Sąd Rejonowy w Toruniu
V Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: V GC 772/23
Data wyroku: 2023-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej J. Naworski

Sygn. akt VGC 772/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 grudnia 2023r.
Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy
w składzie:
przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski
protokolant: sekretarz sądowyI.serafin
po rozpoznaniu dnia 21 grudnia 2023r.,
wT.
na rozprawie
sprawy
z powództwaP. R.( NIP(...))
przeciwkoD. T.( NIP(...))
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoD. T.na rzecz powodaP. R.kwotę 19.433,20zł ( dziewiętnaście tysięcy czterysta trzydzieści trzy złote i dwadzieścia groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty:

- 6.150zł od dnia 1 listopada 2022r.,
- 6.150zł od dnia 1 grudnia 2022r.,
- 6.150zł od dnia 6 grudnia 2022r. do dnia zapłaty,

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.617zł ( cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VGC 772/23

UZASADNIENIE
P. R.żądała odD. T.18.450zł z odsetkami tytułem czynszu za październik, listopad i grudzień 2022r. oraz 983,20zł rekompensaty za koszt odzyskiwania należności ( k. 3 – 7 ).
Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, ponieważ powód nie wypowiedział mu umowy najmu a zapłacił mu 2.500zł; podnosił też zarzut przedwczesności żądania ( k. 35 – 36 ).
Powód podtrzymał pozew i oświadczył, że 2.500zł przyjął od pozwanego jako kaucję i nie zarachował jej na poczet czynszu ( k. 63 ).
Sąd ustalił, co następuje:
26 czerwca 2018r.D. T.wynajął odP. R.lokal użytkowy położony naS.wT.na okres do 31 grudnia 2022r.
Dowód: umowa, § 1 i 3 k. 12.
Od września 2018r.D. T.miał płacićP. R.5.000zł czynszu netto, z góry, do 5. dnia każdego miesiąca.
Dowód: umowa, § 4, k. 12.
D. T.zapłaciłP. R.2.500zł kaucji na zabezpieczenie roszczeń o odszkodowanie, kary umowne i czynsz.
Dowód: umowa, § 4, k. 12.
W sprawie pod sygnaturą VGNc 2962/22 Sąd Rejonowy w Toruniu zasądził odD.T.na rzeczP. R.zaległy czynsz za okres od kwietnia do września 2022r.
Dowód: nakaz zapłaty w aktach VGNc 2962/22.
Sąd zważył, co następuje:
1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu oart. 230 k.p.c.i dowody z dokumentów.
Nie budziły one bowiem zastrzeżeń i nie były kwestionowane.
Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ ma on tylko komplementarny charakter (art. 299 k.p.c.).
2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze,de lege latapostępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.
Po drugie, że ciężar dowodu faktów spoczywa na tej stronie, która wywodzi z nich skutki prawne, ponieważei incumbit probatio qui dicit(art. 6 k.c.).
Po trzecie wreszcie, obrona polegająca na prostym zaprzeczaniu twierdzeniom przeciwnika jest skuteczna tylko w przypadku jego bierności (art. 230 k.p.c.); nic nie daje, jeżeli przedstawia on dowody zasadności swoich racji.
3. Powództwo, było oczywiście uzasadnione.
Powód przedłożył bowiem umowę najmu, którą zawarł z pozwanym a tym samym udowodnił słuszność swoich racji; w świetleart. 659 § 1in finek.c.najemca powinien bowiem płacić czynsz wynajmującemu apacta sunt servanda.
4. Z kolei argumenty pozwanego nie były trafne.
Otóż, trudno mówić o przedwczesności żądania, skoro umowa przewidywała wysokość czynszu i termin jego płatności a pozwany przegrał już z powodem sprawę za wcześniejszy okres.
Z kolei z faktu, że pozwany zapłacił powodowi 2.500zł nie wynika, że nie musi płacić dochodzonego czynszu.
Po pierwsze, w świetle umowy najmu pozwany miał zapłacić tę kwotę tytułem kaucji co stanowi prawidłowy tytuł przysporzenia powoda.
Po drugie, to, że kaucja z natury podlega zwrotowi a zatem, że pozwany ma ewentualnie roszczenie przeciwko powodowi o jej zwrot, nie zwalnia go z obowiązku zapłaty czynszu. Taka sytuacja, sama przez się, nie powoduje bowiem wygaśnięcia wzajemnych zobowiązań, ponieważ takie konsekwencje rodzi dopiero złożenie odpowiedniego oświadczenia woli, w tym zwłaszcza o potrąceniu.
Pozwany nie potrącił jednak z roszczeniem powoda żądania zwrotu kaucji a oświadczeń tego typu ani na gruncie prawa materialnego, ani tym bardziej, procesowego, nie można domniemać.
Wreszcie, nie było uzasadnienia do rozłożenia zasądzonej kwoty na raty.
Z oświadczenia pozwanego na rozprawie ( k. 68 ) wynikało bowiem, że może płacić co najwyżej 1.000zł miesięcznie, co skutkować musi nadmiernym odroczeniem zaspokojenia wierzyciela. Jego interes podlega zaś ocenie na gruncieart. 320 k.p.c.Opóźnienie pozwanego i tak przekracza już rok.
5. O kosztach orzeczono w myślart. 98 § 1 i 3w związku zart. 99 i 98 § 11k.p.c.
Z.
1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu,
2. odnotować w KU przedłożenie opłaty dnia 6 lutego 2024r.,
3. z wpływem lub za 3 tyg.