Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 209/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Świadczenie socjalne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1, art. 155
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art.155
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 17 ust. 1, ust.5 pkt 1 lit.b, pkt 5, art. 24 ust. 2, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 2023 r. nr SKO.4111/620/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 21 grudnia 2023r. nr SKO.4111/620/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: SKO bądź organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania J.B. (dalej: Skarżąca) od decyzji Wójta Gminy (...) (dalej: organ I instancji) z 16 czerwca 2023 r. nr GOPS.5212.2059.29.2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej K.p.a. ) i art. 17 oraz 24 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm. – dalej u.ś.r.) – uchyliło w całości decyzję organu I instancji i oraz przyznało Skarżącej wnioskowane świadczenie od 1 listopada 2023r. do 31 grudnia 2024r.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżąca wnioskiem z 2 stycznia 2023 r. zwróciła się do organu o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad bratem – A.P., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Organ I instancji pierwotnie wydaną decyzją z dnia 27 lutego 2023 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja ta, na skutek rozpoznania odwołania Skarżącej, została uchylona przez SKO, decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r.,

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji, opisaną na wstępie decyzją z 16 czerwca 2023 r. ponownie odmówił przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem, wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki:

- z art. 17 ust. 1b u.ś.r. dot. momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki oraz

- art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., dot. braku możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez osobę która ma ustalone prawo m.in. do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła:

1). naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 5 u.ś.r. przez jego błędną interpretację i uznanie, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego przez Skarżącą stanowi negatywne kryterium do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego;

2). naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. przez jego błędną interpretację i pominięcie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń;

3). naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. Iit. b u.ś.r. i niezasadne uznanie, że niepełnosprawność A.P. powstała po 18 roku życia i w związku z tym Skarżącej jako jego opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne;

4). Naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. Iit. b u.ś.r., z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13, został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Ponadto, w treści odwołania pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że Skarżąca zawiesi specjalny zasiłek opiekuńczy przyznany w związku z opieką nad bratem od dnia 1 września 2023 r.

SKO, opisaną na wstępie decyzją z 21 grudnia 2023 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. Kolegium wskazało, że organ I instancji - W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 38/13 - błędnie oparł swoją decyzję na przesłance powstania niepełnosprawności przed 18 rokiem życia lub w okresie pobierania nauki do 25 roku życia.

W kwestii odmowy przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, ze względu na ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, SKO wskazało, że na podstawie decyzji organu I instancji z dnia 8 listopada 2022r, oraz 30 grudnia 2022r. Skarżącej przyznano specjalny zasiłek opiekuńczy - ostatecznie na okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2023r.

Organ odwoławczy odwołując się do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. stwierdził, że celem tej regulacji jest uniemożliwienie równoczesnego pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz świadczenia pielęgnacyjnego. W przypadku zbiegu uprawnień do wymienionych świadczeń przysługuje jedno z tych świadczeń- wybrane przez osobę uprawnioną. W praktyce oznacza to wybór świadczenia korzystniejszego, z czym wiąże się jednocześnie konieczność rezygnacji z dotychczas otrzymywanego świadczenia. Rezygnacja z przyznanego świadczenia nie może opierać się jedynie na warunkowej deklaracji. W ocenie SKO, z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie wynika też, aby samo dokonanie wyboru powodowało, automatycznie wyeliminowanie z obrotu prawnego, uprzednio wydanej decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Koniecznym jest aby przed rozstrzygnięciem o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego prawo do przyznanego uprzednio konkurencyjnego świadczenia zostało "wstrzymane" bądź uchylone.

Ponieważ opisana wyżej decyzja organu I instancji z 30 grudnia 2022 r. o przyznaniu Skarżącej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego za okres do 31 października 2023 r. nie została usunięta z obiegu prawnego - Skarżącej do tej daty nie przysługuje prawo do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W świetle powyższego, SKO uznało, że Skarżąca spełnia przesłanki warunkujące ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, określone w art. 17 u.ś.r. od 1 listopada 2023 r. (tj. od dnia, w którym spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego) do dnia 31 grudnia 2024 r. (zgodnie z art. 24 ust. 3 u.ś.r., tj. na czas określony - gdyż orzeczenie o niepełnosprawności wydano na czas określony do grudnia 2024 r.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w części tj. w zakresie terminu początkowego od którego przyznano Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne - od dnia 1 listopada 2023 r. zamiast od dnia 1 grudnia 2022 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 24 ust. 2 u.ś.r. przez jego nie zastosowanie i przyznanie Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 listopada 2023 r., a nie od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od 1 grudnia 2022 r.,

– art. 27 ust. 5 u.ś.r przez jego błędną interpretację i uznanie, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego przez Skarżącą stanowi negatywne kryterium do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego,

– art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. przez jego błędną interpretację i pominięcie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca wskazała, że w grudniu 2022 r. złożyła wniosek o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego wraz z jednoczesnym wnioskiem o uchylenie decyzji przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy. Organ nie wzywał Skarżącej do uzupełnienia jakiejkolwiek dokumentacji. Nie było zatem podstaw prawnych, aby ograniczać świadczenie pielęgnacyjne przyznane na rzecz Skarżącej do ram czasowych od dnia 1 listopada 2023 r., a nie od momentu złożenia wniosku, tj. od 1 grudnia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO przyznająca Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne od daty późniejszej, aniżeli data złożenia wniosku przez Skarżącą. W ocenie Skarżącej, mimo iż w dacie wniesienia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, przysługiwało jej prawo do konkurencyjnego świadczenia, to jednak prawo do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego powinno jej zostać przyznane od daty wniesienia wniosku.

Zasadniczą kwestią w sprawie jest sposób wykładni i zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., bowiem Skarżąca starając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, była również uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją organu I instancji do dnia 31 października 2023 r.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w okresie od 1 grudnia 2022 r., a więc od miesiąca, w którym wpłynął do organu wniosek Skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, do 31 października 2023 r. (dnia zakończenia pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego) Skarżącej przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym bratem , w sytuacji gdy Skarżąca miała przyznany, wcześniejszą decyzją, specjalny zasiłek opiekuńczy w związku ze sprawowaniem opieki nad bratem, przez co zachodził w tym okresie zbieg obu świadczeń, jako przyznanych z tego samego tytułu.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Zatem z przepisów tych jasno wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień m. in. do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń. Wyklucza to możliwość jednoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może bowiem otrzymać wyłącznie jedno ze świadczeń. Przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania.

Ostateczna decyzja organów administracji publicznej, zgodnie z zasadą trwałości decyzji, funkcjonuje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne do czasu jej uchylenia. Z tego powodu inny organ administracji, podobnie jak i sąd administracyjny, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu kolejnych rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten dotyczy instytucji wzruszenia decyzji ostatecznej, z powodów niezwiązanych z ochroną legalności, lecz z powodów natury celowościowej, motywowanych interesem społecznym lub słusznym interesem strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że uchylenie decyzji na podstawie art. 155 K.p.a. wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc).

Tym samym tak długo jak wydana w trybie art.155 K.p.a decyzja pozostaje w obrocie prawnym, nie sposób domniemywać że wolą Skarżącej było co innego, aniżeli to co zostało przez nią zaakceptowane (NSA w wyr. z 21 lipca 2023 r. sygn. I OSK 1580/22 oraz z 13 października 2022 r. sygn. I OSK 45 /22).

Skoro nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres, co do którego w obrocie prawnym pozostaje rozstrzygnięcie przyznające zasiłek dla opiekuna – co wyklucza wprost art. 27 ust. 5 ustawy – to należy je przyznać od najwcześniejszego momentu, w którym wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest zatem brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany np. specjalny zasiłek opiekuńczy, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W świetle przytoczonych przepisów nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia, w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie.

Odnosząc się do głównego argumentu skargi, należy podkreślić, że strona ma oczywiście prawo do wyboru korzystniejszego dla niej świadczenia rodzinnego, ale wyboru tego dokonać musi poprzez złożenie oświadczenia definitywnego, nie zaś oświadczenia warunkowego, uzależnionego od okoliczności przyszłych i niepewnych. Takie niedefinitywne oświadczenie nie może stanowić dla organu podstawy do uchylenia przyznanego wcześniej świadczenia (por. wyrok NSA z 19 maja 2022 r. NSA I OSK 1390/21 , wyrok WSA w Gliwicach z 1 marca 2024 r. II SA/Gl 1872/23, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2023 r. II SA/Gd 637/22, we Wrocławiu z 27 stycznia 2023 r. IV SA/Wr 561/22, wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2022 r. II SA/Bd 929/22, wyrok WSA w Olsztynie z 20 września 2022 r. II SA/Ol 526/22, wyrok WSA w Łodzi z 30 sierpnia 2022 r. II SA/Łd 441/22).

Stosownie do art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Wskazać jednak należy, iż zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia (zob. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, opubl. LEX 2015 oraz R. Babińska-Górecka (w:) R. Babińska-Górecka, M. Lewandowicz-Machnikowska, Świadczenia rodzinne/komentarz, Wrocław 2010, s. 296 oraz literatura i orzecznictwo tam przywołane).

W sytuacji zatem, gdy w momencie wydawania decyzji, jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywistym jest bowiem, iż określone świadczenie rodzinne może być przyznane stronie tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione.

Skoro zaś - jak wyżej wskazano - nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest jednoznaczna rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że organ I instancji decyzją zmieniającą z 30 grudnia 2022 r., nr GOPS.5213.2059.9.2022, przyznał Skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad bratem. Decyzja ta funkcjonowała w obrocie prawnym do dnia 31 października 2022 r., czyli do upływu okresu, na który został przyznany ww. zasiłek.

Tym samym dopiero na skutek wygaśnięcia decyzji zmieniającej z 30 grudnia 2022 r. w sprawie ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, odpadła negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. w postaci posiadania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wbrew stanowisku Skarżącej, skutku tego nie miało złożenie przez nią, pismem z 27 grudnia 2022 r., wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z oświadczeniem o warunkowej rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W ocenie Sądu - mając na względzie ust. 2 art. 24 u.ś.r., jak i okoliczność, iż w decyzji z 30 grudnia 2022 r. została wskazana data, z jaką wygasa decyzja przyznająca Skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy - należało uznać, że brak było prawnej możliwości przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od 1 grudnia 2022 r. (zgodnie z jej żądaniem). Podkreślenia bowiem wymaga, że Skarżąca w tym okresie wciąż miała prawo do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, co w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ) u.ś.r. stanowiło przeszkodę do równoczesnego pobierania przez nią świadczenia pielęgnacyjnego.

Z powyższych przyczyn należało uznać, że zarzuty skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 17 ust 5 pkt.5 i art. 27 ust. 5 u.ś.r., okazały się niezasadne.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.