Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 613/24
Data wyroku: 2024-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Michał Błoński
Słowa kluczowe: Środki przymusu
Podstawa prawna: art. 249§1kpk, art.258kpk, art. 251§1kpk
Teza: Już z podstawy prawnej postanowienia, a nie tylko z uzasadnienia, ma wynikać istnienie przesłanki ogólnej i przesłanek szczególnych tymczasowego aresztowania, zaś uzasadnienie powinno odnosić się do realiów sprawy nie zaś być lakoniczne, utrudniające prześledzenie toku rozumowania sądu, jaki powinien towarzyszyć podczas podejmowania decyzji procesowej.

Sygnatura akt V Kz 613/24

POSTANOWIENIE
Dnia 3 lipca 2024 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczyw składzie:

Przewodniczący: Sędzia Michał Błoński
Protokolant:Sylwia Kurek
pod nieobecność prokuratora
po rozpoznaniu w sprawie podejrzanegoA. P.
podejrzanegoo czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz zart. 157 § 2 k.k.
zażaleniaobrońcy podejrzanego
na postanowienieSądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 10 czerwca 2024 roku – sygnatura akt IV1 Kp 345/24
w przedmiocieprzedłużenia tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.

postanawia:
1.zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że jako podstawę stosowania tymczasowego aresztowania przyjąćart. 249 § 1 k.p.k.iart. 258 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.,2.w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z 10 czerwca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieściaw Łodzi przedłużył stosowanie wobec podejrzanegoA. P.tymczasowego aresztowania do 17 września 2024 r., godz. 030wskazując za podstawę prawnąart. 263 § 2 k.p.k.Z treści uzasadnienia zaskarżone postanowienia wynika, że podstawą przedłużenia tymczasowego aresztowania były przesłanki zart. 258 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.
Zażalenie na niniejsze postanowienie wniósł obrońca podejrzanego zarzucając:
- naruszenieart. 249 § 1 k.p.k.poprzez uznanie, że zachodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i dalszego stosowania środka zapobiegawczego, podczas gdy tok ten pozostaje niezagrożony ze względu na etap procesu, jaki dotychczasową postawę oskarżonego z czego wnika, że oskarżony w żadnym stadium postępowania nie utrudniał go,
- naruszenieart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez uznanie, iż zachodzi obawa matactwa ze strony oskarżonego, podczas gdy takowej brak i nie istnieją racjonalne przesłanki, aby przyjąć, by którykolwiek z oskarżonych mógłby dopuścić się działań destabilizujących i nielegalnie wpływających na tok postępowania,
- naruszenieart. 258 § 2 k.p.k.poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zastosowanie tymczasowego aresztowania jest uzasadnione grożącą oskarżonemu surową karą, podczas gdy orzeczenie takowej nie sposób uznać za zasadne.
Skarżący wpetitumskargi wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez „nieprzedłużanie stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania”.
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Zażalenie obrońcy jest oczywiście bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie sprowadza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowegoi w istocie opiera się na gołosłownym stwierdzeniu, że nie ma przesłanek do dalszego stosowania tymczasowego aresztowania. Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie ma za cel dokonanie kontroli instancyjnej postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, zatem nie orzeka o jego „przedłużeniu”. Nadto należy wskazać, że wbrew twierdzeniom zawartym w zarzucie, Sąd Odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach podmiotowych, czyli w zakresie dotyczącym podejrzanegoA. P., natomiast bez znaczenia pozostają ewentualne działania któregokolwiek z oskarżonych.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany dopuścił się popełnienia zarzucanych czynów,a wniosek taki wynika w szczególności z zeznań pokrzywdzonegoO. B., protokołów oględzin miejsca zdarzenia czy protokołów przeszukańi zatrzymania rzeczy oraz wyjaśnień podejrzanego, który przyznał się do popełnienia czynu zart. 157 § 2 k.k.
W razie ewentualnego uznania sprawstwa i winy oskarżonego grozi mu realnie wymierzenie surowej, bezwzględnej kary pozbawienia wolności w rozumieniuart. 258 § 2 k.p.k., a wniosek taki wynika z liczby popełnionych przestępstw, uprzedniej karalności, odpowiadania w warunkach powrotności do przestępstwa, działania wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Powołane zagrożenie zatem w pełni wynikaz realiów niniejszej sprawy nie zaś tylko z ustawowego zagrożenia.
W realiach niniejszej sprawy zachodzi również uzasadniona obawa bezprawnego wpływania na prawidłowy tok postępowania, albowiem w sprawie zachodzi konieczność uzyskania opinii sądowo-psychiatrycznej, co w razie ewentualnej nieobecności podejrzanego nie sposób uzyskać. Nadto zachodzi potrzeba ponownego przesłuchania pokrzywdzonego, na co wskazał prokurator we wniosku o przedłużenie tymczasowego aresztowania. Uzasadniona obawa matactwa to nie tylko próba wpływania w bezprawny sposób na treść zeznań świadków, ale każde formy destabilizowania prawidłowego toku postępowania, w tym ewentualne utrudnianie pozyskania opinii biegłych.
Niezależnie od powyższego, postanowienie Sądu Rejonowego jest rażąco wadliwe, albowiem nie zawiera wskazania w sentencji prawidłowych podstaw stosowanego środka zapobiegawczego, zaś uzasadnienie jest wyjątkowo oględne. Każde postanowienie w przedmiocie zastosowania, dalszego stosowania czy przedłużenia środka zapobiegawczego musi wskazywać na istnienie przesłanki ogólnej oraz co najmniej jednej z przesłanek szczególnych (art. 251 § 1 k.p.k.). Powołany przez Sąd Rejonowyart. 263 § 2 k.p.k.jest przepisem kompetencyjnym z którego nie wynika czy i jakie przesłanki legły u podstaw stosowania środka zapobiegawczego, dlatego nie czyni zadość wymogom prawidłowego wskazania podstawy prawnej w postanowieniu.
Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zawarł lakoniczne odwołania do przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania bez odniesienia się do realiów przedmiotowej sprawy, co wydanie utrudnia kontrolę instancyjną i wskazuje na znaczną niedbałośćw uzasadnianiu decyzji skutkujących przecież pozbawieniem człowieka wolności. Można jednak z niego wywnioskować, że istnieje duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych czynów. Z uzasadnienia wynika również, że Sąd zauważył istnienie przesłanek szczególnych zart. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.oraz§ 2 k.p.k.Powyższy sposób formułowania postanowienia jest wadliwy, gdyż jużz podstawy prawnej postanowienia, a nie tylko z uzasadnienia, ma wynikać istnienie przesłanki ogólnej i przesłanek szczególnych tymczasowego aresztowania, zaś uzasadnienie powinno odnosić się do realiów sprawy nie zaś być lakoniczne, utrudniające prześledzenie toku rozumowania sądu, jaki powinien towarzyszyć podczas podejmowania decyzji procesowej.