Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 392/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2024 roku sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 24 października 2022 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga J. D. (zwanej dalej "skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 19 marca 2023 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (zwanego dalej "Burmistrzem" lub "organem I instancji") z dnia 24 października 2022 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na terenie części działki nr ew. [...] przy ul. [...] w S., gm. S.. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny.

Dnia 7 lipca 2022 r. do Urzędu Miasta i Gminy S. wpłynął wniosek Firmy "X" W. G. (zwanej dalej "inwestorem"), reprezentowanej przez pełnomocnika – A. K. – o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Z treści wniosku wynika, że na działce obecnie znajdują się zabudowania. Przewiduje się, że powierzchnia zabudowy będzie wynosić 1.100-1.200 m2, powierzchnia biologicznie czynna – 2.000-3.000 m2, a powierzchnia podlegająca przekształceniu – 7.600-7.900 m2. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. [...]. Przewiduje się budowę garażu oraz ulokowanie 84 miejsc parkingowych, a także trzy inne.

Inwestor zamierza budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, każdy po trzy lub więcej mieszkań. Łącznie planuje się 28 mieszkań. Parametry budynku mają być następujące: szerokość elewacji frontowej: 19-35 m, kondygnacje nadziemne: 2-3, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki: 8-12 m, wysokość głównej kalenicy lub wysokość budynku: 10-12 m, kąt nachylenia dachu: 9-12 stopni. Geometria dachu: jedno-, dwu- lub wielospadowy.

Pismem z dnia 13 lipca 2022 r. Burmistrz zawiadomił wszystkie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Wśród zawiadomionych była skarżąca. W sierpniu 2022 r. urbanista sporządził projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Urbanista sporządził także analizę funkcji i cech zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji został uzgodniony z Zarządem Dróg Powiatowych w W. .

Decyzją z dnia 24 października 2022 r., nr [...], znak: [...] Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu decyzji przyjęto za wynikami analizy sporządzonymi przez urbanistę, że ustala się warunki dla inwestycji mieszkaniowej wielorodzinnej. Linia zabudowy została wskazana na załączniku graficznym (wg analizy: 0-48 m), a wskaźnik nowej zabudowy: 14-16% (wg analizy: 7-56% - średnia to 22,91%), udział powierzchni biologicznie czynnej: minimum 30%, szerokość elewacji frontowej: 19-35 m (wg analizy: 3-123 m; średnia to 19,57 m), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (okapu): 8-10 m (wg analizy: 2-10 m), geometria dachu: 9-12 stopni (wg analizy: 0-45 stopni), jedno-, dwu- lub wielospadowy, wysokość górnej kalenicy: 8-10 m (wg analizy: 2-10 m), plac zabaw: 300-330 m2. Wszystkie wyniki zostały ustalone na podstawie analizy. Burmistrz uznał, że planowana inwestycja odpowiada wszystkim wymogom z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.).

Burmistrz wyjaśnił, że w analizowanym obszarze znajduje się zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa jedno- i wielorodzinna, a także zabudowa usługowa. Istnieje zatem kontynuacja funkcji już istniejącej.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – adw. A. A. – wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem planowana inwestycja będzie godzić w ochronę ładu przestrzennego, a ponadto naruszono, jej zdaniem, przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego. Skarżąca uważa, że planowana inwestycja nie wpisuje się w ład przestrzenny wyznaczony przez zabudowę już istniejącą.

Decyzją z dnia 19 marca 2023 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że ustalenia Burmistrza są całkowicie prawidłowe. Kolegium uznało, że obszar analizowany został prawidłowo ustalony, a wykonana analiza jest kompletna. SKO stwierdziło, że skoro każdy parametr, jaki ustalono dla planowanej inwestycji mieści się pomiędzy skrajnymi granicami, to przyjęte ustalenia są prawidłowe.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji niedostatecznie wnikliwe przeanalizowanie analizy załączonej do decyzji organu I instancji poprzez wyłączne przyznanie jej przymiotu wiarygodności z uwagi na fakt, że sporządził ją urbanista, bez rzetelnej weryfikacji ustaleń pod kątem podniesionych zarzutów. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że planowana inwestycja nie będzie zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa, a walory architektoniczne nie będą odpowiadać zabudowie istniejącej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r. o sygn. akt II SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazano w jej treści.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek strony lub uczestnika postępowania wiąże sąd". W związku z tym, zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2024 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II. tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania jej na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2024 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli, zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."]). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.

Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO, w której utrzymano w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zaplanowanej przez inwestora. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.p.z.p. Przesłanki, które muszą być każdorazowo łącznie spełnione, aby uzyskać warunki zabudowy dla przyszłej inwestycji, zostały wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Innymi słowy, wystarczy niespełnienie choćby jednej przesłanki, aby ustalenie warunków zabudowy okazało się niemożliwe. W niniejszej sprawie organ I instancji zlecił wykonanie kompleksowej analizy, na podstawie której ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (łącznie 28 mieszkań). Badania, jakie przeprowadził Burmistrz, doprowadzą do następującej konstatacji: teren analizowany jest zagospodarowany przez zabudowę mieszkaniową (jedno- i wielorodzinną), usługową, gospodarczą oraz zagrodową. Nie ulega zatem wątpliwości to, że zaplanowana przez inwestora inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji, gdyż w obszarze analizowanym znajduje się tożsama zabudowa. Dla przypomnienia, kontynuacja funkcji to ulokowanie takiej zabudowy, która jest albo tożsama, albo różniąca się od porównywanej, jednakże niepozostająca z nią w kolizji (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 525/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie, analiza wskazuje na prawidłowe wnioski. Kontynuowana jest bezpośrednio zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Sąd w składzie orzekającym dostrzega jednak poważne uchybienia ze strony organów, które dopuściły rzeczoną analizę do bycia dowodem determinującym rozstrzygnięcie. Analiza ta jest bowiem niekompletna, a także posiada pewne błędne założenia.

Należy rozpocząć od tego, że nieuzasadnione jest postępowanie, w myśl którego warunki zabudowy ustala się tylko dla fragmentu działki. Takie działanie nie jest niemożliwe, jednakże aby wystąpiły, muszą zaistnieć wyjątkowe okoliczności faktyczne lub prawne, np. część działki jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a pozostała część już nie (zob. wyrok NSA z dnia: 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1450/19, 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2153/17, dostępne w CBOSA). Pomimo nowelizacji u.p.z.p., która została wzbogacona o regulację art. 61 ust. 5a u.p.z.p., aktualne pozostaje orzecznictwo związane z rozumieniem działki oraz terenu podczas wyznaczania obszaru analizowanego. Powołany przepis stanowi: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę". Ustawodawca traktuje o terenie, a więc kategorii szerszej niż działka budowlana albo czasami i tożsamej. Ustawodawca w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. odsyła do art. 52 ust. 2 pkt. 1a u.p.z.p., gdzie wyraźnie wskazuje się na istotę terenu, a nie działki. Termin "określenie granic terenu objętego wnioskiem" użyty w art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p. należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 57/22, zob. także wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1351/21, dostępne w CBOSA). Warunki zabudowy ustala się dla całości działki ewidencyjnej, a więc błędem organu I instancji było przyjęcie tylko jej części, jako podstawy do przeprowadzenia analizy. To zaniedbanie pociąga za sobą całość konsekwencji, które przesądzają o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Nieobjęcie całości działki inwestycyjnej zarówno w analizie, jak i w załączniku graficznym do decyzji organu I instancji doprowadziło do błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego. Promień obszaru analizowanego powinien zostać "poprowadzony" od każdego wierzchołka działki inwestycyjnej. Z tego też względu obszar analizowany powinien być większy. Sąd sprawdził w systemie informacji przestrzennej (dostępnym na stronie: https://polska.e-mapa.net/), że obszar analizowany będzie obejmować więcej działek inwestycyjnych od strony północnej, zachodniej oraz wschodniej, a więc urbanistyczna całość ulegnie zmianie po uwzględnieniu ich wszystkich. Obszar ten będzie obejmować więcej obiektów budowlanych, których parametry mogą wpływać na te parametry, jakie określił Burmistrz (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2023 r., II SA/Po 822/22, dostępny w CBOSA).

Kolejna kwestia, która dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jest niekompletność przeprowadzonej analizy. Pomimo zbyt małego obszaru analizowanego, Sąd już teraz dostrzega zaniechanie uwzględnienia powierzchni i parametrów tych obiektów budowlanych, które co prawda są objęte obszarem analizowanym, ale nie znajdują się przy tej samej drodze publicznej. Innymi słowy, Burmistrz uwzględnił tylko parametry tych obiektów i działek, które są położone przy tej samej drodze, a takie postępowanie jest niedopuszczalne. Trzeba bowiem mieć na względzie to, że obszar analizowany, o którym mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. stanowi sąsiedztwo, wyznaczające urbanistyczną całość. Nie może być tak, że za sąsiedztwo zostanie uznane tylko to, co jest ulokowane przy tej samej drodze publicznej. Idea wyznaczania obszaru analizowanego byłaby wówczas iluzoryczna (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1580/18 wraz z glosą aprobującą M. Mączyńskiego, "Studia Prawa Publicznego" 2022, nr 2, s. 169 i n.). Przyjęło się rozumieć pojęcie "działki sąsiedniej" szeroko, podobnie jak pojęcie kontynuacji funkcji i cech istniejącej zabudowy, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1279/22, dostępny w CBOSA). Obszar analizowany wyznacza zatem sąsiedztwo, którego całokształt zagospodarowania należy uwzględnić w rozważaniach nad sporządzeniem parametrów średnich, jakie mogą następnie wyznaczyć warunki zabudowy (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 456/22, wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2194/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1074/23, dostępne w CBOSA).

Analiza sporządzona na zlecenie Burmistrza była niekompletna. Po pierwsze, obszar analizowany był za mały, a po drugie, nie obejmowała ona wszystkich działek, a także zabudowań objętych tym obszarem. Niezrozumiałe jest także i to, dlaczego organy obu instancji nie uwzględniły parametrów obiektów budowlanych zlokalizowanych na samej działce inwestycyjnej, należącej do inwestora. Dopóki nie zostaną one rozebrane, nadal "biorą udział" w ustalaniu znaczenia całości urbanistycznej w tym konkretnym terenie. Niewykluczone jest bowiem, że poszerzenie obszaru analizowanego, które musi nastąpić, doprowadzi do objęcia jeszcze dodatkowych działek i zabudowań na nich, a to z kolei przesądzi o ostatecznym kształcie parametrów dla planowanej inwestycji. Być może parametry te będą większe, a może mniejsze. Tak czy inaczej, w myśl art. 6 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zastosować przepisy u.p.z.p. w sposób prawidłowy. Już teraz należy zwrócić uwagę Burmistrza, że chociażby obszar analizowany obejmował część działki niewspółmiernie mniejszą od pozostającej części, ale leżącej poza jego granicami, taką działkę w całości należy włączyć do obszaru analizowanego (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 822/22, dostępny w CBOSA).

Nie sposób nie uznać, że Burmistrz naruszył podstawowe przepisy postępowania administracyjnego, a więc art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. SKO z kolei, nie dostrzegając tych naruszeń, samo naruszyło przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto obydwa organy błędnie zrozumiały istotę terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Z uwagi na te naruszenia przepisów prawa, zaskarżone decyzje nie mogą się ostać.

Niezasadny okazał się zarzut podniesiony w skardze, jednakże to nie przesądza już o wyniku sprawy. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. Jest to zarzut chybiony, ponieważ poleganie na analizie jest elementem niezbędnym w prawidłowym przeprowadzeniu postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Urbanista jest biegłym, ponieważ posiada wierzę fachową, której nie ma żaden organ administracji publicznej, a tym bardziej sąd administracyjny. Należy zatem polegać na analizie funkcji i cech zagospodarowania terenu. Przepis art. 80 k.p.a. stanowi o swobodzie oceny dowodów, dlatego organ powinien zreflektować się o niekompletności analizy, natomiast nie sposób zarzucić jemu, że powinien kierować się innymi przesłankami. Tego zarzutu nie da się pogodzić z rozważaniami podjętymi w uzasadnieniu skargi. Skarżąca wspomniała o kontynuacji zasady dobrego sąsiedztwa, oraz o walorach architektonicznych. O ile kontynuacja funkcji jest zagwarantowana z uwagi na nie budzącą wątpliwości tożsamości pomiędzy inwestycją planowaną a zabudową zastaną, to o walorach architektonicznych nie sposób traktować, kiedy nie wiadomo, jakie ostatecznie będą parametry zabudowy. Trzeba bowiem rozszerzyć obszar analizowany i znaleźć działki wraz z zabudowaniami, które pozwolą na wyznaczenie w pełni urbanistycznej całości, jako determinanty rozstrzygnięcia sprawy z wniosku inwestora.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o zasadności skargi. Naruszenia przepisów prawa są na tyle poważne, że nie sposób ocenić, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Niezasadność zarzutu skargi nie wpływa na ostateczny wynik sprawy sądowoadministracyjnej. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. 535) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości 997 zł, na co złożyło się: 500 zł – wartość wpisu stałego od skargi, 480 zł – opłata za czynności adwokata reprezentującego skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji oraz 17 zł – opłata od pełnomocnictwa (pkt II sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim Burmistrz zadba o to, aby ponownie przeprowadzona analiza była wykonana prawidłowo. W analizie należy uwzględnić całą działkę inwestycyjną, a także wszystkie parametry wszystkich obiektów budowlanych znajdujących się w obszarze analizowanym bez względu na to, czy działki mają dostęp do tej samej drogi publicznej czy nie. Co do obszaru analizowanego, choćby tylko w części obejmował on działki sąsiednie, organ I instancji uwzględni wszystkie parametry zabudowań znajdujących się na takich działkach.