Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 172/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta, Barbara Plewińska, Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Podatki, Akcyza
Podstawa prawna: art. 65 § 3 kks

Sygn. akt IX Ka 172/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział IX Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Barbara Plewińska / spr /
Sędziowie: SO Rafał Sadowski
SO Andrzej Walenta
Protokolant: st. sekr. Katarzyna Kotarska
przy udziale funkcjonariusza Urzędu Celnego w Toruniu Jerzego Gulczyńskiego
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 roku
sprawy

J. K.

oskarżonego zart. 65 § 3 kks
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu
z dnia 29 stycznia 2014 roku sygn. akt II K 729/13

I
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 172/14

UZASADNIENIE

J. K.
został oskarżony o to, że w dniu 10 lipca 2013 roku wR.na terenie posesji(...), przechowywał wyroby akcyzowe w postaci 85,0 kg suszu tytoniowego, nie oznaczonych znakami akcyzy oraz 1,6 kg pociętego tytoniu do palenia, bez polskich znaków akcyzy, na których ciąży podatek akcyzowy w łącznej wysokości 38.154,00 złotych, stanowiące przedmiot czynu zabronionego zart. 63 § 6 kks,
- tj. o czyn zart. 65 § 3 kks.
Sąd Rejonowy w Grudziądzu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 roku uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa.
Od powyższego wyrokuapelację wniósł oskarżyciel publicznyzaskarżając wyrokw całości i podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku będącego wynikiem obrazy przepisów prawa materialnego tj. zastosowaniu błędnej wykładni i wadliwej oceny, że w sprawie nie doszło do przechowywania tytoniu a więc przypisanie oskarżonemu czynu zart. 65 § 3 kksnie jest możliwe oraz wadliwej interpretacji ustawyo podatku akcyzowym, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego,a prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał znamiona czynu opisanego w postawionym mu zarzucie.
W związku z powyższym zarzutem skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wbrew sugestiom apelacji Sąd Rejonowy dokonał poprawnej oceny zebranychw sprawie dowodów, poczynił bezbłędne ustalenia faktyczne zaś wniosek sądu I instancji co do braku winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu był trafny.
Sąd I instancji w sposób niezwykle dokładny i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności sprawy i dowody ujawnione w toku rozprawy dokonując następnie na ich podstawie właściwych i logicznych ustaleń faktycznych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone odpowiednio starannie i rzetelnie zaś ocena zebranych dowodów była kompletna, nie wykazała błędów logicznych i nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zawarta natomiast w apelacji argumentacja sprowadzała się do nieuzasadnionej polemiki z prawidłowymi ocenami i wnioskami sądu I instancji; zasadzała się ona na innej niż przyjęta przez tenże sąd ocenie materiału dowodowego oraz odmiennej ocenie prawnej zachowania oskarżonego, lecz stanowisko forsowane w apelacji okazało się nieuzasadnione.
Zgodzić się należało z Sądem Rejonowym, że w okolicznościach sprawy nie było podstaw by przypisać oskarżonemu popełnienie czynu zart. 65 § 3 kks. Faktem było,że oskarżony (który jest plantatorem tytoniu), po dokonaniu w 2013 roku zbiorów z własnej uprawy nie odstawił całości zebranego suszu tytoniowego lecz jego część (która została zabezpieczona przez Izbę Celną w toku przeszukania) przechowywał na strychu. Powyższa bezsporna okoliczność nie oznaczała jednak, że oskarżony wyczerpał znamiona zarzuconego mu czynu. Takiej ocenie sprzeciwiało się szereg okoliczności, które wypunktowane zostały przez sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku i do tej części pisemnego uzasadnienia wyroku sąd odwoławczy powtórnie odsyła skarżącego, nie widząc powodów by powtarzać tę jakże trafną, wyczerpującą i kompletną argumentację, która legła u podstaw uniewinnienia oskarżonego.
Sąd meriti dokonał niezwykle szczegółowej i dokładnej analizy prawnej stanu faktycznego stanowiącego przedmiot osądu w sprawie. Punktem wyjścia tej analizy uczynił normęart. 65 § 3 kks(a więc przepis który znalazł się w kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu), a nadto odniósł się do regulacji ustawy o podatku akcyzowym wyjaśniając na jej gruncie chociażby pojęcie wyrobu akcyzowego czy pojęcie produkcji wyrobu akcyzowego. Celnie przyjmując, że susz tytoniowy i tytoń do palenia stanowi „wyrób akcyzowy” w znaczeniu zapisów w/w ustawy oraz trafnie ustalając, że oskarżony „przechowywał” susz i tytoń w rozumieniuart. 65 § 3 kks, słusznie jednak zauważył, że do przypisania czynu zart. 65 §3 kksnie wystarczy samo stwierdzenie wystąpienia dwóchw/w elementów lecz konieczne jest jednoczesne ustalenie, że nabywany, przechowywany, przewożony, przesyłany lub przenoszony wyrób akcyzowy był przedmiotem czynu określonego wart. 63 kks,art. 64 kkslub wart.73 kks. Tymczasem przechowywany przez oskarżonego wyrób akcyzowy pod postacią suszu tytoniowego i tytoniu do palenia nie stanowił przedmiotu czynów zabronionych opisanych wart. 63 kks,art. 64 kksaniart. 73 kks, o czym przekonała drobiazgowa i obszerna analiza sądu I instancji, której poprawnei logiczne wyniki sąd odwoławczy w pełni podzielił nie znajdując w procesie wnioskowania sądu meriti żadnych uchybień ani błędów, które mogłyby zaważyć na poprawności ostatecznego stanowiska tego sądu. W tych warunkach - gdy nie ma najmniejszych podstaw by uznać, że susz tytoniowy i tytoń do palenia przechowywany przez oskarżonego były przedmiotem czynów zabronionych wyliczonych wart. 65 § 3 kks- nie było możliwości by uznać winę oskarżonego za ten czyn.
Dodać należało, że nie miał racji skarżący kiedy wytykał sądowi meriti, iż ten doszedł do błędnego przekonania odnośnie celu w jakim oskarżony przechowywał susz tytoniowyi tytoń do palenia, co miało w jego ocenie zaważyć na wyniku sprawy. Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, że tytoń oskarżony gromadził na własne potrzeby, a nie celem jego sprzedaży. Wprawdzie w zeznaniachM. M.(na którego twierdzenia skarżący powoływał się w apelacji) pojawił się wątek, że oskarżony sprzedawał tytoń różnym osobom, jednakże sąd meriti dostrzegając te zeznania przekonująco wyjaśnił dlaczego oświadczenieM. M.w zakresie akcentowanym w apelacji nie zasługiwało na uwzględnienie; rzecz wszak w tym, że słowaM. M.(zresztą mało konkretne i bardzo ogólnikowe) nie znalazły potwierdzenia w żadnym wiarygodnym dowodzie zaś sam fakt przechowywania tytoniu (o czym również wspomniał skarżący w apelacji) nie mógł świadczyć, że oskarżony rzeczywiście nim nielegalnie handlował, tym bardziej, że całkiem wiarygodnie rysowały się zapewnienia oskarżonego, który wyjaśniał w toku postępowania, że tytoń przechowywał na własne potrzeby. Nie ma żadnego przekonującego dowodu, który pozwoliłby na ustalenie zgodnie z wnioskiem apelacji.
Mylił się wreszcie w racji skarżący sugerując błędną interpretację zapisów ustawyo podatku akcyzowym polegającą na wadliwej ocenie, że działalność oskarżonego polegająca na uprawie suszu tytoniowego i przechowywaniu tytoniu do palenia nie stanowiłao „produkcji wyrobów tytoniowych” podlegającej rygorom akcyzowym. To stanowisko skarżącego było obarczone błędami logicznymi i pomijało reguły doświadczenia życiowego, dlatego też argumenty apelacji nie przekonały by ocena sądu meriti, który przyjął,że oskarżony nie zajmował się produkcją w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym była niesłuszna. Sąd Rejonowy posiłkując się stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w sprawie V KK 92/13 oraz odwołując się do obiektywnych okoliczności sprawy (takich jak to, że oskarżony wytworzył jedynie 1,6 kg tytoniu do palenia z własnej produkcjii przy użyciu niewyszukanych, wręcz prymitywnych, narzędzi) zasadnie uznał, że zachowanie oskarżonego nie spełniało kryteriów „produkcji wyrobu akcyzowego” w znaczeniu ustawyo podatku akcyzowym. Uzupełnić ten wywód należało stwierdzeniem, że oskarżony nie miał obowiązku oznaczenia przechowywanego suszu tytoniowego i tytoniu do palenia znakami akcyzy gdyż towaru tego nie sprzedawał; nie miał też obowiązku zapłaty podatku akcyzowego bowiem susz tytoniowy pochodził z własnej uprawy oskarżonego zaś tytoń do palenia nie został wytworzony w ramach produkcji o jakiej mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, o czym wspomniano wyżej.
Wzgląd na powyższe oraz z uwagi na fakt, że w sprawie nie wystąpiły uchybienia mogące stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze będące podstawą do uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację oskarżyciela publicznego za oczywiście bezzasadną.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkart. 113 § 1 kksobciążając nimi Skarb Państwa.