopuszczalne jest stosowanie na drodze klasy GP zjazdów i czy nie jest zasadne wydanie przez zarządcę drogi zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony.

Jeżeli na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego organ dojdzie do wniosku, że w niniejszej sprawie zaistniała wyjątkowa sytuacja, o której w § 9 pkt 3 rozporządzenia technicznego, dopuszczająca zastosowanie na spornej drodze krajowej nr "(...)" zjazdu publicznego, rozważając następnie względy bezpieczeństwa związane z lokalizacją wnioskowanego przez Skarżących zjazdu publicznego, odpowiadające wymogom § 113 ust. 7 w związku z § 78 rozporządzenia technicznego, GDDKiA uwzględni i odniesie się do kwestii zainstalowanej, jak wskazali Skarżący w skardze, niedawno na spornym odcinku drogi krajowej "(...)"sygnalizacji świetlnej. W zaskarżonej decyzji, organ w ogóle nie podniósł powyższej okoliczności odnosząc się do niej jedynie w odpowiedzi na skargę. Tymczasem, w ocenie Sądu jest to istotna okoliczność wpływająca na bezpieczeństwo na drodze w kontekście wnioskowanego przez Skarżących zezwolenia na zjazd publiczny w spornej lokalizacji, jeżeli bowiem sygnalizacja świetlna, jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę nie powoduje całkowitego zatrzymania ruchu na drodze krajowej, to z całą pewnością go spowalnia co może mieć kluczowe znaczenie dla oceny bezpieczeństwa związanego z lokalizacją wnioskowanego przez Skarżących zjazdu publicznego. Kwestii tej nie załatwia stwierdzenie organu, że bezpośrednie włączanie się poprzez zjazd do ruchu drogi tranzytowej, międzynarodowej (E30) pojazdów z przyczepami dłużycowymi, wymagających powolnych i obszernych manewrów, zawsze stanowi wzrost niebezpieczeństwa dla wszystkich użytkowników ruchu drogowego. Jest to bowiem stwierdzenie oczywistości, a rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, wymaga oszacowania i oceny stopnia wzrostu niebezpieczeństwa związanego z lokalizacją spornego zjazdu publicznego dla pojazdów ciężarowych i na tej podstawie podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.