Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 274/25
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej J.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1569/24 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 marca 2024 r., nr BP.502.397.2023.2065.RZ9.543956 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2024 r., oddalił skargę J. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 marca 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

We wniesionej od tego wyroku skardze kasacyjnej strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazania wymaga na wstępie, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23).

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek strony o zastosowanie w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej, pomieszczony w skardze kasacyjnej pozbawiony jest jakiejkolwiek argumentacji i uzasadnienia. Żądanie skarżącego kasacyjnie ogranicza się bowiem wyłącznie do wskazania, że: "na podstawie art. 61 §3 p.p.s.a. wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.". Nie wskazuję się w nim, czy niewstrzymanie wykonania tejże decyzji może w ocenie pełnomocnika strony spowodować wystąpienie w stosunku do skarżącego jednej bądź obu z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam wniosek, co już zauważono, pozbawiony był jakiegokolwiek uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że w aktach brak jest jakiegokolwiek następczego, po skardze kasacyjnej pisma, które zawierałoby uzasadnienie omawianego wniosku. Taki stan powoduje niemożność rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wniosku strony albowiem wskazane wady żądania nie pozwalają na ocenę możliwości wystąpienia którejkolwiek z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ujętej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.