Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1054/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 18 ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1.
journal: Dz.U. 2019 poz 284
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2397/21 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 27 sierpnia 2019 r. nr EA-b-1351/1227/19 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz E. S. 760 (słownie: siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu (dalej: "KWP", "organ I instancji") decyzją z 24 czerwca 2019 r., nr PA-18610/13885/19, na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284, dalej: u.b.i.a.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r, poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego orzekł o cofnięciu E. S. (dalej: skarżący) pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celu ochrony osobistej. Podstawą wydania decyzji było naruszenie zasad przechowywania broni, o czym KWP uzyskał informację w dniu 17 kwietnia 2019 r., kiedy podczas przeszukania mieszkania skarżącego przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego stwierdzono, iż posiadana przez niego broń przechowywana była w sejfie, jednak wspólnie z bronią należącą do innej osoby, która również posiadała pozwolenie na broń do ochrony osobistej.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ II instancji") decyzją z 27 sierpnia 2029 r., nr EA-b-1351/1227/19, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 u.b.i.a.

KGP wskazał, że prawo do posiadania broni ma charakter reglamentacyjny, zatem osoby posiadające pozwolenia na broń powinny w sposób szczególny wywiązywać się z ciążących na nich obowiązków, a zwłaszcza z obowiązku nałożonego przez ustawodawcę w zakresie prawidłowego przechowywania posiadanej broni. Organ podzielił pogląd, że w tej sprawie zachodziła przesłanka cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celu ochrony osobistej wyrażona w art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a., gdyż skarżący nie zastosował się do przepisów prawa, przechowując broń palną do celu ochrony osobistej wspólnie z bronią należącą do drugiej osoby, posiadającą na nią pozwolenie. Za bezsporny uznał organ fakt naruszenia w tej sprawie zasad przechowywania broni przez skarżącego wskazując, że organ I instancji ustalił, iż w wyniku naruszenia przez stronę zasad przechowywania broni i amunicji powstało zagrożenie dla porządku publicznego i praw innych osób, bowiem łatwy dostęp do jej jednostki broni posiadała również osoba, która takiego dostępu posiadać nie powinna. Sytuację, w której dwie osoby przechowują wspólnie broń palną do celu ochrony osobistej w jednym sejfie organ uznał za złamanie przepisów.

Zdaniem KGP stwierdzenie skarżącego, że w postępowaniu przed organem I instancji nie wyjaśniono powodów, które stanowiły podstawę do uznania skarżącego za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie i porządku publicznego, a także okoliczność, że przechodził regularnie badania psychiatryczne i lekarskie, a wydane przez lekarza i psychologa orzeczenia w tym zakresie pozostają nadal aktualne, nie ma związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym i stanowi jedynie próbę polemiki z rozstrzygnięciem organu I instancji, który słusznie zwrócił stronie uwagę na słabą znajomość przepisów ustawy o broni i amunicji oraz aktów wykonawczych. Zarówno przechowywanie broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, jak również trzykrotne niedostarczenie w wymaganym terminie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, świadczyć może jedynie o nieznajomości przez skarżącego norm prawa regulujących tę sferę, albo o lekceważącym do nich podejściu.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący dopuścił się naruszenia warunków przechowywania broni, na którą to okoliczność nie ma wpływu fakt, że poczynił starania w kierunku zakupu urządzenia określonego w ww. rozporządzeniu, czy też stwierdzenie, że posiadaną jednostkę broni przechowuje samodzielnie. Każde bowiem, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności zgodnego z prawem przechowywania broni, wskazuje na nieodpowiedzialność i świadome naruszenie zasad postępowania z bronią palną, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 stycznia 2023r., sygn. akt VI SA/Wa 2397/21, oddalił skargę E. S. na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 27 sierpnia 2019 r., nr EA-b-1351/1227/19, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.).

Sąd powołując art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 u.b.i.a. oraz § 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. 2023 poz. 364) wskazał, że na posiadaczu broni palnej ciąży obowiązek zabezpieczenia broni, tak aby nie miała do niej dostępu osoba nieuprawniona. Za taką osobę należy uznać także innego posiadacza broni, która jest przechowywana w tym samym miejscu (sejfie), gdyż każdy z posiadaczy jest uprawniony do dysponowania tylko swoją bronią i nie powinien mieć możliwości dostępu do innej broni, ze względu na zapewnienie większego bezpieczeństwa użycia broni. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący miał potencjalny dostęp także do innej, nienależącej do niego broni, przechowywanej w jego sejfie, co stanowi rażące naruszenie obowiązujących zasad przechowywania broni oraz że przepisy nie przewidują możliwości wspólnego przechowywania broni i amunicji w jednym sejfie.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie do określonej jednostki broni palnej posiadała dostęp również osoba nieuprawniona, w związku z czym organ prawidłowo uznał taką sytuację za rażące zaniedbanie ze strony posiadacza broni, która nie powinna mieć miejsca.

Sąd zwrócił uwagę, że art. 32 ust. 1 u.b.i.a. nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, w związku z czym nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 4 u.d.b.a.

W ocenie Sądu, organy Policji wskazując powyższą przesłankę jako podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej, dokonały należycie analizy wszystkich istotnych okoliczności sprawy i w przekonujący sposób uzasadniły swoje stanowisko, zgodnie z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego. Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

III.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaaprobowanie w zaskarżonym wyroku stanowiska organów pomimo braku przeprowadzenia przez nie postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia, czy w realiach niniejszej sprawy dostęp do broni skarżącego rzeczywiście posiadały osoby niepowołane,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie i w efekcie tego zaaprobowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenia procedury administracyjnej przez organy orzekające w sprawie, które polegało na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego m. in. ze względu na zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony oraz świadka S. S. - właściciela broni, która również znajdowała się w sejfie skarżącego, na okoliczność ustalenia, kto posiadał dostęp do broni zdeponowanej w ww. sejfie, w wyniku czego zgromadzony materiał dowodowy należy uznać za niekompletny i z tego powodu nie powinien stanowić podstawy orzekania w niniejszej sprawie.

2. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.:

a) art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, polegającą na przyjęciu, że już sam fakt przetrzymywania w jednym sejfie broni należącej do dwóch osób stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia uprawnienia do posiadania broni palnej,

b) art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

- obowiązek właściwego zabezpieczenia własnej broni palnej jest równoznaczny z zakazem dostępu do broni należącej do innej osoby,

- sam fakt przetrzymywania w sejfie należącym do skarżącego, w którym znajdowała się jego broń, również innej broni, jest jednoznaczny z przechowywaniem broni w sposób umożliwiający dostęp do tej broni innym osobom.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

IV.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Wskazania na wstępie wymaga, że powołaną w zaskarżonej decyzji podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń stanowił art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.i.a. Art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a. przewiduje, że "Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Z kolei w art. 32 ust. 1 przewidziano, że "Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. uznając za zgodną z prawem zaskarżoną decyzję, pomimo braku przeprowadzenia przez organ zgodnego z prawem postępowania dowodowego, w którym prawidłowo ustalone zostałyby okoliczności faktyczne niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. czy w realiach niniejszej sprawy zachodził wskazany przez organ fakt, że dostęp do broni skarżącego rzeczywiście posiadały osoby niepowołane.

Wydając w tej sprawie decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 u.b.i.a., organ uznał, że zachodzi w tej sprawie przesłanka przewidziana w tych przepisach, tj. że broń skarżącego nie była przechowywana w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. W treści uzasadnienia decyzji wskazano, że "podczas przeszukania mieszkania (...) stwierdzono, iż posiadana przez niego broń przechowywana była w sejfie, jednak wspólnie z bronią należącą do innej osoby, która również posiadała pozwolenia na broń" (s. 1 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), z czego następnie organ wysunął wniosek, że "w wyniku naruszenia przez stronę zasad przechowywania broni i amunicji powstało zagrożenie dla porządku publicznego i praw innych osób, bowiem łatwy dostęp do jej jednostki broni posiadała również inna osoba, która takiego dostępu posiadać nie powinna" (s. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) i następnie podsumował, że "bezsporny jest fakt, że strona naruszyła zasady przechowywania broni" (s. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Pogląd ten powtórzył następnie i zaakceptował Sąd pierwszej instancji.

Zasadnie zarzucił skarżący kasacyjnie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowił wystarczającej podstawy do takich stwierdzeń organu i Sądu. W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego przed organem ustalono bowiem jedynie, że w sejfie należącym do skarżącego przechowywana była nie tylko jego broń, ale także broń należąca do innej osoby. Organ nie przeprowadził jednak żadnych ustaleń faktycznych co do tego, że nie tylko sam skarżący, ale także inna osoba (lub osoby) miała dostęp do tego sejfu, a zatem że rzeczywiście doszło w tej sprawie do umożliwienia przez skarżącego dostępu do jego broni innym osobom nieuprawnionym do tego dostępu. Formułując zatem twierdzenie o istnieniu w tej sprawie okoliczności faktycznej, którą uznano za uzasadniającą zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia pozwolenia na broń, organ oparł się na fakcie, którego nie poparł dowodami. W aktach sprawy nie ma bowiem dowodu na to, że rzeczywiście "powstało zagrożenie (...) bowiem łatwy dostęp do jej jednostki broni posiadała również inna osoba". Brak w aktach sprawy jakichkolwiek śladów prowadzenia przez organ dowodu na tę okoliczność. Nie ustalono kto miał dostęp do sejfu, w jaki sposób zabezpieczone były klucze do sejfu, nie stwierdzono, że fakt przetrzymywania w sejfie także innej broni oznaczał, że dostęp do tego sejfu a zatem i do broni skarżącego miała inna osoba. Wskazana zatem przez organ przesłanka, która przesądziła o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na posiadanie broni, tj. fakt naruszenia zasad przechowywania broni poprzez przechowywanie jej w sposób umożliwiający dostęp osoby trzeciej – nie został w niniejszej sprawie wykazany.

Należy zatem uznać, że zasadnie zakwestionował skarżący kasacyjnie prawidłowość przeprowadzonego w tej sprawie postępowania dowodowego. Powołany jako podstawa zarzutu art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Zgodnie natomiast z art. 80 k.p.a. ocena czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Zasady te zostały w niniejszej sprawie naruszone. Warunki obchodzenia się z bronią palną muszą być rygorystycznie przestrzegane, gdyż ich złamanie może powodować zagrożenie dla porządku publicznego, z naruszeniem praw innych osób włącznie. Z tego powodu dostęp do broni palnej jest dobrem ściśle reglamentowanym przez państwo i wymagane jest spełnienie przez jej posiadaczy wielu obowiązków, w tym związanych z zapewnieniem wymaganych przez prawo warunków przechowywania broni. Nie oznacza to jednak, że organ może dowolnie decydować o cofnięciu przyznanych stronie uprawnień do posiadania broni, bez prawidłowego ustalenia ustawowych przesłanek uzasadniających wydanie takiej sankcyjnej decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie uzasadnia wysuniętego przez organy, a w ślad za nimi przez Sąd pierwszej instancji wniosku o istnieniu w tej sprawie przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń w postaci przechowywania jej w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Nie zgromadzono dowodów na tę okoliczność, a zatem nie można uznać, że w sprawie przeprowadzono prawidłowe i wyczerpujące postępowanie dowodowe. Uzasadniony jest więc zarzut kasacyjny zaniechania dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego oraz braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tej sprawie nie poczyniono bowiem żadnych ustaleń, że dostęp do sejfu miał także ojciec skarżącego lub inne osoby. Z akt sprawy nie wynika zatem podstawa do sformułowanego w decyzji i powtórzonego w wyroku poglądu, że "do określonej jednostki broni palnej dostęp posiadała również osoba nieuprawniona", co stanowiło "rażące naruszenie zaniedbanie ze strony posiadacza broni, które nie może mieć miejsca" (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Przeprowadzone w tej sprawie postępowanie dowodowe nie mogło zatem stanowić podstawy orzekania w niniejszej sprawie.

Z tego powodu zasady jest również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, bowiem wobec nieustalenia w sposób prawem wymaganego stanu faktycznego, niezgodne z prawem było dokonanie subsumpcji, poprzez zastosowanie prawa materialnego do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Wobec zasadności zarzutów procesowych, tj. niewykazania dowodami istnienia w niniejszej sprawie przesłanki stanu faktycznego, którą organ uznał za podstawę decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, tj. przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, NSA uwzględnił skargę kasacyjną. Wobec tych wad procesowych, za przedwczesne NSA uznał natomiast dokonanie oceny zasadności zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a. w kontekście przesądzenia czy już sam fakt przetrzymywania w jednym sejfie broni należącej do dwóch osób stanowi przesłankę do cofnięcia uprawnienia do posiadania broni palnej i czy obowiązek właściwego zabezpieczenia własnej broni jest równoznaczny z zakazem dostępu do broni należącej do innej osoby, wykracza to bowiem poza zakres niniejszej sprawy na obecnym jej etapie. Wskazania wymaga też, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi sposobem sformułowania zawartych w niej zarzutów, wobec braku stosownych zarzutów kasacyjnych nie mógł ocenić prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego w kontekście intertemporalnym.

Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że z powodu zasadności zarzutów procesowych zasługiwał na uwzględnienie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i w punkcie pierwszym sentencji wyroku uchylił w całości zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Ponieważ istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za zasadne rozpoznać skargę i w punkcie drugim sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W punkcie trzecim wyroku NSA orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.). Zasądzona kwota 760 zł stanowi zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, zwrot opłaty za uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji w wysokości 100 zł, a także zwrot wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, który nie występował przed sądem pierwszej instancji oraz sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w wysokości 360 zł za drugą instancję.

W ponownie prowadzonym postępowaniu powinno zostać przeprowadzone uwzględniające przedstawiony powyżej pogląd NSA prawidłowe postępowanie dowodowe, tj. ustalające elementy stanu faktycznego niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle prawidłowo wyłożonego prawa materialnego, a następnie powinna zostać dokonana prawidłowa subsumpcja. Zajęte stanowisko organ powinien wyczerpująco uzasadnić, jednoznacznie wskazując jakie okoliczności stanu faktycznego uznał za podstawę wydanej decyzji i dlaczego. Organ powinien zastosować przepisy ustaw i aktów wykonawczych obowiązujące w dacie orzekania.