Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kz 103/17
Data wyroku: 2017-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Robert Pelewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§2 kpk w zw. z art.447§5 kpk, art.430§1 kpk
Teza: W rozważanym zakresie trzeba także pamiętać o właściwości postępowania odwoławczego i podstawowej zasadzie wynikającej z treści art. 433 § 1 kpk, że rozpoznanie apelacji następuje, poza ściśle określonymi wyjątkami, w granicach zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów. Wprawdzie w motywacyjnej części apelacji wyrażono myśl, że "do popełnienia przestępstwa objętego punktem l aktu oskarżenia nie doszło." (k. 169v), a "odnosząc się do czynu objętego punktem 2 aktu oskarżenia ( ... ) zachowanie tam opisane nie miało w ogóle miejsca." (k. 170), to jednak niedopuszczalne byłoby posłużenie się tu art. 118 § 1 kpk i przydanie zarzutowi apelacyjnemu treści, która w istocie nie została w nim wyartykułowana. Takie podejście nie jest przejawem nadmiernego formalizmu, ale wyrazem troski o przestrzeganie reguł rządzących polskim procesem karnym. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu opowiada się tym samym za zapatrywaniem prawnym sprzeciwiającym się co do zasady odczytywaniu treści apelacji, redagowanych przecież przez podmioty fachowe, przez pryzmat art. 118 § 1 kpk i to nawet wtedy, gdy ich autorzy sygnalizują, mniej lub bardziej wyraźnie, wystąpienie określonej nieprawidłowości. Praktyka akceptująca domyślanie się treści zarzutu apelacyjnego prowadzić może z dużym prawdopodobieństwem do niepożądanych następstw, miedzy innymi do utrwalania   nawet wśród profesjonalistów przeświadczenia, że w istocie nie jest niezbędne staranne i poprawne formułowanie w środkach zaskarżenia zarzutów, które w procesie karnym odgrywają rolę nie do przecenienia, bowiem właściwy do ich rozpoznania sąd i tak zobligowany będzie do zdekodowania ich sensu. W konsekwencji umocnią się u autorów tak wadliwie opracowanych środków zaskarżenia oraz innych uczestników procesu karnego poglądy, że wzruszenie zaskarżanych orzeczeń jest w gruncie rzeczy dość łatwe i że można ten cel osiągnąć za pomocą pism procesowych zredagowanych w sposób odległy od wzorcowego proceduralnie. 
9.	Prowadzi to do konkluzji, że znaczenie treści zarzutów podniesionych w apelacjach sporządzonych przez różne podmioty i w różnych kierunkach - na korzyść i niekorzyść oskarżonego - należy odczytywać stosując jednolite kryteria, natomiast nie wolno znaczenia tego przy użyciu reguły interpretacyjnej z art. 118 § 1 kpk domniemywać. W istocie więc zarzuty wskazane w apelacji obrońcy oskarżonego są zarzutami określonymi wart. 438 pkt l i 2. kpk, które na podstawie art. 447 § 5 kpk są in concreto dopuszczalne, co powoduje dopuszczalność apelacji z mocy prawa (argumntum z art. 430 kpk w zw. z art. 429 § 1 kpk). Brak było więc przesłanki do podjęcia decyzji w trybie określonym wart. 430 kpk. Rozstrzygnięcie kwestii, czy zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 224 § 2 kk, przez uznanie, że doszło do wypełnienia znamion zarzucanych mu przestępstw oraz wpływu obrazy przepisów prawa procesowego, to jest art. 387 § 2 kpk, polegające na niezasadnym uwzględnieniu wniosku o wydanie wyroku skazującego, pomimo braku dowodów wskazujących na popełnienie czynów objętych aktem oskarżenia, na treść orzeczenia są trafne, czy też mają jedynie charakter pozorny, podlega bowiem rozstrzygnięciu wyłącznie w merytorycznym postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. aktII Kz 103/17

POSTANOWIENIE

Dnia 20  czerwca 2017 r.

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu - II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:  SSO Robert Pelewicz
Protokolant: st. sek. sąd. Marta Czachurska
przy udziale prokuratora Roberta Kiliańskiego z Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 rokuS. R., oskarżonego o popełnienie przestępstw zart.207§1 kki innych,
na skutek zażalenia oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego o w Tarnobrzegu w sprawie Ka 110/17 z dnia 16 maja 2017 roku w przedmiocie pozostawienia apelacji obrońcy oskarżonego bez rozpoznania
podstawie art. 437 § 2

p o s t a n o w i ł:
uchylićzaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Nisku skierował do Sądu Rejonowego w Nisku akt oskarżenia, w którym zarzuciłS. R.popełnienie przestępstw zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoraz zart. 224 § 2 kk.
W toku przewodu sądowego oskarżonyS. R.nie przyznał sie do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, ale złożył wniosek o wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie stosownych kar. Powyższy wniosek oskarżonego zaakceptował również obrońca oskarżonego. Na wydanie wyroku skazującego w trybieart. 387 § 2 kpkprokurator i pokrzywdzeni wyrazili zgodę.
W konsekwencji powyższego porozumienia Sąd Rejonowy w Nisku wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r., w sprawie II K 398/16, uznałS. R.za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw i wymierzył mu karę łączną 120 stawek grzywny po 10 zł każda stawka dzienna, zaliczając dwa dni zatrzymania na poczet tej kary i zwolnił go w całości od kosztów sądowych, a przypadającymi wydatkami w sprawie obciążył Skarb Państwa.
Z wyrokiem tym nie zgodził się zarówno sam oskarżony, jak i jego obrońca, którzy wnieśli pisemne apelacje.S. R.przede wszystkim zarzucił w apelacji naruszenie prawa materialnego, to jestart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoraz zart. 224 § 2 kk, twierdząc, ze nie doszło do wypełnienia znamion zarzucanych mu przestępstw, a dodatkowo jego zachowanie nie było bezprawne oraz narudszenie prawa procesowego, to jestart. 7 kpkw zw. zart. 244 1a i 1b kpkorazart. 4 kpkiart. 5 § 2 kpk(k. 159-164).
W apelacji obrońcy oskarżonego również w pierwszej kolejności zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jestart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoraz zart. 224 § 2 kk, przez uznanie, że doszło do wypełnienia znamion zarzucanych mu przestępstw oraz przepisów prawa procesowego, to jestart. 387 § 2 kpk, polegające na niezasadnym uwzględnieniu wniosku o wydanie wyroku skazującego, pomimo braku dowodów wskazujących na popełnienie czynów objętych aktem oskarżenia (k. 169-170).
Zarządzeniem sędziego upoważnionego przez Prezesa Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 21 marca 2017 r., w sprawie II K 398/16, odmówiono oskarżonemu przyjęcia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 3 lutego 2017 r., w sprawie II K 398/16, powołując sie na treśćart. 429 § 1 kpkw zw. zart. 447 § 5 kpk.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r., wydanym w toku rozprawy apelacyjnej w sprawie II Ka 110/17, Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu pozostawił apelację obrońcy oskarżonegoS. R.bez rozpoznania, uznając, że mimo zarzutu obrazy prawa materialnego treść apelacji wskazuje na to, że „obrońca oskarżonego kwestionuje przede wszystkim ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku”, co po myśliart. 447 § 5 kpk- stanowiącym, że podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone wart. 448 pkt 3 i 4 kpkzwiązane z treścią zawartego porozumienia o którym mowa wart. 343, 343a i art. 387 kpk– wyklucza dopuszczalność apelacji, w rozumieniuart. 430 § 1 kpkw zw. zart. 429 § 1 kpk.
Z postanowieniem tym nie zgodził się oskarżony, który w zażaleniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia i wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu orzekając w postępowaniu odwoławczym zważył, co następuje:
Zażalenie oskarżonegoS. R.zasługiwało na uwzględnienie.
W realiach rozpoznawanej sprawy - co bezsporne - Sąd Rejonowy w Nisku wyrokował w trybie konsensualnym, określonym wart. 387 kpk. Nastąpiło to na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. na wniosek oskarżonego, który jednak nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, ale jak wynika z protokoł7u rozprawy złożył osobiście wniosek o „dobrowolne poddanie się karze” (k. 147v). Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Nisku obecny był także obrońca oskarżonego, adw.A. B., która poparła wniosek oskarżonego o skazanie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydanie wyroku o jaki wniósł oskarżony (k. 147v). Sąd Rejonowy w Nisku po stwierdzeniu, że spełnione zostały przesłanki zart. 387 § 1 i 2 kpkwydał wyrok zgodny z tym wnioskiem.
Nie budzi wątpliwości, że cechą trybu konsensualnego zart. 387 kpkjest rezygnacja z postępowania dowodowego przed sądem (art. 387 § 1 kpk), co oznacza, że przedmiotem konsensusu staje się całokształt okoliczności faktycznych związanych z zarzucanymi oskarżonemu czynami. Możliwość wyrokowania w trybie konsensualnym spowodowała konieczność wprowadzenia do ustawy przepisów przeciwdziałających instrumentalnemu wykorzystywaniu przez oskarżonych trybów konsensualnych. Ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247 ze zm.), w miejsce warunków wyłączenia działania wobec takich osób zakazureformationis in peius, wprowadziła ograniczenie podstaw apelacyjnych. Bezsporne przy tym w świetle analizy akt sprawy jest, że przesyłającS. R.wezwanie na rozprawę, prawidłowo pouczono go między innymi o tym, że podstawą apelacji nie może być błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, czyli o treści przepisuart. 447 § 5 kpk(k. 133). Ponownie o treści tego przepisu pouczono oskarżonego po ogłoszeniu wyroku (k. 148).
Powołany przepis stanowi, że podstawą apelacji nie mogą być zarzuty określone wart. 438 pkt 3 i 4 kpkzwiązane z treścią zawartego porozumienia o którym mowa wart. 343 kpk,art. 343a kpki387 kpk. Niedopuszczalne jest więc kwestionowanie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wydanego w trybie konsensualnym oraz wysokości wymierzonej kary i zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka. Jest przy tym oczywiste, że dla oceny z jakim zarzutem mamy do czynienia w środku odwoławczym wnoszonym od orzeczenia wydanego w trybie konsensualnym nie decyduje kwalifikacja zarzutu wskazana przez autora tego środka odwoławczego, a faktyczna treść zarzutu. Pod podjęciem zarzut odwoławczy rozumie się bowiem faktycznie zawarte w skardze odwoławczej twierdzenia o uchybieniach, których zdaniem skarżącego dopuścił się sąd pierwszej instancji, odpowiadające kategoriom wymienionym wart. 438 kpk. Ograniczenie zawarte wart. 447 § 5 kpkoznacza zatem brak możliwości podnoszenia w apelacji również takich zarzutów, które wprawdzie zostały przedstawione jako zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego albo prawa procesowego (art. 438 pkt 1 i 2 kpk), ale w rzeczywistości zwrócone są wyłącznie przeciwko podstawie faktycznej wyroku lub wysokości orzeczonej kary. Gdyby przyjąć, że dla oceny spełnienia przez apelację wnoszoną od rozstrzygnięcia konsensualnego warunku formalnego w postaci wskazania dopuszczalnych przez ustawę zarzutów odwoławczych (art. 447 § 5 kpk) decydujące znaczenie ma określenie kategorii zarzutu przedstawione w apelacji, a nie faktyczna treść zarzutu, to ograniczenie zawarte wart. 447 § 5 kpkbyłoby w praktyce fikcyjne i wyrażało pustą normę. Pod pozorem dopuszczalnego przezart. 447 § 5 kpka contrariozarzutu obrazy przepisów prawa (zwłaszcza procesowego), można byłoby kwestionować w szerokim zakresie każde ustalenie będące przedmiotem zawartego porozumienia i rozstrzygnięcie o karze (zob. post SA we Wrocławiu z dnia II AKa 90/16, KZS 2016/9/84). Tak więc z treściart. 447 § 5 kpkacontrariowynika, że wyrok wydany w trybie konsensualnym może zostać zaskarżony tylko z powodu obrazy przepisów prawa materialnego lub obrazy przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 1 i 2 kpk), a także w wypadku zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej zart. 439 § 1 kpk(zob. J. Skorupka,Kodeks postępowania karnego. Komentarz,Legalis 2016, t. 8 do art. 447).
Słusznie zatem Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu w składzie orzekającym na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r., oceniając zarzuty apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoS. R.pod kątem wskazania dopuszczalnych przez ustawę zarzutów odwoławczych, nie ograniczył się do kwalifikacji zarzutów wskazanej w apelacji, a ocenie poddał faktyczną treść zarzutów, a więc zgłoszone przez obrońcę w apelacji twierdzenia co do uchybień, jakich miał dopuścić się Sąd Rejonowy w Nisku w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r., w sprawie II K 398/16. Rzecz jednak w tym, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iżby podstawą apelacji obrońcy oskarżonego nie były okoliczności wynikające z treściart. 438 pkt 1 i 2 kpk, bo tylko w takiej sytuacji można przyjąć bezpodstawność przedmiotowej apelacji, w rozumieniu art.art. 430 § 1 kpkw zw. zart. 429 § 1 kpk, jako niedopuszczalny z mocy ustawy. Ze względu na lakoniczność części motywacyjnej zaskarżonego postanowienia w tym zakresie, nie sposób w istocie dociec, w jakich sformułowaniach apelacji obrońcy oskarżonego miał przejawiać się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a nie zarzut obrazy prawa materialnego i prawa procesowego, w rozumieniuart. 438 pkt 1 i 2 kpk.
Konkluzji przejawiającej się w treści sentencji zaskarżonego postanowienia zdaje się przeczyć i sam Sąd I instancji w części motywacyjnej zaskarżonego postanowienia, kiedy to konstatuje, że „Analiza apelacji obrońcy oskarżonego, mimo zarzutu obrazy prawa materialnego wskazuje na to, że obrońca kwestionuje przede wszystkim ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.”, nie wskazując, co mieści sie w zakresie pojęciowym zwrotu „przede wszystkim”, i co najistotniejsze, co pozostaje poza polem pojęciowym tegoż zwrotu – czy aby nie treść zaskarżenia wskazana właśnie z treściart. 438 pkt 1 i 2 kpk. A przecież obrońca oskarżonego w apelacji wprost podnosi zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, a toart. 387 § 2 kpki w zakresie dotyczącym podstawowego warunku trybu konsensualnego, a mianowicie zwrotu: „Sąd może uwzględnić wniosek o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości” - zapewne powodowany stanowiskiem samego oskarżonego, który odstąpił od porozumienia i wniósł także osobiście sporządzoną apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Nisku. Rozważania zawarte w uzasadnieniu apelacji zarzucające obrazę prawa procesowego dotyczą decyzji procesowej Sądu Rejonowego w Nisku, w rozumieniuart. 387 § 2 kpk, a więc dotyczą tylko i wyłącznie obrazy tegoż przepisu, w rozumieniuart. 438 pkt 2 kpk. Chodzi więc wyłącznie o ustalenia związane z treścią zawartego przez oskarżonego porozumienia, o którym mowa wart. 387 kpk.
Odnosząc się zaś do braku zaistnienia przesłanki zart. 438 pkt 1 kpk, to na wstępie podkreślić trzeba, że obraza przepisów prawa materialnego może mieć postać błędnej interpretacji przepisu, związanej głównie z kwalifikacją prawną czynu; może też polegać na niezastosowaniu przepisu bezwzględnie obowiązującego albo zastosowaniu przepisu pomimo bezwzględnego zakazu. Obraza przepisów prawa materialnego to błędne zakwalifikowanie czynu oskarżonego, skazanie oskarżonego pomimo braku znamion przestępstwa w czynie oskarżonego (zob. J. Skorupka,Kodeks postępowania karnego. Komentarz,Legalis 2016, t. 3 do art. 438). Skoro apelacja w uzasadnieniu wskazuje na argumentacje zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z 23 września 1992 r. (III KRN 122/92) i Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 27 sierpnia 2014 r. (II Aka 236/14), nie kwestionując zachowania oskarżonego, jedynie powołując sie na wzajemność zachowań ze stronyA. R.i podsumowując dodatkowo: „(...) a co za tym idzie uznać należy, iż nie wyczerpał on znamion czynu zart. 207 § 1 kk.” (k. 170), to tym samym nie zarzuca błędu w ustaleniach faktycznych, lecz skazanieS. R.pomimo braku znamion przestępstwa w jego czynie, w rozumieniuart.438 pkt 1 kpk.
W rozważanym zakresie trzeba także pamiętać o właściwości postępowania odwoławczego i podstawowej zasadzie wynikającej z treściart. 433 § 1 kpk, że rozpoznanie apelacji następuje, poza ściśle określonymi wyjątkami, w granicach zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów. Wprawdzie w motywacyjnej części apelacji wyrażono myśl, że „do popełnienia przestępstwa objętego punktem 1 aktu oskarżenia nie doszło.” (k. 169v), a „odnosząc się do czynu objętego punktem 2 aktu oskarżenia (...) zachowanie tam opisane nie miało w ogóle miejsca.” (k. 170), to jednak niedopuszczalne byłoby posłużenie się tuart. 118 § 1 kpki przydanie zarzutowi apelacyjnemu treści, która w istocie nie została w nim wyartykułowana. Takie podejście nie jest przejawem nadmiernego formalizmu, ale wyrazem troski o przestrzeganie reguł rządzących polskim procesem karnym. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu opowiada się tym samym za zapatrywaniem prawnym sprzeciwiającym się co do zasady odczytywaniu treści apelacji, redagowanych przecież przez podmioty fachowe, przez pryzmatart. 118 § 1 kpki to nawet wtedy, gdy ich autorzy sygnalizują, mniej lub bardziej wyraźnie, wystąpienie określonej nieprawidłowości. Praktyka akceptująca domyślanie się treści zarzutu apelacyjnego prowadzić może z dużym prawdopodobieństwem do niepożądanych następstw, miedzy innymi do utrwalania nawet wśród profesjonalistów przeświadczenia, że w istocie nie jest niezbędne staranne i poprawne formułowanie w środkach zaskarżenia zarzutów, które w procesie karnym odgrywają rolę nie do przecenienia, bowiem właściwy do ich rozpoznania sąd i tak zobligowany będzie do zdekodowania ich sensu. W konsekwencji umocnią się u autorów tak wadliwie opracowanych środków zaskarżenia oraz innych uczestników procesu karnego poglądy, że wzruszenie zaskarżanych orzeczeń jest w gruncie rzeczy dość łatwe i że można ten cel osiągnąć za pomocą pism procesowych zredagowanych w sposób odległy od wzorcowego proceduralnie.
Prowadzi to do konkluzji, że znaczenie treści zarzutów podniesionych w apelacjach sporządzonych przez różne podmioty i w różnych kierunkach - na korzyść i niekorzyść oskarżonego - należy odczytywać stosując jednolite kryteria, natomiast nie wolno znaczenia tego przy użyciu reguły interpretacyjnej zart. 118 § 1 kpkdomniemywać. W istocie więc zarzuty wskazane w apelacji obrońcy oskarżonego są zarzutami określonymi wart. 438 pkt 1 i 2 kpk, które na podstawieart. 447 § 5 kpksąin concretodopuszczalne, co powoduje dopuszczalność apelacji z mocy prawa (argumntumzart. 430 kpkw zw. zart. 429 § 1 kpk). Brak było więc przesłanki do podjęcia decyzji w trybie określonym wart. 430 kpk. Rozstrzygnięcie kwestii, czy zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jestart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoraz zart. 224 § 2 kk, przez uznanie, że doszło do wypełnienia znamion zarzucanych mu przestępstw oraz wpływu obrazy przepisów prawa procesowego, to jestart. 387 § 2 kpk, polegające na niezasadnym uwzględnieniu wniosku o wydanie wyroku skazującego, pomimo braku dowodów wskazujących na popełnienie czynów objętych aktem oskarżenia, na treść orzeczenia są trafne, czy też mają jedynie charakter pozorny, podlega bowiem rozstrzygnięciu wyłącznie w merytorycznym postępowaniu apelacyjnym.
Tak więc zarzuty obrazy prawa materialnego (art. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkoraz zart. 224 § 2 kk) i prawa procesowego (art. 387 § 2 kpk), podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Nisku nie odnoszą sie do faktów, będących podstawą orzeczenia, co do których oskarżony zawarł prawidłowe porozumienie, a wyrażają przede wszystkim twierdzenia o niespełnieniu przez orzeczenie Sądu Rejonowego w Nisku przesłanek wyrokowania w trybie określonym w tym przepisie (por. wyr. SN z 29 kwietnia 2003 r., II KK 188/02, R - OSNKW 2003, poz. 864). To wszystko nie pozostawia wątpliwości, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, apelacja wniesiona w imieniu oskarżonegoS. R.przez jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 3 lutego 2017 r. nie ograniczała się do niedopuszczalnych przezart. 447 § 5 kpkzarzutów określonych wart. 438 pkt 3 i 4 kpk.
Dlatego zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 16 maja 2017 r., wydane w toku rozprawy apelacyjnej w sprawie II Ka 110/17, należało uchylić, a sprawę przekazać do rozpoznania apelacji obrońcy oskarżonego.
Zważywszy powyższe, przy uznaniu zasadności zażalenia złożonego przez oskarżonegoS. R., sąd odwoławczy orzekł jak w sentencji.