Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 1112/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: N. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z 31 X 2024 r. N. T. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W skardze podano, że tego samego dnia zostało również złożone do organu ponaglenie. Przesyłką listową z 31 X 2024 r. skierowaną do Wojewody Dolnośląskiego skarżąca nadała wspomnianą skargę wraz z ponagleniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Z kolei art. 53 § 2b ppsa stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 VI 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej "kpa", stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

Wymaga przy tym podkreślenia, że ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa. Dlatego też dla skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, skarżący powinien uprzednio, a więc przed wniesieniem skargi – wyczerpać opisany powyżej tryb zaskarżenia. Wniesienie bowiem skargi pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia sprawia, że skarga taka jest niedopuszczalna i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu przez sąd.

W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd podziela wyrażane w tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych, że ponaglenie nie może być wniesione w tym samym dniu co sama skarga. Skargę można wnieść bowiem w każdym czasie, lecz po wniesieniu ponaglenia. Powyższe oznacza, że ustawodawca założył pewną sekwencję czasową dokonywania czynności procesowych. Skoro przepisy ustaw - ppsa i kpa nie posługują się przy określaniu terminów systemem godzinowym czy minutowym, a odwołują się do dni, tygodni, miesięcy i lat, to należy uznać, że przywołany zwrot ustawowy trzeba rozumieć w ten sposób, że skuteczne wniesienie skargi może nastąpić najwcześniej w dniu następnym po wystąpieniu z ponagleniem. Dopuszczenie możliwości jednoczesnego wnoszenia skargi na bezczynność i ponaglenia, podważałoby bowiem racjonalność ustawodawcy, który wprowadzając instytucję ponaglenia, wyposażył stronę w dodatkowy instrument mający na celu dyscyplinowanie organów administracji w zakresie sprawności i szybkości załatwienia sprawy. Nie może to być postrzegane wyłącznie jako środek warunkujący dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy uwzględnić, że ratio legis wprowadzenia wymogu uprzedniego wyczerpania środka w postaci ponaglenia było zapewnienie kontroli terminowości w postępowaniu administracyjnym z jednoczesnym ograniczeniem obciążania sądu sprawami, które mogą być załatwione przez organy administracji (zob. postanowienie NSA z 20 I 2022 r., II OSK 2772/21; postanowienia WSA: w Krakowie z 21 VI 2021 r., II SAB/Kr 59/21; w Poznaniu z 18 IV 2023 r., IV SAB/Po 186/22, publ. CBOSA).

Jak wynika z treści skargi i daty stempla pocztowego na kopercie znajdującej się w aktach sprawy, skarżąca złożyła ponaglenie i skargę tego samego dnia. W konsekwencji należało uznać, że wymóg wyczerpania środka zaskarżenia w sprawie nie został spełniony, a zatem skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.