Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach
Sygnatura akt: VIII W 25/15
Data wyroku: 2015-08-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Smoktunowicz

Sygn. akt VIII W 25/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 sierpnia 2015roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach w składzie:
Przewodniczący: SSR Elżbieta Smoktunowicz
Protokolant:  Marta Kobus
po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 roku, 26 sierpnia 2015 roku sprawy
D. G.c.A.iI.z domuS.
Urodzonej w dniu (...)wS.

obwinionej o to, że:
W dniu 11 listopada 2014 roku około godziny 14.15 przyul. (...)wS.dokonała kradzieży piłki do gry w piłkę nożną o wartości 100 zł na szkodęD. P. (1)
to jest o wykroczenie z art. 119 § 1 kw

1
ObwinionąD. G.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na mocy art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia obwinionej kary.

2
Odstępuje od obciążania obwinionej kosztami sądowymi przejmując je na rzecz Skarbu Państwa.

VIII W 25/15

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

M. G.z dzieckiem iD. P. (1)ze swoimi dziećmi zamieszkują w budynku przyulicy (...)wS.. W dniu 11 listopada 2014 roku w godzinach popołudniowych w mieszkaniuM. G.przebywała jej matkaD. G.. W tym dniu synowieD. D. (1)P.w wieku(...)lat iB. P.w wieku(...)lat grali w piłkę na podwórku obok budynku, w którym zamieszkują. W tym czasieD. P. (1)przebywała w swoim mieszkaniu, po pewnym czasie jej synowieD.iB.wrócili do mieszkania i powiedzieli, żeD. G.zabrała im piłkę, którą grali.D. P. (1)od razu zawiadomiła o powyższym zdarzeniu KPP wS.. Dyżurny KPP wS.po otrzymaniu informacji zgłoszonej przezD. P. (1), do jej miejsca zamieszkania wysłał sierż. szt.T. S.i st. asp.R. D.. Około godziny 14:15 funkcjonariusze policji dotarli na miejsce i przeprowadzili rozmowę zarówno zD. P. (1)jak i zD. G..
Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o zeznania świadkówD. P. (1),M. B.,M. G.,A. G., notatkę urzędową (k.1) oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie.
ObwinionaD. G.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że sytuacji opisanej we wniosku o ukaranie w ogóle nie było, w tym dniu miało miejsce zupełnie inne zdarzenie. Obwiniona wyjaśniała dalej, że jej córkaM. G.z dzieckiem zamieszkuje w tym samym budynku, w którym mieszkaD. P. (1). W tym dniu jej córka była w pracy i ona opiekowała się wnuczkiem, wzięła też ze sobą córkiP.iA., razem czekały na powrót z pracyM.. CórkaM.wróciła z pracy o 14:15 i właśnie w tym czasie usłyszała ona przeraźliwy huk, wbiegła do pokoju niedaleko okna bawił się jej wnuczek i córkaA., która powiedziała, że któryś z synówP.walnął kamieniem w okno, na skutek uderzenia pękła pierwsza szyba, a druga nie została uszkodzona, ona poprosiła sąsiadkę, aby zawiadomiła o tym zdarzeniu policję, a ona z dziećmi wyszła na zewnątrz i czekała na przyjazd policji. Gdy na miejsce przybył policjant w ogóle nie zainteresował się zbitą szybą, a jedynie zadał jej pytanie czy widziała piłkę i na tym interwencja się zakończyła.
Sąd zważył co następuje :
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionej w tej części, w której zaprzeczała aby dokonała ona kradzieży piłki na szkodęD. P. (1)nie zasługują na wiarę i stanowią przyjętą przez obwinioną linię obrony. Jednak całokształt materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie przesądza o winie obwinionej. Otóż jak wynika z zeznań świadkaD. P. (1), od swoich synów dowiedziała się, o tym że obwiniona podczas gdy oni grali w piłkę na podwórku zabrała im tą piłkę.
W ocenie Sądu zeznania świadkaD. P. (1)jako konsekwentne i logiczne w całości zasługują na wiarę.
ŚwiadekM. B.w swoich zeznaniach potwierdził okoliczność, że w dniu 11 listopada 2014 roku około godziny 14- stej przebywając w swoim mieszkaniu zauważył, że na podwórku grają w piłkę synowieD. P. (1), świadek twierdził, że widział też jak w tym czasie z pracy wróciłaM. G.i zwracała uwagę dzieciomD. P. (1)aby nie grały w piłkę na podwórku, wówczas dzieci zabrały piłkę i poszły do domu, po chwili zaobserwował jakB. P.podbiegł do okna mieszkaniaM. G.i rzucił w okno kawałkiem kostki chodnikowej, na skutek czego wybiła się szyba w oknie.
ŚwiadekM. G.twierdziła, że gdy wracała z pracy zwróciła uwagę synomD. P. (1)aby nie grali w piłkę blisko okien, po wejściu do mieszkania stwierdziła, że w tym momencie została wybita szyba w oknie pokoju, w którym akurat przebywał jej syn i siostraA..
ŚwiadekA. G.w swoich zeznaniach potwierdziła fakt wybicia szyby w oknie pokoju, w którym w tym czasie przebywała. Z zeznań świadka wynika, że w momencie wybicia szyby, przy oknie zauważyła chłopca w czerwonej bluzie, a wcześniej tak ubrany chłopak grał w piłkę.
Zeznania powyższych świadków potwierdzają okoliczność, że synowieD. P. (1)grali w piłkę i w tym czasie została zbita szyba w oknie mieszkaniaM. G..
W ocenie Sądu brak jest podstaw aby kwestionować treść zeznań powyższych świadków. Relacje tych świadków dowodzą, że sytuacja kiedyB.iD. P. (2)grali w piłkę na podwórku rzeczywiście miała miejsce i pośrednio świadczą też o tym, że wersja przedstawiona przez świadkaD. P. (1)jest prawdziwa.
Zgodnie więc z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zdaniem Sądu nie budzi żadnych wątpliwości, że obwiniona dopuściła się zarzucanego jej czynu określonego w art. 119 § 1 kw.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 kw, a zatem swoim uznaniem, granicami przewidzianymi w ustawie, miał także na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionej.
Sąd przy wymiarze kary obwinionej miał także na uwadze okoliczności łagodzące określone w art. 33 § 3 kw, a mianowicie fakt dotychczasowej niekaralności obwinionej nawet za wykroczenie, co świadczy w ocenie Sądu o prowadzeniu przez obwinioną nienagannego trybu życia przed popełnieniem niniejszego wykroczenia. Zdaniem Sądu powyższa okoliczność daje podstawę do pozytywnej prognozy i uznania, że wymierzenie kary przewidzianej w sankcji naruszonego przepisu, nawet w najłagodniejszej postaci nie jest uzasadnione albowiem obwiniona i tak będzie przestrzegała porządku prawnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd odstąpił od wymierzenia obwinionej kary.
Na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 624 § 1 kpkSąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych.