Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 321/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 § 1, § 2; art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 12 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie przez skarżącego L. S. terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2022 r., nr [...] wydanej przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] 2022 r., nr [...] organ pierwszej instancji – Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...]zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (k. 30-35 akt adm.). Decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 15 września 2022 r. na adres prowadzenia działalności gospodarczej wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (będący jednocześnie adresem do doręczeń), to jest L., ul. [...]. Korespondencję odebrała K. S. (k.34 akt adm.).

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W treści odwołania nie wskazał daty jego sporządzenia, natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 września 2022 r. (data stempla pocztowego k. 41 akt adm.). Odwołanie nie zostało podpisane przez skarżącego.

Pismem z dnia 10 października 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez jego podpisanie własnoręcznym podpisem (k. 43 akt adm.), w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Skarżący uzupełnił braki odwołania poprzez jego podpisanie i w dniu 4 listopada 2023 r. przesłał podpisane odwołanie do organu pierwszej instancji (k. 46 akt adm.).

W dniu 15 listopada 2022 r. organ pierwszej instancji przekazał akta wraz z odwołaniem skarżącego do organu odwoławczego (k. 45 akt adm.).

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] 2023 r. organ drugiej instancji stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja została doręczona stronie w dniu 15 września 2022 r., zaś odwołanie od decyzji strona wniosła w dniu 30 września 2022 r., a więc z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu 29 września 2022 r. Organ wskazał, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do art. 58 § 1 k.p.a.

Na powyższe postanowienie skarżący L. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze zarzucił organowi drugiej instancji, że działał z niczym nieuzasadnioną przewlekłością, gdyż wydał postanowienie po 7 miesiącach, co utrudniło lub uniemożliwiło skarżącemu obronę. Skarżący podkreślił, że odwołanie było wysyłane dwukrotnie: pierwsze bezpośrednio na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a drugie, gdy skarżący odczytał pouczenie, za pośrednictwem Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Ponadto skarżący zarzucił, że organ drugiej instancji nie wskazał w zaskarżonym postanowieniu, o które odwołanie chodzi, to jest czy o odwołanie wysłane na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, czy wysłane na adres Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ podniósł, że nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie strony, iż jedno z odwołań zostało nadane bezpośrednio do organu odwoławczego. Z danych na kopertach wynika, że oba odwołania zostały nadane na adres Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Data przyjęta na potrzeby skarżonego rozstrzygnięcia za dzień nadania odwołania dotyczy pierwszej korespondencji (30 września 2022 r.). Druga korespondencja zawierająca odwołanie została nadana 4 listopada 2022 r. i była odpowiedzią na wezwanie organu pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych.

Ponadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję lub postanowienie tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonego postanowienia w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Nie było też jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Stosownie do art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Zgodnie zaś z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.

W myśl art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W przedmiotowej sprawie doręczenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] 2022 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej nastąpiło w dniu 15 września 2023 r.

Jak wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych (k. 32) decyzja powyższa została przesłana na adres prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego – L., ul. [...] - wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, który to adres jest jednocześnie wskazany jako adres do doręczeń. Ponadto, jak wynika z treści pisma skarżącego uzupełniającego braki formalne skargi (k. 19 akt sądowych), wskazany adres jest także adresem zamieszkania skarżącego. Korespondencję odebrała K. S. (k.34 akt adm.), będąca dorosłym domownikiem. Na potwierdzeniu odbioru widnieje również data odbioru – 15 września 2022 r. Stwierdzić zatem należy, że wysyłana w sprawie korespondencja została skutecznie i zgodnie z prawem doręczona, z poszanowaniem zasad doręczania pism w postępowaniu administracyjnym uregulowanych w przepisach art. 39-49 k.p.a.

Od daty odbioru korespondencji, to jest od 15 września 2022 r. należało zatem liczyć czternastodniowy termin do wniesienia przez skarżącego odwołania. Słusznie więc organ odwoławczy uznał, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przez skarżącego upływał w dniu 29 września 2022 r.

Natomiast, jak wynika z akt sprawy, odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione dopiero w dniu 30 września 2022 r. Taka data znajduje się bowiem na stemplu Urzędu Pocztowego L. [...] złożonym na kopercie zawierającej wymienione odwołanie (k. 41 akt adm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że odwołanie wniesione zostało piętnastego dnia od daty doręczenia skarżącemu decyzji, a więc z uchybieniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia.

W tych okolicznościach sprawy konieczne było wydanie przewidzianego w art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu wniesienia zażalenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że uchybienie ustawowemu terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy w zakresie odwołania nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. W konsekwencji stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Termin do wniesienia odwołania jest bowiem terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, a organ nie ma wpływu na jego długość, niemożliwe jest więc jego przedłużenie (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1878/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 1122/12). W sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po terminie, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować wskazany wyżej przepis art. 134 k.p.a.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut skarżącego, że odwołanie zostało złożone dwukrotnie, najpierw bezpośrednio na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a następnie za pośrednictwem Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, co sugerowałoby, że skarżący złożył odwołanie dwa razy i są dwie różne daty wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że odwołanie nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 września 2022 r. zostało skierowane za pośrednictwem Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, o czym świadczy nagłówek odwołania, jak również wskazanie nadawcy na kopercie zawierającej odwołanie. Organ pierwszej instancji nie mógł jednakże od razu skierować odwołania wraz z aktami do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ponieważ odwołanie było obarczone brakiem formalnym – nie zostało podpisane przez skarżącego. Z tego względu organ pierwszej instancji pismem z dnia 10 października 2022 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie własnoręcznym podpisem. Skarżący w dniu 4 listopada 2022 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) przesłał uzupełnione o podpis odwołanie ponownie na adres Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Nie znaczy to jednak, że skarżący złożył odwołanie dwukrotnie i że są różne daty jego wniesienia.

Jak to już wyżej zostało wykazane, odwołanie zostało wniesione przez skarżącego w dniu 30 września 2022 r., zaś druga data, to jest 4 listopada 2022 r. jest związana z uzupełnieniem odwołania o podpis skarżącego. Z powyższych względów zarzuty skarżącego, że odwołanie było składane dwukrotnie oraz, że w związku z tym istnieje jeszcze inna data wniesienia odwołania, są bezpodstawne i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

W konsekwencji uznać należało, że organ drugiej instancji prawidłowo przyjął, iż odwołanie zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., co zobowiązywało organ do wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Ubocznie Sąd nadmienia, że nie odnosił się do podniesionego w skardze zarzutu przewlekłości postępowania przez organ drugiej instancji, ponieważ przedmiotem badania w przedmiotowej sprawie było postanowienie tego organu z dnia [...] 2023 r., nr [...], które Sąd ocenił jako prawidłowe.

Podobnie w odrębnym postępowaniu administracyjnym będzie procedowany wniosek skarżącego z dnia z 20 maja 2023 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2022 r., zaś ostateczne rozstrzygnięcie organu w tym przedmiocie skarżący może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu został złożony równolegle ze skargą, już po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie.

Podsumowując stwierdzić należało, że w skardze nie zostały podniesione jakiekolwiek zarzuty, które byłyby usprawiedliwione i mogłyby wskazywać na to, że organ dopuścił się naruszenia prawa stwierdzając uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania. W takiej zaś sytuacji zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.