Sąd Rejonowy w Toruniu
V Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: V GC 238/24
Data wyroku: 2024-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt VGC 238/24

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2024r.
Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy
w składzie SSR Maciej J. Naworski
po rozpoznaniu
dnia 11 lipca 2024r. wT.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy
z powództwa(...) sp. z o.o.wW.( KRS(...))
przeciwko(...) S.A.wW.( KRS(...))
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego(...) S.A.wW.na rzecz powoda(...) sp. z o.o.wW.kwotę 7.898,27zł ( siedem tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt osiem złotych i dwadzieścia siedem groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 lutego 2023r . do dnia zapłaty,

2
oddala powództwo w pozostałej części,

3
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.317zł ( dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 1.800zł ( tysiąc osiemset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VGC 238/24

UZASADNIENIE
(...) sp. z o.o.wW.domagała się od(...) S.A.wW.8.075,53zł odszkodowania. Kierowca ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przez pozwanego spowodował bowiem wypadek drogowy i uszkodził samochód osobowy. Naprawa kosztowała 27.963,32zł, powódka nabyła roszczenie od poszkodowanego na drodze cesji a pozwana zapłaciła tylko 17.273,33zł odszkodowania ( k. 4 ).
Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, ponieważ po pierwsze, prawidłowo oszacował szkodę i zatrzymał 200zł za „green parts”, po drugie, niektóre czynności powódki były zbędne, a po trzecie, poszkodowany nie podjął współpracy przy usuwaniu szkody i nie naprawił samochodu w warsztacie, który mu polecono ( k. 26 – 28 ).
Sąd ustalił, co następuje:
W 2022r. kierowca ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przez(...) S.A.wW.spowodował kolizję drogową i uszkodził samochód markiF.należący doO..pl sp. z o.o.
Bezsporne.
O..pl sp. z o.o. naprawiła swój samochód za 27.963,32zł brutto.
Bezsporne ( faktura k. 8 ).
Skuteczna naprawaF.należący doO..pl sp. z o.o. po kolizji kosztuje 27.767,77zł brutto.
Dowód: opinia biegłego, k. 133.
O..pl sp. z o.o. przelała roszczenie o odszkodowanie przeciwko(...) S.A.na(...) sp. z o.o.wW..
Bezsporne ( cejsa, k. 13v. ).
(...) S.A.zapłaciła(...) sp. z o.o.17.273,33zł.
Bezsporne.
O..pl sp. z o.o. w 2022 i 2023r. mogła rozliczyć z urzędem skarbowym połowę podatku od towarów i usług.
Bezsporne.
Sąd zważył, co następuje:
1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go w oparciu o zgodne oświadczenia stron iart. 230 k.p.c.
Dokumenty były wiarygodne z formalnego punktu widzenia i nie były kwestionowane.
Spór dotyczył naprawy samochodu i wysokości szkody a zatem Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego i oparł się na jego wnioskach. Dokonanie tego typu ustaleń wymaga wiadomości specjalistycznych a ekspertyza była jasna, spójna i konkretna zaś wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń. Pozwany ją przy tym zaaprobował a uwagi powódki trafiły w próżnię; ujęcie w kalkulacji „kosztów dodatkowych takich transport” ( k. 161 ), nie jest bowiem uzasadnione. W celu uniknięcia zbędnych powtórzeń ten problem zostanie omówiony poniżej.
Sąd oddalił wiosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sporządzonej w innej sprawie z uwagi na nieprzydatność dla rozstrzygnięcia (art. 2522 § 1 pkt 2 k.p.c.). Z tego, że w określonym stanie faktycznym naprawa wymagała określonych czynności nie wynika, że jest tak w każdym przypadku a zwłaszcza, w tym, który jest przedmiotem sprawy.
2. W tym miejscu wypada poczynić następujące uwagi ogólne.
Po pierwsze,de lege lataproces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.
Po drugie, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią przy czym umowa zobowiązująca rodzi skutek rozporządzający ( 509§ 1 k.c.).
Po trzecie, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kształtuje się identycznie jak ubezpieczonego posiadacza samoistnego pojazdu mechanicznego, z którego ruchem związana jest szkoda (art. 822 § 1 k.c.).
Po czwarte, sprawca szkody ponosi odpowiedzialność jedynie za zwykłe następstwa swojego działania lub zaniechania, a zatem takie jego skutki, które pozostają ze szkodą w adekwatnym związku przyczynowym (art. 361 § 1 k.c.). Zgodnie przy tym zcommunis opinioadekwatny z punktu widzenia odpowiedzialności cywilnej związek przyczynowy zachodzi wówczas, jeżeli powstanie szkody stanowi typowy skutek zdarzenia, które ją wywołało.
Po piąte, na gruncie prawa cywilnego obowiązuje zasada pełnego odszkodowania (art. 361 § 2 k.c.) a naprawienie szkody polega, według wyboru poszkodowanego na przywróceniu stanu poprzedniego albo na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej (art. 363 § 1 zd 1 k.c.). Od ubezpieczyciela można jednak dochodzić wyłącznie świadczenia pieniężnego.
Po szóste, nie wdając się w teoretyczne rozważania wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, że w świetleart. 361 § 2 k.c.szkoda polegać może albo na poniesieniu przez poszkodowanego straty (damnum emergens) albo pozbawieniu go spodziewanej korzyści (lucrum cessans). W grę wchodzi zatem uszczuplenie majątku poszkodowanego lub utrata zysku, który by osiągnął, gdyby szkody mu nie wyrządzono.
W sprawie nie chodziło o utratę korzyści wobec czego tę problematykę należy pozostawić na marginesie.
Zgodnie z dominującą opinią ustalenie, czy poszkodowany rzeczywiście poniósł stratę oraz określenie jej rozmiaru polega na porównaniu wartości jego majątku w okresie poprzedzającym wyrządzenie mu szkody i po tej dacie. Wynik prostego odejmowania wyraża natomiast wielkość straty. Zastosowanie powyższej metody wymaga ponadto uwzględnienia w rozrachunku także korzyści, które wynikać mogą z powstania szkody (compensatio lucri cum damno). W konsekwencji uszkodzenie rzeczy powoduje uszczuplenie majątku poszkodowanego w takim stopniu w jakim jej wartość zmniejszyła się porównaniu z wartością rzeczy nieuszkodzonej.
Z pola widzenia nie może jednak umykać, że umniejszenie majątku poszkodowanego może być także skutkiem poczynienia przez niego wydatków, które stanowią konsekwencje poniesienia szkody. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że rzeczy, w tym w sa- mochody, można naprawiać. Z niczego nie wynika zaś, że przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego nie może dokonać sam poszkodowany. Jeżeli zatem rzecz nadaje się do naprawienia, a poszkodowany poniósł w związku z restytucją, której sam dokonał określone koszty, to mieszczą się one pojęciu straty. Obniżają bowiem majątek osoby, która odniosła szkodę.
Po siódme wreszcie, stratę rodzi zgodnie zcommunis opiniozarówno zmniejszenie aktywów jak zwiększenie pasywów poszkodowanegoscil. polegające na zaciągnięciu zobowiązania ( zob. zwłaszcza uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2008r., III CZP 62/08, OSN z 2009r, nr 7 – 8, poz. 106, powoływanej dalej jako uchwała z dnia 10 lipca 2008r., w której Sąd ten uznał, że zaciągnięcie zobowiązanie nawet jeżeli nie jest ono wymagalne stanowi stratę w rozumieniuart. 361 § 2 k.c.).
3. Spór dotyczył kosztu naprawy samochodu wobec czego rozstrzygniecie wymagało wiadomości specjalnych. Sąd oparł się zatem na wnioskach biegłego, z którymi, jak była już mowa, pozwany się pogodził. Z kolei zarzuty strony powodowej nie były uzasadnione. Koszt przewożenia uszkodzonego samochodu pomiędzy jej placówkami nie mieści się w granicach odpowiedzialności poszkodowanego a co za tym idzie, jego ubezpieczyciela. Wynika bowiem wyłącznie z organizacji jej przedsiębiorstwa i nie jest typowy. Trudno przecież zaaprobować przyjmowanie samochodów do naprawy w innym miejscu, niż to, w którym podlegają reperacji.
Z ekspertyzy wynikało zaś, że naprawa powinna kosztować 27.767,77zł ( 22.575,42zł netto ).
4. Argumenty pozwanego w świetle opinii biegłego były natomiast nieprzekonujące.
Teza, że właściwie określił koszt naprawy nie da się przecież obronić w konfrontacji w wnioskami eksperta.
Także uwagi na temat „green parts” nie przekonują. Z niczego nie wynika bowiem, że ubezpieczyciel sprawcy szkody może zatrzymać część odszkodowania twierdząc, że chodzi o ochronę środowiska.
Wreszcie zarzut, że poszkodowany w czasie likwidacji szkody nie współpracował z pozwanym nie był usprawiedliwiony. Sprowadzał się przy tym do twierdzenia, że skoro nie naprawił on samochodu w warsztacie, który mu polecono, to nie może żądać odszkodowania ponad uznaną przez pozwanego kwotę.
Obowiązek współpracy wierzyciela z dłużnikiem przy wykonaniu zobowiązania nie na tym bowiem polega a dalsze uwagi są zbędne; rzecz jest bowiem oczywista. Jak zaś podkreślono, jeżeli poszkodowany zlecił reperację uszkodzonej rzeczy i zaciągnął zobowiązanie do zapłaty za te czynności, to poniósł szkodę w tym rozmiarze; naprawa uszkodzonego przedmiotu stanowi przecież w typowej sytuacji zwykłe następstwo jej popsucia, a należy domniemywać dobrej, nie zaś złej wiary uczestników obrotu (art. 7 k.c.). W rezultacie ciężar dowodu, że umówiony przez poszkodowanego koszt naprawy nie mieści się w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody z uwagi na przekroczenie granic typowego związku przyczynowego albo z innych względów, spoczywa na sprawcy szkody i osobach, które za niego odpowiadają.
Pozwany nie przeprowadził jednak dowodu w tym zakresie.
Przedstawił bowiem wyłącznie swoje oświadczenia, z którego wynikało, że rekomenduje poszkodowanemu naprawę w poleconym warsztacie i prosi o nadesłanie kosztorysu ( k. 44v. ) oraz, że koszt naprawy powinien być „celowy i uzasadniony”. Polecany warsztat ((...)J. C.) nie był jednak stacją(...)markiF..
Pozwany dysponował też własnym kosztorysem, nie zaś kosztorysem sporządzonym przezserwis (...).
Pomijając więc treść opinii biegłego, trudno mówić o wykazaniu przez pozwanego, że koszt wykonanej reperacji odbiega od typowego.
5.  W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki 7.898,27zł ( 22.575,42zł kosztu naprawy netto plus 2.596,18zł połowy podatku od towarów i usług minus 17.273,33zł spełnionego świadczenia ) i oddalił powództwo w pozostałej części na podstawieart. 415w związku zart. 436 § 2, 822 § 1 i 4 oraz 509 § 1 k.c.
6. Sąd zasądził od pozwanego odsetki za zgodnie z żądaniem, ponieważ go nie kwestionował a było uzasadnione w świetle art.art. 481 § 1w związku zart. 817 § 1 k.c.orazart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych( tekst j. Dz. U. z 2023.,poz. 2500).
7. O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3w związkuart. 99 oraz 98 § 11i art. 100 zd. 2 k.p.c.przyjmując, że powódka uległa w znikomej części a celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 2.317zł i obejmowały 500zł opłaty od pozwu, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika.
8. Sąd rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawieart. 1481§ 1 k.p.c., ponieważ przeprowadzenie rozprawy nie było potrzebne a strony nie złożyły wniosków w trybieart. 1481§ 3 k.p.c.