Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 291/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 8, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant : St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2024 roku sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 kwietnia 2024 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 19 stycznia 2024 nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z 28 kwietnia 2023 r. II K [...] uznał oskarżonego P. B. za winnego popełnienia zarzucanego czynu, orzekając między innymi środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat. Wyrok stał się prawomocny (Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z 29 listopada 2023 r. VII Ka [...] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy).

Następnie Sąd Rejonowy w K. pismem z 27 grudnia 2023 r. przesłał Staroście Powiatowemu w [...] odpis prawomocnego wyroku celem wykonania; wskazano, że na podstawie art. 184 Kodeksu karnego wykonawczego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaczyna biec od dnia prawomocności wyroku tj. od 29 listopada 2023 r.

Decyzją z 19 stycznia 2024 r. nr [...] Starosta [...], wskazując na art. 182 w związku z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 676, dalej także jako K.k.w.) oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, dalej także jako u.k.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej także jako K.p.a.) cofnął P. B. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B, C1, C, powołując się w sentencji decyzji na wyrok Sądu Rejonowego w K. z 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K [...], w którym został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 ( pięciu) lat.

W terminowo wniesionym odwołaniu P. B. (dalej także jako strona, skarżący) wniósł o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy;

2) art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji niespełniającej wymogów formalnych wskazanych w naruszonym przepisie, dotyczących uzasadnienia decyzji, zwłaszcza w zakresie rozważań dotyczących stanu faktycznego, uzasadnienia prawnego (samo zacytowanie przepisów bez wyjaśnienia przesłanek ich zastosowania w odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy), jak również odniesienia do procesu subsumpcji poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji, zdaniem skarżącego doprowadziło do naruszenia art. 8 K.p.a.;

3) art. 182 § 2 K.k.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zaniechanie oznaczenia w sentencji zaskarżonej decyzji okresu na jaki cofnięto skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami, pomimo że organ zgodnie ze wskazanym przepisem ma obowiązek oznaczenia w decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania okresu, na jaki cofnięto uprawnienie.

Decyzją z 02 kwietnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.: uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim nie precyzowała ona okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i w tym zakresie wskazało, że cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami nastąpiło na okres od 29 listopada 2023 r. do 29 listopada 2028 r.; w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając SKO napisało między innymi, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, organy administracji publicznej winny w osnowie decyzji (a więc w jej rozstrzygnięciu, nie natomiast w uzasadnieniu) rozstrzygnąć o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wskazać wprost okres, na jaki orzeczono zakaz (wyrok WSA w Gdańsku z 03 lutego 2022 r. III SA/Gd 514/21).

W terminowo wniesionej skardze P. B. wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Uzasadniając napisał, że pominięto zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy na etapie postępowania przygotowawczego, w dniu 22 marca 2022 r. Prawo jazdy nie zostało zwrócone skarżącemu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Zdaniem skarżącego czas trwania środka karnego winien zostać obliczony przy uwzględnieniu przedmiotowej okoliczności i określony jako okres od 22 marca 2022 roku do 22 marca 2027 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z 03 czerwca 2024 r. Starosta [...] przesłał Sądowi kopię postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 13 maja 2024 r. sygn. akt II K [...] którym uzupełniono wyrok Sądu Rejonowego w K., Wydział II Karny z 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K [...] (PR [...]) w ten sposób, że "zaliczono oskarżonemu P. B. na poczet orzeczonego w wyroku środka karnego, okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22 marca 2022 r., do dnia prawomocności niniejszego postanowienia." (k. 19-20). Skarżący nadesłał kserokopię ww. postanowienia Sądu Rejonowego przy piśmie z 05 lipca 2024 r. (k. 38-39).

Na rozprawie dnia 4 października 2024r. Sąd przeprowadził dowód z w/w postanowienia Sądu Rejonowego w K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Obie decyzje wydane w sprawie nie mogą pozostać w obrocie prawnym.

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; ma obowiązek dokonać oceny legalności działania organów administracji również z urzędu.

Przedmiot kontroli Sądu w tym postępowaniu stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji Starosty [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K.; SKO uchyliło zaskarżoną decyzję "w zakresie, w jakim nie precyzuje ona okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami" i w tej części wskazało, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nastąpiło na okres od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia 29 listopada 2028 r., utrzymując w mocy resztę decyzji organu I instancji (sentencja decyzji SKO zostanie przeanalizowana w dalszej części uzasadnienia wyroku).

Jak wynika wprost z akt sprawy i jest poza sporem, Sąd Rejonowy w K. prawomocnym wyrokiem z 28 kwietnia 2023 r. II K [...] uznał P. B. za winnego popełnienia zarzucanego czynu, orzekając między innymi środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat. Co istotne, w wyroku tym nie zaliczono skazanemu faktycznego okresu zatrzymania prawa jazdy, sprzed wydania wyroku.

Zgodnie z art. 43 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2021 r. poz. 2345, dalej jako K.k.), pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia. Na podstawie tej ogólnej zasady, orzeczony wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat, rozpocząłby bieg od uprawomocnienia się orzeczenia. W myśl jednak art. 63 § 4 K.k., na poczet orzeczonego środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 3 (zakaz prowadzenia pojazdów), zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu.

Sąd Rejonowy w K. uzupełniając swój prawomocny wyrok z 28 kwietnia 2023 r. II K [...] – postanowieniem z 13 maja 2024 r. wskazał, że w sprawie zatrzymano P. B. elektronicznie prawo jazdy w dniu 22 marca 2022 r. i to od tej daty należy liczyć początek biegu orzeczonego zakazu. W międzyczasie zostały jednak wydane obie decyzje, kontrolowane teraz przez Sąd.

Na skutek uzupełnienia prawomocnego wyroku przez Sąd Rejonowy w K. sporna w tej sprawie stała się kwestia określenia okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, co słusznie podniesiono w skardze. Uzupełnienie wyroku nastąpiło w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Nie stanowiło więc przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie było nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji.

Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Sąd podziela dominujący pogląd dotyczący wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a., że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji czy postanowienia. Przyjmuje się, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenia prawa" ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. W podjętym przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku z 16 stycznia 2006 r. I OPS 4/05 (ONSAiWSA 2006/2/39) zastrzeżono, że nie można bowiem naruszenia prawa ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 i 8 K.p.a.). Pogląd ten pozostaje stabilny (tak np. NSA w wyrokach z 14 listopada 2006 r., I OSK 1321/05; z 12 października 2011 r., II OSK 2004/10; z 10 października 2013 r., I OSK 1573/13; z 10 marca 2016 r., I OSK 1760/14; z 30 marca 2017 r., II GSK 1953/15; z 25 lutego 2020 r. II OSK 145/20; z 07 grudnia 2021 r., II OSK 566/21; z 25 lutego 2020 r., II OSK 145/20 wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej jako CBOSA).

Zgodnie z drugim stanowiskiem, które pozostaje mniejszościowe i którego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela, wobec użycia w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. zwrotu: "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania", niezbędne jest podzielenie przesłanek wznowienia na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 k.p.a.) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy (art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 k.p.a.). Tylko pierwsza z wyodrębnionych grup może stanowić podstawę do uchylenia decyzji. Sąd tego poglądu nie podziela; w realiach kontrolowanej sprawy jego zastosowanie oznaczałoby, że brak określenia w wyroku Sądu Rejonowego w K. z 28 kwietnia 2023 r. II K [...] innej daty obowiązywania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, rzutowałby na sytuację prawną skarżącego. Sąd nie może zaakceptować kreowania sytuacji prawnej danej osoby (tu: skarżącego) od (i) popełnienia błędu (pominięcia) w sentencji wyroku, (ii) szybkości usunięcia tego błędu (pominięcia), czy w międzyczasie organy administracji, związane przecież prawomocnym wyrokiem i nie mające wiedzy o popełnionym błędzie "zdążyły" czy też "nie zdążyły" wydać decyzji. Co więcej, zgodnie z art. 184 K.k.w. przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono, między innymi, zakaz prowadzenia pojazdów albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, Sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. Zatem przepis ten nakłada na Sąd wykonujący orzeczenie obowiązek podania daty początkowej, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego. Jak wynika z akt sprawy Sąd Rejonowy w K. tego obowiązku dopełnił, ale zawiadomił na podstawie wyroku, który potem uległ uzupełnieniu, istotnemu z punktu widzenia sytuacji prawnej skarżącego.

W podzielanym przez Sąd obiektywnym ujęciu "naruszenia prawa" nie jest zatem istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo. W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie III SA/Kr 1641/23 z 21 marca 2024 r.; CBOSA).

Na skutek uzupełnienia prawomocnego wyroku przez Sąd Rejonowy w K. kwestia określenia okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wymaga ponownego rozważenia i dlatego Sąd na podstawie ww. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. uchylił obie decyzje wydane w sprawie, wobec naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu uzupełnienie wyroku w istotnej kwestii skutkującej zmianą daty początkowej niezbędnej do obliczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczyć należy do "zmian" wyroku, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Aby dokonać prawidłowego wskazania okresu, na jaki powinny skarżącemu zostać cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami, należy sięgnąć do uzupełnionego wyroku Sądu Rejonowego w K. z 28 kwietnia 2023 r. II K [...] (jeżeli postanowienie uzupełniające wyroku stało się prawomocne). W tym celu organ ustali i udokumentuje, czy postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 13 maja 2024 r. o uzupełnieniu wyroku stało się prawomocne, należycie ustali treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z 28 kwietnia 2023 r. II K [...].

Sąd z urzędu wskazuje, że organy obu instancji popełniły błędy w swoich decyzjach.

W zaskarżonej decyzji SKO zastosowało konstrukcję nieznaną Kodeksowi postępowania administracyjnego, uchylając decyzję "w zakresie w jakim nie precyzuje ona okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami" i orzekając w tym zakresie. Skoro przez uchylenie decyzji, w całości lub w części należy rozumieć wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, w całości lub w części, to niemożliwe jest wyeliminowanie rozstrzygnięcia, które nie pojawiło się w obrocie prawnym. Organ I instancji rozstrzygnął bowiem o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami na okres 5 lat, ale bez wskazania w osnowie decyzji daty początkowej tego okresu; uczynił to wyłącznie w uzasadnieniu decyzji.

Wprawdzie organ wyższego stopnia miał jasną intencję i zamierzał doprowadzić do stanu zgodnego z prawem czyli zamierzał umieścić całe rozstrzygnięcie w osnowie decyzji, ale uczynił to naruszając art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W niniejszej sprawie należało uchylić całą decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy.

Z kolei błędem organu I instancji, trafnie zauważonym przez organ wyższego stopnia, było umieszczenie części rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji.

Materialnoprawną podstawą decyzji Starosty stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Nadto art. 182 § 2 K.k.w., w myśl którego organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. W następstwie otrzymania zawiadomienia o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów, odpowiedni organ – w świetle dyspozycji art. 182 § 2 K.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - jest zobowiązany cofnąć, w formie decyzji administracyjnej, wskazane uprawnienia do kierowania pojazdami i nie może wydawać osobie, względem której taki zakaz orzeczono tych uprawnień, w okresie obowiązywania orzeczonego zakazu.

Przepis art. 182 K.k.w. stanowi zatem normę prawa materialnego do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, mimo że jest w akcie prawnym zawierającym przepisy prawa karnego, nienależącym do systemu prawa administracyjnego (por. wyr. NSA z 26 stycznia 2006 r. I OSK 361/05, zgodnie z którym "Nie jest istotnym w jakim akcie został zamieszczony przepis prawa lecz to, czy z danego przepisu można wyprowadzić normę prawa materialnego, mogącą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej oraz istnienie organu administracji, uprawnionego do wydawania rozstrzygnięć w konkretnych sprawach, indywidualnie oznaczonego adresata" CBOSA). Przepis art. 182 K.k.w. wskazuje organ administracji zobowiązany do wydawania rozstrzygnięcia, w orzeczonym przez Sąd zakresie. Organ ten wykonując wyrok w tym zakresie jest związany jego treścią, a więc może cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na ściśle wskazany okres wynikający z treści wyroku i w określonym przez sąd zakresie i w tym też okresie nie może wydać tych uprawnień. Nadto tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji), nie zaś w jej uzasadnieniu, "bowiem to treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem lub nałożonym na nią obowiązkiem" (M. Romańska (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, komentarz do art. 107 uw. 4 [red. H. Knysiak-Sudyka], wyd. elektr. Lex). Musi ten obowiązek określać konkretnie i całościowo.

Łączna wykładnia art. 182 § 2 i art. 184 K.k.w. prowadzi do wniosku, że organ administracji może orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wyłącznie na okres oznaczony konkretnymi datami wskazanymi przez sąd karny w oparciu o art. 184 K.k.w. Należy przy tym pamiętać o uprawnieniu z art. 13 § 1 K.k.w., zgodnie z którym organ wykonujący orzeczenie oraz każdy, kogo orzeczenie bezpośrednio dotyczy, może zwrócić się do Sądu, który je wydał, o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia lub zarzutów co do obliczenia kary. W przeciwnym bowiem wypadku mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której organ dokonuje wyjaśnienia wątpliwości co do wykonania orzeczenia i de facto uzupełnia orzeczenie takiego sądu.

Powtórzyć należy, że analizowany błąd organu I instancji w redagowaniu rozstrzygnięcia usiłował poprawić organ wyższego stopnia, naruszając jednak art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.), zobowiązany był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzec, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023r., poz. 2208) zasądzając na rzecz skarżącego równowartość uiszczonego wpisu od skargi i zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali i udokumentuje, czy postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 13 maja 2024 r. o uzupełnieniu wyroku stało się prawomocne, a więc należycie ustali treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z 28 kwietnia 2023 r. II K [...]. Po czym będzie procedował w zależności od dokonanych ustaleń, pamiętając o umieszczeniu całego rozstrzygnięcia w osnowie decyzji.