Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 191/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności

SENTENCJA

Dnia 20 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym połączonych spraw ze skarg R. A. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Karnego do udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej w zakresie pkt 4 i 6 wniosku z dnia 10 października 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia jemu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Dyrektor Zakładu Karnego dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Dyrektora Zakładu Karnego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwustu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga R. A. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym") na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego (zwanego dalej "Dyrektorem ZK" lub "organem") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucana organowi bezczynność miała powstać w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności.

Pismem z dnia 10 października 2022 r. wnioskodawca zwrócił się do Dyrektora ZK z prośbą o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii:

1) umowy zawartej między Dyrektorem ZK a dostawcą mięsa drobiowego wraz z załącznikami oraz aneksami do umowy;

2) raportu stanu żywionych (podstawowych i uzupełniających);

3) asygnatę rozchodową artykułów żywnościowych;

4) asygnatę zaopatrzenia żywnościowego;

5) zapisów na elektronicznych nośnikach danych, dotyczących książki materiałowej ilościowo-wartościowej;

6) zestawienia kontrolnego dziennych kosztów wyżywienia, czyli dokumentów, o których mowa w § 16 zarządzenia nr 22/19 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych służby więziennej, za okres 08.08.2022-04.09.2022 wygenerowanych dla tut. jednostki;

7) faktury VAT, która dotyczy zakupionego mięsa drobiowego dostarczonego do jednostki w okresie 08.08.2022-04.09.2022.

Kolejnym pismem, z dnia 11 października 2022 r., wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przedstawienie na piśmie wszystkich podmiotów, z którymi aktualnie współpracuje Dyrektor ZK w ramach zawartej na piśmie umowy ze wskazaniem pełnej nazwy podmiotu, a także przedmiotu współpracy.

W odpowiedzi na drugi wniosek, pismem z dnia 25 października 2022 r. Dyrektor ZK powiadomił wnioskodawcę, że lista podmiotów, których dotyczy jego wniosek została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Zakładu Karnego [...]. W osobnym piśmie z tego samego dnia, tj. 25 października 2022 r., Dyrektor ZK odpowiedział także na pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej nadesłany przez skarżącego. Organ wskazał, że umowa, której dotyczy wniosek została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Zakładu Karnego [...]. Co do faktury, również opublikowana została w internecie. Pozostałe dane opublikowano na stronie Służby Więziennej w zakładce odpowiadającej tut. jednostce penitencjarnej. Dyrektor ZK podał linki do każdej informacji interesującej wnioskodawcę.

Pismem z dnia 31 października 2022 r. skarżący złożył skargi na bezczynność Dyrektora ZK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący podniósł obrazę przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p.") poprzez opublikowanie żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, po dacie wpłynięcia wniosku do organu i w konsekwencji naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że Dyrektor ZK dopuścił się rażącej bezczynności, wymierzenie organowi grzywny, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zobowiązanie Dyrektora ZK do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący uważa, że w dniu złożenia przez niego wniosków o udostępnienie informacji publicznej, informacje te nie były dostępne na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Co więcej, skarżący uważa, że nie udostępniono jemu informacji publicznej w sposób, w jaki tego żądał. Skarżący wskazał, że jego możliwości korzystania z internetu są ograniczone. Administracja więzienna zezwala na skorzystanie z internetu przez 20 minut w tygodniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZK wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że udzielił odpowiedzi na wnioski skarżącego z dnia 10 i 11 października 2022 r. i w dniu 25 października 2022 r. przesłał skarżącemu link, pod którym mógł zapoznać się z listą podmiotów współpracujących z Zakładem Karnym [...]. Organ wskazał, że jeżeli dane informacje są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej, to nie można żądać udostępnienia tych informacji w inny sposób. Taki jest także pogląd orzecznictwa. To, że skarżący przebywa aktualnie w Zakładzie Karnym [...] nie pozbawia go możliwości dostępu do Biuletynu Informacji Publicznej.

W odniesieniu do dwóch różnych wniosków, jakie złożył skarżący, Sąd zarejestrował obie sprawy pod sygn. akt II SAB/Po [...] oraz II SAB/Po [...]. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. o sygn. akt II SAB/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy o ww. sygn. akt w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i tak połączone sprawy prowadzi pod wspólną sygn. akt II SAB/Po [...].

Sąd, w celu weryfikacji linków udostępnionych skarżącemu, odkrył, że linki te nie działają. Dyrektor ZK odpowiedział na wezwanie Sądu w celu wyjaśnienia tych okoliczności. Organ stwierdził, że nie miał świadomości braku dostępu do stron internetowych. Wynika to z faktu, że dane widniejące na platformie Służby Więziennej są dostępne wyłącznie w ramach łącza internetowego w Zakładzie Karnym [...]. Skarżący także nie mógł skorzystać z tych linków. Dyrektor ZK powiadomił Sąd, że w piśmie z dnia 14 lutego 2023 r. przekazał skarżącemu nowe linki, pod którymi znajdują się informacje interesujące skarżącego. Dyrektor ZK udostępnił skarżącemu wykaz podmiotów, z którymi współpracuje Zakład Karny [...].

W piśmie z dnia 13 marca 2023 r. skarżący podtrzymał swoje żądania. Wezwał Sąd do tego, aby zobowiązał organ do udostępnienia jemu informacji publicznych w postaci raportu żywionych, asygnaty rozchodowej artykułów spożywczych, asygnaty zaopatrzenia żywnościowego, zestawienia kontrolnego dziennych kosztów w okresie 08.08.2022-04.09.2022. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 14 lutego 2023 r. otrzymał część wnioskowanych przez niego informacji. Dyrektor ZK dalej pozostaje w bezczynności co do udostępnienia pozostałych danych. Zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej każdy dyrektor zakładu karnego ma obowiązek prowadzić i ewidencjonować działania podejmowane w ramach gospodarki żywnościowej.

Pismem z dnia 31 marca 2023 r. Dyrektor ZK poinformował Sąd o tym, że udostępniono informację publiczną skarżącemu w dniu 14 lutego 2023 r. w formie papierowej. Ponadto wyjaśniono skarżącemu, że pozostałe informacje, jakie go interesują, znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej. Do pisma dołączono kopie pism skierowanych w tym przedmiocie do skarżącego.

Z uwagi na fakt, że Sąd nadal nie mógł otworzyć żadnego z linków nadesłanych również skarżącemu, Sąd wezwał Dyrektora ZK do złożenia wyjaśnień. Organ odpowiedział, że na przełomie I i II kwartału 2023 r. doszło do migracji danych na nową platformę. Za migrację danych odpowiada Centralny Zarząd Służby Więziennej. Administrator danych nie zapewnił mechanizmu, który pozwalałby na korzystanie z danych pomimo ich migracji. Na dowód tego, że przeprowadzono migrację wszystkich danych Służby Więziennej, Dyrektor ZK nadesłał kopię maila Centralnego Zarządu Służby Więziennej, w którym poinformowano wszystkie jednostki o planowanych działaniach. Dyrektor ZK wskazał też nowe linki, pod którymi rzeczywiście można znaleźć dane interesujące skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże w niepełnym zakresie.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Niewątpliwie wniesiona skarga dotyczy bezczynności Dyrektora ZK w przedmiocie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 20 lipca 2023 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Podkreślenia wymaga legitymacja skarżącego do wniesienia skargi na bezczynność organu. Jest ona wywodzona z art. 21 u.d.i.p., w którym wskazuje się, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Należy zatem uznać, że skarga na bezczynność Dyrektora ZK mogła zostać wniesiona i podlegała rozpoznaniu przez tut. Sąd.

Dodatkowo należy wskazać, iż Dyrektor ZK jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z faktu, iż realizuje zadania publiczne korzystając przy tym z majątku publicznego przeznaczonego na te cele. To z kolei wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po 1/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Dyrektor ZK jest bowiem podmiotem, który wykonuje zadania publiczne związane z wykonywaniem kary pozbawienia wolności wymierzonej wobec skazanych prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Dyrektor ZK przy pomocy funkcjonariuszy Służby Więziennej administruje Zakładem Karnym [...] i dba o zapewnienie warunków do odbywania kary pozbawienia wolności przez osadzonych. Obejmuje to m.in. ich wyżywienie. Już teraz należy zaznaczyć, że wyżywienie więźniów zostało objęte regulacją zarządzenia nr 22/19 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej (zwanego dalej "zarządzeniem") wydanego na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1542 z późn. zm.). Jeżeli więc z woli ustawodawcy gospodarka żywnościowa w jednostkach Służby Więziennej została uregulowana w akcie podustawowym, to oznacza, że wszystko co wiąże się z wykonywaniem gospodarki żywnościowej jest objęte informacją publiczną.

Należy jeszcze wskazać, że skarżący zmodyfikował swoją skargę, bowiem w piśmie z dnia 13 marca 2023 r. wniósł o zobowiązanie Dyrektora ZK do udostępnienia informacji publicznej obejmującej raport żywionych, asygnaty rozchodowe artykułów spożywczych, asygnaty zaopatrzenia żywnościowego, zestawienia kontrolnego dziennych kosztów w okresie 08.08.2022-04.09.2022.

Skarżący złożył wnioski o udostępnienie informacji publicznej w dwóch pismach, tj. w dniu 10 i 11 października 2022 r. Dyrektor ZK, w terminie ustawowym, udzielił odpowiedzi na ww. wnioski. Wskazał bowiem, że wszystkie informacje, które interesują skarżącego są dostępne na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Zakładu Karnego [...]. Wobec treści art. 7 ust. 1 u.d.i.p., należałoby uznać, że Dyrektor ZK spełnił swój obowiązek, ponieważ wskazał, gdzie można zapoznać się z dokumentami, jakie interesują skarżącego. Wniosek ten jest jednak nieuprawniony, ponieważ w toku sprawy ujawniono, że pomimo udostępnienia w internecie informacji publicznych, nie było do nich faktycznego dostępu. Z uwagi na dalekie odformalizowanie procedur udostępniania informacji publicznej, ustawodawca wymaga jedynie, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zapewnił możliwość realnego zapoznania się z tą informacją (wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1820/12, dostępny w CBOSA). Udostępnienie informacji publicznej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej bez możliwości dostępu do tych danych sprawia, że nie można mówić o dostępie do tych danych. Dyrektor ZK wyjaśnił, że z uwagi na jego nieświadomość, dostęp do danych zawartych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Zakładu Karnego [...] był możliwy z serwerów Służby Więziennej. Nawet osadzeni nie mieli dostępu do tych danych. To oznacza, że skarżący nie miał realnego dostępu do informacji, o które wnioskował. Przy okazji należy nadmienić, że Dyrektor ZK miał obowiązek udostępnić informacje publiczne w trybie wnioskowym. Skoro nie było faktycznego dostępu do informacji publicznej, w myśl art. 10 ust. 1 u.d.i.p. należało udostępnić informację publiczną w taki sposób, w jaki zażyczył sobie tego skarżący.

Należy więc zaznaczyć, że w terminie, w którym Dyrektor ZK był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, organ nie spełnił swojego zobowiązania. Po odkryciu faktu, że dostęp do informacji publicznej był w rzeczywistości niemożliwy, Dyrektor ZK doręczył skarżącemu w dniu 14 lutego 2023 r. nowe linki, które również okazały się wadliwe. Tym razem było to spowodowane migracją danych między serwerami, co zostało zaplanowane bez udziału administracji Zakładu Karnego [...]. Ostatecznie, w dniu 22 maja 2023 r. okazało się, że w wyniku migracji, dane są już dostępne. Sąd w składzie orzekającym potwierdza, że możliwy jest dostęp do niektórych danych, które znajdują się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Zakładu Karnego [...]. Dostępne są umowy zawarte między Dyrektorem ZK a dostawcą mięsa drobiowego wraz z załącznikami oraz aneksami do umowy, raporty stanu żywionych (podstawowe i uzupełniające), asygnaty rozchodowe artykułów żywnościowych oraz faktury za zakup mięsa drobiowego.

Dyrektor ZK wysłał tut. Sądowi wydruki stron internetowych na potwierdzenie tego, że ujawnione przez niego dane znajdują się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Sąd spostrzegł jednak, że dane dotyczące asygnaty zaopatrzenia żywnościowego oraz zestawienia kontrolnego dziennych kosztów wyżywienia nie znajdują się na tej same stronie co pozostałe (wymienione w poprzednim akapicie), tylko widnieją na stronie, do której nie było dostępu jeszcze w dniu orzekania przez Sąd, tj. bip.swnet.sw.gov.pl. Z nadesłanych wydruków stron internetowych wynika, że informacje, o które zawnioskował skarżący, poza pkt 4 i 6 znajdują się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Zakładu Karnego [...], co w stopce wskazywało prawidłowy adres, dostępny dla każdego użytkownika internetu. Nie było jednak dostępu do tych danych, które chce uzyskać skarżący w pkt 4 i 6 swojego wniosku z dnia 10 października 2022 r. W stopce jest bowiem inny adres. Zestawienie kontrolne dziennych kosztów żywienia oraz asygnata zaopatrzenia żywnościowego zostały wymienione w § 16 pkt 4 i 6 zarządzenia. Są to zatem informacje publiczne, które podlegają udostępnieniu. Zamieszczenie ich na stronie internetowej, do której nie ma możliwości dostępu oznacza, że Dyrektor ZK nie udostępnił tych danych.

Odnosząc się do skargi, należy zauważyć, że nie jest istotne, że skarżący ma ograniczony czas, w którym może korzystać z internetu. Ograniczenie dostępu nie oznacza bowiem, że tego dostępu nie ma. Zaiste organ miał obowiązek udostępnić skarżącemu informację publiczną, o którą wnioskował, jeżeli pomimo ujawnienia w Biuletynie Informacji Publicznej, nie można było w żaden sposób do nich dotrzeć. W tej sytuacji zasadne jest udostępnienie informacji w trybie wnioskowym.

Podsumowując, należy jednoznacznie stwierdzić, że Dyrektor ZK dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że bezczynność Dyrektora ZK nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądzono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki. "Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów." (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1589/20, dostępny w CBOSA).

Dyrektor ZK żył w nieświadomości, że jego udostępnione na czas linki nie działają, gdyż dostęp z jego serwerów był możliwy, i natychmiast podjął próbę poprawienia tej sytuacji. Nie ma zatem żadnej winy Dyrektora ZK w tym, że łącze internetowe obsługiwane przez Centralny Zarząd Służby Więziennej zostało tak zabezpieczone, że z zewnątrz nie dało się z nimi połączyć, jak i również to, że doszło do migracji danych, co tylko wydłużyło czas, po którym możliwe było uzyskanie dostępu do informacji publicznej.

Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącego dotyczącego wymierzenia organowi grzywny (pkt IV sentencji wyroku). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". Wskazany przepis ma charakter uznaniowy. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że brak charakteru rażącego bezczynności nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny. Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a jest środkiem dyscyplinująco-represyjnym o charakterze dodatkowym, który powinien być stosowany z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić go należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20, dostępny w CBOSA).

Skoro orzeczona bezczynność nie miała charakteru rażącego, represjonowanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzez wymierzenie jemu grzywny nie jest celowe. Stanowiłoby to zaprzeczenie istoty tej instytucji. Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają wymierzenia grzywny. Dodatkowo, wobec braku wyliczeń skarżącego uzasadniających wymierzenie Dyrektorowi ZK grzywny, nie ma podstaw do jej wymierzenia.

Z uwagi na fakt, że do dnia wydania niniejszego wyroku wniosek skarżącego z dnia 10 października 2022 r. nie został rozpoznany przez Dyrektora ZK w całości, z uwagi na udostępnienie części danych na stronie, do której do dnia orzekania przez Sąd nie było dostępu, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Dyrektora ZK do udostępnienia w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy informacji publicznej określonej w pkt 4 i 6 wniosku skarżącego z dnia 10 października 2022 r. (pkt I sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 535). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości 200 zł, co stanowi równowartość wpisów stałych od skarg na bezczynność organu administracji publicznej (pkt V sentencji wyroku).