Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 125/17
Data wyroku: 2018-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Wiśniewski

Sygn. akt II K 125/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2018 roku
Sąd RejonowywBielsku PodlaskimwII Wydziale Karnymw składzie:
PrzewodniczącySSR Dariusz Wiśniewski
ProtokolantJoanna Radziszewska
przy udzialeOskarżyciela
posiłkowegoA. D.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 17 lipca i 17 listopada 2017 roku oraz 15 stycznia, 23 lutego i 16 marca 2018 roku sprawy:
MarcinaOdyńca, synaL.iI. z d. B.,urodzonego dnia (...)wB.,
oskarżonego o to, że:

I
w nocy z 31 grudnia 2016 roku na 01 stycznia 2017 roku w miejscowościD., gminaO., dokonał uszkodzenia ciałaA. D.w ten sposób, że kopnął go prawą nogą w korpus, w wyniku czegoA. D.doznał obrażeń ciała w postaci złamania szóstego żebra po lewej stronie, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni,

to jest o czyn zart. 157 § 1 k.k.,

II
w dniu 01 kwietnia 2017 roku około godziny 10:30 w miejscowościD., gminaO., kierował w stosunku doA. D.groźby karalne pozbawienia życia i zdrowia, przy czym groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego obawę, że zostaną spełnione,

to jest o czyn zart. 190 § 1 k.k.,

III
w dniu 01 kwietnia 2017 roku wD., gminaO., złapał rękami za nadgarstki i dwukrotnie uderzył pięścią w twarzA. D., powodując u niego obrażenia ciała w postaci otarcia naskórka o wymiarach 1 cm x 0,2 cm prawego ramienia żuchwy, otarcia naskórka zewnętrznej powierzchni małżowiny usznej prawej o wymiarach 0,2 cm x 0,1 cm i ubytku nabłonka wargi dolnej o wymiarach 0,5 cm x 0,1 cm, nieco na lewo od linii pośrodkowej, z podbiegnięciem krwawym tej okolicy o wymiarach 2 cm, obejmującej przede wszystkim czerwień wargową wargi dolnej, oraz bolesności uciskowej i obrzęku tkanki podskórnej na grzbietowej powierzchni przedramienia prawego w 1/3 dolnej,

to jest o czyn zart. 157 § 2 k.k.,

I
Oskarżonego uznaje za winnego tego, że:

1
w nocy 01 stycznia 2017 roku, około godziny 01:30, w miejscowościD.w gminieO., działając umyślnie, spowodował naruszenie czynności narządu ciałaA. D.trwające dłużej niż 7 dni, w ten sposób, że przewrócił go na ziemię oraz kopał w tułów, w wyniku czego doznał on urazu klatki piersiowej po stronie lewej ze złamaniem VI żebra, to jest czynu zart. 157 § 1 k.k.– i za to na mocyart. 157 § 1 k.k.skazuje go, zaś na mocyart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza mukarę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, równowartość 1 (jednej) stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych;

2
w dniu 01 kwietnia 2017 roku, w godzinach rannych, w miejscowościD.w gminieO., groziłA. D.pobiciem i pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, to jest czynu zart. 190 § 1 k.k.– i za to na mocyart. 190 § 1 k.k.skazuje go oraz wymierza mukarę 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, równowartość 1 (jednej) stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych;

3
w dniu 01 kwietnia 2017 roku, w godzinach rannych, w miejscowościD.w gminieO., działając umyślnie, spowodował naruszenie czynności narządu ciałaA. D.trwające nie dłużej niż 7 dni, w ten sposób, że chwytał go rękoma za nadgarstki oraz uderzał pięścią w twarz, w wyniku czego doznał on otarć naskórka w okolicy przeduszno-żwaczowej prawej i na zewnętrznej powierzchni płatka małżowiny usznej prawej, podbiegnięcia krwawego w obrębie wargi dolnej z ubytkiem nabłonka błony śluzowej i obrzęku tkanki podskórnej na powierzchni grzbietowej prawego przedramienia z bolesnością uciskową, to jest czynu zart. 157 § 2 k.k.– i za to na mocyart. 157 § 2 k.k.skazuje go oraz wymierza mukarę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, równowartość 1 (jednej) stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych.

II
Na mocyart. 85 § 1 i § 2 k.k.,art. 85a k.k.orazart. 86 § 1 i § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegokarę łączną 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, równowartość 1 (jednej) stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych.

III
Na mocyart. 63 § 1 i § 5 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej grzywnyzaliczaoskarżonemu jego zatrzymanie w okresie od godziny 10:45 w dniu 02 kwietnia 2017 roku do godziny 13:45 w dniu 03 kwietnia 2017 roku, 1 (jeden) dzień rzeczywistego pozbawienia wolności uznając za równoważny 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda.

IV
Na mocyart. 41a § 1 i § 4 k.k.orazart. 43 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegozakazzbliżania się doA. D.na odległość mniejszą niż 10 (dziesięć) metrówna okres 3 (trzech) lat.

V
Na mocyart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoobowiązek naprawienia w częściwyrządzonejszkodypoprzez zapłatę na rzeczA. D.kwoty150 (sto pięćdziesiąt) złotych, jak równieżobowiązek zadośćuczynienia zadoznaną przezA. D.krzywdępoprzez zapłatę na jego rzecz kwoty2.000 (dwa tysiące) złotych.

VI
Zasądzaod oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę1.512 (jeden tysiąc pięćset dwanaście) złotychtytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

VII
Zasądzaod oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę300 (trzysta) złotychtytułem opłaty oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie.

Sędzia

:
II K 125/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy 01 stycznia 2017 roku, około godziny 01:30,A. D.wracał na piechotę z imprezy sylwestrowej do swojego mieszkania, znajdującego się w bloku położonym we wsiD.w gminieO.. Zbliżając się do tego budynku, natknął się na skonfliktowanych z nim sąsiadów –M. O.iP. S.. Ujrzawszy go,M. O.podbiegł do niego i uderzył go pięścią w twarz, przewracając go na ziemię. Kiedy leżał, napastnik kopał go w lewą stronę tułowia.P. S., który był już karany w przeszłości za udział w pobiciuA. D., tym razem nie włączał się do zajścia. Po chwili,M. O.przerwał swój atak i wspólnie zP. S.oddalił się z miejsca zdarzenia.A. D.podniósł się i poszedł do domu. O zajściu opowiedział mieszkającemu wspólnie z nim ojcu, zaś o godzinie 01:39 telefonicznie poinformował o wszystkim dyżurnego Komendy Powiatowej Policji wB.. Przybyłym na interwencję funkcjonariuszom opisał przebieg wydarzeń, identyfikując agresora. Poskarżył się im również, że odczuwa silny ból z lewej strony klatki piersiowej, ale nie chciał, aby wezwali karetkę Pogotowia Ratunkowego. Policjanci udzielili mu niezbędnych pouczeń i odjechali. Ponieważ do rana ból nie ustąpił,A. D.poprosił swojego siostrzeńca,G. O. (1), żeby zawiózł go do szpitala wB.. Tam wykonano mu prześwietlenie – i stwierdzono złamanie VI żebra po stronie lewej. Obrażenie to naruszyło prawidłowe czynności narządu jego ciała na czas dłuższy niż 7 dni.
W dniu 01 kwietnia 2017 roku, w godzinach rannych,A. D.przebywał na podwórku pod swoim blokiem w miejscowościD.w gminieO.i wspólnie z siostrzeńcemG. O. (1)zajmował się rąbaniem i cięciem drewna. W pewnym momencie, postanowił pójść do domu po wodę. Po drodze natknął się naM. O.. Mężczyzna był pod wyraźnym działaniem alkoholu i bez powodu zaczął go wyzywać, grozić mu pobiciem oraz pozbawieniem życia.A. D.obawiał się, żeM. O.faktycznie może wyrządzić mu krzywdę i wezwał Policję. Przybyli na interwencję funkcjonariusze przeprowadzili rozmowę z uczestnikami zajścia, udzielili im pouczeń i odjechali.A. D.wrócił do pracy przy drewnie. Po pewnym czasie, poszedł do garażu po piłę.M. O.ponownie zbliżył się wówczas do niego, zgasił papierosa na jego czapce, po czym zaczął uderzać go pięścią w twarz. Groził mu przy tym zabójstwem oraz wyzywał go wulgarnymi słowami. Broniąc się przed jego napaścią,A. D.złapał drewniany kołek i parokrotnie go nim uderzył.M. O., chwytając go za nadgarstki, po krótkiej szarpaninie zdołał wyrwać mu to narzędzie i odrzucił je na bok.A. D.wziął wówczas stojącą w pobliżu kosę, skierował ją ostrzem ku ziemi, zaś trzonkiem w stronę napastnika, i zaczął go nim odpychać, uniemożliwiając mu skrócenie dzielącego ich dystansu i zadanie mu dalszych ciosów. Zajście to obserwowałP. S., który w momencie wyposażenia się przezA. D.w kosę podjął nieudaną próbę zarejestrowania jego przebiegu za pomocą telefonu komórkowego. W tym samym czasie, do miejsca zdarzenia zbliżył sięG. O. (1). Widząc go,A. D.krzyknął, by zadzwonił na Policję, co wymieniony uczynił.M. O.uspokoił się wtedy i przestał nacierać naA. D., który odłożył kosę i udał się do domu. Na interwencję przyjechał ten sam patrol Policji, który był tam tego dnia wcześniej. Funkcjonariusze przeprowadzili rozmowy z uczestnikami zdarzenia oraz zbadali stan ich trzeźwości. Ponieważ zawartość alkoholu w wydychanym przezM. O.powietrzu wyniosła – w dwóch kolejnych testach – 0,93 mg/dm3i 0,97 mg/dm3, został on zatrzymany do wytrzeźwienia.A. D.udał się zaś do lekarza, który stwierdził u niego otarcia naskórka w okolicy przeduszno-żwaczowej prawej i na zewnętrznej powierzchni płatka małżowiny usznej prawej, podbiegnięcie krwawe w obrębie wargi dolnej, z ubytkiem nabłonka błony śluzowej, i obrzęk tkanki podskórnej na powierzchni grzbietowej prawego przedramienia z bolesnością uciskową. Obrażenia te naruszyły czynności narządu ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania świadkówA. D.(k. 6 – 7, 78o, 132 – 133o),G. O. (1)(k. 22o – 23, 135o – 136)iA. P.(k. 94o, 134 – 134o), jak również notatkę urzędową(k. 1), protokoły badania stanu trzeźwości(k. 2 – 3), sprawozdania sądowo – lekarskie wraz z opiniami(k. 33, 43, 264 – 273), dane z rejestru interwencji Policji(k. 81), kopię dokumentacji medycznej(k. 158 – 170), materiały nadesłane przez P4 Sp. z o.o.(k. 176 – 177)i odpis wyroku(k. 234).

M. O.zarzucono popełnienie czynów zart. 157 § 1 k.k.,art. 190 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.Oskarżony nie przyznał się do winy. Wyjaśnił

    (k. 131o – 132), że w nocy z 31 grudnia 2016 roku na 01 stycznia 2017 roku, od godziny 20:00 do godziny około 03:00, przebywał na imprezie sylwestrowej w mieszkaniuW. Ś.wB.. Wskazał, że poza gospodarzem w spotkaniu tym uczestniczył jeszczeP. O. (1). Stwierdził, iż około godziny 03:00 nad ranem w towarzystwie wyżej wymienionego kolegi udał się do jego mieszkania, również znajdującego się wB., gdzie położył się spać. Podkreślił, iż tamtej nocy w ogóle nie było go wD., nie widział się wówczas z pokrzywdzonym i nie ma nic wspólnego ze złamaniem jego żebra. Odnosząc się do zdarzenia z dnia 01 kwietnia 2017 roku, oskarżony kategorycznie zaprzeczył, aby zaczepiał wtedyA. D., zgasił na nim papierosa, groził mu, bądź go uderzył. Wyjaśnił, że to pokrzywdzony zaatakował go na drodze przed ich blokiem, krzyczał, że go „załatwi” i „(...)”, oraz uderzał go drewnianym kołkiem po głowie i tułowiu. Początkowo tylko zasłaniał się przed tymi ciosami, a potem złapał za ów kołek i zdołał go wyszarpnąć, co doprowadziło do tego, żeA. D.stracił równowagę i upadł na ziemię. Dodał, że od razu odrzucił kołek na bok, nie używając go wobec swojego adwersarza. Oświadczył, że na miejscu zajścia zauważył w tym momencieP. S.i kazał mu nagrywać to, co się dzieje. Kiedy wymieniony pobiegł po telefon, pokrzywdzony wziął kosę o długości 2 m, z ostrzem mierzącym około 70 cm, krzyknął do niego, że teraz go „(...)”, po czym machnął nią przed jego głową, rozcinając mu skórę na czole. Na miejsce przyjechał patrol Policji i karetka Pogotowia Ratunkowego, której załoga udzieliła mu pomocy medycznej.M. O.nadmienił, że uzyskał później obdukcję, którą dołączył do złożonego organom ścigania zawiadomienia o przestępstwie popełnionym na jego szkodę przezA. D.. Wskazał, iż od około trzech lat pozostaje w konflikcie z pokrzywdzonym, który często zapowiadał, że go „załatwi” i „posadzi”.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia złożone przezM. O.stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony i nie zasługują na uwzględnienie, albowiem przeczy im pozostały materiał dowodowy, zebrany w sprawie.
A. D.oświadczył(k. 6 – 7, 78o, 132 – 133o), że w nocy z 31 grudnia 2016 roku na 01 stycznia 2017 roku bawił się na imprezie sylwestrowej u swojego znajomego w jego mieszkaniu w bloku we wsiD.. Wypił wówczas niewielką ilość wódki i wzniósł symboliczny toast szampanem. Spotkanie opuścił około godziny 01:00 i samotnie, na piechotę, udał się do własnego mieszkania, znajdującego się w tej samej miejscowości, ale w innym bloku. Kiedy zbliżał się do swojej klatki schodowej, natknął się na sąsiadów,M. O.iP. S., z którymi pozostawał w konflikcie.M. O.także go spostrzegł i od razu podbiegł do niego, po czym raz albo dwa uderzył go prawą pięścią w lewą stronę twarzy. Pokrzywdzony zaznaczył, że po tych ciosach nie miał potem żadnych śladów, ale były one na tyle silne, że przewrócił się na ziemię, padając na prawy bok. Zasłonił głowę rękoma, a wówczas oskarżony zaczął go kopać w tułów z lewej strony. Nic przy tym nie mówił. Po chwili przestał go bić i gdzieś odszedł. Gdy pokrzywdzony wstał, aniM. O., ani teżP. S.– który w ogóle nie włączył się do tego zajścia – nigdzie już nie było widać.A. D.udał się do domu, opowiedział o zdarzeniu mieszkającemu wraz z nim ojcu (jego matka przebywała wtedy w szpitalu), po czym zadzwonił na Policję. Przybyłym na interwencję funkcjonariuszom opisał, co się stało, a także wskazał, kto go pobił. Odczuwał w tym czasie silny ból z lewej strony klatki piersiowej, ale nie chciał, aby policjanci wzywali karetkę, mając nadzieję, że dolegliwości wkrótce miną. Położył się spać, jednak kiedy rano obudził się z bólem, poprosił swojego siostrzeńca, aby zawiózł go na izbę przyjęć SOR wB.. Tam zrobiono mu zdjęcie RTG i stwierdzono złamanie żebra. Przepisano mu tabletki przeciwbólowe oraz wystawiono zwolnienie. O zdarzeniu rozmawiał później ze swoim dzielnicowym, który pouczył go, że musi złożyć zawiadomienie o przestępstwie. Ostatecznie nie zdecydował się jednak na to, albowiem przestał widywać oskarżonegoi miał nadzieję, że ich konflikt wygaśnie.
W ocenie Sądu, powyższa relacja zasługuje na przymiot wiarygodnej. Pokrzywdzony od samego początku, spójnie, szczegółowo i konsekwentnie przedstawiał przebieg zajścia, do którego doszło w nocy 01 stycznia 2017 roku pod jego blokiem wD., jednoznacznie oraz kategorycznie wskazując, kto i w jaki sposób spowodował u niego obrażenia ciała. Co więcej, jego depozycje znalazły potwierdzenie w innych dowodach.
Zabezpieczona dokumentacja medyczna(k. 158 – 170)nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w nocy 01 stycznia 2017 roku pokrzywdzony doznał urazu klatki piersiowej po stronie lewej i złamania VI żebra. Biegła z zakresu medycyny sądowej wskazała, że obrażenia te mogły powstać w opisany przezA. D.sposób, a przy tym naruszyły czynności narządu jego ciała na czas przekraczający 7 dni(k. 43). W opinii uzupełniającej inna biegła stwierdziła, że złamanie VI żebra mogło zaistnieć zarówno w wyniku kopnięć w lewą stronę klatki piersiowej, jak też wskutek upadku z następowym uderzeniem okolicą żebra w elementy twarde o niewielkiej powierzchni, jak np. krawędź schodów, krawężnik, kamień(k. 264 – 273). Zauważyć jednak należy, żeA. D.precyzyjnie opisał – jeszcze przed uzyskaniem opinii uzupełniającej – że po pierwszych ciosach oskarżonego przewrócił się na ziemię, padając naprawybok, a następnie był przez niegokopany w lewą stronę tułowia. Co więcej, gdyby pokrzywdzony istotnie doznał złamania żebra w wyniku samoistnego upadku na ziemię, nie miałby podstaw do tego, aby niezwłocznie zawiadamiać Policję, podając, że został pobity – i od razu identyfikując sprawcę – a zarazem sprzeciwić się wezwaniu karetki Pogotowia Ratunkowego. Oskarżony wskazywał wprawdzie, że jest skonfliktowany zA. D., który miał zapowiadać, że go „załatwi” i „posadzi”, sugerując, iż pomówił go o atak na niego w nocy 01 stycznia 2017 roku, by zrealizować te zapowiedzi. Takiej tezie przeczy jednak fakt, iż pokrzywdzony, pomimo wskazania już w trakcie interwencji Policji, że został skopany przez oskarżonego (i powtórzenia tego w wywiadzie odebranym od niego w szpitalu), dopiero po kolejnym zajściu, z dnia 01 kwietnia 2017 roku, zdecydował się na złożenie formalnego zawiadomienia o popełnieniu na jego szkodę przez oskarżonego przestępstwa także w nocy 01 stycznia 2017 roku. Gdyby przyjąć za oskarżonym, że pokrzywdzony zmyślił atak na jego osobę i pomówił go o sprawstwo, by doprowadzić do jego ukarania i w ten sposób „odegrać się” na nim za inne – rzeczywiste albo wyimaginowane – krzywdy, niezrozumiałe byłoby zwlekanie przez niego z zainicjowaniem postępowania karnego przez okres trzech miesięcy.
Dodać wypada, żeA. D.zgłosił zdarzenie z nocy 01 stycznia 2017 roku już o godzinie 01:39(k. 81). W interwencji brał udział, między innymi,A. P.z Komendy Powiatowej Policji wB., który zeznał(k. 94o, 134 – 134o), że pokrzywdzony od samego początku podawał, iż został zaatakowany pod blokiem przezM. O., który uderzał go w lewą stronę tułowia. Wskazał też, że oskarżonemu towarzyszyłP. S., który jednak nie włączał się do zajścia. Odczuwał silny ból w okolicy żeber, ale sprzeciwił się wezwaniu karetki. Mając na uwadze fakt, żeA. P.jest w tej sprawie osobą postronną, nie znał wcześniej pokrzywdzonego, zetknął się z nim przypadkowo, w toku rutynowych czynności służbowych i nie miał żadnego powodu ku temu, aby jego ówczesne wypowiedzi oraz zachowanie relacjonować niezgodnie z rzeczywistością, Sąd uznał jego zeznania za wiarygodne.
Przesłuchany w charakterze świadkaP. S.zeznał(k. 16o – 17o, 88o, 135 – 135o), iż noc z 31 grudnia 2016 roku na 01 stycznia 2017 roku spędził w swoim mieszkaniu. Oglądał telewizję, po czym położył się spać. Nie wychodził na podwórko, nie widział się z oskarżonym, ani z pokrzywdzonym i nic nie wie o zdarzeniu, w wyniku któregoA. D.doznał złamania żebra. Świadek potwierdził przy tym, że on i oskarżony są kolegami, natomiast z pokrzywdzonym pozostaje w konflikcie i nie rozmawia.
W ocenie Sądu, powyższe depozycjeP. S.nie polegają na prawdzie. Zauważyć wypada, żeA. D.nie miał żadnego powodu, aby fałszywie podawać, iż na miejscu zdarzenia z nocy 01 stycznia 2017 roku znajdował się wyżej wymieniony, gdyby w istocie go tam nie było. Zwłaszcza, gdyby przyjąć za oskarżonym, że zmyślił atak na jego osobę. Pokrzywdzony, pomimo skonfliktowania zP. S., podkreślił, iż nie włączał się on do tamtego zajścia, w żaden sposób nie wspierałM. O., a tym bardziej nie zadawał mu żadnych ciosów. Wskazać zarazem należy, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim, wydanym w dniu 30 listopada 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt(...),P. S.został prawomocnie skazany za występek zart. 158 § 1 k.k.– udział w pobiciuA. D.(k. 234). Uwzględniając powyższe oraz jego zażyłość zM. O., bez wątpienia miał on interes w tym, by negować twierdzenia pokrzywdzonego i wspierać linię obrony swego kolegi.
Co istotne,M. O.nie ograniczył się do zakwestionowania relacjiA. D.co do wydarzeń z nocy 01 stycznia 2017 roku, ale złożył wyjaśnienia, z których wynika, że nie było go wówczas wD., a przebywał wB.. Na tą okoliczność przedstawił jednak fałszywe alibi.
M. O.oświadczył, że od godziny 20:00 w dniu 31 grudnia 2016 roku do godziny około 03:00 nad ranem 01 stycznia 2017 roku bawił się na imprezie sylwestrowej, którą w swoim mieszkaniu wB., przyulicy (...), zorganizowałW. Ś., a w której brał jeszcze udział ich wspólny kolega,P. O. (1).
W swoich depozycjach, zarównoW. Ś.(k. 62o, 274o), jak teżP. O. (1)(k. 71o, 134o – 135), potwierdzili powyższą okoliczność, podkreślając, iż w trakcie tej imprezy oskarżony nie wychodził nigdzie z mieszkania i nie mógł udać się do miejscowościD..P. O. (1)dodał, że spotkanie zakończyło się około godziny 02:00 nad ranem, z mieszkaniaW. Ś.wyszedł razem zM. O.i udał się z nim do swojego domu, gdzie oskarżony położył się i zasnął. Tą ostatnią okoliczność potwierdził brat wyżej wymienionego,P. O. (2)(k. 67o, 134o).
Powyższe depozycje nie mogą jednak zostać uznane za wiarygodne.W. Ś.wskazał, żeM. O.miał wówczas przy sobie telefon komórkowy. Do protokołu pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym oskarżony podał swój numer kontaktowy: 795-653-922(k. 30 – 31).Z informacji przekazanych przez P4 Sp. z o.o. wynika(k. 176 – 177), że w okresie obejmującym noc z 31 grudnia 2016 roku na 01 stycznia 2017 roku numer ten zarejestrowany był naM. O.. Co więcej, od godziny 20:00 w dniu 31 grudnia 2016 roku do godziny 01:51 w dniu 01 stycznia 2017 roku kilka razy, w tym także pomiędzy 01:05 a 01:25, wykorzystywano go do nawiązania połączeń z siecią telefoniczną. Większość tych połączeń realizowana była za pośrednictwem stacji(...)umieszczonej wB., kilka obsłużyły stacje(...)w miejscowościachK.iM., natomiastw żadnym momencie urządzenie wykorzystujące wskazany wyżej numer nie znajdowało się w zasięgu stacji przekaźnikowych położonych na terenieB..
Zasady logiki oraz wskazania doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku, że skoro jeszcze w kwietniu 2017 roku oskarżony wskazywał numer(...)jako swój telefon kontaktowy, to korzystał z niego także na przełomie 2016 i 2017 roku, gdy był on już na niego zarejestrowany. Krytycznej nocy ów numer był aktywnie wykorzystywany do nawiązywania połączeń z siecią telefoniczną, a skoro oskarżony miał wówczas przy sobie swój telefon, to on musiał te połączenia obsługiwać. Nie jest zarazem możliwe, aby wszystkie połączenia telefoniczne wykonywane lub odbierane przezM. O.w mieszkaniuW. Ś.zestawiane były przez stacje oddalone o kilkanaście / kilkadziesiąt kilometrów odB., na terenie którego znajduje się kilka stacji BTS. Jednocześnie, stacja wB.to podstawowa stacja przekaźnikowa dla połączeń realizowanych z i do miejscowościD.. Przemawia to za tezą, iż oskarżony nie mógł spędzić krytycznej nocy sylwestrowej w mieszkaniu przyulicy (...)wB.(nota bene, ulica ta jest położona po przeciwnej stronie tego miasta, niż miejscowościB.,D.,K., czy teżM.), zaś depozycje składane w tym zakresie przez niego samego i wymienionych wyżej świadków są nieprawdziwe.
A. D.zeznał(k. 6 – 7, 78o, 132 – 133o), że w dniu 01 kwietnia 2017 roku w godzinach rannych pracował zG. O. (1)na podwórku pod swoim blokiem wD.przy cięciu i rąbaniu drewna.M. O.chodził tam wówczas, był pijany oraz szukał zaczepki. W pewnej chwili, zaczął go wyzywać, grozić mu pobiciem i pozbawieniem życia. Pokrzywdzony udał się wówczas do domu i wezwał Policję. Na interwencję przyjechało dwóch funkcjonariuszy. Po rozmowie z nimi, nie czekając na odjazd radiowozu, oskarżony ponownie podszedł do pokrzywdzonego i plunął mu w twarz.A. D.poinformował o tym policjantów, ci jednak ograniczyli się do pouczenia go o jego uprawnieniach, po czym odjechali. Pokrzywdzony stwierdził, iż wrócił wówczas do pracy przy drewnie. Po pewnym czasie, udał się do garażu po piłę. Oskarżony ponownie zbliżył się do niego, zgasił papierosa na jego czapce i zaczął bić go pięścią po twarzy, wyzywając go przy tym, krzycząc, że go „załatwi” i zabije.A. D.wskazał, iż po tych ciosach nie upadł. Złapał za drewniany kołek i zaczął się nim bronić, może ze dwa razy uderzając nim oskarżonego.M. O.chwycił go jednak za nadgarstki i zaczął wyszarpywać mu ten kołek, a w końcu wyrwał mu go i odrzucił. W pobliżu stała kosa. Pokrzywdzony zeznał, że złapał za nią i zaczął jej trzonkiem odpychać oskarżonego. Podkreślił, iż nie zadawał mu żadnych ciosów jej ostrzem, które w tym czasie było skierowane do ziemi. Na miejscu zjawił się zarazP. S., który na polecenieM. O.zaczął nagrywać zajście telefonem komórkowym. Po chwili, nadszedłG. O. (2), któremu pokrzywdzony nakazał zadzwonić na Policję. Ten spełnił jego prośbę, a wówczasM. O.uspokoił się i przestał nacierać naA. D., który odłożył kosę i poszedł domu. Pokrzywdzony nadmienił, iż na podwórku widział swoją matkę, choć nie był pewien, od którego momentu widziała ona to zdarzenie. Relacjonowała mu ona później, że po jego odejściu oskarżony zbliżył się do niej i zakomunikował jej, że „terazD.ma u mnie przejebane”. Na interwencję przyjechali ci sami funkcjonariusze, co wcześniej. Przeprowadzili oni rozmowę zarówno z pokrzywdzonym, jak też z oskarżonym. Ustalili, iż pierwszy z nich był trzeźwy, zaś drugi znajdował się w stanie nietrzeźwości. Na prośbęM. O.wezwali karetkę, a po udzieleniu mu pomocy medycznej przez jej załogę – zatrzymali go do wytrzeźwienia. Pokrzywdzony dodał, iż uznaje oskarżonego za osobę nieobliczalną i obawia się, że może on zrealizować swoje groźby. Kategorycznie zaprzeczył, aby sam go zaczepiał i prowokował.
Powyższą relację potwierdziłG. O. (1), zeznając(k. 22o – 23, 135o – 136), iż w dniu 01 kwietnia 2017 roku rąbał zA. D.drewno za garażem na podwórku wD.. W pewnej chwili, pokrzywdzony poszedł do mieszkania po wodę do chłodnicy ciągnika. Świadek usłyszał, że doszło wówczas do jakiegoś spięcia pomiędzyA. D.a oskarżonym, który coś do niego wulgarnie krzyczał. Po pewnym czasie, pokrzywdzony wrócił i poinformował siostrzeńca, iżM. O.słownie go zaatakował, że ma już tego dość i wezwał Policję. Świadek dodał, że widział później oskarżonego na podwórku, a jego zachowanie wskazywało na to, że jest pod wpływem alkoholu. Wkrótce na interwencję przyjechali dwaj policjanci. Świadek nadmienił, że kiedy zakończyli już oni swoje czynności, widział, jakM. O., przechodząc obok pokrzywdzonego, plunął na niego. Radiowóz odjechał. Świadek wraz zA. D.dalej pracował przy drewnie. Po pewnym czasie, pokrzywdzony udał się do garażu po piłę. Świadek ponownie usłyszał jakieś krzyki. Wyjrzał i zobaczył, iż jego wujek szarpie się zM. O.. Ruszył w ich stronę. Zauważył, iż pokrzywdzony złapał za kosę i trzymając ją ostrzem do dołu, odpychał jej trzonkiem oskarżonego, nie pozwalając mu zbliżyć się do siebie. Przy wejściu na klatkę bloku świadek dostrzegłP. S., który przyglądał się zajściu.G. O. (1)wezwał na miejsce zdarzenia Policję. Na interwencję przyjechał ten sam patrol, który był tam wcześniej, a po nim drugi, który zabrał oskarżonego do wytrzeźwienia.
Powyższe zeznaniaA. D.iG. O. (1)są spójne i konsekwentne, wzajemnie się uzupełniają, z pozytywnym skutkiem poddają się weryfikacji przez pryzmat zasad logiki oraz wskazań doświadczenia życiowego, toteż Sąd obdarzył je przymiotem wiarygodnych.
Biegły z zakresu medycyny sądowej, do którego zgłosił się pokrzywdzony, stwierdził(k. 33), że w wyniku zdarzenia z dnia 01 kwietnia 2017 roku doznał on otarć naskórka w okolicy przeduszno-żwaczowej prawej i na zewnętrznej powierzchni płatka małżowiny usznej prawej, podbiegnięcia krwawego w obrębie wargi dolnej z ubytkiem nabłonka błony śluzowej i obrzęku tkanki podskórnej na powierzchni grzbietowej prawego przedramienia z bolesnością uciskową. Obrażenia te naruszyły prawidłowe czynności narządu ciała na czas nie przekraczający 7 dni.
Oskarżony utrzymywał, że w przebiegu zdarzenia z dnia 01 kwietnia 2017 roku w żaden sposób nie uderzył pokrzywdzonego, zatem uznanie jego wyjaśnień za wiarygodne nie pozwoliłoby na ustalenie mechanizmu powstania uA. D.powyższych obrażeń, zwłaszcza, że nie da się ich wszystkich wytłumaczyć upadkiem na ziemię w wyniku utraty równowagi po wyszarpnięciu mu z ręki kołka.
Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 01 kwietnia 2017 roku przez jednego z funkcjonariuszy Policji wynika(k. 1), że doszło wówczas do dwóch interwencji w miejscowościD., dotyczących zajść z udziałemM. O.iA. D., przy czym żadne ze zgłoszeń nie zostało dokonane przez oskarżonego. Za pierwszym razemM. O.miał wyzywaćA. D., jak również naruszyć jego nietykalność cielesną, a za drugim miało dojść do szarpaniny między wyżej wymienionymi, w wyniku której obaj doznali obrażeń ciała (oskarżony miał rozcięcie naskórka nad lewym okiem, zadrapanie lewej ręki oraz lewego ucha – które mogły zaistnieć, gdy pokrzywdzony aktywnie bronił się przed jego agresją, uderzając go drewnianym kołkiem).A. D.orazG. O. (1)przedstawili wówczas relację z przebiegu zajścia, która pokrywa się z treścią ich późniejszych depozycji.
Oskarżony utrzymywał, że także zgłosił się wtedy do lekarza i uzyskał obdukcję, którą przedłożył organom ścigania wraz z zawiadomieniem o popełnieniu przezA. D.na jego szkodę występku uszkodzenia ciała. Z informacji przekazanych przez Komendę Powiatową Policji wB., a także Prokuraturę Rejonową wB.wynika jednak, że nie prowadzono żadnych czynności sprawdzających, ani postępowania przygotowawczego z zawiadomienia oskarżonegoM. O., które dotyczyłyby spowodowania u niego obrażeń przezA. D.(k. 155, 200).
Istotnego waloru dowodowego nie ma również nagranie zarejestrowane telefonem komórkowym przezP. S.(k. 4). Trwa ono bowiem jedynie trzy sekundy i widać na nim pokrzywdzonego oraz oskarżonego, którzy stoją naprzeciwko siebie i krzyczą niezrozumiałe słowa(k. 34 – 35).
Nie ulega natomiast wątpliwości, że w trakcie zajścia z dnia 01 kwietnia 2017 roku pokrzywdzony był trzeźwy(k. 2), natomiast oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, o godzinie 12:37 mając w wydychanym powietrzu 0,93 mg/dm3, a o godzinie 12:39 – 0,97 mg/dm3alkoholu(k. 3).

P. S.zeznał
    (k. 16o – 17o, 88o, 135 – 135o), że w dniu 01 kwietnia 2017 roku, kiedy przebywał w łazience swojego mieszkania w bloku wD., usłyszał krzyki dochodzące z podwórka, w tym głosA. D., który zapowiadał komuś, że go „(...)”. Świadek stwierdził, że wybiegł na podwórko i zobaczył, jak pokrzywdzony bije oskarżonego drewnianym kołkiem, kilkakrotnie uderzając go nim po głowie i żebrach.M. O.zasłaniał się rękoma, a w pewnej chwili chwycił za ów kołek i po krótkiej szarpaninie zdołał wyrwać goA. D.oraz odrzucić na bok. Pokrzywdzony upadł na ziemię, uderzając o podłoże twarzą. Oskarżony zauważył świadka i polecił mu, żeby wszystko nagrywał.P. S.pobiegł wówczas do swojego mieszkania, wziął z niego telefon, ponownie zbiegł na dół – i zaczął rejestrować zdarzenie. Nie było go przez 10 sekund, a jak ponownie znalazł się na podwórku, to zobaczył, że pokrzywdzony stoi przed oskarżonym z kosą. Nie widział, w jaki sposób znalazła się ona w jego rękach. Podkreślił, żeM. O.nie atakował wtedyA. D., który po chwili uderzył go ostrzem kosy w głowę. Oskarżony złapał się za czoło, a pokrzywdzony odłożył kosę i odszedł, mówiąc „facet jest załatwiony”. Na miejsce przyjechała Policja i Pogotowie Ratunkowe. Świadek dodał, iż samego początku tego zajścia nie widział, w związku z czym nie wie, co było jego powodem, ani kto je zaczął. Nie słyszał jednocześnie, aby w trakcie zdarzenia oskarżony groził pokrzywdzonemu. Nadmienił, że 20 – 30 metrów dalej stałG. O. (1), ale nie był pewien, czy widział on zajście. Innych świadków nie było.
W trakcie rozprawy, w charakterze świadka przesłuchana została równieżK. B., która zeznała(k. 258o – 259), że w dniu 01 kwietnia 2017 roku była w mieszkaniu swojego kuzyna, czyliP. S., i w pewnym momencie usłyszała dochodzące z podwórka odgłosy kłótni. Wyjrzała wówczas przez okno i zobaczyła, że doszło do awantury z udziałemM. O.iA. D.. Mężczyźni używali słów niecenzuralnych. Nagle,A. D.zaczął uderzaćM. O.kołkiem w brzuch i okolice głowy. Oskarżony złapał za ten kołek i wyszarpnął go, przewracając pokrzywdzonego na ziemię, po czym odrzucił go na bok.A. D.wstał, złapał za kosę, podniósł ją i machnął nią w kierunku głowy swojego adwersarza.M. O.chwycił się za czoło, z którego poleciała mu krew.A. D.odłożył kosę i odszedł. Świadek nie widziała, czy miał on jakieś obrażenia. Na miejsce zdarzenia przyjechała Policja i Pogotowie Ratunkowe.K. B.nadmieniła, że to wszystko trwało od 2 do 5 minut. Zaznaczyła, że nie wie, co było powodem zajścia. Na zewnątrz nie widziała żadnych świadków. W mieszkaniu przebywałP. S.. W pewnej chwili usłyszała odgłos zamykania drzwi wejściowych, co sugerowało, że jej kuzyn wyszedł, ale nie dostrzegła go później pod blokiem.
W ocenie Sądu, powyższe depozycjeP. S.orazK. B.nie zasługują na wiarę. Pomijając już fakt, że nie widzieli oni początku całego zdarzenia, nie byli w stanie określić, co było jego powodem, ani też wskazać, kto jako pierwszy przejawił agresję, a ich relacje są sprzeczne z treścią zeznań pokrzywdzonego iG. O. (1), nie dając również odpowiedzi na pytanie, w jaki sposóbA. D.doznał stwierdzonych u niego obrażeń ciała, zauważyć wypada, żeP. S., gdy był przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie, w ogóle nie wspomniał, że w tym czasie w jego mieszkaniu przebywałaK. B.. Wręcz przeciwnie, wskazał, że pozaG. O. (1), który stał kilkadziesiąt metrów dalej, nie było innych świadków tego zajścia. Ponadto,P. S., jak już wskazano wcześniej, pozostawał w głębokim konflikcie z pokrzywdzonym, przyjaźniąc się zarazem z oskarżonym, mając tym samym interes w zanegowaniu twierdzeń pierwszego z nich oraz wsparciu linii obrony drugiego.K. B.została wskazana jako świadek dopiero w toku rozprawy, należy do członków rodzinyP. S.i miała nieograniczone możliwości uzgodnienia z nim – i z oskarżonym – treści swoich zeznań. Jednocześnie,K. B.utrzymywała, iż miała przed tamtym zajściem kontakt z oskarżonym i nic nie wskazywało na to, aby znajdował się on pod wpływem alkoholu, chociażM. O.był w stanie znacznej nietrzeźwości, zaś z zeznań samegoP. S.wynika, że „było to widać”.K. B.nie widziała też na podwórkuG. O. (1), chociaż nie ulega wątpliwości, że był on świadkiem zajścia. Nie potrafiła także określić, gdzie znajdował się w tym czasieP. S., który wszak utrzymywał, że wybiegł na zewnątrz, usłyszał odM. O., iż ma nagrać przebieg zajścia (co istotne, polecenie to padło po tym, jak pokrzywdzony złapał za kosę, zaś oskarżony przeszedł do defensywy), wrócił do mieszkania, zabrał swój telefon komórkowy, i kolejny raz wyszedł na podwórko.
N. D., matka pokrzywdzonego, zeznała(k. 282o), iż w dniu 01 kwietnia 2017 roku siedziała w oknie mieszkania wD.i widziała, jak do jej syna, który stał przy furtce, podbiegł nagle oskarżony, zgasił papierosa na jego czapce i opluł go. Postanowiła zejść na dół. Kiedy znalazła się na podwórku, to zobaczyła, że jej syn trzyma w rękach kosę, której ostrze było skierowane do dołu, a trzonek wycelowany wM. O.. Świadek podkreśliła, żeA. D.nie próbował uderzyć kosą adwersarza – i w istocie nie uczynił tego, a po chwili obaj wyżej wymienieni odstąpili od siebie i rozeszli się. Dodała, że nikt nie doznał wówczas żadnych obrażeń ciała. Słyszała natomiast, jak oskarżony groził, że będzieA. D.bił kijem bejsbolowym.
W ocenie Sądu, depozycjeN. D.wykazują mankamenty, które negatywnie wpływają na ich walor dowodowy. Relacja tego świadka wykazuje szereg rozbieżności nie tylko z wyjaśnieniamiM. O., ale także z zeznaniamiA. D.iG. O. (1). Świadek nieprawidłowo określiła też miejsce zajścia i niezgodnie z rzeczywistością podała, że żaden z jego uczestników nie doznał wtedy obrażeń ciała. Nie można wykluczyć, że jej relacja uległa zniekształceniu z uwagi na upływ czasu oraz jej podeszły wiek (81 lat), bądź też osobiście zaobserwowała ona tylko niewielki fragment zdarzenia, resztę informacji o jego przebiegu uzyskując od innych osób. W konsekwencji, powyższe zeznaniaN. D.Sąd odrzucił.
W toku postępowania w charakterze świadków przesłuchani zostali takżeN. K.(k. 230o – 231),K. T.(k. 231),B. T.(k. 257o, 275 – 275o)iM. G.(k. 257o – 258), jednak ich zeznania nie wniosły do sprawy niczego istotnego i nie miały wpływu na treść wyroku.
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia, żeM. O.:

1
w nocy 01 stycznia 2017 roku, około godziny 01:30, w miejscowościD., gminaO., działając umyślnie, spowodował naruszenie czynności narządu ciałaA. D.trwające dłużej niż7 dni, w ten sposób, że przewrócił go na ziemię i kopał w tułów, w wyniku czego doznał on urazu klatki piersiowej po stronie lewej ze złamaniem VI żebra – czym zrealizował ustawowe znamiona czynu zart. 157 § 1 k.k.;

2
w dniu 01 kwietnia 2017 roku, w godzinach rannych, w miejscowościD., gminaO., groziłA. D.pobiciem oraz pozbawieniem życia, zaś groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione – co stanowiło występek zart. 190 § 1 k.k.;

3
w dniu 01 kwietnia 2017 roku, w godzinach rannych, w miejscowościD., gminaO., działając umyślnie, spowodował naruszenie czynności narządu ciałaA. D.trwające nie dłużej niż 7 dni, w ten sposób, że chwytał go rękoma za nadgarstki i uderzał pięścią w twarz, w wyniku czego doznał on otarć naskórka w okolicy przeduszno-żwaczowej prawej, jak też na zewnętrznej powierzchni płatka małżowiny usznej prawej, podbiegnięcia krwawego w obrębie wargi dolnej,z ubytkiem nabłonka błony śluzowej, oraz obrzęku tkanki podskórnej na powierzchni grzbietowej prawego przedramienia, z bolesnością uciskową – dopuszczając się czynu zart. 157 § 2 k.k.

W treści wyroku Sąd poprawił redakcję zarzutów z aktu oskarżenia, dążąc do oddania znamion poszczególnych przestępstw w ich ustawowym brzmieniu, doprecyzował czas popełnienia czynu z punktu I, sposób działania sprawcy przy czynach z punktów I i III oraz opis obrażeń pokrzywdzonego przy czynie z punktu III.
Sąd wymierzył oskarżonemu: za czyn zart. 157 § 1 k.k., przy zastosowaniuart. 37a k.k.– karę 200 stawek dziennych grzywny, za czyn zart. 190 § 1 k.k.– karę 70 stawek dziennych grzywny, a za czyn zart. 157 § 2 k.k.– karę 150 stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej w każdym z tych przypadków ustalając na kwotę 10 złotych. Kierując się zasadą asperacji, Sąd orzekł wobecM. O.karę łączną 300 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda.
W ocenie Sądu, powyższe kary jednostkowe i łączna są adekwatne do stopnia winy oskarżonego i całokształtu okoliczności przypisanych mu przestępstw, w tym stopnia ich społecznej szkodliwości. Sąd miał na uwadze fakt, żeM. O.nie był dotąd karany sądownie (wcześniejsze skazanie uległo już bowiem zatarciu:k. 87, 182, 241 – 242). Co więcej, w dniu 01 kwietnia 2017 roku spowodował uA. D.jedynie powierzchowne obrażenia ciała, które nie wymagały udzielenia pokrzywdzonemu pomocy medycznej. Okolicznością obciążającą był z kolei fakt, iż podczas obu zdarzeń oskarżony działał w istocie bez powodu i z bardzo dużym nasileniem agresji. W dniu 01 kwietnia 2017 roku dwukrotnie zaatakowałA. D., nie zważając na to, że po pierwszym z tych ataków miała miejsce interwencja Policji. Co więcej, swoje ówczesne działania podejmował w stanie nietrzeźwości. Uwadze Sądu nie umknęło także, iż oskarżony nie przyznał się do winy, złożył wyjaśnienia sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym oraz w najmniejszym nawet stopniu nie przejawił skruchy i nie przeprosił pokrzywdzonego. Oczywiście,M. O.realizował w ten sposób swoje prawo do obrony i okoliczności te nie mogą go obciążać, jednak przez taką postawę sam pozbawił się możliwości uwzględnienia na jego korzyść istotnych przesłanek o charakterze łagodzącym. Sąd ukształtował karę łączną na zasadzie asperacji, mając na uwadze fakt, że wszystkie przypisane oskarżonemu czyny popełnione zostały na szkodę tej samej osoby, drugi i trzeci z nich miały miejsce w tym samym dniu, w krótkich odstępach czasu, i zaistniały po upływie zaledwie trzech miesięcy od pierwszego z nich, nadto, pierwszy i trzeci z nich skierowane były przeciwko temu samemu dobru chronionemu prawem oraz cechowały się nieznacznie wyższym stopniem społecznej szkodliwości od drugiego z nich.
Na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu jego zatrzymanie w okresie od godziny 10:45 w dniu 02 kwietnia 2017 roku do godziny 13:45 w dniu 03 kwietnia 2017 roku(k. 13 – 14, 153).
Mając na uwadze fakt, żeM. O.dwukrotnie spowodował uA. D.obrażenia ciała i groził mu pozbawieniem życia, dążąc do zapewnienia pokrzywdzonemu poczucia bezpieczeństwa, Sąd orzekł wobec oskarżonego trzyletni zakaz zbliżania się doA. D.na odległość mniejszą niż 10 metrów.
Na rozprawieA. D.zażądał zasądzenia na jego rzecz odM. O.kwoty 8.000 złotych. Wskazał(k. 132 – 133o), iż po zdarzeniu z dnia 01 stycznia 2017 roku przez 50 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim, nie mógł w tym czasie normalnie pracować, ani też pomagać rodzicom, którymi się opiekuje. Leżał w łóżku, przyjmował leki przeciwbólowe, trzykrotnie jeździł do szpitala na wizyty kontrolne. Miał problemy ze snem i z oddychaniem, kaszel wiązał się z silnym bólem. Musiał wynająć pomocnika do prac w gospodarstwie. Korzystał także ze wsparcia siostrzeńca,G. O. (1). Do lżejszych prac powrócił dopiero w marcu, ale nadal odczuwa bóle i nie odzyskał pełnej sprawności. Nadmienił, że w dniu 15 kwietnia 2017 roku oskarżony spowodował zdarzenie drogowe z jego udziałem. Policjanci, którzy w tej sprawie przeprowadzali interwencję, poddali go – jako kierowcę – badaniu, które wykazało, że znajdował się w stanie nietrzeźwości. Przedstawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.W dniu 29 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim, wyrokiem wydanym w sprawie o sygnaturze akt(...), warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne, jednak orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych(k. 141). Ponadto, musiał zapłacić za holowanie i parkowanie jego pojazdu. Pokrzywdzony oświadczył, że w kwocie żądanej przez niego od oskarżonego mieści się kwota 4.000 złotych zadośćuczynienia za utratę prawa jazdy w wyniku zdarzenia z dnia 15 kwietnia 2017 roku, odszkodowanie za poniesione przez niego koszty holowania i parkowania pojazdu w kwocie 650 złotych, zwrot poniesionych przez niego kosztów zakupu leków (łącznie 150 złotych), wynajęcia pomocnika (1.200 złotych) i opłacenia siostrzeńca (2.000 złotych). Resztę stanowi zadośćuczynienie za obrażenia ciała oraz krzywdę wynikającą ze zdarzeń z dnia 01 stycznia 2017 roku i z dnia 01 kwietnia 2017 roku.
Wskazać w tym miejscu należy, żeG. O. (1)potwierdził(k. 135o – 136), że po zajściu z dnia 01 stycznia 2017 roku pomagał pokrzywdzonemu przy różnych pracach, za co otrzymał od niego opał na zimę. Formą wyrażenia wdzięczności było również przekazanie mu przezA. D.kwoty 1.750 złotych, które świadek przeznaczył na zakup przyczepki.G. O. (1)stwierdził zarazem, że pokrzywdzony nie korzystał wówczas z pomocy innych osób.N. D.również zeznała(k. 282o), że po zdarzeniu z dnia 01 stycznia 2017 roku pokrzywdzonemu pomagała jedynie ona z mężem iG. O. (1)(który nie otrzymał za to żadnych pieniędzy).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż roszczenieA. D.jest zasadne co do swej istoty, jednak nie zasługuje na uwzględnienie w pełnej wysokości. W szczególności, brak jest podstaw do obciążenia oskarżonego kosztami poniesionymi przez pokrzywdzonego w związku z zajściem z dnia 15 kwietnia 2017 roku, które nie było objęte niniejszym postępowaniem, a tym bardziej do nałożenia naM. O.obowiązku zadośćuczynienia za utratę przezA. D.prawa jazdy – będącą skutkiem wyczerpania przez niego ustawowych znamion występku zart. 178a § 1 k.k.Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy nie był również wystarczający do przyjęcia, że pokrzywdzony istotnie zapłacił kwotę 1.200 złotych pracownikowi, którego musiał wynająć do pomocy w pracach gospodarskich, i kwotę 2.000 złotych swojemu siostrzeńcowi. W konsekwencji, Sąd uznał, że zebrane dowody dają podstawę do orzeczenia względemM. O.obowiązku naprawienia wyrządzonejA. D.szkody jedynie w części, to jest w wysokości 150 złotych, stanowiącej równowartość kosztów poniesionych przez pokrzywdzonego na zakup leków. Jeżeli natomiast chodzi o krzywdę doznaną przez pokrzywdzonego na skutek zdarzeń z dnia 01 stycznia 2017 roku i 01 kwietnia 2017 roku, uwzględniając stwierdzone u niego obrażenia ciała i długość okresu związanej z nimi rekonwalescencji, okoliczności poszczególnych zajść i doświadczoną przezA. D.traumę, Sąd uznał za adekwatne zobowiązanieM. O.do zapłaty na rzecz wyżej wymienionego zadośćuczynienia w kwocie 2.000 złotych. Kwota ta mieści się przy tym w możliwościach finansowych oskarżonego, który jest bezdzietnym kawalerem, nie mającym nikogo na swoim utrzymaniu, a uzyskującym stałe wynagrodzenie w wysokości 2.700 złotych netto miesięcznie.
O kosztach procesu orzeczono zgodnie z treściąart. 627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i § 2 k.p.k.,w tym o opłacie w myślart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223, ze zm.), zaś o kosztach zastępstwa prawnego z uwzględnieniem § 11 ust. 2 pkt 3 i ust. 7, § 16 i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800, ze zm.).

Sędzia

: