Sąd Apelacyjny w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 117/23
Data wyroku: 2024-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Kaniok, Dorota Tyrała, Piotr Gąciarek
Podstawa prawna: art. 285 § 1 k.k., art. 298 § 1 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 117/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 grudnia 2024 roku
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Dorota Tyrała
Sędziowie:  SA Rafał Kaniok
SO (del.) Piotr Gąciarek (spr.)
Protokolant: Katarzyna Kwiatkowska
przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r.

sprawy:

S. B. (1)

synaJ.iJ.z domuS.,

urodz. (...)wP.

oskarżonego zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.iart. 298§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt VIII K 202/20

I

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonegoJ. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

Sygn. akt II AKa 117/23

UZASADNIENIE
S. B. (1)oskarżony został o to, że:
w okresie od dnia 08 września 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku w miejscowościK.gminaN.oraz naul. (...)przy skrzyżowaniu zul. (...)wN., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P.iM. N., usiłował doprowadzić(...) SAz siedziba przyul. (...)wS.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 294.981,12 PLN poprzez uzyskanie na własną rzecz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 277.901,12 PLN z tytułu umowy ubezpieczenia OC, nrpolisy (...), przypisanej do samochodu osobowego markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 17.080,00 PLN z tytułu ubezpieczenia AC na rzeczM. N.leasingobiorcy wymienionego pojazdu matkiT. (...), przy czym podstawą wypłaty obu odszkodowań miało być zdarzenie uprzednio spowodowane przezD. P.iM. N.polegające na tym, że w dniu 08 września 2019 roku, naulicy (...)przy skrzyżowaniu zul. (...)wN.,D. P.iM. N.umyślnie spowodowali kolizję kierowanego przezD. P.samochodu osobowegomarki M. (...)onumerze rejestracyjnym (...), który to samochódS. B. (1)uprzednio udostępnił w tym celuD. P., z kierowanym przezM. N.samochodem osobowym markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), objętym umową ubezpieczenia OC nrpolisy (...)oraz ubezpieczeniem AC, po czymS. B. (1)w dniu 09 września 2019 roku zgłosił uszkodzenia pojazdu matkiM. Q.jako powstałe w wyniku powyższej, zaistniałej rzekomo w sposób przypadkowy z winyM. N.kolizji drogowej ubezpieczycielowi(...) SAw celu uzyskania wypłaty odszkodowania OC przypisanego do pojazdu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), zaśM. N.w dniu 16 września 2019 roku telefonicznie zgłosił uszkodzenia powstałe w tym samym pojeździe w celu uzyskania wypłaty z tytułu ubezpieczenia AC, przy czym do wypłacenia obu odszkodowań nie doszło z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności przedmiotowego zdarzenia drogowego przez przedstawicieli pokrzywdzonego ubezpieczyciela
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkiart. 298 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
D. P.oskarżony zostało o to, że:
w okresie od dnia 08 września 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku w miejscowościK.gminaN.oraz naul. (...)przy skrzyżowaniu zul. (...)wN., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zM. N.iS. B. (1)usiłował doprowadzić(...) SAz siedziba przyul. (...)wS.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 294.981,12 PLN poprzez uzyskanie na rzeczS. B. (1)nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 277.901,12 PLZ z tytułu umowy ubezpieczenia OC, nrpolisy (...), przypisanej do samochodu osobowego markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 17.080,00 PLN z tytułu ubezpieczenia AC na rzeczM. N.leasingobiorcy wymienionego pojazdu matkiT. (...), przy czym podstawą wypłaty obu odszkodowań miało być zdarzenie uprzednio spowodowane przezD. P.iM. N.polegające na tym, że w dniu 08 września 2019 roku, naulicy (...)przy skrzyżowaniu zul. (...)wN.,D. P.iM. N.umyślnie spowodowali kolizję kierowanego przezD. P.samochodu osobowegomarki M. (...)onumerze rejestracyjnym (...), który to samochódS. B. (1)uprzednio udostępnił w tym celuD. P., z kierowanym przezM. N.samochodem osobowym markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), objętym umową ubezpieczenia OC nrpolisy (...)oraz ubezpieczeniem AC, po czymS. B. (1)w dniu 09 września 2019 roku zgłosił uszkodzenia pojazdu matkiM. Q.jako powstałe w wyniku powyższej, zaistniałej rzekomo w sposób przypadkowy z winyM. N.kolizji drogowej ubezpieczycielowi(...) SAw celu uzyskania wypłaty odszkodowania OC przypisanego do pojazdu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), zaśM. N.w dniu 16 września 2019 roku telefonicznie zgłosił uszkodzenia powstałe w tym samym pojeździe w celu uzyskania wypłaty z tytułu ubezpieczenia AC, przy czym do wypłacenia obu odszkodowań nie doszło z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności przedmiotowego zdarzenia drogowego przez przedstawicieli pokrzywdzonego ubezpieczyciela
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkiart. 298 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
M. N.oskarżony zostało o to, że:
w okresie od dnia 08 września 2019 roku do dnia 16 września 2019 roku w miejscowościK.gminaN.oraz naul. (...)przy skrzyżowaniu zul. (...)wN., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P.iS. B. (1)usiłował doprowadzić(...) SAz siedziba przyul. (...)wS.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 294.981,12 PLN poprzez uzyskanie na rzeczS. B. (1)nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 277.901,12 PLZ z tytułu umowy ubezpieczenia OC, nrpolisy (...), przypisanej do samochodu osobowego markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz nienależnej wypłaty odszkodowania w kwocie 17.080,00 PLN z tytułu ubezpieczenia AC na własną rzecz, przy czym podstawą wypłaty obu odszkodowań miało być zdarzenie uprzednio spowodowane przezD. P.iM. N.polegające na tym, że w dniu 08 września 2019 roku, naulicy (...)przy skrzyżowaniu zul. (...)wN.,D. P.iM. N.umyślnie spowodowali kolizję kierowanego przezD. P.samochodu osobowegomarki M. (...)onumerze rejestracyjnym (...), który to samochódS. B. (1)uprzednio udostępnił w tym celuD. P., z kierowanym przezM. N.samochodem osobowym markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), objętym umową ubezpieczenia OC nrpolisy (...)oraz ubezpieczeniem AC, po czymS. B. (1)w dniu 09 września 2019 roku zgłosił uszkodzenia pojazdu matkiM. Q.jako powstałe w wyniku powyższej, zaistniałej rzekomo w sposób przypadkowy z winyM. N.kolizji drogowej ubezpieczycielowi(...) SAw celu uzyskania wypłaty odszkodowania OC przypisanego do pojazdu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...), zaśM. N.w dniu 16 września 2019 roku telefonicznie zgłosił uszkodzenia powstałe w tym samym pojeździe w celu uzyskania wypłaty z tytułu ubezpieczenia AC, przy czym do wypłacenia obu odszkodowań nie doszło z uwagi na negatywną weryfikację okoliczności przedmiotowego zdarzenia drogowego przez przedstawicieli pokrzywdzonego ubezpieczyciela
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkiart. 298 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2022 roku (sygn. akt XII K 202/20) uznał wszystkich oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów, przy czym ustalił, że czyny każdego z oskarżonych składały się z zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i za to na podstawieart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zb. zart. 298 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 4 § 1 kkskazał ich, a na podstawieart. 11 § 3 kkw zw. zart. 294 § 1 kkoraz na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył:

1
oskarżonemuS. B. (1)karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka

2
oskarżonemuD. P.karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka

3
oskarżonemuM. N.karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł jedna stawka.

Ponadto Sąd Okręgowy zasądził od każdego z oskarżonych należną opłatę na rzecz Skarbu Państwa oraz obciążył ich kosztami sądowymi.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca oskarżonegoS. B. (1).
W apelacji obrońca zarzucił wyrokowi Sądu I instancji obrazę przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia to jest:

1
art. 7 kpkpoprzez dowolną, a swobodną ocenę dowodów z wyjaśnień oskarżonegoB.polegającą na częściowym uznaniu ich a niewiarygodne podczas gdy wyjaśnienia te pozostają w spójności z zebranymi i ujawnionymi w sprawie dowodami, a logika i doświadczenie życiowe wskazują, że należy je uznać za całkowicie wiarygodne.

2
art. 7 kpk,art. 366 § 1 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 kpkpoprzez ustalenie okoliczności faktycznych sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego z wyeliminowaniem opinii biegłego ds. techniki samochodowej, określającej rzetelnie wysokość potencjalnej szkody-bez umotywowania takiego stanowiska w wyroku.

3
art. 193 § 1 kpkw zw. zart. 167 kpkw zw. zart. 366 kpkpolegające na ich niezastosowaniu przez Sąd poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z pisemnej opinii biegłego ds. techniki samochodowej na okoliczność ustalenia wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

4
art. 7 kpkpolegającą na wadliwej ocenie materiału dowodowego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgormadzonego w spawie materiału dowodowego, dokonaną z uchybieniem zasadzie prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez przyznanie wiarygodności zeznaniom świadkaP. G.w zakresie tego, że nie kojarzył on oskarżonegoP.

5
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treści polegający na przyjęciu, iż oskarżonyS. B. (1)działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził(...) SAw błąd co do okoliczności powstania szkody, podczas gdy w materiale dowodowym brak jest jakiekolwiek dowodu potwierdzającego nie tylko „z góry powzięty zamiar” ale w ogóle jakikolwiek zamiar wyłudzenia odszkodowania po stronie oskarżonego czy też wprowadzenia w błąd ubezpieczyciela

Na tej podstawie obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w całości co doS. B. (1)i uniewinnienie oskarżonego.
Na wypadek niepodzielenia powyższych zarzutów obrońca sformułował na podstawieart. 438 pkt 1 kpkzarzut ewentualny obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 298 § 1 kkpoprzez zastosowanie tego artykułu do stanu faktycznego polegającego na upozorowaniu zniszczenia pojazdu, mimo, że tak ustalony stan faktyczny nie zawierał znamion czynu zabronionego zart. 298 § 1 kkani w żadnym innym przepisieKodeksu karnego. W razie uwzględnienia zarzutu ewentualnego obrońca wnosił o zmianę kwalifikacji czynu i wymierzenie łagodniejszej kary.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoS. B. (1)okazała się niezasadna i jako taka nie mogła doprowadzić do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy wszechstronnie przeprowadził postępowanie dowodowe, niepomijając żadnej okoliczności istotnej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Ujawniony w sprawie materiał dowodowy Sąd I instancji poddał wnikliwej ocenie przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena ta nie wykazuje cech dowolności.
Istota zarzutów sformułowanych przez obrońcę sprowadza się do tego, że oskarżonyS. B. (1)według skarżącego nie miał świadomości, ze doszło do upozorowanej kolizji i tym samym zgłaszając szkodę w swoim pojeździe nie działał w zamiarze wyłudzenia nienależnego odszkodowania od zakładu ubezpieczeń.
Przed przystąpieniem do oceny zarzutu obrazyart. 7 kpkpolegającą na odmowie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoB.poczynić należy założenie wstępnie. Sąd Okręgowy w oparciu o dowody w postaci opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń oraz ruchu drogowego, dokumentację z postępowania szkodowego(...) SA, a także zeznania świadkaM. K.ustalił w sposób prawidłowy i pewny, że do uszkodzeń obu pojazdów (kierowanego przez oskarżonegoM. N.samochoduT. (...)kierowanego przez oskarżonegoD. P.samochoduM. Q.) nie mogło dojść w warunkach opisanych przez obu kierujących. Ocena ta nie budzi wątpliwości. Okoliczność ta nie była kwestionowana w apelacji obrońcy. Skoro zatem kolizja obu w/w pojazdów nie miała miejsca w podanych przez obu kierujących okolicznościach i została ona upozorowana, to należało postawić sobie pytanie, kto mógł być beneficjentem z tytułu odszkodowania wypłaconego za szkody samochodachT. (...)iM. Q.. Nie może budzić wątpliwości, że osobą, która skorzystałaby na likwidacji szkody w pojeździeM. (...)byłby jego właściciel –S. B. (1). Żaden z pozostałych oskarżonych ani inna osobą nie mógłby skorzystać na likwidacji szkody w pojeździeM. Q.. Dopiero przy uwzględnieniu tych okoliczności uznać należy, iż zarzut obrazyart. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonegoS. B. (1)jest zupełnie chybiony. Sąd Okręgowy poddał wyjaśnienia oskarżonego ocenie spełniającej warunki zawarte wart. 7 kpk. Ocena ta jest wszechstronna, uwzględnia wnioski wypływające z innych uznanych przez Sąd za wiarygodne dowodów, a ponadto jest ona zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.
Oceny dokonanej przez Sąd I instancji nie podważa bezgotówkowy sposób rozliczenia szkody, jaki miał być zastosowany przy likwidacji szkody w samochodzieM. Q.. Po pierwsze bowiem, sposób likwidacji szkody mógł być zmieniony w toku dalszego postępowania prowadzonego przez zakład ubezpieczeń. Po drugie zaś, choć kwestia ewentualnej odpowiedzialności właściciela warsztatu mającego pośredniczyć w likwidacji szkody, wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania, to jednak z wybranego przez oskarżonegoB.sposobu likwidacji szkody, nie można wyprowadzać wniosku, iż nie odniósłby on korzyści majątkowej w razie gdyby jego zamiar doszedł do skutku.
Podkreślić należy także, iż oskarżonyD. P., niebędący właścicielem żadnego z samochodów, które miały uczestniczyć w kolizji, nie mógłby odnieść (bez współudziału w całym przedsięwzięciu oskarżonegoB.) żadnej korzyści z tytułu spowodowania uszkodzeń w pojeździeM. Q.. Z kolei korzyść jaką mógłby odnieść kierujący samochodemT. (...)M. N.byłaby ograniczona jedynie do wypłaty odszkodowana z jego własnej polisy AC powiązanej z pojazdemT. (...). Tak więc jedynym beneficjentem z tytułu likwidacji szkody związanej z uszkodzeniem samochoduM. Q.mógł być tylko i wyłącznie jego właściciel – oskarżonyS. B. (1).
Nie znajduje uzasadnienia zawarty w punktach II i III apelacji zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. techniki samochodowej, co miało stanowić obrazę przepisówart. 7, 167, 193 § 1 i 366 kpk, a takżeart. 424 § 1 pkt 1 kpk. Zgodnie zart. 193 § 1 kpksąd dopuszcza dowód z opinii biegłego, gdy stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. W sprawie niniejszej sytuacja taka, w toku postępowania przed Sądem Okręgowym nie zaistniała. Ustalona przez ubezpieczyciela wstępna wycena naprawy samochoduM. Q.nie jest okolicznością wymagającą zasięgania opinii biegłego. Rzecz bowiem nie w tym, czy wycena ta była prawidłowa, a w tym, że oskarżonyB., zgłaszając szkodę z upozorowanej kolizji drogowej liczył na uzyskanie korzyści z tytułu likwidacji szkody. Wartość szkody ustala co do zasady zakład ubezpieczeń. Gdyby nie odmowa likwidacji szkody przez(...) SAoskarżony nie zakwestionowałby korzystnej dla niego wyceny. Nie było zatem ani potrzeby ani konieczności zasięgania przez Sąd Okręgowy opinii biegłego w przedmiotowej kwestii, Zarzuty obrazy wskazanych wyżej przepisów okazały się całkowicie chybione.
Wskazać należy także, że obrońca podnosząc w apelacji zarzut nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z opinii biegłego ds. techniki samochodowej, na okoliczność ustalenia wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem uczynił to wbrew zakazowi zawartemu wart. 427 § 3a kpk. Ewentualne przeprowadzenie dowodu tego rodzaju nie przesądzałby o winie oskarżonego lub jej braku, a prowadzić mógłby jedynie do innego określenia kosztu naprawienia szkody w samochodzie oskarżonegoB.. Nie był to zatem dowód dotyczący okoliczności mającej istotne znaczenie dla ustalenia, czy czyn stanowił przestępstwo. Z tego powodu stawienie w apelacji zarzutu nieprzeprowadzenia z urzędu przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłego ocenić należało jako niedopuszczalne z mocyart. 427 § 3a kpk.
Chybiony jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który zdaniem skarżącego miał polegać na uznaniu, że oskarżony usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o znacznej wartości. W uzasadnieniu tego zarzutu zawartego w punkcie III apelacji autor popada w swoistą sprzeczność logiczną. Czyni on bowiem w istocie zarzut Sądowi Okręgowemu, że nie potraktował oskarżonegoB.jak uczciwego właściciela pojazdu nieoczekującego nic więcej ponad zgodne z prawem i utrwalonym orzecznictwem naprawienie szkody. Argumenty odwołujące się do wypracowanych w orzecznictwie sądowym zasad likwidacji szkody i do sposobu postępowania zakładu ubezpieczeń w przypadku zaistnienia tzw. szkody całkowitej miałyby zastosowanie w przypadku sporu zawisłego przed sądem cywilnym o wysokość kwoty jaką obowiązany jest uiścić zakład ubezpieczeń z tytułu swojej odpowiedzialności. Przywołane w uzasadnieniu apelacji poglądy i zapatrywania prawne nie mają jednakże wpływu na odpowiedzialność karną oskarżonegoS. B. (1). Odwołać w tym miejscu należy się raz jeszcze do kwestii zasadniczej w niniejszym postępowaniu: Kolizja obu pojazdów (T. A.iM. (...)) nie była dziełem przypadku. Nie doszło do niej na skutek błędnej oceny odległości czy też prędkości przez któregokolwiek z kierowców. Ta kolizja została zainscenizowana na potrzeby uzyskania nienależnych odszkodowań z zakładu ubezpieczeń. Tak więc w tym kontekście nie można oceniać postawy oskarżonegoB.i zaakceptowanej przez niego wyceny szkody przez pryzmat wypracowanych w orzecznictwie i literaturze fachowej prawidłowych i uczciwych zasad określania wysokości szkody w uszkodzonych pojazdach. CelemS. B. (1)(tak jak i pozostałych oskarżonych) było od początku uzyskanie nienależnego odszkodowania za szkodę, która została celowo wyrządzona w pojeździe oskarżonego. Tak więc zupełnie poza przedmiotem postępowania jest zarzut z punktu III apelacji i argumenty przywołane dla jego uzasadnienia.
Za niezasadny należało uznać także zarzut IV mający polegać na obrazieart. 7 kpkpoprzez dowolną, a swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadkaP. G., a w szczególności tej ich części, w której świadek odnosi się do znajomości z oskarżonymD. P.. Jest to kwestia indyferentna dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonegoB.za zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn. To czy świadekG.znał się czy też nie z oskarżonymP.w żaden sposób nie wpływa na ocenę zachowania oskarżonego. Nawet gdyby – czysto hipotetycznie – założyć, że świadekG.mijał się z prawdą zeznając na okoliczność tego czy zna oskarżonegoP., to nie sposób dostrzec racjonalnego związku pomiędzy kwestią znajomościP. G.iD. P., a odpowiedzialnością oskarżonegoB.. Niezależnie, od tego czy świadekP. G.i oskarżonyD. P.znali się czy też nie, beneficjentem z tytułu naprawienia szkody w pojeździeM. (...)byłby oskarżonyB..
Zarzut V polegający na błędnym ustalenia stanu faktycznego w zakresie przypisania winy oskarżonemuB.stanowi w istocie powtórzenie wcześniejszego zarzutu dokonania przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzut ten stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd Okręgowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji dokonał kompleksowej i wnikliwej oceny całości materiału dowodowego i poddał ocenie ujawnione w sprawie dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonegoB.i pozostałych oskarżonych w sposób określony wart. 7 kpk, nieprzekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów.
Niezasadny okazał się także zarzut VI . Sąd Okręgowy nie dopuścił się obrazy prawa materialnego i trafnie zakwalifikował czyn każdego z oskarżonych nie tylko jako usiłowanie doprowadzenia pokrzywdzonego zakładu ubezpieczeń do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, ale także jako oszustwo ubezpieczeniowe zart. 298 § 1 kk. DziałanieS. B. (2)polegające wspólnym z pozostałymi oskarżonym celowym spowodowaniem uszkodzeń obu pojazdów, a następnie zgłoszenia ich do zakładu ubezpieczeń jako powstałych w wyniku kolizji było dokładnie tym, o czym stanowiart. 298 § 1 kk– to jest spowodowaniem zdarzenia będącego podstawą wypłaty odszkodowania, w celu uzyskania nienależnego świadczenia z tytułu ubezpieczenia. Przyjęta przez Sąd Okręgowy kwalifikacja prawna czynu każdego z oskarżonych nie budzi żadnych wątpliwości i jako w pełni prawidłowa nie mogła ulec zmianie.
Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji w sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności przemawiające za koniecznością ponownego przeprowadzenia przewodu sądowego przed Sądem I instancji.
Sąd Apelacyjny nie znalazł także żadnych podstaw do ingerencji w wysokość wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary grzywny. Wymiar kar odpowiada okolicznościom sprawy i nie nosi cech rażącej niewspółmierności.
Sąd zasądził od oskarżonego opłatę w wysokości zgodnej zart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 2023 poz. 123) oraz obciążył go na podstawieart. 636 § 1 kpkwydatkami za postępowanie odwoławcze
Z tych wszystkich powodów Sąd Apelacyjny orzekł jak wyroku.