Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2558/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D.Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 553/24 w sprawie ze skargi D.Ł. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 2 lipca 2024 r. nr WIN-III.7581.41.2024.KT w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 26 września 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 553/24 oddalił skargę D.Ł. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 2 lipca 2024 r. nr WIN-III.7581.41.2024.KT w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości (k. 51, 71-76 akt sądowych).

Skargę kasacyjną od wyroku II SA/Ol 553/24 wywiódł D.Ł., reprezentowany przez adw. Z.W. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie [wykonania - uw. NSA] w całości decyzji Starosty Ostródzkiego z 21 maja 2024 r. nr GN.6852.3.4.2023.MI, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 2 lipca 2024 r. nr WIN-III.7581.41.2024.KT. Jako uzasadnienie wniosku wskazano, że wykonanie decyzji, przed rozstrzygnięciem sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, spowoduje, że jej wykonanie nastąpi przez osobę nieuprawnioną i w nieokreślonym zakresie (k. 83-90v akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [...] (art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa). Przepis ten stosuje się odpowiednio do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 193 zd. pierwsze ppsa.

Ze wskazanego przepisu wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Wskazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 ppsa przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Pojęcie wyrządzenia znacznej szkody należy przy tym rozumieć w taki sposób, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które - raz zaistniałe - powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z 21 maja 2024 r. nr GN.6852.3.4.2023.MI ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie P. w gminie M., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, KWnr [...], stanowiącej własność D. i I. Ł., przez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w G., Oddziałowi w O., na wykonanie przebudowy elektroenergetycznej linii napowietrznej nN 0,4 kV wraz z wymianą 5 słupów, zgodnie z załącznikami graficznymi nr 1 i 2 stanowiącymi integralną część decyzji Starosty O. z 21 maja 2024 r. nr GN.6852.3.4.2023.MI. Ograniczeniu sposobu korzystania ma podlegać część nieruchomości o powierzchni [...] m2, co stanowi pas technologiczny, który jest tożsamy z pasem budowlano-montażowym.

Wniosek skarżącego nie mógł podlegać uwzględnieniu. Skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku oscyluje przede wszystkim wokół kwestii podmiotowej. Zdaniem skarżącego, oddział Spółki, niebędący osobą, nie może być adresatem wykonanych decyzji. Kwestia ta będzie podlegała analizie przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Niemniej, nie sposób uznać, że [...] S.A. z siedzibą w G. (dalej Spółka lub inwestor) nie jest inwestorem planowanej przebudowy elektroenergetycznej linii napowietrznej, przechodzącej, między innymi, przez działkę, której współwłaścicielem jest skarżący, a tym samym adresatem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, który jest uprawniony do wykonania decyzji. Oddział Spółki w O. jest komórką organizacyjną, która została uprawniona do wykonania przebudowy. Ma to znaczenie jedynie techniczne, nie stanowiąc przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Drugim aspektem podniesionym przez skarżącego miałoby być niedookreślenie zakresu wykonania decyzji. Zakres ten wynika jednak w dostatecznym stopniu z treści decyzji I i II instancji, jak i załączników graficznych do decyzji Starosty. Nawet gdyby uznać, że zakres wykonania decyzji nie został odpowiednio precyzyjnie określony, nie stanowi to przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o którą wnioskuje skarżący. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, w jaki sposób brak ten wpłynie na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania decyzji oraz na czym ta szkoda lub trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać. O ile aspekty te mogą mieć znaczenie przy kontrolowaniu legalności i prawidłowości decyzji, o tyle pozostają bez znaczenia przy rozpatrywaniu zasadności zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, która - co do zasady - jako decyzja ostateczna, podlega wykonaniu, zaś jego wstrzymanie może nastąpić jedynie w wyjątkowych sytuacjach - gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to przesłanki winien uprawdopodobnić wnioskujący.

Skarżący we wniosku zawartym w skardze kasacyjnej nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi i nie przywołał jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uwzględnienie żądania i stwierdzenie, że zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej w tej sprawie. Uzasadnienie wniosku jest niedostateczne, by mógł on zostać rozpatrzony pozytywnie. Zaniechanie przez skarżącego szczegółowego uzasadnienia sformułowanego wniosku uniemożliwiało jego ocenę odnośnie do wymiernych skutków, jakie wywołuje wejście do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty w kontekście sytuacji majątkowej i osobistej skarżącego. Uzasadnienie wniosku jest w istocie tożsame z uzasadnieniem skargi kasacyjnej. W sytuacji, w której wnioskujący o wstrzymanie wykonania danego aktu administracyjnego nie wskazał na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (przesłanki wstrzymania wykonania aktu, o których stanowi art. 61 § 3 ppsa) ani związek przyczynowy pomiędzy sformułowanymi zarzutami (wykonanie przez osobę nieuprawnioną i w nieokreślonym zakresie) a skutkami wykonania decyzji, nie jest rolą Sądu domyślanie się, na czym polega interes prawny strony wobec złożonego przez nią wniosku, a więc wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.