Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 515/22
Data wyroku: 2023-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Dziwiński
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie, Odpowiedzialność deliktowa
Podstawa prawna: art. 415 k.c., art. 448 k.c.

Sygnatura akt I C 515/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 czerwca 2023 r.

Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Marek Dziwiński
Protokolant: Anna Lasko
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2023 r. wK.
sprawy z powództwaM. J.
przeciwko(...) S.A.wW.i(...) Centrum (...)wK.
o zapłatę

powództwo oddala,

nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu pozwanym kosztów procesu,

koszty sądowe w zakresie opłaty i wydatków zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt I C 515/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 23 czerwca 2023 r.
Małoletni powódM. J., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego w osobie matkiJ. J., pozwem z dnia 26 lipca 2022 r. (k. 2-6) wniósł o zasądzenie od strony pozwanej(...) S.A.z siedzibą wW.(ad 1) i(...) Centrum (...)wK.(ad 2)in solidumkwoty 40.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: dla strony pozwanej ad 1 od dnia 22 września 2021 r. do dnia zapłaty w zakresie kwoty 20.000,00 zł, a w zakresie pozostałej kwoty 20.000,00 zł od dnia następnego po trzydziestym dniu od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty; z kolei dla strony pozwanej ad 2 w zakresie całej kwoty dochodzonej pozwem od dnia 20 października 2021 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzeniein solidumod stron pozwanych ad 1 i ad 2 kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu wskazał, że jego babciaA. G.od wielu lat chorowała na chorobę dwubiegunową. To przewlekłe i nawracające zaburzenie psychiczne w znaczący sposób wpływało na jej zachowanie, w związku z czym wymagała stałego specjalistycznego leczenia. W dniu 16 maja 2021 r. przyjętoA. G.do Oddziału Psychiatrycznego im.C.funkcjonującego w ramach(...) Centrum (...)wK., po tym jak została zabrana przez zespół ratownictwa medycznego z jej miejsca zamieszkania. Następnego dnia w godzinach porannych zastosowano wobec niej przymus bezpośredni w postaci unieruchomienia pasami bezpieczeństwa kończyn górnych i dolnych, a następnie personel szpital zauważył, że łóżko, na którym leżała, zajęło się ogniem.A. G.zmarła po kilku dniach w wyniku niewydolności organizmu spowodowanej poparzeniem obejmującym 82 % powierzchni ciała. Mając na uwadze bliskie relacje ze zmarłą oraz krzywdę, której doznał z powodu nagłej śmierci najbliższego członka rodziny w osobie babci, powód wezwał pozwany szpital oraz jego ubezpieczyciela do wypłaty stosownego zadośćuczynienia. Podmioty te jednakże nie uznały swojej odpowiedzialności za skutki wypadku, który doprowadził do późniejszego zgonuA. G..
W odpowiedzi na pozew z dnia 20 lutego 2023 r. (k. 142-151) strona pozwana(...) S.A.z siedzibą wW.wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu przyznała, że co do zasady ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom trzecim na skutek działania i zaniechania(...) Centrum (...)wK.na podstawie łączącej ich umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Zakwestionowała natomiast roszczenie powoda o wypłatę zadośćuczynienia, albowiem pozwanej placówce nie można zarzucić żadnych uchybień w opiece nad przyjętą do niej pacjentką. Podała ponadto, że od chwili unieruchomienia do momentu wypadku pacjenta była stale kontrolowana przez pielęgniarki i przebywała w jednoosobowej sali bez monitoringu, a do zdarzenia najprawdopodobniej doprowadziła osoba trzecia, która dostarczyłaA. G.zapalniczkę, którą znaleziono na materacu jej łóżka w czasie gaszenia pożaru. Jeśli zaś chodzi o podstawę prawną roszczenia powoda, to została przez pozwanego ubezpieczyciela zakwestionowana, biorąc pod uwagę, żeM. J.nie zdołał udowodnić istnienia szczególnej więzi łączącej poszkodowaną z nim jako jej wnukiem. Z kolei w odniesieniu do wysokości żądnej sumy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę uznano ją za wygórowaną.
W odpowiedzi na pozew z dnia 24 lutego 2023 r. (k. 160-164) strona pozwanaW.Centrum Neuropsychiatryczne im.O. B.wK.wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniosła, że nie zgadza się z zarzutem, wedle którego pozwany szpital doprowadził do wypadku, nie pozbawiając poszkodowanej zapalniczki oraz dopuszczenia do tego, aby pacjenci mogli się tego typu niebezpiecznymi przedmiotami posługiwać oraz je posiadać na terenie prowadzonej przez nią placówki. Podczas przyjęcia uA. G.przeprowadzono bowiem rutynową kontrolę rzeczy osobistych w celu wyeliminowania rzeczy uznawanych za niebezpieczne. Odstąpiono wówczas od zabrania jej zapalniczki jako osobie palącej. Natomiast w wyniku późniejszego agresywnego zachowania pacjentki, postanowiono zastosować wobec niej przymus bezpośredni w postaci unieruchomienia i dopiero wtedy pozbawionoA. G.źródła ognia (zapalniczki) uznanego na tym etapie za przedmiot niebezpieczny. Po unieruchomieniu poszkodowana była kontrolowana nie rzadziej niż raz na piętnaście minut przez pielęgniarki. W związku z czym personel medyczny szpitala dochował wszelkich norm prawnych rangi ustawowej oraz nie złamał żadnej z procedur wynikającychz wewnętrznego regulaminu placówki. Strona pozwana wskazała również, że postępowanie karne, które toczyło się w tej sprawie, zostało prawomocnie umorzone wobec braku stwierdzenia podstaw do przypisania komukolwiek sprawstwa i winy za zdarzenie z dnia17 maja 2021, w wyniku którego doszło do powstania obrażeń ciała uA. G.,a w rezultacie tego do jej późniejszego zgonu. Pozwany szpital zakwestionował także zasadność przyznania powodowi jakiejkolwiek kwoty tytułem zadośćuczynienia, ponieważ nie stwierdził, aby między nim a zmarłą istniały zażyłe więzi, które mógłby świadczyć o tym, że nagła śmierćA. G.mogła spowodować u niego cierpienie i poczucie krzywdy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. G.była babcią małoletniego powodaM. J.ze strony matki (bezsporne).

M. J.od najmłodszych lat spędzał czas z babcią. Miało to miejsce głównie podczas jego wizyt wraz z rodzicami weW., gdzie na co dzień mieszkałaA. G.. Wnuk był zabierany przez nią na plac zabaw, a poza tym otrzymywał od niej drobne upominki w postaci maskotek i pieniędzy. Odwiedziny babci miały miejsce w regularnych odstępach, kilkukrotnie w ciągu roku, głównie w święta i podczas innych uroczystości.W pozostałych okresach powód utrzymywał zA. G.kontakt telefoniczny.

Dowód:

zeznania świadkaB. J.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 00:06:49 do 00:20:43), k. 274v,

zeznania przedstawiciela ustawowego powodaJ. J.na rozprawiew dniu 16 czerwca 2023 r. (e-protokół od 00:45:44 do 00:59:38), k. 298.

Od ponad 30 latA. G.cierpiała na chorobę dwubiegunową afektywną z epizodami maniakalnymi. Na specjalistycznym leczeniu psychiatrycznym przebywała w(...) Centrum (...)wK.(zwanym dalej:(...)wK.) łącznie 38 razy, w okresie począwszy od lipca 1995 r.,a skończywszy na maju 2021 r.

Dowód:

zestawienie terminów pobytówA. G.na leczeniu w(...) Centrum (...)wK., k. 177-179,

zeznania przedstawiciela ustawowego powodaJ. J.na rozprawiew dniu 16 czerwca 2023 r. (e-protokół od 00:45:44 do 00:54:19), k. 298.

W dniu 16 maja 2021 r.A. G.została przyjęta na Oddział Psychiatryczny im.(...)wK.w związku z rozpoznaniem u niej zaburzenia afektywnego dwubiegunowego afektywnego – epizod maniakalny z objawami psychotycznymi. Z pacjentką wywiad ogólny próbowała przeprowadzić następnego dnia lekarzM. G., jednak z uwagi na jej rozkojarzenie i agresję słowną okazało się to być niemożliwe.

Dowód:

karta przyjęciaA. G.z dnia 16 maja 2021 r., k. 180-181,

wywiad ogólny pacjentkiA. G.z dnia 17 maja 2021 r., k. 183v,

zeznania świadkaM. G.na rozprawie w dniu 16 czerwca 2023 r.(e-protokół od 00:01:54 do 00:16:27), k. 297.

Z powodu agresywnego zachowaniaA. G., która uderzyła w twarz inną pacjentkęE. R.oraz doprowadziła do zniszczenia mienia szpitala poprzez podpalenie obrusa i zbicia kubka, podjęto decyzję o zastosowaniu wobec niej przymusu bezpośredniego w postaci tymczasowego unieruchomienia jej kończyn górnych i dolnych za pomocą pasów. Zlecenie to wydała pielęgniarka oddziałowaE. G., a jako osoba nadzorująca zatwierdziła zastosowanie przymusu bezpośredniego lekarzM. G..

Dowód:

protokół przesłuchania świadkaK. P.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 3-5 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

karta zastosowania przymusu bezpośredniego wobecA. G.z dnia 17 maja 2021 r., k. 189-190,

wywiad ogólny pacjentkiA. G.z dnia 17 maja 2021 r., k. 183v,

protokół przesłuchania świadkaE. R.z dnia 14 października 2021 r.(k. 204 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

zeznania świadkaM. K. (1)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:20:43 do 00:41:33), k. 274v-275,

zeznania świadkaE. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:49:56 do 00:55:35), k. 275v,

zeznania świadkaE. G.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 02:00:15 do 02:13:50), k. 277,

zeznania świadkaM. G.na rozprawie w dniu 16 czerwca 2023 r.(e-protokół od 00:01:54 do 00:16:27), k. 297.

W celu wykonania powyższego zlecenia wezwano pielęgniarzyM. K. (2)iR. S.z sąsiedniego oddziału, którzy sprowadziliA. G.do zajmowanej przez nią sali z łazienki, w której wówczas przebywała. Na miejscuE. G.odebrała jej zapalniczkę, którą następnie zaniosła do dyżurki pielęgniarskiej.

Dowód:

zeznania świadkaM. K. (2)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 01:38:48 do 01:44:05), k. 276v,

zeznania świadkaR. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 01:48:08 do 01:54:34), k. 276v-277,

protokół przesłuchania świadkaE. G.z dnia 01 grudnia 2021 r. (k. 168-169 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

zeznania świadkaE. G.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 02:00:15 do 02:13:50), k. 277.

W międzyczasie pielęgniarkiM. K. (1),E. S.iK. H.przygotowały salę oraz łóżko do jej unieruchomienia zgodnie z obowiązującymi procedurami. Dlatego zdecydowano się przenieść pacjentkę, z którą dotychczas przebywałaA. G., do innego pomieszczenia, zmieniono pościel na suchą, odsunięto stoliki od łóżka oraz przymocowano do niego pasy. Podczas tej czynności zauważyły, że pod materacem znajdowała się kolejna zapalniczka, którą stamtąd zabrano. Sala została przygotowana w taki sposób, aby pacjentka nie miała dostępu do żadnych przedmiotów, w tym możliwości sięgnięcia do szafki czy parapetu.

Dowód:

zeznania świadkaM. K. (1)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:20:43 do 00:41:33), k. 274v-275,

zeznania świadkaE. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:49:56 do 01:07:10), k. 275v-276,

zeznania świadkaK. H.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:08:27 do 01:33:37), k. 276,

zeznania świadkaM. K. (2)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 01:44:05 do 01:46:25), k. 276v,

zeznania świadkaR. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 01:54:34 do 02:00:15), k. 277,

protokół przesłuchania świadkaE. S.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 11-12 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

protokół przesłuchania świadkaK. H.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 15-16 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021).

Przymus bezpośredni był stosowany począwszy od godziny 8:30. Od tego momentu, w odstępach co 15 min, kontrolowano stanA. G.zarówno w formie bezpośredniego kontaktu wzrokowego z pacjentką, jak i obserwacji poprzez okienko znajdujące się w drzwiach sali, w której przebywała. Kontroli dokonywały pracujące w tamtym dniu na oddziale pielęgniarki, w tymE. G.orazK. H., która była odpowiedzialna za uzupełnianie karty przymusu bezpośredniego w postaci dokonywania kolejnych wpisów. Ostatnia odnotowana przez nią kontrola miała miejsce o godzinie 11:45.

Dowód:

karta zastosowania przymusu bezpośredniego wobecA. G.z dnia 17 maja 2021 r., k. 189-190,

zeznania świadkaM. K. (1)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:20:43 do 00:41:33), k. 274v-275,

zeznania świadkaE. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:49:56 do 01:07:10), k. 275v-276,

zeznania świadkaK. H.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:08:27 do 01:33:37), k. 276,

protokół przesłuchania świadkaE. S.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 11-12 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

protokół przesłuchania świadkaK. H.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 15-16 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

zeznania świadkaT. M.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:58:03 do 03:13:36), k. 278v.

Pomieszczenie, w którym przebywała unieruchomionaA. G., nie było zamknięty na klucz, wobec czego dostęp do niego miały inne osoby, w tym personel szpitala oraz pozostali pacjenci. Jako ostatnia odwiedziła ją inna pacjentka oddziału,M. N., która albo przekazała zapalniczkę unieruchomionejA. G., która następnie ją odpaliła, albo sama wznieciła ogień w pobliżu łóżka poszkodowanej, po czym opuściła salę.

Dowód:

protokół przesłuchania świadkaJ. B.z dnia 05 października 2021 r. (k. 202-203 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

zeznania świadkaJ. B.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:22:06 do 02:29:07), k. 277v,

zeznania świadkaT. M.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:58:03 do 03:13:36), k. 278v,

protokół z odtworzenia zapisu monitoringu z dnia 17 maja 2021 r. (k. 39-40 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

protokół z odtworzenia zapisu monitoringu (uzupełnienie) z dnia 21 czerwca 2021 r.(k. 91-92 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

opinia biegłego sądowego z zakresu pożarnictwaT. W.z dnia02 czerwca 2021 r. (k. 71-86 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021).

Około godziny 12:00 pielęgniarki udały się wspólnie po przywieziony do szpitala obiad i zaczęły rozdawać posiłki wśród pacjentek oddziału. W tamtym czasie monitorowano stanA. G.z korytarza, a kontrolę w tym zakresie przeprowadziła jedna z pielęgniarek, spoglądając poprzez okno drzwi wejściowych sali, w której ta przebywała. W karcie oceny stanu fizycznego osoby unieruchomionej z zaburzeniami psychicznymi prowadzonej dlaA. G.brak jest wpisu obejmującego przeprowadzenie kontroli z tej godziny.
Dowód:

protokół przesłuchania świadkaK. H.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 15-16 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

zeznania świadkaE. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:01:54 do 01:07:10), k. 275v-276,

zeznania świadkaK. H.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:18:14 do 01:38:48), k. 276,

protokół z odtworzenia zapisu monitoringu z dnia 17 maja 2021 r. (k. 39-40 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

nagranie monitoringu(...)wK.z dnia 17 maja 2021 r. zawarte na płycie DVD (k. 38 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

Parę minut po godzinie 12:00 poinformowano służby, w tym straż pożarną oraz policję, o pożarze, który wybuchł w sali nr 7, gdzie przebywałaA. G.. Personel szpitala wraz z pacjentami niezwłocznie przystąpił do jego gaszenia oraz do zabezpieczenia poszkodowanej. W związku z tym o godzinie 12:15 zaprzestano stosowania wobec niej przymusu bezpośredniego w postaci unieruchomienia pasami obu kończyn górnych oraz dolnych.

Dowód:

protokół przesłuchania świadkaK. P.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 3-5 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

protokół przesłuchania świadkaH. D.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 13-14 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

protokół przesłuchania świadkaK. H.z dnia 17 maja 2021 r. (k. 15-16 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

karta zastosowania przymusu bezpośredniego wobecA. G.z dnia 17 maja 2021 r., k. 189-190.

(...)wK.w czasie wypadku z dnia 17 maja 2023 r. było objęte obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej podmiotu leczniczego-szpitala na podstawie umowy zawartej z pozwanym ubezpieczycielem(...) S.A.z siedzibą wW..

Dowód:

polisa ubezpieczeniowa na okres od dnia 22 kwietnia 2021 r. do dnia 21 kwietnia 2022 r. wraz z oświadczeniami (k. 154-156).

Po zdarzeniuA. G.została przetransportowana doCentrum (...)wS., gdzie przyjęto ją w trybie nagłym na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii w ogólnym stanie skrajnie ciężkim. Rozpoznano u niej liczne oparzenia ciała obejmujące blisko 82 % jego powierzchni, w tym 72 % oparzeń III stopnia. W dniu 24 maja 2021 r. o godzinie 15:07 wśród objawów rozwiniętego zespołu niewydolności wielonarządowej stwierdzono zgon pacjentki.

Dowód:

dokumentacja medycznaA. G.zCentrum (...)wS., k. 29-35.

J. J.,M. J., a takżeT. D.(konkubent zmarłej) wystąpili wspólnie zarówno do pozwanego szpitala, jak i jego ubezpieczyciela o wypłatę zadośćuczynienia za krzywdę w związku z cierpieniem, jakiego doznali w wyniku nagłeji tragicznej śmierciA. G..(...) S.A.z siedzibąwW.oraz(...)wK.odmówiły wypłaty jakichkolwiek świadczeń z tego tytułu, uznając, że nie ma podstaw do uznania tych roszczeń wobec braku stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu jednostki leczniczej, w której przebywała poszkodowana.

Dowód:

pisma ze zgłoszeniem szkody osobowej z dnia 12 lipca 2021 r. i 08 października 2021 r., k. 108-113,

pismo strony pozwanej ad 1 z dnia 22 września 2021 r., k. 114,

pismo strony pozwanej ad 2 z dnia 20 października 2021 r., k. 115.

W sprawie wypadku z dnia 17 maja 2021 r. w(...)wK.śledztwo pod sygn. akt PR Ds. 593.2021 prowadziła Komenda Powiatowa Policji wK.pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Kościanie. Wobec stwierdzenia braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa nieumyślnego spowodowania śmierciA. G.postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. umorzono to postępowanie, które następnie Sąd Rejonowy w Kościanie utrzymał w mocy. Śledczy jednocześnie potwierdzili, że do pożaru doszło w następstwie przekazania poszkodowanej zapalniczki przezM. N., natomiast wobec śmierci obu kobiet nie sposób było przesądzić, która z nich użyła owego źródła ognia, w wyniku czego doszło do podpalenia materaca, na którym leżałaA. G..

Dowód:

postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 30 listopada 2021 r. (k. 209-210 akt śledztwa w sprawie o sygnaturze PR Ds. 593.2021),

postanowienie Sadu Rejonowego w Kościanie II Wydziału Karnego z dnia 27 kwietnia 2022 r. (k. 13 akt sprawy o sygn. akt II Kp 8/22).

Pacjentom przyjmowanym do(...)wK.nie zabiera się przy wstępnej kontroli pod kątem posiadania przedmiotów niebezpiecznych ich własnych zapalniczek i papierosów,z których mogą korzystać w wyznaczonych do tego pomieszczeniach, tzw. palarniach.Na Oddziale Psychiatrycznym im.C.również wyznaczono takie miejsce. Wszelkie źródła ognia, w tym zapalniczki, zabierane są danemu pacjentowi dopiero wtedy, gdy ma być wobec niego zastosowany przymus bezpośredni w formie unieruchomienia bądź izolacji.

Dowód:

zeznania świadkaM. K. (1)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:41:33 do 00:47:41), k. 275,

zeznania świadkaE. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:01:54 do 01:07:10), k. 275v-276,

zeznania świadkaK. H.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:08:27 do 01:33:37), k. 276,

zeznania świadkaJ. B.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:34:07 do 02:37:43), k. 277v-278,

zeznania świadkaI. K.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:48:48 do 02:58:03), k. 278v-279,

zeznania świadkaT. M.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:58:03 do 03:13:36), k. 278v.

Osoby, wobec których stosuje się przymus bezpośredni w formie unieruchomienia, przebywają w(...)wK.w jednoosobowych salach, które nie są zamykane pod kluczem, stąd dostęp do nich ma zarówno personel medyczny, jak i inni pacjenci. W sytuacji wykrycia, że w sali przebywa ktoś jeszcze poza osobą unieruchomioną, nakazuje się mu, aby natychmiast opuścił pomieszczenie. Z uwagi na liczbę pacjentów przebywających zwykle na oddziale nie ma jednak możliwości stałego kontrolowania tego stanu rzeczy.

Dowód:

zeznania świadkaM. K. (1)na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 00:41:33 do 00:49:56), k. 276v,

zeznania świadkaE. S.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:01:54 do 01:07:10), k. 275v-276,

zeznania świadkaK. H.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 01:33:37 do 01:37:09), k. 276v,

zeznania świadkaE. G.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. (e-protokół od 02:13:50 do 02:17:14), k. 277v,

zeznania świadkaJ. B.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:17:48 do 02:37:43), k. 277v-278,

zeznania świadkaI. K.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:48:48 do 02:58:03), k. 278v-279,

zeznania świadkaT. M.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 02:58:03 do 03:13:36), k. 278v.

A. G.była nałogową palaczką papierosów od osiągnięcia przez nią osiemnastego roku życia. Najbliższa rodzina nie zabraniała jej palenia zarówno w domu (wtedy musiała wychodzić na zewnątrz), jak i w szpitalu, gdzie korzystała z wyznaczonej w tym celu palarni oraz każdorazowo zabierała ze sobą z domu zapalniczkę oraz papierosy.

Dowód:

zeznania świadkaB. J.na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r.(e-protokół od 00:14:20 do 00:19:46), k. 274v,

zeznania przedstawiciela ustawowego powodaJ. J.na rozprawiew dniu 16 czerwca 2023 r. (e-protokół od 00:59:38 do 01:03:12), k. 298v.

Sąd zważył co następuje:

W przedmiotowej sprawie głównym problemem w świetle przedstawionych stanowisk stron było określenie, czy pozwanemu szpitalowi można zarzucić jakiekolwiek zaniechania bądź działania, które mogły doprowadzić do wypadku z dnia 17 maja 2023 r., w wyniku którego ciężkich poparzeń doznała poszkodowanaA. G., co doprowadziło do jej zgonu, a w konsekwencji czego do przypisania(...) Centrum (...)wK.oraz jego ubezpieczycielowi(...) S.A.z siedzibą wW.odpowiedzialności za skutki tego zdarzenia.
Stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie zeznań świadków przesłuchanych zarówno w toku niniejszego postępowania, jak i wcześniej podczas prowadzenia śledztwa w sprawie o sygn. akt PR Ds. 593.2021. W tym celu oprócz dokumentacji załączonej przez strony do pozwu wniesionego w rozpatrywanej sprawie oparto się także na obszernej dokumentacji zawartej w aktach wspomnianego uprzednio śledztwa, w tym na treści opinii biegłego sądowego z zakresu pożarnictwaT. W.oraz zawartych na płycie DVD nagrań z monitoringu części korytarza, w której znajduje się sala, gdzie doszło do pojawienia się płomieni. W obu postępowaniach w charakterze świadków zeznania złożyli członkowie personelu medycznego(...)wK., tj. pielęgniarkiM. K. (1),E. S.iK. H., pielęgniarzeM. K. (2)iR. S., obecnie emerytowana pielęgniarka oddziałowaE. G., lekarze psychiatriiJ. B.,I. K.iM. G., a także zastępca dyrektoraszpitala (...). Zeznania te stanowiły główną podstawę dla poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, ponieważ uznano je za wiarygodne i nieodbiegające od zeznań złożonych przez świadków na etapie śledztwa prowadzonego przez KPP wK..
Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2023 r. (k. 298) pominięto wniosek strony pozwanej ad 2, zawarty w punkcie 2 c. jej odpowiedzi na pozew z dnia 24 lutego 2023 r. (k. 161),o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego (biegłego sądowego z dziedziny medycyny sądowej oraz biegłego sądowego lekarza psychiatrii) na podstawieart. 2352§ 1 pkt 3 k.p.c.jako nieprzydatny do wykazania danego faktu, a konkretniej rzecz ujmując, tego czy czynności wykonywane przez personel medyczny oraz stosowane względemA. G.procedury medyczne były prawidłowe oraz zgodne z wiedzą i sztuką medyczną, albowiem kwestie te podlegały ocenie Sądu na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Żądanie pozwu dotyczyło zadośćuczynienia za krzywdę wskutek nagłej śmierci babci powodaA. G.. Podstawę materialnoprawną tego roszczenia stanowiła regulacja zawarta w przepisieart. 446 § 4 k.p.c., wedle którego sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Za osoby najbliższe uprawnione do wystąpienia z roszczeniem przewidzianym wart. 446 § 4 k.c.należy uważać członków rodziny o bliskim stopniu pokrewieństwa. Nie ulega wątpliwości, że powód – jako wnuk poszkodowanej – był taką osobą. Wskutek wypadku naruszone zostało dobro osobiste powoda, jakim była więź rodzinna. Zadośćuczynienie powinno obejmować różne aspekty krzywdy oraz prowadzić do wynagrodzenia krzywdy. Przyznanie zadośćuczynienia powinno zatem poprzedzać określenie stopnia intensywności więzi emocjonalnejM. J.z jego babcią.
Legitymacja procesowa pozwanych nie była przez strony kwestionowana.(...)wK.odpowiadało jako placówka medyczna, w której doszło do wypadku, w wyniku którego ucierpiała babcia powoda, z kolei(...) S.A.występowała jako jej ubezpieczyciel na mocy łączącej strony pozwane umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą, w tym szpitali.
Mając na względzie niejasne okoliczności wydarzeń z dnia 17 maja 2021 r., należało w pierwszej kolejności rozważyć, czy działaniom (lub też zaniechaniom) strony pozwanej ad 2 można przypisać znamiona zawinienia bądź niedbalstwa. W związku z powyższym powstała potrzeba zidentyfikowania norm, które musiały być przez pozwany szpital przestrzegane, mając na uwadze proces leczenia poszkodowanej związany ze stwierdzonymi u niej zaburzeniami psychicznymi oraz podjęcie decyzji o zastosowaniu przymusu bezpośredniego.
Głównym źródłem regulacji w tym zakresie pozostają przepisyustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego(t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2123). Na gruncie tego aktu prawnego, a konkretniej art. 3 pkt 6, ilekroć ustawa stanowi o przymusie bezpośrednim, bez wskazania środka przymusu bezpośredniego, należy przez to rozumieć:a) przytrzymanie – doraźne, krótkotrwałe unieruchomienie osoby z użyciem siły fizycznej;b) przymusowe zastosowanie leków – doraźne lub przewidziane w planie postępowania leczniczego wprowadzenie leków do organizmu osoby – bez jej zgody; c) unieruchomienie – obezwładnienie osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa oraz d) izolację – umieszczenie osoby, pojedynczo, w zamkniętym i odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu.
W dalszej kolejności należy nadmienić, że stosownie do treści art. 18 ust. 1 cyt. ustawy przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, przy wykonywaniu czynności przewidzianych w niniejszej ustawie, można stosować tylko wtedy, gdy przepis niniejszej ustawy do tego upoważnia albo osoby te: 1) dopuszczają się zamachu przeciwko: a) życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub b) bezpieczeństwu powszechnemu, lub 2) w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu, lub 3) poważnie zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie zakładu leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej, innego zakładu leczniczego lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.
O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycznych, innych zakładach leczniczych, jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz w trakcie wykonywania czynności, o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie zawiadomić o tym lekarza. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej (art. 18 ust. 2 cyt. ustawy). Co istotne – w szpitalu psychiatrycznym oraz w innym zakładzie leczniczym lekarz, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zatwierdza zastosowanie przymusu bezpośredniego zleconego przez pielęgniarkę lub nakazuje zaprzestanie jego stosowania (ust. 4).
Samo zastosowanie przymusu bezpośredniego wobec osoby, których zachowanie stwarza bezpośrednie zagrożenie dla innych pacjentów lub mienia może polegać na przytrzymaniu, przymusowym podaniu leków, unieruchomieniu lub izolacji (art. 18 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie życia psychicznego). Osobie z zaburzeniami psychicznymi, wobec której jest stosowany przymus bezpośredni w formie unieruchomienia lub izolacji, należy odebrać przedmioty, które mogą być niebezpieczne dla życia lub zdrowia tej osoby albo innych osób, w szczególności: przedmioty ostre, okulary, protezy zębowe, pas, szelki, sznurowadła i źródła ognia (art. 18a ust. 2). Stan fizyczny osoby z zaburzeniami psychicznymi unieruchomionej lub izolowanej kontroluje pielęgniarka nie rzadziej niż co 15 minut, również w czasie snu tej osoby (ust. 3).
W przypadku zastosowania wobec danej osoby przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia, umieszcza się ja w pomieszczeniu jednoosobowym (art. 18d ust. 1). Z kolei przymus bezpośredni polegający na izolacji jest stosowany w pomieszczeniu odpowiednio w tym celu zabezpieczonym oraz pozostającym zamkniętym i wyposażonym w instalację monitoringu (art. 18e ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego).
Nie mniejsze znaczenie w kontekście określenia właściwych przepisów niezbędnych do oceny prawidłowości postępowania pozwanego szpitala miały te zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2018 r. w sprawie stosowania przymusu bezpośredniego wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 731).
Na podstawie § 2 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 1 tego aktu wykonawczego zastosowanie przymusu bezpośredniego dokumentuje się w karcie zastosowania przymusu bezpośredniego, której wzór wobec osoby przebywającej w szpitalu psychiatrycznym, innym zakładzie leczniczym albo w jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Z kolei ocenę stanu fizycznego osoby z zaburzeniami psychicznymi unieruchomionej lub izolowanej przeprowadza się w ramach kontroli, o której mowa wart. 18a ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, a ocena ta obejmuje informacje dotyczące zachowania, w tym przyjęcia posiłku oraz płynu, snu, a także parametrów wskazanych do oceny na podstawie decyzji lekarza nadzorującego lub kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych (§ 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Ocenę stanu fizycznego osoby z zaburzeniami psychicznymi unieruchomionej lub izolowanej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia (§ 4 ust. 2).
Ostatnim z aktów prawnych niezbędnych do ustalenia prawidłowego stanu prawnego byłaustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych(t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 700). Zawarte w niej regulacje najogólniej rzecz ujmując zostały podjęte w celu ochrony społeczeństwa przed szkodliwymi skutkami palenia tytoniu oraz innych wyrobów tego pochodzenia. Niemniej ustawodawca wart. 5auczynił wyjątek od ogólnie przyjętej zasady zakazu palenia tytoniu (art. 5 ustawy) na rzecz dopuszczenia funkcjonowania palarni, tj. wyodrębnionego konstrukcyjnie od innych pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych pomieszczenia, odpowiednio oznaczonego, służącego wyłącznie do palenia wyrobów tytoniowych, w tym nowatorskich wyrobów tytoniowych, lub papierosów elektronicznych, zaopatrzonego w wywiewną wentylację mechaniczną lub system filtracyjny w taki sposób, aby dym tytoniowy, para z papierosów elektronicznych lub substancje uwalniane za pomocą nowatorskiego wyrobu tytoniowego nie przenikały do innych pomieszczeń (zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 15 cyt. ustawy). I tak na podstawieart. 5a ust. 3 pkt 1awłaściciel lub zarządzający może wyznaczyć palarnię w całodobowych oddziałach psychiatrycznych, z wyłączeniem oddziałów dysponujących warunkami wzmocnionego i maksymalnego zabezpieczenia.
Odnosząc powyższe rozważania prawne do poczynionych ustaleń faktycznych, należy wskazać, że działania podejmowane przez personel medyczny(...)wK.w dniach 16-17 maja 2021 r. podczas pobytu w nimA. G.były prawidłowe oraz zgodne zarówno z powszechnie obowiązującymi regulacjami prawnymi, jak i wewnętrznymi regulacjami tej placówki medycznej. W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego nie dopatrzono się bowiem żadnych uchybień, które mogłyby w sposób choćby pośredni wpłynąć na przebieg sytuacji, która miała miejsca w dniu 17 maja 2021 r. na Oddziale Psychiatrycznym im.C..
Przede wszystkim zastosowany wobecA. G.przymus bezpośredni w formie jej unieruchomienia za pomocą pasów był adekwatnym działaniem, mając na uwadze stwierdzone agresywne zachowanie poszkodowanej polegające na uderzeniu innej pacjentkiE. R.oraz niszczeniu mienia szpitala, tj. podpalenia obrusa czy zbicia kubka. W ten sposób działano zgodnie z powołanym już wcześniejart. 18 ust. 1 pkt 1 lit a oraz pkt 2 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego.
Jak wynikało z zeznań lekarzaM. G.oraz pielęgniarki przełożonejE. G., to ta druga podjęła decyzję o potrzebie zastosowania w przypadkuA. G.środka przymusu w formie unieruchomienia, z kolei ta pierwsza, sprawując nadzór w tym zakresie, potwierdziła zasadność jego użycia i dalszego stosowania. Co szczególnie istotne – personel medyczny pozbawił takżeA. G.(i to nawet dwukrotnie) dostępu do źródła ognia jeszcze przed jej unieruchomieniem, które z kolei przebiegało w taki sposób, że poszkodowana nie mogła mieć dostępu w obrębie skrępowanych w nadgarstkach rąk do jakiegokolwiek przedmiotu znajdujący się w pobliżu. Sala, w której przebywała, została ponadto przygotowana w taki sposób, że wszelkie stoły oraz inne meble zostały odsunięte, z kolei samo łóżko odstawiono z dala od okna i parapetu.
Jeśli chodzi zaś o kontrolę nad stanemA. G.w czasie, gdy ta była już unieruchomiona, to również nie stwierdzono żadnych uchybień, które mogłyby świadczyć o tym, że personel medyczny zaniechał jakichkolwiek czynności, do których był zobowiązany.Z zeznać pielęgniarek, lekarzy oraz zastępcy dyrektora wynikało, że kontrolę sprawowano zgodnie z wymogiem ustawowym w piętnastu minutowych odstępach czasu, na co wskazywała również prowadzona w szpitalu historia choroby pacjentki.
Również w odniesieniu do obowiązku prowadzenia właściwej dokumentacji dotyczącej zastosowania przymusu bezpośredniego nie dopatrzono się żadnych nieprawidłowości. Karta przymusu bezpośredniegoA. G.była prowadzona zgodnie ze wzorem oraz zasadami obecnymi w powoływanym już rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2018 r. w sprawie stosowania przymusu bezpośredniego wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi. Podobnie rzecz się miała z uzupełnianiem przez wyznaczoną do tego pielęgniarkęK. H.tabeli oceny stanu fizycznego unieruchomionej osoby na podstawie obserwacji własnych oraz przekazywanych przez pozostały personel szpitala, który kontrolował w dniu17 maja 2021 r. stan zdrowia poszkodowanej.
Pielęgniarki pracujące tamtego dnia na oddziale psychiatrycznym pomimo sporej liczby pacjentek, którymi musiały się stale zajmować, zdołały w sposób konsekwentny dokonywać zgodnej z przepisami kontroli zachowania unieruchomionejA. G.. Nie odnotowano jedynie wpisu na karcie obserwacji z godziny 12:00, natomiast zgodnie z ustalonym przebiegiem wydarzeń, opierając się na zapisach monitoringu, należało stwierdzić, że kontrola stanu pacjentki nastąpiła poprzez zaglądnięcie do sali, w której przebywała, za pomocą okna znajdującego się w drzwiach wejściowych. Brak natychmiastowego odnotowania wpisu tej kontroli zaraz po jej przeprowadzeniu był spowodowany obok tego, że pielęgniarki w owym czasie zajmowały się rozdysponowaniem posiłków wśród pacjentów, nade wszystko nieprzewidzianą i nagłą sytuacją, która miała miejsce niedługo potem. Z powodu dymu, który zaczął się wydobywać z sali, na której przebywałaA. G., parę minut po godzinie 12:00, personel przystąpił do jej ratowania i próby ugaszenia rozprzestrzeniającego się ognia, wobec czego trudno dopatrywać się tutaj jakiegokolwiek przewinienia ze strony zarówno pielęgniarki prowadzonej dokumentację, jak i tych, które kontrolowały poszkodowaną w trakcie stosowania wobec niej przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia.
Nie bez znaczenia dla oceny całej sytuacji pozostawały wyniki prowadzonego w sprawie śledztwa, które zakończyło się jego umorzeniem, z uwagi na brak dostatecznych dowodów uzasadniających popełnienie przestępstwa. W istocie, biorąc pod uwagę ustalenia podjęte w owym postępowaniu, należało się zgodzić ze stwierdzeniem, że zdarzenie z dnia17 maja 2023 r. było nieszczęśliwym wypadkiem. Z powodu śmierciA. G.orazM. N.nie sposób jednakże przesądzić o tym, która z nich dokonała odpalenia zapalniczki, co doprowadziło do zajęcia się łóżka tej pierwszej ogniem i w następstwie tego do odniesienia obrażeń ciała w postaci jego oparzenia. Wiadomym natomiast jest, że to właśnieM. N.jako ostatnia odwiedziła salę, gdzie przebywała poszkodowana, oraz, o czym sama wprost mówiła, dostarczyłaA. G.zapalniczkę.
Z tego względu tym bardziej nie można doszukiwać się w omawianej sprawie odpowiedzialności po stronie personelu, albowiem sala, w której przebywała unieruchomiona, nie mogła być zamknięta na klucz, co już samo w sobie stanowiło ryzyko wtargnięcia tam osób nieupoważnionych. Wbrew twierdzeniom niektórych świadków nie była to po prostu kwestia pewnych zwyczajów panujących w tamtejszym szpitalu, ale pochodna ustawowej definicji przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia, która zakłada jedynie, że oznacza on „obezwładnienie osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa”, z kolei dopiero izolacja jest równoznaczna z „umieszczeniem osoby, pojedynczo, w zamkniętym i odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu”. Dlatego przebywanie przezA. G.w otwartej sali nie mogło zostać uznane za uchybienie, skoro odpowiednie przepisy nie wymagają przy stosowaniu przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia zamykania takiego pomieszczenia pod kluczem.
Palenie papierosów na terenie oddziału psychiatrycznego w wyznaczonym do tego miejscu, tj. palarni, również nie stanowi żadnego naruszenia, a jest wręcz uprawnieniem właściciela lub zarządzającego całodobowymi oddziałami psychiatrycznymi. Słusznie bowiem wskazywały przesłuchiwani w toku procesu lekarze psychiatrzyJ. B.iI. K.(podążając niejako zaratio legiswprowadzenia takiego wyłomu od ogólnej zasady zakazu palenia tytoniu i wyrobów tytoniowych na terenie placówek medycznych), że zakazanie pacjentom z zaburzeniami psychiatrycznymi palenia papierosów mogłoby doprowadzić tylko i wyłącznie do pogorszenia ich już i tak często nadwyrężonego stanu zdrowia. Właśnie dlatego pozbawianie pacjentów źródeł ognia, np. w postaci zapałek czy zapalniczek, dopierow przypadku takiego ustawowego obowiązku, tj. w momencie zastosowania wobec danego pacjenta przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji, pozostaje prawidłowym postępowaniem personelu medycznego. W rozpatrywanej sprawie, co wynikało z zeznań złożonych przez pielęgniarkiE. S.iK. H.bezpośrednio zaangażowane w przygotowanie łóżkaA. G.do jej unieruchomienia oraz ówczesną pielęgniarkę oddziałowąE. G., poszkodowana dwukrotnie została pozbawiona posiadanych przez nią zapalniczek, które następnie zabrano, aby nie miała dalej do nich swobodnego dostępu. W ten sposób należało ocenić, że działania te były właściwe, a posiadanie przezA. G.źródeł ognia w trakcie przyjęcia jej na oddział psychiatryczny nie może być traktowane jako przewinienie, skoro pacjenci mają prawo do korzystania z palarni.
W przypadku braku stwierdzenia jakiegokolwiek naruszenia procedur przez personel medyczny pozwanego szpitala, nie sposób było uznać roszczenia powoda za uzasadnione. Przede wszystkim nie stwierdzono, że przy stosowaniu wobec poszkodowanej przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia kończyn pasami doszło do nieprawidłowości,a sama decyzja o zastosowaniu takiego środka była zasadna z uwagi na zachowanieA. G., a dalsza jego kontrola wykonywana prawidłowo na tyle, na ile pozwalały na to możliwości personalne, którymi dysponuje na co dzień Oddział Psychiatryczny im.C..
Samo zdarzenie, do którego doszło 17 maja 2021 r. w(...)wK., mając na uwadze całokształt okoliczności rozpatrywanej sprawy, należało uznać za nieszczęśliwy wypadek, w przypadku którego nie można uznać nikogo za bezpośrednio winnego tej sytuacji, na co już wskazywało prowadzone w sprawie postępowanie karne, które zostało umorzone wobec braku możliwości przypisania komukolwiek odpowiedzialności za jego skutki.
Mając to wszystko na uwadze, powództwo podlegało oddaleniu w punkcie I wyroku, albowiem Sąd nie dopatrzył się zawinionego działania bądź zaniechania personelu pozwanego szpitala, które miałby doprowadzić do wywołania rozstroju zdrowia poszkodowanej, a w konsekwencji do jej późniejszej śmierci. Brak było zatem podstaw do przyznania powodowi zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wyniku śmierci członka jego najbliższej rodziny w osobie babciA. G..
Orzeczenie o kosztach procesu Sąd, zawarte w punkcie II wyroku, wydał na podstawie przepisuart. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W związku z tym, mając na względzie typowo oceny charakter niniejszej sprawy oraz sytuację majątkową powoda, nie obciążono go obowiązkiem zwrotu kosztów procesu stronom pozwanym.
Z kolei w punkcie III wyroku przejęto koszty sądowe w zakresie opłaty oraz wydatków na rachunek Skarbu Państwa. Rozstrzygnięcie to podyktowane było zarówno z uwagi na wyżej już wskazane okoliczności sprawy, jak i przy uwzględnieniu faktu, że powód był zwolniony w całości od ponoszenia kosztów sądowych na podstawie postanowienia z dnia 10 stycznia 2023 r. (k. 136).