Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 123/23
Data wyroku: 2023-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Joanna Składowska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 822 kc

Sygn. aktI Ca 123/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 maja 2023 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny
w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia Joanna Składowska
po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2023 roku w Sieradzu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...) spółki z o.o.z siedzibą weW.
przeciwkoTowarzystwu (...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt I C 434/22upr

I
zmienia zaskarżony wyrok w punktach 1 i 2 w ten sposób, że:

A
w punkcie 1. obniża zasądzoną kwotę z 12 572,28 złotych do 3 658,68 (trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt osiem i 68/100) złotych, oddalając powództwow pozostałym zakresie;

B
punktowi 2. nadaje następującą treść:

„zasądza od(...) spółki z o.o.z siedzibą weW.na rzeczTowarzystwa (...) S.A.siedzibą w(...)301 (tysiąc trzysta jeden) złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu wrazz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty”;

II
oddala apelację w pozostałej części;

III
zasądza od(...) spółki z o.o.z siedzibą weW.na rzeczTowarzystwa (...) S.A.siedzibą wW.505 (pięćset pięć) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wrazz odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od doręczenia powodowi odpisu niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. aktI Ca 123/23

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 22 listopada 2022 r., wydanym pod sygn. akt I C 434/22, Sąd Rejonowy w Łasku zasądził od pozwanegoTowarzystwa (...) S.A.z/s wW.na rzecz powoda(...) spółki z o.o.z siedzibą weW.12 572,28 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 10 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty (pkt 1) oraz kosztami procesu w wysokości 4 367 z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (pkt 2).
Pozwany wniósł apelację od powyższego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całościi zarzucając:

1
naruszenieart. 233 § 1 k.p.c., w wyniku dokonania niewszechstronneji dowolnej oceny materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez:

a
nieprawidłowe przyjęcie, iż poszkodowany powinien czekać z rozpoczęciem naprawy do momentu przyznania odszkodowania, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie poszkodowany wykorzystywał pojazd zastępczy do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem trudno uznać za uzasadniony bierny czas oczekiwania na wypłatę odszkodowania dla przedsiębiorcy, dodatkowo w sytuacji gdy poszkodowana mogła cesją (tak jak za najem) zapłacić także za naprawę pojazdu i odebrać pojazdz warsztatu naprawczego wcześniej, tym bardziej, że poszkodowana wiadomością mailową z dnia 30.03.2022 r. informowała, że pojazd został naprawiony, a takżew sytuacji gdy pojazd został naprawiony już wcześniej i oczekiwał miesiąc czasuw warsztacie na odbiór;

b
nienadanie odpowiedniego znaczenia faktowi, iż poszkodowany wynajął pojazd zastępczy od powoda w sposób bezgotówkowy, nie czekając na przyjęcie odpowiedzialności przez ubezpieczyciela, co oznacza, że w taki sam sposób mógł również zlecić warsztatowi naprawę uszkodzonego pojazdu (tj. w sposób bezgotówkowy), a nie biernie oczekiwać na przyjęcie odpowiedzialności przez ubezpieczyciela i wypłacenia odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu;

c
nieprawidłowe przyjęcie, iż uzasadnionym było nieskorzystanie przez poszkodowaną z możliwości wynajmu pojazdu zastępczego od wypożyczalni współpracującejz ubezpieczycielem oraz że nie było ze strony pozwanego rzeczywistej woli zorganizowania poszkodowanej pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy pozwana poinformowała poszkodowaną o możliwości wynajęcia samochodu zastępczegoz wypożyczalni współpracującej, wskazała podstawowe warunki najmu czy akceptowaną dobową stawkę najmu, a także nazwy i dane kontaktowe wypożyczalni współpracujących, co świadczyło o rzeczywistej woli zorganizowania poszkodowanej pojazdu zastępczego;

d
nieprawidłowe uznanie, że poszkodowana w zgłoszeniu szkody zażądała pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy w zgłoszeniu szkody brak jest jakiejkolwiek informacjio tym, aby poszkodowana wskazywała na potrzebę i konieczność wynajęcia pojazdu zastępczego, a tym bardziej, by „żądała” pojazdu zastępczego;

e
nieprawidłowe przyjęcie, iż pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że mógł zaoferować pojazd zastępczy za wskazaną kwotę, w sytuacji gdy pozwany w wiadomości mailowej do poszkodowanej z dnia 10.02.2022 r. poinformował poszkodowaną o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego przez wypożyczalnię współpracującą z ubezpieczycielem za wskazaną dobową stawkę najmu i z uwzględnieniem przedstawionych warunków, jednakże to poszkodowana musiała wyrazić chęć lub chociaż zainteresowanie propozycją poszkodowanegoi skontaktować się z wypożyczalnią współpracują (albo zW.w przypadku innych potrzeb związanych z najmem pojazdu zastępczego), ponieważ to z wypożyczalnią,a nie z ubezpieczycielem, poszkodowana zawarłaby umowę najmu;

f
nieuwzględnienie faktu, iż poszkodowana zgłosiła szkodę dopiero w dniu 08.02.2022 r. o godz. 23:37:56,  a więc pozwany nie mógł w tym samym dniu zorganizować, a nawet zaproponować pojazdu zastępczego i uczynił to niezwłocznie w dniu 10.02.2022 r., to nie świadczy o żadnej zwłoce w działaniu ubezpieczyciela,a także w sytuacji gdy poszkodowana w zgłoszeniu szkody nie wskazała nawet, że potrzebuje pojazdu zastępczego;

g
nieuwzględnienie faktu, iż ubezpieczyciel proponował także podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego we wskazanym przez poszkodowanego miejscu (koszt ten był uwzględniany w cenie dobowej stawki najmu proponowanej przez ubezpieczyciela),a więc poszkodowany nie ponosiłby z tego tytułu żadnych kosztów, natomiast koszty te zostały dodatkowo naliczone przez stronę powodową, a także nieuwzględnienie faktu, iż koszty podstawienia i odbioru naliczane były w stosunku do odległości kilometrowej, a siedzibę poszkodowanego dzieli od powoda ok. 170 km, co spowodowało zawyżenie kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego,a poszkodowany mógł wynająć pojazd na tynku lokalnym, nie generując przy tym tak wysokich kosztów postawienia i odbioru pojazdu;

h
nieprawidłowe przyjęcie, iż pozwany przerzucił na poszkodowanego obowiązek poszukiwania najkorzystniejszej oferty najmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem nie może być uznana za niedogodność, która uzasadnia poniesienie wyższych kosztów najmu i nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty na rynku, co potwierdza orzecznictwo, w tym powoływana przez Sąd pierwszej instancji uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24.08.2017 r. sygn. III CZP 20/17;

i
nieprawidłowe uznanie, że po stronie ubezpieczyciela doszło do opieszałego czynności zmierzających do likwidacji szkody, w sytuacji gdy szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi dopiero w dniu 08.02.2022 r. o godz. 23:37:56,a ubezpieczyciel już w dniu następnym, tj. 09.02.2022 r. poinformował poszkodowaną o przyjęciu zgłoszenia szkody oraz wystąpił z pismem do policji o uzyskanie informacji i notatki ze zdarzenia, w dniu następnym (tj. 10.02.2022 r.) poinformował poszkodowaną o możliwości skorzystania z pojazdu zastępczego w wypożyczalni współpracujących z ubezpieczycielem (pomimo że poszkodowana nie zgłaszaław ogóle konieczności skorzystania z pojazdu zastępczego);

2
naruszenie prawa procesowego, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia tj.art. 233 § 1 k.p.c.przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędną sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceną dowodu z zeznań świadkaM. H., skutkujące nieuwzględnieniem istotnego faktu, iż ubezpieczyciel poinformował poszkodowaną o dostępności za tydzień pojazdu zastępczego spełniającego funkcje jak samochód uszkodzony, co oznacza, że można byłoi należało podmienić pojazd zastępczy w momencie, gdy był już on dostępnyu ubezpieczyciela;

3
naruszenie prawa procesowego to jestart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż strona powodowa wykazała rynkowość stawki dobowej najmu przedstawiając umowę najmu, fakturę oraz cenniki innych wypożyczalni, w sytuacji gdy są to jedynie dokumenty prywatne, które pozwana kwestionowała, a także w sytuacji gdy stawki na rynku lokalnym poszkodowanego (tj.W., woj.(...)) mogły być całkowicie inne niż na rynku lokalnym powoda (W., woj.(...)), a także w sytuacji gdy przedstawione przez powoda cenniki dotyczą stawek z wypożyczalni znajdujących się na drugim końcu Polski (tj.zS.,B.oraz tylko jednej zW.), zatem nie można przyjąć, iż strona powodowa wykazała rynkowość zastosowanej stawki i jej zasadność, w sytuacji gdy to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia wysokości żądanego odszkodowania i rynkowości stosowanych stawek, co nie zostało uczynione;

4
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 362 k.c.w z w. z 354§ 2 k.c.oraz w zw. zart. 826 § 1 k.c.oraz w zw. art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. zart. 361 § 1 k.c.poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie i nieuwzględnienie zasady współpracy wierzycielaz drugą stroną stosunku zobowiązaniowego oraz zasady minimalizacji szkody, co skutkowało uznaniem stawki za dobę najmu pojazdu zastępczego zastosowanej przez powoda, w sytuacji gdy zakład ubezpieczeń zaproponował zorganizowanie najmu za stawkę znacznie korzystniejszą;

5
naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart. 822 § 1 k.c.w zw.zart. 8241§ 1 k.c., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie za uzasadnione nadmiernych w istocie kosztów najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego w stawce dobowej najmu 246 zł brutto przez okres 80 dni,

6
naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 481 k.c.w zw. z 817§ 1 k.c.poprzez niezastosowanie skutkujące błędnym uznaniem że pozwany pozostawał w opóźnieniu już od 10.06.2022 r. podczas, gdy dochodzone kwoty miały charakter sporny do chwili wyrokowania.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o:

1
zmianę rozstrzygnięcia poprzez oddalenie powództwa w całości, a także poprzez rozliczenie kosztów procesu stosownie do wyniku sprawy zweryfikowanego w toku instancji;

2
rozstrzygnięcie o kosztach procesu w zakresie postępowania przed Sądem pierwszej oraz drugiej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do wyniku postępowania i zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy.

Powód domagał się oddalenia apelacji na koszt pozwanego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja zasługiwała w znacznej części na uwzględnienie.
Na wstępie należy wszakże podnieść,że w dużej mierze Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, choćzgodzić należy się z apelującym, że pewnym istotnym dla rozstrzygnięcia okolicznościom nie nadano właściwego znaczenia, o czymw dalszym fragmencie uzasadnienia.Nadto apelujący - wbrew literalnemu brzmieniu zarzutu - w znacznej części swojego wywodu nie kwestionuje poczynionych ustaleń, lecz prawidłowość ich subsumpcji pod normy prawa materialnego i wyciągane z ustalonych faktów wnioski, co do zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej i sposobu wyliczenia wysokości szkody.
Podzielić natomiast należy zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci 354§ 2 k.c.w zw. zart. 826 § 1 k.c.w zw. art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. zart. 361 § 1 k.c.
Nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2 k.c.). Na dłużniku ciążyw związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych.
Zgodzić zatem trzeba się ze skarżącym, że nie mogą być uznane za celowei ekonomicznie uzasadnione wydatki, które nie są konieczne do wyeliminowania negatywnego następstwa majątkowego w postaci utraty możliwości korzystaniaz uszkodzonego pojazdu, a więc w sytuacji gdy następstwo to może być wyeliminowane - bez uszczerbku dla godnych ochrony interesów poszkodowanego - w inny, mniej uciążliwy dla dłużnika sposób. Jeżeli zatem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu - we współpracyz przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów - skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te - w zakresie nadwyżki - będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za „celowei ekonomicznie uzasadnione”.
W sprawie przedmiotowej ani poszkodowana, ani też powód, jako nabywca wierzytelności nie byli zainteresowani jakąkolwiek współpracą z ubezpieczycielem. Uszkodzenie pojazdu miało miejsce 3 lutego 2022 r., a zgłoszenie szkody ubezpieczycielowi nastąpiło dopiero 8 lutego o godz. 23.37 i to już po zawarciu umowy najmu pojazdu zastępczego. W zgłoszeniu szkody brak jest jakiejkolwiek informacji o tym, aby poszkodowana miała potrzebę wynajęcia pojazdu zastępczego. Pozwany zaś, w wiadomości mailowej z 10 lutego 2022 r. poinformował poszkodowaną o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego przez wypożyczalnię współpracującą z ubezpieczycielem za wskazaną dobową stawkę najmu i z uwzględnieniem przedstawionych warunków. Jak ustalił Sąd Rejonowy, poszkodowana wiedziała, że gdy nie skorzysta z przedstawionej jej przezTowarzystwo (...) S.A.z siedzibą wW.oferty, to ubezpieczyciel pokryje koszt najmu jedynie do wysokości aprobowanych przez siebie stawek, którew przypadku samochodu klasy C wynoszą 101,63 złotych netto za dobę.
Poszkodowana nie skorzystała z propozycji najmu samochodu zastępczego od firmy współpracującej z ubezpieczycielem. Co więcej, nie kontaktował się z żadną z takich firm.
W świetle powyższego, ponieważ poszkodowana w sprawie niniejszej nie uzasadniła
w sposób wystarczający wyboru „droższej” z dostępnych możliwości wynajmu pojazdu zastępczego, odpowiedzialność ubezpieczyciela ogranicza się do proponowanej stawki dziennej 101,63 złotych netto.
Ponadto, ubezpieczyciel w wiadomości z 10 lutego 2022 r. proponował także podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego we wskazanym przez poszkodowaną miejscu (koszt ten był uwzględniany w cenie dobowej stawki najmu proponowanej przez ubezpieczyciela), a więc poszkodowana nie ponosiłaby z tego tytułu żadnych wydatków. Jak słusznie również argumentuje pozwany, koszty podstawienia i odbioru naliczane sąw stosunku do odległości kilometrowej, a siedzibę poszkodowanej dzieli od powoda ok. 170 km. Poszkodowana mogła wynająć pojazd na rynku lokalnym, nie generując przy tym tak wysokich kosztów postawienia i odbioru pojazdu.
Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut naruszeniaart. 822 § 1 k.c.w zw.zart. 8241§ 1 k.c., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie za uzasadnione nadmiernych w istocie kosztów najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego przez okres 80 dni. Poszkodowana nie dysponowała środkami na naprawę, a zakład w którym naprawa była realizowana odmówił wydania samochodu przed uiszczeniem wynagrodzenia. To pozwany zwlekał z wydaniem decyzji aż do 27 kwietnia 2022 r. i nie było to efektem żadnych zaniedbań po stronie poszkodowanej.
Jeśli chodzi o zarzuty co do terminu płatności odsetek należy stwierdzić, że zobowiązanie do zapłaty odszkodowania ma charakter bezterminowy, stąd teżo przekształceniu go w zobowiązanie terminowe decyduje wierzyciel przez wezwanie dłużnika do zapłaty. Sąd Najwyższy wielokrotnie przekonywająco wyjaśniał, że zasądzenie odszkodowania według cen z daty wyrokowania może uzasadniać przyznanie odsetek od tej daty, jednakże przewidziana wart. 363 § 2 k.c.zasada nie wyłącza w tej materii innych rozwiązań. Trzeba podkreślić, że odsetki stanowią rodzaj rekompensaty typowego uszczerbku majątkowego doznanego przez wierzyciela, wynikającego z pozbawienia go możliwości czerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego. Jeżeli więc powód dochodzi zapłaty określonej kwoty z tytułu odszkodowania z odsetkami za opóźnienie od danego dnia, wcześniejszego niż dzień wyrokowania i w toku postępowania okaże się, że kwota ta istotnie należała się powodowi od tego dnia, odsetki powinny być zasądzone zgodnie z żądaniem. Dochodzoną kwotę można uznać za należną powodowi we wskazanym dniu, gdy wyraża ona szkodę powoda według cen z tego dnia lub - w pewnych szczególnych wypadkach- z oznaczonego wcześniejszego dnia. Odwołaniu się do cen z czasu poprzedzającego dzień wyrokowania nie stoi na przeszkodzie to, że zasadą w obowiązującym prawie jest ustalanie odszkodowania według cen z daty wyrokowania, ponieważ zasada ta, mając na celu możliwie pełną kompensatę szkody, nie może usprawiedliwiać ograniczeń praw poszkodowanego (por. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2000 r., II CKN 725/98, OSNIC 2000, nr 9, poz. 158, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1983 r., IV CR 555/82, OSNCP 1983, nr 8, poz. 123).
Wynikająca zart. 455 k.c.reguła, według której dłużnik ma świadczyć niezwłocznie po wezwaniu go przez wierzyciela do wykonania zobowiązania, ulega w odniesieniu do świadczeń przysługujących poszkodowanemu od ubezpieczyciela odpowiedzialności jedynie pewnej modyfikacji. W świetle przepisówart. 14 ust. 1 ustawy  z dnia 22 maja 2003 r.o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, podmiot ten obowiązany jest zaspokoić roszczenie w terminie 30 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie. Termin ten, zgodnie z art. 14 ust. 2 powołanej ustawy, może podlegać wydłużeniu, ale wyłącznie w sytuacji, gdy wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności albo wysokości świadczenia w terminie 30 dniowym było niemożliwe.
Powód wezwał pozwanego do uiszczenia należności z tytułu najmu pojazdu zastępczego pismem z 4 maja 2022 r. Przyznana kwota 4 471,72 złotych nie rekompensowała szkody, bowiem pozwany bezpodstawnie nie uznał za zasadnego okresu najmu w wymiarze 36 dni. Zatem co do kwoty 3 658,68 złotych pozostawał w opóźnieniu skutkującym powstaniem roszczenia odsetkowego na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c.
Podsumowując, należne poszkodowanej, a następnie powodowi jako cesjonariuszowi świadczenie wynosić winno 8 130,40 złotych (80 dni x 101,63 złotych), co po obniżeniuo kwotę wypłaconą daje 3 658,68 złotych.
Dlatego też, zgodnie zart. 386 § 1 k.p.c., Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok
w ten sposób, że w punkcie 1 obniżył zasądzoną kwotę do 3 658,68 złotych, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Dalej idąca apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna.
Wiązało się to z koniecznością korekty orzeczenia w zakresie kosztów procesu. Skoro bowiem roszczenie powoda zostało uwzględnione w 29%, strony winny ponieść koszty procesu w tym stosunku. Pozwanego obciążą kwota 2 315 złotych (całość kosztów poniesionych przez obie strony to 7 984 złote: opłata od pozwu - 750 złotych, koszty zastępstwa prawnego - 2x3 618 złotych), poniósł 3 617 złotych, a zatem różnica podlegająca zasądzeniu to 1 301,64 złotych.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c., zasądzając od powoda na rzecz pozwanego 505 złotych. Apelacja została uwzględniona w 79 %, a zatem skarżącego obciąża 29% kosztów. Łącznie wyniosły one 7 050 złotych (powód - opłata za czynności pełnomocnika - 1 800 złotych, pozwany: opłata sądowa od apelacji - 750 złotych, opłata za czynności pełnomocnika - 1 800 złotych). Zatem pozwany winien ponieść koszty w wysokości 2 045złotych, a poniósł 2 550.
Wysokość opłat za czynności radcy prawnego oraz adwokata ustalono na podstawie § 2 pkt 4 i 5 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 265)i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. poz. 1800 ze zm.).