Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1414/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 17
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 91 ust. 1 i 4 , art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1875
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn.
article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1640/21 w sprawie ze skargi S. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1640/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. P., stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] (zwanej dalej "Radą") z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...] (zwana dalej "Gminą") zarzucając naruszenie:

1. art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") poprzez jego błędną wykładnię i wskutek tego błędne ustalenie, że w podejmując uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...], gmina [...], doszło do naruszenia właściwości organów. Gmina wyjaśniła, że nie doszło do obejścia prawa. Formą prawną rozpatrzenia uwag jest zarządzenie, zatem zarządzenie nr [...] Wójta Gminy [...] (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] lutego 2018 r. uwzględniające uwagi i przedstawiające Radzie projekt wymienionej uchwały jest prawidłowe i nie stanowi naruszenia w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.;

2. art. 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i wskutek tego błędne ustalenie, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może przejmować działań właściwych dla rozpatrzenia uwag i wskutek tego błędne uznanie, że zaskarżoną uchwałą naruszono interes prawny S. P., podczas, gdy formą prawną rozpatrzenia uwag jest zarządzenie, zatem zarządzenie nr [...] uwzględniające uwagi i przedstawiające Radzie projekt uchwały jest prawidłowe i nie stanowi naruszenia w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.;

3. art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (na datę zaskarżonej uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm., dalej "u.s.g."). poprzez jego błędną wykładnię i wskutek tego błędne przyjęcie, że w sprawie występuje istotna sprzeczność uchwały z prawem, podczas gdy taka sprzeczność nie zachodzi;

4. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez wadliwe wykonanie ustrojowego obowiązku sądu w zakresie kontroli uchwał podejmowanych przez jednostki samorządu terytorialnego pod względem ich zgodności z prawem, w związku z naruszeniem przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. wyrażającym się w przyjęciu, jako podstawy rozstrzygnięcia, wadliwie ocenionego stanu faktycznego sprawy, to jest bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, a także poprzez brak odniesienia się Sądu do argumentacji prawnej i faktycznej przedstawionej przez organ;

5. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do okoliczności i faktów podniesionych w odpowiedzi na skargę, jak też poprzez wadliwą ocenę prawną ustaleń faktycznych, z pominięciem całokształtu stanu faktycznego, wynikającego z treści odpowiedzi na skargę, co w ocenie skarżącego kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wadliwa ocena stanu faktycznego doprowadziła do stwierdzenia nieważności uchwały Rady, w sytuacji, kiedy skarga powinna była zostać oddalona oraz przez zaniechanie przeprowadzenia samodzielnej oceny sprawy i wyłączne powołanie się na pogląd wyrażony przez Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2593/19;

6. art. 151 P.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu w sprawie i nie oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji;

7. art. 190 oraz art. 170 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2593/19 stanowiło wykładnię prawa, w sytuacji w której Sąd ten nie wskazał, jakiego przepisu dotyczył wyrażony pogląd, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien przyjąć, że wyrażone stanowisko stanowi ocenę stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania wyroku, a nie wiążącą wykładnię prawa;

Wskazując na powyższe zarzuty Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Gmina wystąpiła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem dotychczasowego przebiegu sprawy, która – choć dotyczyła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jej zmiany) – wymagała zajęcia przez Sąd pierwszej instancji stanowiska w wyroku.

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wprawdzie miała za przedmiot przystąpienie do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak została podjęta już na zaawansowanym etapie procedury planistycznej i polegała na wyłączeniu z opracowania dla terenu części wsi [...], w gminie [...], działki [...] stanowiącej własność S. P. . W warstwie formalnej wyrażała się w zmianie pierwotnej uchwały przystąpieniowej – uchwały nr [...] Rady z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Początkowo skarga S. P. na uchwałę nr [...] została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 172/19, w którym Sąd zwrócił uwagę na specyfikę uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego.

Powyższe postanowienie uchylił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2593/19. Warto zwrócić uwagę – co Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jest wiadome z urzędu – że sprawa ta pierwotnie skierowana na posiedzenie niejawne, została skierowana na rozprawę i rozpoznana w składzie trzyosobowym.

W postanowieniu z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2593/19 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził kategoryczne stanowisko. Stwierdził, że rada gminy może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, jeśli uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzania planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie II OSK 2593/19 podjęcie tych kroków podlega pewnym ograniczeniom ustawowym. Zmian w ustaleniach dotyczących sporządzania planu miejscowego oraz obszaru i granic obszaru objętego przystąpieniem do sporządzania planu może dokonać wyłącznie rada gminy, w drodze uchwały zmieniającej uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego lub poprzez uchylenie tej uchwały. Działań takich nie może podjąć organ sporządzający projekt planu, gdyż stanowiłoby to naruszenie właściwości organów, o którym mowa w art. 28 u.p.z.p.

Kontynuując, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 2593/19 wyjaśnił, że po podjęciu przez radę uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego, zgodnie z art. 17 u.p.z.p., organ wykonawczy gminy podejmuje kolejno czynności określone w tym przepisie. Akcentował dalej, że w sprawie ze skargi na uchwalę nr [...] należy zwrócić szczególną uwagę kwestie dotyczące rozpatrzenia uwag przez Wójta i ich powiązanie z podjęciem przez Radę zaskarżonej uchwały. W istocie to Wójt na etapie rozpatrywania uwag do projektu planu – po trzech latach od wszczęcia procedury planistycznej – postanowił o wyłączeniu terenu działki nr [...], stanowiącej własność skarżącego, z granic opracowania planu. Wynika to z zarządzenia Wójta nr [...] z dnia [...] lutego 2018r. Wójt rozpatrując uwagi postanowił, iż "teren działki nr [...] zostanie wyłączony z granic opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...]. Zostanie przygotowana uchwała w sprawie zamiany granic opracowania przedmiotowego planu i przedstawiona Radzie Gminy [...]". Jednocześnie odnośnie uwagi skarżącego z dnia [...] grudnia 2017r. Wójt nie podjął rozstrzygnięcia wskazując, że "w związku z uwzględnieniem uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu planu w następstwie czego teren działki nr [...] zostanie wyłączony z granic opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] i nie będzie podlegał dalszemu procedowaniu (...)".

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył wreszcie, że Rada "wykonała" powyższe zarządzenie Wójta, podejmując uchwałę nr [...] . Wynika to z uzasadnienia tej uchwały, w którym wskazano, że w trakcie prowadzonych prac planistycznych nad opracowaniem planu miejscowego w czasie jego wyłożenia wpłynęło wiele uwag dotyczących przedmiotowego terenu – to jest terenu należącego do S. P. – co spowodowało konflikt społeczny i w związku z powyższym zasadne jest przyjęcie przedstawionej uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie o sygn. akt II OSK 2593/19 stanowczo stwierdził, że Wójt w istocie przejął uprawnienia przypisane wyłącznie radzie gminy. To "oznacza istotne naruszenie trybu właściwego dla procedury planistycznej, a także naruszenie właściwości organów, a tym samym naruszenie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz obejście przepisów prawa". Naczelny Sąd Administracyjny dodał, że organy planistyczne "uciekły" od należytego wykonania obowiązków objętych procedurą planistyczną, naruszając jednocześnie interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. i pozbawiając skarżącego możliwości zaskarżenia przyszłego planu. Zaznaczył też, że: "Skutkiem rozpatrzenia uwag do projektu planu nie może być wyłączenie z dalszej procedury planistycznej części terenu wcześniej ujętego w projekcie planu. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.) działka nr [...] położona jest na terenie, gdzie funkcją wiodącą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oznaczona symbolem MN – zgodnie z rysunkiem studium. Nie oznacza to jednak, że organ stanowiący gminy zobowiązany jest zmienić przeznaczenie terenu zgodnie ze studium, może zachować dotychczasowe przeznaczenie danego terenu. Żaden przepis obowiązującego systemu prawa nie nakłada na jednostkę samorządu terytorialnego obowiązku zmiany przeznaczenia terenów. Jest to wynikiem przysługującego gminie władztwa planistycznego". Zarazem jednak Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że uchwała podejmowana na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.z.p. nie może przejmować działań właściwych dla rozpatrzenia uwag i nie może naruszać zasad i trybu procedury planistycznej.

W tym miejscu należy zauważyć, że wprawdzie nie doszło do rozpoznania pierwotnej skargi S. P. , gdyż została ona postanowieniem z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 624/20 odrzucona, jednak na tą samą uchwałę skarżący złożył ponowienie skargę. W odniesieniu ponownie złożonej skargi na uchwałę nr [...] stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawie o sygn. akt II OSK 2593/19 nie zdezaktualizowało się.

W zaskarżonym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzającym nieważność uchwały nr [...] , Sąd przytoczył postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2593/19 i zawarte w nim konkluzje, jak i też obszernie wyjaśnił i podkreślił, że zaskarżona uchwała nie posiada żadnego merytorycznego uzasadnienia, pozwalającego ocenić jej trafność i zgodność z prawem.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stwierdza co następuje.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 28 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i wskutek tego błędne ustalenie, że w podejmując uchwałę nr [...] Rada dopuściła się naruszenia właściwości organów, a tym samym obejścia prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy – dalece specyficznych – należy zaaprobować i przyjąć pogląd wyrażony wcześniej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2593/19, dotyczący wszakże tej samej uchwały nr [...] .

Choć Sąd pierwszej instancji tego wprost nie wyraził, należy przypomnieć, za uzasadnieniem postanowienia o sygn. akt II OSK 2593/19, że wobec rygorystycznego uregulowania procesu legislacyjnego przy stanowieniu przepisu gminnego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a szczególnie wobec konieczności przestrzegania poszczególnych etapów stanowienia tego prawa, samodzielność gminy doznaje pewnego rodzaju ograniczenia. Zgodnie z art. 17 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego podejmuje kolejno czynności przewidziane w tym przepisie, w tym: sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (pkt 4); rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania (pkt 12) i wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia tych uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia (pkt 13).

W niniejszej sprawie Wójt wprawdzie działał w formie mu przypisanej, to jest wydał zarządzenie nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., to jednak – w specyficznych okolicznościach niniejszej sprawy – jego treść i skutki były nie do zaakceptowania w kontekście charakteru czynności organu wykonawczego w procedurze planistycznej z art. 17 u.p.z.p. Wójt nie podjął się bowiem rozpoznania uwagi S. P. , ale niejako za Radę zarządził o wyłączeniu działki nr [...] z procedury planistycznej ("teren działki nr [...] zostanie wyłączony z granic opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...]").

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie, podobnie jak Sąd w składzie wydającym postanowienie o sygn. akt II OSK 2593/19 oczywiście dostrzega, że organ wykonawczy gminy jest uprawniony do rozpatrywania uwag i czyni to według swojego uznania. Z kolei rada gminy samodzielnie podejmuje uchwałę w przedmiocie przedstawionego jej projektu planu miejscowego. W procedurze planistycznej organy nie mogą jednak działać w sposób wypaczający sens dokonywanych czynności i podejmowanych aktów. Do takiej sytuacji doszło w niniejszej sprawie. Wójt uchylając się w istocie rzeczy od merytorycznego rozpatrzenia uwag dotyczących działki [...] wyraził stanowisko w sferze przypisanej Radzie stwierdzając, że "teren działki nr [...] zostanie wyłączony z granic opracowania". Rada tymczasem podjęła uchwałę nr [...] "wykonującą" takie zarządzenie, gdyż bez żadnego w zasadzie uzasadnienia, a jedynie przywołując faktu złożenia uwag, wyłączyła działkę nr [...] z granic opracowania planu – i to w trybie uchwały zmieniającej pierwotną uchwałę nr [...] Rady z dnia [...] kwietnia 2015 r. W okolicznościach sprawy podjęta uchwała, jako niedostatecznie umotywowana, a stanowiąca w gruncie rzeczy formę uwzględnienia zarządzenia Wójta o granicach przystąpienia do sporządzenia planu – jawi się jako naruszająca właściwość organów w procedurze planistycznej. W tym miejscu przypomnieć należy, że procedurę planistyczną prowadzi się w granicach przestrzennych określonych uchwałą o przystąpieniu (art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Do projektu planu w takich granicach organ wykonawczy gminy między innymi rozpatruje uwagi i wprowadza związane z nimi zmiany (art. 17 pkt 23 i 13 u.p.z.p.). W niniejszej sprawie zarządzenie Wójta w przedmiocie uwag spowodowało zmianę uchwały o granicach przystąpienia do sporządzenia planu. Taka teza wynika z dokumentacji - uchwała nr [...] nie zawiera bowiem żadnego innego uzasadnienia, poza wskazaniem na fakt złożenia uwag oraz wzmianki o możliwym konflikcie społecznym.

Uzupełniając powyższe można dodać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dostrzeżono i krytycznie oceniono zjawisko polegające na instrumentalnym wyłączaniu spod planowania określonych nieruchomości, jeżeli skutkuje to nieuzasadnionym uprzywilejowaniem sytuacji podmiotów wyłączonych z procedury względem pozostałych lub odwrotnie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt II OSK 2771/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie działania Wójta i wprost w ich wykonaniu uchwałę Rady, w braku jakiegokolwiek innego uzasadnienia, postrzegać należy właśnie jako tego rodzaju instrumentalne działanie skutkujące pogorszeniem sytuacji prawnej S. P. .

Z opisanych wyżej przyczyn nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i wskutek tego błędne ustalenie, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może przejmować działań właściwych dla rozpatrzenia uwag i wskutek tego błędne uznanie, że skarżoną uchwałą naruszono interes prawny S. P. Jak wyjaśniono, w niniejszej sprawie uchwała nr [...] została podjęta w warunkach wypaczających prawo rady gminy do kształtowania granic planu miejscowego objętego opracowaniem. Jak trafnie wywodził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniu o sygn. akt II OSK 2593/19, podjęto ją wyraźnie w wykonaniu zarządzenia Wójta w sprawie uwag, a potwierdza to samo jej uzasadnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie zgadza się także z zarzutami naruszenia art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., które mogą być rozpoznane łącznie. Przede wszystkim rozpocząć należy od kwestii naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obszernie i wyczerpująco wyjaśnił, że zaskarżona uchwała nr [...] uchyla się spod kontroli, gdyż nie posiada żadnego merytorycznego uzasadnienia. Zagadnienie to zostało rozważone na strona 9-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z powołaniem na przepisy prawa. Choć tego wprost Sąd pierwszej instancji nie wyraził, nie ulega wątpliwości, że aprobując stanowisko wyrażone w postanowieniu o sygn. akt II OSK 2593/19, nie znajdował podstaw do innej oceny zaskarżonej uchwały, również między innymi dlatego, że była ona pozbawiona motywów wyrażonych na piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Ocenił uchwałę nr [...] uwzględniając specyficzny kontekst w jakim ją podjęto, słusznie powołał się na rzetelnie uzasadnione i nadal aktualne stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2593/19, a także szeroko wyjaśnił znaczenie braku powodów jej podjęcia – pominiętych przez Radę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia, że uchwała nr [...] narusza prawo w stopniu istotnym (co zostało wyjaśnione wyżej).

Zaskarżony wyrok nie naruszał także art. 151 P.p.s.a. Wbrew Gminie – nie było podstaw do oddalenia skargi na podstawie tego przepisu.

Nie naruszono też art. 170 i 190 P.p.s.a. Po pierwsze Sąd pierwszej instancji nie bazował wyłącznie na postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2593/19, a jego ocena wyrażona w orzeczeniu, jest samodzielna. Na stronie 6 uzasadnienia zaznaczył natomiast, że wziął je pod uwagę, jako że zostało wydane w tożsamym stanie faktycznym i dotyczyło również skarżącego. Takie podejście nie budzi zastrzeżeń.

Na art. 190 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie się natomiast nie powoływał.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.