Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 498/23
Data wyroku: 2025-01-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu

Sygn. akt II Ka 498/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 stycznia 2025 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak

przy udziale Prokuratora Pawła Charatynowicza
po rozpoznaniu w dniach 4 grudnia 2023 r., 13 lutego 2024 r., 4 marca 2024 r.,3 i 7 stycznia 2025 r.
sprawyK. S.iW. U.
oskarżonych zart. 286§1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 30 listopada 2022 r. sygn. akt II K 892/21

I
wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza tytułem opłaty za II instancję na rzecz Skarbu Państwa odK. S.1180 zł iW. U.980 zł oraz obciąża ich po połowie wydatkami postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 498/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 listopada 2022 r. w sprawie II K 892/21

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

W. U.,K. S.

Uszkodzenia samochodów markiM.orazM. (...), którymi kierowali oskarżeni nie korelują z okolicznościami przez nich deklarowanymi, nie powstały w wyniku zderzenia tych dwóch aut. Ponadto, uszkodzenia samochodu markiM., które miałyby być spowodowane w wyniku zdarzenia, mogą być w pewnej części tożsame z uszkodzeniami, jakie zostały uwidocznione na zdjęciach, pochodzących sprzed importu auta z USA.

uzupełniająca opinia ustna biegłegoT. S.
opinia biegłegoR. K.wraz z dokumentacją fotograficzną
opinia biegłegoM. S.wraz z uzupełniającą opinią ustną

1521-1523
1531-1554
1582-1591,
1667v-1670

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

uzupełniająca opinia ustna biegłegoT. S.

Biegły wypowiadał się co do ustaleń wynikających z jego wcześniejszych pisemnych opinii oraz przeprowadzonej rekonstrukcji zdarzenia drogowego przy wskazywanych i szczegółowo opisywanych założeniach. Biegły odniósł się także do opinii prywatnejW. W. (1)i uznał, że założenia biegłego nie odpowiadały ruchowi pojazdów wynikającemu ze szkiców miejsca zdarzenia i zeznań uczestników wypadku. Przy założeniu, że ustawienie pojazdów z prywatnej opinii było takie, jakie biegłyW. W. (1)przyjął, to nie korelowało ono z uszkodzeniami samochoduM.– brak uszkodzeń lewego boku. Biegły poruszył również kwestię poduszek powietrznych, które powinny być w samochodzieM.wówczas aktywowane przy takim zdarzeniu , o ile w ogóle znajdowały się na wyposażeniu auta i były sprawne. Ponadto, zdaniem biegłego pewne uszkodzenia są identyczne do uszkodzeń samochodu sprzed importowania go z USA ale w tej kwestii biegły unikał szerszej analizy. Sąd uznał tę opinię biegłego, jak również wcześniejsze jego opinie jako fachowe, rzetelne i pełne, co skutkowało ich uwzględnieniem. Wnioski płynące z tej opinii potwierdzały ustalenia zawarte w poprzednich opiniach i korespondowały z konkluzjami opinii biegłychM. S.orazR. K..

2.

opinia biegłegoR. K.wraz z dokumentacją fotograficzną

Biegły z zakresu oznaczeń identyfikacyjnych pojazdów oraz badań mechanoskopijnych wypowiedział się w przedmiocie ustalenia tożsamości uszkodzeń samochoduM.po rzekomym zdarzeniu drogowym, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie i uszkodzeń uwidocznionych na zdjęciach, wykonanych przed importem auta z USA. Biegły stwierdził znaczne, wizualne zbieżności między uszkodzeniami znajdującymi się w prawej, przedniej części pokrywy silnika oraz w przedniej części prawego, przedniego błotnika, które wskazują, że część utrwalonych na dokumentacji fotograficznej uszkodzeń może być tożsama. Wnioski nawiązują do treści uzupełniającej opinii ustnej biegłegoT. S.i z nią korespondują. Poza tym, biegły stwierdził, że różnią się dane zawarte w dokumentacji, któram.in. służyła do zarejestrowania/zalegalizowania dowodowego pojazduM.na terenie Polski, a danymi ustalonymi na podstawie numeru VIN i innych oznaczeń ujawnionych na samochodzie w zakresie roku produkcji samochodu i pojemności silnika. Opinia biegłego została uwzględniona w całości jako jasna, pełna i wykonana przez podmiot posiadający wiedzę specjalistyczną i wieloletnie doświadczenie zawodowe w tym zakresie.

3.

opinia pisemna biegłegoM. S.wraz z uzupełniającą opinią ustną

Wnioski płynące z opinii tego biegłego sprowadzają się do stwierdzenia, że uszkodzenia obydwu samochodów nie korelują z okolicznościami deklarowanymi przez oskarżonych i nie powstały w wyniku wzajemnego kontaktu tych pojazdów. Biegły rzetelnie i rzeczowo wypowiedział się co do okoliczności zdarzenia, przeanalizował jaki przebieg powinno mieć przy uwzględnieniu uszkodzeń obydwu aut, jak również przeanalizował jakie uszkodzenia powinny być spowodowane przy zdarzeniu z uwzględnieniem okoliczności wskazywanych przez oskarżonych. W uzupełniającej opinii ustnej biegły podtrzymał wnioski płynące z opinii zasadniczej, krytycznie wypowiedział się co do prywatnej opinii biegłegoJ. K., kwestionując prawidłowość przeprowadzonej symulacji oraz posłużonych się do niej parametrów. Argumenty użyte przez biegłego w obydwy opiniach są logiczne i spójne, toteż skutecznie podważyły konkluzje zawarte w prywatnych opiniach biegłychJ. K.orazW. W. (1), a także potwierdziły wnioski płynące z opinii biegłegoT. S..

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

prywatna opinia biegłegoJ. K.

Konkluzje sformułowane w tym dokumencie nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem były sprzeczne z logicznymi wnioskami płynącymi z wiarygodnych i uwzględnionych opinii biegłychT. S.,R. K.iM. S.. Przede wszystkim trzeba mieć na względzie , że opinia prywatna, będąca w istocie pisemnym opracowaniem zleconym przez uczestnika postępowania, a nie przez uprawniony organ procesowy, nie jest opinią w rozumieniuart.193 k.p.k.w zw. zart. 200 § 1 k.p.k.i nie może być traktowana za taki dowód w sprawie. Określenie danego opracowania mianem opinii, czy też podpisanie takiego opracowania przez określoną osobę, powołującą się na posiadanie wiadomości specjalnych, nie ma znaczenia. Niczego w tym zakresie nie zmienia też fakt, że autor prywatnej ekspertyzy jest wpisany na listę jako biegły sądowy. Opinia prywatna stanowi bowiem dowód w rozumieniu przepisów procesowych, jednak jest to dowód w postaci dokumentu prywatnego przedstawionego przez stronę (w tym przypadku przez obrońcę) (por.postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2022 r. V KK 118/22), który to dokument może, być inspiracją, źródłem podjęcia prze sąd decyzji o potrzebie wywołania pełnoprawnej, procesowej opinii, (której dotychczas brak), ewentualnie wywołanie nowej opinii obok już istniejącej. Jednakże tego rodzaju decyzje sądu mogą być podejmowane jedynie wtedy, gdy dokument w postaci prywatnej opinii daje podstawę do zakwestionowania, czy też powoduje konieczność weryfikacji wniosków wypływających z opinii sporządzonej przez organy procesowe. Taka natomiast sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zauważyć należy, że tezy stawiane w przedmiotowej prywatnej opinii obarczone były polemiką na temat mechaniki powstania opisywanych w niej uszkodzeń zawartych w procesowych opiniach, nie przedstawiały wysoce prawdopodobnych okoliczności, a nawet wzajemnie sobie przeczyły. Biegły m.in. wskazał, że wzdłużne, boczne zarysowania samochodu markiM. (...)mogły powstać podczas przemieszczania się tego auta względem samochoduM., lecz biegły nie wytłumaczył już przekonywująco z czego wynika brak uszkodzenia powłoki lakierniczej na długości ok. połowy prawych przednich drzwi pojazduM. (...), która znajdowała się w jednakowej płaszczyźnie, jak prawy przedni błotnik i prawe tylne drzwi, które były znacznie uszkodzone. Przeprowadzona przez biegłego symulacja, (ryc. od nr 13 do 16 - k. 1637), bynajmniej tego nie wyjaśnia, zaś nawet temu przeczy, albowiem widoczny jest na niej kontakt obydwu pojazdów w tymże miejscu. Ponadto, przeprowadzona symulacja nie przewiduje kontaktu prawej części samochoduM., która to też miałaby wówczas ulec uszkodzeniu, co słusznie zauważył biegłyM. S.w uzupełniającej opinii ustnej. Twierdzenia biegłego, co do korelacji uszkodzeń obydwu samochodów, jak również możliwości ich powstania w okolicznościach opisywanych przez oskarżonych, nie są wiarygodne i są sprzeczne z ustaleniami poczynionymi w uwzględnionych opiniach oraz ze spostrzeżeniami Sądu.
Nie można było zgodzić się także z kategorycznym stwierdzeniem biegłego, że uszkodzenia samochodu przed importowaniem go z USA i uszkodzenia po rzekomym zdarzeniu są różne, albowiem biegłyR. K.wypowiedział się o tym, że tożsama może być część uszkodzeń, natomiast biegłyT. S.wskazał nawet, że są identyczne.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Zarzuty z apelacji obrońcyW. U.:
I. Zarzut mającego istotny wpływ na treść wyroku:
1. naruszeniaart. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k., poprzez niezasadne uznanie, że wniosek z dnia 07.07.2021 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych jest nieprzydatny dla rozstrzygnięcia zasadności zarzutu oszustwa na szkodę ubezpieczyciela jakiego mieliby się dopuścić obaj oskarżeni, a w konsekwencji przez niezasadne oddalenie postanowieniem z dnia 05.04.2022 r. wniosku dowodowego obrońcy z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, podczas gdy przedłożoną opinią sporządzoną przez inż.W. W.obrona zakwestionowała dotychczasowe ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zarzutów, albowiem złożona w sprawie opinia ukazuje korelację wzajemnych uszkodzeń obu pojazdów oraz wyjaśnia, w jakich okolicznościach doszło do ich powstania, a tym samym w sposób istotny kwestionuje ustalenia i wnioski opinii prywatnej rzeczoznawcy zatrudnionego przez pokrzywdzonego ubezpieczyciela, jak i biegłego opiniującego na etapie postępowania przygotowawczego, co winno skutkować dopuszczeniem dowodu z opinii biegłego sądowego w celu dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych;
2. naruszeniaart. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy na rozprawie w dniu 04.07.2022 r. o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłegoT. S.celem umożliwienia biegłemu odniesienia się do treści opinii inż.W. W.i zawartych w niej wniosków, podczas gdy pierwotnie wydana opinia przez biegłegoS.i kolejna wydana w postępowaniu przygotowawczym uwzględniała inne usytuowanie pojazdów, niż opinia inż.W., co mogło mieć istotny wpływ na jej treść;
3. naruszeniaart. 7 k.p.k.poprzez:
- bezpodstawne obdarzenie walorem wiarygodności zeznań świadkaM. T.i opinii sporządzonej wymienionego pracownika towarzystwa ubezpieczeń (k. 220 i n.), podczas gdy opinia ta nie zawiera symulacji zdarzenia, a nawet dokładnego zestawienia porównawczego sylwetek pojazdów w stanie uszkodzonym, a tym samym nie pozwala na rzetelną ocenę uszkodzeń pojazdów i ustalenie braku korelacji tych uszkodzeń, tym bardziej że opiniujący działał na zlecenie pokrzywdzonej spółki w ramach podmiotu powiązanego z firmą ubezpieczeniową, a zatem miał interes w tym, by nie doszło do uznania odpowiedzialności ubezpieczyciela i wypłaty odszkodowania;
- bezpodstawne uznanie za wiarygodną opinii biegłegoT. S.z dnia 07.10.2019 r. (k. 250-264) oraz z dnia 14.02.2021 r. (k. 1145 1166), podczas gdy wnioski pierwszej opinii są sprzeczne z jej ustaleniami, a nadto opinia nie zawiera rekonstrukcji zdarzenia i zestawienia sylwetek uszkodzonych pojazdów umożliwiającego ustalenie czy zachodzi korelacja uszkodzeń, zaś druga z wydanych opinii powiela zawarte w opiniiM. T.błędne założenie wzajemnego usytuowania pojazdów w chwili pierwszego kontaktu kolizyjnego (moment zetknięcia), który nie pozwolił na prawidłowe ustalenie przebiegu kolizji;
- błędne uznanie za niewiarygodną, a tym samym nieuwzględnienie przy ustalaniu faktów istotnych w sprawie pisemnej i ustnej opinii wydanych przezW. W. (1), podczas gdy opinia pisemna nie kwestionuje ustalenia zawartego w opiniiM. T., jak teżT. S., iż to pojazdM.uderzył w pojazdM.a nie odwrotnie, zatem w tym zakresie pozostaje zbieżna, a nadto, w sposób precyzyjny przedstawia mechanizm powstania uszkodzeń w obu pojazdach i ich wzajemną korelację, obrazując zarazem przebieg zdarzenia, czego nie czynią opinie wywołane wcześniej;
- niezasadne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonegoW. U., w tym w zakresie, w jakim twierdził, że podczas jazdy pojazdem to pojazdM.uderzył w kierowany przez niego pojazd markiM., podczas gdy oskarżony jako uczestnik zdarzenia drogowego miał prawo tak ocenić sytuację i uznać, że to kierującyM.jest winny zaistnienia kolizji, a tym samym to on uderzył w pojazdM., a nieM.wM.;
II. będący konsekwencją powyższych uchybień zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że zdarzenie drogowe, które stanowiło podstawę roszczeń jego uczestników zostało upozorowane, podczas gdy skutkiem tego zdarzenia pojazdy nie nadawały się do dalszej jazdy i wymagały holowania za pomocą lawet, zaś z okoliczności towarzyszących ujawnionych przez strażakaP. W.- świadka w niniejszej sprawie, wynika, że fragmenty plastikowych elementów pojazdu uległych destrukcji znajdowały się wokół miejsca kolizji, były rozrzucone po całej jezdni, co czyni to ustalenie sprzeczne z materiałem dowodowym.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesione przez obrońcęW. U.zarzuty, okazały się zasadne jedynie w części dotyczącej potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu uzyskania dodatkowych opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoT. S., co też Sąd Okręgowy uczynił. Zarzuty zawarte w przedmiotowej apelacji, w ich istocie odpowiadają także zarzutom pochodzącym z apelacji obrońcyK. S., toteż Sąd odniósł się do nich łącznie w tym miejscu, bacząc na czytelność sporządzanego uzasadnienia i nie chcąc powielać tożsamych treści.
W postępowaniu odwoławczym, Sąd II instancji zauważył konieczność pozyskania materiału dowodowego w postaci dodatkowych opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków, jak również biegłego z zakresu oznaczeń identyfikacyjnych pojazdów oraz badań mechanoskopijnych i tym samym uwzględnił zasadność podniesionych zarzutów w tej części. Niemniej jednak, przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym postępowanie dowodowe nie doprowadziło do potwierdzenia stanowiska forsowanego przez obronę, jednocześnie przemawiając za słusznością nieuwzględnienia przez Sądmeritiwniosków płynących z prywatnej opinii biegłegoW. W. (1), na które powoływali się skarżący, a następnie nieuwzględnienia kolejnej prywatnej opinii biegłegoJ. K., już przez Sąd odwoławczy. Sąd Okręgowy, w części dotyczącej oceny dowodów wypowiedział się już, co do motywów uwzględnienia jednych opinii, a nieuwzględnienia drugich, jak również odnośnie samego aspektu wartości dowodowej opinii prywatnych. W tym miejscu wskazać należy, że jeśli dowód z opinii biegłych jest przekonujący i zrozumiały dla sądu (organu procesowego), który to stanowisko odpowiednio uzasadnił, to fakt, iż dowód ten nie jest przekonujący dla strony, a wnioski z niej płynące nie są zgodne z jej oczekiwaniami, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłych lub zasięgania opinii nowych biegłych (por.Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2023 r. II AKa 187/22). Na względzie także mieć trzeba, że uznanie opinii za jasną i pełną w rozumieniuart. 201 k.p.k.jest domeną organu procesowego, a nie strony procesowej. Podstawą do stosowaniaart. 201 k.p.k.nie może stać się okoliczność, że strona wdając się samodzielnie w spekulacje myślowe natury specjalistycznej, dochodzi w rezultacie do przekonania, że wnioski natury ściśle fachowej i to w dziedzinie, w której z natury rzeczy sądowi i stronom merytorycznie brakuje wiadomości specjalistycznych, są błędne (por.Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2023 r. II AKa 515/22). Judykatura wypowiada się jednoznacznie także co do tego, że nie należy do kompetencji stron decydowanie, jakie metody badawcze dla stwierdzenia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy okażą się przydatne w razie konieczności wykorzystania wiadomości specjalnych posiadanych przez powołanych biegłych. Decydują o tym biegli mając na względzie podlegające ocenie okoliczności, zebrany w sprawie materiał dowodowy, aktualny stan nauki i stosowane w konkretnej dyscyplinie nauki dostępne metody badawcze. Wybór rodzaju stosowanych technik i metod badawczych należy więc do decyzji powołanych w sprawie biegłych, podejmowanej na podstawie swej wiedzy specjalnej, a nie stron, które takiej wiedzy nie mają (por.Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2022 r., I KK 183/22). W rezultacie czynności procesowych, jakie Sąd przeprowadził w toku drugoinstancyjnego postępowania należało uznać, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy była prawidłowa, a uwzględniony materiał dowodowy słusznie posłużył do ustalenia takiego a nie innego stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do dowodu z zeznańM. T.i opinii sporządzonej na potrzeby postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciela należało zauważyć, że wnioski płynące z tego materiału dowodowego, co do zasady korelują z konkluzjami zawartymi w opiniach biegłychT. S.iM. S., a sprowadzały się do uznania, że uszkodzenia obydwu samochodów nie odpowiadają okolicznościom deklarowanym przez oskarżonych i przez to nie powstały w wyniku wzajemnego kontaktu tych pojazdów.M. T.jasno i logicznie wskazał podstawy i sposób przeprowadzanych czynności w ramach działalności ubezpieczyciela, a także racjonalnie wypowiedział się co do ich rezultatu. Uwzględnione opinie biegłych jednoznacznie wykazały, że w żadnym z analizowanych przypadków - w tym również niezależnie od tego, który samochód miał uderzyć w drugi - nie mogło dojść do uszkodzeń aut, jakie zostały stwierdzone i utrwalone materiałem fotograficznym po rzekomym zdarzeniu drogowym. Nie było ponadto podstaw do uznania, że świadekM. T.nie był obiektywny i działał jedynie w interesie ubezpieczyciela. Na podstawie powyższych okoliczności zważyć należało, że wnioski zawarte w prywatnej opiniiW. W. (1)nie zasługiwały na uwzględnienie. Założenia, którymi biegłyW. W. (1)posłużył się przy opracowywaniu opinii, nie miały swego racjonalnego uzasadnienia w okolicznościach, na jakie wskazywali oskarżeni, o czym dobitnie wypowiedział się biegłyT. S.. Jak słusznie ten biegły zauważył, nawet przy przyjęciu pierwotnych założeńW. W. (1), to i w tym przypadku taka sytuacja nie miałaby swego odzwierciedlenia w rzeczywistości, albowiem samochódM.nie miał uszkodzonej lewej strony, zwłaszcza lewego reflektora, podobnie jak samochódM. (...)nie miał całkowicie zniszczonego prawego reflektora, do czego w tym przypadku musiałoby dojść. Konkluzje jakie należało wyciągnąć z opinii biegłegoT. S.niewątpliwie miały swoje pokrycie we wnioskach płynących z opinii biegłegoM. S., o czym szerzej Sąd wypowiedział się w części wcześniejszej uzasadnienia. Z uwagi na powyższe, nie można było także uznać wyjaśnieńW. U.za wiarygodne w kluczowym ich zakresie, w jakim wskazywał na sam fakt zaistnienia zdarzenia drogowego i towarzyszących mu okoliczności. Oskarżony ten przedstawiał swoją wersję wydarzeń, która nie wytrzymała konfrontacji z ustaleniami poczynionymi przez wspomnianych powyżej biegłych, których wnioski, ocenione zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, bez wątpliwości przemawiały za niewiarygodnością twierdzeń oskarżonego. Nadmienić trzeba, że same zeznania świadkówP. W.czyH. G., w świetle całokształtu zebranego i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, nie mogły potwierdzać wersji przedstawianej przez oskarżonego. Odnosząc się do zeznańP. W.oraz informacji z OSP wskazać należy, że oprócz uprzątnięcia plastików i innych fragmentów części samochodowych z drogi, interweniujący strażacy nie przeprowadzali jakichkolwiek innych czynności, które mogłyby być powiązane z rzekomym zdarzeniem drogowym, nie było żadnych innych śladów świadczących o takim zdarzeniu, nie było wycieku płynów, co zważając na stopień uszkodzenia pojazduM.powinno zasadnie wzbudzać dodatkowe wątpliwości. ZaśH. G., który zgłosił służbom fakt kolizji, nie pamiętał dokładnie tej sytuacji, nie był naocznym świadkiem rzekomego zderzenia się pojazdów, nie pamiętał zakresu uszkodzeń samochodów. Drugi oskarżony –K. S.– co do zasady odmówił składania wyjaśnień i nie przyznając się do winy na rozprawie wypowiadał się jedynie w bardzo wąskim zakresie, a biorąc pod uwagę całokształt uwzględnionego i opisanego powyżej materiału dowodowego, który jednoznacznie negował wersję przez niego przedstawianą, złożone przez niego depozycje nie zasługiwały na obdarzenie walorem wiarygodności. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie można było zatem stwierdzić, żeby w niniejszej sprawie doszło do obrazyart. 7bądź 410k.p.k., albowiem Sąd Rejonowy właściwie ocenił materiał dowodowy, jak również oparł wyrokowanie na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie, toteż zarzuty podniesione przez skarżących w tej części nie podlegały uwzględnieniu. Na marginesie zaznaczyć należy, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie ich jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (por.Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia17 września 2021 r. II AKa 292/20). W tej sytuacji, gdy nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędnej oceny dowodów, brak było w konsekwencji przesłanek do zakwestionowania dokonanych na tychże dowodach ustaleń faktycznych, więc i ten zarzut należało uznać za niezasadny.
Podsumowując powyższe rozważania należało uznać, że oprócz zarzutów, które uzasadniały przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez Sąd Okręgowy (co nie doprowadziło jednak do rezultatów oczekiwanych przez autorów apelacji), obydwie apelacje nie zasługiwały na uwzględnienie w pozostałym zakresie.

Wniosek

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 5, poprzez uniewinnienie oskarżonegoW. U.od popełnienia zarzucanych jemu czynów

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

podniesione zarzuty okazały się zasadne jedynie w części dotyczącej potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu uzyskania dodatkowych opinii biegłych oraz dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoT. S.. W związku z niezasadnością podniesionych zarzutów w pozostałym zakresie, wniosek apelacyjny obrońcy nie zasługiwał na uwzględnienie

Lp.

Zarzut

2.

Zarzuty z apelacji obrońcyK. S.:
I. Zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie:
1.art. 7 k.p.k., poprzez:
- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonegoK. S.polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że jego wyjaśnienia są wyrazem linii obrony obranej w celu uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu, wsparta uznanymi za wiarygodne dowodami z zeznań bezstronnych świadków świadka w osobieH. G.,P. W., jak również z opinii biegłegoW. W. (4)powinna prowadzić do wniosku, iż wyjaśnienia te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności oraz znajdują oparcie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym;
- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonegoW. U.polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że jego wyjaśnienia są wyrazem linii obrony obranej w celu uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu, wsparta uznanymi za wiarygodne dowodami z zeznań bezstronnych świadków świadka w osobieH. G.,P. W., jak również z opinii biegłegoW. W. (4)powinna prowadzić do wniosku, iż wyjaśnienia te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności oraz znajdują oparcie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym;
2.art. 410 k.p.k., poprzez:
- pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanej za wiarygodną, jednakże nieprzydatną w realiach przedmiotowego postępowania, opiniiW. W. (4)i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez uznanie, iż przyjęta przez opiniującego symulacja zderzenia, w której stwierdził on, iż to pojazd m- kiM.—B.uderzył w pojazd m-kiM., a nie zgodnie z treścią opinii wywołanych w toku postępowania, że to pojazd m-kiM.uderzył w pojazd m-kiM.—B.nie opiera się na treści wyjaśnień oskarżonych, w których przedstawili oni odmienny przebieg zdarzenia, podczas gdy w jego trakcie oba pojazdy znajdowały się w ruchu przez co ocena tej kwestii przez wymienionych, szczególnie wobec dynamicznego przebiegu zdarzenia i towarzyszących mu emocji, opierała się wyłącznie na ich subiektywnej ocenie sytuacji i mogła być obarczona błędem, przy tym przeprowadzenia przez opiniującego obliczenia korelujące z uszkodzeniami obu pojazdów wskazują, iż w sposób prawidłowy opisał on przebieg kolizji;
3.art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k., poprzez:
- oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych wobec uznania, iż dowód ten jest nieprzydatny dla rozstrzygnięcia zasadności zarzutu oszustwa na szkodę ubezpieczyciela i jednocześnie zmierza do przedłużenia postępowania, w sytuacji gdy wniosek powyższy dotyczył kluczowych okoliczności sprawy, a wiadomości specjalne posiadane w tym przedmiocie przez biegłego są niemniej równie istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy jak wyjaśnienia oskarżonych, na podstawie których Sąd meriti dokonywał ustaleń faktycznych w przedmiotowym postępowaniu;
II. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iżK. S.popełnił czyn zarzucany mu aktem oskarżenia, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on czynu zart. 286 § 1 k.k.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesione zarzuty okazały się zasadne jedynie w zakresie, jaki przemawiał za przeprowadzeniem dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzyskania kolejnej opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Z uwagi na tożsamą istotę podniesionych zarzutów, apelacja obrońcyK. S.została rozważona w części 3.1, łącznie z apelacją obrońcyW. U..

Wniosek

Wniosek o uniewinnienie oskarżonegoK. S.od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Podniesione zarzuty okazały się zasadne jedynie w części dotyczącej przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu uzyskania dodatkowych opinii biegłych zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. W związku z niezasadnością podniesionych zarzutów w pozostałym zakresie, wniosek apelacyjny obrońcy nie zasługiwał na uwzględnienie.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W związku z bezzasadnością obydwu apelacji, o czym szerzej w rubrykach 3.1 i 3.2. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Z uwagi na nieuwzględnienie obydwu apelacji, na podstawieart. 636 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k., Sąd Okręgowy zasądził tytułem opłaty za II instancję na rzecz Skarbu Państwa odK. S.1180 zł iW. U.980 zł, zgodnie ze stawkami określonymi wart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychoraz obciążył ich po połowie wydatkami postępowania odwoławczego.

7

PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoW. U.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok co do części dotyczącej oskarżonegoW. U., tj. w zakresie pkt 5-8 i 10 wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoK. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana