Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 137/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, par. 1a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Starosty Powiatu Złotoryjskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 10 stycznia 2024 r. I. stwierdza bezczynność Starosty Powiatu Złotoryjskiego w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 10 stycznia 2024 r. w zakresie treści wybranej w konkursie oferty; II. stwierdza, że bezczynność Starosty Powiatu Złotoryjskiego nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zobowiązuje Starostę Powiatu Złotoryjskiego do rozpoznania wniosku Z. K. z dnia 10 stycznia 2024 r. w zakresie wskazanym w pkt I w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Starosty Powiatu Złotoryjskiego na rzecz Z. K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z. K. (dalej: skarżący) w dniu 7 lutego 2024 r. złożył skargę na bezczynność Starosty Złotoryjskiego (dalej też: Starosta, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o co wystąpił w dniu 10 stycznia 2024 r. wnioskiem z tej daty.

Wnioskiem tym skarżący zwrócił się o udostępnienie – na adres mejlowy skarżącego - informacji publicznej w zakresie konkursu ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Złotoryjskiego w 2024 r. i przesłanie zestawienia złożonych ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję oraz protokołem komisji konkursowej oraz karta oceny ofert złożonych w konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Złotoryjskiego w 2024 r. oraz przesłanie wybranej w konkursie treści oferty bez załączników.

Organ pismem z 24 stycznia 2024 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek przekazując 1) protokół z posiedzeń komisji konkursowej, 2) kart oceny formalnej i merytorycznej; 3) ofertę realizacji zadania publicznego Stowarzyszenia S. wybranej w postępowaniu konkursowym (w części). Jednocześnie poinformował, że część oferty, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) została zanonimizowana ze względu na ochronę prawa do prywatności osób fizycznych oraz w oparciu o oświadczenie oferenta o zastrzeżeniu informacji zawartych w ofercie jako tajemnicy przedsiębiorcy z dnia 8 listopada 2023 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 10 stycznia 2024 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nierozpoznanie tego wniosku w wymaganym terminie w pełnym zakresie. Wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Starosty do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ udzielił informacji w przeważającym zakresie, jednakże w zakresie wybranej oferty organ udostępnił jedynie strony: 1 oraz od 32 do 36 wskazując, że w pozostałym zakresie organizacja wniosła o objęcie tajemnicą przedsiębiorstwa treści tej oferty. Powołując się na treść art. 13 ust. 1 u.d.i.p. skarżący zarzucił bezczynność organowi, ponieważ Starosta nie udostępnił informacji w pełnym zakresie jak również nie wydał decyzji administracyjnej. Wskazał ponadto na wątpliwość, czy stowarzyszenie ma status przedsiębiorcy i może domagać się objęcia tajemnicą przedsiębiorcy treści oferty, która złożyło w konkursie ofert.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że wybrany oferent (stowarzyszenie), składając ofertę zastrzegł jako tajemnice przedsiębiorstwa informacje w zakresie: "Część III Opis zadania: punkt 3 Syntetyczny opis zadania, punkt 4 Plan i harmonogram działań na rok 2024, punkt 5 Opis zakładanych rezultatów realizacji zadania publicznego, punkt 6 Dodatkowe informacje dotyczące rezultatów realizacji zadania publicznego", a także "Część IV Charakterystyka oferenta: punkt 1 Informacja o wcześniejszej działalności oferenta, w szczególności w zakresie którego dotyczy zadanie publiczne i punt 2 Zasoby kadrowe, rzeczowe i finansowe oferenta, które będą wykorzystane do realizacji zadania, które zawierają prawnie chronione tajemnice przedsiębiorstwa i przedsiębiorcy". Starosta przedstawił uzasadnienie zastrzeżenia tajemnicy przez oferenta podane w oświadczeniu stowarzyszenia, a także stanowisko w zakresie statusu stowarzyszenia w kontekście pojęcia przedsiębiorcy w prawie UE oraz ograniczenia udostępnienia tego rodzaju informacji w ramach dostępu do informacji publicznej z powołaniem na orzecznictwo sądowe. Ponadto wskazał. Wywiódł, że nie podlega udostępnieniu oferta organizacji pozarządowej wybrana w trybie otwartego konkursu ofert, ponieważ nie stanowi ona treści zobowiązania stron jak również nie jest związana z rozliczeniem środków publicznych przekazanych na realizacje umowy. Argumentował, ze czym innym jest udostępnienie informacji publicznej, nawet jeśli wynika ona z dokumentu prywatnego, a czym innym – udostępnienie (wgląd) do dokumentu (skanu), który nie jest dokumentem urzędowym. Z tego powodu nie było konieczności wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, a wystarczyło wysłanie informacji do skarżącego, co bezspornie nastąpiło, wobec czego Starosta nie był w sprawie bezczynny.

Skarżący przedstawił replikę na odpowiedź na skargę. Wskazał, że organ w przypadku zastrzeżenia treści oferty przez organizację - jako tajemnicy przedsiębiorstwa – powinien zweryfikować, czy informacja podlega udostępnieniu mając na względzie, że informacja dotyczy konkursu ofert, gdzie wydatkowane są środki publiczne. Po takiej analizie i w razie uznania racji organizacji organ winien wydać decyzję odmowną, która podlega kontroli sądowej. Podkreślił, ze we wniosku z 10 stycznia 2024 r. nie wnosił o skan wybranej w konkursie oferty, lecz o udostępnienie jej treści. Skoro organ udostępnił kilka jej stron, a w pozostałym zakresie odwołał się do zgłoszonej przez stowarzyszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, to sam przyjął, że treść oferty zawiera informację publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Odpowiedź ws. informacji publicznej powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 253/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA):

- zgodnie z art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2;

– jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);

– w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);

– odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w CBOSA).

Przedmiotem kontroli sądowej jest bezczynność Starosty w udostępnieniu kompletnej informacji publicznej, której zażądał skarżący wnioskiem z dnia 10 stycznia 2022 r.

Poza sporem jest, że pismem z 24 stycznia 2024 r. Starosta udzielił informacji publicznej na ww. wniosek skarżącego w przeważającej części.

Sporne jest, czy udostępnienie skarżącemu zanonimizowanej - w zakresie objętym zastrzeżeniem tajemnicy przedsiębiorstwa - treści oferty złożonej przez organizacje pożytku publicznego i wybranej w otwartym konkursie ofert skutkuje bezczynnością organu w udostępnieniu informacji publicznej.

Obie strony uważają, że treść wybranej oferty organizacji pożytku publicznego w otwartym konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Złotoryjskiego w 2024 r. stanowi informację publiczną.

Wedle skarżącego, zanonimizowanie treści wybranej oferty na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi ograniczenie dostępu do informacji publicznej, co wymaga wydania decyzji w trybie art. 13 ust. 1 tej ustawy.

Wedle organu, udostępnienie skanu oferty zanonimizowanej ze względu na zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa zawarte w oświadczeniu organizacji pożytku publicznego nie wymaga wydania decyzji, mimo zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest ocenić, czy bezczynność Starosty dotyczy informacji publicznej, do udzielenia której organ ten był zobowiązany na podstawie u.d.i.p.

Nie ma wątpliwości, że Zarząd Powiatu Złotoryjskiego podjął uchwałę nr 400/2023 z dnia 17 października 2023 r. o ogłoszeniu otwartego konkursu ofert na realizację zadania w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Złotoryjskiego w 2024 r. (dostępna w BIP) - na podstawie art. 11 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 945; dalej: u.n.p.p.), art. 13 ustawy z dnia 14 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2023 r., poz. 571; dalej: u.d.p.p.w.).

Nie jest sporne, że w ww. konkursie wybrana została oferta złożona przez Stowarzyszenie S. (dalej: stowarzyszenie) o statusie organizacji pożytku publicznego, które zostało wpisane na listę organizacji pozarządowych uprawnionych do prowadzenia punktów na obszarze województwa dolnośląskiego.

Zagadnieniem istotnym w sprawie jest okoliczność, czy treść oferty organizacji pożytku publicznego wybranej w otwartym konkursie ofert przeprowadzonym na podstawie art. 13 u.d.p.p.w. stanowi informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. przez organ samorządu jako organizatora konkursu

Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 u.n.p.p. organizację pozarządową wyłania się corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, przeprowadzanym jednocześnie na powierzenie prowadzenia punktów przeznaczonych na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. W skład komisji konkursowej, o której mowa w tej ustawie, może wchodzić dodatkowo przedstawiciel wojewody.

Zgodnie z art. 3 i 4 u.d.p.p.w. działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe, w tym stowarzyszenie, w sferze zadań publicznych, w tym udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz zwiększania świadomości prawnej społeczeństwa i udzielania nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego.

W odniesieniu do działalności organizacji pożytku publicznego ustawodawca przewidział prawo do informacji publicznej w przepisach art. 4a i art. 4b u.d.p.p.w.,a w sprawach nieuregulowanych odesłał do przepisów u.d.i.p. (art. 4c u.d.p.p.w.). Z art. 4a pkt 1) u.d.p.p.w. wynika, że m.in. organizacje pozarządowe, które wykonują zadania publiczne udostępniają informację publiczną na zasadach i w trybie określonym w u.d.p.p.w. Sposób udostępnienia określa art. 4b u.d.p.p.w., tj. udostępnianie informacji publicznej następuje: 1) poprzez ogłaszanie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej na zasadach, o których mowa w u.d.i.p., albo 2) poprzez ogłaszanie informacji publicznej na stronie internetowej organizacji pozarządowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 4a, albo 3) na wniosek na zasadach, o których mowa w u.d.i.p.

Z kolei z przepisów u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. (art. 1 ust. 1). Na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej z zastrzeżeniem art. 5 (prawo do informacji publicznej). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 3 ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1) i ust. 3 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, będące w posiadaniu informacji publicznej. Ograniczenie prawa do informacji publicznej reguluje art. 5.

Przedmiot informacji publicznej stanowi katalog otwarty określony w art. 6 u.d.i.p., a dane publiczne mieszczą się w tym katalogu. Nie budzi wątpliwości, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakter taki mają niewątpliwie dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, a więc oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego.

W ocenie Sądu, treść oferty wybranej (podkreślenie Sądu), a nie tylko zgłoszonej, w otwartym konkursie ofert ogłoszonym na podstawie art. 13 u.d.p.p.w. oraz art. 11 u.n.p.p. stanowi dane publiczne w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Oferta ta jako wybrana, powinna spełniać wszystkie kryteria i warunki podane przez organ w konkursie, stanowi podstawę zawarcia umowy ws. wykonania zadania publicznego (tu: art. 11 ust. 7 u.n.p.p.). Odzwierciedla też spełnienie kryteriów i warunków konkursu, co podlega kontroli społecznej w tym w ramach prawa do informacji publicznej.

Nie jest wykluczone, by o taką informację publiczną można było wystąpić w oparciu o przepisy u.d.p.p.w.

Przenosząc to na grunt sprawy poddanej kontroli sądowej, należy zauważyć, że skarżący wnioskował o przesłanie treści – a nie skanu - oferty wybranej przez właściwy organ jako najkorzystniejszej, a nie treści ofert złożonych w konkursie, lecz nie wybranych do realizacji zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej.

Ofertę wybraną w przedmiotowym konkursie organ niewątpliwie posiada.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że wobec wyżej przytoczonych jednoznacznych przepisów prawa, wniosek skarżącego o dostęp do treści oferty wybranej jako najkorzystniejsza w procesie przekazania realizacji zadania publicznego, finansowanego ze środków publicznych, dotyczy informacji publicznej. Oferta oceniona jako najkorzystniejsza zawierała informacje o sprawach publicznych, tym bardziej że jej pozytywna ocena musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył, jako kandydata do zawarcia umowy z powiatem. Do informacji publicznej należą bowiem dane przedstawione przez organizację pożytku publicznego, decydujące o uznaniu ich jako najlepiej wypełniających warunki wykonania zadania ze sfery publicznej.

Sąd stoi przy tym na stanowisku, że pojęcia informacji publicznej nie można odnosić wyłącznie do dokumentów wytworzonych przez organ władzy publicznej. Pojęcie dokumentu urzędowego (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.) różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną. To ostatnie pojęcie jest bowiem znacznie szersze. Znaczenie ma zatem nie to, czy dokument został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów Kodeksu karnego, lecz przede wszystkim to, czy zawiera on informację publiczną. Przykładowo umowy cywilne nie stanowią dokumentów urzędowych, a pomimo tego, jeżeli dokumenty takie zawierają informację publiczną i o ile w grę nie wchodzą określone ograniczenia, to służyć będzie do nich dostęp na podstawie przepisów u.d.i.p. Podobnie w orzecznictwie oceniany jest charakter wniosków złożonych w toku procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. II SAB/Wa 616/16, CBOSA). Kryterium uzyskania dostępu do dokumentu jest zatem jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego (zob. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 108/16, CBOSA).

Niewątpliwie każda oferta złożona w konkursie na realizację zadania publicznego (choć sporządzona według wzoru wynikającego z przepisów wykonawczych do u.d.p.p.w.) nie jest dokumentem wytworzonym przez organ władzy publicznej, jednak z uwagi na to, że treść oferty wybranej w konkursie wprost odnosi się do projektowanego sposobu wykonania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych zgodnie z kryteriami i warunkami określonymi w konkursie, którego wynik decydował o powierzeniu wykonania tego zadania organizacji pożytku publicznego odrębnego od Powiatu Złotoryjskiego, to zawiera ona informacje o sprawach publicznych w rozumieniu ww. art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec tego, treść oferty stowarzyszenia wybranej w przedmiotowym konkursie podlegała udostępnieniu na wniosek skarżącego złożony w trybie przepisów u.d.i.p. Wbrew twierdzeniu organu, skarżący nie żądał skanu tej oferty, lecz udostępnienia jej treści, co jasno wynika z wniosku z 10 stycznia 2024 r.

Podsumowując, w sprawie - treść wybranej oferty stowarzyszenia podlega udostępnieniu przez dysponującego nią Starostę.

Konsekwentnie, ograniczenie prawa do informacji publicznej względem treści tej ofert winny wynikać z przepisów u.d.i.p. Sam organ powołał się w tym zakresie na treśc art. 5 ust.2 u.d.i.p. (tajemnicę przedsiębiorstwa).

Wbrew twierdzeniu organu, anonimizacja treści oferty wywołana ograniczeniem dostępu do informacji publicznej w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa zgłoszoną przez stowarzyszenie w toku postepowania konkursowego, nie spełnia wymogów ustawy odnośnie do sposobu rozpoznania wniosku skarżącego. W takim przypadku organ winien zastosować art. 16 u.d.i.p. wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Organ zobowiązany jest dokonać oceny pod kątem ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Anonimizacja (zatarcie) dotyczy danych wrażliwych i służy realizacji obowiązku udostępniania informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych. W takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., ponieważ przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, dlatego też anonimizacja będąca zabiegiem technicznym, umożliwiającym udzielenie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, jest w orzecznictwie powszechnie akceptowalna jako właściwy środek służący realizacji prawa do informacji publicznej z uwzględnieniem prawa do prywatności. Udostępnienie informacji publicznej w formie zanonimizowanej nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli wynika to z przepisów prawa. Anonimizacji nie można tym samym utożsamiać z odmową udzielenia informacji publicznej. Anonimizacja udostępnionej informacji nie jest niezgodna z przepisami u.d.i.p. Kluczowe jednak dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, ma ustalenie, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku. Wydanie decyzji odmownej, na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. jest zatem konieczne w przypadku, gdy istota żądanej informacji dotyczy żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Ocenę tę należy zatem przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1928/15, wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 537/17, wyrok NSA z 20 września 2017 r., sygn. akt I OSK 227/17 oraz wyrok NSA 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12, CBOSA).

Oceniając to zagadnienie z uwzględnieniem przedstawionej wykładni prawa, Sąd w składzie orzekającym uznał, że tak szeroka anonimizacja treści wybranej oferty z powodu zastrzeżonej przez stowarzyszenie tajemnicy przedsiębiorstwa winna być oceniona w drodze decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. W przeciwnym razie skarżący byłby pozbawiony prawa do skutecznego środka odwoławczego, skoro kwestionuje nie tylko zakres, ale w ogóle uprawnienie stowarzyszenia w tym zakresie.

Dodatkowo, okoliczność obejmowania ochroną praw autorskich – na co powołał się w odpowiedzi na skargę organ -nie zmienia charakteru żądanej informacji, która stanowi informację publiczną. Informacja może mieć charakter publiczny, ale nie podlegać udostępnieniu ze względu na tajemnice prawnie chronione, czy prawo do prywatności. Odmowa udostępnienia informacji publicznej, której przyczyną jest ochrona tajemnic, powinna nastąpić w formie decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie treści wybranej oferty w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku, stanowi bezczynność organu - o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd nie dopatrzył się rażącego charakteru zaistniałej w sprawie bezczynności (pkt II sentencji wyroku). W orzecznictwie sądów administracyjnych jako rażąco naruszająca prawo jest traktowana bezczynność organu w stanie, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. (vide wyroki NSA: z 21 lipca 2017r. sygn. I OSK 2808/15 i z 8 lipca 2015r. sygn. I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające bezczynność (np. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. I OSK 1514/14, CBOSA).

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 10 stycznia 2024 r. w zakresie treści wybranej w konkursie oferty, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

O kosztach (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023r., poz. 1964). Na zasądzone koszty złożyły się: wpis od skargi w kwocie 100 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.