Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 39/24
Data wyroku: 2024-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 437§ 1 kpk

Sygn. akt II Ka 39/24

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2024 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia SO Grażyna Jaszczuk

Protokolant:

st. sekr. sądowy Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej
po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r.
sprawyK. P.
oskarżonego zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 30 października 2023 r. sygn. akt II K 197/23

I
wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od oskarżonegoK. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 39/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt II K 197/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----

----------------------

-------------------------------------------------------------

--------------

--------------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---------

---------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

----------------

------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

------------------

------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, tj.:

a
Ustalenie, iż oskarżony działał umyślnie, podczas gdy z zeznań wszystkich przesłuchanych świadków wynikało, iż oskarżony w chwili podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu (31.03.2023 r.) był przekonany, iż nie znajduje się pod wpływem alkoholu, czemu dał wyraz komunikując to świadkom przed podróżą oraz Funkcjonariuszowi Policji przybyłemu na miejsce zdarzenia.

b
Przez zaniechanie nieustalenia, iż przekonanie oskarżonego o spaleniu przez jego organizm alkoholu spożytego w dniu 30.03.2023 r., było uzasadnione, na podstawie ustalonych przez Sąd okoliczności spożywania alkoholu w szczególności: ilości i mocy alkoholu a także czasu i okolicznościach jego spożycia.

c
Ustalenie, że oskarżony doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając swoim pojazdem w tył śmieciarki, podczas gdy oskarżony zaprzeczył aby to on doprowadził do kolizji przy czym kolizja drogowa nie była przedmiotem niniejszego postępowania a postępowanie dowodowe w tej kwestii nie było prowadzone.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji.
Należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w Węgrowie rozpoznając sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące umyślności winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisemart. 7 k.p.k., której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku.
Na stwierdzenie powyższych okoliczności pozwala uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji wskazał bowiem dowody, które obdarzył przymiotem wiarygodności oraz wyjaśnił, którym dowodom i z jakich powodów dał wiarę. Wskazał także części zeznań świadków, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn elementy zeznań oskarżonego oraz świadków na wiarę nie zasługują. Ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w oparciu o tak dokonaną ocenę dowodów są zatem prawidłowe, co w ocenie Sądu II instancji prowadzi do przekonania, iż zarzuty apelacyjne podnoszone przez obrońcę oskarżonegoK. P.w tym zakresie są chybione.
Nie można zgodzić się z argumentacją sformułowaną w apelacji, zgodnie z którą oskarżony w chwili podjęcia decyzji o prowadzeniu pojazdu w dniu 31 marca 2023 roku był przekonany, iż nie znajduje się pod wpływem alkoholu. Twierdzenia te stoją w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkim z zeznaniami świadkaO. T., która podała, iż od oskarżonego czuć było silną woń alkoholu, a także z dokumentami z protokołów badania stanu trzeźwości oskarżonego, ponieważ badania te jednoznacznie wskazują na początkowo wzrastającą tendencję stężenia zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego. Bezsprzecznym jest, iż oskarżony został poddany badaniu stanu trzeźwości urządzeniem Alco-Sensor IV CM nr fabryczny 119244 z wynikami 0,31 mg/l o godzinie 07:46, 0,31 mg/l o godzinie 07:47, oraz 0,35 mg/l o godzinie 08:02 (k. 2-2v akt sprawy). W aktach sprawy znajduje się aktualne świadectwo wzorcowania urządzenia Alco-Sensor IV CM nr fabryczny 119244 wydane dnia 14 listopada 2022 r. (k. 6-6v akt sprawy).
Wobec powyższego, Sąd II instancji podziela zdanie Sądu I instancji, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu opisanego wart. 178a § 1 k.k, ponieważ oskarżony w dniu 31 marca 2023 roku był kierowcą samochodu osobowego markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i w trakcie prowadzenia pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości.
Sąd II instancji podziela zdanie Sądu I instancji, iż oskarżonemu można przypisać winę, z uwagi na to, że znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej mogąc podjąć działanie zgodnie z prawem, przy czym wprawiając się w stan nietrzeźwości znał jego działanie, a w czasie czynu był w pełni poczytalny.
Odnosząc się do kolejnego twierdzenia obrońcy oskarżonego z punktu II lit. b apelacji, Sąd II instancji nie dopatrzył się uchybień w ustaleniach stanu faktycznego, ponieważ jak wskazano w uzasadnieniu, Sąd I instancji nie podzielił wyjaśnień oskarżonegoK. P.w zakresie w którym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i twierdził, że kierował samochodem w dacie zdarzenia, ponieważ uznał, że jest trzeźwy.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2020 roku, sygn. akt II KK 405/19, LEX nr 3077362, nie można uznać za naruszenie prawa sytuacji, gdy sądy powszechne za pomocą innych, niż by sobie życzyły tego strony, określonych dowodów realizują swój obowiązek ustalenia prawdy materialnej. W skarżonej sprawie Sąd I instancji ustalił sprawstwo oskarżonego co do zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu za pomocą dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonegoK. P., zeznań świadkaM.P., zeznań świadkaW. P., zeznań świadkaO. T., a także protokołów badania stanu trzeźwości oskarżonegoK. P..
Nie można zgodzić się również z twierdzeniem zawartym w apelacji, zarzucającym iż Sąd I instancji ustalił, że oskarżony doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając swoim pojazdem w tył śmieciarki, podczas gdy oskarżony zaprzeczył aby to on doprowadził do kolizji. Ramy postępowania zostały określone przez akt oskarżenia, zgodnie z którym,K. P.został oskarżony o czyn zart. 178a § 1 k.k.tj. o kierowanie samochodem w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości tj. mając 0,31 mg/l zmierzające do 0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Jak słusznie zauważono w apelacji, kolizja drogowa nie była przedmiotem niniejszego postępowania, a postępowanie dowodowe w tej kwestii nie było prowadzone. Wobec tego nie sposób zgodzić się, z twierdzeniem, że Sąd I instancji dokonał własnych ustaleń co do okoliczności zderzenia się pojazdów w dniu 31 marca 2023 roku i uznał winę oskarżonego za doprowadzenie do kolizji i miało to wpływ na treść wyroku.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2016 roku, WA 4/16, LEX nr 2053656, błąd w ustaleniach faktycznych, o których mowa wart. 438 pkt 3 k.p.k., to de facto błąd w logicznej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez wyprowadzenie przez Sąd orzekający błędnych wniosków. Z kolei zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych (...) winien odnosić się do oceny wniosków, które nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania, a przez to nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami Sądu.
Stanowisko przedstawione w tym judykacie aprobuje także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Nie ma wątpliwości co do tego, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu zart. 178a §1 k.k.
W ocenie Sądu II instancji, dokonany przez Sąd I instancji wybór rodzaju kary zasadniczej – najłagodniejszej rodzajowo kary grzywny i określenie wymiaru samej ilości stawek dziennych tejże kary nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni przekonują, iż Sąd Rejonowy przesłankom łagodzącym oraz obciążającym tego oskarżonego nadał właściwą rangę i znaczenie oraz w należyty sposób uwzględnił kodeksowe kwalifikatory dyrektyw wymiaru kary, które wpływają na jej wymiar. Ilość stawek dziennych kary (140) oraz jej wysokość (20 złotych) w rozważanym przypadku jest przede wszystkim adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonegoK. P., spełniając przy tym pozostałe czynniki, o jakich mowa wart. 53 k.kw zw. zart. 33 k.k.Wymierzona kara zawiera w sobie ładunek dolegliwości koniecznej dla pełnego uświadomienia oskarżonemu konieczności poszanowania przepisów prawa.
Sąd I instancji na podstawieart. 42 § 2 kksąd orzekł wobec oskarżonegoK. P.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Wymierzenie tego środka karnego i jego wysokość nie budzi zastrzeżeń, bowiem ustalając okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd I instancji miał na uwadze przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma spełnić ten środek karny w stosunku do osoby oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto Sąd miał także na względzie stan nietrzeźwości oskarżonego w dacie czynu tj. 0,31 mg/l zmierzające do 0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i z tego względu okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został orzeczony na 3 lata, czyli w najniższym możliwym wymiarze przewidzianym wkodeksie karnymza popełnienie czynu zart. 178a §1 kk.

Wniosek

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.kw związku zart. 437 § 1 i 2 k.p.k., o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmienne co do istoty sprawy tj. poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-----------------------------------------------------------------------------------

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

-------------------------------------------------------------------------------------

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

---------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6

Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (280 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym).

7

PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana