Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 274/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. H. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 28 lipca 2023 r., nr 1601-IEW.4123.3.2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez D. H. (dalej jako: skarżąca, strona, wnioskodawczyni, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 28 lipca 2023 r. nr 1601-IEW.4123.3.2023, którym organ ten, działając na podstawie art. 216, art. 162 i art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2022 r. poz. 2651) [dalej: Op] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 28 marca 2022 r., nr 1607-SEW.4123.1.2022 orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako członka zarządu A. Sp. z o.o. z siedzibą w N. za zaległość podatkową tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 57.051 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 19.129 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.626,53 zł.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z 28 marca 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej D. H. jako członka zarządu A. Sp. z o.o., z siedzibą w N. za zaległość podatkową tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 57.051 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 19.129 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.626,53 zł. W jej treści zwarł pełne pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia.

Decyzja ta została wysłana listem poleconym nr [...] (k. 85) za pośrednictwem operatora pocztowego na adres zamieszkania strony i 15 kwietnia 2022 r. została doręczona dorosłemu domownikowi: S. H. (mężowi strony), który podjął się oddania pisma (decyzji) adresatowi (k. 85)

W związku z powyższym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania zaczął biec 16 kwietnia 2022 r. i upłynął 29 kwietnia 2022 r.

Pismem z 27 marca 2023 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji organu podatkowego I instancji. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu poinformowała, że o wydaniu decyzji dowiedziała się dopiero 20 marca 2023 r., gdy została wezwana na przesłuchanie do organu w sprawie karnej o sygn. akt [...]. Po przesłuchaniu wraz z pełnomocnikiem udała się do działu wierzycielskiego, gdzie poinformowano ją, że została wydana decyzja, która stanowi podstawę prowadzonej wobec niej egzekucji. Przygnała wprawdzie, że decyzję tą odebrał w zeszłym roku tj. 15 kwietnia 2022 r. jej mąż S. H., jednakże - jak dalej twierdziła - nie przekazał jej tego pisma. oraz cyt.: "nie dostała od niego także żadnych informacji, by cokolwiek takiego zostało doręczone". Po przesłuchaniu 20 marca 2023 r. skarżąca próbowała odnaleźć doręczoną jej mężowi decyzję, ale nie pamiętał on takiego pisma. Nie wie też, dlaczego mąż nie przekazał jej tej korespondencji. Wobec powyższego uważa, że bez własnej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Skarżąca podniosła, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu. Nie jest zatem wymagany dowód, leczy tylko środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym, niedający pewności, lecz tylko wskazujący na wiarygodność - prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Skarżąca stwierdziła, że nie można stracić z pola widzenia, że była prezesem zarządu spółki A. sp. z o.o. jedynie przez dwa tygodnie. Według strony, gdyby organ powziął wiedzę, że nie jest ona prezesem zarządu od blisko 5 lat, to z dużą dozą prawdopodobieństwa nie podjąłby rozstrzygnięcia o orzeczeniu wobec niej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej, jako członka zarządu A. Sp. z o.o. z siedzibą w N. za zaległość podatkową tej spółki.

Postanowieniem 28 lipca 2023 r. nr 1601-IEW.4123.4.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu stwierdził, że odwołanie z 27 marca 2023 r. (nadane w tym samym dniu) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 28 marca 2022 r. wniesiono z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Z kolei rozpoznając wniosek strony o przywrócenie jej uchybionego terminu do wniesienia odwołania, wskazanym na wstępie postanowieniem, odmówił jego przywrócenia.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności organ zauważył, że jeżeli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu (wyrok NSA z 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1476/17 i wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Go 200/19 (wszystkie opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej CBOSA). Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest uwarunkowane zatem łącznym spełnieniem wszystkich trzech przesłanek, o których mowa w art. 162 Op, tj. uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy zainteresowanego, wniesienia w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia podania o przywrócenie terminu oraz dopełnienia czynności, dla której był określony termin (w tym przypadku odwołania). Niespełnienie jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Dokonując zatem w pierwszej kolejności oceny łącznego spełnienia przez stronę powyższych warunków z art. 162 Op organ stwierdził brak spełnienia już pierwszego z tych warunków, a mianowicie dochowania terminu przewidzianego dla wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Według organu, wbrew twierdzeniu strony, termin dla wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zaczął biec od 20 marca 2023 r., kiedy to - jak wskazywała ona podczas wizyty w siedzibie Urzędu Skarbowego w Nysie - dowiedziała się, że wydano wobec niej decyzję o solidarnej odpowiedzialności podatkowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że już wcześniej Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie wystawił na podstawie omawianej decyzji tytuły wykonawcze, a to:

• nr [...] z 11 maja 2022 r., który obejmował zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 57.051 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 19.940 zł,

• nr [...] z 23 maja 2022 r., który obejmował koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.626,50 zł.

Tytuły te przekazano Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.- K, który jest właściwym dla zobowiązanej organem egzekucyjnym. Z kolei odpisy tych tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanej i odebrane przez jej męża S. H. odpowiednio 26 maja 2022 r. i 17 czerwca 2022 r. To właśnie z tych dokumentów według organu zobowiązana dowiedziała się o wydaniu wobec niej decyzji nr 1607-SEW.4123.1.2022 z 28 marca 2022 r. Informacja ta znajdowała się w doręczonych jej tytułach wykonawczych w części D - Dane dotyczące należności pieniężnych, pkt 4 - Identyfikacja podstawy prawnej obowiązku i pkt 5 - Data wydania orzeczenia. W części C natomiast - Dane zobowiązanego, u którego powstał obowiązek - wskazana została nazwa Spółki: A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Z tym też doręczeniem zobowiązanej powyższych tytułów wykonawczych ustały przyczyny uchybienia terminowi i od tego też zdarzenia należało liczyć 7-dniowy termin na złożenie podania o przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 372/2008).

Skoro w tytule wykonawczym nr [...] z 11 maja 2022 r. została wskazana decyzja, która była podstawą egzekwowanego obowiązku, to 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od 26 maja 2022 r., tj. doręczenia odpisu tego tytułu. Prowadzenie egzekucji należności określonych decyzją wiąże się bowiem z wydaniem i ostatecznością rozstrzygnięcia wykazanego w tytule wykonawczym. Do skorzystania z prawa do wniesienia odwołania nie było natomiast konieczne pozyskanie samej decyzji. Uznanie, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi ma miejsce nie w momencie powzięcia wiedzy o wydaniu rozstrzygnięcia, lecz w momencie zapoznania się z jego treścią, skutkowałoby uzależnieniem początku biegu 7 dniowego terminu nie od przepisów prawa, lecz od woli zainteresowanego. Strona, bądź jej pełnomocnik, decydowaliby bowiem o momencie zapoznania się z treścią decyzji, a tym samym o momencie ustania przyczyny uchybienia terminowi (por. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 1223/12 z 27 marca 2013 r.).

W konsekwencji, według organu, ponieważ 7-dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, obliczony stosownie do uregulowań art. 12 § 1 Op, zaczął biec od 27 maja 2022 r. i upłynął 2 czerwca 2022 r., złożenie 27 marca 2023 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 28 marca 2022 r., nastąpiło z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 162 § 2 Op.

Zdaniem organu, strona nie uprawdopodobniła także, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Wprawdzie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność twierdzenia o danym fakcie, co nie oznacza jednak, że uprawdopodobnienie wystąpi w każdej sytuacji twierdzenia o danej okoliczności. Twierdzenia te powinny być przekonujące i wiarygodne co do wystąpienia niemożliwej do pokonania przeszkody (wyrok WSA z 25 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 329/19).

Starając się o przywrócenie terminu wnioskujący musi uwiarygodnić swoją staranność przy wnoszeniu odwołania oraz fakt, że przeszkoda w terminowym dokonaniu tej czynności była od niego niezależna, czyli, że nie można było jej usunąć nawet przy użyciu odpowiedniego w danych warunkach wysiłku. Mieszczą się więc tu wszystkie przypadki działań leżących poza jakimkolwiek wpływem samej strony, jak i nietypowe zdarzenia dotykające samej strony. Ponadto, przy ocenie winy strony lub jej braku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (wyrok WSA w Opolu sygn. akt I SA/Op 190/18 z 4 lipca 2018 r.). Jak dalej zauważono, strona uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazała, że termin do złożenia odwołania nie został dotrzymany z przyczyn przez nią niezawinionych, gdyż jej mąż, który odebrał 15 kwietnia 2022 r. przesyłkę zawierającą decyzję, nigdy jej nie przekazał. To ta okoliczność, według strony, miała świadczyć o braku jej zawinienia w dochowaniu terminowi do wniesienia odwołania.

Jednakże, jak wynika z niespornych w sprawie okoliczności faktycznych omawianą decyzje organu I instancji doręczono zgodnie z 149 Op dorosłemu domownikowi S. H. 15 kwietnia 2022 r.

W myśl tej regulacji, w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdy go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi [...].

Natomiast zgodnie z orzecznictwem, warunkiem zastosowania tego przepisu jest okoliczność, że adresat zamieszkuje pod wskazanym adresem, doręczenie mu pisma osobiście jest niemożliwe z powodu jego czasowej nieobecności, zaś dorosły domownik przyjmuje pismo osobiście za pokwitowaniem i zobowiązuje się do oddania pisma adresatowi. To oznacza, że doręczenie decyzji w trybie art. 149 Op do rąk dorosłego domownika pod danym adresem, z zachowaniem powyższych warunków przewidzianych w tym przepisie, jest skuteczne. Doręczenie w tzw. trybie zastępczym wywołuje dokładnie takie skutki, jak doręczenie pisma do rąk adresata. Oznacza to, że powoduje ono również otwarcie terminu do wystąpienia z ewentualnymi środkami zaskarżenia, a skutki uchybienia temu terminowi w pełni obciążają stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 242/20).

Skoro zatem uchybienie terminu w sprawie zostało spowodowane działaniem męża strony, który był upoważniony do odbioru korespondencji, to należy uznać, że sama strona nie dołożyła należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, działając na własne ryzyko. To bowiem na wnioskodawczyni, jako stronie postępowania spoczywał obowiązek takiego zorganizowania odbioru korespondencji, aby nie było przeszkód w dokonaniu czynności procesowych. Właściwe doręczenie pisma (decyzji) ma kluczowe znaczenie dla wykonania decyzji administracyjnych, gdyż z tym momentem decyzja trafia do obrotu prawnego. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (wyrok NSA z 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08, postanowienie NSA z 31 marca 2010r., sygn. akt I FSK 1929/09).

Odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Tym samym wszelkie zaniedbania, nieuwaga, czy przeoczenie dorosłego domownika, obciążają bezpośrednio adresata i nie mogą być kwalifikowane jako brak jego winy (wyrok WSA w Gliwicach z 2 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/GI 753/16). Dlatego, według organu, skoro zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona, a tym samym weszła skutecznie do obrotu prawnego, to przedstawiona we wniosku argumentacja wnioskodawczyni nie świadczy w żaden sposób o tym, że uchybienie terminowi nie było przez nią zawinione, albowiem było spowodowane brakiem sprawowania przez stronę należytej dbałości o swoje sprawy.

We wniesionej skardze skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie iż przekroczyła termin wskazany w art. 162 Op, podczas gdy powzięła ona wiedzę o toczącym się postępowaniu dopiero przy okazji czynności dokowanej z jej udziałem w innej sprawie 20 marca 2023 r., gdy informacja o toczącym się postępowaniu została jej przekazana ustnie przez innego pracownika w siedzibie Urzędu Skarbowego w Nysie. Nadto, według skarżącej, organ wadliwie też stwierdził, że z własnej winy nie dochowała ona terminu do złożenia odwołania, podczas gdy nie otrzymała ani pisma ani informacji od S. H., któremu to została doręczona przesyłka zawierająca dotyczącą jej decyzję organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do jej ponownego rozpoznania organowi II instancji, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego aktu, dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej jako: "P.p.s.a.", nie dała podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 28 lipca 2023 r., którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 28 marca 2022 r., orzekającej o jej solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako członka zarządu A. Sp. z o.o. z siedzibą w N. za zaległość podatkową tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 57.051 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 19.129 zł i koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.626,53 zł.

Ze stanu sprawy wynika, że wobec skarżącej prowadzono postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o jej solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, w wyniku którego wydana została objęta wnioskiem o przywrócenie terminu decyzja z 28 marca 2022 r.

W sprawie nie jest sporne, że decyzja ta została wysłana na adres: W., ul. [...] i odebrana przez S. H. 15 kwietnia 2022 r., a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że pismo doręczono pełnoletniemu domownikowi.

Skarżąca nie neguje też okoliczności, że na podstawie tej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie wystawił tytuły wykonawcze: nr [...] z 11 maja 2022 r., który obejmował zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 57.051 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 19.940 zł oraz nr [...] z 23 maja 2022 r., który obejmował koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.626,50 zł. Powyższe tytuły wykonawcze zostały następnie przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.-K., jako właściwemu organowi egzekucyjnemu, zaś ich odpisy zostały doręczone S. H. odpowiednio: 26 maja 2022 r. i 17 czerwca 2022 r. W doręczonych odpisach tytułów wykonawczych zawarta była informacja, że podstawą ich wystawienia była decyzja nr 1607-SEW.4123.1.2022 z 28 marca 2022 r. Informacja ta znajdowała się w części D - Dane dotyczące należności pieniężnych, pkt 4 - Identyfikacja podstawy prawnej obowiązku i pkt 5 - Data wydania orzeczenia. W części C natomiast - Dane zobowiązanego, u którego powstał obowiązek - wskazana została nazwa Spółki: A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

W świetle tych okoliczności rację ma organ odwoławczy, że skoro w tytule wykonawczym nr [...] z 11 maja 2022 r. została wskazana decyzja, która była podstawą egzekwowanego obowiązku, to 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od 26 maja 2022 r., tj. doręczenia odpisu tego tytułu.

W tym miejscu należy dodatkowo wskazać, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-K. (organu egzekucyjnego) dotyczącej zestawienia rozliczenia uzyskanych kwot z prowadzonej wobec skarżącej egzekucji z czynności zajęcia jej konta bankowego w okresie od 1 maja 2022 r. do 9 czerwca 2023 r. w tym okresie doszło do wyegzekwowania należności z tytułu odpowiedzialności za zaległości podatkowe łącznej kwoty 12.472,89 zł (w tym należność główna: 7.764,35 zł, odsetki: 3.417,68 zł, koszty egzekucyjne: 1.290,86 zł).

Mając powyższe na uwadze nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej prezentowanym w skardze, jakoby z literalnego brzmienie art. 162 Op wynikało, że dniem ustania przyczyny uchybienia terminowi jest dzień zapoznania się strony z decyzją. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby do niemożliwego do zaakceptowania wniosku, że to strona byłaby gestorem początku biegu terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu na dokonanie czynności (m.in. wniesienia środka zaskarżenia), decydując kiedy wystąpić do organu o doręczenie kopii decyzji. Co więcej, to od niej zależałoby, czy w ogóle chce zapoznać się z decyzją wydaną przez organ. Oczywistym jest przy tym, że skarżąca miała prawo żądać wydania kopii przedmiotowej decyzji, jednakże uprawnienie to w żaden sposób nie wpływało na jej obowiązki, wynikające z zachowania 7-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, przede wszystkim zaś nie mogło doprowadzić do jego wydłużenia.

Gdy uchybienie terminu do złożenia środka odwoławczego było wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania decyzji (aktu administracyjnego), od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 Op należy liczyć od dnia powzięcia informacji o wydaniu aktu. A skoro w doręczonym podatnikowi tytule wykonawczym wskazano decyzję wymiarową będącą podstawą prawną egzekwowanego obowiązku, to 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Skarżąca miała też świadomość o prowadzeniu wobec niej czynności egzekucyjnych, skoro dochodziło do skutecznego wyegzekwowania z jej konta bankowego należności z tytułu odpowiedzialności za zaległości podatkowe, wynikające ze wskazanej w doręczonym jej tytule wykonawczym decyzji nr 1607-SEW.4123.1.2022 z 28 marca 2022 r. Obie te okoliczność, dodatkowo we wzajemnym powiązaniu, niewątpliwie świadczą o tym, że co najmniej od 26 maja 2022 r., tj. doręczenia odpisu tego tytułu, miała ona świadomość, że doszło do wydania decyzji, będącej podstawą realizowanej wobec niej egzekucji należności pieniężnych.

W tej sytuacji, wobec uchybienia 7 dniowemu terminowi, o którym mowa w 162 § 2 Op bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy strona ponosi, czy też nie, winę za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Tym samym nie ma też potrzeby odnoszenia się do argumentacji w tym zakresie, przedstawionej zarówno przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i pełnomocnika strony skarżącej w skardze do Sądu.

Można jedynie na marginesie zauważyć, w odniesieniu do tej części argumentacji skarżącej dotyczącej nieponoszenia przez nią odpowiedzialności za brak poinformowania jej przez męża o przyjęciu przez niego przesyłki zawierającej decyzje organu I instancji (w niniejszej sprawie przez okres ponad 1 roku), iż wszystkie kierowane do niej przesyłki - zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i postępowania egzekucyjnego - podejmowane były przez jej męża S. H., który poza tym, że podejmował je jako dorosły domownik w trybie art. 148 Op, dodatkowo ustanowiony został przez skarżącą jej pełnomocnikiem pocztowym o nr [...]. Świadczy to tym, że był on osobą, którą skarżąca sama umocowała do obioru kierowanych do niej przesyłek, a zatem miał on też świadomość obowiązków jakie na nim ciążyły w zakresie powiadamiania jej o nadejściu/odbiorze przesyłki. Tym samym wszelkie zaniedbania, nieuwaga, czy przeoczenie dorosłego domownika, na co zasadnie wskazał organ w swojej argumentacji, obciążają bezpośrednio adresata i nie mogą być kwalifikowane jako brak jego winy.

W konsekwencji nie można podzielić zarzutu skargi, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 162 § 1 Op poprzez wadliwą odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Końcowo Sąd zauważa, że poza zakresem czynionych rozważań, z uwagi na charakter obecnego postępowania dotyczącego wyłącznie kwestii zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, musiały pozostać te elementy skargi, które wprost odnosiły się do ewentualnej merytorycznej wadliwości samej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 28 marca 2022 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony jako członka zarządu A. Sp. z o.o. w N. za zaległość podatkową tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r.

Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

-----------------------

10