Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 105/23
Data wyroku: 2023-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Przemysław Żmuda, Robert Mąka, Jacek Szreder
Słowa kluczowe: Usiłowanie, Zabójstwo
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 105/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 lutego 2023r. w sprawie III K 277/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

obraza przepisów prawa materialnego:
a)art.13§1kkw zw. zart.148§1kkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i przyjęcie, że zachowanieA. C.wypełniło znamiona w/w przestępstwa, a mianowicie usiłowania zabójstwa w zamiarze ewentualnym, w sytuacji gdy brak było w działaniu podsądnego ani zamiaru bezpośredniego ani zamiaru ewentualnego albowiem do przedmiotowego zdarzenia- naruszenia prawidłowych czynności narządów ciała, jakimi są powłoki brzucha pokrzywdzonego, doszło w wyniku nieszczęśliwego wypadku (w wyniku tzw. biernego mechanizmu powstania obrażeń);
b)art.25§1kkpoprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy- w tym zeznania świadków, a także zeznania samego pokrzywdzonego wskazują wprost, że osobą agresywną i prowokującą całe zajście między oskarżonym, a pokrzywdzonym, był właśnie pokrzywdzony, który pierwszy zaatakował oskarżonego, a ten w obronie przed większym, wyższym i bardziej muskularnym mężczyzną bronił się;
w sytuacji nie podzielenia zarzutów sformułowanych powyżej:
obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:
a)art.2§1pkt 1 oraz art.4w zw. zart.5§2 kpkpoprzez wydanie wyroku skazującego bez dowodów uprawdopodobniających fakt zawinienia oskarżonego oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i brak zastosowania domniemania niewinności w związku z wieloma wątpliwościami, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego- w zakresie tego zarzutu podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie wątpliwości jakie pojawiły się w przedmiotowej sprawie to mechanizm powstania obrażeń u pokrzywdzonego, który mógł powstać w dwojaki sposób;
b)art.7kpkpoprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przejawiające się w tym, że :
- pokrzywdzony, a więc osoba, która była najbliżej oskarżonego w swoich zeznaniach wskazał, że nie widział „ruchu ręką”, tj. uderzenia oskarżonego, co wskazuje, że obrażeniaM. K. (1)powstały w tzw. mechanizmie biernym,
- w zeznaniach świadkaK. M.nie odnotowano, że na rozprawie wskazał, podobnie jak inne osoby, że oskarżony nie wykonywał ruchu ręką, co wskazuje, że obrażeniaM. K. (1)powstały w tzw. mechanizmie biernym,
- zeznaniaM. K. (2)były niewiarygodne z uwagi na to, że świadek była byłą partnerką oskarżonego, a więc nie chciała zaszkodzić mu swoimi zeznaniami, podczas gdy świadek ten był w centrum wydarzeń i obserwował sytuację z bliska, a dyskredytowanie wiarygodności świadka tylko i wyłącznie z uwagi na bycie byłą konkubiną oskarżonego jest nieuprawnione,
- oskarżony swoim zachowaniem sprowokował pokrzywdzonego do ruszenia w jego kierunku w celu wytrącenia mu butelki, w sytuacji gdy pokrzywdzony zeznał, że już wcześniej uderzył oskarżonego i sytuacja kiedy biegł do oskarżonego była kontynuacją ataku na oskarżonego, który z pomocą stłuczonej butelki próbował bronić się przed osobą dysponującą zdecydowanie lepszymi warunkami fizycznymi;
c)art.193§1kpkw zw. zart.201kpkwyrażające się w poprzestaniu, w przedmiotowej sprawie wyłącznie na ustnej uzupełniającej opinii jednego biegłego-M. P.i braku powołania drugiego biegłego, w sytuacji gdy dotychczasowy biegłyZ. G., z uwagi na swój stan zdrowia, zakończył wykonywanie obowiązków biegłego i nie był w stanie wydać opinii uzupełniającej, a w przedmiotowej sprawie pojawił się szereg wątpliwości wynikających z zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego co do mechanizmu powstania obrażeń u pokrzywdzonego oraz w sytuacji gdy biegłyM. P.stoi na stanowisku, że cyt.: „obrażenia powstają w sposób bierny gdy np. ofiara przewróci się na narzędzie leżące na podłożu i wówczas dochodzi do obrażeń typu biernego. To są jedynie przypadki znane w medycynie sądowej powstania obrażeń typu biernego podczas nabicia się na narzędzia”, w sytuacji gdy opinia ta jest poglądem odosobnionym i medycyna sądowa zna także inne przypadki mechanizmu powstania obrażeń w typie biernym;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co miało wpływ na treść orzeczenia, a polegający na:
a)błędnej ocenie osoby oskarżonego w kontekścieart.53kki wymierzenie oskarżonemu kary nieuwzględniającej wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy, a także celów zapobiegawczych i wychowawczych, które ma osiągać kara oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w sytuacji gdy warunki i właściwości oskarżonego, zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa oraz jego postawa w trakcie procesu, wskazuje na to, że oskarżony zasługuje na łagodniejszy wymiar kary,
b)błędnym uznaniu, ze obrażenia jakich doznał pokrzywdzony uzasadniają orzeczenia na jego rzecz zadośćuczynienia w wysokości 10.000zł, podczas gdy pokrzywdzony w swoich zeznaniach wskazał, że nie odczuwał bólu, nie przyjmował leków przeciwbólowych i nie przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku ze zdarzeniem

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

analiza zarzutów dotyczących obrazy prawa materialnego w zakresie przyjętej przez Sąd Okręgowy kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuA. C.i braku uznania zachowania oskarżonego za podjęte w warunkach obrony koniecznej, uzasadnia stwierdzenie, że nie są to zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej oraz wykładni i zastosowaniaart.25§1kk, a zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych, ponieważ zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu oraz wykładni i zastosowaniaart.25§1kkmogą być formułowane wówczas kiedy nie są kwestionowane ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, i pomimo prawidłowych ustaleń faktycznych dochodzi do nieprawidłowej ich subsumpcji, natomiast z treści zarzutów i uzasadnienia apelacji wynika, że zdaniem skarżącego błędne było ustalenie Sądu Okręgowego, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życiaM. K. (1)czego następstwem było przyjęcie w kwalifikacji czynu przypisanegoA. C.art.13§1kkw zw. zart.148§1kk, a także błędnie Sąd I instancji ustalił, że oskarżony prowokowałM. K. (1)do konfrontacji, podczas gdy to pokrzywdzony był agresywny w stosunku do oskarżonego i go zaatakował, aA. C.tylko się przed nim bronił, wyczerpując tym samym przesłanki działania w obronie koniecznej zart.25§1kk,
z takim zarzutem- błędu w ustaleniach faktycznych co do wystąpienia przesłanek zart.25§1kknie można się zgodzić, ponieważ zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie dawał podstaw do takiego ustalenia,
wbrew stanowisku skarżącego Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że bezpośrednio przed zdarzeniem doszło do szarpaniny pomiędzy pokrzywdzonym i oskarżonym, i po jej zakończeniu,A. C.prowokowałM. K. (1)do konfrontacji, rozbił dwie butelki, którymi wymachiwał w kierunku pokrzywdzonego, a potem jedną z nich odrzucił, i w dalszym ciągu „zachęcał”M. K. (1)żeby go zaatakował,
osoba prowokująca starcie nie korzysta z ochrony przewidzianej wart.25§1kk, jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, przywołując orzecznictwo,
o ile zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co do nie przyjęcia przez Sąd I instancji działania oskarżonego w warunkach obrony koniecznej, był nieuzasadniony, to zarzut błędu co do zamiaru z jakim działałA. C., zdaniem Sądu Apelacyjnego, zasługiwał na uwzględnienie,
Sąd Okręgowy przyjął, żeA. C.działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życiaM. K. (1),
oznacza to, że w ocenie Sądu I instancji,A. C.godził się ze śmiercią pokrzywdzonego, w wyniku swojego zachowania, z uwagi na użyty przedmiot- rozbitą butelkę, tzw. „tulipan” i miejsce zadania ciosu- brzuch,
Sąd Odwoławczy analizując kompletny materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania uznał, że nie uzasadnia on ustalenia, w sposób pewny, istnienia tak daleko idącego zamiaru po stronieA. C.- zabójstwaM. K. (1)w zamiarze ewentualnym,
w tym miejscu należy podkreślić, że zamiaru zabójstwa nie wolno się domyślać, musi wynikać on w sposób niebudzący wątpliwości z dowodów,
decydujące znaczenie ma odtworzenie strony podmiotowej, ponieważ to ustalenia w tym zakresie powodują, że w danej sprawie należy przyjąć zabójstwo- w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, czy też ciężki uszczerbek na zdrowiu, jak w niniejszej sprawie,
zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest dowodów na przyjęcie po stronieA. C.zamiaru pozbawienia życiaM. K. (1)- zarówno w zamiarze bezpośrednim(co zarzucił oskarżyciel publiczny i z czym nie zgodził się Sąd Okręgowy modyfikując postać zamiaru), jak i ewentualnym,
użyte narzędzie i miejsce zadania ciosu o tym zamiarze nie przesądzają,
w okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest, że oskarżony zadał jeden cios, którego następstwem nie była rana drążąca do jamy brzusznej, a rana kłuta, o charakterze powierzchniowym, co spowodowało, że krwawienie z niej nie było duże, jak wynika z dokumentacji medycznej,
opis rany- skalpującej płat skóry z uszkodzeniem powięzi mięśni brzucha, bez penetracji do jamy brzusznej, uzasadnia stwierdzenie, że uderzenie przebiegało wzdłuż powierzchni brzucha ofiary, a nie zmierzało w głąb, co powoduje, przy uwzględnieniu faktu, że nie było żadnych przeszkód do zadania przez oskarżonego kolejnych ciosów, że brak jest przesłanek do ustalenia, ponad wszelką wątpliwość, żeA. C.uderzając rozbitą butelką w brzuchM. K. (1)godził się z jego śmiercią,
bez wątpienia chciał okazać swoją przewagę w konfrontacji z pokrzywdzonym, i swoim postępowaniem naruszył prawnie chronione dobro w postaci zdrowiaM. K. (1),
użyty przedmiot i miejsce zadania ciosu powodują, że odpowiada on nie tylko za spowodowany skutek w postaci obrażenia ciała naruszającego prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała ofiary na okres powyżej 7 dni zart.157§1kk, ale także za usiłowanie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, w rozumieniuart.156§1pkt 2 kkalbowiem wykształcenie i poziom rozwoju intelektualnego oskarżonego uzasadniają stwierdzenie, że miał on świadomość niebezpieczeństwa swojego zachowania dla pokrzywdzonego,
stan nietrzeźwości w jakim się znajdował działał odhamowująco, co nie zwalniaA. C.z odpowiedzialności za to co zrobił,
o zakwalifikowaniu danego zachowania zart.13§1kkw zw. zart.148§1kklub zart.13§1kkw zw. zart.156§1 pkt 2 kkdecyduje zamiar z jakim działał sprawca, który w sposób pewny można ustalić po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,
zachowanieA. C., bez wątpienia, było niebezpieczne dlaM. K. (1), co nie oznacza, że godził się on ze śmiercią pokrzywdzonego(co zostało omówione powyżej w uzasadnieniu), jak przyjął Sąd Okręgowy, i wobec braku jednoznacznych, kategorycznych przesłanek uzasadniających takie ustalenie, Sąd Apelacyjny zmienił opis czynu przypisanego oskarżonemu i jego kwalifikację, na korzyśćA. C., mając na uwadze kierunek i zakres apelacji wywiedzionej przez jego obrońcę, uznając, że oskarżony swoim zachowaniem zmierzał do spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiuM. K. (1)w postaci choroby realnie zagrażającej jego życiu, do czego nie doszło na skutek udzielonej pokrzywdzonemu pomocy,
właściwości i warunki osobisteA. C.również uzasadniają stanowisko Sądu Odwoławczego co do zamiaru z jakim działał,
nie należy on do osób zdemoralizowanych, które nie liczą się z życiem innych,
w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może być mowy o naruszeniu reguły zart.5§2kpkco do mechanizmu w jakim doszło do powstania obrażenia u pokrzywdzonego, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że oskarżony ugodziłM. K. (1)w brzuch rozbitą butelką, tzw. „tulipanem”,
było to celowe działanie,
Sąd I instancji dokonał w tym zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych,
oprócz zeznań świadków(vide: zeznaniaA. W.), przeciwko tezie apelującego, że do obrażeń brzuchaM. K. (1)doszło w mechanizmie biernym, wskutek „nadziania się” przez pokrzywdzonego na rozbitą butelkę trzymaną przez oskarżonego, przemawia opis rany- skalpującej płat skóry z uszkodzeniem powięzi mięśni brzucha, bez penetracji do jamy brzusznej, która oznacza nie ranę punktową, z jaką mielibyśmy do czynienia w mechanizmie biernym lecz ranę obejmującą oznaczoną powierzchnię, w tym przypadku- 8x6cm, będącą skutkiem przesuwania się narzędzia (rozbitej butelki) wzdłuż powierzchni brzucha ofiary, co przemawia za świadomym działaniem osoby dysponującym tym przedmiotem,
zarzut obrazyart.7kpknie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, co do prowokacyjnej postawy oskarżonego i mechanizmu powstania obrażeń brzucha uM. K. (1), został oceniony przez Sąd I instancji prawidłowo, z zachowaniem reguły dowodzenia zart.7kpk, która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem, korzysta z ochronyart.7kpk,
brak w zeznaniach pokrzywdzonego czy wskazanego w środku odwoławczymK. M.informacji o ruchu ręki oskarżonego, nie oznacza, że takiego ruchu nie było,
zauważyła goA. W.(bezstronny świadek) co w powiązaniu z charakterem obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego(opisanych powyżej) i uwzględniając konfrontacyjną postawęA. C., uzasadniało dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że oskarżony ugodził rozbitą butelkąM. K. (1)w brzuch,
prawidłowo zatem Sąd I instancji odrzucił stanowisko oskarżonego, że obrażenia pokrzywdzonego powstały w mechanizmie biernym, wskutek „nadziania się” przezM. K. (1)na rozbitą butelkę trzymaną przezA. C., jako realizację przyjętej przez niego linii obrony mającej na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej wbrew faktom,
nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący oceny zeznańM. K. (2)dokonanej przez Sąd Okręgowy,
przedstawiona w uzasadnieniu Sądu I instancji ocena zeznań tego świadka, zdaniem Sądu Apelacyjnego, była prawidłowa albowiem nielogiczne było twierdzenieM. K. (2)obserwującej zdarzenie będące następstwem karygodnego zachowania oskarżonego wobec niej, że momentu powstania obrażeń u pokrzywdzonego nie zauważyła,
bez wątpienia przyjęła postawę nie szkodzenia swojemu byłemu partnerowi- na co zwrócił uwagę Sąd Okręgowy,
odnosząc się do tego zarzutu apelacji podkreślić należy, że z punktu widzenia poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie, nie mógł on wpłynąć na rozstrzygnięcie, które wynikało z przyjętego mechanizmu powstania obrażenia u pokrzywdzonego, a o czym świadek, jak twierdziła, nie miała wiedzy,
zdaniem Sądu Apelacyjnego nie doszło do obrazyart.193§1kpkw zw. zart.201kpk, ponieważ w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było podstaw do powołania kolejnego biegłego z zakresu medycyny w celu ustalenia mechanizmu, w jakim doszło do powstania obrażeń brzucha uM. K. (1),
uzyskane w toku postępowania opinie sporządzone przez biegłegoM. P.były zupełne i jasne, poparte wiedzą specjalistyczną i doświadczeniem biegłego,
odwoływanie się przez skarżącego do stanowiska zaprezentowanego przez innego biegłego w toku innego postępowania było nieuprawnione z uwagi na fakt, że opinia w danej sprawie dotyczy okoliczności konkretnego zdarzenia, i biegły do nich nawiązuje wydając opinię,
fakt, że biegłyZ. G., który na początkowym etapie postępowania opiniował w przedmiotowej sprawie, a z uwagi na stan zdrowia nie mógł wydać opinii uzupełniającej, nie był przesłanką do powołania kolejnego biegłego z zakresu medycyny,
należy zwrócić uwagę skarżącemu, że opinie z zakresu medycyny, uzyskane w toku postępowania były tylko elementem zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, oceniane łącznie z pozostałymi dowodami, a ich kompleksowa analiza przemawia za trafnością stanowiska zaprezentowanego przez biegłegoM. P., że obrażenia brzucha doznane przezM. K. (1)nie powstały w mechanizmie biernym- Sąd Apelacyjny wskazał już powyżej w uzasadnieniu dlaczego ustalenie Sądu I instancji w tym zakresie należało uznać za prawidłowe,
analiza zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w kontekścieart.53kkuzasadnia stwierdzenie, że był on ściśle powiązany z jednym, z alternatywnych wniosków apelacji, dotyczącym sytuacji pozostania przy kwalifikacji przyjętej przez Sąd Okręgowy i miał na celu obniżenie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu, co z uwagi na modyfikację opisu i kwalifikacji czynu przypisanegoA. C., na korzystniejszą, czego efektem było wymierzenie kary w niższej wysokości, spowodowało, że brak było podstaw do jego uwzględnienia,
Sąd Odwoławczy kształtując wymiar kary pozbawienia wolności, na podstawie przyjętej po rozpoznaniu apelacji kwalifikacji czynu popełnionego przezA. C., miał na względzie okoliczności podniesione w apelacji, dotyczące właściwości i warunków osobistych oskarżonego, a także celów kary,
analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dotyczący okoliczności poprzedzających zdarzenie będące przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu, w tym zachowania pokrzywdzonego, który miał możliwość uniknięcia konfrontacji z oskarżonym, należało miarkować wysokość zadośćuczynienia,
okoliczności wskazane w tym zakresie przez skarżącego również przemawiały za niższą kwotą zadośćuczynienia jako rekompensatą adekwatną do poziomu krzywdy doznanej przez niego na skutek karygodnego zachowania oskarżonego,
zdaniem Sądu Apelacyjnego zadośćuczynienie w wysokości 5.000zł jest kwotą uwzględniającą wszystkie okoliczności, które należało wziąć pod uwagę ustalając poziom krzywdyM. K. (1)- związane z powstaniem urazu i zachowaniem pokrzywdzonego, a także skutki obrażeń dla jego funkcjonowania i fakt, że nie może być symboliczne, i jednocześnie nie może być źródłem jego nieuzasadnionego wzbogacenia

Wniosek

przyjęcie, że działanie oskarżonego było działaniem w obronie koniecznej i w konsekwencji uznanie, że oskarżony nie popełnił przestępstwa
ewentualnie, w przypadku nie podzielenia powyższego:
zmiana zaskarżonego wyroku i uznanie, że zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona wyłącznieart.157§1kki wymierzenie kary na podstawie tego przepisu oraz obniżenie wysokości zadośćuczynienia orzeczonego na rzecz pokrzywdzonego, do kwoty 1.000zł
ewentualnie w przypadku nie podzielenia powyższego:
wymierzenie kary we względniejszym wymiarze, tj. w wymiarze 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz obniżenie wysokości zadośćuczynienia orzeczonego na rzecz pokrzywdzonego do kwoty 1.000zł

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

bezzasadne zarzuty naruszeniaart.5§2kpk(w zw. zart.2§1pkt1kpk i w zw. zart.4kpk) orazart.7kpkiart.193§1kpkw zw. zart.201kpk, a także dotyczące nie przyjęcia przez Sąd Okręgowy obrony koniecznej, i ustalenia, żeA. C.zaatakował pokrzywdzonegoM. K. (1),
wprawdzie zasadnie skarżący podniósł, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało przesłanek zart.13§1kkw zw. zart.148§1kk, co doprowadziło do ustalenia przez Sąd Apelacyjny, że postępowanieA. C.należało rozpatrywać pod kątem wyczerpania znamion czynu zart.156§1 pkt 2 kk, albowiem zgromadzone w toku postępowania dowody nie uzasadniały przyjęcia zamiaru zabójstwa, a jedynie działanie, w zamiarze ewentualnym, spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, to nie było podstaw do ograniczenia odpowiedzialności karnej oskarżonego tylko do skutku zart.157§1kk,
zmiana opisu i kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu spowodowała obniżenie kwoty zadośćuczynienia lecz nie do poziomu wskazanego we wniosku,
przyjęty przez Sąd Apelacyjny zamiar z jakim działał oskarżony sprzeciwiał się przyjęciu rekompensaty za krzywdę jaką spowodował na poziomie 1.000zł jako nieadekwatnej do krzywdy doznanej przezM. K. (1), co Sąd wyjaśnił powyżej w uzasadnieniu,
modyfikacja rozstrzygnięcia dokonana przez Sąd Apelacyjny spowodowała, że wniosek dotyczący obniżenia kary- bez zmiany kwalifikacji przyjętej przez Sąd I instancji był bezprzedmiotowy(na marginesie należy tylko zauważyć, że najniższa kara pozbawienia wolności możliwa do orzeczenia przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary przy kwalifikacji obejmującejart.13§1kkw zw. zart.148§1kkto 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności)

Lp.

Zarzut

2.

rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 4 lat pozbawienia wolności przez niesłuszne zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary, podczas gdy okoliczności sprawy, wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, a także wzgląd na cele zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary surowszej, bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

zarzut rażąco niewspółmiernie łagodnej kary pozbawienia wolności wymierzonejA. C.za przypisane mu zaskarżonym wyrokiem przestępstwo okazał się nietrafny, ponieważ zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie uzasadniał przyjęcia, że oskarżony działał z zamiarem zabójstwaM. K. (1)albowiem prawidłowa ocena dowodów uzasadniała ustalenie, żeA. C.działał z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu- co zostało przedstawione szerzej w punktach 3.1. i 5.2. uzasadnienia, co doprowadziło do zmiany opisu czynu przypisanegoA. C.w punkcie 1. zaskarżonego wyroku, na korzyść oskarżonego, i jego kwalifikacji prawnej, na łagodniejszą, co w dalszej kolejności skutkowało wymierzeniem kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze (vide: punkt 5.2. uzasadnienia),
w tych okolicznościach kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu przez Sąd Okręgowy okazała się rażąco surowa, co doprowadziło do zmiany wyroku w tym zakresie i orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze

Wniosek

zmiana zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z podstawy skazania rozstrzygnięć dotyczących nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenieA. C.za czyn zart.13§1kkw zw. zart.148§1kkw zb. zart.157§1kkw zw. zart.11§2kk, na podstawieart.14§1kkw zw. zart.148§1kkw zw. zart.11§3kkkary 15 lat pozbawienia wolności, a w pozostałym zakresie utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzut bezzasadny,
wniosek oskarżyciela publicznego nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ Sąd Apelacyjny zmienił opis i kwalifikację czynu przypisanego oskarżonemuA. C.na łagodniejszą, co z kolei uzasadniało orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze niż uczynił to Sąd I instancji

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

zaliczenie okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności,
orzeczenie o dowodzie rzeczowym

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

pomimo zaskarżenia wyroku w całości przez obrońcę oskarżonego, nie podniesiono żadnych zarzutów dotyczących orzeczenia o dowodach rzeczowych oraz o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego na poczet wymierzonej mu kary pozbawienia wolności, a Sąd Odwoławczy, z urzędu, nie stwierdził żadnych podstaw do zmiany rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w tym zakresie

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

zmiana opisu i kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1. zaskarżonego wyroku przez uznanieA. C.za winnego tego, że w dniu 14 czerwca 2020r. w miejscowościŚ., gminaD., pow.(...), działając w zamiarze ewentualnym, usiłował spowodować u pokrzywdzonegoM. K. (1)ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że ugodził go w brzuch stłuczoną butelką, tzw. „tulipanem”, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc, a spowodował uM. K. (1)ranę kłutą, skalpującą płat skóry z uszkodzeniem powięzi mięśni brzucha, bez penetracji do jamy brzusznej, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie czynności narządów ciałaM. K. (1), jakimi są powłoki brzucha, na okres powyżej siedmiu dni tj. przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart.157§1kkw zw.art. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.przy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.wymierzonoA. C.karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
kwotę zadośćuczynienia z punktu 4. części dyspozytywnej obniżono do 5.000 (pięciu tysięcy ) złotych

Zwięźle o powodach zmiany

zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie uzasadniał przyjęcia, żeA. C.działał z zamiarem ewentualnym zabójstwaM. K. (1),
nie wykazano bowiem strony podmiotowej czynu zart.148§1kk,
prawidłowa ocena dowodów uzasadniała ustalenie, żeA. C.działał z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiuM. K. (1)pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu- co zostało przedstawione powyżej, w punkcie 3.1. uzasadnienia,
spowodowało to konieczność zmiany opisu czynu przypisanegoA. C.w punkcie 1. zaskarżonego wyroku, na korzyść oskarżonego, i jego kwalifikacji prawnej, na łagodniejszą, co w dalszej kolejności skutkowało wymierzeniem kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze,
rozstrzygając o karze Sąd Apelacyjny kierował się dyrektywami wymiaru kary zart.53kki uwzględnił okoliczności obciążające oraz łagodzące,
do okoliczności obciążających zaliczyć należy wysoki stopień winy sprawcy i wysoką społeczną szkodliwość czynu mu przypisanego wynikające z okoliczności czynu, sposobu działaniaA. C.i zaatakowanego przez niego dobra chronionego prawem- zdrowia ludzkiego,
A. C.uderzył pokrzywdzonego rozbitą butelką, tzw. „tulipanem”,
na niekorzyść oskarżonego przemawia łatwość z jaką podjął decyzję o zaatakowaniu człowieka, a także działanie w stanie nietrzeźwości, co bez wątpienia zadziałało odhamowująco na sprawcę,
do okoliczności łagodzących zaliczyć należy niekaralnośćA. C.w dacie czynu, której nie należy przeceniać z uwagi na wydanie wobec niego wyroku skazującego niedługo po zdarzeniu będącym przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu,
właściwości i warunki osobiste oskarżonego przemawiają za stwierdzeniem, że nie jest on osobą zdemoralizowaną i zdarzenie objęte postępowaniem nigdy w przyszłości się nie powtórzy,
Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem I instancji, że postawa pokrzywdzonego, nie zainteresowanego wszczęciem postępowania karnego przeciwkoA. C.(M. K. (1)nie chciał zawiadamiać o zdarzeniu Policji), uzasadniała przyjęcie, że w sprawie doszło do swoistego pojednania oskarżonego z pokrzywdzonym, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w łagodniejszym potraktowaniu sprawcy,
w ocenie Sądu Odwoławczego zasadnie Sąd Okręgowy w przedmiotowej sprawie zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary uznając, że nawet najniższa kara przewidziana za przypisany oskarżonemu czyn byłaby zbyt surowa,
Sąd Apelacyjny również odwołał się do tej instytucji kształtowania odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa, przy zmodyfikowanym, na korzyść oskarżonego, opisie i kwalifikacji przypisanegoA. C.czynu,
było to konsekwencją poczynionych w sprawie ustaleń dotyczących zachowania pokrzywdzonego bezpośrednio przed zdarzeniem, świadomego prowokacyjnej postawy oskarżonego dążącego do konfrontacji,
M. K. (1)miał możliwość uniknięcia zdarzenia, a jednak tego nie zrobił, czego następstwem były doznane przez niego obrażenia,
taka postawa pokrzywdzonego nie zwalnia oczywiście oskarżonego z odpowiedzialności karnej za ugodzenieM. K. (1)rozbitą butelką w brzuch lecz ma wpływ na poziom tej odpowiedzialności,
analiza okoliczności obciążających i łagodzących doprowadziła Sąd Odwoławczy do wniosku, że kara jaką należy wymierzyćA. C.za czyn jakiego się dopuścił na szkodęM. K. (1), to kara 2(dwóch) lat pozbawienia wolności,
stanowi ona właściwą reakcję na przestępcze zachowanie oskarżonego i realizuje cele kary o charakterze wychowawczym i zapobiegawczym w stosunku doA. C., uświadamiając mu naganność jego postępowania, a z uwagi na jej wymiar będzie oddziaływać na niego w przyszłości, zniechęcając go przed popełnieniem kolejnych przestępstw,
w zakresie prewencji ogólnej wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności kształtuje świadomość prawną społeczeństwa pokazując wysoką społeczną szkodliwość przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, a jednocześnie jest sygnałem, że każde takie zachowanie spotka się z odpowiednią reakcją organów wymiaru sprawiedliwości,
Sąd Apelacyjny obniżył kwotę zadośćuczynienia przyznanąM. K. (1)przez Sąd Okręgowy mając na uwadze okoliczności szczegółowo opisane w punkcie 3.1 uzasadnienia

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

na podstawieart.636§2kpkw zw. zart.633kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa ½ wydatków za postępowanie odwoławcze, ½ tych wydatków obciążając Skarb Państwa, i wymierzonoA. C.opłatę w wysokości 300 (trzystu) złotych za obie instancje, której wysokość ustalono kierując się treściąart.10ust.1w zw. zart.2ust.1pkt 4 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych

PODPIS

SSA Robert Mąka SSA Przemysław Żmuda SSA Jacek Szreder

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoA. C.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

uznanie oskarżonegoA. C.za winnego popełnienia czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb.art. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i wymierzenie za ten czyn, na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniuart. 60 § 2, 6 pkt 2 k.k., kary 4 (czterech) lat pozbawienia wolności- punkt 1. zaskarżonego wyroku,
zasądzenie, na podstawieart. 46 § 1 k.k., od oskarżonegoA. C.na rzeczM. K. (1)kwoty 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia- punkt 4. zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wymierzenie oskarżonemuA. C.za przypisany mu czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb.art. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., kary 4(czterech) lat pozbawienia wolności, na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary zart. 60 § 2, 6 pkt 2 k.k.- punkt 1. zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana