Sąd Okręgowy w Poznaniu
XV Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: XV Ca 2138/22
Data wyroku: 2023-04-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Joanna Andrzejak-Kruk
Słowa kluczowe: Postępowanie, Dowody
Podstawa prawna: art. 283 § 1 k.p.c.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 kwietnia 2023r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Joanna Andrzejak-Kruk
po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...) Spółka z o.o.z siedzibą wP.
przeciwko(...) SAz siedzibą wW.

o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
z dnia 7 października 2022r.,
sygn. akt V.C.429/21

1
oddala apelację,

2
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 135,-zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

/-/Joanna Andrzejak-Kruk

UZASADNIENIE
Pozwem złożonym 11.03.2021r. powód(...) Spółka z o.o.z siedzibą wP.wystąpił o zasądzenie od pozwanego(...) SAz siedzibą wW.( poprzednio(...) SAz siedzibą wW.) kwoty 5.172,12zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 2.11.2020r. do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że 2.10.2020r. miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd markiO. (...)stanowiący własnośćF. W., przy czym sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego. Po kolizji uszkodzony pojazd został odholowany do zakładu naprawczego powoda, gdzie oczekiwał na zakończenie likwidacji szkody i naprawę, ale ponieważ przyznane przez pozwanego odszkodowanie nie pozwalało na sfinansowanie kosztów naprawy u powoda, pojazd został odholowany do poszkodowanego, który naprawił go we własnym zakresie. Powód wynajął natomiast poszkodowanemu pojazd zastępczy na okres 2.10-10.11.2020r. Powód wystawił poszkodowanemu faktury na kwoty: 6.400,-zł z tytułu najmu pojazdu zastępczego, 821,72zł z tytułu odwiedzenia poszkodowanemu uszkodzonego pojazdu, 184,50zł z tytułu podstawienia pojazdu zastępczego i 344,40zł z tytułu obsługi szkody. Na mocy umowy cesji z 2.10.2020r. powód nabył od poszkodowanego przysługującą mu wierzytelność wobec pozwanego. Pozwany wypłacił powodowi kwotę 2.760,-zł z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego i odmówił zwrotu pozostałych kosztów, w związku z czym powód wystąpił na drogę sądową.
W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalania powództwa i zasądzenia od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W odniesieniu do roszczenia obejmującego koszty holowania uszkodzonego pojazdu pozwany wyjaśnił, że uznał koszty holowania do kwoty 834,12zł, weryfikując ich wysokość do przeciętnych stawek obowiązujących na lokalnym rynku, a żądanie dalej idące uznawał za niezrozumiałe i niepoparte dowodami.
Wyrokiemz dnia 7.10.2022r., sygn. akt V.C.429/21 Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu: 1) zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 821,72zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 17.01.2021r. do dnia zapłaty; 2) oddalił powództwo w pozostałym zakresie; 3) koszty procesu rozdzielił stosunkowo i z tego tytułu zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.171,56,-zł.
Apelacjęod wyroku złożył pozwany, zaskarżając go w pkt 1. i 3. Pozwany zarzucił naruszenieart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.iart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną, jednostronną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że powód udowodnił fakt wykonania usługi holowania uszkodzonego pojazdu z warsztatu do miejsca zamieszkania poszkodowanego, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że do takiego holowania nie doszło. W oparciu o te zarzuty pozwany domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.
Powód wodpowiedzi na apelacjęwniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania w drugiej instancji według norm przepisanych.
S ąd Okręgowy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a zatem niniejsze uzasadnienie zawiera jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505 
13
          § 2 k.p.c.).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sądu Okręgowego była jedynie zasadność – uwzględnionego w zaskarżonym wyroku – roszczenia o zasądzenie odszkodowania obejmującego koszty transportu uszkodzonego pojazduO. (...)z warsztatu naprawczego prowadzonego przez powoda ( do którego został on odholowany po kolizji ) do miejsca zamieszkania poszkodowanego. Koszty te ujęte zostały w wystawionej przez powodafakturze VAT nr (...)z(...), w której powód obciążył poszkodowanego należnością za transport wynoszącą łącznie 821,72zł brutto i obejmującą: koszty holowania pojazdu do poszkodowanego – ryczałt do 20 km 492,-zł i 108,32zł za 16 km ponad ryczałt; koszty powrotu holownika do serwisu – 36 km 221,40zł ( k.(...)).
Treść faktury jest jasna i nie powinno budzić wątpliwości, że odnosiła się ona jedynie do należności za holowanie pojazdu z serwisu znajdującego się wP.przyul. (...)do miejsca zamieszkania poszkodowanego wM.przyul. (...). Tak też dochodzone roszczenie sformułował powód, wskazując w uzasadnianiu pozwu, że uszkodzony pojazd został odholowany z miejsca kolizji do zakładu naprawczego powoda, gdzie oczekiwał na zakończenie likwidacji szkody i naprawę, ale ponieważ przyznane przez pozwany zakład ubezpieczeń odszkodowanie nie pozwalało na sfinansowanie kosztów naprawy wynikających z kalkulacji sporządzonej przez powoda, do naprawy nie doszło i pojazd został odholowany do poszkodowanego, który naprawił go we własnym zakresie. Tylko koszty drugiego holowania, udokumentowanefakturą VAT nr (...)z(...), były objęte żądaniem pozwu. Do tak sformułowanego roszczenia pozwany nie odniósł się natomiast w sposób konkretny w odpowiedzi na pozew ani w toku dalszego rozpoznania sprawy w I instancji. Z treści odpowiedzi na pozew można wręcz wysnuć wniosek o mylnym odczytaniu przez pozwanego treści roszczenia powoda; skoro mowa jest tam o weryfikacji faktury za holowanie i częściowym uznaniu roszczenia w ramach postępowania likwidacyjnego, to pozwany najpewniej odnosił to do kosztów holowania pojazdu z miejsca kolizji do warsztatu powoda, które nie były przedmiotem sporu w niniejszym procesie. Pozwany nie zrekompensował natomiast w żadnej części kosztów drugiego holowania. W decyzji pozwanego z 21.12.2020r. o przyznaniu odszkodowania nie uwzględniono bowiemfaktury VAT nr (...)z(...), zaś w uzasadnianiu decyzji zakład ubezpieczeń wyjaśnił, że roszczenie wynikające z tej faktury zostanie zweryfikowane po przedstawieniu specyfikacji określającej termin wykonania usługi drugiego holowania oraz różnic w kilometrach wskazanych pod pozycjami nr(...)tej faktury ( k.(...)). Błąd popełnił więc także Sąd Rejonowy ustalając, że przedmiotowa faktura obejmowała zarówno koszty pierwszego holowania pojazdu ( 492,-zł ), jak i koszty holowania pojazdu do poszkodowanego ( 108,32zł i 221,40zł ). W rzeczywistości były to bowiem tylko koszty drugiego holowania, częściowo ustalone przez powoda ryczałtowo, a częściowo stosownie do pokonanego dystansu i przyjętej stawki. W sposób adekwatny do rzeczywistej treści faktury i żądania pozwu pozwany ustosunkował się więc do tego żądania dopiero w apelacji. Nie jest tym samym prawdą, aby pozwany „od samego początku konsekwentnie stał na stanowisku, że żądanie powoda w zakresie holowania uszkodzonego pojazdu z warsztatu do miejsca zamieszkania poszkodowanego nie zostało poparte żadnymi dowodami”. W ocenie Sądu Okręgowego ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy oraz materiał sprawy dają natomiast podstawy do przyjęcia, że żądanie odszkodowania w wysokości 821,72zł uwzględnione w zaskarżonym wyroku było zasadne.
Nie jest sporne, że pojazdO. (...)został uszkodzony w stopniu uniemożliwiającym jego użytkowanie, a po kolizji odholowano go do warsztatu powoda, gdzie odbyły się jego oględziny dla potrzeb postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez zakład ubezpieczeń i gdzie oczekiwał na naprawę, którą poszkodowany zlecił powodowi.
Powód w pozwie twierdził, że do zleconej naprawy ostatecznie nie doszło, gdyż przyznane odszkodowanie nie pozwoliło na sfinansowanie jej kosztów według sporządzonego przez niego kosztorysu i poszkodowany zdecydował naprawić pojazd we własnym zakresie. Pozwany twierdzeniom tym nie przeczył w postępowaniu w I instancji (art. 230 k.p.c.), zaś w apelacji sugerował, że powód jednak dokonał naprawy, z tym że były to wyłącznie spekulacje. Brak jest na tę okoliczność bezpośredniego dowodu, zaś powołane w apelacji inne fakty nie mogły stanowić podstawy do konstruowania w tym zakresie domniemania faktycznego (art. 231 k.p.c.). Powód uzyskał od poszkodowanego upoważnienie z 2.10.2020r. do reprezentowania go w postępowaniu likwidacyjnym oraz do odbioru odszkodowania i m.in. w związku z tym przechowywał uszkodzony pojazd dla celów tego postępowania, prowadził z pozwanym korespondencję na etapie likwidacji szkody oraz na rachunek powoda przelane zostało odszkodowanie. Powód zawarł też z poszkodowanym umowę cesji obejmującą wierzytelność o zapłatę odszkodowania z tytułu kosztów naprawy powypadkowej i czynił przygotowania do wykonania tej usługi polegające na sporządzeniu kosztorysu naprawy. Z tych faktów nie wypływa jednak wniosek, że usługa naprawy ostatecznie została wykonana przez powoda ( sam pozwany użył w apelacji słów o tym, że to powód „zapewne” dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu ). Dokonanie ustalenia na podstawie domniemania faktycznego możliwe jest wówczas, gdy wniosek taki nasuwa się z pewnością lub ze szczególnie dużą dozą prawdopodobieństwa, natomiast wniosek przeciwny nie ma w danych okolicznościach żadnego uzasadnienia bądź też jest wysoce mało prawdopodobny ( wyrok SN z 2.02.2005r.,IV CK 459/04). Wnioskowanie w kierunku postulowanym przez powoda nie jest w okolicznościach sprawy możliwe.
Powód w pozwie twierdził, że w związku z podjętą decyzją o naprawie pojazdu we własnym zakresie poszkodowany zlecił mu transport pojazdu do swojego miejsca zamieszkania i usługa ta została wykonana. Pozwany twierdzeniom tym nie przeczył w postępowaniu w I instancji (art. 230 k.p.c.), a wprawdzie wcześniej, po zgłoszeniu mu szkody, nie podjął decyzji o wypłacie odszkodowania obejmującego koszty drugiego holowania, lecz przyczyną jego stanowiska były wyłącznie wątpliwości odnośnie do specyfikacji kosztów usługi. Dopiero w apelacji pozwany zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie, że w ogóle doszło do wykonania usługi drugiego holowania ( z warsztatu powoda do miejsca zamieszkania poszkodowanego ), z tym że argumentacja apelacji nie była trafna. Przede wszystkim – wbrew stanowisku apelacji – ustalenie Sądu Rejonowego, według którego uszkodzony pojazd został odholowany przez powoda do poszkodowanego, znajduje oparcie nie tylko w dokumencie w postaci wystawionej przez powodafaktury VAT nr (...), ale także w zeznaniach świadkaF. W.( poszkodowanego ), który w odpowiedzi na pytania powoda podał, że: 1) skorzystał z usług holowniczych świadczonych przez powoda ( k.(...)); 2) po zakończeniu likwidacji szkody i wypłacie odszkodowania zlecił powodowi przetransportowanie uszkodzonego pojazdu z serwisu do wskazanego przez siebie miejsca ( k.(...)). Świadek nie opisał zaś – jak to ujęto w apelacji – „żadnych szczegółów spełnionej usługi” z tej prostej przyczyny, że nie był o to pytany. Od świadka odebrano przewidziane wart. 271(

    1)k.p.c.zeznania na piśmie, przy czym pozwany nie zgłosił żadnych pytań odnoszących się do drugiego holowania pojazdu ( k.(...)), a po uzyskaniu przez Sąd Rejonowy pisemnych zeznań świadka nie odniósł się do ich treści oraz nie domagał się przesłuchania świadka na rozprawie w celu zadania mu dodatkowych pytań czy usunięcia wątpliwości. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy uznał zeznania świadka za wiarygodne, a ocena ta nie była podważana w apelacji.
Podsumowując, materiał zebrany w postępowaniu uprawniał Sąd Rejonowy do ustalenia, że poszkodowany ostatecznie zdecydował się naprawić uszkodzony pojazd we własnym zakresie i dlatego został on do niego odholowany z warsztatu powoda, a powód wystawiłfakturę VAT nr (...)z(...). obciążając poszkodowanego kosztami tego holowania.
Zarzuty apelacji nie mogły więc odnieść skutku. Trzeba zaś przypomnieć, że z uwagi na treśćart. 5059§ 2 i 3 k.p.c.apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a jej funkcją nie jest ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd drugiej instancji w granicach apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.), lecz wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji i to pod kątem tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym sąd drugiej instancji jest więc związany podniesionymi w niej zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego ( por. uzasadnienie uchwały (7) SN z 31.01.2008r., III CZP 49/07, publ. OSNC 2008/6/55 ).
W tym stanie rzeczy i na podstawieart. 385 k.p.c.Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną, zaś o kosztach procesu w instancji odwoławczej orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c., obciążając nimi pozwanego jako stronę przegrywającą. W postępowaniu apelacyjnym powód poniósł koszty zastępstwa procesowego – wynagrodzenie pełnomocnika, którego wysokość ustalono na kwotę 135,-zł (§ 15 ust. 1 i 2w zw. z § 2 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U. 2015/1800 ze zm. ). Koszty te pozwany winien zwrócić powodowi.
/-/ Joanna Andrzejak-Kruk