Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1498/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1,  ust. 1a,  ust. 1b,  ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta L. decyzją z [...] r. wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił K.C. (dalej jako strona lub skarżąca) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad córką A.C. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że przesłanką odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia jest pobieranie renty z systemu zabezpieczenia społecznego.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji jak również podkreśliła niezbędność sprawowania stałej opieki nad córką.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw dla przyznania stronie przedmiotowego świadczenia z uwagi na pobieranie renty.

Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji. Przedstawiła sytuację zdrowotną córki i podkreśliła, że wymaga ona stałej opieki drugiej osoby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 28 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 744/14 oddalił wniesioną skargę w motywach uzasadnienia podkreślono, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa, a uwzględnić można skargę wyłącznie wówczas, gdy do takiego naruszenia prawa dojdzie.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W następstwie wniesionej skargi wskazany Sąd wyrokiem z 12 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1941/15 oddalił wniesioną skargę kasacyjną i podzielił argumentację prezentowaną przez organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie oraz przez sąd pierwszej instancji.

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu skargi strony wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 stwierdził, że art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazany Trybunał stwierdził również, że powołany przepis we wskazanym zakresie, traci moc obowiązująca po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku.

Pismem z 22 września 2019 r. strona złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym zakończonego wyrokiem powoływanego Sądu z 22 września 2016 r. Następstwem tego wniosku stał się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 2643/19 mocą które uchylony został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2016 r. sygn. I OSK 1941/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 26 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 744/14, ponadto uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z [...] r. W motywach tego wyroku wskazano, że mocą przywoływanego tu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego za niezgodny z Konstytucją RP uznany został przepis leżący u podstaw wydawanych orzeczeń w sprawie, a tym samym zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia wniosku strony o przyznanie przedmiotowego świadczenia.

Burmistrz Miasta L. decyzją z [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 Ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał stronie świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z pracy lub niepodejmowania zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad córką legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności od 1 marca 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. w wysokości 620 zł. miesięcznie; od 1 maja 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 800 zł. miesięcznie; od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 1200 zł. miesięcznie; od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w wysokości 1300 zł. miesięcznie; od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w wysokości 1406 zł. miesięcznie; od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 1477 zł. miesięcznie; od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości 1583 zł. miesięcznie; od 1 stycznia 2020 r. do 31 maja 2020 r. w wysokości 1830 zł. miesięcznie i od 1 czerwca 2020 r. do 7 czerwca 2020 r. w wysokości 427 zł. W punkcie drugim tej decyzji organ odmówił stronie przyznania świadczenia od 8 czerwca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił przebieg postępowania i podejmowane w nim rozstrzygnięcia, jak również odwołał się do postanowień art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Równocześnie organ ten wskazał, że strona od 8 czerwca 2020 r. nie spełnia wymogów do otrzymywania przedmiotowego świadczenia z uwagi na uzyskanie od wskazanego dnia prawa do świadczenia emerytalnego, a pobieranie tego świadczenia jest przesłanką negatywną do otrzymania wnioskowanego świadczenia.

Z powyższą decyzją, w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia, nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie i podkreśliła, że Zakład Ubezpieczeń w R. nie pytał jej o zgodę na uzyskanie uprawnień emerytalnych, tylko podjął decyzję z urzędu i od wskazanego dnia przyznał jej świadczenie emerytalne. W odwołaniu tym przedstawiła sytuację zdrowotną córki i wystąpiła o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego za cały okres lub też o umożliwienie wyboru wyższego świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną część decyzji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał przepisy leżące u podstaw przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych, aby w dalszej kolejności przedstawić wykładnię tych regulacji. Organ odwoławczy przybliżył także orzecznictwo sądów administracyjnych i podkreślił przysługującą stronie prowadzonego postępowania możliwość wyboru świadczenia wyższego. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji obowiązany jest pouczyć stronę o przysługujących jej prawach, jak również o konieczności podjęcia określonych czynności procesowych, które umożliwią przyznanie jej wnioskowanego świadczenia. Z uwagi na konieczność przeprowadzenia czynności procesowych organ ten nie podejmował rozstrzygnięcia merytorycznego.

Burmistrz Miasta L. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 Ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego Odmówił przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 8 czerwca 2020 r. do 31 sierpnia 2021 r. i przyznał stronie świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z pracy lub niepodejmowania zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad córką legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności od 1 września 2021 r. w wysokości 1971,00 zł. miesięcznie na czas nieokreślony. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia ze szczególnym uwzględnieniem ostatniej decyzji organu odwoławczego i zamieszczonymi w niej wskazaniami. Podkreślono, że strona przedstawiła decyzję organu emerytalno-rentowego z [...] r., mocą której jej świadczenie emerytalne zostało zawieszone od 1 września 2021 r. W następstwie przedstawienia powyższej decyzji o zawieszeniu świadczenia emerytalnego przyznano stronie świadczenie pielęgnacyjne od 1 września 2021 r. i określono zasady jego wypłaty.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie od punktu pierwszego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji, w tym zakresie i podkreśliła, że nie występowała do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie emerytury, ale działanie takie podjęte zostało z urzędu. Po uzyskaniu stosownej informacji uzyskała zawieszenie otrzymywania świadczenia emerytalnego i oczekuje przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za cały okres spełniania wymogów. Ponadto strona oświadczyła, że jest gotowa zwrócić otrzymaną emeryturę jako świadczenie nienależnie pobrane. W końcowej części odwołania przybliżyła sytuację zdrowotną córki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, w części od której wniesiono odwołanie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano stosowne przepisy mające w niej zastosowanie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji sprowadzające się do tego, że otrzymywanie świadczenia emerytalnego jest przesłanką negatywną uniemożliwiającą przyznania stronie przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego. Przyznanie korzystniejszego dla strony świadczenia odbyło się zgodnie z jej żądaniem od dnia 1 września 2021 r., czyli od miesiąca zawieszenia otrzymywanej emerytury.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji, jak również przedstawiła przebieg podejmowanych przez nią działań zmierzających do otrzymania wnioskowanego świadczenia. W jej ocenie tylko z powodu opieszałości działań organów administracji stała się z rencistki emerytką i z tego powodu nie otrzymała świadczenia pielęgnacyjnego za czternaście miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 poz. 137) wykazała, że decyzja ta nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. Nr 329) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest czytelny i w tym zakresie nie występują wątpliwości. Sytuacja odmiennie przedstawia się w kontekście interpretacji norm prawnych mających zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe stwierdzenie niezbędnym jest przybliżenie stanu normatywnego w rozpoznawanej sprawie.

Stosownie do postanowień art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Po myśli ust. 1a przywołanego przepisu świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; nie ma osób będących opiekunem faktycznym dziecka lub osobą będącą rodziną zastępczą spokrewnioną, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Zgodnie z treścią ust. 1 b przywołanego przepisu świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Stosownie do postanowień ust. 5 wskazanego powyżej przepisu świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: osoba sprawująca opiekę: ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego albo ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna. Przedmiotowe świadczenie nie przysługuje jeżeli osoba wymagająca opieki: pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, względnie została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu. Przywoływane świadczenie nie przysługuje jeżeli na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury; albo też członek rodziny osoby sprawującej opiekę ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, jak również na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, albo też na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Po przedstawieniu stanu normatywnego przyjdzie odnieść się do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy i zestawienia go z treścią przywołanych przepisów prawa. Jak wynika z akt sprawy skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawną córka i okoliczność ta nie była i nie jest kwestionowana na żadnym etapie prowadzonych postępowań. W ramach przedmiotowego postępowania spór między skarżącą a organami administracji publicznej sprowadza się do odmiennego ujęcia okresu od 8 czerwca 2020 r. do 31 sierpnia 2021 r. W ocenie organów administracji publicznej skarżąca, w tym okresie uprawniona była i pobierała świadczenie emerytalne. Świadczenie to mocą stosownej decyzji organu emerytalno-rentowego zostało zawieszone od 1 września 2021 r. i od wskazanej daty organ pierwszej instancji przyznał skarżącej przedmiotowe świadczenie, natomiast mocą zaskarżonej części decyzji organ pierwszej instancji odmówił przyznania przedmiotowego świadczenia za wskazany okres. Jako argumentacje przemawiająca za odmową organy administracji przywołały fakt pobierania świadczenia emerytalnego.

Skarżąca w swoim odwołaniu jak również w skardze do tutejszego Sądu akcentuje, że zmiana świadczenia na emerytalne odbyła się bez jej zgody i uczynił to organ emerytalny z urzędu, nadto podniosła, że do takiej sytuacji doszło z uwagi na długotrwałe prowadzenie stosownych postępowań przez organy administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutów formułowanych przez skarżącą przyjdzie zauważyć, że treść art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych określa jedynie przesłanki negatywne otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego. W przepisie tym nie wskazuje się, że dla rozstrzygnięcia w sprawie znaczenie ma sposób nabycia świadczenia emerytalnego. Okoliczność ta została w tym przepisie pominięta, natomiast ustawodawca wskazał jedynie, że samo pobieranie świadczenia emerytalnego jest przeszkodą w otrzymaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Na marginesie można zauważyć, że przyjęta 29 października 2021 r. ustawa o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem wymagającym stałej opieki (Dz. U. z 2021 r. poz. 2314) nie ma zastosowania do sytuacji skarżącej i to z dwóch powodów, otóż ustawa ta normuje sytuacje prawne począwszy od 1 stycznia 2022 r., a po drugie i istotniejsze skarżąca nie przeszła na wcześniejszą emeryturę z powodu niezbędności sprawowania stałej opieki nad córką. Jak wynika to z akt administracyjnych skarżąca otrzymywała świadczenie rentowe i po ukończeniu 60 roku życia organ zmienił świadczenie rentowe na świadczenie emerytalne i uczynił to z urzędu, a zatem skarżąca nie składała stosownego wniosku w tym zakresie. Jak zostało to powyżej zaznaczone skarżąca zarzuciła organom administracji długie prowadzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego co spowodowało, że otrzymała świadczenie emerytalne zamiast otrzymywanego świadczenia rentowego. Z takim zarzutem podnoszonym przez skarżącą nie można się zgodzić, ponieważ organy administracji publicznej podjęły działania dopiero po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ten został wydany 24 listopada 2020 r., a zatem już po tym, jak skarżącej przyznane zostało świadczenie emerytalne. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach prawomocny wyrok wraz z aktami przekazało pismem z 19 maja 2021 r. Powyższe ustalenia pozwalają stwierdzić, że działania wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej nie były obarczone przewlekłością oraz bezczynnością. W konsekwencji sformułowany powyżej zarzut skarżącej nie mógł być uwzględniony.

W skardze do tutejszego Sądu skarżąca zamieściła informację, że organ emerytalno-rentowy poinformował, ją że w przypadku otrzymania przez nią świadczenia pielęgnacyjnego za okres pobierania świadczenia emerytalnego, będzie mógł wydać decyzję o pobraniu przez nią nienależnego świadczenia emerytalnego. Skarżąca w przywoływanym piśmie wyraziła akceptację dla takiego rozwiązania. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie rozwiązanie takie nie może być uwzględnione. Z postanowień art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że otrzymywanie świadczenia emerytalnego jest negatywną przesłanką przy ubieganiu się o świadczenie pielęgnacyjne, a zatem osoba otrzymująca emeryturę nie może w sposób skuteczny ubiegać się o przyznanie omawianego świadczenia. Dopiero zawieszenie takiego świadczenia emerytalnego otwiera możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej poprawnie poinformowały skarżącą o tej możliwości i skarżąca po otrzymaniu tej informacji podjęła skuteczne działania zmierzające do zawieszenia prawa do świadczenia emerytalnego. Zauważyć należy, że w decyzji tej zamieszczono pouczenie, że w przypadku zmiany sytuacji faktycznej, skarżąca może odzyskać zawieszone prawo do świadczenia emerytalnego. Powyższe rozważania pozwalają opowiedzieć się za stanowiskiem, że organy administracji publicznej zasadnie odmówiły przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres otrzymywania świadczenia emerytalnego. We wskazanym zakresie organy te nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.