Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 19/24
Data wyroku: 2024-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 438§ 1 kpk w zw. z art. 109§2 w kpw

Sygn. akt II Ka 19/24

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2024r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Półtorak
Protokolant st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak
po rozpoznaniu dnia 21 lutego 2024 r.
sprawyA. B.
obwinionego z art. 92 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 2 listopada 2023r. sygn. akt II W 867/23

I
wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 80 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 19/24

UZASADNIENIE
A. B.został obwiniony o to, że w dniu 06 kwietnia 2023 roku o godzinie 11:30 w miejscowościS.przyul. (...)zaparkował pojazd markiO.nr rej. (...)w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-19 „postój taksówek”tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 2 listopada 2023 roku, sygn. akt II W 867/23:

1
obwinionegoA. B.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych;

2
zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 100 (sto) złotych zryczałtowanych wydatków postępowania.

Od powyższego wyroku, obwinionyA. B.w ustawowym terminie wniósł apelację, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
I. Naruszenie przepisów postępowania i błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na wynik sprawy (art. 438 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.), to jest:

1
naruszenieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw.art. 34 k.p.w.polegające na błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez ustalenie, że zaparkowanie pojazdu w sposób uwidoczniony na zdjęciach „powodowałoby popełnienie wykroczenia polegającego na niezachowaniu odległości chodnika pozostawionego dla pieszych” (1,5 metra),

2
obrazę przepisów postępowaniaart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.w.,art. 82 § 2 pkt 1 k.p.w., która miała wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie w uzasadnieniu, że obwiniony zostałby i tak uznany za winnego wykroczenia opartego na innych podstawach faktycznych i prawnych, niż wskazane w wyroku, które nie były podstawą zarzutu we wniosku o ukaranie, ani przedmiotem postępowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji na rozprawie z udziałem obwinionego,

3
obrazę przepisów postępowaniaart. 438 § 1 pkt 2 k.p.k.,art. 34 k.p.w.iart. 39 § 1 k.p.w.która miała wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że obwiniony zostałby i tak uznany winnego wykroczenia opartego na innych podstawach faktycznych bez przeprowadzenia na tą okoliczność jakiegokolwiek postępowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji na rozprawie,

4
obrazę przepisów postępowaniaart. 438 § 1 pkt 2 k.p.k.orazart. 82 § 1 k.p.w.,art. 82 § 2 pkt 1 k.p.w.,art. 39 § 1 k.p.w.iart. 34 k.p.w., która miała wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie i nierozważenie zeznań świadków strażników miejskich, z których wynika, że znaku D -19 nie stosuje się do szerokości chodnika wyznaczającego miejsce postoju taksówek w zakresie w jakim znak dopuszcza postój taksówek na chodniku z wyłączeniem innych użytkowników drogi,

5
naruszenieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw.art. 34 k.p.w.polegające na błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie, że w ocenie obwinionego znak D-19 nie obejmuje chodnika, w sytuacji gdy obwiniony wyjaśniał, że w jego ocenie znaki D-19 i D-20 dotyczą chodnika ale nie określają szerokości drogi publicznej - w tym chodnika, na którym możliwy jest postój taksówek na zasadach innych niż wynikające zart. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

II. W przypadku uznania przez sąd apelacyjny, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, obwiniony w apelacji sformułował jako ewentualny zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 438 pkt lak.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.), tj.art. 92 § 1k.w. w związku z § 53 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych poprzez uznanie, że obwiniony dopuścił się zarzucanego czynu, w sytuacji gdy opis znaku nie pozwala na ustalenie strony przedmiotowej czynu i przedmiotu czynności wykonawczej, ponieważ nie wyznacza szerokości miejsca przeznaczonego dla parkowania taksówek na chodniku w inny sposób, niż określony wart. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1
uchylenie zaskarżonego wyroku,

2
ewentualnie zmianę wyroku i uniewinnienie od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby został on wydany w następstwie obrazy przepisów. Wobec zarzutu obwinionego dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych, należy przytoczyć tezę sformułowaną w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, z dnia 17 października 2023 roku, VIII AKa 205/23, LEX nr 3664224, zgodnie z którą zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.
Zdaniem Sądu Okręgowego, skarżący nie sformułował potencjalnych uchybień logicznego rozumowania Sądu I instancji, ograniczając się jedynie do polemiki z fragmentem uzasadnienia wyroku, w którym rozważano hipotetyczną sytuację w jakiej mógł znaleźć się obwiniony, całkowicie pomijając przy tym pozostałą część uzasadnienia, w której Sąd I instancji przedstawił wykładnię przepisówustawy Prawo o ruchu drogowym, a także przepisów Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby Sąd I instancji pominął i nie rozważył dowodów z zeznań świadków – strażników miejskich, ponieważ jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Sąd Rejonowy w Siedlcach przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, a ocena zeznań świadków, którym Sąd I instancji dał wiarę, nie budzi zastrzeżeń. Zarówno świadekM. C.jak i świadekW. G.w trakcie zeznań wyrazili zdanie, że znaki drogowe D-19 i D-20 obejmują również chodnik, jako drogę dla pieszych w rozumieniuart. 2 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Argumenty obwinionego dotyczące braku określenia szerokości chodnika na którym obowiązuje postój taksówek nie zasługują na aprobatę, bowiem jak wskazał Sad I instancji, w przypadku tego obszaru – zarezerwowanego na postój konkretnego rodzaju pojazdów, również mają zastosowanie reguły mówiące o możliwości ich zatrzymania na chodniku przy zachowaniu 1,5 metra obszaru w celu swobodnego ruchu pieszych. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał wykładni prawa oraz subsumpcji stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, tj. art. 92 §1 k.w., dlatego nie można uznać wyrażonego w punkcie II zarzutu obwinionego za zasadny.
Reasumując dotychczasowe rozważania, nie podlega żadnym wątpliwościom, iż Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania, a w konsekwencji należy stwierdzić, iż poczynił w tej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi obwiniony w dniu 06 kwietnia 2023 roku o godzinie 11:30 w miejscowościS.przyul. (...)zaparkował pojazd markiO.nr rej. (...)w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-19 „postój taksówek”, a swoim czynem wyczerpał dyspozycję art. 92 § 1 k.w. Fakt ten został w sposób bezsporny dowiedziony, co ma odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w postaci częściowo wyjaśnień obwinionego (k. 50v), zeznań świadków (k. 51-51v) oraz dokumentów w postaci notatki urzędowej (k.1), dokumentacji fotograficznej (k. 2, 17), wydruk z CEPiK (k. 3-6), sprzeciwu od wyroku nakazowego wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 30-34), a także projektu stałej organizacji ruchu (k. 44-47). Za popełnione wykroczenie drogowe została obwinionemu wymierzona także sprawiedliwa i adekwatna do wagi czynu kara, czyniąca zadość wymogom płynącym z art. 33 k.w., która nie nosi znamion rażącej surowości.
Pierwszorzędną kwestią w przedmiotowej sprawie, która determinuje odpowiedzialność obwinionego za zarzucony mu czyn jest okoliczność, że zaparkował on pojazd w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-19 „zakaz postoju taksówek”, co sprzeczne jest zart. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym. I bez znaczenia jest tutaj jaka szerokość chodnika – już po zaparkowaniu auta obwinionego – pozostała do przemieszczania się pieszych (czy była to szerokość 1,5 m), ponieważ okoliczność ta nie wpływa na prawną ocenę, a dywagacje na ten temat zawarte w uzasadnieniu wyroku nie mogą podważyć merytorycznej zasadności zaskarżonego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe, podzielając argumenty Sądu Rejonowego zawarte w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym oraz nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji, jak również nie stwierdzając zaistnienia którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonychart. 104 § 1 k.p.w., podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze przed Sądem II instancji, orzeczono na podstawieart. 119 k.p.w., w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.Na kwotę 80 (osiemdziesięciu) złotych składa się 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych zryczałtowanych wydatków za postępowanie drugoinstancyjne, których wysokość wynika z § 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 2467).
Z tych też względów, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w., Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.