Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 913/24
Data wyroku: 2024-11-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Warszawa, dnia 19 listopada 2024 r.
Sygn. akt VI Ka 913/24

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant sądowy Justyna Kutnikowska
po rozpoznaniu dnia 19 listopada 2024 r.
sprawyZ. L.synaT.iI.,ur. (...)wW.
obwinionego o wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 22 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 7 czerwca 2024 r. sygn. akt IV W 2318/23
1.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2.zasądza od obwinionegoZ. L.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty sądowej za drugą instancję oraz kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym w sprawach o wykroczenia;
3.zasądza od obwinionegoZ. L.na rzez oskarżyciela posiłkowegoK. L.kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków w postępowaniu odwoławczym związanych z udziałem w sprawie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego z wyboru.
VI Ka 913/24

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r. po rozpoznaniu sprawy sygn. akt IV W 2318/23Z. L.uznał za winnego, tego że :
w dniu 25 lutego 2023 r. około godz. 11:30 wW.na drodze publicznej na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 PORD w ten sposób, że kierując pojazdem markiF.onr rej. (...), nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu podczas zmiany pasa ruchu, którym poruszał się pojazd markiN.onr rej. (...), doprowadzając do zderzenia z nim, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem uderzając w pojazd markiV.onr rej. (...), powodując uszkodzenie pojazdów. Czynem tym kierując pojazdem markiF.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. wykroczenia zart. 86 § 1k.w. w zw. zart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Za popełnienie tego wykroczenia na podstawieart. 86 § 1k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 złotych. Na podstawieart. 119 § 1 k.p.w.zasądził od obwinionego na rzeczK. L.kwotę 360 złotych tytułem zwrotu wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2 274,99 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 50 złotych tytułem opłaty.
Od powyższego wyroku obwiniony złożył apelację.
Na podstawieart. 35 § 2 k.p.w.oraz w zw. zart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 k.p.k.zaskarżył wyrok
w całości. Wyrokowi zarzucił:

I
naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

-art. 4 k.p.k.,art. 6 k.p.k.iart. 409 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k.poprzez dokonanie przez sąd I instancji wybiórczej, a nie całościowej oceny zebranego w sprawie materiału, przekraczającej granicę swobodnej oceny, polegającej w szczególności na odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom obwinionegoZ. L.złożonym w postępowaniu oraz na rozprawie głównej, które zostały potwierdzone zeznaniami świadkaA. L., a bezkrytycznemu obdarzeniu wiarygodnością zeznań świadkaK. L.– który sam naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, bezkrytycznemu obdarzeniu wiarygodnością dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychB. L. (1), która jest opinią alternatywną i nie dającą podstaw do przypisania odpowiedzialności obwinionemu;
- w konsekwencji naruszenia przepisów postępowania, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. podczas gdy prawidłowa ocena dowodów, zgodna z doświadczeniem życiowym i logicznym rozumowaniem, prowadzi do odmiennych wniosków, że brak jest dostatecznych dowodów spowodowania przez obwinionego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskutek niezachowania należytej ostrożności w dacie zdarzenia, przy pominięciu jego okoliczności, w tym dojechania do miejsca kolizji drogowej;
II. nadto naruszenieart. 119 § 1 k.p.w.poprzez niewspółmierne obciążenie obwinionego kosztami postępowania w łącznej kwocie 2274,99 zł na rzecz Skarbu Państwa;
W konkluzji obwiniony wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie obwinionegoZ. L.od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd odwoławczy zważył co następuje.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdza zarzutów apelacji obwinionego. Sąd I instancji nie naruszyłart. 4 k.p.k.;art. 6 k.p.k.;art. 409 k.p.k.;art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.bowiem dokonał oceny wszystkich zgromadzonych w tej sprawie dowodówi poddał je wnikliwej analizie. Ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego sąd I instancji wyprowadził logiczne wnioski a swoje stanowisko przekonująco uzasadnił w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Zasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionegoZ. L.złożonym na rozprawie i w postępowaniu wyjaśniającym. Sąd I instancji uznając je za niewiarygodne powołał się na opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, który przeprowadził symulację zdarzenia, także uwzględniając wyjaśnienia obwinionego. Biegły wskazał, że przyjęcie wersji zdarzenia zgodnie z wyjaśnieniami obwinionego nie doprowadziłoby do powstania takich uszkodzeń pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu, jakie przedstawione są na zdjęciach materiału poglądowego i wynikają z oględzin pojazdów. Obwiniony na rozprawie odwoławczej załączył zdjęcia uszkodzeń pojazdów oraz miejsca zdarzenia, twierdząc że świadczą one o tym, że opinia biegłego jest niepełna, gdyż nie uwzględnia tego materiału dowodowego. Tymczasem przedstawione przez obwinionego zdjęcia stanowiły materiał dowodowy uwzględniony przez biegłego w opinii. Świadczą o tym chociażby zdjęcia nr 6 i 9 znajdujące się w kopercie k- 231 uszkodzeń samochoduF.laweta iN., które biegły opisał w opinii pisemnej k-163– 164. Z opinii wynika, że biegły dokonał w dniu 2.03.2024 r. oględzin samochoduF.laweta i w trakcie oględzin obwiniony przekazał biegłemu zdjęcia uszkodzeń tego pojazdu, które wykonał po kolizji a przed ich naprawą. (k- 163 ) Tak więc przedstawione przez obwinionego na rozprawie odwoławczej zdjęcia uszkodzeń pojazdów oraz miejsca zdarzenia nie stanowią materiału nowego, który nie został uwzględniony przez biegłego w opinii. Wersja zdarzenia podana przez obwinionego, kierującego pojazdemF.laweta onr rej. (...), w którejF.iN.nr rej. (...), kierowany przez świadkaK. L.jeden za drugim zjeżdżają na lewy pas aN.uderza w tył pojazduF.jest fizycznie niemożliwa. Rozpatrując tę wersją zdarzenia, biegły stwierdził, że samochódN.nie zdołałby wjechać na lewy pas tak głęboko aby uderzyć w lewy tyłF.prawym narożnikiem przodu pojazdu. W tej sytuacji uderzyłbyF.centralnie przodemN., co nie odpowiada uszkodzeniom obu pojazdów, stwierdzonym w wyniku oględzin. Symulacja zdarzenia prowadzi do wniosku, że wersja zdarzenia opisana w zeznaniach świadkaK. L.jest tą, która jest zgodna z przebiegiem zdarzenia. Biegły wskazał także, że kontrola przez obwinionego sposobu poruszania się pojazduV.nr rej. (...), prowadzonego przez świadkaA. L., który jechał przed pojazdem obwinionego i zwalniał gdyż przed nim pojazd przygotowywał się do skrętu w prawo powodowała, że obwiniony wjechał na lewy pas gdy już na tym pasie znajdował się samochódN.prowadzony przez świadkaK. L.. Obwiniony nie wziął pod uwagę długości swojego samochoduF.laweta. Gdy przódN.zrównał się z tyłemF.lawety, wtedy obwiniony rozpoczął manewr wyprzedzania pojazduV.i odbił w lewo. Zdaniem biegłego, w tej właśnie sytuacji doszło do kolizji gdyżF.laweta szczepił się zN.i został wepchnięty prawym tyłem na tylną część lewego bokuV.. Po kolizjiF.laweta iN.pozostają szczepione na środku skrzyżowania zul. (...)wW.. (k- 174) Nie można uznać opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych inż.B. L. (2)za opinię alternatywną i nie dającą podstaw do przypisania odpowiedzialności obwinionemu. Wręcz przeciwnie, jest to opinia, która na podstawie przedstawionej symulacji tłumaczy mechanizm kolizji, oraz wskazuje dlaczego wersja zdarzenia podana w wyjaśnieniach obwinionego nie odpowiada jego skutkom wynikającym z oględzin wszystkich pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu. Materiał dowodowy nie pozwala także na wyprowadzenie wniosku o tym, że zeznania świadkaA. L., kierowcyV., potwierdziły wersję zdarzenia opisaną przez obwinionego. ŚwiadekA. L.jechałul. (...)w kierunkuul. (...)wW.. Przed nim samochód skręcał w prawo. Gdy zwolnił został uderzony w bok swojego pojazdu. Widział, w lusterku, że laweta ustawiona skośnie uderzyła w obok jego pojazdu. Świadek zeznał, że nie wie dlaczegoF.laweta, czyli samochód, który prowadził obwiniony uderzył w lewy bok jego pojazdu. Nie wie który samochód rozpoczął jako pierwszy wyprzedzanie czyF.czyN.. (k- 31) Natomiast biegły w swojej opinii wyjaśnił dlaczego laweta uderzyła w samochód świadkaA. L.. Zdaniem biegłego do uderzenia doszło w wyniku szczepienia się pojazdówF.laweta iN..F.laweta został wepchnęły prawym tyłem na tylną części lewego bokuV.(k- 174). Sąd I instancji nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych bowiem opierając się na dowodach w postaci zdjęć uszkodzeń pojazdów, oględzinach pojazdów, zeznaniach świadkówK. L.iA. L.oraz opinii biegłego ustalił, że obwiniony nie upewnił się czy manewr wyprzedzania może wykonać bezpiecznie i przystąpił do wyprzedzania gdy na pasie lewym rozpoczął już wyprzedzanie samochódN.prowadzony przezK. L.. Tym samym obwiniony naruszył przepisart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zasadnie sąd I instancji ustalił, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie bowiem nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu podczas zmiany pasa ruchu, którym poruszał się pojazd markiN.onr rej. (...), doprowadzając do zderzenia z nim, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem uderzając w pojazd markiV.onr rej. (...), powodując uszkodzenia tych pojazdów. Czynem tym obwiniony kierując pojazdem markiF.laweta spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy wskazać, że także świadekK. L.w sposób niebezpieczny prowadził samochódN.potęgując stan zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Ścigał się z obwinionym i wyprzedzał pojazd obwinionego zbliżając się do skrzyżowania. Należy z całą stanowczością potępić niebezpieczne prowadzenie pojazdów przez obwinionego i świadkaK. L., którzy nie licząc się z innymi uczestnikami ruchu drogowego narażali ich zdrowie i nierzadko życie, tylko dla swojej ambicji aby jako pierwszy dojechać do ustalonego miejsca i uzyskać spodziewane wynagrodzenie. Obwiniony i świadekK. L.prowadzili pojazdy pomocy drogowej a sami poprzez niebezpieczną jazdę w takiej kolizji uczestniczyli. Sąd I instancji nie naruszyłart. 119 § 1 k.p.w.bowiem prawidłowo odciążył obwinionego kosztami opinii biegłego sądowego. Przeprowadzenie tego dowodu, w sytuacji gdy obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, było konieczne dla wyjaśnienia okoliczności zdarzenia i przypisania winy obwinionemu. Z tego powodu powinien ponieść koszty tej opinii.
Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego sąd orzekł na podstawieart. 121 §1 k.p.w.w zw. zart. 636 §1 k.p.k.Wysokość opłaty została ustalona na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r.z póź. zmianami. Wysokość wydatków Skarbu Państwa sąd odwoławczy ustalił na podstawie § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Wysokość kwoty zasądzonej tytułem zwrotu wydatków oskarżycielowi posiłkowemu z tytułu udziału w rozprawie odwoławczej pełnomocnika z wyboru została ustalona na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.