Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 864/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak- Kubiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak- Sudyka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke 137/21 w sprawie ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt II SAB/Ke 137/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy w [...] do rozpoznania wniosku D. D. z dnia [...] czerwca 2021 r. w zakresie punktów 9 i 10 - w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I), umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej punkt 8 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. (pkt II), stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie opisanym w pkt I i II wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III), oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny (pkt IV), oddalił skargę w pozostałej części (pkt V), a także zasądził od Burmistrza Miasta i Gminy w [...] na rzecz D. D. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt VI).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. D. D. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o udostępnienie, na wskazany adres do korespondencji, następujących informacji publicznych:

1) kserokopii wyroku sądowego wraz z uzasadnieniem, który zapadł w pierwszej instancji, dotyczącego sporu pomiędzy Gminą [...], a wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji [...] - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]";

2) kserokopii prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem (o ile będzie dostępne w chwili sporządzania informacji), który zapadł w drugiej instancji, dotyczącego sporu pomiędzy Gminą [...], a wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji [...] - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]";

3) kserokopii umowy (wraz z ewentualnymi aneksami) z wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji [...] - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]";

4) wykazu wszystkich kosztów sądowych poniesionych przez Gminę [...] w związku z przedmiotową sprawą z rozbiciem i opisem poszczególnych kosztów (w tym koszty zastępstwa procesowego, obsługi prawnej, itp.);

5) wykazu kosztów związanych z zajęciem komorniczym w związku z przedmiotową sprawą z rozbiciem i opisem poszczególnych kosztów;

6) kserokopii wniesionej skargi na czynności komornicze;

7) kserokopii skargi konstytucyjnej wniesionej w przedmiotowej sprawie;

8) kserokopii korespondencji prowadzonej z komornikiem, który dokonał zajęcia komorniczego w przedmiotowej sprawie;

9) kserokopii korespondencji prowadzonej z wykonawcą ww. zadania;

10) wydruku wiadomości e-mail od mecenasa P. W., w której Zastępca Burmistrza A. J. został poinformowany o rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie (na sesji została podana data, tj. środa - 26.05.2021).

Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej zostanie udzielona do dnia 31 sierpnia 2021 r. z uwagi na rozpoczynający się sezon urlopowy pracowników.

Następnie Burmistrz Miasta i Gminy [...] w odpowiedzi na wniosek udzielonej pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. przesłał wnioskodawcy: kopię wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2020 r., kopię postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 4 stycznia 2021 r. oraz kopię umowy pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji [...] - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]". Organ poinformował skarżącego, że Gmina [...] w związku ze sprawą z powództwa S. Sp. z o.o. Sp. k. poniosła następujące koszty: 75.592,66 zł z tytułu kosztów procesu; 13.284 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego; 17 zł z tytułu opłaty skarbowej w postępowaniu sądowym; 2.700 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu egzekucyjnym; 18,15 zł z tytułu kosztów doręczania korespondencji w postępowaniu egzekucyjnym.

Jednocześnie organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie, jakiej korespondencji dotyczy jego wniosek, zaś w pozostałym zakresie poinformował, że Urząd Miasta i Gminy [...] nie posiada dokumentacji, o której przekazanie skarżący zawnioskował.

W dniu 17 września D. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż udzielił odpowiedzi na wniosek D. D. i przekazał dokumenty, które posiadał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była częściowo zasadna i częściowo zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie co do zasady nie było sporu, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w kontekście żądanych informacji określonych we wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. Organ nie powziął również wątpliwości co do trybu, w jakim D. D. zwrócił się o żądane informacje, dlatego pismem z dnia 14 lipca 2021 r., działając w warunkach art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do dnia 31 sierpnia 2021 r. Dopuszczalne jest wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Tak się stało w tej sprawie.

Sąd I instancji podkreślił, że pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, na zasadzie regulacji zawartych w u.d.i.p. Niemniej analiza treści udzielonej skarżącemu pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. odpowiedzi na zadane we wniosku pytania doprowadziła Sąd do przekonania, że organ nie załatwił powyższego wniosku w części w sposób zgodny z literą prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podkreślił, że odpowiedź na wniosek D. D. z dnia [...] czerwca 2021 r. – do daty wniesienia skargi w tej sprawie - udzielona została odnośnie żądań zawartych w punktach 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7 (w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r.). Sąd w sprawie niniejszej nie dokonuje merytorycznej kontroli treści udzielonych odpowiedzi w tym znaczeniu, że nie weryfikuje, czy udzielone odpowiedzi są prawdziwe, a jedynie kontroluje, czy z treści udzielonej odpowiedzi na wniosek wynika, że został on rozpoznany i załatwiony w całości w przewidzianej prawem formie i trybie. W odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r. organ wyszczególnił koszty postępowania sądowego i egzekucyjnego, co w zestawieniu z treścią pytań w punktach 4 i 5 wniosku nie budzi wątpliwości, że chodzi o koszty postępowania związane ze sprawą dotyczącą umowy opisanej w punktach 1-3 wniosku. Ponieważ równocześnie organ zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku w części dotyczącej tego, jakiej korespondencji dotyczy wniosek, to odpowiedź udzielona w zdaniu: "W pozostałym zakresie niniejszym informuję, iż Urząd Miasta i Gminy [...] nie posiada dokumentacji o której przekazanie Pan wnioskuje" dotyczy, zdaniem Sądu, odpowiedzi na wniosek w zakresie pytań 6 i 7 wniosku. Trudno jednocześnie ocenić, czy pismo z dnia 31 sierpnia 2021 r. zawierające powyższe informacje publiczne wyekspediowano do skarżącego w ostatnim dniu miesiąca sierpnia, czy już w dniu 1 września 2021 r., gdy je doręczono. Tak czy inaczej, z uwagi na to, że udzielenie odpowiedzi przez organ na omówione wyżej pytania nastąpiło, jeśli nawet z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ale przed wniesieniem skargi, skargę należało na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") oddalić w tym zakresie (pkt V wyroku).

Odnośnie informacji publicznej żądanej w punktach 8-10, czyli żądania udostępnienia korespondencji prowadzonej przez organ z komornikiem, wykonawcą zadania pn. "Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej w aglomeracji [...] - budowa, przebudowa i rozbudowa oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]" i P. W., to rację przyznał Sąd skarżącemu, że żądania te zostały precyzyjnie opisane i nie mogło budzić wątpliwości organu, o jaką konkretnie korespondencję chodzi we wniosku. Tym bardziej, że już udzielając odpowiedzi na skargę, organ takowych wątpliwości nie miał, podnosząc m.in. w zakresie korespondencji prowadzonej z komornikiem, że organ nie prowadził korespondencji z komornikiem. Stąd w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 8 wniosku Sąd - jako że informacji tej udzielono po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego - umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w punkcie II wyroku na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe.

Natomiast Sąd I instancji uznał, że ani w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r., ani w odpowiedzi na skargę organ nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. w części dotyczącej pytań zawartych w punktach 9 i 10. Jak już wyżej podniesiono, żądanie wniosku w tym zakresie zostało wystarczająco precyzyjnie sformułowane. Sama tylko okoliczność, że korespondencja z wykonawcą zadania jest obszerna, nie uzasadnia sposobu załatwienia tego wniosku – organ bowiem nie tylko, że w ostatnim dniu wyznaczonego terminu wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądania, to jeszcze nie wyjaśnił wnioskodawcy powodów takiego wezwania. Następnie dopiero w odpowiedzi na skargę Burmistrz wyjaśnił, że korespondencja ta jest obszerna. Organ powinien był w pierwszej kolejności ocenić, czy żądanie wniosku zawarte w puntach 9 i 10 dotyczy udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.), a jeśli tak, to czy nie jest to - z uwagi chociażby na obszerność korespondencji koniecznej do przeanalizowania – informacja przetworzona, i czy informacja ta nie naruszy zakazów, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 – 2a u.d.i.p. (np. ze względu na ochronę tajemnicy adwokackiej). W dalszej kolejności organ powinien był zareagować na taki wniosek adekwatnie do poczynionych ustaleń, w zgodzie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (m.in. w zgodzie z przepisami określającymi terminy ustawowe). Tak jednak w tej sprawie organ nie działał, co skutkowało uwzględnieniem skargi w zakresie żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w zakresie punktów 9 i 10, czemu Sąd dał wyraz w wyroku. Wymaga wyjaśnienia, że odmowa udostepnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd I instancji zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy [...] do rozpoznania wniosku D. D. z dnia [...] czerwca 2021 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie punktów 9 i 10 tego wniosku - w terminie 14 dni od doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku we wskazanym zakresie w zakreślonym terminie, uznając, że organ w dalszym ciągu pozostaje w tej części bezczynny (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd wskazał, że organ jest zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej Sądu (art. 153 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, o której mowa w punktach I i II wyroku, lecz nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ zareagował na wniosek skarżącego, odpowiadając na ten wniosek najpierw pismem z dnia 14 lipca 2021 r., a potem pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r. - z zachowaniem terminu wyznaczonego w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nie można więc uznać, że działanie organu "z góry" nacechowane było złą wolą, choćby z uwagi na to, że na większość pytań zawartych we wniosku udzielono odpowiedzi. Inaczej mówiąc, w okolicznościach tej sprawy Sąd nie dopatrzył się szczególnie nagannego zachowania organu w realizowaniu jego ustawowych obowiązków.

Powyższe powody legły także u podstaw orzeczenia zawartego w punkcie IV wyroku, w części dotyczącej żądania wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może, a nie musi, orzec grzywnę lub zasądzić sumę pieniężną. W okolicznościach faktycznych tej sprawy Sąd uznał, że organ nie zlekceważył swoich obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i w znacznej części odnośnie wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. wywiązał się z tych obowiązków.

Sąd I instancji nie był władny orzec o konieczności ustalenia przez organ osób winnych bezczynności i zarządzenia wyjaśnienia jej przyczyn. Sąd dysponuje uprawnieniem z art. 155 § 1 p.p.s.a (tzw. sygnalizacja), ale w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do podjęcia takich działań procesowych.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Burmistrz Miasta i Gminy [...], zaskarżając wyrok w części, w zakresie punktu I, III i VI oraz zarzucając mu: mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów zawartych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ustalenie, że organ nie rozpoznał wniosku o udzielenie informacji publicznej i pozostaje w bezczynności.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczył, że wnosi o przeprowadzenie rozprawy.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. D. wniósł o jej oddalenie oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma pełnomocnika spółki S. Sp. z o.o. Sp. k. z dnia 26 października 2021 r. na okoliczność jego treści, w szczególności na okoliczność ustalenia przyczyn bezczynności po stronie organu w udzielaniu informacji publicznych, przy czym oświadczył, iż złożenie tego wniosku dowodowego na etapie postępowania przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie było możliwe, bowiem skarżący wówczas nim nie dysponował.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny poza nieważnością postępowania może rozpoznawać jedynie te uchybienia, które zostały skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie. Ponadto skuteczność złożonej skargi kasacyjnej w znacznej mierze zależy od sposobu skonstruowania przez stronę tego środka zaskarżenia. Zakres postępowania kasacyjnego (o ile, tak jak w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania sądowego) wyznacza sam skarżący kasacyjnie przez przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną organu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że skarga kasacyjna została nieprawidłowo skonstruowana, gdyż wskazany w niej zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. nie został powiązany z żadną ze wskazanych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ze względu na konstrukcję podniesionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu oraz sposób, w jaki go uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Z uwagi na wymagania formalne wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów, w skardze kasacyjnej nie wskazanych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Kolejno należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej oparte na naruszeniu prawa materialnego muszą mieć inną konstrukcję niż zarzuty oparte na naruszeniu przepisów prawa procesowego.

Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa; natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

Z kolei w przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Należy przypomnieć, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. nie został powiązany z żadną ze wskazanych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku doprecyzowywania w tym zakresie stanowiska autora skargi kasacyjnej i domyślania się, z którą z podstaw kasacyjnych wiąże on wskazane naruszenia prawa. Już z tej przyczyny – z uwagi na nieprawidłową konstrukcję - zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za bezzasadny.

Gdyby jednak przystąpić do merytorycznego rozpoznania zarzutu skargi kasacyjnej, to również należy uznać, że jest on bezzasadny. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie odpowiedź na wniosek w zakresie żądań sformułowanych w punktach 9 i 10 nie została wnioskodawcy udzielona. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w analizowanym zakresie żądanie wniosku zostało sformułowane wystarczająco precyzyjnie i nie było potrzeby żądania od wnioskodawcy jego doprecyzowania. Powyższe sprawia, że zasadne było uznanie przez Sąd I instancji, że podmiot zobowiązany uchybił terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a zatem pozostaje w bezczynności w zakresie żądania udostępnienia informacji objętych punktami 9 i 10 wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że podmiot zobowiązany powinien był dokonać oceny, czy wniosek dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to czy nie jest to informacja przetworzona oraz czy udzielenie żądanej informacji nie będzie stanowić naruszenia zakazów sformułowanych w art. 5 ust. 1-2a u.d.i.p. Nie doszło zatem również do naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.

Należy też podnieść, że skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a, w brzmieniu następującym:

"Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania."

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie zobowiązał, ani nie rozważał kwestii zobowiązania organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, zatem przepis art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w ogóle nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia Sądu I instancji, nie mógł zatem zostać przez ten Sąd naruszony.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.