Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1931/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt 2, art. 42, art. 84, art. 88 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1426
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j.)
article: art. 132, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 października 2023 r. nr SKO.PS/41.5/1120/2023/20740 w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na pokrycie kosztów remontu rodzinnego domu dziecka oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 6 września 2023 r., nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty [...] na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 2, art. 84 pkt 2 oraz art. 88 ust. 1 i 4 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej ( Dz. U. z 2024 r., poz. 177) odmówiono przyznania J. i M. B. (dalej jako strony lub skarżący) środków finansowych na pokrycie kosztów niezbędnego remontu lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnym położonym w S. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że wyżej wymienieni prowadzą pod wskazanym adresem rodzinny dom dziecka dla sześciorga dzieci w wieku od 2 do 15 lat i złożyli wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia 14 sierpnia 2023 r. powołując się na okoliczność wymiany kanapy, stołu, krzeseł, bramki zabezpieczającej oraz mebli. Odnosząc się do wspomnianego wniosku organ pierwszej instancji podniósł, że udzielenie wsparcia w żądanej formie następuje w trybie art. 84 pkt 2 powołanej ustawy z 9 czerwca 2011 r. i może zostać przyznane na pokrycie niezbędnych kosztów związanych z remontem lub ze zmianą lokalu w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego, w którym prowadzony jest rodzinny dom dziecka - do wysokości określonej w umowie, o której mowa w art. 62 tej regulacji. Równocześnie podkreślono, że na mocy zarządzenia Starosty [...] z 12 sierpnia 2022 r., nr [...], przyznanie przedmiotowego świadczenia następuje wyłącznie w przypadku, gdy wymaga tego poprawa warunków zamieszkania dzieci przebywających w rodzinnym domu dziecka bądź w przypadku konieczności pozyskania miejsc dla kolejnych dzieci, które będą w nim umieszczone. W tym kontekście stwierdzono, że środki na wskazany we wniosku cel nie mogły zostać przyznane, gdyż dokonane w tych ramach wydatki nie stanowią remontu, lecz sprowadzają się do wymiany wyposażenia lokalu, a tym samym nie zachowują kryteriów określonych w cytowanym art. 84 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej ani też nie przyczyniają się do pozyskania dodatkowych miejsc dla kolejnych dzieci w prowadzonej przez nich placówce.

Niezadowolona z powyższej decyzji strona, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach domagając się uchylenia tego aktu i przyznania spornych środków finansowych ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła zarzut rażącego naruszenia norm prawa procesowego, a mianowicie: art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, że wymiana kanapy, mebli, stołu i krzeseł nie jest remontem zmierzającym do poprawy warunków bytowania dzieci umieszczonych w rodzinnym domu dziecka, a także art. 104 § 1 i art. 107 § 5 tego Kodeksu, poprzez odstąpienie od uzasadnienia decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 84 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz art. 72 Konstytucji RP, polegające na uchybieniu obowiązkowi ochrony praw dziecka i pozbawieniu małoletnich opieki oraz pomocy ze strony władz publicznych, w tym realne obniżenie ich szans na godziwe warunki mieszkaniowe. W uzasadnieniu strona podkreśliła, że organ pierwszej instancji, pomimo ustawowego obowiązku nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, że wymiana starych, rozpadających się i stwarzających zagrożenie mebli na nowe niewątpliwie poskutkowała poprawą warunków zamieszkania małoletnich w prowadzonym przez nią domu dziecka. Nadto zaznaczyła, że rozstrzygnięcie o odmowie przyznania wnioskowanych środków było bezzasadne, gdyż ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie zawiera definicji remontu, zaś w zarządzeniu Starosty [...] z 12 sierpnia 2022 r. nr [...] doprecyzowano, że przyznanie tego świadczenia następuje między innymi wtedy, gdy - jak ma to miejsce w niniejszym przypadku - wymaga tego poprawa warunków zamieszkania dzieci.

Decyzją z 27 października 2023 r. nr SKO.PS/41.5/1120/2023/20740 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że art. 84 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej określa zamknięty katalog kosztów ponoszonych przez osoby prowadzące rodzinny dom dziecka, jakie uwzględnia się przy ustalaniu wysokości środków podlegających finansowaniu ze środków publicznych. Zaznaczyło przy tym, że rodzinny dom dziecka jest formą pieczy funkcjonującą na podstawie umowy cywilnoprawnej zawieranej na mocy art. 62 powołanej ustawy, w której to umowie określa się między innymi wysokość kosztów utrzymania i eksploatacji lokalu mieszkalnego lub domu, w którym placówka taka ma być prowadzona oraz zasady rozliczania otrzymywanych na jej funkcjonowanie środków. Następnie organ odwoławczy zaprezentował dotychczasowy przebieg niniejszego postępowania podzielając dokonane w jego ramach ustalenia faktyczne oraz wywodząc, że zachowano tu wymogi wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podjęto wszelkie czynności niezbędne do wnikliwego wyjaśnienia okoliczności prawy, uwzględniono zarówno interes publiczny jak i słuszny interes stron, a nadto wbrew twierdzeniom skarżącej uzasadniono wydane rozstrzygnięcie stosownie do wymogów wynikających z art. 107 wspomnianego Kodeksu. W tym miejscu przyznano, że objęte wnioskiem strony wydatki nie mogły zostać sfinansowane świadczeniem przyznawanym na podstawie art. 84 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Strona domagała się bowiem przyznania środków na pokrycie wydatków związanych z zakupem małych mebli akcentowych, komody, blatu, podkładek biurkowych, pluszaków, pudełek, obieraczki, wyciskacza, ręczników, pojemnika na ołówki, baldachimu, prześcieradła, woreczków, serwetek, uchwytów na telefon, świec, szafki, kanapy, stołu, krzeseł i bramki zabezpieczającej, a skoro nie budzi wątpliwości, że wszystkie te nakłady nie stanowią remontu, to brak było możliwości ich zrefundowania w zawnioskowanej formie. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ drugiej instancji zakwestionował trafność wywodów o tym, jakoby dokonane zakupy nastąpiły w celu wymiany rozpadających się i stwarzających zagrożenie dla dzieci mebli. Zwrócił bowiem uwagę, że w państwie prawa nie mogłoby dojść do umieszczenia dzieci w rodzinnym domu dziecka, gdzie istnieje dla nich zagrożenie ani też do zawarcia umowy o prowadzenie placówki w takich warunkach.

Niezadowolona z powyższej decyzji strona reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia tego aktu w całości oraz "podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego", a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego, to jest: art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania, poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy prowadzący do błędnego przyjęcia, że wymiana kanapy, mebli, stołu i krzeseł nie jest remontem zmierzającym do poprawy warunków zamieszkania dzieci przebywających w rodzinnym domu dziecka. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 84 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz art. 72 Konstytucji RP wywodząc, że odmowa przyznania środków w formie spornego świadczenia jest równoznaczna z uchybieniem obowiązkowi ochrony prawa dziecka i pozbawia małoletnich opieki oraz pomocy ze strony władz publicznych. W uzasadnieniu podkreślono, że w sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy i w jaki sposób wymiana stołu, krzeseł, kanapy i mebli wpłynęła na poprawę warunków zamieszkania dzieci umieszczonych w prowadzonej przez stronę placówce oraz błędnie przyjęto, że poniesione w powyższych ramach wydatki nie stanowią remontu mającego na celu polepszenie tych warunków. Nadto powtórnie podkreślono, że ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie zawiera definicji remontu, a skoro w zarządzeniu Starosty [...] z 12 sierpnia 2022 r. wskazano, że przyznanie świadczenia następuje między innymi wtedy, gdy wymaga tego poprawa warunków zamieszkania dzieci, to odmowa przyznania świadczenia jest bezzasadna, a jej skutkiem jest realne obniżenie szans dzieci na godziwe warunki mieszkaniowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska oraz podtrzymując w całości swoje dotychczasowe wywody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd - co warto podkreślić - nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa.

Mocą tej decyzji skarżącej odmówiono przyznania środków finansowych na pokrycie kosztów wynikłych z przeprowadzonego zdaniem skarżącej remontu prowadzonego przez nią rodzinnego domu dziecka.

Środki te przyznawane są na podstawie art. 84 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, gdzie przewidziano trzy rodzaje wydatków, które mogą być w tej formie pokrywane. Chodzi mianowicie o (1) wydatki na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego, w którym jest prowadzony rodzinny dom dziecka, w wysokości odpowiadającej kosztom ponoszonym przez rodzinny dom dziecka na czynsz, opłaty z tytułu najmu, opłaty za energię elektryczną i cieplną, opał, wodę, gaz, odbiór nieczystości stałych i płynnych, dźwig osobowy, antenę zbiorczą, abonament telewizyjny i radiowy, usługi telekomunikacyjne oraz związanym z kosztami eksploatacji, obliczonym przez podzielenie łącznej kwoty tych kosztów przez liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu lub domu jednorodzinnym i pomnożenie przez liczbę dzieci, osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2-4 i 6, oraz osób opuszczających rodzinną pieczę zastępczą jako niepełnoletnie, o których mowa w art. 37 ust. 5 i 6, umieszczonych w rodzinnym domu dziecka wraz z prowadzącym rodzinny dom dziecka; (2) niezbędne koszty związane z remontem lub ze zmianą lokalu w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego, w którym jest prowadzony rodzinny dom dziecka oraz (3) innych niezbędnych i nieprzewidzianych kosztów związanych z opieką i wychowaniem dziecka lub funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka (koszty wskazane w pkt 2 i 3 pokrywane są tu do wysokości środków określonych w umowie, o której mowa w art. 62 powołanej ustawy).

Brzmienie zaprezentowanego wyżej unormowania nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca wskazał w nim zamknięty katalog kosztów ponoszonych przez rodzinny dom dziecka, jakie uwzględnienia się przy ustalaniu podlegania finansowaniu ze środków publicznych. Wyliczenie to jest wyczerpujące, co oznacza, że wszystkie inne, niewymienione w nim wydatki poniesione przez prowadzących taką placówkę nie podlegają finasowaniu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 991/20, publ. Lex nr 3195391).

We wniosku o przyznanie środków na podstawie powołanego art. 84 ustawy z 9 czerwca 2011 r. skarżąca zażądała sfinansowania "niezbędnego remontu lokalu mieszkalnego polegającego na: wymianie kanapy, stołu, krzeseł, bramki zabezpieczającej, mebli i niezbędnych małych rzeczy". Równocześnie przedstawiła fakturę Vat potwierdzającą zakup narożnika za kwotę 7.339 zł oraz plik paragonów dokumentujących poniesienie wskazanych kosztów, w tym zakup innych opisanych we wniosku mebli, a także komody, szafki i takich elementów wyposażenia jak ręcznik, prześcieradło, uchwyty do telefonu, wyciskacz, pojemnik na ołówki itp. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organu trafnie przyjęły, że poniesienie tego rodzaju wydatków nie mieści się w pojęciu remontu, o którym mowa w art. 84 pkt 2 powołanej regulacji. Ustawa ta nie definiuje wprawdzie zwrotu "remont", jednak przyjdzie zauważyć, że zgodnie z definicją leksykalną chodzi tu o "przywrócenie wartości użytkowej danego obiektu np. budynku (...), naprawa, odnowienie czegoś" (vide: Słownik języka polskiego - red. M Szymczak PWN Warszawa, tom 3, wyd. VII). W tym kontekście za remont lokalu mieszkalnego lub budynku w rozumieniu powyższego przepisu można uznać jedynie nakłady ściśle związane z samym lokalem lub domem, czyli albo dotyczące jego części składowych, takich jak ściany, sufit, podłoga, dach, drzwi czy okna albo też odnoszące się do elementów bądź konstrukcji, które są z takim lokalem lub domem trwale związane, jak np. instalacje wewnętrzne i zewnętrzne. Remontem będą tu więc wszelkiego rodzaju roboty związane z ingerencją w strukturę budynku (np. wyburzanie lub budowa ścian, wymiana pokrycia dachowego, wymiana okien lub drzwi wejściowych bądź wewnętrznych), założeniem, wymianą lub naprawą instalacji (gazowej, wodnej, elektrycznej itd.) lub też z pracami wykończeniowymi (np. malowanie, tapetowanie, kładzenie podłóg). Nie sposób natomiast uznać za remont wymiany mebli, zakupu pościeli, przyborów szkolnych, maskotek itp. Wszystkie te rzeczy stanowią bowiem ruchome wyposażenie mieszkania lub domu a nie element konstrukcyjny takiej nieruchomości ani też nie są z tą nieruchomością trwale czy ściśle związane.

W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi oparte na stanowisku, jakoby organy obydwu instancji nie wzięły pod uwagę faktu, że koszty wymienione we wniosku strony zmierzały do poprawy warunków mieszkaniowych dzieci przebywających w prowadzonej przez nią placówce. Jakkolwiek nie sposób kwestionować samej zasadności czy racjonalności tych wydatków ani też tego, że zostały one poniesione właśnie w takim celu, to jednak, skoro nie mogą zostać zakwalifikowane jako przeznaczone na remont lokalu lub domu, brak było podstaw do sfinansowania ich w trybie art. 84 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, gdyż wyklucza to jednoznacznie brzmiąca treść wspomnianego unormowania dopuszczająca przyznanie środków wyłącznie na koszty związane z remontem lub zamianą lokalu lub domu, w którym rodzinny dom dziecka jest zlokalizowany.

Przyjdzie w tym miejscu dodać, że wniosek skarżącej nie mógł zostać zrealizowany także w trybie art. 84 pkt 1 ani 3 powołanej ustawy. Po pierwsze bowiem - strona określiła we wniosku wyraźnie, że domaga się sfinansowania spornych wydatków, jako kosztu "niezbędnego remontu lokalu mieszkalnego" (czyli wymienionego w pkt. 2 cytowanego przepisu) i chociaż następnie, zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie podnosiła, aby jej intencja miała być w istocie odmienna, to jest, aby wskazane wydatki potraktować jako "utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego" (pkt 1) albo "niezbędne i nieprzewidziane koszty związane z opieką i wychowaniem dziecka lub funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka" (pkt 3). Po drugie natomiast, brak było przesłanek do zakwalifikowania spornych wydatków jako tego rodzaju koszty. Wymiana mebli oraz drobnego wyposażenia lokalu bądź domu nie jest bowiem wydatkiem na jego utrzymanie, gdyż w świetle art. 84 pkt 1 powyższej ustawy za takowy uznaje się jedynie stałe periodyczne należności związane z nieruchomością, jak czynsz czy opłaty za szeroko pojęte media. Oświadczenia strony oraz jej pełnomocnik nie dają również dostatecznych podstaw do stwierdzenia, aby rzeczone wydatki mieściły się w zakresie wskazanym w powołanym art. 84 pkt 3 tej ustawy. Przewidziane w tym przepisie do sfinansowania koszty muszą być związane z opieką oraz wychowaniem dziecka, względnie z funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka, a zatem paleta możliwości uzasadniających przyznanie środków została tu ujęta w sposób szeroki i swoim zakresem obejmuje praktycznie każdą sytuację rodzącą ponoszenie dodatkowych wydatków. Z drugiej strony jednak trzeba podkreślić, że unormowanie to stanowi wyraźnie o kosztach niezbędnych oraz nieprzewidywalnych, co oznacza, że finansowaniu podlegać mogą nie wszystkie wydatki poniesione na wspomniane cele, lecz jedynie te, które są konieczne ze względu na uzasadnione potrzeby podopiecznych a zarazem nie były wcześniej przewidywane czy planowane. Tymczasem z wniosku strony jak i z jej późniejszych wywodów nie wynika, aby zakup mebli i pozostałego wyposażenia został dokonany w związku z zaistnieniem nieprzewidzianej sytuacji, takiej jak np. awaria, zniszczenie lub inne nadzwyczajne zdarzenie losowe powodujące znaczne utrudnienie w realizacji niezbędnych potrzeb życiowych dzieci. Przeciwnie, podnosiła ona, że rzeczone zakupy nastąpiły w ramach wymiany starych, zużytych elementów wyposażenia na nowe, co wskazuje, że były one wcześniej planowane, o czym świadczy dodatkowo fakt, iż zostały dokonane w okresie pomiędzy styczniem a majem 2023 r., czyli jeszcze przed zawarciem umowy o prowadzenie rodzinnego dziecka (co nastąpiło 7 czerwca 2023 r.). Dodatkowo przyjdzie zwrócić uwagę, że zakup narożnika za 7.399 zł (vide: dołączona do akt sprawy faktura Vat) trudno uznać za koszt niezbędny. Na rynku dostępne są znacznie tańsze meble tego rodzaju, których ceny nie przekraczają nawet połowy wspomnianej kwoty, a to oznacza, że nabycie powyższego mebla nie tyle zmierza do zaspokojenia koniecznych potrzeb jej podopiecznych, ile w głównej mierze do podwyższenia standardu wyposażenia nieruchomości. Trudno przy tym uznać za zasadną argumentację skarżącej, jakoby dotychczasowe meble stwarzały zagrożenie dla dzieci będących pod jej opieką. Twierdzenie to jawi się gołosłowne, gdyż nie zostało poparte żadnymi bliższymi wyjaśnieniami, o jakie konkretnie zagrożenie ma chodzić i w jaki sposób meble te mają dzieciom zagrażać. Równocześnie - co słusznie dostrzegł organ odwoławczy - nie sposób przyjąć za przekonujące czy wiarygodne, aby wcześniejsze umeblowanie i wyposażenie domu należącego do strony rzeczywiście mogło takie zagrożenie powodować. Zaledwie bowiem dwa miesiące przed złożeniem wniosku o sporne świadczenie zawarto z nią umowę o prowadzenie rodzinnego domu dziecka, zaś zawarcie takiego kontraktu poprzedza przecież rygorystyczna weryfikacja w formie analizy, o której mowa w art. 42 ust. 7 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, dokonywana między innymi pod kątem tego, czy dana placówka zapewnia odpowiednie warunki bytowe i mieszkaniowe umożliwiające dziecku zaspokojenie jego indywidualnych potrzeb (wymóg wynikający z art. 42 ust. 1 pkt 7 wskazanej ustawy), w tym - co należy uznać za oczywiste i priorytetowe - bezpieczne zamieszkiwanie. Strona nie podnosiła natomiast, aby w okresie czy to poprzedzającym zawarcie umowy czy też później doszło do nieprzewidzianych zdarzeń skutkujących pogorszeniem tych warunków.

Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł o oddaleniu skargi.