Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 286/22
Data wyroku: 2023-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 286/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

9

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 maja 2022r., sygn. akt II K 209/19

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ obrońca

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☐  na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

1.4

Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

co do oskarżonegoA. S.:
1. błędne ustalenie na podstawie mało wiarygodnych, a częściowo w ogóle nie przeprowadzonych przed Sądem Okręgowym w Gorzowie Wlkp. dowodów z wyjaśnień innych oskarżonych, iż to osk.A. S.kierował jakąkolwiek grupą przestępczą,
2. błędne i nieuprawnione ustalenie, iż osk.A. S.miał jakikolwiek udział w przestępstwach opisanych pod pkt. II do XXII aktu oskarżenia, czyli pkt. II do IV wyroku - opis zastrzeżeń do ustaleń Sądu obrońca przedstawił w uzasadnieniu apelacji,
3. obrazę przepisów prawa procesowegoart. 4 i 5 § 2 k.p.k., poprzez nierozważenie przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. okoliczności sprzeciwiających się uznaniu oskarżonego za winnego zarzucanych mu przestępstw i rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości wyraźnie na niekorzyść oskarżonego,
4. obrazę przepisu prawa procesowegoart. 7 k.p.k.i410 k.p.k.wobec całkowitego pominięcia faktu, iż niektórzy ze współoskarżonych (osk. Ł. S.i A. i K.M.) przyznają fakt, iż taki proceder uprawiali przed poznaniem osk.A. S.(apelacja obrońcy A.S.adw.W. Ł.)
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez ustalenie co do punktu I - XXII części wstępnej wyroku, iż oskarżony w okresie od 2012r. do grudnia 2016r. kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na pozorowaniu zdarzeń drogowych w celu uzyskania odszkodowań z tytułu ubezpieczenia OC pojazdów i doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem towarzystw ubezpieczeniowych poprzez wprowadzenie w błąd, co do okoliczności zdarzeń będących podstawą do wypłacenia odszkodowania, w sytuacji gdzie:
- w sprawie nie wykazano konkretnych szczebli lub hierarchicznego podporządkowania, czy też podziału ról każdego z oskarżonych w tej grupie,
- brak też dowodów by oskarżony miał otrzymać kiedykolwiek i od kogokolwiek i w jakiej formie odszkodowanie za pozorowaną "sztuczkę",
- część głównych oskarżonych (w szczególnościA. M.iK. M.,B. N.,D. S.,S. L.) wielu identycznych czynów miało się dopuścić bez współdziałania z oskarżonymS., tj. w osobno działających grupach,
- oskarżony nigdy nie brał osobiście udziału w pozorowanej "stłuczce" samochodowej,
- prócz gołosłownych wyjaśnień współoskarżonych, którym za "współpracę" z organami ścigania orzeczono kary w ramach "nadzwyczajnego złagodzenia kary" lub odstąpiono od ich wymierzenia, nie ma w sprawie żadnych czynności operacyjnych organów ścigania (np. podsłuchów, kontrolowanej prowokacji etc.), które mogłyby zweryfikować gołosłowność pomówień przeciwko oskarżonemuS., gdzie dodatkowo wersja zdarzeń przedstawione przez tego oskarżonego mogła mieć miejsce i jej nie zaprzeczono,
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpkpoprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i skrótowość zaprezentowanej argumentacji dokonaną z pominięciem okoliczności dla oskarżonego korzystnych;
3. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności za czyn XXIII części wstępnej wyroku, w sytuacji gdzie stoi to w sprzeczności do wagi czynów i celów, jakie kary te powinny spełnić w rozumieniu prewencji szczególnej oraz oddziaływania społecznego, zaś wystarczającą byłoby orzeczenie na podstawieart. 37a §1 k.k.wobec oskarżonego kary 6 miesięcy ograniczenia wolności, ewentualnie na podstawieart. 263 § 2 k.k.orzeczenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności,
z ostrożności procesowej zarzucił nadto:
4. rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec dotąd niekaranego oskarżonego kar jednostkowych pozbawienia wolności za czyn I- XXII części wstępnej wyroku oraz kary łącznej, w sytuacji gdzie stoi to w sprzeczności do wagi czynów i celów, jakie kary te powinny spełnić w rozumieniu prewencji szczególnej oraz oddziaływania społecznego, zaś wystarczające byłoby orzeczenie wobec oskarżonego kar jednostkowych w dolnych granicach ustawowego ich zagrożenia oraz orzeczenie kary łącznej na zasadzie absorpcji (apelacja obrońcy A.S.adw.M. L.)

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Dla niejako oczyszczenia przedpola rozważań należało wpierw pochylić się nad dwoma kwestiami: funkcjonowaniem zorganizowanej grupy przestępczej przed lutym 2013r. oraz popełniania przestępstw poza grupą.
Omawiając pierwsze z tych zagadnień Sąd odwoławczy odniósł wrażenie, że zorganizowana grupa przestępcza, którą miał kierowaćA. S.w 2012r. i styczniu 2013r. funkcjonowała bezobjawowo. W przypadku grupy zorganizowanej nie ma przepisu, który by nakazał aby pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami zachodził pewien odstęp czasu (np. krótki odstęp czasu, jak wart. 12 § 1 k.k.), jednak nie może być tak, by pomiędzy poszczególnymi zachowaniami zachodziło 406 dni odstępu (jak między czynem II a czynem III). Wszak nie jest to uśpiona szajka szpiegowska, ale zwykła grupa kryminalna. W przywołanym okresie od stycznia 2012r. do stycznia 2013r. w akcie oskarżenia wskazano tylko jedno zachowanie z 2 lutego 2012r., w którym wziąć miał udziałA. S.oraz prawomocnie już skazaniG. C.iM. Ł.. Obaj skazani zostali za przypisane im przestępstwo popełnione

    nie w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej. A.S.miałby zatem być jedynym członkiem zorganizowanej grupy przestępczej w okresie od stycznia 2012r. do stycznia 2013r., a to nie mogło się spotkać z akceptacją Sądu odwoławczego. Sąd zmienił zatem opis czynu II poprzez wskazanie, że czyn ten nie został popełniony w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, z kwalifikacji prawnej wyeliminowałart. 65 § 1 k.k., a karę obniżył do 6 miesięcy pozbawienia wolności. Konsekwencją było również odmienne ustalenie początkowej daty uczestnictwa w grupie przezA. S.,D. S.,Ł. S.iK. M.na luty 2013r. Okoliczność ta miała wpływ na karalność za czyn zart. 258 § 3 k.k.w przypadkuA. S., któremu w wyeliminowanym okresie przypisano jedno przestępstwo, natomiast w przypadku pozostałych oskarżonych pozostawała bez wpływu na wymiar kary, gdyż i tak nie przypisywano im, by w ramach grupy mieli wykonywać jakiekolwiek aktywności.
Druga kwestia wymagająca wstępnego omówienia, to popełnianie części przestępstw poza grupą zorganizowaną przez jej członków. Trzeba powiedzieć, że jest to postawa nieszablonowa, ale w realiach niniejszej sprawy akceptowalna, jeśli zważy się, że w ramach swojego władztwa nad grupąA. S.zachował prawo decydowania o zgodzie na takie aktywności poza ramami grupy. Dopuszczalność popełniania czynów poza grupą była tak szeroka, żeD. S.wpuszczałA. M.nawet na podwórko posesji A.S.w celu dokonania "szlifu", mimo że zachowanie pozostawało poza strukturami grupy. Stąd takie nietypowe przypadkiK. M., który pierwotnie dopuścił się 4 czynów poza grupą, następnie dwóch w ramach grupy, jednego poza, jednego w grupie, jednego poza i ostatniego w ramach grupy, gdy miał "odpracować" długB. N.. Już drugi raz w tym roku Sąd odwoławczy styka się z sytuacją, gdy szef grupy dopuszcza możliwość popełniania podobnych czynów poza strukturą grupy, byleby na wezwanie członek grupy miał wziąć udział w organizowanych przez szefa przemytach objętych "grupą"; w tej drugiej sprawie chodziło o przemyty papierosów. Było to coś w rodzaju dorabiania poza zatrudnieniem, sytuacja nietypowa, ale dopuszczalna. Dlatego popełnianie przestępstw poza strukturą grupy w tej konkretnej sprawie należało uznać za wiarygodną przesłankę.
Pomijając zatem okres bezobjawowego funkcjonowania grupy do stycznia 2013r. włącznie oraz kwestię popełniania niektórych czynów poza strukturą grupy należało uznać, że dostarczone przez prokuratora dowody Sąd słusznie uznał za wiarygodne do przypisania, iż zachowanieA. S.należało uznać za kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą. Sąd odwoławczy rozważał oczywiście, czy nie było to raczej uczynienie sobie z popełniania przestępstw stałego źródła dochodu, ale w przedstawionych wyjaśnieniach i zeznaniach niejednokrotnie pojawiał się wątek decydowania, wyrażania zgody przez oskarżonego, które wyraźnie sytuuje go jako kierownika grupy. Sąd rozważał przy tym kwestię, czy zamiast grupy nie zachodzi tu przypadek pewnych odgałęzień przestępnej działalności powiązanej tylko osobąA. S.(np.K. M.iA. M.mieli kontakt tylko zD. S.iB. N.,Ł. S.działał zM. P.), ale i w tym przypadku dostarczone dowody wskazują, że poszczególne osoby wiedziały o pozostałych uczestniczących w grupie. Zatem istniały więzi organizacyjne, świadomość uczestnictwa innych osób i funkcjonowania ich pod jednolitym kierownictwem. Wspomina o tymB. G.już w pierwszych zeznaniach (k. 203 i nast.): "O wszystkim wiedziałL., bo on to organizował, on jest szefem". Wskazał też, żeA. S.wyrażał zgodę na poszczególne czyny i nikt mu się nie sprzeciwiał. Ro\mowy z udziałem braciS., małżonkówM.i innych osób odnośnie ustalania pozorowanych kolizji słyszała teżB. N.(k. 285-290).D. G.pieniądze za udział w stłuczce wręczył rozpoznany przez niegoL.(k. 444-448). Szeroko udziałA. S.omawiałaA. M.w wyjaśnieniach na k. 742-749, wskazując na składane przez siebie podpisy pod dokumentami wysyłanymi do firm ubezpieczeniowych, co znalazło potwierdzenie w dokumentach akt szkodowych. Wskazywała na udziałI. L., który nie kwestionował swojego udziału, a jedynie umyślność tego zdarzenia.A. M.wskazywała zresztą, że "można było robić ustawki na własną rękę, ja na przykład tak robiłam" (k. 755-757). O tym, kiedy będzie stłuczka i kto, w jaki sposób będzie ją organizował mówił tezK. M.(k. 762-766) sytuując to zdarzenie czasowo na moment po utracie nerki i utracie możliwości pracy na wysokościach.K. M.(k. 911-914) wskazywał na podział ról: jedni byli od nagrywania, inni od podstawiania, "ale tak naprawdę znaliśmy się ze sobą".A. M.wskazała też na udział kurieraS., okazał się nimŁ. S., który przyznał się do zarzucanych czynów (k. 975-982) oraz wskazał w jaki sposób wciągnąłD. G.iŁ. P.. KiedyM. P.wiózłŁ. S.na ustawianą stłuczkę, zorientował się w realiach tych czynów i później sam wziął w nich udział, do czego zresztą się przyznał.Ł. S.(k. 984-990) potwierdził okoliczność, że toL.decydował, gdzie rzekomo miała odbyć się kolizja. RównieżE. S.(k. 1433-1435) wyjaśniła, że gdy podpisywała oświadczenie o rzekomym udziale w kolizji przyjechałL.i wtedyR. K. (1)powiedział jej, żeL.musi się zgodzić na wszystko. Sama zresztą zaobserwowała, żeS.K.czekał na zgodęL.odnośnie poszczególnych elementów zdarzenia i bez jego zgody nie robił nic. UdziałS.K.iA. S., który o wszystkim decydował potwierdził równieżT. K. (1)(k. 3815-3818).M. O.(k. 5360-5362) zeznał, że odL.dostał propozycję, aby dorobić sobie parę groszy "podpisując winę za kolizję". TakżeG. C.(k. 5694-5696) wyjaśnił, że "wszystko zainicjowałL., ja miałem występować jako poszkodowany". WreszcieP. D.(k. 6984-6986) wyjaśnił, że "L.zdecydował, że można zarobić na aucie jeszcze przed sprzedażą.L.załatwiłR., umowę spisał naP.." Okoliczność tę potwierdziłM. P.(k. 7004-7007).M. P.(k. 7957) dodał zresztą, że „L.mówił mu, że nic u niego w mieście nie może dziać bez jego wiedzy”.
W świetle tych dowodów nie można stawiać Sądowi I instancji zasadnego zarzutu jakoby przekroczył granice swobodnej oceny dowodów lub by poczynił błędne lub dowolne ustalenia faktyczne. Przedstawione dowody nie dają tylko podstawy do ustalenia, jaką korzyść uzyskał A.S.z popełnionych przestępstw.A. M.iŁ. S.mówił, że nic z tego nie ma, w co współoskarżeni nie uwierzyli, jednak nie można w tym tyko zakresie przełamać wątpliwości. czego konsekwencją jest brak orzeczeń bazujących naart. 45 k.k.Niewątpliwie sprawcy działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, gdyż wyłudzenie nienależnych odszkodowań lub usiłowanie ich wyłudzenia było przysporzeniem nieuzasadnionych korzyści, jednak nie sposób ustalić, jaką korzyść uzyskał z tego A.S.. Niewątpliwie był jednak osobą decydującą o tym, czy może dojść do akcji przestępnej, kto i w jakiej roli w niej weźmie udział. Było to zatem kierowanie grupą, która miała charakter zorganizowany, trwały, działania były powtarzalne. Co więcej, wskazane dowody sytuują go w wielu czynach bezpośrednio na miejscu zdarzenia, aczkolwiek nie jako kierującego pojazdami biorącymi udział w stłuczkach. Kary wymierzone oskarżonemu, poza zmodyfikowanymi karami za czyn I i II, o czym była mowa na wstępie, nie rażą swoją surowością, jeśli się weźmie pod uwagę okoliczności czynów, trwałość struktury, wytworzone poczucie z jednej strony władzy, a z drugiej - bezkarności.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd odwoławczy ustalił początkowy okres funkcjonowania grupy na luty 2013r., obniżył karę za czyn I do roku pozbawienia wolności, w ramach czynu II wyeliminował działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wyeliminowałart. 65 § 1 k.k.z kwalifikacji prawnej i obniżył karę do 6 miesięcy pozbawienia wolności. Konsekwencją było uchylenie dotychczasowej kary łącznej pozbawienia wolności i wymierzenie nowej w wysokości 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Zważywszy na wymiar pozostałych kar jednostkowych i proporcję obniżenia sumy kar do dotychczasowej sumy, należało dotychczasową karę łączną obniżyć z 4 lat do właśnie 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

3.2.

co do oskarżonegoA. S.
5. obrazę przepisu prawa procesowegoart. 392 §1 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania przed Sądem Orzekającym oskarzonychM. P.,E. S.,D. G. (1),M. O.,P. S.iŁ. P., bowiem Sąd I instancji na rozprawie w dniu 1 lipca 2021r. (karta 11984) wydał postanowienie o ujawnieniu bez nawet odczytywania wyjaśnień tych oskarżonych:
- bez uzyskania informacji, czy którakolwiek ze stron się temu nie sprzeciwia,
- pomijając fakt, że bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie mogłoby i miałoby istotny wpływ na treść wyroku,
- szereg z wyjaśnień tych oskarżonych są wzajemnie ze sobą sprzeczne, co wyklucza możliwość uznania ich w ten sposób za ujawnionych,
- wyjaśnienia tych oskarżonych miały istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej osk.A. S.(apelacja obrońcy A.S.adw.W. Ł.)

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Orzeczenia, do których odwołuje się skarżący zapadły w stanie prawnym funkcjonującym do dnia 30 czerwca 2015r., kiedy to udział oskarżonego w rozprawie był obowiązkowy, podobnie jak złożenie przez niego wyjaśnień. NowelizacjaKodeksu postępowania karnegowprowadziła od dnia 1 lipca 2015r. znaczącą zmianę, stanowiąc, że stawiennictwo oskarżonego na rozprawie i złożenie wyjaśnień jest jego prawem (pomijając oczywiście przepisy dotyczące zbrodni, nieistotne dla tych rozważań z uwagi na to, że żadnemu z oskarżonych nie zarzucono popełnienia zbrodni). Obecne unormowanie w większym stopniu realizujeprawodo obrony, a nie obowiązek uczestnictwa w rozprawach. Wobec tego, że niektórzy z oskarżonych skorzystali z przysługującego im prawa nie można stawiać im z tego zarzutu, Sąd zaś w takiej sytuacji musi mieć możliwość zareagowania na taką postawę oskarżonych i daje im jąart. 389 § 1 k.p.k., który pozwala odczytać wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym "Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę ..." (art. 389 § 1in primok.p.k.). Można by ewentualnie zastanawiać się nad dopuszczalnością uznania za odczytane tych wyjaśnień bez faktycznego ich odczytania, jednakżeart. 392 § 1 k.p.k.i taką możliwość dopuszcza, a trzeba pamiętać, że ujawnienie tych protokołów bez odczytania nie spotkało się ze sprzeciwem żadnej ze stron uczestniczących w rozprawie w dniu 1 lipca 2021r., a co więcej - można by rozważać jaki wpływ miało uznanie za odczytane, a nie odczytanie protokołów wyjaśnień oskarżonych tylko w sytuacji, gdyby nastąpiło to na ostatniej rozprawie i strony byłyby zaskoczone brakiem znajomości treści tych wyjaśnień. Natomiast w sytuacji, gdy pomiędzy postąpieniem Sądu I instancji a zapadnięciem wyroku minął prawie pełny rok, odbyto w tym czasie 7 rozpraw, a przy zamknięciu przewodu sądowego żadna ze stron nie wnosiła o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów i nie sprzeciwiała się zamknięciu przewodu, zatem należałoby uznać stawiany obecnie zarzut za przejaw nielojalności procesowej, gdyby nie to, że stawiający go obrońca nie uczestniczył osobiście w postępowaniu przed Sądem I instancji. Treść zaś zarzutu nie niweczy najważniejszej kwestii: treść wyjaśnień przywoływanych w zarzucie oskarżonych zostało wprowadzona do materiału dowodowego niezależnie od tego, czy nastąpiłoby to poprzez odczytania, czy uznanie za odczytane. Zarzut ten został zatem uznany za niezasadny.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez uniewinnienieA. S.od popełnienia zarzucanych mu czynów lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ze względu na niezasadność zarzutu apelacji brak było podstaw do ingerowania w tym zakresie w treść wyroku.

3.3.

1. obrazę przepisu postępowania, mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a toart. 7 kpkpoprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i w konsekwencji uznanie, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy brak było jakichkolwiek przesłanek świadczących o tym, że grupa ta istniała, a nadto istnieniu rzekomej grupy zaprzeczali w swoich wyjaśnieniach oskarżony oraz pozostali współoskarżeni,
2. obrazę przepisu postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a toart. 7 kpkpoprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i uznanie wyjaśnień oskarżonegoD. S.wtedy, kiedy się przyznał za wiarygodne, zaś wówczas, kiedy wycofał się z tego i nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, to uznanie tego za taktykę procesową, podczas, gdy oskarżony, zwabiony obietnicą uzyskania wolności z tymczasowego aresztowania przez funkcjonariuszy Policji i przyznał się do czynów mu zarzuconych, choć przez niego nie popełnionych,
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść poprzez ustalenie, że chęć zemsty oskarżonychA. M.iK. M.na oskarżonymD.S.jest wątpliwa, podczas gdy okoliczność ta była podnoszona przez samegoD. S., a niewątpliwe, przy wątpliwych dowodach świadczących o sprawstwie oskarżonego, Sąd I instancji winien był przyjąć powyższą okoliczność za rzeczywistą,
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść poprzez ustalenie, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy ani oskarżony wraz z pozostałymi współoskarżonymi nie znali się wszyscy między sobą, a ich pierwsze spotkanie niekiedy miało miejsce dopiero na sali sądowej, nadto brak jest jakichkolwiek znamion świadczących o zorganizowanej grupie przestępczej,
5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę niniejszego rozstrzygnięcia, a mający istotny wpływ na jego treść, poprzez ustalenie, że kolizja między oskarżonymD. S.iM.L.miała charakter zupełnie losowy, a jednocześnie stwierdzenie sprawstwa oskarżonego w tym zdarzeniu zart. 298 § 1 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.uznanie oskarżonego za winnego popełnienia tego czynu zabronionego i wymierzenie mu za to kary na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.- 8 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy zdarzenie to nie było celowe, na co wskazuje również samaM.L., toteż brak jest jakichkolwiek znamion zarzucanego oskarżonemu czynu zabronionego,
6. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego, albowiem przy wadliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, braku uwzględnienia okoliczności działania na szkodę oskarżonego przez współoskarżonychA. M.iK. M.mających na celu pomówienie oskarżonego o popełnienie zarzucanych mu czynów zabronionych, jednoczesnym braku znamion czynu zabronionego określonego w pkt LXI części wstępnej wyroku, a także braku istnienia zorganizowanej grupy przestępczej oraz braku zastosowania zasady pełnej absorpcji jest wysoce krzywdząca dla oskarżonego i rażąco wygórowana (apelacja obrońcyD. S.)
2. błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu, że oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie pozwala na przypisanieI. L.takiego udziału,
3. błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu winy oskarżonego w zakresie popełnienia zarzutu związanego z wyłudzaniem odszkodowania na samochódH. (...)(zarzut nr LXXVI) w sytuacji, gdy jedyny materiał dowodowy pochodzi od małżonkówM.próbujących uzyskać dla siebie jak najłagodniejszy wyrok skazujący, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek innego dowodu pozwalającego na zweryfikowania twierdzeńA.iK. M.dotyczących konkretnieI. L.,
4. błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu winy oskarżonego w zakresie popełnienia zarzutu związanego z wyłudzaniem odszkodowania na samochódM.(zarzut nr LXXVII) w sytuacji, gdy jedyny obciążający materiał dowodowy pochodzi odD. S., a nadto z których to wyjaśnień ten współoskarżony się wycofał (apelacja obrońcyI. L.adw.S. K. (1))

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Oskarżony może oczywiście wybierać różne taktyki obrony, w tym dotyczące oświadczeń o przyznaniu lub nie przyznaniu się do winy. Czym innym jednak jest oświadczenie o przyznaniu, a czym innym wyjaśnienia oskarżonego, które jak każde osobowe źródło dowodowe podlega ocenie Sądu dokonywanej przez pryzmatart. 7 k.p.k.I w tym zakresie przepisy nie zezwalają oskarżonemu na dowolne szafowanie wyjaśnieniami i dokonywanie bez konsekwencji całkowitej wolty treścią depozycji. A tak właśnie się stało w przypadku oskarżonegoD. S., który na początku postępowania wielokrotnie - także w trakcie konfrontacji - wyjaśniał, podając swoją wiedzę o kolejnych "szlifach" i nie wycofując się z nich także w trakcie konfrontacji ze współoskarżonymi. Radykalna zmiana treści wyjaśnień nie może być spłycana do tezy, że skoro oskarżony mógł się przyznać do winy, to mógł też się nie przyznawać i obie wersje są jednakowo prawdopodobne. Otóż nie są, bowiem prokurator odbierając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym miał juz wiedzę od innych podejrzanych (pomijając ustalenie własne) i na nich mógł bazować zadając pytaniaD.S.. Ten zaś wiele okoliczności potwierdził, niektóre negował, zatem te wyjaśnienia nie stwarzają wrażenia bezrefleksyjnego powielania tez oskarżyciela.
W ramach tych wyjaśnieńD. S.potrafił wyjaśnić, które ze zdarzeń zostały popełnione np. przez małżonkówM., bez udziałuA.. Potrafił wskazać, że czyn II "to robiłaA.M., ale ja o tym wiedziałem, w tym uczestniczyłI. L..A.dała mi 100 złotych żebym wpuścił ją na podwórze.A.mówiła, że zrobiła szlifa zM., tak nazywanoI." (k. 1573 i nast.). Dwa przesłuchania później, a więc nie w tym samym czasieD. S.wskazał okoliczności drugiego czynu z udziałemI. L.: "I.poprosił o pomoc w przerysowaniu samochodu, ja miałemF. (...). Byliśmy tylko dwaj, jego żony przy tym nie było" (k. 1929 i nast.). Oskarżony potrafił przy tym zidentyfikować okoliczności zdarzeń i kto w nich brał udział, w którym wzięła udziałA. M., wreszcie wyraźnie wskazał na brak udziałuM.L.w zdarzeniu z grudnia 2011r. Lansowanie zatem tezy o spontanicznej stłuczce z udziałem żonyI. L.w tym zdarzeniu tylko bazującej na jej oświadczeniu złożonym w ostatniej fazie postępowania sądowego, co wywołało konieczność wznowienia przewodu sądowego, nie są okolicznościami, które by w ocenie Sądu odwoławczego wywołały przekonanie, że dokonując oceny wyjaśnieńD. S.,I. L.i zeznańM.L.Sąd I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. Wręcz przeciwnie, Sąd odwoławczy w pełni te ocenę podziela, a zatem aprobuje również ustalenia faktyczne co do sprawstwaD. S.poczynione na podstawie tych dowodów.
Odnośnie wątku o rzekomej zemście małżonkówM.na oskarżonym jako konsekwencji jego romansu zA. M., to należy wskazać, że aniA. M., aniK. M.wcale nie eksponują roliD. S.w popełnianiu przestępstw, sam zaś rzekomy romans nie znalazł potwierdzenia w wyjaśnieniach innych osób, przynajmniej do czasu, gdy z taką rewelacją w wyjaśnieniach pojawił sięD. S., a podchwyciły inne osoby. Tymczasem osoby nie związane ściśle z kręgiem osób decydujących w grupie identyfikowałyA. M.nie jako osobę bliskąD., ale jako prowadzącą bar, w którym ta ekipa się spotykała, co wyklucza zaistnienie płomiennego romansu, gdyż taki zwykle jest zauważalny dla postronnych osób. Dodatkowo w sprawie zaistniała okoliczność w postaci półrocznego pobytuK. M.w zakładzie karnym w Niemczech, który by ułatwiał bliższy związek, a nawet wówczas nie pojawia się on w wyjaśnieniach i zeznaniach postronnych osób.
Kwestię zaś wpływu "pomówień"A.iK. M.bardzo szeroko przeanalizował Sąd I instancji, dokonując wielopłaszczyznowej oceny kryteriów weryfikacji dowodu z tzw. pomówień. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd meriti dokonał prawidłowej interpretacji przepisów oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego w tym zakresie, co jest tym bardziej adekwatne do sytuacji, że przecieżD. S.przyznał się do większości zarzucanych mu czynów i złożył obszerne wyjaśnienia w sprawie.
Kwestia istnienia i udziału w zorganizowanej grupie przestępczej została omówiona w sekcji 3.1 uzasadnienia.

Wniosek

o uniewinnienie od popełnienia całości zarzucanych mu czynów
ewentualnie
uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu określonego w pkt XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku, zaś co do pozostałych czynów wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w najniższym jej wymiarze z uwzględnieniem zasady pełnej absorpcji kary łącznej,
ewentualnie
wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w najniższym jej wymiarze z uwzględnieniem zasady pełnej absorpcji kary łącznej

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów apelacji brak było podstaw do uwzględnienia wniosków apelacyjnych. W zakresie udziałuI. L.w fikcyjnych kolizjach drogowych będących podstawą do wypłaty odszkodowań nie było wątpliwości. Brak było jednak podstaw do uznania, żeI. L.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezA. S.. Sporadyczność kontaktów, długie odstępy między nimi, brak zaobserwowanego wspólnego uczestnictwa w innych kolizjach, wskazują, że działania tego oskarżonego nie miały żadnego przełożenia na uczestnictwo w grupie, czego konsekwencją było uniewinnienie go od popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.Wyeliminowanie zaś powrotności do przestępstwa i działania w ramach zorganizowanej grupy musiały mieć wpływ na wymiar kar i w ocenie Sądu odwoławczego konieczne było obniżenie ich do kar po 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej do 10 miesięcy pozbawienia wolności. Jednak powtarzalność tych zachowań, tworzenie na użytek tego postępowania oświadczeń, a następnie zeznań żonyM., świadczą negatywnie o prognozach dalszego zachowania, a co za tym idzie - o braku pozytywnej prognozy kryminologicznej w rozumieniu stosowania środków probacyjnych.

3.4.

naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególnościart. 4 KPK,art. 5 § 2 KPKorazart. 7 KPK, polegające na jednostronnej, a w konsekwencji dowolnej ocenie materiału dowodowego, naruszającej reguły prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ocenie nierespektującej zasady obiektywizmu oraz in dubio pro reo, polegającej na przyjęciu wersji zdarzeń niekorzystnych dla oskarżonego, opartych na tendencyjnych i często sprzecznych z pozostałym materiałem dowodowym relacjonowanych przez współoskarżonąE. S.i świadkaB. G.zeznań, bez poddania tego materiału dowodowego obiektywnej ocenie i weryfikacji z pozostałym materiałem dowodowym, uzyskanym od bezstronnych świadków oraz dokumentów postępowania przygotowawczego dołączonych do akt sprawy,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przypisanie winy oskarżonemu (apelacja obrońcy oskarżonegoR. K. (1)adw.A.C.)
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.art. 7 kpkw zw. zart. 4 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego przejawiającą się w szczególności w:
- uznaniu, żeR. K. (1)zwerbował do udziału w fikcyjnej kolizjiK. Z. (1)oraz, że zdarzenie drogowe z dnia 1.05.2015r., w którym uczestniczyła oskarżonaK. Z. (1)i oskarżonyR. K. (1)było ustawione i nie nosiło charakteru losowości, podczas gdy takie ustalenie jest całkowicie dowolne, a nie swobodne i jest wprost sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z konsekwentnymi, logicznym i spójnymi wyjaśnieniami samych oskarżonych a także dowodami ze sprawy SR w Gorzowie Wlkp. XC 156/16 (w tym opinią biegłego sądowego) a nadto w sprawie brak jest dowodów na to abyR. K. (1)otrzymał wynagrodzenie za udział w tym zdarzeniu,
- uznaniu, że toW. S.a nie K.Z.był rzeczywistym właścicielem (posiadaczem) samochoduV. (...), pomimo tego, że ustalenie to jest zupełnie dowolne i zostało oparte jedynie na zeznaniach świadkówR. S.oraz B.G., które nie zostały zweryfikowane przez Sąd chociażby poprzez przesłuchanieW. S.a nadto ich treści przeczą temu wyjaśnienia oskarżonejK. Z. (1)oraz dokumenty wskazując na właściciela ww. pojazdu znajdujące się w aktach szkodowych i sądowych,
- pominięciu wyjaśnień oskarżonejK. Z. (1)orazR. K.złożonych w toku niniejszego postępowania, w których konsekwentnie wskazywali on na fakt, iż zdarzenie drogowe z dnia 1.05.2015r. nie było w żaden sposób przez nich sprowokowane i ustawione a co za tym idzie nosiło ono znamiona losowości,
- przyznaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniomE. S., która nie uczestniczyła w tym zdarzeniu drogowym objętym zarzutem postawionym K.Z.i jak wykazał obrońcaR. K. (1)była i jest ona nadal z tym oskarżonym w konflikcie a to powoduje, iż ma motyw aby go bezpodstawnie pomawiać,
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na:
- uznaniu, że do udziału w fikcyjnej kolizjiR. K. (1)zwerbowałK. Z. (1)oraz, że zdarzenie drogowe z dnia 1.05.2015r. w którym uczestniczyła oskarżona orazR. K. (1)pomimo, że miało faktycznie miejsce, nie miało charakteru losowego a zostało celowo sprowokowane przez ww. osoby, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wprost przeczy takiemu ustaleniu,
- uznaniu, że rzeczywistym właścicielem (posiadaczem) pojazdu markiV. (...)nr rej. (...)jestW. S., podczas, gdy prawidłowa analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wprost przeczy takiemu ustaleniu (apelacja obrońcyK. Z. (1)adw.K. K. (2))

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wiadomość o zdarzeniu z udziałemR. K. (1)iE. S.pojawia się w zeznaniachB. G.już na wstępnym etapie postępowania (k. 366-368), gdy rozpoznaje okazane mu tablice poglądowe i potrafił wskazać, kto wziął udział w kolizji aranżowanej przezS.K., ale wspomniał też przy rozpoznaniuR. K. (1)na tablicy 15, że walił onS.wV. (...)należącego doW. S., a późniejJ.należącego doS..
Drugą osobą wyjaśniającą na niekorzyść oskarżonegoK.jestE. S., jednak Sąd nie podziela stanowiska obrońcy jakoby było to wynikiem chęci zaszkodzenia przez niąR. K. (1)po ich rozstaniu. To stanowisko jest tym bardziej uzasadnione, że osobą zeznającą na niekorzyśćE. S., wskazującą jaką rzekomo złą kobietą była jest jej kuzynkaE. O.(rozprawa z 18.11.2021r., k. 12.198 i nast.), która zastąpiła ją w związku zR. K. (1). Sąd nie miał zaufania do tych zeznań i wskazywanego złego nastawieniaE. S., która być może miała żal za rozstanie, jednak w toku postępowania nie zademonstrowała go w żadnym stopniu. Ba, mogła pojawić się jako oskarżona, złożyć wyjaśnienia, Sąd stykał się z bardzo emocjonalnymi i negatywnie zabarwionymi wyjaśnieniami skonfliktowanych stron, a tego nie sposób powiedzieć o zachowaniuE. S.w tym procesie.
Co więcej, wyjaśnieniaE. S.wskazują na brak sprawstwa przezR. K. (1)udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Poza wskazaniem dwóch zachowań popełnionych w odstępie 36 dni, brak jest bowiem dowodów świadczących o udziale w grupie i to na przestrzeni 4 lat.E. S.wyjaśniła (k. 1433-1435): "PoznałamR. K. (1)jak się rozwiodłam. On mnie wprowadził w środowiskoC..S.zagadał do niego.R.iS.odeszli, on później powiedział, że możemy szybko zarobić" Nawet zatem, gdyby spotkanie to było zaaranżowane, to sekwencja zdarzeń: zagadanie, odejście na bok i wniosek, że mogą zarobić, wyraźnie świadczą o braku świadomości i akceptacji udziału w grupie przed tym zdarzeniem, a następnie - po wykorzystaniu do dwóch "szlifów", niebraniu udziału w dalszych zachowaniach w grupie.
Okoliczności zdarzenia z udziałemK. Z. (1)od początku budziły ono wątpliwości. Pierwsza firma ubezpieczeniowa, do której się zgłosiła odmówiła wypłaty odszkodowania. Druga -(...), po wysłaniu rzeczoznawcy również uznała, że nie mogło dojść do zdarzenia w sposób opisany przezK. Z. (1)

Prawdą jest, że po wystąpieniu do Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. (akta sprawy k. 4662 i nast.) Sąd zasądził w sprawie X C 156/16 odszkodowanie, jednak trzeba pamiętać, że oskarżona występowała tam w nieco innej roli - konsumenta, domagającego się wypłaty od towarzystwa ubezpieczeniowego. Biegły występujący w sprawie nie stwierdził, że doszło do fikcyjnej kolizji, ale że nie można wykluczyć tej wersji. Co więcej, zeznaniaR. S.potwierdzają, że w sposób władczy co do zlecenia naprawy występowałW. S., nie zaś oskarżona. Nawet zatem posiadanie przez nią w dniu dzisiejszym tego pojazdu nie jest argumentem, by przełamać ustalenia faktyczne Sadu I instancji. Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że wyrok w zakresie przypisaniaR. K. (1)iK. Z. (1)sprawstwa sfingowania kolizji drogowej i wystąpienia o odszkodowanie nie budzą wątpliwości, natomiast wątpliwy jest udziałR. K. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów ewentualnie (w odniesieniu doR. K. (1)) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gorzowie Wlkp.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W zakresie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wniosek apelacji o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie zasługiwał na uwzględnienie, natomiast odnośnie udziału w sfingowanych stłuczkach już nie. Nie budził wątpliwości udziałK. Z. (1)w przypisanym jej przestępstwie. Z uwagi na wyeliminowanie wobecR. K. (1)działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej konieczne było obniżenie wymierzonych mu kar, stąd zamiast roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności Sąd odwoławczy obniżył karę za ciąg przestępstw do 10 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast do zastosowania wobecR. K. (1)warunkowego zawieszenia wykonania kary przeszkodą była wielokrotna karalność niedająca podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy kryminologicznej na przyszłość.

3.5.

1. obraza przepisów prawa materialnego tj.art. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 106 kkiart. 107 § 1 k.k.poprzez przypisanie oskarżonemu, iż dopuścił się przypisywanych mu czynów w warunkach powrotu do przestępstwa, podczas gdy skazanie stanowiące podstawę do zakwalifikowania przypisanego czynu w związku zart. 64 § 1 k.k.uległo zatarciu z mocy prawa w okresie poprzedzającym wyrokowanie przez sąd pierwszej instancji (apelacja obrońcyI. L.)
obraza prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj.art. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 106 kk,art. 107 § 1 kkorazart. 108 kkpoprzez przyjęcie, iż oskarżonyI. L.dopuścił się zarzucanych mu w pkt LXXVI i LXXVII części wstępnej wyroku czynów w warunkach powrotu do przestępstwa w sytuacji, gdy przed wydaniem zaskarżonego wyroku doszło do zatarcia z mocy prawa skazania będącego podstawą ustalenia recydywy (apelacja prokuratora)

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W sytuacji zgodnego podnoszenia zarzutu nietrafnego przyjęcia wobecI. L.powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 k.k.nie jest konieczne szerokie odnoszenie się do tej kwestii. Dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy w pełni podzielił wywód skarżących bazujący na wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2021r., sygn. akt IV KK 84/20 LEX nr 3245506 i zbieżnych z nim orzeczeń sądów apelacyjnych, że: "Jeżeli w chwili orzekania poprzednie skazanie uległo zatarciu, nie może ono uzasadniać przyjęcia powrotności do przestępstwa nawet wtedy, gdy kolejne przestępstwo zostało popełnione przed upływem terminu przewidzianego do zatarcia poprzedniego skazania".

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku w punktach XL, XLI części dyspozytywnej poprzez wyeliminowanie z opisu i kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemuart. 64 § 1 kki w konsekwencji z podstawy skazania za powyższe przestępstwa

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z opisu czynów przypisanychI. L.należało wyeliminować znamion powrotności do przestępstwa, a z kwalifikacji prawnejart. 64 § 1 k.k.

3.6.

błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu, że:
a) wyjaśnienia złożone przezA. M.iK. M.są wystarczającym materiałem dowodowym do uznania sprawstwaR. M.iK. P. (1)w sytuacji, gdy wyjaśnienia małżonkówM.nie są wsparte jakimkolwiek innym dowodem, choćby nawet pośrednio,
b) oskarżonyR. M.miał motywację do sfingowania zdarzenia drogowego i opłacaniaK. M., gdy oskarżonyR. M.miał wykupioną na samochódA. (...)polisę(...)i gdyby nawet hipotetycznie chciał doprowadzić do uzyskania odszkodowania, to mógł rozbić samochód bez angażowania innych osób i jeszcze ich finansowania (apelacja obrońcyR. M.iK. P. (1))

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Bezpodstawne jest oczekiwanie skarżącego, że wyjaśnieniaA. M.iK. M.staną się pełnoprawnym dowodem dopiero w momencie, gdy znajdą oparcie w innych dowodach przeprowadzonych w sprawie. Tak jak każdy dowód w systemie nie opartym na sztywnej systematyce wartości dowodów podlega ocenie przez pryzmat reguł określonych wart. 7 k.p.k.i w ocenie Sądu odwoławczego Sąd meriti sprostał tym wymaganiom. Nie sposób w oparciu o wyjaśnieniaK. P. (1)iR. M.zakwestionować wyjaśnieniaA.iK. M.w sytuacji, gdy do nich należał jeden z samochodów biorących w "kolizji" -O. (...)i stanowczo negują zaistnienie losowej stłuczki. Ich wyjaśnienia dotyczące tego zdarzenia są elementem szerszych wyjaśnień, w których potrafili wskazać, które zdarzenia miały charakter przypadkowy, losowy, a które były ustawionymi czynami zabronionymi. Te wyjaśnienia znalazły swoje wsparcie w wyjaśnieniach złożonych przezD. S.w postępowaniu przygotowawczym,Ł. S., B.G.i kilka innych osób, które zdecydowały się wskazać na swój udział w przestępstwach i niejako rozliczyć się z przestępczej działalności. Warto zatem widzieć wyjaśnienia małżonkówM.w szerszym kontekście.
Ich wyjaśnień nie podważa opinia biegłego wydana w sprawie X C 170/15 Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp., który wskazał, że "materiał dowodowy zawarty w aktach nie daje jednoznacznej możliwości wykluczenia czy też potwierdzenia wystąpienia kolizji drogowej opisanej przez" oskarżonych. Biegły wskazał, że jakkolwiek wystąpienie kontaktu pojazdów było możliwe, to wskazywałby on na niższą prędkość samochoduA. (...)w momencie zderzenia z samochodemO.niż podawana przezR. M.(30 km/h). W oparciu o taką opinię, mając wiedzę o sfingowaniu stłuczki przy minimalnej prędkości prawdopodobnie orzeczenie sądu cywilnego byłoby całkiem inne. Tok natomiast tego procesu i treść opinii biegłego co do prędkości w momencie kolizji przemawiają za wiarygodnościąA.iK. M., a przeciwR. M. (1)iK. P. (2).
Nie przekonuje również argument dotyczący braku motywu w sytuacji, gdy oskarżony miał dysponować polisą AC. Tyle, że pokrycie szkody z polisy AC powoduje wzrost składki ubezpieczeniowej w kolejnych latach, a naprawa z OC sprawcy - już nie.
W sumie Sąd odwoławczy uznał, że zarzuty apelacji obrońcy oskarżonych nie potwierdziły, w związku z czym należało utrzymać w mocy zaskarżony wyrok.

Wniosek

o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów apelacyjnych brak było do zmiany zaskarżonego wyroku.

3.7.

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a)art. 7w zw. zart. 2 § 2 i art. 4 oraz art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpkprzez naruszenie zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, polegające na dokonaniu przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny dowodów z naruszeniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez:
- jednostronną analizę materiału dowodowego w postaci zeznań świadków i współoskarżonych, zmiennych, niekonsekwentnych, na każdym etapie postępowania różnych ,w a w tej sytuacji mało przekonujących;
- odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoS. K., które są jednoznaczne i konsekwentne od samego początku;
- oparcia orzeczenia o winie oskarżonego na niepełnej podstawie dowodowej na skutek wybiórczej oceny zeznań współoskarżonychE. S.,A. M.,K. M.,T. K.bez ich szczegółowej weryfikacji, a zwłaszcza koncentrację jedynie na okolicznościach obciążających oskarżonego i budowanie na takiej podstawie stanu faktycznego z pominięciem okoliczności i dowodów, które przeczą tym ustaleniom, a nie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności, bez należytego umotywowania takiego stanowiska, w tym przez nieprzyjęcie nasuwających się w sprawie wątpliwości natury faktycznej i prawnej z korzyścią dla oskarżonej;
-art. 410 kpk,art. 7 kpk,5 § 2 kpkpoprzez ocenę dowodów podporządkowaną wydanemu orzeczeniu i rozstrzygnięcie wszelkich nie dających się usunąć wątpliwości w zakresie uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej oraz kreowania i organizowania fikcyjnych kolizji;
-art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym w zakresie odnoszącym się do kwestii nieustalenia przez Sąd jakie konkretnie czynności podejmował oskarżony, które doprowadziły do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez(...)(...)z siedzibą wS.,Towarzystwa (...)w(...) S.A.z siedzibą wW.,,
które to naruszenia prawa procesowego doprowadziły do poczynienia przez Sąd Okręgowy błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia;
2. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na treść orzeczenia, polegające na:
b) przyjęciu, że oskarżonyS. K.działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezA. S., podczas gdy należyta ocena materiału dowodowego nie prowadzi do takich ustaleń;
c) błędnym przyjęciu, że oskarżony uczynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, podczas gdy należyta ocena materiału dowodowego prowadzić winna do innych ustaleń;
d) błędnym przyjęciu, że oskarżony pozorował zdarzenia drogowe, werbował do udziału w ich ramach inne osoby, podawaniu nieprawdziwych okoliczności powstania tych kolizji, nabywaniu na inne osoby pojazdów służących do kreowania uszkodzeń będących podstawą dochodzonych odszkodowań, wprowadzaniu w błąd pracowników towarzystw ubezpieczeniowych, podczas gdy należyta ocena materiału dowodowego prowadzić winna do innych ustaleń,
nadto, z daleko posuniętej ostrożności na wypadek niepodzielenia powyższych zarzutów, zaskarżonemu orzeczeniu obrońca zarzucił:
3. rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych, a końcowo kary łącznej w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, w stosunku do stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzuconego oskarżonemu czynu, w sytuacji gdy całokształt okoliczności sprawy, warunki i właściwości osobiste sprawcy, jego marginalna rola, wskazują, iż w odniesieniu do oskarżonego zasadnym byłoby wymierzenie kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia (apelacja obrońcyS.K.adw.J. S.)

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W sytuacji, gdy oskarżony nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów, a prokurator buduje zarzut aktu oskarżenia w oparciu o zeznania świadków zeznających na jego niekorzyść, a nierzadko także w oparciu wyjaśnienia współoskarżonych, którzy zdecydowali się wyjawić przestępczy proceder, nie jest niczym dziwnym, że Sąd wydając rozstrzygnięcie opiera się na całości materiału dowodowego, jednakże podstawą ustaleń mogą być tylko niektóre z dowodów bowiem Sąd musi się oprzeć albo na jednej albo na drugiej wersji zdarzeń. Nie jest to naruszenie przepisów postępowania bowiem organy procesowe mogą kształtować swoje przekonanie w oparciu o różne dowody i próba wymuszenia oparcia ustaleń faktycznych na wszystkich dowodach oznaczałoby oddanie oskarżonemu dowolności skazania. Wszak za każdym razem, gdyby kwestionował swoje sprawstwo, nie dałoby się doprowadzić do skazania. Taki model procesu jest niedopuszczalny, co oznacza, że obowiązkiem Sądu jest rozważenie wszystkich dowodów i na tej podstawie ustalenie przebiegu zdarzenia, co prowadzi do wniosku, że podstawą skazania mogą być niektóre tylko z dowodów. I tak, właśnie stało się w niniejszej sprawie, gdzie prokurator przedstawił dowody wiążąceS.K.z zorganizowaną grupą przestępczą kierowaną przezA. S.oraz czynami popełnionymi w ramach tej grupy. Z wyjaśnień przywołanych przez obrońcę osób wynika właśnie zaangażowanieS. K.w popełnianie przestępstw związanych z wyłudzaniem odszkodowań z tytułu sfingowanych kolizji drogowych.B. G.(k. 366-368) rozpoznałS.K.i powiązał go z udostępnieniem do kolizjiM., w którym wzięła udziałE..E. S.(k. 1433-1435) wyjaśniła, że do udziału w przestępstwie namówił ją jej ówczesny chłopakR. K. (1). Na spotkaniu zagadał do niegoS.K., którego rozpoznała później (k. 1436-1442), po czymS.iR.odeszli na bok. Po rozmowieR. K. (1)przedstawił jej, że jest możliwość szybkiego zarobku. To właśnie współoskarżona opowiedziała jakie były okoliczności zdarzenia, że stłuczkę zrobiłR. K. (1)zS.K.w czasie gdy była w pracy. Opowiedziała o udzialeL.i o tym, że na wszystko musiał wyrazić zgodę, a bez jego zgodyS.nic nie robił. Wyjaśnienia te zarówno dostarczają wiadomości o przebiegu przestępstwa, w którym uczestniczyłaE. S., ale i o roli i pozycjiS.K.w grupie. Odnośnie zarzutu nieustalenia, jaki był udziałS.K.w wyłudzaniu odszkodowania wskazać należy, że w przypadku przestępstw, w których bierze udział więcej niż jedna osoba, nie jest konieczne ustalenie, aby każda ze współdziałających osób wykonała wszystkie znamiona zwłaszcza "czasownikowe". Ważne jest tylko aby mieściły się one w granicach współdziałania. I do tego należy odnieść wspólny zamiar uczestników współdziałania w wyłudzeniu nienależnych odszkodowań z tytułu niezaistniałych zdarzeń losowych. Jednocześnie jednak wyjaśnieniaE. S.dostarczają dalej idącej wiedzy odnośnie działaniaS.K.dotyczącej wyłudzenia odszkodowania, bowiem wskazała, że po drugiej stłuczceS.powiedział jej, że ma otworzyć konto bankowe. Po wpłynięciu środków na to konto,E. S.wypłaciła z niego 14-16 tysięcy złotych, pozostawiając dla siebie 200 złotych i resztę przekazałaS.K., co czyni z niego osobę wprost uczestniczącą i uzyskującą korzyści dla siebie lub innej osoby z tytułu tych wyłudzeń.
W tym kontekście przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień małżonkówM.odnośnie zaangażowaniaS.K.w grupę, czy relacjęT. K. (1), który bardzo drobiazgowo zrelacjonował (k. 3815-3818) okoliczności w jakich zagaił rozmowę z nimS.K., jakie były okoliczności jego uczestnictwa w stłuczce, rozpoznaniaS.K.i udziałuL.na miejscu zdarzenia - jawią się jako wiarygodne, a oparcie się na nich nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów.
Sąd odwoławczy uznał zatem, że w odniesieniu doS.K.Sąd I instancji nie przekroczył granicart. 7 i 410 oraz art. 5 § 2 kpkprzy ocenie dowodów, poczynił niemal bezbłędne ustalenia faktyczne, a jedyna zmiana dotyczyła zakreślenia początkowej daty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Ponieważ ustalenie to nie wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu nie wpłynęło na wysokość wymierzonych mu kar, a tak kary jednostkowe, jak i kara łączna nie rażą swoją niewspółmierną surowością, co oznacza, że nie było podstaw do ingerowania w treść wyroku.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1) uniewinnienie oskarżonegoS. K.od przypisanych mu czynów wskazanych w pkt XIX, XX, XXI tenoru zaskarżonego wyroku,
ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej na wypadek nie podzielenia powyższego o:
2) zmianę wyroku w pkt XX i XXI części wstępnej wyroku poprzez wyeliminowaniu z opisu czynu ustalenie, że oskarżony z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, wyeliminowanie z jego podstawy i kwalifikacji prawnej czynuart. 65 § 1 k.ki wymierzenie oskarżonemu za czyny przypisane w pkt XIX, XX i XXI tenoru wyroku kar jednostkowych pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji,
ewentualnie o:
3) wymierzenie oskarżonemu za czyny przypisane w pkt XIX, XX i XXI tenoru wyroku kar jednostkowych pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia oraz kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak było podstaw do dokonania korekty lub uchylenia zaskarżonego wyroku.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W zakresie nie wskazanym w sekcji 5.2 uzasadnienia, z uwagi na niezasadność zarzutów apelacyjnych i brak podstaw do orzekania z urzędu.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.6

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
co do oskarżonegoA. S.:

a
uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności,

b
początkowy termin kierowania zorganizowaną grupą przestępczą ustalił na luty 2013r. i karę za czyn przypisany w punkcie I zaskarżonego wyroku obniżył do roku pozbawienia wolności,

c
uznał, że zdarzenie opisane w punkcie II części wstępnej wyroku, a przypisane w punkcie II części dyspozytywnej, nie zostało dokonane w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, z kwalifikacji prawnej czynu wyeliminowałart. 65 §1 k.k.i karę obniżył do 6 miesięcy pozbawienia wolności,

d
na podstawieart. 91 §2 k.k.iart. 86 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015r. wymierzyłA. S.karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności,

2
co do oskarżonychD. S.,S.K.,Ł. S.iK. M.ustalił początkowy termin ich udziału w zorganizowanej grupie przestępczej na luty 2013r.,

3
co do oskarżonegoK. M.:

a
uchylił orzeczenie o karze łącznej,

b
karę za ciąg przestępstw przypisany w punkcie XXVIII części dyspozytywnej obniżył do roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

c
na podstawieart. 91 §2 k.k.iart. 86 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r. orzekł wobecK. M.karę łączną roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności,

4
co do oskarżonegoI. L.:

a
uchylił karę łączną pozbawienia wolności,

b
uniewinnił od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. czynu opisanego w zarzucie LXXV części wstępnej, przypisanego wpunkcie XXXIXczęści dyspozytywnej, a z opisu czynu i kwalifikacji czynu zarzuconego wpunkcie LXXVIwyeliminował znamiona działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej iart. 65 §1 k.k.,

c
z opisu czynów zarzucanych wpunktach LXXVI i LXXVIIczęści wstępnej wyeliminował znamiona dotyczące powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 k.k., a z kwalifikacji prawnej –art. 64 §1 k.k.,

d
obniżył kary wymierzone w punktach XL i XLI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku do 7 miesięcy pozbawienia wolności każda,

e
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 §1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. wymierzyłI. L.karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności,

5
co do oskarżonegoR. K. (1):

a
uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności,

b
uniewinnił od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. czynu opisanego w zarzucie LXXXIX części wstępnej, a przypisanego w punkcie LV części dyspozytywnej,

c
z opisu czynów wskazanych w zarzutach XC i XCI części wstępnej wyeliminował znamiona działania w zorganizowanej grupie przestępczej, a z kwalifikacji prawnejart. 65 §1 k.k., zaś karę za ten ciąg przestępstw obniżył do 10 miesięcy pozbawienia wolności

6
co do oskarżonegoR. K. (3):

a
uniewinnił od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. czynu opisanego w zarzucie XCII części wstępnej, przypisanego w punkcie LVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku,

b
z opisu czynu opisanego w punkcie XCIII części wstępnej, przypisanego w punkcie LIX części dyspozytywnej wyeliminował znamię „działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezA. S.pseudonim(...), mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na pozorowaniu zdarzeń drogowych w celu uzyskania nienależnych odszkodowań z tytułu ubezpieczenia OC pojazdów”, zachowanie to uznał za udział w pozorowaniu zdarzenia losowego będącego podstawą wypłaty odszkodowania oraz pomocnictwo do usiłowania doprowadzenia TU(...)(...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, zakwalifikował to zachowanie zart. 298 §1 k.k.w zb. zart. 18 §3 k.k.w zw. zart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 14 §1 k.k.w zw. zart. 286 §1 k.k.wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności,

7
co do oskarżonegoP. D.obniżył wymierzoną karę do 9 miesięcy pozbawienia wolności,

Zwięźle o powodach zmiany

Przyczyny dokonania zmian zostały wskazane w sekcji 3 uzasadnienia.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

w zakresie uniewinnieniaR. K. (3),R. K. (1)iI. L.koszty procesu ponosi Skarb Państwa na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.

IV.

na podstawieart. 627 i art. 636 § 1 k.p.k.w części skazującej koszty procesu ponoszą oskarżeni. Wysokość opłat została ustalona na podstawieart. 2 ust. 1, art. 3ust., 1,art. 8 i 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.

7

PODPIS

    Andrzej Wiśniewski Piotr Brodniak Iwona Gdula

1.7

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyA. S.adw.W. Ł.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia za wyjątkiem zarzutu XXIII

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.8

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyA. S.adw.M. L.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia, z tym że punkt V tylko co do kary

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.9

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyS.K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość skazania

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.10

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyD. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

5

Podmiot wnoszący apelację

apelacja prokuratora

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

przypisanieI. L.działania w recydywie

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.12

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

6

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyR. M.iK. P. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.13

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

7

Podmiot wnoszący apelację

obrońcaI. L.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

skazanie oskarżonego

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.14

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

8

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyK. Z. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.15

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

9

Podmiot wnoszący apelację

apelacja obrońcyR. K. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana