Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 806/23
Data wyroku: 2024-01-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Kara, Wykroczenie, Kradzież
Podstawa prawna: art. 119§1 kw

Sygn. akt IV Ka 806/23

UZASADNIENIE
Apelacja jest bezzasadna.
Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką dajeart. 8 kpww zw. zart. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.
W szczególności Sąd meriti prawidłowo oparł się na zeznaniach świadkaM. J.. To, że nie był bezpośrednim, naocznym świadkiem zdarzenia, tylko „świadkiem ze słuchu”, nie oznacza jego niewiarygodności. Ani w toku postępowania przed pierwszą instancją, ani w apelacji, ani na rozprawie apelacyjnej, nie składano wniosków dowodowych o przesłuchiwanie świadków bezpośrednich ( pracowników ochrony). Zeznania świadkaM. J.są zgodne z informacjami z notatki urzędowej na k 5 i protokołem zdarzenia z k. 6. Słusznie również nie dano wiary oświadczeniom obwinionego, jakoby kupował kawę na szkolenie, a za linię kas wyszedł z tym towarem, bo chciał wziąć gazetkę reklamową, jest to nielogiczne, niezgodne z doświadczeniem życiowym – ponieważ trafnie ocenił to Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie będzie powielane. Dość powiedzieć, że obwiniony zabrał łącznie 15 paczek kawy i paczkę papieru toaletowego, a potem nie potrafił wskazać, gdzie odbywa się to rzekome szkolenie, które musiałoby być zorganizowane dla kilkuset osób, pragnących wypić kawę zaparzoną z 15 paczek ( zapewne po wypiciu takiej ilości faktycznie potrzebowaliby również paczki papieru toaletowego), nie ma również najmniejszego sensu, żeby po dokonanych już zakupach obwiniony przedzierał się za linię kas z tymi produktami aby dorwać się do gazetki reklamowej.
Obrońca nie ma racji zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, jakoby obwiniony wyszedł poza linie kas i dokonał kradzieży – przecież z w/w dowodów wynika, że nie tylko wyszedł z paczkami z kawą i papierem toaletowym poza linię kas nie płacąc za nie, ale jeszcze szarpał się z zatrzymującym go ochroniarzem próbując z tym łupem uciec.
Chybione są zarzuty obrazy prawa procesowego poprzez oparcie się na treści notatek urzędowych, obrońca zapomina, że w postępowaniu wykroczeniowym notatka może stanowić dowód podlegający ujawnieniu i ocenie. Zgodnie zart. 39 § 4 kpwnie można zastępować zeznań i wyjaśnień treścią pism, zapisków lub notatek,chyba że ustawastanowi inaczej. W tym przypadku zastosowanie miałart. 76 § 2 kpww zw. zart. 54 § 3 kpwpozwalający na oparcie się na treści notatek urzędowych. Natomiast co do braku bezpośredniego przesłuchania obwinionego, to przecież chcącemu nie dzieje się krzywda (volenti non fit iniuria) – obwiniony był prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy przed Sądem Rejonowym, nie stawił się, więc rozprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami proceduralnymi przeprowadzono zaocznie. Obwiniony mógł też stawić się na rozprawę apelacyjna, o której terminie także był powiadomiony, ale i z tej możliwości nie skorzystał.
Chybiony jest też zarzut rażącej niewspółmierności kary. Obwiniony był wielokrotnie skazywany za kradzieże popełniane na terenie całego kraju. Odzyskanie mienia przez pokrzywdzonego w tej sprawie nie wynikało z czynnego żalu obwinionego, tylko z interwencji pracowników ochrony. Zatem wymierzona mu kara 30 dni aresztu jest adekwatna do stopnia jego winy i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, na pewno nie nosi cech nadmiernej surowości.
Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.
Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożyły się zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 50 zł (art. 118 § 2 kpww zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467).
O kosztach sądowych za drugą instancję orzeczono na podstawieart. 121 § 1 kpww zw. zart. 636 § 1 kpkiart. 8w zw. zart. 21 pkt 2pdpk austawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami).
Sąd Okręgowy obniżył wysokość opłaty za pierwszą instancję orzeczonej wpunkcie 2zaskarżonego wyroku do 30 zł. Wobec obwinionego orzeczono karę 30 dni aresztu. Zatem zgodnie zart. 21 pkt 2pdpkt austawy o opłatach w sprawach karnychopłata za pierwszą instancję wynosi w tej sprawie 30 zł. Mimo braku takiego zarzutu w apelacji zwróconej na korzyść w tym zakresie Sąd odwoławczy może z urzędu korygować błędnie ustaloną w pierwszej instancji opłatę. Zgodnie zart. 16 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychjeżeli w orzeczeniu kończącym postępowanie opłaty nie określono albo błędnie ustalono jej wysokość, to orzeczenie w tym przedmiocie wydaje sąd odwoławczy lub sąd pierwszej instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wydawanym na tle tego przepisu, orzeczenie Sądu odwoławczego nie jest uzależnione w tym przypadku ani od zarzutów ani od kierunku apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2015 roku, V KK 49/15, Legalis). Dlatego też nie stanowi ono zmiany wyroku, jest to korekta orzeczenia o opłacie dokonywana w trybieustawy o opłatach w sprawach karnych.
Koszty te nie są wysokie ( są wręcz symboliczne) i obwiniony jest je w stanie ponieść bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania swojej osoby, jest młodym zdrowym mężczyzną i ma możliwości zarobkowe. Tym bardziej w sytuacji, w której Sąd Okręgowy obniżył opłatę za pierwszą instancję.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.