Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2131/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132(1) ust. 1 pkt 1, art. 129 (1), art. 164, art. 255 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 43(1), art. 43(2) par. 1, art. 43 (3-9), art. 43(10)
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15222 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.) Urząd Patentowy RP po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...].06.2019 r. o uznaniu sprzeciwu wniesionego przez D. R., prowadzącą działalność gospodarczą S.., zam. W., Polska (sygn. [...]) wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego SANGATE [...], dokonanego w dniu [...].01.2017 r. pod numerem [...] przez [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, J., Polska za zasadny w całości, orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i oddaleniu sprzeciwu w całości oraz o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu [...].01.2017 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, J., Polska dokonała w Urzędzie Patentowym RP zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego SANGATE [...] o numerze [...], przeznaczonego do oznaczania następujących usług w klasach:

35: reklama; reklama zewnętrzna; usługi umawiania spotkań (prace biurowe); usługi marketingowe; usługi w zakresie wideokonferencji;usługi taksówek; usługi transportu na wycieczki ze zwiedzaniem; usługi transportu samochodami silnikowymi; rezerwowanie miejsc na pokazy; usługi rozrywkowe;

43: usługi barowe; usługi hotelowe; usługi restauracyjne; usługi rezerwacji pokojów;

rezerwacje miejsc w hotelach; 44: usługi saun; usługi solariów.

W dniu [...].05.2017 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw wniesiony przez D. R., prowadzącą działalność gospodarczą S.., zam. W., Polska. Jako podstawę prawną wnosząca wskazała art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp. Zakres sprzeciwu dotyczył wszystkich zgłoszonych usług, tj. usług z klasy 35, 38, 39, 41, 43, 44. Wnosząca sprzeciw wskazała, że zgłoszony znak towarowy narusza jej prawa osobiste i majątkowe. Podniosła, że zarejestrowała swoją działalność o nazwie "S." w dniu [...].09.2011 r. Działalność od momentu rejestracji obejmuje według Polskiej Klasyfikacji Działalności następujące dziedziny:

96.02. Z Fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne;

47.75.Z Sprzedaż detaliczna kosmetyków i artykułów toaletowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach;

86.22. Z Praktyka lekarska specjalistyczna;

86.23. Z Praktyka lekarska dentystyczna;

86.90.A Działalność fizjoterapeutyczna.

W dniu [...].03.2015 r. Wnosząca sprzeciw rozszerzyła działalność w obszarze: pozostałej działalności w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej nie sklasyfikowanej (86.90.E). Ponadto w dniu [...].02.2017 r. rozszerzyła działalność o pozostałą pozaszkolną formę edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowaną (85.59 B), a także działalność związaną z organizacją targów, wystaw i kongresów (82.30. Z).

Następnie Urząd Patentowy szczegółowo (do str. 11 uzasadnienia) opisał przebieg postępowania przed organem I instancji zakończony wydaniem w dniu [...] czerwca 2019 r. decyzji o uznaniu sprzeciwu wniesionego przez D. R., prowadzącą działalność gospodarczą S. zam. W., Polska wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego SANGATE [...], dokonanego w dniu [...].01.2017 r. pod numerem [...] przez [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, J., Polska za zasadny w całości .

Rozpatrując złożony przez [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy organ podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym już poglądem w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym decyzja wydawana w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy ma charakter reformatoryjny i nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli decyzji wydanej w pierwszej instancji czy też trafności i zasadności argumentów wskazanych przez stronę, która wniosła odwołanie.

Wyjaśnił, że w myśl art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., po rozpatrzeniu sprzeciwu uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Spełnienie ustawowych warunków odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oceniane jest z perspektywy daty zgłoszenia znaku towarowego. Zgodnie z zasadą priorytetu w przypadku kolizji między prawem osobistym i/lub majątkowym a zarejestrowanym znakiem towarowym, priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. Naruszenie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest niezależne od wiedzy zgłaszającego w momencie składania wniosku o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy o tym, że prawa osób trzecich są naruszane. W art 1321 ust. 1 pkt 1 pwp nie wskazano wprost katalogu praw podmiotowych, które mogą stanowić przeszkodę w uzyskaniu prawa ochronnego na znak towarowy. Jednym z praw osobistych i majątkowych jest prawo do firmy.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 431 Kodeksu cywilnego z dnia 23.04.1964 r. (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145) przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 Kc, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Z mocy art. 432 § 1 Kc przedsiębiorca działa pod firmą. Ustawodawca odrębnie uregulował ochronę prawa do firmy w art. 4310 Kodeksu cywilnego "Komentowany przepis określa środki ochrony bezwzględnego, skutecznego erga omnes prawa do firmy. Reżim ochrony prawa do firmy jest autonomiczny i odrębny od reżimu ochrony dóbr osobistych osób fizycznych (art. 24 Kc) oraz osób prawnych (art. 43 Kc). Oznacza to, że art. 4310 Kc zawierający środki ochrony prawa do firmy wyłącza stosowanie art. 24 § 1 KC w odniesieniu do ochrony firmy."

Zgodnie z orzecznictwem "o naruszeniu prawa do firmy nie może przesądzać samo zarejestrowanie (nawet późniejsze) podobnego do firmy (nazwy) przedsiębiorstwa, znaku towarowego. Wyłączność prawa do firmy (nazwy) nie jest zupełna, a jej granice wyznacza zasięg terytorialno przedmiotowy faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy podobnymi: nazwą (firmą) przedsiębiorstwa i znakiem towarowym. Ze względu na brak formalnego ustalenia i ograniczenia zakresu terytorialnego tego prawa w rejestrze (np. do terytorium miejscowości, województwa) oraz sformalizowanego związania go z rodzajem działalności przedsiębiorcy (wyłączność w odniesieniu do określonej branży), zakres prawa do firmy jest dynamiczny - w razie sporu (kolizji), musi każdorazowo podlegać badaniu z uwzględnieniem rynku (terytorialnego i przedmiotowego), na którym przedsiębiorca działa pod firmą.

Nazwa przedsiębiorstwa (firma) służy jego identyfikacji i wyróżnieniu w obrocie prawnym i gospodarczym. Jest również nośnikiem pewnych informacji o cechach i walorach prowadzonej przez nie działalność. Jeżeli ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do nazwy i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw albo też np. uprawniony z późniejszego znaku towarowego nie wykorzystuje renomy związanej z wcześniejszą (identyczną lub podobną) nazwą przedsiębiorstwa, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy.

W świetle art. 4310 k.c. domniemywa się, iż działanie prowadzące do zagrożenia lub naruszenia prawa do firmy jest działaniem bezprawnym. Jednakże to na domagającym się ochrony spoczywa ciężar dowodu, iż jego prawo zostało naruszone lub zagrożone naruszeniem (ogólna zasada wynikająca z art, 6 k.c.)

Prawo do firmy jest zagrożone, gdy nieuprawnione korzystanie z niej przez innego przedsiębiorcę prowadzi do nieusprawiedliwionego czerpania zysków z nakładów inwestycyjnych uprawnionego na reklamę albo naraża na szwank renomę uprawnionego. Z zagrożeniem, o którym mowa w art. 4310 Kc musi się wiązać realne ryzyko naruszenia praw do firmy. Powoda obciąża dowód, że przysługuje mu prawo do firmy i że jego firma jest realnie zagrożona naruszeniem.

Organ, powołując się na orzecznictwo wskazał, że warunkiem zaistnienia aktu naruszenia prawa do firmy jest powstanie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do tożsamości z innym przedsiębiorstwem, jak również co do związków organizacyjnych, gospodarczych i prawnych łączących obydwa przedsiębiorstwa. W konsekwencji przedsiębiorca, który domaga się ochrony swej firmy/nazwy wchodzącej w konflikt ze znakiem towarowym, winien wykazać, że jego firma/nazwa jest znana krajowym odbiorcom określonych towarów.

Wskazał, że wnosząca sprzeciw zarzuciła, że używanie nazwy SANGATE [...] przez spółkę zgłaszającą znak towarowy narusza prawa, o których mowa art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp, a mianowicie:

- dobra osobiste - poprzez skargi klientów, nieuzasadnione telefony, kontakty reklamacyjne ze strony klientów, którzy błędnie identyfikują przedsiębiorstwo Wnoszącej sprzeciw ze spółką zgłaszającą sporny znak;

- dobra majątkowe, gdyż to sprzeciwiająca ma wyłączne prawo do korzystania z nazwy SUNGATE.

Ponadto dochodzi do nadużycia zaufania konsumenta, który jest wprowadzany w błąd.

Urząd wyjaśnił, że Wnosząca sprzeciw zarejestrowała prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "S." w dniu [...].09.2011 r., czyli przed datą zgłoszenia znaku towarowego SANGATE [...] ([...]), w zakresie: fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne; sprzedaż detaliczna kosmetyków i artykułów toaletowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach; praktyka lekarska specjalistyczna; praktyka lekarska dentystyczna; działalność fizjoterapeutyczna; rozszerzonym: o pozostałą działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej nie sklasyfikowanej. Rozszerzenie w dniu [...].02.2017 r. zakresu działalności o pozostałą pozaszkolną formę edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowaną (85.59 B), a także działalność związaną z organizacją targów, wystaw i kongresów (82.30. Z) nastąpiło po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. Również przyszłe plany biznesowe dotyczące otwarcia pensjonatu lub hotelu, nie wykluczając zbudowania sieci hoteli nie stanowią dowodu istnienia wcześniejszych praw osób trzecich, które powstały przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego.

Stwierdził, że w niniejszej sprawie występuje zbieżnością elementów słownych SUNGATE oraz SANGATE w nazwie działalności gospodarczej Wnoszącej sprzeciw oraz w zgłoszonym znaku towarowym.

Zauważył, że argument Wnoszącej sprzeciw, że rejestrując działalność w CEIDG początkowo posługiwała się wyłącznie elementem "Sungate" dopiero później decydując się na poszerzenie nazwy o elementy "[...] ", stoi w sprzeczności z następującymi dowodami załączonymi do sprzeciwu i poświadczonymi za zgodność z oryginałem:

- wydrukiem z CEIDG, gdzie w pozycji firma przedsiębiorcy widnieje nazwa: "S." w pozycji data rozpoczęcia wykonywania działalności: 2011-10-[...], zaś dokumentów stanowiących korektę wskazanych zapisów w CEIDG zgodną z analizowanym argumentem Wnoszącej sprzeciw nie przedstawiono;

- kopią Umowy najmu lokalu użytkowego z dnia [...].09.2011 r., gdzie jako stronę umowy wpisano: "S." ;

- kopiami faktur zakupowych z lat 2011-2015.

Zatem badaniu powinno podlegać faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez Wnoszącą sprzeciw pod nazwą "S."

Organ wyjaśnił, że samo ustalenie pierwszeństwa czy też wpis do rejestru, nie determinuje wspomnianej kolizji, gdyż prawo do firmy podlega określonym ograniczeniom. Sądy dokonujące wpisów do KRS z reguły nie badają bowiem ani zdolności odróżniającej wpisywanych oznaczeń, ani podobieństwa do innych oznaczeń np. znaków towarowych.

Ustalenie realnego zasięgu terytorialnego działalności gospodarczego posługującej się firmą, rodzaju klienteli, rodzaju wykorzystywanych pod firmą towarów i/lub usług, a przede wszystkim czy w ogóle działalność pod egidą takiej firmy jest faktycznie prowadzona wymaga przedstawienia odpowiednich dowodów z reguły potwierdzających rzeczywiste i poważne używanie takiego oznaczenia w obrocie. Aby doszło do naruszenia prawa do firmy przez znak towarowy, musimy mieć do czynienia z jednoznacznym używaniem nazwy przedsiębiorstwa (firmy) w obrocie gospodarczym na terenie kraju. Wpisanie firmy przez inny podmiot do Krajowego Rejestru Sądowego, nie może - zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury - stanowić o rzeczywistym używaniu tej nazwy w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie towarów oznaczanych spornym znakiem. Tak więc przy ocenie kolizji firmy i znaku towarowego wymagane jest realne używanie firmy w obrocie gospodarczym.

Urząd Patentowy RP zobowiązany był więc do ustalenia czy nazwa "S." funkcjonowała w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, czy usługi, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy są tego samego rodzaju (konkurencyjne) względem towarów i usług wprowadzanych do obrotu przez Wnoszącą sprzeciw.

Łączne spełnienie powyższych przesłanek powinno skutkować w dalszej kolejności oceną podobieństwa spornego znaku towarowego do nazwy działalności Wnoszącej sprzeciw. Powyższe ustalenia Urząd Patentowy RP dokonuje na podstawie materiału dowodowego dołączonego do akt sprawy.

Urząd zaznaczył, iż twierdzenia i dowody zawarte w piśmie pełnomocnika Wnoszącej sprzeciw z dnia [...].09.2018 r. oraz w piśmie z dnia [...].10.2018 r. nadesłanym przez pełnomocnika Zgłaszającego zostały złożone po wyznaczonym terminie w związku z tym pomija te twierdzenia i dowody na podstawie art. 15219 ust. 8 pwp.

Urząd stwierdził brak wystarczających dowodów na posługiwanie się nazwą "S." w obrocie.

Z przedstawionego przez Wnoszącą sprzeciw materiału dowodowego nie wynika, czy rzeczywiście posługiwała się ona przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego ww. nazwą na terenie Polski. Wnosząca sprzeciw przedstawiła na tę okoliczność następujące dowody:

1. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych do logo z dnia [...].03.2017 r., której brak mocy dowodowej w dacie zgłoszenia spornego znaku został oceniony powyżej.

2. Wydruk z CEilDG potwierdzający datę rozpoczęcia wykonywania działalności pod nazwą: "S." w dniu: 2011-10-[...] oraz kody PKD wykonywanej działalności.

3. Wydruk ze strony internetowej: [...], który prezentuje aktualne promocje dotyczące: medycyny estetycznej, salonu masażu, zabiegów spa, makijażu permanentnego, zabiegów dla par oraz pracowników firm. Jest to jednak wydruk bez widocznej daty o znikomej wartości dowodowej.

4. Wydruk ze strony internetowej: [...], który wskazuje na 1162 polubienia strony oraz 51 osób odwiedzających. Na wydruku widoczna jest data [...].05.2017 r., która jest datą późniejszą niż data zgłoszenia spornego znaku. Prezentowana na tym wydruku Notatka ma datę [...] kwietnia, prezentowany Post ma datę [...] marca, zaś wpis pt. Sungate [...] ma datę "Wczoraj o 08:00". Brak wskazanego roku sugeruje, że daty dotyczą roku 2017, zatem stanowią daty późniejsze niż data zgłoszenia spornego znaku,

5. Wydruk ze strony internetowej: [...], który wskazuje na 308 postów oraz 8873 obserwujących. Na wydruku widoczna jest data [...].05.2017 r., która jest datą późniejszą niż data zgłoszenia spornego znaku.

6. Kopie faktur zakupowych z lat 2011-2015 wystawionych przez sklepy: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] na rzecz nabywcy: "SUNGATE" [...] lub na "S." , PI. [...] w W.

7. Prezentacja logo firmy Sungate [...] - podstawowa forma, formy alternatywne, wzory wizytówek w logo, wzór papieru firmowego z logo. Są to jednak dokumenty bez widocznej daty o znikomej wartości dowodowej.

8. Kopia Umowy najmu lokalu użytkowego z dnia [...].09.2011 r., gdzie jako stronę umowy wpisano: "S." ;

9. Wydruk z CEilDG potwierdzający datę rozpoczęcia wykonywania działalności pod nazwą: "S." w dniu: 2011-10-[...] oraz kody PKD wykonywanej działalności.

10. Wydruki ze stron internetowych: www.krs-online.com oraz www.krs-pobierz.pl z datą [...].05.2017 r., które prezentują dane spółki [...] SP. z o.o.

Urząd Patentowy RP badając przedstawione dowody stwierdził, że na wydruku pochodzącym ze strony internetowej: [...] nie jest widoczna data. Jest to oferta promocyjna z okresu, którego nie można ustalić. Wydruki pochodzące ze stron internetowych: [...] oraz [...] opatrzone są datą późniejszą niż data zgłoszenia spornego znaku towarowego.

Ponadto dowody te posiadają charakter informacyjno-promocyjny, który nie może jednoznacznie świadczyć o posługiwaniu się ww. firmą w obrocie. Dowody o działaniach reklamowych podejmowanych przez Wnoszącą sprzeciw potwierdzają jedynie reklamę towarów i usług, mogą one również świadczyć o przygotowywaniu się przedsiębiorcy do rozpoczęcia faktycznej prowadzonej działalności gospodarczej na rynku, ale nie mogą świadczyć o samym używaniu tych usług i ich rzeczywistej sprzedaży.

Na jednym z przedstawionych dowodów widoczna jest liczba 8873 obserwujących, jednak na wydruku widoczna jest jednocześnie data [...].05.2017 r., która jest datą późniejszą niż data zgłoszenia spornego znaku towarowego. Natomiast nie przedstawiono danych, z których wynikałoby, jaka część tej liczby polubień pochodzi sprzed daty zgłoszenia spornego znaku. Ponadto informacja ta nie znajduje powiązania z danymi zawartymi w pozostałych dowodach, które potwierdzałyby fakty rzeczywistej sprzedaży konkretnych rodzajów usług. Wobec powyższych wątpliwości taka pojedyncza dana sama w sobie jest niewystarczająca dla udowodnienia, że deklarowany zakres usług był realnie świadczony.

Wnosząca sprzeciw nie przedstawiła żadnych informacji o ilości osób odwiedzających wskazane w przedłożonych dowodach strony internetowe przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, a także nie udokumentowała rzeczywistej liczby klientów, którzy faktycznie skorzystali z usług promowanych na tych stronach. Organ podkreślił, iż prowadzić stronę internetową może każdy podmiot, nawet nie prowadzący żadnej działalności gospodarczej. Samo prowadzenie strony internetowej, nawet z zamieszczoną ofertą, nie jest wystarczającym dowodem, iż przedsiębiorca w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego posługiwał się firmą w obrocie handlowym, i to w zakresie w jakim domaga się ochrony z uwagi na kolizję z usługami Zgłaszającego.

Urząd Patentowy zaznaczył, że w decyzji z dnia [...].06.2019 r. prawidłowo wyjaśniono, że faktury zakupowe załączone do sprzeciwu, gdzie Wnosząca sprzeciw występuje jako nabywca różnego rodzaju towarów (artykuły żywnościowe, artykuły higieniczne, materiały budowlane), potwierdzają jedynie okoliczności w nich wskazane i pozostają bez wpływu dla oceny przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp. Nie wynika z nich bowiem, aby to Wnosząca sprzeciw wystawiała faktury stanowiące dla jej klientów podstawę do zapłaty za towary i usługi oferowane przez Wnoszącą sprzeciw w ramach prowadzonej przez nią działalności. Tym samym nie stanowią dowodu na faktyczne prowadzenie działalności w sposób rzeczywisty przez Wnoszącą sprzeciw.

Urząd Patentowy ocenił, że Umowa najmu lokalu użytkowego z dnia [...].09.2011 r. potwierdza fakt, że [...] w W. zawarł z Wnoszącą sprzeciw umowę najmu lokalu użytkowego oraz jest ona podstawą do pobierania przez [...] od Wnoszącej sprzeciw czynszu miesięcznego z tytułu najmu. Natomiast nie stanowi sama w sobie dowodu na okoliczność, że [...] wykorzystuje nazwę Wnoszącej sprzeciw: "S." na potrzeby tegoż [...].

Dowody w postaci wydruków ze stron internetowych: www.krs-online.com oraz www.krs-pobierz.pl prezentujące dane spółki [...] SP. z o.o. przedstawione na okoliczność zarzutu, że sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze, nie stanowią czynnika, który należy wziąć pod uwagę w postępowaniu w sprawie sprzeciwu wszczętego na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp. Zarzut wynikający z art. 1291 ust. 1 pkt 6 ustawy pwp stanowi przesłankę bezwzględnej odmowy udzielenia prawa na znak towarowy. Przesłanki wynikające z art. 1291 ustawy prawo własności przemysłowej organ bierze pod uwagę na etapie badania zdolności rejestracyjnej znaku towarowego. Tymczasem w postępowaniu w sprawie sprzeciwu możliwe jest jedynie powołanie się na względne podstawy odmowy, wynikające z art. 1321 ust. 1¬3 ustawy pwp.

Wnosząca sprzeciw przy piśmie z dnia [...].09.2019 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek Zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy załączyła dwa dodatkowe dowody na potwierdzenie faktu, iż klienci Zgłaszającego omyłkowo:

- wysyłali towar do Wnoszącej sprzeciw - zamówienie nr [...] oraz

- składali zamówienia na usługi konferencyjne i hotelowe u Wnoszącej sprzeciw - faktura VAT, oświadczenie kuriera i zdjęcie przesyłki.

Dokumenty te nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem, co odbiera im walor dokumentu, z którego można przeprowadzić dowód na wskazane okoliczności.

W odniesieniu do przedstawionego zamówienia nr [...] Urząd Patentowy zaznaczył, że nie może on świadczyć o odbieraniu Wnoszącej sprzeciw jej klientów przez Zgłaszającego, jest to bowiem zamówienie usług hotelowych (noclegów ze śniadaniem) oraz parkingowych, których to usług nie oferuje Wnosząca sprzeciw, jako że nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdzają ich świadczenie. Przedstawione zamówienie dotyczy wyłącznie usług hotelowych oraz parkingowych, bez usług konferencyjnych, na co wskazuje Wnosząca sprzeciw w swoim piśmie z dnia [...].09.2019 r.

W odniesieniu do drugiego zestawu dowodów, na jaki składa się faktura VAT, oświadczenie kuriera i zdjęcie przesyłki Urząd Patentowy uznał, że dowody te także nie świadczą o odbieraniu Wnoszącej sprzeciw jej klientów przez Zgłaszającego. Jest to bowiem potwierdzenie pomyłki, która zaistniała po stronie dostawcy Zgłaszającego, czyli podmiotu nie będącego klientem żadnej ze stron postępowania.

Urząd Patentowy uznał, że na podstawie przedstawionych dowodów brak jest możliwości ostatecznego ustalenia zakresu terytorialnego firmy "S." oraz jej rzeczywistego zakresu działalności. Przedstawione dowody obejmują działania przygotowawcze i promocyjne, bez potwierdzenia danych o sprzedaży usług klientom na rynku. Dodatkowo dowody datowane po dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, nie mogą mieć żadnej wartości dowodowej. Ocena całokształtu materiału dowodowego prowadzi zatem do wniosku, że jest on niewystarczający, aby uznać, że firma Wnoszącej sprzeciw była rzeczywiście używana w obrocie.

Urząd Patentowy RP wyjaśnił jednocześnie, że w braku woli przedstawiania konkretnych faktur i kwot, strona może załączyć do akt sprawy informację przetworzoną, która może stanowić dowody rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej oraz faktycznego świadczenia usług, przykładowo: zestawienia udziału w rynku, wyniki badań konsumenckich, analizy podmiotów zewnętrznych dotyczące obecności w mediach w danym okresie, otrzymane nagrody branżowe, wyróżnienia konsumenckie i podkreślił, że żadnych z tego rodzaju dowodów strona wnosząca sprzeciw nie przedstawiła.

Organ stwierdził, że na podstawie załączonych dowodów nie mógł stwierdzić, iż zgłoszony znak towarowy narusza, czy też zagraża naruszeniem prawa do firmy Wnoszącej sprzeciw, gdyż nie udowodniono, iż firma była w dacie zgłoszenia znaku używana na rynku. Brak wykazania posługiwania się firmą w obrocie gospodarczym, nie pozwala na ustalenie, iż kręgi odbiorców znaku towarowego i firmy się pokrywają, i zachodzi ryzyko mylenia tożsamości obu przedsiębiorców.

Zakres prowadzenia działalności gospodarczej ma podstawowe znaczenie dla ustalenie kolizyjności oznaczeń w zakresie prawa własności przemysłowej. Zgodnie z normą z art. 160 pwp, podmioty, prowadzące lokalną działalność gospodarczą w niewielkim rozmiarze, a wcześniej używające w dobrej wierze oznaczenia zarejestrowanego następnie jako znak towarowy na rzecz innej osoby, mają wyłącznie prawo jego dalszego używania w nie większym jak dotychczas zakresie. Prawo to podlega na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru znaków towarowych i może zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z przedsiębiorstwem.

Urząd uznał, że ze względu na brak wystarczających dowodów świadczących o posługiwaniu się przez Wnoszącą sprzeciw nazwą "S." przy rzeczywistej sprzedaży deklarowanego zakresu usług, nie mógł ostatecznie ustalić i porównać usług sygnowanych przez przeciwstawione prawa ani też porównać zakresu obydwu przeciwstawionych praw na podstawie rejestracji działalności pod nazwą "S." w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Odnosząc się do szerokiej argumentacji Wnoszącej sprzeciw dotyczącej prowadzenia działalności powiązanej z branżą hotelarską, Urząd zauważył, że kody PKD zarejestrowanej działalności oraz materiały promocyjne wskazują na branżę fryzjerską, kosmetyczną oraz opieki zdrowotnej. Wnosząca sprzeciw rozszerzyła działalność o pozostałą pozaszkolną formę edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowaną (85.59.B) oraz o działalność związaną z organizacją targów, wystaw i kongresów (82.30.Z) w dniu [...].02.2017 r,. po dacie zgłoszenia znaku towarowego numer [...], która nastąpiła w dniu [...].01.2017 r., zaś sporny znak towarowy SANGATE [...] ([...]) został zgłoszony dla oznaczania odmiennego zakresu wskazanych na wstępie usług w klasach: 35, 38, 39,41,43, 44.

Stwierdził, że umów o współpracę z hotelami sieci [...] nie przedstawiono, Ustalił, że w skład sieci Hoteli [...] wchodzą następujące obiekty: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Zgłaszający podkreślił zaś, że po jego stronie nie było żadnych ustaleń dotyczących polecania usług z siecią Hoteli [...].

Ponadto Hotel [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna w W. posiada kilka sal konferencyjnych klimatyzowanych i profesjonalnie wyposażonych. Jest to zasób własny tego hotelu, który stanowi podstawę realizacji przez niego konferencji, bankietów, imprez okolicznościowych rodzinnych oraz biznesowych. Hotel [...] wynajmuje pod tym samym adresem lokale użytkowe przedsiębiorstwom różnych branż, co nie oznacza automatycznie, że działają one w branży hotelowej. Brak takiej zależności dotyczy także Wnoszącej sprzeciw, której działalność zarejestrowana przed datą zgłoszenia kwestionowanego znaku towarowego obejmuje branżę fryzjerską, kosmetyczną i opieki zdrowotnej.

W ocenie organu żadne z oznaczeń analizowanych w sprawie nie znajduje się w zasobie sieci Hoteli [...], zaś do akt sprawy nie przedstawiono dokumentów, z których wynikałoby, że analizowane oznaczenia są wykorzystywane na potrzeby obiektów znajdujących się w zasobie sieci [...]. Wnosząca sprzeciw nie udowodniła posiadania deklarowanej przez siebie umowy o współpracę z siecią hoteli [...] ani też faktu polecania świadczonych usług. Analiza całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia, że Wnosząca sprzeciw działa w branży hotelarskiej.

Odnośnie zarzutu naruszenia praw osobistych poprzez skargi klientów, nieuzasadnione telefony, kontakty reklamacyjne ze strony klientów Urząd Patentowy uznał, że nie udowodniono, że takie sytuacje miały miejsce. Stwierdził jednocześnie, że okoliczność odmówienia przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka recepcjonistki nie miała wpływu na tok postępowania, ani treść decyzji. Informacje ustne uzyskane od świadka miałyby bowiem stosunkowo niską wartość dowodową, jako pochodzące od osoby zainteresowanej rozstrzygnięciem sporu dotyczącego bezpośrednio jej pracodawczyni, nie zaś od osoby bezstronnej. Wobec czego uzyskanie takiego dowodu samego w sobie, wobec braku innych dowodów potwierdzających skargi i reklamacje złożone przez klientów nie mógłby zostać uznany za wystarczający.

Urząd wyjaśnił także, że kolejność prezentowania wyników w wyszukiwarce internetowej nie jest sytuacją przypadkową, ani też wynikającą wyłącznie z podobieństwa nazw. Pozycjonowanie własnej strony internetowej stanowi konkretną usługę, która może zostać opłacona przez każdy podmiot. Zaznaczył, że argument o zmniejszaniu się liczby klientów, pomimo ponoszenia takich samych nakładów na reklamę, stanowi wyłącznie stwierdzenie, nie poparte żadnymi dowodami.

Reasumując, Urząd stwierdził, że Wnosząca sprzeciw nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, jakie towary i usługi faktycznie wprowadzała do obrotu oraz jakie miała grono klientów, którzy mają być wprowadzani w błąd poprzez używanie podobnej nazwy dla usług tego samego rodzaju. Z uwagi na fakt, że zarzuty Wnoszącej sprzeciw nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, brak jest podstaw do przyjęcia, że dochodzi do nadużycia zaufania konsumenta, który jest wprowadzany w błąd.

Organ wyjaśnił, że dokonuje analizy i oceny udokumentowanych faktów oraz okoliczności, jakie zostały udowodnione przez strony postępowania, które odpowiednio wywodzą z nich swoje prawa. Podkreślił, że nie może opierać się na stwierdzeniach pozostających w sferze deklaracji, ani też na ewentualnych przyszłych planach biznesowych Wnoszącej sprzeciw.

W konsekwencji Urząd Patentowy RP nie stwierdził łącznego spełnienia przesłanki funkcjonowania nazwy "S." w sposób rzeczywisty na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego ani też występowania jednorodzajowości usług, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy względem towarów i usług wprowadzanych do obrotu przez Wnoszącą sprzeciw, co nie skutkuje w dalszej kolejności oceną podobieństwa spornego znaku towarowego do ww. nazwy. Przedstawiony materiał dowodowy na okoliczność naruszenia praw osobistych lub majątkowych jest niewystarczający dla potwierdzenia argumentów podniesionych przez Wnoszącą sprzeciw w tym zakresie. Trudno też jest mówić o kolizji praw oraz nadużywaniu zaufania klientów, którzy są wprowadzani w błąd bez udowodnienia funkcjonowania przeciwstawionego oznaczenia w obrocie. Dokonanie zgłoszenia spornego znaku towarowego nie naruszyło praw osobistych lub majątkowych Wnoszącej sprzeciw, a przynajmniej faktu takiego w przedmiotowej sprawie nie zdołano udowodnić.

Następnie Urząd wyjaśnił, że do praw osobistych i majątkowych osób trzecich należy zaliczyć także autorskie prawa majątkowe i autorskie prawa osobiste. Podmiot, któremu przysługują prawa autorskie (majątkowe lub osobiste) do utworu, może przeciwstawić się udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy na rzecz innego podmiotu.

Zawarcie w dniu [...].03.2017 r. przez Wnoszącą sprzeciw umowy na wyłączne korzystanie z autorskich praw majątkowych do logotypu w postaci graficznej stylizacji nazwy "Sungate [...]" oraz "Sungate [...]" i elementu graficznego nastąpiło po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, zatem przedstawiona umowa nie stanowi dowodu wcześniejszego nabycia praw w niniejszym postępowaniu w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia nr [...].

Ponadto umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych do logo nie wskazuje reprezentacji graficznej przenoszonego prawa i nie zawiera żadnych załączników przedstawiających reprezentację graficzną deklarowanego logotypu (tzn. oznaczenia graficznego lub słowno-graficznego), o którym mowa w tej umowie. Wobec braku możliwości ustalenia właściwego autorskiego prawa majątkowego wynikającego z umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych Urząd Patentowy nie mógł uznać, że w przedmiotowej sprawie zachodzi naruszenie autorskich praw majątkowych do deklarowanego w umowie logotypu "Sungate [...]" oraz "Sungate [...]" przez zgłoszony znak sporny. Wobec powyższego w decyzji z dnia [...].06.2019 r. Urząd Patentowy prawidłowo stwierdził, że nie jest możliwe uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 1 pwp opartego o naruszenie autorskich praw majątkowych Wnoszącej sprzeciw.

Zgłoszenie przez Wnoszącą sprzeciw znaku towarowego słowno-graficznego Sungate [...] pod numerem [...], na które zostało udzielone prawo ochronne nr [...], nastąpiło w dniu [...].04.2017 r., to jest po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego.

Jednocześnie Urząd Patentowy podkreślił, że w decyzji z dnia [...].06.2019 r. prawidłowo wyjaśniono, że powołany w stanowisku Wnoszącej sprzeciw z dnia [...].03.2018 r. znak towarowy Sungate [...] zarejestrowany na jej rzecz za numerem [...], nie może stanowić podstawy sprzeciwu w przedmiotowej sprawie, ponieważ jako podstawę prawną wskazano jedynie na art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp.

Urząd Patentowy wyjaśnił także, że podstawa prawna art. 1291 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 130 ustawy pwp nie jest badana na etapie sprzeciwu oraz dodał na marginesie, że zgłoszony znak towarowy nie jest oznaczeniem słownym.

Podsumowując, organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że używanie zgłoszonego znaku towarowego narusza prawa osobiste lub majątkowe Wnoszącej sprzeciw. Zarzut ten stanowi art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy pwp wskazany jako podstawa prawna uznania sprzeciwu, zasadnym jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i podjęcie decyzji o oddaleniu sprzeciwu w całości.

Na poparcie swojej argumentacji organ powołał się na stanowisko doktryny oraz orzecznictwa.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. R., prowadząca działalność gospodarczą S.., W., Polska wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa, w szczególności:

1. art. 1321 ust. 1 pkt 1 P.w.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że nie zostały naruszone prawa osobiste lub majątkowe skarżącej, w szczególności jej prawo do firmy.

2. art. 7 k.p.a. - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i naruszenie w ten sposób słusznego interesu społecznego oraz obywateli;

3. art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie i podważenie zaufania obywateli do organów Państwa a także zaufania do systemu prawnego jako takiego;

4. art. 77 k.p.a. - poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące zebranie i przeanalizowanie całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest bezzasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa ani metodologii porównywania znaków towarowych, uznanych w nauce prawa i praktyce, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

Zgodnie z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) prawo ochronne na znak towarowy może zostać unieważnione na wniosek, w całości lub w części, jeżeli nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania tego prawa z przyczyn, o których mowa w art. 1291 lub w przypadku istnienia wcześniejszego prawa, o którym mowa w art. 1321 ust. 1-3. Jak stanowi art. 255 ust. 4 tej ustawy Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

W niniejszej sprawie skarżąca jako podstawę prawną sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego Sungate [...] pod numerem [...], wskazała art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Jak stanowi art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Wśród praw osobistych i majątkowych, które mogą zostać naruszone przez rejestrację znaku towarowego niewątpliwe jest prawo do nazwy firmy.

Nazwa przedsiębiorcy pełni przede wszystkim funkcje wyróżniające i reklamowe, a zapewnienie wyłączności oznaczenia jest jednym z czynników konkurencyjności w warunkach gospodarki rynkowej. Dlatego ochrona firmy ma istotne znaczenie gospodarcze, gdyż z jednej strony chroni przedsiębiorcę, ale także innych uczestników obrotu gospodarczego, w szczególności nabywców i kontrahentów przedsiębiorcy. Firma ma charakter prawa podmiotowego bezwzględnego skutecznego erga omnes, przysługującego przedsiębiorcy. Każdy przedsiębiorca – niezależnie od formy prawnej, w jakiej prowadzi działalność – działa pod określoną firmą. Kodeks cywilny stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna (niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną) prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową (art. 431 k.c.). Przedsiębiorca działa pod firmą (art. 432 § 1 k.c.). Dalsze przepisy Kodeksu cywilnego precyzują, że firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko (nie wyklucza to włączenia do firmy osoby fizycznej pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych). Natomiast firmą osoby prawnej jest jej nazwa. Firma osoby prawnej powinna zawierać określenie formy prawnej, w której prowadzona jest jej działalność (może być ona podana w skrócie – np. sp. z o.o.), a ponadto może wskazywać na przedmiot działalności, siedzibę oraz zawierać inne określenia dowolnie obrane. Firma osoby prawnej może również zawierać nazwisko lub pseudonim osoby fizycznej, jeżeli służy to ukazaniu związków tej osoby z powstaniem lub działalnością przedsiębiorcy. Umieszczenie w firmie nazwiska lub pseudonimu osoby fizycznej wymaga jednak pisemnej zgody tej osoby, a w razie jej śmierci – zgody jej małżonka i dzieci. Przepisy dotyczące firmy osób prawnych stosuje się odpowiednio także do firmy jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (art. 434–439 k.c.). Przedsiębiorca, którego prawo do firmy zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać usunięcia jego skutków, złożenia oświadczenia lub oświadczeń w odpowiedniej treści i formie, naprawienia na zasadach ogólnych szkody majątkowej lub wydania korzyści uzyskanej przez osobę, która dopuściła się naruszenia (art. 4310 k.c.).

Zdolność rejestrową znaku towarowego ocenia się zawsze w dacie zgłoszenia znaku towarowego do ochrony. Zatem tak jest i w przypadku względnej przeszkody w postaci naruszenia dóbr osobistych i majątkowych. Zastosowanie znajduje tutaj tzw. zasada priorytetu, zgodnie z którą w przypadku kolizji między prawem osobistym i/lub majątkowym a znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. Należy zauważyć, że naruszenie praw osobistych lub majątkowych osób trzecich ma charakter obiektywny w tym sensie, że jest niezależne od wiedzy zgłaszającego w momencie składania wniosku o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy o tym, że prawa osób trzecich są naruszane (wyrok NSA z 30.03.2006 r., II GSK 9/06 LEX nr 201543).

O naruszeniu prawa do nazwy (firmy) przedsiębiorstwa jako przesłanki unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy nie przesądza samo zarejestrowanie identycznego lub podobnego znaku towarowego na rzecz innego przedsiębiorstwa. Wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest bowiem zupełna. Jej granice wyznacza zasięg (terytorialny, przedmiotowy) faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą i znakiem towarowym. Jeżeli więc ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do nazwy i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw albo też np. uprawniony z późniejszego znaku towarowego nie wykorzystuje renomy związanej z wcześniejszą (identyczną lub podobną) nazwą przedsiębiorstwa, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy (wyrok NSA z 26.04.2006 r., II GSK 31/06, ONSAiWSA 2006/5, poz. 138, wyroki NSA: z 28 listopada 2018 r., II GSK 4104/16; z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 31/06; z 17 września 2008 r., sygn. akt II GSK 406/08; z 28 października 2008 r., sygn. akt II GSK 400/08; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 244/13; z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 86/14, CBOSA). Przy czym dla stwierdzenia naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie ma znaczenia, czy wystąpiły konkretne fakty konfuzji w obrocie, tj. wprowadzenia klientów w błąd co do tożsamości firmy i znaku. Wystarczy tu ustalenie przez organ potencjalnej możliwości wystąpienia takiej konfuzji, która w sytuacji prowadzenia przez obydwie firmy identycznej lub zbieżnej działalności wydaje się nieunikniona (por. m. in. wyroki NSA: z 28 listopada 2018 r., II GSK 4104/16; z 30 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 3/06, LEX nr 197239).

Prawo do firmy jest naruszone, jeżeli zarejestrowanie kolizyjnego znaku zakłóca korzystanie z tego prawa. To zakłócenie polega na wprowadzaniu w błąd co do tożsamości podmiotów, tj. występującego pod firmą i używającego spornego znaku towarowego. Przedsiębiorstwo dochodzące swych praw musi wykazać, że jest znane w Polsce odbiorcom towarów i że istnienie firmy konkurencyjnej może tych odbiorców wprowadzać w błąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 18.10.2018 r., VI SA/Wa 2264/17 LEX nr 2626180, stwierdził, że nabycie prawa do ochrony wyłączności używania firmy następuje przez rzeczywiste używanie jej w obrocie z pierwszeństwem przed innymi. Ten kto pierwszy używa oznaczenia przedsiębiorstwa, nabywa prawo do jego ochrony przed używaniem takiego samego lub podobnego oznaczenia przez innych uczestników obrotu, zwłaszcza konkurentów. Nie można jednak utożsamiać pierwszeństwa używania z pierwszeństwem wpisu do regestru (CEDIG) lub z samym wpisem. Chodzi o to, kto pierwszy uczynił użytek z oznaczenia w celu umożliwienia innym uczestnikom rynku, zwłaszcza klienteli, zapoznania się z tym oznaczeniem jako symbolem przedsiębiorstwa i utrwalenia w ich świadomości asocjacji między oznaczeniem i przedsiębiorstwem uprawnionego. Dla oceny pierwszeństwa rzeczywistego używania znaczenie mają przede wszystkim okoliczności faktyczne, a nie data rejestracji firmy. Takie stanowisko odnośnie do rozumienia używania firmy uwzględnia przesłankę ochrony, jaką jest ryzyko pomyłki, które może powstać, gdy inny podmiot używa takiego samego oznaczenia – nazwy, pod którą prowadzi działalność gospodarczą. O naruszeniu prawa do firmy nie może przesądzać samo zarejestrowanie nawet późniejsze identycznego lub podobnego do firmy, pod którą działa przedsiębiorca, znaku towarowego. Niezbędne jest ustalenie, czy może dojść do wprowadzania w błąd co do tożsamości podmiotów, tj. wnioskodawcy występującego oraz używającego spornego znaku towarowego.

Nazwa handlowa może być uznana za prawo "istniejące" wcześniej jedynie wówczas, gdy jest ona używana w charakterze znaku towarowego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela poglądy wyrażone w orzeczeniach Sądu Najwyższego np. w wyrokach z dnia 7 marca 1997r. sygn akt II CKN 70/96 (w sprawie Ariel) oraz z dnia 11 marca 2003r. sygn. akt VCKN 1872/00 w sprawie Filomata), że podstawowym kryterium oceny kolizji nazwy i znaku jest faktyczne używanie nazwy w obrocie a nie tylko spełnienie formalności związanych z podjęciem (rozpoczęciem) takiego używania bowiem tylko wówczas nazwa rzeczywiście a zarazem ciągle i długotrwale używana w obrocie może realizować funkcję indywidualizującą.

Ochrona każdego oznaczenia przedsiębiorstwa a zatem również firmy, powstaje w dniu w którym zostało ono użyte w obrocie w celu indywidualizacji przedsiębiorcy lub przedsiębiorstwa. W przypadku, gdy ustalenie najwcześniejszego pierwszeństwa jest konieczne do rozstrzygnięcia kolizji z innym oznaczeniem należy uwzględniać czynności przygotowawcze, jednakże takie, które pozostają w ścisłym związku z rzeczywistym używaniem oznaczenia w obrocie gospodarczym. Warunkiem zaistnienia aktu naruszenia prawa do firmy jest powstanie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do tożsamości z innym przedsiębiorstwem, jak również co do związków organizacyjnych, gospodarczych i prawnych łączących obydwa przedsiębiorstwa. Zatem konieczne jest wykazanie przez przedsiębiorcę domagającego się ochrony firmy/nazwy wchodzącej w konflikt ze znakiem towarowym, iż jego nazwa jest znana krajowym odbiorcom określonych towarów. Dopiero potem jest możliwy dowód, że używanie znaku towarowego, zbieżnego z tą nazwą może wprowadzać relewantnych odbiorców w błąd co do tożsamości i w ten sposób szkodzić nazwie/firmie.

Rolą Urzędu Patentowego RP jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów przedstawionych przez strony, w szczególności zaś dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę lub wnoszącego sprzeciw (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II GSK 2077/11).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca była wnoszącym sprzeciw, a więc to skarżąca była zobowiązany do przedstawienia dowodów na ustalenie okoliczności faktycznych uzasadniających podstawę unieważnienia wynikającą z prawa materialnego, którą w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Natomiast organ powinien był w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) przedstawiony przez skarżącą co w rozpoznawanej sprawie uczynił. Sąd w składzie orzekającym podziela przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację organu uznając ją za własną a tym samym nie ma konieczności powtórnego jej przytaczania.

W rozpatrywanej sprawie zasadnie organ uznał, że skarżąca nie wykazała, iż udzielenie ochrony na sporny znak towarowy nastąpiło z naruszeniem prawa do firmy. W decyzji wskazano na dowody, które podlegały ocenie organu, podano argumenty przemawiające za przyjęciem stanowiska, że przedłożony przez skarżącą materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie zakresu terytorialnego firmy skarżącej oraz jej rzeczywistego zakresu działalności przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego a w konsekwencji skarżąca nie wykazała, że zgłoszony znak towarowy narusza bądź też zagraża naruszeniem prawa do firmy.

W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał w sposób wyczerpujący i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń strony, a także wystarczająco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Urząd Patentowy RP zarówno nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i nie uchybił przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

-----------------------

20