Sąd Okręgowy w Szczecinie
VIII Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VIII Ga 27/15
Data wyroku: 2015-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Górski, Anna Górnik, Piotr Sałamaj
Słowa kluczowe: Szkoda
Podstawa prawna: art. 361 k.c.

Sygnatura akt VIII Ga 27/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 marca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Górski
Sędziowie: SO Piotr Sałamaj
SR del. Anna Górnik (spr.)
Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Witkowska
po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 roku w Szczecinie
na rozprawie
sprawy z powództwaM. T. (1)
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejV.(...)wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 września 2014 roku, sygnatura akt V GC 117/14

I
oddala apelację;

II
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym.

SSO Piotr Sałamaj SSO Krzysztof Górski SSR del. Anna Górnik
Sygn. akt VIII Ga 27/15

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 14 listopada 2013 r. powódM. T. (1)wniósł o zasądzenie od pozwanej(...) spółki akcyjnejwW.kwoty 9.564,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 8.765,42 zł od dnia 29.04.2013 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym koszów zastępstwa procesowego w wysokości 1217 zł. W uzasadnieniu wskazano, że powódM. T. (1), kierując pojazdemF. (...)nr. Rej (...), uczestniczył w dwóch zdarzeniach drogowych tj. w dniu 16 marca 2013 r. oraz w dniu 26 marca 2013 r., a po przeprowadzeniu postępowań likwidacyjnych pozwana wypłaciła powodowi kwoty odszkodowań, które nie pokrywały łącznej wartości szkód. Pełnomocnik powoda podał, że na dochodzone należności składają się kwoty: 6365,42 zł nieuregulowane koszty naprawy, 900 zł utrata wartości pojazdu, 1500 zł utrata zarobków i 799,50 zł koszty opinii technicznej.
W odpowiedzi na pozew pozwana w całości zakwestionowała żądanie zawarte w pozwie, podkreślając, iż wyliczona i wypłacona kwota w całości pokrywa roszczenia powoda wynikające z przedmiotowego zdarzenia.
Wyrokiem z dnia 26 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim Wydział V Gospodarczy zasądził od pozwanej(...) spółki akcyjnejwW.na rzecz powodaM. T. (1)kwotę 7.564,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 6.765,42 zł od dnia 29 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty, w pkt. II oddalił powództwo w pozostałej części, w pkt. III zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.699,42 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu, natomiast w pkt. IV nakazał ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 137,41 zł tytułem brakujących kosztów sądowych.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane po ustaleniu przez Sąd, że w wyniku kolizji drogowej w dniu 16 marca 2013 r. oraz w dniu 26 marca 2013 r. został uszkodzony samochód markiF. (...)onr rej. (...)należący do powodaM. T. (2). Sprawcą kolizji byli kierujący ubezpieczeni z tytułu OC u pozwanej. Pozwany prowadził oddzielnie postępowanie likwidacyjne dotyczące dwóch oddzielnych zdarzeń. Na skutek prowadzonych postępowań likwidacyjnych pozwany(...) S.A.wW.wypłacił powodowi kwotę odpowiednio 4010,06 zł za pierwszą szkodę z dnia 16 marca 2013 r. oraz kwotę 2972,01 zł za szkodę z dnia 26 marca 2013 r. W dniu 7 maja 2013 r. biegły sądowy w zakresie rzeczoznawstwa samochodowegoI. G.dokonał oględzin samochodu markiF. (...)onr rej. (...)i sporządził kosztorys naprawy pojazdu przyjmując oryginalne części producenta oraz przyjął stawkę za 1 rbg pracy mechanika - blacharza i lakiernika w wysokości 95,00 zł netto wg. średnich stawek stosowanych przez nie autoryzowane warsztaty naprawcze na rynku lokalnym. W szkodzie z dnia 16 marca 2013 r. kosztorys naprawczy wyniósł 7306,43 zł brutto. W szkodzie z dnia 26 marca 2013 r. kosztorys naprawy wyniósł 6327,28 zł brutto. W przypadku obu szkód łącznie kosztorys naprawy wyniósł 13.752,89 zł brutto. Niższa wycena wynikała z oczywistego błędu biegłego sądowego, który przyjął niewłaściwą kwotę w naprawie drzwi. W opinii ustnej przed Sądem Rejonowym biegły sprostował w tym zakresie opinię wskazując, iż koszty naprawy są takie same dla lewych drzwi tj. 1750 zł netto. W szkodzie z dnia 16 marca 2013 r. w przedmiotowym pojeździe nie stwierdzono rynkowego ubytku wartości pojazdu natomiast w szkodzie z dnia 26 marca 2013 r. w niniejszym pojeździe uszkodzone zostały elementy odejmowalne oraz elementy nie odejmowalne wymagające wykonania ich naprawy połączone z formowaniem otworu drzwi tylnych, co pozwoliło ustalić rynkowy ubytek wartości w pojeździe na kwotę 400 zł. Biegły zmienił tę kwotę z 300 zł z opinii pisemnej z uwagi na błąd w wycenie drzwi. Wedle ustaleń Sądu Rejonowego I Instancji popartych opinią biegłego utrata wartości pojazdu wyniosła 400 zł.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo jest w przeważającej części zasadne.
Sąd I instancji jako podstawę odpowiedzialności pozwanej wskazałart 822 k.c.uznając za bezsporny fakt, iż pozwana ponosi odpowiedzialność gwarancyjną za szkody wynikłe z przedmiotowych zdarzeń drogowych. Sąd Rejonowy wskazał, że nie ma różnicy w pojęciu szkody w rozumieniu ogólnych przepisów prawa cywilnego i szkody w rozumieniu prawa ubezpieczeniowego, albowiem w obu przypadkach chodzi o utratę lub zmniejszenie aktywów bądź powstanie lub zwiększenie pasywów osoby poszkodowanej. Podał, że do ustalenia szkody w ubezpieczeniu OC stosuje się ogólne zasady prawa odszkodowawczego, a związek przyczynowy w sensie sprawstwa jest w zakresie odpowiedzialności gwarancyjnej zastąpiony związkiem normatywnym, to jest przepisem ustawy lub postanowieniem umownym wiążącym obowiązek naprawienia szkody z określonymi okolicznościami jej powstania. Przy ubezpieczeniu OC odesłanie do obowiązującego prawa oznacza odesłanie doart. 361 kc., a więc do związku przyczynowego adekwatnego. Do odszkodowania ubezpieczeniowego przy ubezpieczeniu OC znajduje zastosowanie obowiązująca w prawie odszkodowawczym zasada pełnego odszkodowania, która odnosi się do szkody wyrządzonej przez ubezpieczonego innej osobie i została w niniejszej sprawie zastosowania. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że powód ma za zadanie minimalizację szkody i nie może być wzbogacony wypłaconym odszkodowaniem. Wskazując, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest rozmiar poniesionej przez powoda szkody, która bezpośrednio przekładała się na wysokość należnego mu odszkodowania Sąd I instancji podał, że przedłożone przez strony opinie rzeczoznawców budziły jego wątpliwości, w szczególności ze względu na dzielące je różnice, zarówno w zakresie rozmiaru odniesionych szkód jak i ich wartości. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy w całości oparł swoje stanowisko o treść opinii biegłego sądowegoI. G.uznając, że przeprowadzona w sprawie opinia jest wiarygodna i rzetelna, zaś zawarte w niej wnioski uznał za zgodne z rzeczywistością. Sąd uznał, że biegły sądowy sporządził opinię jasną i pełną, a oczywisty błąd w opinii sprostował. Koszty naprawy biegły ustalił na kwotę 13.752,89 zł.
Sąd Rejonowy uznał, że kwoty wypłacone przez pozwanego(...) S.A.wW.(kwota 4010,06 zł za pierwszą szkodę z dnia 16 marca 2013 r. oraz kwota 2972,01 zł za szkodę z dnia 26 marca 2013 r.) nie były wystarczające do pokrycia w całości roszczenia powoda, a wyliczona kwota odszkodowania nie obejmowała ubytku wartości rynkowej pojazdu na skutek napraw blacharsko-lakierniczych. Podkreślił, iż zgodnie z treścią opinii biegłego łączny koszt naprawy to 13.752,89 złotych.
Sąd wskazał, że zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego wskazany jest wustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym oraz Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. nr 124 poz.(...)) oraz przywołał normęart. 361 kcwskazującą, że zobowiązany do naprawienia szkody powinien pokryć wszelkie koszty pozostające w związku przyczynowym, ze szkodą. Tym samym dochodzona pozwem kwota stanowi wartość szkody w rozumieniuart. 361 kci wynika z różnicy, jaką stanowi wartość pojazdu ze stanu sprzed zdarzenia oraz po jego naprawie.
Sąd Rejonowy, ustalając za biegłym sądowym, spadek wartości auta z uwagi na przebyte kolizje na kwotę 400 zł na zasadzie 822kczasądził tę kwotę jako action directa, natomiast koszt łącznej naprawy ustalił na kwotę 13.752,89 złotych. Zasądził całość kosztów naprawy w kwocie 6365,42 zł.
Za uzasadnione uznał nadto Sąd doliczenie do szkody kosztów sporządzonej na zlecenie powoda opinii rzeczoznawcy w kwocie 799,50 zł, albowiem w sprawie niniejszej koniecznym było przed wystąpieniem z powództwem do Sądu zwrócenie się do osoby posiadającej wiedzę fachową o wydanie odpowiedniej ekspertyzy, w oparciu o którą powód był w stanie określić wysokość wierzytelności, a w konsekwencji oznaczyć wysokość żądania pozwu. Koszt przedmiotowej ekspertyzy stanowi obecnie stratę w majątku powoda, która pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z działaniem ubezpieczyciela polegającym na odmowie wypłacenia pełnej wysokości odszkodowania i był to ekonomicznie uzasadniony wydatek poniesiony w celu przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia, a co za tym idzie odszkodowanie powinno obejmować także i ten wydatek poniesiony przez powoda. Sąd uznał za wiarygodny dowód z przedłożonego przez powoda rachunku.
Uzasadniając oddalenie roszczenia w części w zakresie utraconych zarobków Sąd I Instancji bazował na wskazanych powyżej przepisach i podał, że powód nie przedstawił żadnych dowodów poza własnym przesłuchaniem. Sąd Rejonowy nie dał wiary zeznaniom powoda podając, że miał on interes osobisty w składaniu zeznań o określonej treści. Sąd Rejonowy podał, że powód składając zeznania nie był pewny utraconych zarobków, nie potrafił wskazać kosztów uzyskania przychodu, nie potrafił podać dokładnie i precyzyjnie wyliczenia składek. Przyjmując, że to na powodzie ciążył obowiązek dowiedzenia wysokości szkody wynikający z przepisuart 6 k.cSąd uznał, że powód temu obowiązkowi nie podołał, albowiem nie przedstawił dowodów stwierdzających fakt utraty zarobków za pracę w czasie naprawy przedmiotowego samochodu.
O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł w oparciu o przepisart. 100 k.p.c.i zasadę odpowiedzialności stron za wynik. Sąd Rejonowy przyjął, że powód wygrał proces w 79% , a co za tym idzie nakazał pozwanej zwrot poniesionych przez niego kosztów procesu w kwocie 2699,42 zł. Sąd Rejonowy wyliczył, że koszty powoda to 479 zł z tytułu opłaty od pozwu, 1217 zł z tytułu kosztów zastępstwa prawnego z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, 2400 zł wynagrodzenie biegłego - łącznie 4096 zł i z tego 79% to 3235,84 zł. Koszty pozwanej to 21 % zł tytułem zastępstwa prawnego z opłatą skarbową od pełnomocnictwa 536,42 zł. Po potrąceniu kwota podlegająca zasądzeniu na rzecz powoda to 2699,42 zł.
Strona powodowa wniosła apelację od powyższego wyroku zaskarżając go w części oddalającej powództwo ponad kwotę 7.564,92 zł i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz powoda dodatkowo kwoty 1.500 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 29 kwietnia 2013 roku oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania za obydwie instancje.
Wyrokowi zarzucono sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału dowodowego polegającą na całkowitym pominięciu dowodu z rachunków złożonych do akt szkody.
W uzasadnieniu powód podał, że przedstawił odpowiednie dowody na wykazanie wysokości utraconych zarobków, a mianowicie oryginały trzech fiskalnych raportów miesięcznych (wydruki z kasy fiskalnej) z miesięcy bezpośrednio poprzedzających marzec 2013 roku, a więc miesiąc, w którym powstała szkoda. Pełnomocnik powoda podał, że również na rozprawie z dnia 8 kwietnia 2014 roku powód podał jak została wyliczona utrata zarobków i że wynika ona z faktycznego przestoju samochodu przez 9 dni.
W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości jako bezzasadnej i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że powód nie udowodnił utraconych zarobków w kwocie 1.500 zł, nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających fakt poniesienie szkody z tego tytułu oraz jej wysokość, a wydruki z kasy fiskalnej znajdujące się w aktach szkody nie wykazują jakie dochody osiąga powód, lecz wysokość obrotów. Dodatkowo pozwana podniosła, że zeznania powoda, że „średnio zarabia 5.000 zł miesięcznie” są niewiarygodnie, choćby w kontekście wydruków z kasy fiskalnej, na które powołuje się powód.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się niezasadna w całości.
Sąd Okręgowy, zgodnie z dyspozycjąart. 378§1 k.p.c., w granicach wniesionej apelacji, rozważa na nowo zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonuje jego samodzielnej oceny. Powyższa analiza pozwala stwierdzić, iż zarówno ustalenia stanu faktycznego, jak i ocena prawna, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, tym samym niecelowe jest jej powtarzanie.
Niezasadnym okazał się zarzut przekroczenia przez Sąd granicy swobodnej oceny dowodów i w związku z tym błędnych ustaleń faktycznych.
Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się iż, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena taka nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów wymaganej normąart. 233§1 k.p.c.Ocena taka musi się ostać nawet, gdyby z materiału tego w równym stopniu dały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku braku logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie przeprowadzono wbrew zasadom doświadczenia życiowego, ocena dowodów przeprowadzona przez sąd może być skutecznie podważona ( wyrok SN z 27.09.2001, II CKN 817/00, LEX nr 56906). Apelujący wskazał jedynie na swoje przekonanie, iż wykazał zasadności swojego roszczenia w zakresie utraconych korzyści, nie wskazał przy tym, by stan faktyczny w istocie był odmienny niż ustalony przez Sąd, ani tym bardziej przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. Nie podał więc, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając ich wiarygodność i moc dowodową (por. orzecz. SN z 23.01.2001r.(...)LEX 52753, z 10.01.2002, II CKN 572/99, LEX 53136). W żaden sposób nie odniósł się do wskazanych przez Sąd dowodów, w szczególności z zeznań samej strony w przedmiocie tego elementu szkody. Brak jest w apelacji jakiegokolwiek konkretnego odniesienia, które pozwalałoby ustalić, które oceny Sądu Rejonowego i dlaczego apelujący kwestionuje.
W ocenie Sądu odwoławczego analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a ocena ta w żaden sposób nie nosi cech dowolności. Sąd Rejonowy odniósł się do wyników postępowania dowodowego, w tym do zeznań strony i na ich podstawie wywiódł prawidłowe wnioski, nie podważone przez skarżącego. Analiza raportów z kasy fiskalnej w żadnej mierze nie podważa ustaleń Sądu I instancji. Wynika z nich bowiem, że przychód za grudzień 2012 roku wynosił 5.038,50 zł, za styczeń 2013 roku – 2695,50 zł, a za luty 2013 roku – 3.129 zł. Jak prawidłowo wskazał Sąd, pozwany w żaden sposób nie wykazał kwoty poniesionych kosztów za powyższy okres oraz kwot odprowadzonych należności publicznoprawnych. Kosztów tych nie ponosił bowiem w okresie kiedy pojazd był naprawiany. Tym samym utracone korzyści za ten okres nie stanowią prostego przeliczenia przychodu na dni miesiąca. Ciężar wykazania kwoty utraconych korzyści ciążył na powodzie i obowiązkowi temu powód nie podołał.
Biorąc pod uwagę całokształt przytoczonych okoliczności i powyższą argumentację, Sąd Okręgowy uznał zarzuty apelacji za niezasadne, co skutkowało jej oddaleniem w trybieart. 385 k.p.c.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. zart. 108§1 k.p.c.Wynagrodzenie pełnomocnika ustalono na podstawie§ 12 ust. 1 pkt 1w zw. z§ 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu– na kwotę 90 złotych.
SSO Piotr Sałamaj  SSO Krzysztof Górski SSR del. Anna Górnik

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

4
Akta przedłożyć z(...)