Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
XIV Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XIV C 1034/24
Data wyroku: 2024-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Piotr Połczyński

Sygn. akt XIV C 1034/24 upr.

UZASADNIENIE
Stosownie doart. 5058§ 4 k.p.c., niniejsze uzasadnienie ogranicza się – co do zasady – do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
Przez umowę ubezpieczenia majątkowego ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, zapłacić określone odszkodowanie – zasadniczo nie przekraczające wartości poniesionej szkody – w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę (art. 805 § 1 k.c.w zw. zart. 805 § 2 pkt 1 k.c.i w zw. zart. 8241§ 1 k.c.).
Strony zawierające umowę dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego mogą uregulować zasady odpowiedzialności ubezpieczyciela według swego uznania – byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (art. 3531k.c.). W praktyce ubezpieczyciel opracowuje i wprowadza Ogólne Warunki Ubezpieczenia.
Na gruncie niniejszej sprawy są to Ogólne Warunki Ubezpieczenia Autocasco zatwierdzone uchwałą ZarząduTowarzystwa (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.nr 114/2022 r.
Wątpliwości nie budzi przysługiwanie ubezpieczycielowi statusu przedsiębiorcy w rozumieniuart. 431k.c.(stosownie do którego, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa wart. 331§ 1 k.c., prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową), zawierającego definicję legalną co do zasadniczych elementów konstytuujących treść definiowanego pojęcia zbieżną z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., póz. 236 ze zm.). Wskazania zatem wymaga, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 838 ze zm.), krajowy zakład ubezpieczeń jest przedsiębiorcą w rozumieniu powołanego ostatnio przepisu, a tym samym ma status przedsiębiorcy również na gruncieart. 431k.c.Co istotne, taki stan rzeczy skutkuje koniecznością dokonywania oceny w zakresie należytej staranności pozwanego ubezpieczyciela – w tym w zakresie sformułowania powołanych Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco – przy uwzględnieniu standardów i wymogów wyższych niż oczekiwane od podmiotu nie mającego takiego statusu (art. 355 § 2 k.c.).
Nadto, odmiennie niż ma to miejsce w odniesieniu do poszkodowanego będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, dochodzącego roszczenia od ubezpieczyciela w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych – któremu status konsumenta nie przysługuje (zob.uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r.,(...)2/15, wraz z uzasadnieniem, OSNC 2017/1/11) – legitymujący się wskazanymi przymiotami podmiot będący stroną umowy ubezpieczeniaautocasco, jest konsumentem w rozumieniuart. 221k.c.(zgodnie z którym za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową). W świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów taki status przysługuje cedentowi objętych pozwem wierzytelności. Przedmiotowy stan rzeczy aktualizuje powinność badania znajdujących w niniejszej sprawie zastosowanie Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco pod kątem abuzywności (zaznaczyć należy, iż podczas rozprawy w dniu 20 listopada 2024 r. powód sformułował zarzut posługiwania się przez stronę pozwaną niedozwolonymi postanowieniami umownymi).
W pierwszej kolejności podkreślenia jednak wymaga, iż postanowienia umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia oraz innych wzorców umowy sformułowane niejednoznacznie interpretuje się na korzyść ubezpieczonego (art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej). Analogiczne uregulowanie skodyfikowane zostało wart. 385 § 2 zd. 1 i 2 k.c., zgodnie z którym wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały, a postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta. W tym zaś kontekście istotnego znaczenia nabiera fakt, iż - przewidując w § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco (znajdującym się w części zatytułowanej „Zasady ustalania i wypłaty odszkodowań w przypadkuS.Częściowej w zależności od wybranego przez Ubezpieczonego wariantu ubezpieczenia”), że w razie określania wysokości odszkodowania w wariancie serwisowym metodą fakturową, określenie wysokości stawki za roboczogodzinę następuje w oparciu o stawkę „ustaloną” dla warsztatu naprawczego, w którym dokonywana jest naprawa – ubezpieczyciel owego „ustalenia” nie zdefiniował, nie wskazując, na czym konkretnie miałoby ono polegać. Postanowienie to nie zostało zatem sformułowane w sposób jednoznaczny. I nie jest też ono jużprima faciezrozumiałe – poza powyższym także w odniesieniu do podmiotów upoważnionych do ustalenia stawki (ubezpieczyciel i warsztat; poszkodowany i warsztat; ubezpieczyciel i poszkodowany; jednostronnie ubezpieczyciel, etc.). Wydaje się w konsekwencji, iż nie można wyłączyć takiej jego interpretacji, zgodnie z którą mowa w nim o „ustaleniu” dokonanym przez poszkodowanego z jednej strony i warsztat naprawczy z drugiej. Jest to – nakazana przez art. 15 ust. 5 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej – interpretacja dokonywana na korzyść ubezpieczonego. Powinno ono zatem znaleźć odzwierciedlenie w treści rachunku lub faktury VAT (zob. § 9 ust. 4 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco - gdzie zdefiniowana została metoda fakturową określania wysokości odszkodowania) – czy to poprzez wskazanie konkretnej stawki za jedną lub określoną liczbę roboczogodzin, czy też poprzez podanie łącznych kosztów robocizny wraz z liczbą roboczogodzin. Dopiero zatem, gdyby warsztat naprawczy w wystawionym rachunku nie podał danych umożliwiających ustalenie stawki za roboczogodzinę i liczby roboczogodzin poświęconych na naprawę, zastosowanie znajdą pozostałe zapisy § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco, zgodnie z którymi w przypadku braku ustalonej stawki dla danego warsztatu nie posiadającego autoryzacji producenta, przyjmuje się stawkę nie wyższą niż 123 zł brutto (tj. z podatkiem VAT), zaś w przypadku braku ustalonej stawki dla danego warsztatu posiadającego autoryzację producenta, przyjmuje się stawkę nie wyższą niż 160 zł brutto (tj. z podatkiem VAT).
Wykładnia taka jest nie tylko zgodna z interesem ubezpieczonego (mającego na gruncie niniejszej sprawy dodatkowo status konsumenta), ale też z generalną ideą ustalania odszkodowania za szkodę częściową metodą fakturową (ustalenie odszkodowania po przedłożeniu przez ubezpieczonego rachunków lub faktura VAT dokumentujących naprawę ubezpieczonego pojazdu - zob. § 9 ust. 4 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco) w wariancie serwisowym (rozliczenie szkody częściowej „na podstawiefaktur” - zob. tabela w § 9 ust. 5 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco). Nie można też w żadnym razie uznać, by taka interpretacja skutkowała niemożnością dokonania przez ubezpieczyciela weryfikacji w zakresie wysokości stawek – wskazania w tym kontekście wymaga przywołana już powyżej reguła normatywna zart. 8241§ 1 k.c., zgodnie z którą odszkodowania nie może przekraczać wysokości szkody. W razie zatem ewentualnego zawyżenia przedmiotowych stawek, ubezpieczyciel uprawniony jest ograniczyć je do wartości limitowanej wysokością szkody.
Jednakże w treści wystawionej dnia 21 czerwca 2024 r. poszkodowanemu faktury VAT (zob.faktura - k. 19) wskazano zarówno stawkę za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych (na poziomie 185 zł) oraz stawkę za roboczogodzinę prac lakierniczych (wynoszącą 199 zł), prezentując przy tym każdorazowo łączną kwotę z powyższych tytułów. Pozwala to na ustalenie poświęconego na poszczególne ze wskazanych prac czasu. W takiej sytuacji, mając przy tym na względzie, iż strona pozwana nie dowiodła (art. 6 k.c.), a nawet nie twierdziła, nie oferując też jakichkolwiek środków dowodowych w przedmiotowym zakresie (art. 232 zd. 1 k.p.c.), by stawki te nie miały w dacie przeprowadzania naprawy charakteru rynkowego i jednocześnie by przewyższały one stawki stosowane przez warsztaty I kategorii (zob.certyfikat - k. 21) działające na terenieT.– dokonywanie przez pozwanego ubezpieczyciela jakichkolwiek korekt w przedmiotowym zakresie [zob. zaprezentowany sposób wyliczenia odszkodowania - k. 34 v. oraz stanowisko zaprezentowane w sprzeciwie, gdzie pozwany stwierdza, iż stawki „zweryfikował (…)”, raz twierdząc, że weryfikację przeprowadził do poziomu wynikającego z Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco, innym razem, w tym samym piśmie procesowym, podnosząc, że uznał stawki wyższe niż był do tego zobowiązany na podstawie obowiązującej strony umowyautocasco- k. 30 v. i k. 31] było nieuprawnione. Marginalnie należy wskazać, iż informacja(...)Izby Rzemieślniczej (k. 22) dotyczy stawek uśrednionych, stosowanych w roku 2022 r., przy czym zaznaczono tam jednocześnie, że zakłady naprawcze stosowały również stawki wyższe lub niższe od tam wskazanych. W świetle doświadczenia życiowego nie wydaje się budzić uzasadnionych wątpliwości konstatacja, że w 2024 r. stawki te są wyższe.
W tym stanie rzeczy powództwo w zakresie żądania głównego podlegało uwzględnieniu.
Abstrahując od powyższego – jako że przedstawiona powyżej przyczyna przemawiająca za zasadnością roszczenia głównego i zaprezentowana poniżej podstawa uwzględnienia powództwa w tym zakresie są od siebie niezależne – należy zauważyć, że w omawianym zapisie § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco (ani w pozostałych zapisach tego dokumentu) ubezpieczyciel nie zdefiniował samego „ustalenia”, ale nadto tylko nie sprecyzował, ale nawet pobieżnie nie określił anizasad, animechanizmuaniterminu„ustalenia” stawek za roboczogodzinę, ani teżkto, miałby tego „ustalenia” dokonać. Nie przewidział też anikryteriów, według których ustalenie to miałoby nastąpić, anipodstaw ewentualnej odmowyustalenia stawek przez ubezpieczyciela lub z udziałem ubezpieczyciela, ani też nie zagwarantowałmożliwości weryfikacji przez ubezpieczonego przedmiotowego ustalenia w szczególności w kontekście stawek rynkowych i uprawnienia do jego zakwestionowania oraz możliwości zweryfikowania przyczyn odmowy(dokonanej przez ubezpieczyciela)i jej zasadności(w tym miejscu tylko marginalnie wypada dostrzec, że powyżej wymieniono również szereg pozostałych, poza już wskazaną, przyczyn, dla których powołane postanowienie jest niejednoznaczne i zarazem niezrozumiałe; co istotne – potwierdzają one powinność dokonania jego wykładni zgodnej z interesami ubezpieczonego).
Powołane postanowienie umowne, jako stanowiące element opracowanych przez ubezpieczyciela Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco, nie zostały uzgodnione indywidualnie z ubezpieczonym mającym status konsumenta (art. 3851§ 1 zd. 1in principiok.c.). Nie sformułowano go przy tym w sposób jednoznaczny (art. 3851§ 1 zd. 2 k.c.). Jest ono nadto sprzeczne z dobrymi obyczajami. Dobre obyczaje stanowią klauzulę generalną pojęciowo bliską zasadom współżycia społecznego, jednakże są one w istocie równoważne dobrej wierze w ujęciu obiektywnym, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków wumowach (...).U.UE.L.1993.95.29/ (zob. M. Bednarek, P. Mikłaszewicz [w:]System Prawa Prywatnego, t. 5, pod red. K. Osajdy, wyd. 2020, s. 814). W motywie 16 preambuły powołanej dyrektywy wskazano, iż „przy dokonywaniu oceny działania w dobrej wierze będzie brana pod uwagę zwłaszcza siła pozycji przetargowej stron umowy” oraz że o działaniu (przedsiębiorcy) w dobre wierze może być mowa, „jeżeli traktuje on drugą stronę umowy w sposób sprawiedliwy i słuszny, należycie uwzględniając jej prawnie uzasadnione roszczenia”. Chodzi o podstawową uczciwość w stosunku do konsumenta i zapewnienie względnej równowagi kontraktowej. Przyjmując jednak, że „ustalenia” stawek mógłby dokonać jednostronnie ubezpieczyciel, względnie, że miałby on „ustalić” je w porozumieniu z warsztatem naprawczym - nie wiadomo według jakich kryteriów (gdyż te w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia Autocasco nie zostały wskazane ani wprost, ani przez określenie podstaw do ich określenia), przy czym odbywałoby się to bez udziału konsumenta i jednocześnie bez zapewnienia konsumentowi możliwości zweryfikowania takiego ustalenia chociażby z punktu widzenia stawek rynkowych i możliwości jego zakwestionowania (jako że również tego rodzaju postanowień w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia Autocasco ubezpieczyciel nie przewidział, czyniąc przedmiotowe „ustalenie” dla konsumenta całkowicie nieweryfikowalnym) – omawiany tu zapis należy ocenić jako wprowadzający do stosunku ubezpieczeniowego istotną asymetrię upośledzającą pozycję ubezpieczonego i jednocześnie dlań niekorzystną. Takie postanowienie jest zatem w sposób oczywisty nieuczciwe. Owa istotna dysproporcja w ukształtowaniu uprawnień i obowiązków ubezpieczyciela i ubezpieczonego konsumenta stanowi zarazem o rażącym naruszeniu interesów tego ostatniego. W konsekwencji postanowienie § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco – w części, w jakiej przewiduje ono, iż w razie ustalania odszkodowania w wariancie serwisowym metodą fakturową, określenie wysokości stawki za roboczogodzinę następuje przy zastosowaniu stawki ustalonej dla warsztatu naprawczego, w którym dokonywana jest naprawa – stanowi niedozwolone postanowienie umowne, o jakim mowa jest w(...)§ 1 zd. 1 k.c.Wziąwszy jednak pod uwagę ścisłe funkcjonalne połączenie pozostałej treści § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco i fakt, że traci ona swój sens i rację bytu – jako mająca charakter subsydiarny wobec przywołanego powyżej fragmentu mającego charakter abuzywny – za niedozwolone postanowienie umowne należy uznać cały § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco. W tej sytuacji strony nie są związane przedmiotowym postanowieniem w jakimkolwiek zakresie, jednakże w pozostałej części umowaautocascopozostaje w mocy (art. 3851§ 1 zd. 1 i § 2 k.c.).
Gdyby jednak nawet uznać, że abuzywność pierwszej części § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco nie przekłada się na niedozwolony charakter części drugiej i trzeciej § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco, to zapisy owych dwóch ostatnich części należałoby ocenić jako niedozwolone postanowienia umowne z uwagi na fakt, że mowa jest w nich o braku ustalonej stawki (w części drugiej – dla warsztatu autoryzowanego; w części trzeciej – dla warsztatu nie posiadającego stosownej autoryzacji), podczas gdy po wyeliminowaniu pierwszej części § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco nadal brak jest podstaw do przyjęcia, w jaki sposób, w oparciu o jakie zasady, mechanizm, w jakim terminie miałoby dojść do ustalenia stawek za roboczogodzinę oraz kto miałby tego ustalenia dokonać, a nadto na jakiej podstawie mogłoby dojść do zaniechania poczynienia takiego ustalenia. Nie zapewniono też ubezpieczonemu konsumentowi jakiejkolwiek możliwości weryfikacji, o której mowa była powyżej. Taki stan rzeczy stanowi o tym, że powołane zapisy § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco pozostają sprzeczne z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy ubezpieczonego. W takim zatem przypadku postanowienia części drugiej i trzeciej § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco należałoby uznać za klauzule abuzywne samoistnie.
Przedstawiony stan rzeczy sprawia, że wysokość szkody likwidowanej w wariancie serwisowym podlega ustaleniu „na podstawiefaktur” - zgodnie z zapisami tabeli znajdującej się w § 9 ust. 5 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco (zawarcie umowy w wariancie serwisowym było między stronami niesporne i zostało przyznaneexpressis verbisprzez pozwanego ubezpieczyciela w treści sprzeciwu).
Niezależnie zatem od przedstawionej powyżej – korzystnej dla ubezpieczonego – interpretacji powoływanego zapisu Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco powództwo podlegało uwzględnieniu z uwagi na abuzywność zapisów zamieszczonych w nich pod § 9 ust. 7 pkt 2.
Nie można też pomijać, że w razie przyjęcia, iż abuzywność pierwszej części § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco nie przekłada się na niedozwolony charakter części drugiej i trzeciej § 9 ust. 7 pkt 2 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco, to zapisy tych dwóch ostatnich części byłyby jednocześnie – poza ich abuzywnością „samoistną” – w sposób oczywisty sprzeczne z zasadą ustalania odszkodowania wyrażoną w § 9 ust. 5 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco, a sprzeczność ta podlegałaby interpretacji na korzyść ubezpieczonego (arg. a minori ad maius exart. 15 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej oraz jednocześnieexart. 395 § 2 zd. 2 k.c.– skoro bowiem postanowienia niejednoznaczne interpretuje się na korzyść, odpowiednio, ubezpieczonego i konsumenta, to tym bardziej należy tak interpretować postanowienia wzajemnie ze sobą sprzeczne, przyjmując jako obowiązujące to z nich, które jest dla ubezpieczonego/konsumenta korzystniejsze.
Jakkolwiek jedynie uzupełniająco, wskazania jednak wymaga – jako że powód jest cesjonariuszem objętych pozwem wierzytelności, przy czym ma on status przedsiębiorcy – iż w świetleart. 509 § 2 k.c.(zgodnie z którym wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa) przelew powoduje nie tylko sukcesję samej wierzytelności, lecz również obejmuje inne elementy składające się na sytuację wierzyciela (zob.uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., IV CSK 224/06, niepubl.) – a więc to na jego korzyść interpretacji podlegają sformułowane niejednoznacznie postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia, jak i nie wiążą go niedozwolone postanowienia umowne – oraz że abuzywny charakter postanowienia umownego może zostać stwierdzony w toku postępowania w sprawie o zapłatę wytoczonej dłużnikowi przez przedsiębiorcę, który nabył dochodzoną wierzytelność w drodze umowy cesji (zob.uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2018 r., III CZP 11417, wraz z uzasadnieniem,OSNC 2019/3/26).
Jeżeli chodzi o żądanie odsetkowe, z mocyart. 509 § 2 k.c.(zgodnie z którym cesjonariusz nabywa w szczególności również roszczenie o zaległe odsetki) powodowi przysługuje roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 § 2 zd. 1 k.c.) za cały czas opóźnienia, bez względu na to, czy spowodowało ono wystąpienie szkody (art. 481 § 1 k.c.). Po myśliart. 817 § 1 k.c.pozwany obowiązany był spełnić świadczenie w pełnej wysokości w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku. Pozwany wydał decyzję w sprawie w dniu 26 czerwca 2024 r. (przyznane w uzasadnieniu sprzeciwu - k. 30 v.; zob. też decyzja - k. 34-34 v.), dysponując już wówczas powołaną powyżej fakturą VAT z dnia 21 czerwca 2024 r., którą przecież skorygował (zob.sposób wyliczenia odszkodowania zaprezentowany na k. 34 v.). W tym stanie rzeczy w początkowej dacie żądania odsetkowego, to jest w dniu 29 czerwca 2024 r., pozwany pozostawał już niewątpliwie w opóźnieniu ze spełnieniem dochodzonej w niniejszej sprawie części świadczenia, objętej dokonaną przez siebie korektą. W tej bowiem dacie uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. Marginalnie wskazania wymaga, iż żądanie odsetkowe pozwany kwestionował wyłącznie poprzez negowanie obowiązku zapłaty objętej pozwem należności głównej.
W tym stanie rzeczy, działając z mocyart. 805 § 1 k.c.w zw. zart. 509 § 1 k.c.– co do świadczenia głównego – w zw. zart. 481 § 1 i § 2 zd. 1 k.c.w zw. zart. 509 § 2 k.c.– w zakresie odsetek – orzeczono jak w punkcie I wyroku.
W punkcie II postanowiono o kosztach procesu, obciążając nimi na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.pozwanego jako stronę przegrywającą. Przedmiotowe koszty obejmują: wynoszącą 30 zł opłatę sądową od pozwu, opłatę skarbową od pełnomocnictwa opiewającą na 17 zł oraz wynagrodzenie reprezentującej powoda pełnomocniczki będącej radczynią prawną, ustalone na kwotę 90 zł po myśli § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).
G., dnia 6 grudnia 2024 r.
SSR Piotr Połczyński

ZARZĄDZENIE

1
proszę o odnotowanie w kontrolce terminowego sporządzania uzasadnień oraz w rep. C;

2
proszę opublikować orzeczenie w Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych (bez tezy);

3
odpis wyroku wraz z odpisem uzasadnienia proszę doręczyć (przez PI): pełnomocnikowi powoda i pełnomocnikowi pozwanego;

4
wnioski o uzasadnienie (każdy z załącznikiem i kopertą) - a/a;

5
potwierdzenia uiszczenia opłat sądowych od wniosków o uzasadnienie - a/a;

6
proszę przedłożyć akta z wpływem lub za 35 dni, z kompletem potwierdzeń odbioru.

G., dnia 6 grudnia 2024 r.
SSR Piotr Połczyński