Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 136/23
Data wyroku: 2024-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Sebastian Otto

Sygnatura akt III C 136/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia, 9 października 2024 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Sebastian Otto
Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Brutkowska
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024r. w Szczecinie
na rozprawie
sprawy z powództwaK. R.
przeciwkoS. K.,
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie na rzecz radcy prawnemuP. B.kwotę 4 428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną pozwanemu z urzędu.

Sygn. akt III C 136/23

UZASADNIENIE

wyroku z 9.10.2024r.
PowódK. R., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł przeciwko pozwanymS. K.orazR. K.pozew o zapłatę kwot po 13 tysięcy złotych. Jako podstawę prawną swojego roszczenia wskazałart. 448 k.c.w zw. zart. 23 k.c.iart. 24 k.c.W uzasadnieniu wskazał, że został pomówiony przez pozwanych o to, że jest pedofilem, gwałcicielem, cwelem i innych, których nie pamięta. Jego zdaniem podnoszone oskarżenia naruszyły dobra osobiste – cześć oraz godność, co uzasadnia zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
W odpowiedzi na pozew pozwanaS. K.wniosła o oddalenie powództwa w całości.
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2023 roku sąd wyłączył sprawę przeciwkoR. K.do odrębnego postepowania.
Ustalenia faktyczne.
W sierpniu 2019 rokuK. R.mieszkał wraz z żonąW. R.wS..R. K.jest synemW. R.z innego związku.
Niesporne.
S. K.nie akceptowałaK. R.ze względu na jego przeszłość kryminalną.
Dowód:
- zeznanieK. N., k. 192-193.
W protokole rozprawy głównej z dnia 9 lutego 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt V K 383/20 prowadzonej przeciwko oskarżonemuK. R.o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.S. K.zeznała m.in.: „(…)E.wyzywała oskarżonego od pedofilii (…)”, zaśE. K.zeznała m.in.: „(…) Ja przyznaję, że też zaczęłam go wyzywać (…)”.
Dowód:
- protokół rozprawy, k. 223-226.
K. R.od 4 września 2020 roku przebywa w Areszcie Śledczym wS.(przyczyna przyjęcia: po przerwie w wykonaniu kary).
Dowód:
- wydrukN.-Sad, k. 22
Rozważania prawne.
Powództwo podlegało oddaleniu.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowiły przepisyart. 23 k.c.,24 k.c.i448 k.c.Przepisart. 23 k.c.przewiduje, że dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie zart. 24 § 1 k.c., ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Zaś, na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Natomiast, stosownie doart. 448 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przesłankami roszczeń przewidzianych wart. 448 k.c.są:

1
bezprawne naruszenie dobra osobistego powodujące szkodę niemajątkową,

2
czyn sprawcy noszący znamiona winy w każdej postaci oraz

3
związek przyczynowy między tym czynem a szkodą.

Na powodzie, który wywodzi swe roszczenia z przepisuart. 448 k.c., spoczywa obowiązek udowodnienia faktu naruszenia dobra osobistego, winy sprawcy naruszenia oraz związku przyczynowego pomiędzy owym zawinionym zachowaniem, a doznaną krzywdą. Bezprawność naruszenia, zgodnie zart. 24 k.c.jest natomiast objęta domniemaniem wzruszalnym. W konsekwencji ciężar dowodu, iż naruszenie dobra osobistego nie było bezprawne, a w szczególności, że zachowanie funkcjonariuszy służby więziennej było zgodne z porządkiem prawnym, obciąża w świetle zart. 6w związku zart. 24 k.c.pozwanego. Cześć, godność osobistą, dobre imię niewątpliwie należy zaliczyć do katalogu dóbr osobistych podlegających ochronie. Zachowania naruszające te dobra mogą zatem rodzić odpowiedzialność na podstawieart. 24 i 448 k.c..
Jak wskazuje się w orzecznictwie ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego jakim jest stan uczuć, godność osobista (art. 24 § 1 k.c.) nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości zainteresowanego (ocena subiektywna) - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 roku,, III CKN 33/97.
W ocenie sądu powód nie wykazał, że pozwana naruszyła jego dobra osobiste w postaci godności, czci i dobrego imienia. Co prawda, pozwana w odpowiedzi na pozew przyznała, że nazwała powoda pedofilem, jednak przyznanie budziło to wątpliwości sądu. Zgodnie zart. 229 k.p.c., nie wymagają dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. Jak wskazuje się w literaturze, co do zasady, sąd pozostaje związany przyznaniem faktów przez stronę, a fakty przyznane nie wymagają dowodzenia. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której przyznanie budzi wątpliwości. W takim wypadku fakty przyznane wymagają dowodu na takich zasadach, jak inne fakty sporne (Art. 229 KPCred. Marszałkowska-K./G.2024, wyd. 34/E. Z.;L.). W świetle materiału dowodowego sprawy, mianowicie protokołu rozprawy głównej z dnia 9 lutego 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt V K 383/20, przyznanie pozwanej budziło wątpliwości sądu. Jak wynika bowiem z rzeczonego protokołu, oskarżonego od pedofilii wyzywała inna osoba (k. 224). Wskazać trzeba bowiem, że w protokole rozprawy głównej z dnia 9 lutego 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt V K 383/20 prowadzonej przeciwko oskarżonemuK. R.o czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.S. K.zeznała m.in.: „(…)E.wyzywała oskarżonego od pedofilii (…)”, zaśE. K.zeznała m.in.: „(…) Ja przyznaję, że też zaczęłam go wyzywać (…)”.
Powód nie wykazał, że pozwana faktycznie kierowała wobec niego obraźliwe określenia. Zeznania świadków tego nie potwierdziły. Zdaniem sądu, zeznania świadków muszą być oparte na osobistych obserwacjach, a nie relacji powoda, który jest zaineresowany pozytywnym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie. ŚwiadekK. N.zeznał, że nie słyszał żadnych kłótni między powodem a pozwaną. Pozwana wskazywała jedynie, że nie akceptuje powoda ze względu na jego przeszłość kryminalną. W ocenie sądu tego typu ocena jest dopuszczalna i nie stanowi naruszenia dóbr osobistychK. R..
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaD. J., ponieważ były oparte na relacji powoda, a nie własnych obserwacjach.
Na podstawieart. 235(2) § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.sąd pominął dowód z zeznań świadkówM. R.orazD. Z., albowiem nie wskazano ich adresów zamieszkania. Na podstawieart. 235(2) § 1 pkt 4 k.p.c.sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej, albowiem nie stawiła się na termin, pomimo wezwania. Na podstawieart. 235(2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c.sąd pominął dowód z opinii biegłego, ponieważ wobec niewykazania przez powoda naruszenia przez pozwaną jego dóbr osobistych dowód ten był nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy, a także zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania.
Bacząc na powyższe, sąd oddalił powództwo (punkt I. wyroku).
Na rozprawie w dniu 30 lipca 2024 roku pełnomocnik z urzędu powoda złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia, wskazując, że nie zostało ono w żadnej części pokryte. W punkcie II. wyroku, na podstawie § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, sąd przyznał radcy prawnemuP. B.od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecinie – Centrum w Szczecinie kwotę 3 600 złotych, powiększoną o należny podatek VAT (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).