Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 629/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 56 par. 1 pkt 1 w związku z  art. 166b
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 maja 2024 r. nr 0201-IEE1.7192.55.2024.2 w przedmiocie zawieszenia postępowania zabezpieczającego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24.05.2024 r. nr 0201-IEE1.7192.55.2024.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS, organ II instancji), po rozpatrzeniu zażalenia A. A. (dalej jako: Strona, Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław Psie-Pole (dalej jako: organ I instancji, NUS, organ) z dnia 5.04.2024 r. nr 0226-SEE.712.1.17.2024.2 w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 13.12.2022 r. nr [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W postanowieniu organu I instancji jako podstawą rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 56 § 1 pkt 5 w związku z art. 166b ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm. dalej: u.p.e.a.), w związku z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). NUS wyjaśnił, że prowadzi wobec Strony postępowanie zabezpieczające na podstawie własnego zarządzenia zabezpieczenia z dnia 13.12.2022r. o nr [...], obejmującego przyszłe zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2018r. do grudnia 2019r. wraz z odsetkami na kwotę łączną 114 238,00 zł. Organ I instancji stwierdził, że w związku z nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20.02.2024 r. (sygn. akt I SA/Wr 324/23), uchylającym decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Psie Pole o zabezpieczeniu na majątku Strony, wystąpiła czasowa przeszkoda do prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Organ, powołując się na art. 152 § 1 p.p.s.a. zaznaczył, że w razie uwzględnienia przez Sąd skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba, że sąd postanowi inaczej. Regulacja ta wypełnia przesłankę konieczności zawieszenia postępowania zabezpieczającego, z uwagi na wystąpienie "innego przypadku przewidzianego w ustawach", o którym mówi powołany art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W związku z powyższym NUS zawiesił prowadzone postępowanie zabezpieczające.

Pismem z dnia 15.04.2024 r. Strona wniosła na w/w postanowienie zażalenie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 56 § 1 pkt 5 w związku z art. 166b u.p.e.a. w związku z art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania zabezpieczającego z uwagi na wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z dnia 20.02.2024 r. sygn. akt. I SA/Wr 324/23, uchylającego decyzję DIAS i poprzedzającą ją decyzję NUS o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku Strony, podczas gdy nie występują przesłanki do zawieszenia postępowania zabezpieczającego.

Strona zarzuciła, że przepis art. 152 § 1 p.p.s.a., jak wynika z jego treści, nie przewiduje żadnej podstawy do zawieszenia postępowania zabezpieczającego czy też egzekucyjnego. Przepis ten nie zobowiązuje i nie upoważnia organu do zawieszenia postępowania zabezpieczającego. Zdaniem Strony brak jest podstaw do przyjęcia, że w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA miałaby wystąpić czasowa przeszkoda do prowadzenia postępowania zabezpieczającego.

Po rozpatrzeniu zażalenia DIAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy, przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że w wyniku kontroli podatkowej NUS w dniu 29.11.2022 r. wydał decyzję nr 0226-SEW.4253.12.2022 o zabezpieczeniu, którą określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2018 r. do grudnia 2019 r. Na podstawie decyzji o zabezpieczeniu zostało wystawione zarządzenia zabezpieczenia nr [...]. DIAS decyzją z dnia 27.02.2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 20.02.2024 roku, sygn. akt. I SA/Wr 324/23 uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję NUS. DIAS wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ww. wyrok WSA we Wrocławiu.

DIAS uznał, że postanowienie NUS z dnia 5.04.024 r. o zawieszeniu postępowania zabezpieczającego, jest prawidłowe. Stwierdził, że słusznie uznał organ egzekucyjny, że postępowanie zabezpieczające nie może być kontynuowane i powinno zostać zawieszone, choć nie do końca prawidłowo przedstawił w uzasadnieniu motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wskazał, że decyzja o zabezpieczeniu, która stanowi podstawę zarządzenia zabezpieczenia nr [...] została uchylona wyrokiem WSA we Wrocławiu, który jest nieprawomocny. DIAS podkreślił, że w chwili obecnej nie ma podstaw do umorzenia postępowania zabezpieczającego, wystąpiła natomiast przesłanka do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dalej organ II instancji argumentował, że w sprawie wystąpiło swoiste wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej podstawę wystawienia zarządzenia zabezpieczenia. Na tę okoliczność słusznie zwrócił uwagę NUS w uzasadnieniu postanowienia (nieprawomocność wyroku). W ocenie DIAS zawieszenie postępowania zabezpieczającego w związku z uchyleniem decyzji o zabezpieczeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ma na celu ochronę zobowiązanego, w sytuacji gdy miałby on odczuć negatywne skutki do chwili uprawomocnienia się wyroku. Uchylenie decyzji powoduje jedynie, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku (wyrok NSA z dnia 27.09.2022 r. sygn. akt II FSK 810/21). DIAS wywiódł, że regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. Zwrot normatywny "nie wywołuje skutków prawnych", zawarty w art. 152 § 1 p.p.s.a. jest szerszy od użytego w art. 61 § 3 tej ustawy sformułowania "wstrzymanie wykonania" i może prowadzić do skutków prawnych dalej idących niż jedynie wstrzymanie wykonania uchylonego aktu. Dalej organ argumentował, że brak możliwości wywołania skutków prawnych przez uchylany akt stanowi szerszy zakres ochrony strony, aniżeli wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. DIAS wyjaśnił, że NUS słusznie uznał, że wydanie wyroku uwzględniającego skargę w całości aktualizuje obowiązek uchronienia Strony od negatywnych skutków dalszego prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Środkiem umożliwiającym udzielenie takiej ochrony jest zawieszenie postępowania zabezpieczającego. Zdaniem DIAS prawidłowe jest stanowisko organu I instancji o konieczności zawieszenia postępowania zabezpieczającego, ale błędnie organ wskazał jako podstawę art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zamiast art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Efektem wydanego postanowienia było odstąpienie od działań egzekucyjnych, a przesłanką, która o tym zadecydowała był brak możliwości wykonania decyzji w związku z nieprawomocnością wyroku WSA w Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 324/23. Podsumowując DIAS uznał, że NUS słusznie zawiesił postępowanie zabezpieczające, a przesłanką, która o tym zadecydowała była przesłanka wstrzymania wykonania, przewidziana w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zaskarżył postanowienie DIAS w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18, art. 56 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt i w zw. z art. 166b u.p.e.a. i w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i

- przyjęcie, że w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania zabezpieczającego prowadzonego wobec Strony z uwagi na wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z dnia 20.02.2024 r., sygn. akt I SA/Wr 324/23, uchylającego decyzję DIAS i NUS o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku Strony, podczas gdy brak jest przesłanek do zawieszenia ww. postępowania zabezpieczającego, a podstawy prawnej postanowień wydanych przez organy obu instancji były błędne.

Podnosząc powyższe zarzuty, Strona wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości;

2) zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz Skarżącej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, która zarówno w zażaleniu jak i w skardze, kwestionuje możliwość zastosowania art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Wskazał, że ta argumentacja Strony została uwzględniona w zaskarżonym postanowieniu. Nie oznacza to jednak braku podstaw do zawieszenia postępowania zabezpieczającego jak sugeruje Skarżąca. DIAS stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu I instancji o konieczności zawieszenia postępowania zabezpieczającego, ale błędnie organ ten wskazał jako podstawę zawieszenia art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zamiast art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Organ II instancji wyjaśnił również, że słusznie zauważa Skarżąca w skardze na omyłkowe wskazanie w sentencji zaskarżonego postanowienia na art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Zdaniem DIAS wskazany błąd wobec jasnego i precyzyjnego wyjaśnienia motywów, które zadecydowały o zawieszeniu postępowania zabezpieczającego nie stanowi jednak, jak twierdzi Skarżąca, o rażącym naruszeniu przepisów prawa.

Pismem z dnia 30.09.2024 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z postanowienia DIAS z dnia 2.09.2024 r., znak sprawy: 0201-IEE2.7192.50.2024.2, na okoliczność ustalenia przez organ, w uwzględnieniu wniosku Skarżącej, że błędna podstawa prawna wskazana w zaskarżonym postanowieniu o zawieszeniu postępowania zabezpieczającego nie podlega sprostowaniu jako oczywista omyłka pisarska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a.), lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Artykuł 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W świetle przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że skarga podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżonemu aktowi nie można postawić zarzutu naruszenia prawa dającego podstawę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Taki stan rzeczy Sąd stwierdził w niniejszej sprawie, albowiem kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła do stwierdzenia, że nie narusza ono prawa, a zatem brak jest podstaw do jego uchylenia.

Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w skardze należy przede wszystkim wskazać, że przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd z punktu legalności, w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie NUS o zawieszeniu postępowania zabezpieczającego.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności przywołać regulacje prawne stanowiące podstawę wydania kwestionowanego przez Stronę rozstrzygnięcia.

W art. 56 § 1 u.p.e.a. ustawodawca przewidział, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Przepisy powyższe na mocy art.166b u.p.e.a. mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zabezpieczającym.

Zatem zaistnienie którejkolwiek z ww. sytuacji zobowiązuje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego/zabezpieczającego. Jednocześnie z przepisu tego wynika jednoznacznie, że jedynie wniosek wierzyciela o zawieszenie postępowania obliguje organ do takiego działania. Ustawodawca nie przewidział zatem sytuacji, w której obowiązkowe zawieszenie postępowania następuje, na wniosek zobowiązanego.

Zdaniem Sądu, organy w sprawie zgodnie z prawem zawiesiły postępowanie zabezpieczające prowadzone na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 13.12.2022r. nr [...]. W tym zakresie prawidłowo powołano się w postanowieniach organów I i II instancji, na przesłankę wstrzymania wykonania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług a w zaskarżonym postanowieniu DIAS trafnie powołał się na podstawę prawną zawieszenia postępowania zabezpieczającego w postaci art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (str.5 zaskarżonego postanowienia). Nie jest bowiem w sprawie sporne i co Sądowi znane jest z urzędu, że wyrokiem z dnia 20.02.2024 r. sygn. akt I SA/Wr 324/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uchylił w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2023 r. nr 0201-IEW2.4253.1.2023 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2018 r. do grudnia 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku podatnika oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław – Psie Pole z dnia 29 listopada 2022 r. nr 0226-SEW.4253.12.2022. Na podstawie decyzji NUS zostało wszczęte przedmiotowe postępowania zabezpieczające. Wskazany wyrok Sądu jest nieprawomocny wskutek złożonej skargi kasacyjnej przez DIAS. W tej sytuacji zasadnie organy odwołały się do treści art.152 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Analizowany przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. "zawiesza" skutki prawne uchylonego aktu, przez co wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Przekłada się to na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22.10.2024 r. sygn. akt III FSK 816/24 (CBOSA) przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. "zawiesza" więc skutki prawne uchylonego aktu, przez co wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego. Przekłada się to na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., ale w żadnym razie nie oznacza braku wymagalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 2 lub art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Uzasadniając swoje stanowisko NSA przedstawił pogląd, że regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek, co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Podobnie jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 p.p.s.a. akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2016, sygn. akt II GSK 3698/15; z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 457/17; z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2825/17; z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2561/17; z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 870/18 - CBOSA).

Przedstawione stanowisko należy uznać za utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W innym wyroku NSA wyjaśnił, że okoliczność uchylenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji, a tym samym wstrzymania jej wykonania, ex lege prowadziła do konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (vide: wyrok NSA z dnia 14.11.2024 r. sygn. akt III FSK 878/24, CBOSA).

Z tych też względów, za zgodne z prawem należy uznać zaskarżone postanowienie DIAS w którym organ ten posłużył się zbliżoną argumentacją prawną, wywodząc, że postawą do zawieszenia postępowania zabezpieczającego w sprawie jest art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a przesłanką do zastosowania tego przepisu jest wstrzymanie wykonania decyzji NUS wskutek jej uchylenia nieprawomocnym wyrokiem przez WSA we Wrocławiu. Regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. Podobnie bowiem jak w przypadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., tak w przypadku regulacji z art. 152 § 1 p.p.s.a. akt lub czynność nie podlega wykonaniu w ograniczonym czasie (zob. wyrok NSA z dnia 14.10.2022 r. sygn. akt I FSK 1158/22, CBOSA).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podkreśla, że w sprawie nie jest sporna okoliczność, że w postanowieniu organu I instancji powołano błędnie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

Potwierdził to DIAS w zaskarżonym postanowieniu. Organ odwoławczy stwierdził jednoznacznie (str.5 zaskarżonego postanowienia), że prawidłowe jest stanowisko NUS o konieczności zawieszenia postępowania zabezpieczającego, ale błędnie organ ten wskazał jako podstawę art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zamiast art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu podana wadliwie, na str.1, postanowienia DIAS podstawa prawna w postaci art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. ma charakter błędu pisarskiego w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 21.01.2025 r. sygn. akt II OSK 180/24). Podsumowując, zdaniem Sądu nie jest to wadliwość mająca istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa podstawa prawna została bowiem wskazana i prawidłowo uzasadniona na str.5 zaskarżonego postanowienia.

Na dokonaną przez tutejszy Sąd ocenę legalności zaskarżonego postanowienia nie ma wpływu również powołane przez Stronę postanowienie DIAS z dnia 2.09.2024 r. Postanowienie to, w ocenie Sądu niezgodne z prawem, nie ma istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, z przyczyn wskazanych przez Sąd a opierających się na stanowisku, że podstawą prawną wydania postanowienia DIAS był art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Reasumując za niezasadne uznać należało postawione w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 56 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt i w zw. z art. 166b u.p.e.a. i w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a.

Uznając, że zaskarżone postanowienie w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby jego uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu wobec braku podstaw do jego usunięcia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.