Sąd Okręgowy w Siedlcach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 670/18
Data wyroku: 2019-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Zalasiński
Słowa kluczowe: Nienależne świadczenie
Podstawa prawna: art. 138 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
Teza: Dla emerytów i rencistów prowadzących pozarolniczą działalność za przychód przyjmuje się przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych.

Sygn. akt IV U 670/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2019 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSO Jerzy Zalasiński

Protokolant

st. sekr. sądowy Anna Wąsak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. wS.
odwołaniaZ. L.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.
z dnia 18 lipca 2018 r. Nr(...)
w sprawieZ. L.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wS.
o zwrot nienależnie pobranego świadczenia

I
oddala odwołanie;

II
zasądza odZ. L.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt IVU 670/18

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 18.07.2018r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.dokonał rozliczenia renty z tytułu niezdolności do pracy ubezpieczonegoZ. L.w związku z przychodem osiągniętym w roku 2017 i zobowiązał go do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 1446,90 zł.
Od decyzji tej odwołanie złożył ubezpieczonyZ. L.wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie, że nie ma obowiązku zwrotu tytułem nienależnie pobranych świadczeń kwoty 1446,90 zł.
W uzasadnieniu odwołania podniósł, że osiągnięty przez niego dochód w 2017 r. nie uzasadnia ustaleń ZUS.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że ubezpieczony w roku rozliczeniowym osiągnął łączny przychód z tytułu zatrudnienia i prowadzenia działalności gospodarczej w kwocie 36.969 zł i przekroczył niższą kwotę graniczną ustaloną dla tego okresu (35.522,10 zł) o kwotę 1446,90 zł. W spornym okresie ubezpieczony pobrał nienależne świadczenie w kwocie 1446,90 zł.
W piśmie procesowym z dnia 20.05.2019r. ubezpieczony podniósł, że zgadza się z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez ZUS oraz z wykładnią art. 103 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podniósł jednak, że prowadził działalność gospodarczą w okresie od 1 stycznia do 26 maja 2017r. Pomimo tego ZUS przyjął prowadzenie działalności gospodarczej przez okres pełnych 5 miesięcy. Zdaniem skarżącego przy dokonaniu rozliczeń ZUS powinien przyjać rzeczywisty okres prowadzenia działalności gospodarczej to jest 4 miesiące i 26 dni. Przy takim wyliczeniu kwota zwrotu świadczenia wynosi 1031,90 zł.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje.
Odwołanie nie jest uzasadnione. Bezspornym jest w sprawie, że w roku 2017 ubezpieczonyZ. L.osiągnął przychód z tytułu zatrudnienia wprzedsiębiorstwie (...). w kwocie 24180 zł. Ponadto w okresie od 1 stycznia 2017r. do 26 maja 2017r. prowadził działalność gospodarczą. Przychód z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 12789 zł. Suma tych kwot przekroczyła niższą kwotę graniczną o 1446,90 zł. Należy zaznaczyć, że ubezpieczony został prawidłowo pouczony o warunkach uznania świadczenia za nienależne i konieczności zwrotu pobranego świadczenia (k.28v a.r.). W ocenie Sądu Okręgowego organ rentowy nie naruszył obowiązujących przepisów. Ostatecznie ubezpieczony kwestionował jedynie przyjęcie przez organ rentowy okresu prowadzenia działalności gospodarczej przez 5 miesięcy, a nie przez 4 miesiące i 26 dni. Stanowisko ubezpieczonego nie jest zasadne. Zgodnie z ar. 104 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS dla emerytów i rencistów prowadzących pozarolniczą działalność za przychód, o którym mowa wust. 1, przyjmuje się przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych. Z kolei zart. 18 ust. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychwynika, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 5 i 5a,(prowadzących działalność gospodarczą) stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek, ogłoszonego w trybieart. 19 ust. 10na dany rok kalendarzowy. Składka w nowej wysokości obowiązuje od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku. W przepisie tym ustawodawca odwołał się do prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Zdaniem Sądu Okręgowego obliguje to organy stosujące ten przepis do rozliczeń miesięcznych, bez możliwości dzielenia prognozowanej kwoty na poszczególne dni.
Mając powyższe na uwadze na mocyart. 47714par.1 kpcSąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. O kosztach procesu Sąd Orzekła na podstawieart. 98 kpcw związku z par. 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz.265)