Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 512/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Referent Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 1 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732) ustalił z dniem [...] r. młodszemu aspirantowi T.J. – dyżurnemu Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] KMP w C. – zaszeregowanie wyżej wymienionego stanowiska do 5 grupy uposażenia zasadniczego i ustalił uposażenie zasadnicze w wysokości 2.090 zł (wynikające z zaszeregowania w 5 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy). W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że z dniem 14 lutego 2008 r. weszło w życie rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Mocą wskazanego aktu określono nowe grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk zajmowane stanowisko dyżurnego zaszeregowane przed dniem 1 stycznia 2008 r. do 7 grupy, z dniem 1 stycznia 2008 r. zaszeregowane zostało do 5 grupy uposażenia zasadniczego i odpowiada jej mnożnik kwoty bazowej 1,40. W konsekwencji uposażenie zasadnicze policjanta od 1 stycznia 2008 r. wynosi 2.090 zł miesięcznie.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniósł T. J. W odwołaniu tym wskazał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

8 lutego 2008 r. w § 1 pkt 2 podpunkt "c", określa że jednostka, w której służy spełnia wymagania powyższego rozporządzenia. W tej sytuacji jako dyżurny Zespołu Dyżurnych w Komisariacie Miejskim przy 81 etatach i specjalistycznej Sekcji Referatu Kolejowego uposażenie powinno być przyznane w grupie 7 z mnożnikiem 1,70. W tej sytuacji przyznanie grupy 5 z mnożnikiem 1,40 jest sprzeczne z aktualnie obowiązującymi przepisami i jest krzywdzące dla strony jak i jej rodziny.

Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr [...] z dnia

[...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do meritum zagadnienia.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione przez odwołującego się są nieuzasadnione. Prawodawca wymienił w pozycji 71 przedmiotowej tabeli stanowisko "dyżurnego", dla którego właściwym stopniem etatowym jest "nadkomisarz", przy czym nie jest to stanowisko tożsame z "dyżurnym", o którym mowa w pozycji 91, dla którego określono stopień etatowy "aspirant sztabowy". Zdaniem organu odwoławczego powyższe rozróżnienie posiada istotne znaczenie, ponieważ w dniu wejścia w życie przedmiotowej nowelizacji rozporządzenia odwołujący się zajmował stanowisko dyżurnego w 7 grupie uposażenia zasadniczego, któremu odpowiada stopień etatowy "aspirant sztabowy", a przełożony służbowy zobowiązany był uwzględnić stanowisko, na którym policjant pełni służbę, które jest określone w rozkazie personalnym o mianowaniu na stanowisko służbowe. W konsekwencji organ ten doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi unormowaniami prawnymi. Jednocześnie zaznaczono, że przyznanie uposażenia w wyższej kwocie, byłoby możliwe tylko w sytuacji zajmowania przez policjanta – na podstawie stosownego rozkazu personalnego o mianowaniu na stanowisko służbowe – stanowiska dyżurnego ze stopniem etatowym "nadkomisarz", które uprawnia do ustalenia zaszeregowania w 7 grupie uposażenia zasadniczego z odpowiadającym jej mnożnikiem kwoty bazowej 1,70. Nadto zaznaczono, że struktura organizacyjna jednostki Policji, w której odwołujący się pełni służbę zawiera jedynie stanowisko dyżurnych ze stopniem etatowym "aspirant sztabowy", dla których właściwe jest zaszeregowanie do 5 grupy uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej. Zasygnalizowano, że obecny stan etatowy Komisariatu Policji [...] w C. rodzi potrzebę przekształcenia jego struktury organizacyjnej, albowiem prawidłowo określona struktura organizacyjna w komisariacie Policji o stanie etatowym powyżej 60 powinna obejmować stanowiska dyżurnych z przewidzianym stopniem etatowym "nadkomisarz" i zaszeregowaniem określonym w 7 grupie uposażenia zasadniczego. Stosownych zmian w tym zakresie dokonuje jednakże komendant powiatowy (miejski) Policji. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie uposażenia zasadniczego zgodnego z żądaniem strony wymaga w pierwszej kolejności zmian w strukturze etatowej Komisariatu Policji [...] w C. oraz mianowania policjanta na stosowne stanowisko służbowe.

Z decyzją tą nie zgodził się T. J., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił organom administracji wydanie rozstrzygnięć z naruszeniem prawa, a w szczególności postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. Jego zdaniem w komisariacie miejskim, przy stanie etatowym powyżej 60 funkcjonariuszy policjant zajmujący stanowisko Dyżurny Zespołu Dyżurnych powinien mieć przyznaną 7 grupę uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,70. Podkreślił także, że policjanci zajmujący analogiczne stanowisko w komisariatach miejskich [...] i [...] w C. posiadający analogiczny stopień aspiranta sztabowego otrzymali zaszeregowanie w 7 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,70, a jego zdaniem wszyscy policjanci w mieście powinni być równo traktowani.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do argumentów sformułowanych w skardze organ ten zaznaczył, że Komendant Miejski Policji w C. z uwagi na fakt, że Komisariat Policji [...] w C. obejmuje 81 etatów wystąpił w dniu 27 czerwca 2008 r. z wnioskiem zmierzającym do dostosowania struktury organizacyjnej Komisariatu do wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do kluczowego zagadnienia w ramach rozpoznawanej sprawy, a mianowicie charakteru prawnego przepisów regulujących wysokość uposażenia zasadniczego policjantów. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia

1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Z postanowień tego przepisu wynika jednoznacznie, że wysokość uposażenia zasadniczego policjanta uzależniona jest od zajmowanego stanowiska i grupy zaszeregowania do tego stanowiska przypisanej. Oznacza to zarazem, że wysokość tego uposażenia nie jest zależna od posiadanego przez policjanta stopnia. Natomiast dostrzec należy to, że stopień ten w sposób pośredni wpływa na zajmowane przez policjanta stanowisko, jednakże wynika to dopiero z przepisów wykonawczych do ustawy. Przywołane rozwiązanie znajduje rozwinięcie w postanowieniach § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Natomiast załącznik nr 2 do tego rozporządzenia zawiera tabele zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych. W tym miejscu przyjdzie dostrzec, że w tabeli tej dla poszczególnych stanowisk oraz grup zaszeregowania przewiduje się stopień etatowy oraz co jest bardzo istotne z perspektywy niniejszej sprawy, wskazuje się jednostki organizacyjne, w których dane stanowiska, grupy i stopnie etatowe występują. W uproszczeniu tabela ta zawiera wykaz stanowisk, jakie występują w Policji oraz w poszczególnych jej jednostkach organizacyjnych i przypisuje do nich określone stopnie etatowe i grupy zaszeregowania. Można powiedzieć, że unormowanie to przewiduje stan idealny, do którego organy Policji powinny dążyć i w swoich działaniach zmierzać. Jednakże jak wykazuje praktyka i doświadczenie stan ten nie jest osiągalny i z tego powodu zwłaszcza w zakresie stopni etatowych przewidzianych dla określonych stanowisk występują odrębności polegające na tym, że stanowiska obsadzane są osobami, które jeszcze nie posiadają stopnia przewidzianego postanowieniami tabeli. W tej sytuacji można przyjąć, że przedmiotowa tabela zawiera wskazanie stopnia docelowego, a tym samym nie zabrania zajmowania danego stanowiska przez osobę nie posiadającą wymaganego stopnia, lecz stopień niższy. W konkluzji tej części rozważań przyjdzie stwierdzić, że dla ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego Policjanta kluczową rolę odgrywa zajmowane stanowisko i jednostka organizacyjna, w której pełni on służbę, natomiast grupa zaszeregowania związana jest w sposób bezpośredni ze stanowiskiem, a stopień etatowy wyznacza jedynie stan docelowy.

Kolejną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę przy ocenie rozpatrywanej sprawy to fakt, iż mocą nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. wprowadzono do niego nową tabelę Nr 1 i Nr 2 i wskazano, że postanowienia tego rozporządzenia obowiązują od 1 stycznia 2008 r., a zatem z mocą wsteczną (zob. § 6 tego rozporządzenia). Takie rozwiązanie oznacza, że organizacja jednostek organizacyjnych Policji winna uwzględniać unormowania zamieszczone we wskazanym rozporządzeniu i dołączonych do niego załącznikach. W tej sytuacji należy rozważyć podstawy prawne organizacji jednostek organizacyjnych Policji. W tym zakresie kluczową rolę odgrywa Zarządzenie nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135 ze zm.). Przywołany akt stał się zresztą podstawą prawną Rozkazu organizacyjnego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych, mocą którego dokonano zmian w Komisariacie Policji [...] w C., zaliczających stanowisko dyżurnego do 7 grupy i przewidziano dla niego stopień nadkomisarza. Warto w tym miejscu zauważyć, że w następstwie zmian przedmiotowego rozporządzenia skarżący nie spełniał już wcześniej wymogów wynikających z przyjętej struktury organizacyjnej Komendy Miejskiej Policji w C., ponieważ rozkazem z dnia [...] r. został mianowany na stanowisko dyżurnego w 6 grupie uposażenia zasadniczego, w sytuacji kiedy z postanowień organizacyjnych dla zajmowanego przez niego stanowiska przewidywano 5 grupę uposażenia zasadniczego. Jednakże wówczas okoliczność ta nie była podnoszona i nie stanowiła podstawy wydania negatywnego rozstrzygnięcia.

Przedstawione powyżej rozważania pozwalają dostrzec, że uposażenie zasadnicze policjanta regulowane jest z jednej strony mocą przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a mianowicie art. 101 ustawy o Policji oraz wydanego na podstawie delegacji zamieszczonej w tym przepisie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jednocześnie rozkazy personalne podejmowane są z uwzględnieniem unormowań, które takiego charakteru nie posiadają, gdyż są unormowaniami o charakterze wewnętrznym obowiązującym jedynie wewnątrz struktur organizacyjnych Policji. Takie rozwiązanie jest prawidłowe jedynie w jednym przypadku, a mianowicie, gdy między unormowaniami zamieszczonymi w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i o charakterze wewnętrznym nie ma żadnych rozbieżności, natomiast w każdym innym przypadku będzie należało przyjąć, że pierwszeństwo posiadają przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a unormowania o charakterze organizacyjnym posiadają drugoplanowe znaczenie. Wskazana relacja między poszczególnymi rodzajami norm zgodna jest z zasadą demokratycznego państwa prawa przewidzianą w art. 2 Konstytucji RP i uwzględnia przyjęty w niej katalog przepisów prawa, w tym nadany priorytetowy charakter przepisom prawa powszechnie obowiązującego.

Po przedstawieniu stanu normatywnego w sprawie można przejść do sytuacji występującej w rozpatrywanej sprawie. Otóż Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. ustalił z dniem 1 stycznia 2008 r. dla T. J. młodszego aspiranta – dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w C. zaszeregowanie w 5 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który argumentował, że winien zostać zaszeregowany do 7 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 1,70, ponieważ pełni służbę w Komisariacie, w którym stan etatowy jest powyżej 60 policjantów. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji zamieszczonej w odwołaniu i przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, dostrzegając jednocześnie występujące rozbieżności wskazując, że po dokonaniu niezbędnych zmian organizacyjnych policjantom zajmującym w komisariacie, w którym stan etatowy policjantów przekracza 60 dla stanowiska dyżurnego przewidziana będzie 7 grupa zaszeregowania z mnożnikiem 1,70. Potwierdzeniem tego faktu stał się rozkaz organizacyjny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych, mocą którego dokonano zmian w etacie Komisariatu Policji [...] w C. w zakresie objętym przedmiotową sprawą oraz rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] r. mianujący skarżącego z dniem [...] r. na dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w C. w 7 grupie uposażenia z mnożnikiem 1,70.

W świetle powyższych ustaleń można stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organy administracji dały pierwszeństwo unormowaniom wynikającym z postanowień przepisu organizacyjnego, nie będącego przepisem prawa powszechnie obowiązującego, przed unormowaniami zamieszczonymi w ustawie o Policji oraz stosownym rozporządzeniu wykonawczym do tejże ustawy. We wskazanym przepisie organizacyjnym dla stanowiska dyżurnego faktycznie przewidziana była 5 grupa uposażenia oraz wymagany był stopień aspiranta sztabowego.

Przeprowadzona na wstępie analiza stanu normatywnego w sprawie pozwoliła stwierdzić, że podejście organów administracji nie było prawidłowe, a tym samym podjęte rozstrzygnięcia okazały się wadliwe. Dla ustalenia uposażenia zasadniczego policjanta, jak zostało to zaznaczone, kluczowe znaczenie posiada zajmowane stanowisko oraz rodzaj jednostki organizacyjnej, w której dana służba jest wykonywana. Skarżący od [...] r. zajmuje stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w C., jednocześnie co potwierdzają organy administracji i fakt ten nie budzi żadnej wątpliwości stan etatowy tego Komisariatu przekracza 60 etatów, co w niniejszej sprawie ma istotne znaczenie. Zatem stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w tego typu jednostce organizacyjnej dla stanowiska dyżurnego przewidziano 7 grupę uposażenia z mnożnikiem 1,70, jednocześnie przewidziano dla osoby zajmującej takie stanowisko stopień nadkomisarza.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący posiada stopień młodszego aspiranta, stanowi o tym rozkaz personalny z dnia [...] r., a z rozkazu personalnego z dnia [...] r. wynika, że posiada stopień aspiranta. Zatem skarżący zarówno w dniu wydania pierwszego rozkazu personalnego, jak również drugiego nie spełniał wymogu, co do stopnia. Jednakże jak zostało to już wcześniej zasygnalizowane, wskazany w tabeli nr 2 stopień, ujmowany jest jako stopień docelowy, a tym samym podmiot mianujący na dane stanowisko może obsadzić je osobą posiadającą niższy stopień służbowy.

W świetle przeprowadzonych rozważań należy podzielić stanowisko skarżącego zaprezentowane w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i podtrzymane w skardze do tutejszego Sądu, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego ustalając dla zajmowanego przez niego stanowiska służbowego 5 grupę uposażenia zasadniczego, zamiast 7 grupy, jak przewiduje to załącznik nr 2 do przedmiotowego rozporządzenia. Konsekwencją zaszeregowania skarżącego do 5 grupy uposażenia zasadniczego stało się ustalenie tego uposażenia z wykorzystaniem mnożnika 1,40, zamiast 1,70. Podniesiona okoliczność wyczerpuje znamiona uwzględnienia wniesionej skargi przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie przeprowadzonych rozważań należy zauważyć, że pierwotny rozkaz personalny dotyczący mianowania skarżącego na stanowisku dyżurnego z dnia [...] r. wydany został z analogicznym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w wersji obowiązującej w dniu jego wydania zakładało, że w Komisariacie Policji o stanie etatowym powyżej 60 funkcjonariuszy stanowisko dyżurnego przewidziane jest dla nadkomisarza z 8 grupą, natomiast w przypadku skarżącego mianowano na stanowisko dyżurnego, jednakże w 6 grupie uposażenia zasadniczego przewidzianego dla aspiranta sztabowego, które z kolei było przewidziane dla Komisariatów Policji o stanie etatowym poniżej 60 funkcjonariuszy.

W skardze skarżący podniósł, że organy administracji ustalając dla niego 5 grupę zaszeregowania dopuściły się naruszenia zasady równości, ponieważ policjanci na stanowisku dyżurnego w Komisariacie Policji [...] i [...] w C. przy stanie etatowym powyżej 60 funkcjonariuszy zostali zaszeregowani w 7 grupie uposażenia z mnożnikiem 1,70. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie odniósł się do wskazanego zarzutu, a przedłożone Sądowi akta administracyjne nie zawierają w tym zakresie żadnych dodatkowych informacji. W przypadku, gdyby podany przez skarżącego stan faktyczny byłby zgodny z prawdą to wówczas podniesiony zarzut należałoby uznać za zasadny, ponieważ z perspektywy zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP nie jest do zaakceptowania sytuacja, kiedy osoby zatrudnione na takim samym stanowisku otrzymują zróżnicowane wynagrodzenie. Zatem podniesiona przez skarżącego okoliczność stanowiłaby podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi.

Konsekwencją niniejszego wyroku jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji, który zobowiązany będzie do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia kierując się zaprezentowanym w niniejszym wyroku kierunkiem wykładni przepisów prawa.

Sąd nie orzekał stosownie do postanowień art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wykonalności zaskarżonej decyzji, ponieważ mocą tego rozstrzygnięcia skarżący nabył określone uprawnienie i powinno mu ono przysługiwać.

Wobec powyższego a podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" cytowanej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

SJ/