Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 432/23
Data wyroku: 2023-06-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Damian Krakowiak
Słowa kluczowe: Umorzenie postępowania, Zażalenie
Podstawa prawna: art. 16 a kks

Sygn. akt V Kz 432/23

POSTANOWIENIE
Dnia 16 czerwca 2023 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
przewodniczący: sędzia Damian Krakowiak
protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Walczak – Rutkowska
przy udziale prokuratora Ewy Małolepszej-Kiryczuk
po rozpoznaniu w sprawieJ. L.
oskarżonej o czyn zart. 56 § 2 k.k.s.i in.
na skutek zażalenia Prokuratora
na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 28marca 2023 r.
na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.

postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do rozpoznania.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 28 marca 2023 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi na podstawieart. 17 § 1 pkt 4 k.p.k.w zw.art. 113 § 1 k.k.s.umorzył postepowanie w sprawie.
Zażalenie na postanowienie wywiódł Prokurator, zarzucając:
- obrazę prawa materialnego, tj.art. 16a k.k.s.w brzmieniu obowiązującym w czasie czynu, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zachodzi negatywna przesłanka procesowa zart. 17 § 1 pkt 4 k.p.k., gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne skorzystanie z instytucji czynnego żalu wobec sprawcy, któremu zarzucono przestępstwo karno-skarbowe kwalifikowane kumulatywnie według treściart. 56 § 2 k.k.s.iart. 62 § 2a k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s., polegające przede wszystkim na użyciu wystawionych w nierzetelny sposób faktur VAT,
- błąd w ustaleniach faktycznych w postaci błędu braku, polegający na pominięciu kwestii wypełnienia przez oskarżoną wszystkich przesłanek zart. 16a k.k.s.,
i wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie Prokuratora jest zasadne, a podniesiony zarzut obrazy prawa materialnego jest słuszny.
Kapitalne znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy z dobrodziejstwa niepodlegania karze może skorzystać sprawca, który popełnił czyn kwalifikowany kumulatywnie (art. 7 § 1 k.k.s.). Gdy zachowanie sprawcy wypełniało również znamiona deliktu skarbowego, którego znamiona nie pozwalały na złożenie prawnie skutecznej korekty deklaracji.
Udzielnie odpowiedzi na to pytanie wymaga przywołania charakteru konstrukcji tzw. zbiegu przepisów ustawy, która oznacza zbieg kwalifikacji prawnych.
Istota kumulatywnego zbiegu przepisów wyraża się w „utworzeniu z elementów określonych w ustawie karnejnowego typu czynu zabronionego, konstruowanego przez organ stosujący prawo na potrzeby oceny jednostkowego przypadku, zawierającego wszystkie te elementy znamion, które są niezbędne dla oddania całej zawartości ocenianego czynu” (P. Kardas, Zbieg przepisów ustawy w prawie karnym, Warszawa 2011, s. 103).
Skoro w wyniku zastosowania kumulatywnej kwalifikacji „powstaje” nowy typ czynu, obejmujący znamiona kilku typów czynów, zaś nowa kwalifikacja jest „zsumowaniem” jednostkowych kwalifikacji prawnych, to do tak utworzonego nowego przestępstwa nie może mieć zastosowania instytucja dotycząca innego typu czynu.
Taki wynik wykładni zyskał akceptację doktryny i judykatury (I. Zgoliński, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, Warszawa 2021, s. 142, postanowienie SN z dnia 20 czerwca 2012 r., I KZP 3/12).
Przywołanie przeciwnego poglądu wyrażonego w piśmiennictwie (G. Łabuda) i jego rozwinięcie przez Sąd

    a quo, nie może zmienić natury kumulatywnego zbiegu przepisów. Prymat wykładni językowej – nadany przez Sąd

    a quo– nie uwzględnia rozpowszechnionej obecnie derywacyjnej wykładni prawa. Ta ostatnia odrzuca bowiem automatyczne (bezrefleksyjne) posłużenie się regułami języka prawnego(

    P. Jabłoński, P. Kaczmarek, O grze interpretatora z tekstem prawnym i czynnikami pozatekstowymi wderywacyjnej

     koncepcjiwykładni

     prawa,

    AFP 2020, nr 2, s. 49-65).
Reasumując, oskarżona winna ponieść odpowiedzialność – w przypadku obalenia domniemania niewinności – za zarzucony jej czyn, będący w istocie nowym typem czynu, składającym się z ustawowych opisów i kwalifikacji pojedynczych typów czynów.
Uznając, że rozpoznanie zażalenia w zakresie dotyczącym obrazy prawa materialnego było wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie zarzutu błędnych ustaleń było bezprzedmiotowe, ograniczono rozpoznanie zażalenia (art. 436 k.p.k.).