Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2301/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 134, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Zalewski, , Protokolant ref.staż. - Anna Głowacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2015 r. sprawy ze skargi S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych : 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz S. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez S.(dalej: Spółka, Skarżąca, Strona) jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: MPiPS) z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

B. Sp. z o. o. z siedzibą w C. przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wnioski Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r. W dniu [...] października 2010 r. złożyła wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r., w dniu [...] listopada 2010 r. złożyła wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r., tj. w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43, z późn. zm.), tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Spółka złożyła wymagane dokumenty.

Sprawa dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r. z wniosków B. Sp. z o.o. była w latach 2010 – 2015 kilkakrotnie rozpatrywana przez Prezesa Zarządu PFRON oraz MPiPS.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w myśl art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, z późn. zm.); dalej: ustawa o rehabilitacji zawodowej... pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa UE dotyczących udzielania pomocy publicznej. Według tych kryteriów, określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3), zdaniem organu I instancji, B. Sp. z o.o. znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ocena sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy ubiegającego się o pomoc dokonywana jest na datę złożenia wniosku. Z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, że strona na dzień złożenia wniosków Wn - D za miesiąc [...] 2010 r. posiadała zaległości w płatnościach wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Ponadto, Strona nieterminowo regulowała zobowiązania wobec zatrudnionych pracowników z tytułu wynagrodzenia za pracę. Organ stwierdził również, że analiza sprawozdań finansowych wykazała, że w latach 2009 i 2010 w Spółce wystąpiło szereg niekorzystnych zjawisk, tj. wysoki poziom zobowiązań, w tym nadwyżka zobowiązań krótkoterminowych nad aktywami obrotowymi spółki skutkująca brakiem bieżącej płynności finansowej, bardzo wysoki poziom ogólnego zadłużenia spółki. Wszystkie te okoliczności zdaniem organu stanowią przesłanki uznania Spółki za przedsiębiorstwo zagrożone w myśl przepisów zawartych w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 01.10.2004, str. 2); dalej Wytyczne Wspólnotowe.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Spółka wniosła odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej wnosząc o uchylenie decyzji w całości i wypłatę dofinansowania za [...] 2010 r., zarzucając wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa:

- zawartych w punktach 9-11 Wytycznych Wspólnotowych,

- art. 26a ust. 4, art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej...,

- art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007 r., Nr 59 poz.404, z późn. zm.),

- art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze w związku z art. 67a i67b Ordynacji podatkowej,

- rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (DL Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3),

- art. 35 § 1-3, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Ponadto Spółka podniosła zarzut nieuwzględnienia wcześniejszych rozstrzygnięć wydanych w tej sprawie przez MPiPS.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu decyzji MPiPS stwierdził, iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa UE dotyczących udzielania pomocy publicznej. Środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej... stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3).

Organ II instancji podniósł, że z informacji otrzymanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w C. (pismo z dnia [...] października 2012 r.), wynika, iż Spółka na dzień [...] października 2010 r. posiadała zaległości w ZUS w wysokości [...] zł, na dzień [...] listopada 2010 r. zaległości w wysokości [...] zł. W tych okolicznościach, jak stwierdził organ II instancji, Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych słusznie uznał, iż w dniu złożenia wniosków o dofinansowanie za [...] 2010 r. Spółka była przedsiębiorstwem zagrożonym w myśl przesłanki określonej w pkt 10 lit. c) Wytycznych Wspólnotowych, tj. spełniła określone w prawie krajowym kryteria w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia pkt 11 Wytycznych organ II instancji uznał, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w sytuacji jeżeli nie wystąpiła żadna obligatoryjna przesłanka z pkt 10 Wytycznych. Zgodnie bowiem z pkt 11 nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W niektórych poważnych przypadkach, przedsiębiorstwo może już znajdować się w sytuacji niewypłacalności lub być przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym. W tej ostatniej sytuacji, niniejsze wytyczne stosuje się do każdej pomocy przyznanej w kontekście takiej procedury, która prowadzi do utrzymania przedsiębiorstwa na rynku. W każdym przypadku przedsiębiorstwo zagrożone kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy ewidentnie nie może odzyskać płynności dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych.

W tych okolicznościach, zdaniem organu II instancji, powołanie się na pkt 10 Wytycznych jest wystarczającą podstawą do odmowy dofinansowania, gdyż Spółka spełniła na dzień wystąpienia z wnioskami o dofinansowanie kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania procedurze upadłościowej.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że o odmowie dofinansowania nie zadecydowały przesłanki określone w art. 26a ust. 4 ani art. 26a ust.1a(1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej... lecz sformułowany w art. 48a ust. 3 pkt 1 tej ustawy zakaz udzielania pomocy ze środków Funduszu pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa UE dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Spółka pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zaskarżyła decyzję MPiPS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Strona sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa:

- zawartych w punkcie 10 lit. c) Wytycznych Wspólnotowych w związku z art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej..., art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust.1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz.233, z późn. zm.), art. 29 ust.1 ustawy z dn. 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz.U. z 2009 r., nr 152, z późn. zm.), poprzez błędne uznanie, że spółka spełniała kryteria przewidziane w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej w dniu złożenia wniosków Wn- D,

- art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007 r., Nr 59 poz. 404, z późn. zm.), w związku z art. 26a ust. 4, art. 48a ust. 2 oraz art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej... oraz pkt 11 Wytycznych Wspólnotowych poprzez zastosowanie niewłaściwych wskaźników ekonomicznych jako podstawy oceny sytuacji finansowej Spółki,

- art. 35 § 1-3, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę MPiPS wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2014 r. poz.1647, z późn.zm.). Stosownie do art. 134 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.); dalej: p. p. s. a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie są przepisy art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, które - w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. - stanowiły, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3). Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, w związku z tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego Rozporządzenia Komisji (WE). Zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c Rozporządzenia, nie ma ono zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw. Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Do dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosuje się definicję zawartą w Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Zatem kryteria niezbędne dla ustalenie czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej zostały określone w Wytycznych Wspólnotowych. Zgodnie z pkt 10 tych Wytycznych niezależnie od wielkości, przedsiębiorstwo uznaje się za zagrożone w następujących okolicznościach:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki – jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej.

Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. wskazują okres 12 ostatnich miesięcy poprzedzających dzień złożenia przez stronę wniosku o wypłatę dofinansowania, jako okres podlegający badaniu w zakresie stosunku wysokości straty do wysokości kapitału zarejestrowanego Spółki. Zgodnie z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Sytuację ekonomiczną strony należy badać zatem na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy.

Strona składając wnioski o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące [...] 2010 r. załączyła wymagany formularz oraz informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe za okres ostatnich 3 lat obrotowych, zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. Nr 53, poz.312, z późn. zm.). W toku postępowania Strona przedłożyła również szereg dodatkowych dokumentów dotyczących sytuacji finansowej.

Dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy Wnioskodawca na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy znajdował się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z treści przytoczonych Wytycznych Wspólnotowych kryteria te nie muszą być spełnione kumulatywnie - wystarczy spełnienie jednej z przesłanek aby przedsiębiorstwo mogło zostać uznane za zagrożone. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organ miał prawo i obowiązek badać wszystkie przesłanki uznania przedsiębiorstwa za zagrożone określone w powołanych Wytycznych Wspólnotowych. Organy miały zatem obowiązek przeprowadzenia własnych ustaleń dotyczących sytuacji finansowej Spółki za okres 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania w kontekście tych kryteriów.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. Strona poinformowała, iż w ciągu ostatnich 12 miesięcy osiągnięty przez nią zysk netto wynosił [...] zł, co oznacza, że wysokość straty spółki z ostatnich 12 miesięcy nie przekroczyła [...] % wysokości kapitału zarejestrowanego, a wartość niepokrytych strat w Spółce nie przewyższała [...] % tego kapitału. Kapitał własny Spółki na dzień [...] października 2010 r. wynosił [...] zł, a zysk netto za okres 10 miesięcy 2010 r. wynosił [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak odniesienia do tych danych finansowych. Organy nie poddały własnej ocenie przedstawionych informacji z czego należy wnosić, że ich nie zakwestionowały. Z uzasadnienia decyzji wynika, że MPiPS uznał, iż na dzień wystąpienia z wnioskami o dofinansowanie Spółka spełniła kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej, czym wyczerpała przesłankę uznania za przedsiębiorstwo zagrożone określoną w pkt 10 lit. c Wytycznych Wspólnotowych. Zdaniem organu II instancji świadczy o tym posiadanie przez Stronę na dzień złożenia wniosków zaległości w ZUS oraz nieterminowe regulowanie zobowiązań wobec zatrudnionych pracowników. O dobrej sytuacji finansowej Spółki – jak to stwierdził organ II instancji - nie świadczą również zjawiska z lat 2009 i 2010, tj. wysoki poziom zobowiązań Spółki, w tym nadwyżka zobowiązań krótkoterminowych nad aktywami obrotowymi skutkująca brakiem bieżącej płynności finansowej, bardzo wysoki poziom ogólnego zadłużenia Spółki.

Zgodnie z art.11 ust.1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz.1361, z późn.zm.), dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Rygoryzm tego przepisu został złagodzony przez ustawodawcę w art. 12 ust.1 prawa upadłościowego zgodnie, z którym sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika.

Odpowiedź na pytanie, czy podmiot gospodarczy spełnia kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej wymaga zatem analizy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia niewypłacalności.

W zaskarżonej decyzji brak uzasadnienia w tym zakresie. Decyzja zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenia dotyczące sytuacji finansowej Spółki. Organy nie odniosły się do twierdzeń Skarżącej, że Spółka osiągała zyski, a jej bieżące zobowiązania były regulowane. Zważywszy na obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, można stwierdzić, że organ dysponował dowodami, które poddane analizie i ocenie mogły stanowić wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia i wykazania jego motywów w uzasadnieniu. W rezultacie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ uchybił obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a. w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej...) oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art.77 §1 K.p.a.).

Sąd przyznaje rację Stronie, iż w tym zakresie zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 K.p.a.

Sformułowana w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Zasada ta najbardziej wyeksponowana jest na etapie postępowania wyjaśniającego - organ administracji publicznej ma obowiązek zebrać i wyjaśnić cały materiał dowodowy, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i ustalenia istniejącego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy.

Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z treścią powołanych wyżej przepisów, na co zwrócił uwagę WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt SA/Wa 449/11, ocena sytuacji finansowej powinna być dokonana w odniesieniu do ostatnich 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, a nie w odniesieniu do ostatniego zamkniętego okresu obrachunkowego.

Podkreślenia wymaga również, że organ II instancji miał obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania całości sprawy (art.15 K.p.a.), nie powinien się ograniczać wyłącznie do kontroli postępowania organu I instancji.

Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że sposób prowadzenia przez organy obu instancji postępowania w sprawie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za [...] 2010 r., jego długotrwałość (postępowanie trwa od pięciu lat) narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej przy zachowaniu zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 kpa).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd ma prawo i obowiązek uwzględnić również te okoliczności, które wprawdzie nie zostały wskazane w skardze jako zarzut, ale które miały wpływ na tę ocenę.

Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art.134 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.