Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 165/23
Data wyroku: 2023-06-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Szliwa, Bogusław Tocicki, sędzia Piotr Kaczmarek
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygnatura akt II AKa 165/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 czerwca 2023 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący sędzia SA Piotr Kaczmarek
Sędziowie: SA Bogusław Tocicki (spr.)
SA Andrzej Szliwa
Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz
przy udziale prokuratora Prokuratury(...)Dariusza Sulikowskiego
po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r.
Ł. W.oskarżonego o czyn z 55ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
J. K. (1)oskarżonego o czyn z 18§ 1 k.k.w zw. zart. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora co do obu oskarżonych oraz oskarżonegoJ. K. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 2 marca 2023 r. sygn. akt III K 156/21

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1)w ten sposób, że:

a
za podstawę wszelkich rozstrzygnięć przyjmuje przepisyustawyz dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwedług stanu prawnego na dzień 11 listopada 2019r. w związku zart. 4 § 1 k.k.;

b
w opisie przestępstwa przypisanego mu w punkcie I części rozstrzygającej sformułowanie: „ 
wewnątrzwspólnotowego przewozu
             ” zastępuje wyrażeniem: „ 
wewnątrzwspólnotowego nabycia
             ”;

c
wysokość stawki dziennej grzywny, określonej w punkcie I części rozstrzygającej obniża do 30,- (trzydziestu) złotych;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. K. (1)utrzymuje w mocy;

III
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoŁ. W.;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.1.200,- złotych (w tym podatek od towarów i usług) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuJ. K. (1)w postępowaniu odwoławczym, a także 150,- złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoŁ. W.1,200,- złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

VI
zwalnia oskarżonegoJ. K. (1)od ponoszenia przypadających na niego kosztów postępowania odwoławczego, w tym opłaty za obie instancje, stwierdzając, że Skarb Państwa ponosi w całości wydatki tego postępowania, w tym związane z apelacją prokuratora.

UZASADNIENIE
Mimo wymogów określonych w przepisieart. 99a § 1 k.p.k., a także w przepisach Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U z 2019r. poz. 2349), w niniejszej sprawie odstąpiono od opracowania uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego na formularzu UK, sporządzając uzasadnienie wyroku w sposób tradycyjny. Odstępstwo od tej zasady podyktowane zostało koniecznością zagwarantowania stronom postępowania prawa do rzetelnego procesu, który obejmuje także postępowanie odwoławcze, a to w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności.
Było to podyktowane tym, że forma oraz treść formularza w realiach niniejszej sprawy skutkowałaby niemożnością dotrzymania konwencyjnego standardu rzetelnego procesu. Należy podzielić stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione w wyroku z dnia 11 sierpnia 2020r. (sygn. akt I KA 1/20), w który to, w ślad zaprof. P. H.(por. „Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Komentarz, tom I red. L. Garlicki, Warszawa 2010, str. 305-306) uznał, że „wprawdzie prawo do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy karnej nie wynika wprost z art. 6 Konwencji, jest jednak oczywiste, że skoro w systemie prawa polskiego umieszczono prawo do zaskarżenia wyroku wydanego w pierwszej instancji, to takie państwo – strona Konwencji przewidując możliwość wniesienia apelacji od wyroku, musi zapewnić do niej skuteczny dostęp, a co za tym idzie musi gwarantować odpowiednimi instrumentami procesowymi rzetelność samego postępowania odwoławczego”, a w konsekwencji, iż „aby nie doszło do naruszenia prawa strony do rzetelnego procesu sądowego (na etapie odwoławczym) opisanego w art. 6 ust. 1 EKPC, tak, jak jest on ujmowany i tłumaczony przez orzecznictwo ETPC, zwłaszcza że w systemie prawa polskiego istnieje nadzwyczajny środek zaskarżenia (kasacja), który może być oparty na naruszeniu prawa procesowego (w tym naruszeniuart. 433 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 457 § 3 k.p.k.), konieczne jest by kontrola ta w aspekcie standardu konwencyjnego realizowana była przez sąd odwoławczy, jak też i Sąd Najwyższy w ramach postępowania kasacyjnego”. Nie ulega przecież wątpliwości, iż kontrola ta może być dokonana jedynie poprzez zapoznanie się z argumentami sądu, przemawiającymi za przyjętym rozstrzygnięciem. Tym samym jakość uzasadnienia wyroku jest istotnym elementem prawa. Obligatoryjne nakazanie sporządzenia uzasadnień w formie formularzy (art. 99a § 1 k.p.k.), nie dawałoby w realiach niniejszej sprawy właściwego instrumentarium procesowego dla zrealizowania standardu prawa do rzetelnego procesu, gdyż niejednokrotnie, zwłaszcza w sprawach wieloosobowych i wielowątkowych, zarzuty ujęte w części wstępnej apelacji nie przystają do jej wniosków lub wykluczają się od strony formalnoprawnej, czy pozostają oderwane od wskazanej podstawy odwoławczej, bądź też formułowane są dopiero w uzasadnieniu.
W omawianej sprawie zakres podmiotowo-przedmiotowy sprawy, sposób sporządzenia apelacji (w tym charakter podniesionych zarzutów), w odniesieniu do przedmiotu samej sprawy oraz tych elementów, które musiały być brane pod uwagę z urzędu, prowadzi do wniosku, że sporządzenie uzasadnienia na formularzu UK 2 nie w pełni realizowałoby wymogi rzetelnego i konkretnego ustosunkowania się w toku postępowania do każdego istotnego argumentu zawartego w apelacji, a przede wszystkim przedstawienia konkluzji, które dla stron byłyby czytelne i wskazywałyby w jaki sposób dany wniosek został wyprowadzony.
Uzasadnienie stanowiska tut. Sądu stanowią nadto orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz ETPC. Zważyć bowiem należy, że w sytuacji, kiedyart. 91 ust. 2 Konstytucji RPstanowi, iż „umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową” oraz wobec jednoczesnego stwierdzenia, że formularz nie pozwala na realizowanie obowiązku wynikającego zart. 457 § 3 k.p.k.w zw. zart. 433 § 1 i 2 k.p.k.zaniechanie sporządzenia uzasadnienia formularzowego okazało się konieczne.
Sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób tradycyjny znajduje oparcie w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 19.12.2006r. w sprawie P 37/05 (OTK-A 2006/11/177). Stosowany zatem wprost przepis art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności (Dz.U z 1993r., poz. 61, poz. 284 ze zm.) obliguje sąd drugiej instancji do odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego istotnego – na tle konkretnej sprawy – argumentu. Tym samym brak odniesienia do takiej argumentacji stanowi o naruszeniu standardu rzetelnego procesu (tak m.in. ETPC w wyroku z 9.12.199r. Riuz Torija przeciwko Hiszpanii, A. 303-A, w: M.A. Nowicki: „Europejski Trybunał Praw Człowieka, Orzecznictwo, tom 1, Zakamycze 2001, s. 515- 516 i SN w wyroku z 16.01.2007r., sygn. akt V KK 328/06, z 6.04.2011r., sygn. akt V KK 368/10 i inne). Podobne stanowisko przedstawił Trybunał Konstytucyjny na tleart. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wskazując że uzasadnienie orzeczeń jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego procesu sądowego i podstawą kontroli zewnętrznej orzeczenia przez organ wyższej instancji, bowiem dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem (wyrok TK z 16.01.2006r., sygn. SK 30/05, OTK-A 2006, nr 1 poz. 2, teza 4.3 uzasadnienia).
Mając powyższe na uwadze, uwzględniając także stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w sprawie P 37/05 oraz Sądu Najwyższego przedstawione w sprawie I KA 1/20, formułujące obowiązek sądu odwoławczego do każdorazowej oceny, w związku z kategorycznym brzmieniemart. 457 § 3 k.p.k.w zw. zart. 433 § 1 i 2 k.p.k., czy w danej sprawie może sporządzić uzasadnienie swojego wyroku na formularzu UK 2, nie naruszając podstawowych gwarancji strony do rzetelnego procesu odwoławczego, Sąd Apelacyjny w sprawie omawianej odstąpił od sporządzenia uzasadnienia w formie przewidzianej wart. 99a § 1 k.p.k.

      Prokurator Prokuratury(...)wL.skierowała do Sądu Okręgowego w Opolu akt oskarżenia przeciwko:

1

J. K. (1)o to, że
           :

I
w okresie od 5 listopada do 11 listopada 2019r. na terenie Królestwa Hiszpanii i w Polsce, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, kierował wykonaniem czynu zabronionego przezŁ. W.w ten sposób, że podając się zaD. D.zleciłfirmie (...)z siedzibą wŁ., w której zatrudniony byłŁ. W., przewóz samochodu osobowego markiO. (...)na angielskichnr rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, a następnie na terenie Królestwa Hiszpanii kierował załadunkiem środków odurzających do przedmiotowego pojazdu oraz zleciłŁ. W.dokonanie wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama, przy czym czynu tego dopuścił się, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lutego 2015r. o sygn. akt II K 13/14 m.in. za czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.na karę 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz karę łączną w tym samym wymiarze, którą odbył w okresie od 29.01.2012r. do 27.04.2012r. oraz od 22.10.2015r. do 23.08.2017r.

- tj. o przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

2

Ł. W.o to, że:

II. w okresie od 9 listopada do 11 listopada 2019r., wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama ukrytych w samochodzie osobowym markiO. (...)na angielskichnr rejestracyjnych (...)przewożonym na samochodzie markiR.onumerze rejestracyjnym (...),
- tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wyrokiem z dnia 2 marca 2023r. sygn. akt III K – 156/21Sąd Okręgowy w Legnicy orzekł następująco:

I
uznał oskarżonegoJ. K. (1)uznaje za winnego tego że w okresie od 5 listopada do 11 listopada 2019r. na terenie Królestwa Hiszpanii i w Polsce, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama, w ten sposób, że kierując załadunkiem opisanych środków odurzających do samochodu osobowego markiO. (...)na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)oraz podając się zaD. D.zleciłfirmie (...)z siedzibą wŁ.przewóz tego pojazdu z Królestwa Hiszpanii do Polski, przy czym czynu tego dopuścił się, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lutego 2015r. o sygn. akt II K 13/14 m.in. za czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.na karę 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz karę łączną w tym samym wymiarze, którą odbył w okresie od 29 stycznia 2012r. do 27 kwietnia 2012r. oraz od 22 października 2015r. do 23 sierpnia 2017r. – to jest czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 55 ust. 3w zw. zart. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i § 3 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując, że wysokość jednej stawki wynosi 100 (sto) złotych;

II
uniewinnił oskarżonegoŁ. W.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku;

III
na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych:

- ujętego pod. poz. 1 wykazu dowodów rzeczowych na k. 611 akt sprawy; ujętych pod poz. 2-25 wykazu dowodów rzeczowych na k. 673-674 akt sprawy; ujętych pod poz. 26-48 wykazu dowodów rzeczowych na k. 675 akt sprawy; ujętego pod poz. 13 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1396 akt sprawy i zarządził ich zniszczenie;
- ujętych pod poz. 3-4 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1395 akt sprawy poprzez pozostawienie w aktach sprawy;
- ujętych pod. poz. 1 wykazu dowodów rzeczowych na k. 886 akt sprawy oraz pod poz. 14 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1419 akt sprawy;
IV. na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwróciłA. W. (1)dowody rzeczowe ujęte pod poz. 5, 6 i 7 wykazu dowodów rzeczowych na k. 1395 akt sprawy;
V. na podstawie § 11 ust. 2 pkt 5, § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.kwotę 2.880,00 zł powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemuJ. K. (1)z urzędu;
VI. na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.iart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5, § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoŁ. W.kwotę 3.480,00 zł powiększoną o 23 % podatku VAT z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy;
VII. na podstawieart. 624 §1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonegoJ. K. (1)od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty w sprawie oraz na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.ustalił, iż koszty postępowania w części dotyczącej oskarżonegoŁ. W.ponosi Skarb Państwa.

      Powyższy wyrok zaskarżył prokurator Prokuratury(...)wL., w całości co do rozstrzygnięcia o winie oskarżonegoJ. K. (1)na jego niekorzyść, a także w całości co do rozstrzygnięcia o winie oskarżonegoŁ. W.na jego niekorzyść. Powołując się na przepisyart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.orzeczeniu temu
    zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, w postaciart. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.iart. 410 k.p.k., wyrażającą się w niepełnej i błędnej ocenie zgromadzonych i ujawnionych na rozprawie dowodów, polegającej na pominięciu części środków dowodowych przy rekonstrukcji stanu faktycznego oraz błędnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, co dotyczy w szczególności odtajnionych materiałów uzyskanych w toku kontroli operacyjnej pod kryptonimami(...),(...)oraz(...), jak też ujawnionych i utrwalonych przez biegłego z zakresu informatyki danych informatycznych i telekomunikacyjnych znajdujących się w urządzeniach zabezpieczonych w toku śledztwa (zwłaszcza od oskarżonegoŁ. W.), wskutek czego Sąd I instancji stwierdził, iż oskarżonyŁ. W.nie miał świadomości tego, że w przewożonym przez niego na zlecenieJ. K. (1), podającego się zaD. D., samochodzie osobowym markiO. (...)na angielskichnr rejestracyjnych (...), znajdują się środki odurzające w znacznej ilości, zaś oskarżonyJ. K. (1)nie działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymŁ. W., lecz samodzielnie dokonał nielegalnego, wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama, podczas gdy prawidłowa i zgodna z zasadami logiki oraz z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzi do przeciwnego wniosku, a mianowicie, że obaj wymienieni oskarżeni w pełni świadomie oraz wspólnie i w porozumieniu ze sobą dokonali zarzucanych im aktem oskarżenia czynów zabronionych;

II
będący następstwem opisanej powyżej obrazy przepisów prawa procesowego błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na bezzasadnej ocenie dokonanej przez Sąd I instancji, iż w sprawie brak jest wystarczających i wiarygodnych dowodów oraz poszlak do uznania, że oskarżonyŁ. W.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, przy czym Sąd rozstrzygnięcie co do winy tego oskarżonego oparł na wyjaśnieniach samego oskarżonego, które ocenił jako konsekwentne, spójne i wiarygodne oraz na zeznaniach świadków -A. W. (2),A. W. (1),R. J.orazM. W.(tj. ojca oskarżonego), a także na wnioskach uzyskanych w sprawie opinii, w tym z zakresu badań biologicznych oraz z zakresu badań porównawczych pisma ręcznego, które także nie potwierdzają sprawstwa wymienionego oskarżonego, jakkolwiek obiektywnie i bezspornie potwierdzona okoliczność dokonania przewozu oraz zatrzymania i zabezpieczenia środków odurzających w pojazdach, którymi poruszał się wymieniony oskarżony w czasie i miejscu - opisanych w zarzucie aktu oskarżenia, w powiązaniu z prawidłową i zgodną z zasadami logiki oraz z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oceną materiału dowodowego [art. 7 k.p.k.], a w tym zwłaszcza dot. materiałów uzyskanych w toku kontroli operacyjnej pod kryptonimami(...),(...)oraz(...), prowadzą do przeciwnego wniosku, że oskarżony dokonał nielegalnego przewozu znacznej ilości konkretnie wskazanych w zarzucie środków odurzających i miał przy tym pełną świadomość realizacji tego nielegalnego przewozu;

III
będący następstwem opisanej powyżej obrazy przepisów prawa procesowego kolejny błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na bezzasadnym ustaleniu dokonanym przez Sąd I instancji, iż oskarżonyJ. K. (1)nie działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymŁ. W.i nie kierował dokonaniem nielegalnego przewozu środków odurzających, lecz samodzielnie dokonał tego nielegalnego, wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama, podczas gdy prawidłowa i zgodna z zasadami logiki oraz z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzi do przeciwnego wniosku, a mianowicie, że oskarżonyJ. K. (1)działał w trakcie popełnienia zarzucanego i nieprawomocnie przypisanego mu czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymŁ. W., kierując przy tym dokonaniem nielegalnego przewozu środków odurzających i tym samym obaj ci oskarżeni w pełni świadomie dokonali zarzucanych im aktem oskarżenia obu czynów zabronionych.

Podnosząc powyższe zarzuty, oskarżyciel publicznywniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Powyższy wyrok zaskarżył także w całości obrońca z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G., który powołując się na przepisyart. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.orzeczeniu temuzarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a
naruszenieart. 170 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.k.polegające na oddaleniu przez Sąd pierwszej instancji wniosku dowodowego zawartego w punkcie 3 pisma obrońcy z dn. 17.05.2022 r., pomimo iż wniosek ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, był możliwy do przeprowadzenia i nie został zgłoszony w celu przedłużenia postępowania;

b
naruszenieart. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.polegające na pominięciu przez Sąd pierwszej instancji okoliczności wynikających z zeznań świadkówK. K.iM. K. (1), jak również wynikających z dokumentu, tj. listy obecności przedłożonejJ. J., w sytuacji, gdy w świetle okoliczności wynikających z tych dowodów oskarżony nie mógł być w okresie objętym zarzutem w Hiszpanii i tym samym nie mógł popełnić zarzucanego mu czynu;

c
naruszenieart. 7 k.p.k.polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że przeprowadzone w toku postępowania opinie kryminalistyczne z zakresu genetyki wskazują na fakt popełnienia przez oskarżonego czynu opisanego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, pomimo iż opinie te (w kategorii prawdopodobieństwa) wskazują co najwyżej na styczność oskarżonego z opakowaniem zawierającym środki odurzające;

2
obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, polegającą na przypisaniu oskarżonemu czynu z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii polegającego według Sądu pierwszej instancji na dokonaniu przez oskarżonego „wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski przez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających”, podczas gdy art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie posługuje się pojęciem „wewnątrzwspólnotowego przewozu”, zaś przewozem w rozumieniu tego przepisu nie jest przemieszczenie środków odurzających z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Polski, tj. zachowanie, które zostało przypisane oskarżonemu w punkcie I części dyspozytywnej wyroku.

Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G.wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. K. (1)od postawionego zarzutu;

2
ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku co do punktów: I, III, IV i VII części dyspozytywnej wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelację prokuratora Prokuratury(...)wL., obrońca z wyboru oskarżonegoŁ. W., adw.K. B.
    wniósł o: nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
I. Apelacja obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G., kwestionująca popełnienie przez tego oskarżonego przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k., nie zasługiwała na uwzględnienie.
Należy zdecydowanie odrzucić zarzuty obrazy prawa procesowego (także błędów w ustaleniach faktycznych) zawarte w apelacji obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G., gdyż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Okręgowy w Legnicy respektował wszelkie zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k.), zasadęin dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.). Dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k.). Swoje stanowisko, Sąd Okręgowy w Legnicy uzasadnił w sposób na tyle prawidłowy, nie pomijając żadnej z istotnych okoliczności, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób rzeczowy odnosi się do najistotniejszych okoliczności sprawy, wypełnia wymogi określone w przepisieart. 424 k.p.k.i pozwalało na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
Apelacja obrońcy oskarżonegoJ. K. (1)słusznie wskazywała natomiast na nieprawidłowość użytego w opisie przestępstwa przypisanego mu wpunkcie Iczęści rozstrzygającej sformułowania, że dopuścił się: „wewnątrzwspólnotowego przewozu” narkotyków, podczas gdy było to: „wewnątrzwspólnotowe nabycie”, zgodnie z definicją wskazaną wart. 4 pkt 33 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst jednolity: Dz.U. z 2023r. poz. 172 z późniejszymi zmianami). Nie było jednak podstaw do uwzględnienia w tym zakresie zarzutu obrazy prawa materialnego, skoro ustalenia faktyczne Sądu I instancji były prawidłowe, a mianowicie, że działanie oskarżonegoJ. K. (1)polegało na przemieszczeniu przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (co stanowi tzw. wewnątrzwspólnotowe nabycie). Ewidentny lapsus w nazewnictwie nie oznacza jeszcze obrazy prawa materialnego i nie dyskwalifikuje prawidłowych ustaleń faktycznych.
W odniesieniu do odpowiedzialności karnej oskarżonegoJ. K. (1)Sąd odwoławczy jednoznacznie dał wyraz temu, że za podstawę wszelkich rozstrzygnięć należało przyjąć przepisyustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwedług stanu prawnego na dzień 11 listopada 2019r. w związku zart. 4 § 1 k.k., a zatem przed wprowadzeniem przepisuart. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiz dniem 1 stycznia 2023r., na mocy art. 12 ustawy z dnia z dnia 5 sierpnia 2022r. o zmianieustawy – Kodeks karny wykonawczyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022r. poz. 1855). Wprowadzony wspomnianą nowelą przepisart. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiustanawia obowiązek orzeczenia przez sąd świadczenia pieniężnego wymienione wart. 39 pkt 7 Kodeksu karnegona rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 1000 złotych, do wysokości 60 000 złotych, w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone wart. 53 ust. 1, 1a lub 2, art. 55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art. 58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1, 2 lub 3, art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art. 63 ust. 1, 2 lub 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z tego powodu, stan prawny obowiązujący od dnia 1 stycznia 2023r. jest niewątpliwie niekorzystny dla oskarżonegoJ. K. (1)w stosunku do stanu prawnego z okresu popełnienia przestępstwa.
Stosując normęart. 447 § 1 k.p.k., Sąd odwoławczy dokonał także kontroli prawidłowości orzeczenia o karach wymierzonych w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1)i uznał, że w zbyt wysokiej kwocie określono stawkę dzienną grzywny wymierzonej temu oskarżonemu, oderwaną od jego sytuacji rodzinnej i osobistej, stanu majątkowego i możliwości zarobkowych, zwłaszcza w kontekście odbywanej długoterminowej kary pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że wysokość stawki dziennej grzywny, określonej w punkcie I części rozstrzygającej obniżono do 30,- (trzydziestu) złotych.
II. Nie zasługiwała natomiast na uwzględnienie apelacja prokuratora Prokuratury(...)wL.kwestionująca prawidłowość uniewinnienia oskarżonegoŁ. W., a w ślad za tym domagająca się uznania, że przypisanego przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.oskarżonyJ. K. (1)popełnił kierując wykonaniem czynu zabronionego przez oskarżonegoŁ. W.w ten sposób, że podając się zaD. D.zleciłfirmie (...)z siedzibą wŁ., w której zatrudniony byłŁ. W., przewóz samochodu osobowego marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, a następnie na terenie Królestwa Hiszpanii kierował załadunkiem środków odurzających do przedmiotowego pojazdu oraz zlecił oskarżonemuŁ. W.dokonanie wewnątrzwspólnotowego nabycia z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama.
W swojej apelacji oskarżyciel publiczny poddał zasadniczej krytyce ustalenia faktyczne Sądu I instancji, starając się wykazać, że oskarżonyŁ. W.miał świadomość, że w przewożonym samochodzie osobowym marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, znajduje się znaczna ilość środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama i miał wolę jej dowiezienia na terytorium Polski. Sam przewóz był oczywisty, jednak to na oskarżycielu publicznym ciążył obowiązek pozytywnego wykazania świadomości po stronie oskarżonegoŁ. W., którego nie można było zastąpić domniemaniami.
Takiej świadomości po stronie oskarżonegoŁ. W., że w przewożonym samochodzie osobowym marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, znajduje się znaczna ilość środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama i że oskarżonyŁ. W.miał wolę dowiezienia narkotyków na terytorium Polski, prokurator nie wykazał, zaś wszelkie wątpliwości co do tych okoliczności należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonegoŁ. W.. Zobowiązywała do tego zasada

    in dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.), którą respektował i prawidłowo zastosował Sąd Okręgowy w Legnicy, uniewinniając oskarżonegoŁ. W.od zarzuconego mu przestępstwa.
Mając powyższe na uwadze, zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoŁ. W.utrzymano w mocy.
Aby zapewnić przejrzystość argumentacji, w dalszej części niniejszego uzasadnienia Sąd Apelacyjny przedstawi motywy podjętego orzeczenia, odnosząc się odrębnie do argumentacji przedstawionej w poszczególnych apelacjach.

Apelacja obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G.

I. Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G., Sąd Okręgowy w Legnicy, w sposób prawidłowy, mający ścisłe oparcie w zebranym materiale dowodowym, ocenionym przy tym rzeczowo i krytycznie, ustalił przebieg przestępstwa polegającego na wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 gramów, zaplanowanym, zorganizowanym i zrealizowanym przez oskarżonegoJ. K. (1)w okresie od 5 listopada do 11 listopada 2019r. i dostarczeniu tych narkotyków z Królestwa Hiszpanii do Polski.
Sąd Okręgowy w Legnicy ustalił trafnie, że oskarżonyJ. K. (1), zataił swoją rzeczywistą tożsamość i przedstawiając się jako:(...), zleciłFirmie Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.przewóz z Królestwa Hiszpanii do Polski samochodu osobowego marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...). Już wcześniej oskarżonyJ. K. (1)korzystał z usług tej firmy, wykonujący transporty międzynarodowe na terenie Europy. Faktycznie firmą kierował mąż właścicielki,A. W. (2). W czerwcu 2018r. oskarżonyJ. K. (1), również podając się zaD. D.i posługując się wówczas numerem(...), zamieścił ogłoszenie o poszukiwaniu możliwości przewozu pojazdu osobowego z Hiszpanii do Polski na portalu(...)
  firmy(...)sp. z o.o.ul. (...)wR.– tzw. giełdzie przewozów. Na ogłoszenie odpowiedziałA. W. (2), pracodawca oskarżonegoŁ. W., podejmując się wykonania tego transportu. Wykonanie pierwszego przewozuA. W. (2)zlecił przebywającemu wówczas w Hiszpanii oskarżonemuŁ. W., któremu informacje na temat zlecenia przekazał SMS-em. Przedmiotem przewozu był samochód osobowy marki „O.” na angielskich numerach rejestracyjnych oraz silnik samochodowy. Po wykonaniu pierwszego transportu, oskarżonyJ. K. (1)ponownie skontaktował się zA. W. (2), zlecając mu kolejny identyczny transport, Następnie w podobny sposób, oskarżonyJ. K. (1), każdorazowo podający się za(...), zlecił około 10 takich przewozów samochodów osobowych marki „O.”, w których uczestniczył oskarżonyŁ. W.i inni kierowcy zatrudnieni wfirmie (...). Za każdym razem oskarżonyJ. K. (1)płacił za taki transport kwotę 6.000 zł bezpośrednio kierowcy wykonującemu zlecenie, po czym kierowca ten rozliczał się z pracodawcą, czyliFirmą Handlowo – Usługową (...)z siedzibą wŁ.. Wspomniane pojazdy były transportowane z zagranicy naulicę (...)wK., gdzie oskarżonyJ. K. (1)odbierał pojazdy i ładował je na lawetę.
Nie zdołano potwierdzić, bądź wykluczyć, czy w jakimkolwiek ze zrealizowanych do tego momentu transportów, oskarżonyJ. K. (1)dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia narkotyków, to znaczy przemieścił je z zagranicy do Polski. Takich zarzutów oskarżyciel publiczny nie postawił ani oskarżonemuJ. K. (1), ani oskarżonemuL. W., ani jakiejkolwiek innej osobie.
Taki stan faktyczny Sąd I instancji ustalił w oparciu o materiał dowodowy w postaci zeznań świadków:A. W. (2)(k. 52-54, 289-294, 366-367, 1197, 1600-1601),A. W. (1)(k. 277-278, 1601),S. P.(k. 660-661),D. B. (1)(k. 804, 1608-1609),D. P. (1)(k. 844, 1609-1610),M. O.(k. 872-873, 1610),M. K. (2)(k. 917-918, 1610-1611),J. L.(k. 820-821, 1688),K. G.(k. 793, 1715-1716),M. K. (3)(k. 824, 1716),P. M.(k. 1047-1048, 1688),D. P. (2)(k. 1098, 1688-1689),D. Ś.(k. 1358-1360, 1716-1717), uzupełniony o wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W.(k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597), a także kopie dokumentów(...)i listów przewozowych (k. 91-145), umowę o pracęŁ. W.(k. 146-148), tablice poglądowe (k. 244-245), dane dotyczące ruchu pojazduR.nr rej. (...)(k. 251-252), akta osoboweŁ. W.(k. 8, 284), druki CMR (k. 285), wyniki przeszukania komputera wfirmie (...)(k. 287-288), dokumentację pracowniczą (k. 296, 370-378, 560a), wyniki eksperymentu procesowego wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 314-323), dokumentację dot. zleceń oskarżonegoJ. K. (1)(k. 379-386), informację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (k. 394-450), informację Naczelnika Urzędu Skarbowego wŁ.(k. 478-503), wykazy dowodów rzeczowych (k. 611, 673-674, 675, 886, 1208, 1395-1396, 1413-1418), informacjęGrupy (...) sp. z o.o.(k. 623-6247), opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki (k. 640-649), informacjęR.A. S.(k. 700-701), wyniki oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiały zanonimizowane z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy).
Opinie bieglej z zakresu badania pisma ręcznego potwierdziły, że to właśnie oskarżonyJ. K. (1)osobiście wypełniał dokumenty związane z wcześniejszymi transportami, posługując się nazwiskiem:(...)(por. opinie bieglej – k. 1297-1339, 1432-1489, 1718 i materiał porównawczy – k. 1342, 1344, 1345- 1348). Biegła z zakresu badań porównawczych podpisów i zapisów cyfrowych stwierdziła, że:
a) dwuczłonowy podpis o brzmieniu(...)widniejący w rubryce nr 24 na 2 kopii kalkowej druku CMR „Egzemplarz dla odbiorcy” z datą wystawienia 12.11.2018 r. został nakreślony przez oskarżonegoJ. K. (1);
b) kopie kalkowe podpisów oraz w jednym przypadku kopia kalkowa zapisu daty widniejące na zatrzymanych kopiach kalkowych druków CMR zawierające podpisy(...)i zapisy dat najprawdopodobniej w oryginale zostały nakreślone przez oskarżonegoJ. K. (1).
W kolejnej opinii biegła z zakresu badań porównawczych podpisów i zapisów cyfrowych stwierdziła, że dwuczłonowy podpis o brzmieniu „D. D.…” widniejący w rubryce nr 24 na 2 kopii kalkowej druku CMR „Egzemplarz dla odbiorcy” z datą wystawienia 12.11.18 został nakreślony przez oskarżonegoJ. K. (1). Ponadto biegła zaopiniowała, że kopie kalkowe podpisów oraz w jednym przypadku kopie kalkowe zapisu daty widniejące na kopiach kalkowych druków CMR przedstawiają podpisy i zapis daty, które najprawdopodobniej w oryginale zostały nakreślone przez oskarżonegoJ. K. (1)(por. opinie biegłej – k. 1297-1339, 1432-1489, 1718 i materiał porównawczy – k. 1342, 1344, 1345- 1348).
II. Ustalając okoliczności ostatniego z transportów zleconychFirmie Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.przez oskarżonegoJ. K. (1), Sąd Okręgowy w Legnicy rzeczowo i odpowiedzialnie ustalił, że w okresie od 5 listopada 2019r. oskarżonyJ. K. (1)przebywał na terenie Królestwa Hiszpanii i tam zorganizował przewóz do Polski znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany na teren Polski. W tym celu oskarżonyJ. K. (1)załadował i ukrył narkotyki w pojeździe marki „O.” posiadającym angielskienumery rejestracyjne (...), rozlokowując je w silniku, pod podłogą, za przednim siedzeniem. Było to 49 opakowań foliowych zawierających marihuanę o łącznej wadze 9009,61 gramów. Narkotyki były zapakowane hermetycznie i ukryte w taki sposób, że dopiero szczegółowe przeszukanie pozwalało na ich ujawnienie. Na opakowaniach foliowych, w których zostały zapakowane narkotyki znajdowały się ślady biologiczne pochodzące od oskarżonegoJ. K. (1), a zdecydowanie niezgodne z profilem DNA oskarżonegoŁ. W., który jako kierowca wykonał zlecenie transportowe. Potwierdziły to opinie z przeprowadzonych badań z zakresu genetyki sądowej (k. 955-989, 991-1025, 1212-1216, 1257-1262, 1717-1718). Następnie oskarżonyJ. K. (1)podając się zaD. D.skontaktował się zfirmy (...)i zlecił transport pojazdu marki „O.” do miejscowościK.na teren Polski.
Decyzję o powierzeniu oskarżonemuŁ. W.wykonania zlecenia transportowego zamówionego przez oskarżonegoJ. K. (1), podjął jego pracodawcaA. W. (2). Wcześniej oskarżonyŁ. W.pojazdem markiR.onumerze rejestracyjnym (...)wykonał transport od dnia 2 listopada 2019r. towarów zG.domiejscowości C.w Wielkiej Brytanii, a następnie na polecenieA. W. (2)oskarżonyŁ. W.dokonał załadunku towaru na terenie Anglii i udał się z nim doW.(Hiszpania), gdzie rozładunek został dokonany w dniu 6 listopada 2019r. Po kolejnym załadunku towarów, oskarżonyŁ. W.udał się z transportem do miejscowościA.w Hiszpanii, gdzie w dniu 8 listopada 2019 r. dokonano rozładunku towaru.
PracodawcaA. W. (2)ponownie skontaktował się z oskarżonymŁ. W.i polecił mu udanie się w kierunkuM.w celu wykonania transportu pojazdu zleconego przez oskarżonegoJ. K. (1). Ponieważ oskarżonyŁ. W.już wcześniej wykonywał transporty zlecane przezJ. K. (1), wiedział, że będzie przewoził samochód osobowy i wykonując zlecenie przyjechał do miejscowościP.niedalekoM.w dniu 9 listopada 2019r., gdzie spotkał się z oskarżonymJ. K. (1), który przez cały czas podawał się zaD. D..
Na polecenie oskarżonegoJ. K. (1)pracownik złomowiska przy pomocy wózka widłowego dokonał załadunku na pojazdR.samochodu „O.” wraz z ukrytymi narkotykami, nie wtajemniczając w to oskarżonegoŁ. W.. Oprócz pojazdu do samochodu zapakowano także silnik do innego samochodu. OskarżonyŁ. W.zabezpieczył silnik i samochód „O.” przed ewentualnym przemieszczaniem się. Nie przeszukiwał wnętrza samochodu „O.” i nie wiedział o ukrytych w nim narkotykach. OskarżonyJ. K. (1)przekazał następnieŁ. W.dokumenty przewozu silnika i pojazdu marki „O.”. OskarżonyŁ. W.sporządził i wypełnił list przewozowy spisując dane ze sporządzanego w związku z wcześniejszym transportem pojazdu zleconymfirmie (...)przez oskarżonegoJ. K. (1)posługującego się danymi osobowymiD. D.listu przewozowego sporządzonego przez innego kierowcę.
Po załadunku, oskarżonyJ. K. (1)uzgodnił zŁ. W., że kierowca będzie telefonicznie informował go, gdzie będzie się znajdował podczas jazdy do Polski. Podczas jazdy do Polski oskarżonyŁ. W.przejechał przez Francję i Niemcy. Po drodze zatrzymał się na jeden postój we Francji około 200 km przezL., a następnie udał się doH.w Niemczech, skąd zabrał do Polski swojego ojca,M. W., przebywającego z wizytą u córki. Uzyskał na to wcześniej zgodę swojego pracodawcy,A. W. (2). OskarżonyL. W.przyjechał doH.w dniu 10 listopada 2019r. około godziny 21.30, a po zabraniuM. W., kontynuował jazdę doK.. Ze względu na zmęczenie, oskarżonyŁ. W.zatrzymał się na postój na parkingu na terenie Niemiec, który trwał od godziny 01.30 do 8.30. Podczas postoje, ani oskarżonyL. W., ani jego ojciec,M. W.nie otwierali części ładunkowej pojazdu i nie zaglądali do przestrzeni ładunkowej, gdzie znajdował się przewożony pojazd marki „O.”.
Jak prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy w Legnicy, oskarżonyŁ. W.powiadomił telefonicznie pracodawcę,A. W. (2), że będzie tankował paliwo na terenie stacji paliw wZ.oraz zleceniodawcę transportu, oskarżonegoJ. K. (1)(będąc przekonanym, że rozmawia zD. D.), że wjechał już do Polski. OskarżonyJ. K. (1)w rozmowie zŁ. W.poinformował go, że nie może odebrać samochodu z powodu braku możliwości wypożyczenia lawety z uwagi na święto 11 listopada. OskarżonyJ. K. (1)posługiwał się wówczas numerem(...).
Tymczasem, funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji weW., prowadzący kontrolę operacyjną, którą objęty był m.in. oskarżonyJ. K. (1), w dniu 11 listopada 2019r. postanowili zatrzymać znaczne środki odurzające przewożone z Hiszpanii do Polski w transporcie zleconym przez oskarżonegoJ. K. (1), a jednocześnie ustalić krąg sprawców odpowiedzialnych za przewóz narkotyków. Współdziałając z funkcjonariuszami Urzędu(...)wZ.w okolicach niemiecko – polskiego przejścia granicznego wJ., objęli obserwacją pojazd markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)kierowany przez oskarżonegoŁ. W., który następnie wjechał naautostradę (...)w kierunkuW.. Funkcjonariusze dokonali zatrzymania tego pojazdu na wysokości zjazdu na miejscowośćL., a następnie przy użyciu psa tropiącego ujawnili ukryte w samochodzie „O.” środki odurzające, z których większa część w ilości 39 foliowych opakowań znajdowała się w skrytce w podłodze pojazdu. OskarżonyŁ. W.i jego ojciecM. W.zostali zatrzymani i osadzeni w(...)Komendy(...)Policji wZ.. Podczas zatrzymania zarówno kierowca pojazdu, oskarżonyL. W., jak i jego ojciec,M. W.byli całkowicie zaskoczeni zaistniałą sytuacją i konsekwentnie zaprzeczali, aby mieli świadomość, że w przewożonym samochodzie znajdują się środki odurzające. W trakcie zatrzymania przez policjantów, ani bezpośrednio przed czynnościami zatrzymania, oskarżonyL. W.nie kontaktował się telefonicznie z oskarżonymJ. K. (1). O zatrzymaniu oskarżonegoŁ. W.oraz pojazdu z ujawnionymi w nim środkami odurzającymi narzeczona oskarżonego zawiadomiła jego pracodawcę,A. W. (2).
Taki stan faktyczny Sąd I instancji ustalił w oparciu o materiał dowodowy w postaci zeznań świadków:J. P.(k. 33-34, 1598-1599),D. B. (2)(k. 36-37, 1611),M. W.(k. 59-60, 1635-1636),A. W. (2)(k. 52-54, 289-294, 366-367, 1197, 1600-1601),A. W. (1)(k. 277-278, 1601) iR. J.(k. 1391-1392, 1599), uzupełniony o wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W.(k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597), a także protokoły zatrzymania osób (k. 3-4), wyniki przeszukania (k. 6-8, 9-11, 281-283), wyniki przeprowadzonych oględzin (k. 12-13), materiał poglądowy (k. 14-23, 40-41, 69-80, 85-86, 177-184), wyniki przeszukania osób (k. 26-31), protokół użycia wagi (k. 38), protokoły użycia testera narkotykowego (k. 39), wyniki oględzin rzeczy (k. 66-68, 83-84, 174-176, 237-238, 330-337, 352-356, 472-475c, 543-560, 652-654, 656-659, 725-728, 788-790, 906-907, 931-933), opinie z przeprowadzonych badań chemicznych (k. 605-608, 666-671), opinię biegłego sądowego z zakresu informatyki (k. 710-719), opinie z przeprowadzonych badań z zakresu genetyki sądowej (k. 955-989, 991-1025, 1212-1216, 1257-1262, 1717-1718), kopie dokumentów(...)i listów przewozowych (k. 91-145), dane dotyczące ruchu pojazduR.nr rej. (...)(k. 251-252), wyniki przeszukania komputera wfirmie (...)(k. 287-288), dokumentację pracowniczą (k. 296, 370-378, 560a), wykazy dowodów rzeczowych (k. 611, 673-674, 675, 886, 1208, 1395-1396, 1413-1418), wyniki oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiały zanonimizowane z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy).
III. Po zatrzymaniu pojazdu oskarżonego pojazd markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)kierowanego przez oskarżonegoŁ. W., oskarżonyJ. K. (1)wielokrotnie próbował skontaktować się telefonicznie z zatrzymanym oskarżonymŁ. W.. OskarżonyJ. K. (1)w rozmowie ze swoim kuzynemR. J., mającym wiedzę o sprowadzaniu przez niego narkotyków do Polski, wyraził obawy, że oskarżonyL. W., który był wcześniej karany i odbywał kary pozbawienia wolności, mógł się zorientować, że przewozi jego środki odurzające i postanowił je zatrzymać dla siebie w celu dalszej sprzedaży. Podczas tej rozmowy, oskarżonyJ. K. (1)nie mówił, że oskarżonyL. W.miał wiedzę o przewożonym transporcie narkotyków i aby współdziałał w przestępstwie.
Po zatrzymaniu pojazdu oskarżonego pojazd markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)kierowanego przez oskarżonegoŁ. W.w dniu 11 listopada 2019r., oskarżonyJ. K. (1)w żaden sposób nie kontaktował się z właścicielamiFirmy Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.i nie dowiadywał się o losy zatrzymanego transportu. Dopiero w dniu 22 listopada 2019r. oskarżonyJ. K. (1)zatelefonował doA. W. (2)i oświadczył, że na kolejną sobotę nie będzie zlecał transportu, być może uczyni to w przyszłym tygodniu. W odpowiedziA. W. (2)wyraził wobec niego wyrzuty dlaczego nie wyjaśnił mu powodów zatrzymania transportu i kierowcy. Wypowiedział słowa: „
    co mi pan ma do powiedzenia, jeszcze jednego transportu pan nie odebrał, a ma pan czelność oferować następny, wsadził nas pan na problemy i ja mam auto zatrzymane na komendzie, a niewinny człowiek siedzi w areszcie i co ma mi pan do powiedzenia”, po których oskarżonyJ. K. (1)rozłączył się i przestał odbierać telefon.
W kolejnych rozmowach telefonicznych z nieustalonym mężczyzną posługującym się telefonem zarejestrowanym na nazwiskoD. Ś.oskarżonyJ. K. (1)wyrażał obawy, że zostanie zatrzymany przez funkcjonariuszy policji, którzy mogą odnaleźć jego odciski palców na paczkach narkotykami. Takie informacje wymieniał również w rozmowach z kuzynemR. J.i nieustaloną kobietą. OskarżonyJ. K. (1)stwierdził także w trakcie rozmowy z nieustalonym mężczyzną, że nie zna nazwiska oskarżonegoŁ. W., wie tylko, gdzie jest siedzibaFirmy Handlowo – Usługowej (...)wŁ..
Podstawę do takich ustaleń faktycznych dawał Sądowi I instancji materiał dowodowy w postaci zeznań świadków:J. P.(k. 33-34, 1598-1599),D. B. (2)(k. 36-37, 1611),M. W.(k. 59-60, 1635-1636),A. W. (2)(k. 52-54, 289-294, 366-367, 1197, 1600-1601),A. W. (1)(k. 277-278, 1601) iR. J.(k. 1391-1392, 1599), uzupełniony o wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W.(k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597), a także protokoły zatrzymania osób (k. 3-4), wyniki przeszukania (k. 6-8, 9-11, 281-283), wyniki przeprowadzonych oględzin (k. 12-13), materiał poglądowy (k. 14-23, 40-41, 69-80, 85-86, 177-184), wyniki przeszukania osób (k. 26-31), protokół użycia wagi (k. 38), protokoły użycia testera narkotykowego (k. 39), wyniki oględzin rzeczy (k. 66-68, 83-84, 174-176, 237-238, 330-337, 352-356, 472-475c, 543-560, 652-654, 656-659, 725-728, 788-790, 906-907, 931-933), opinie z przeprowadzonych badań chemicznych (k. 605-608, 666-671), opinię biegłego sądowego z zakresu informatyki (k. 710-719), kopie dokumentów(...)i listów przewozowych (k. 91-145), dane dotyczące ruchu pojazduR.nr rej. (...)(k. 251-252), wyniki przeszukania komputera wfirmie (...)(k. 287-288), dokumentację pracowniczą (k. 296, 370-378, 560a), wykazy dowodów rzeczowych (k. 611, 673-674, 675, 886, 1208, 1395-1396, 1413-1418), wyniki oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiały zanonimizowane z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy).
Jak już wyżej wskazano, na opakowaniach foliowych, w których zostały zapakowane narkotyki znajdowały się ślady biologiczne pochodzące od oskarżonegoJ. K. (1), a zdecydowanie niezgodne z profilem DNA oskarżonegoŁ. W., który jako kierowca wykonał zlecenie transportowe. Potwierdziły to opinie z przeprowadzonych badań z zakresu genetyki sądowej (k. 955-989, 991-1025, 1212-1216, 1257-1262, 1717-1718).
IV. Mimo swoistej i pozornej szczegółowości, zarzuty formułowane w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. K. (2), były w istocie jednostronne i oparte wyłącznie na wyjaśnieniach wymienionego oskarżonego na poszczególnych etapach postępowania karnego, podczas których zdecydowanie zaprzeczył stawianym zarzutom i odmówił dalszych wyjaśnień i odpowiedzi na jakiekolwiek pytania (k. 1234-1236, 1596), z całkowitym ignorowaniem pozostałego materiału dowodowego, szczególnie przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a tym nie tylko dowody ze źródeł osobowych, szczególnie wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., lecz także z materiałów z kontroli operacyjnej, czyli wyników oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiałów zanonimizowane z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy), a także opinii biegłej z zakresu badań porównawczych podpisów i zapisów cyfrowych (k. 1297-1339, 1432-1489, 1718 i materiał porównawczy – k. 1342, 1344, 1345- 1348) i opinii z przeprowadzonych badań z zakresu genetyki sądowej (k. 955-989, 991-1025, 1212-1216, 1257-1262, 1717-1718), jednoznacznie potwierdzających tożsamość zleceniodawcy transportów podającego się za(...)oraz identyfikujących osobę, która pakowała narkotyki do skrytki w samochodzie „O.”, zatrzymanego podczas ostatniego realizowanych transportów.
Oceny przedstawione w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. K. (1), zakładające wiarygodność wyjaśnień tego oskarżonego, a także wiarygodność dowodów w postaci zeznań świadków:K. K.iM. K. (1)z rozprawy głównej, jak również z dokumentu w postaci listy obecności przedłożonejJ. J., które miały wykazać, że oskarżonyJ. K. (1)nie mógł być w okresie objętym zarzutem w Hiszpanii i tym samym nie mógł popełnić zarzucanego mu czynu, w świetle przedstawionego wyżej jednoznacznego materiału dowodowego były niewiarygodne, życzeniowe i bezkrytyczne, a zatem dowolne i sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną wart. 7 k.p.k.
Jak podkreślano w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. (T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Zakamycze 2003,– s. 1133-1134).
Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może ograniczać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Wyraża to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005r. sygn. WA – 10/05: „Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji (…) nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych.
Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji” (OSNwSK 2005, z. 1, poz. 949 oraz poz. 947; podobnie T. Grzegorczyk – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, , wyd. III, Zakamycze 2003 s. 1134 oraz P. Hoffmański, E. Sadzik, K. Zgryzek – Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2007, s. 666-667).
W realiach niniejszej sprawy, poza polemiką z ustaleniach faktycznymi, w swojej apelacji obrońca oskarżonego nie postawił zaskarżonemu wyrokowi rzeczowych zarzutów dotyczących niewłaściwego odczytania treści dowodów, błędów logicznego rozumowania i wnioskowania, a także sprzeczności ustaleń Sądu I instancji ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego.
Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok S.A. w Łodzi z 20.03.2002r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo 2004, nr 6, poz. 29). Wszystkim tym wymogom Sąd Okręgowy w Legnicy sprostał, nie naruszając także przepisuart. 5 § 2 k.p.k.nakładającego obowiązek rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Słusznie zatem Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że oskarżonyJ. K. (1)dopuścił się przypisanego mu przestępstwa i swoje stanowisko uzasadnił wyczerpująco i przekonująco, wypełniając wymogi określone w przepisieart. 424 k.p.k., uwzględniając przy tym okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych (art. 4 k.p.k.). Uzasadnienie to pozwalało także na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
V. Absolutnie nie były zasadne zarzuty kierowane przez obrońcę oskarżonegoJ. K. (1)co do przeprowadzonych ocen dowodowych, szczególnie w zakresie popartym wnioskami dowodowymi oskarżonegoJ. K. (1):
1) o dopuszczenie dowodu z badań oskarżonegoJ. K. (1)wariografem (k. 1873);
2) o ponowne przeprowadzenie badań z pisma ręcznego oskarżonegoJ. K. (1)(k. 1875).
Pomijając już nawet fakt, że oskarżonyJ. K. (1)skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, realizując uprawnienia zart. 74 § 1 k.p.k.oraz zart. 175 § 1 k.p.k., to wspomniane wnioski dowodowe były bezzasadne i Sąd Apelacyjny oddalił je na podstawieart. 170 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k.orazart. 201 k.p.k.
Wnioski dowodowe złożone przez oskarżonegoJ. K. (1)były bowiem niedopuszczalne i zostały już częściowo rozpoznane w postępowaniu przed Sądem I instancji, który słusznie oddalił wniosek o przeprowadzenie jako bezpodstawne badań oskarżonegoJ. K. (1)wariografem (k. 1745v).
Po pierwsze, zgodnie z przepisemart. 171 § 5 pkt. 2 k.p.k.niedopuszczalne jest m.in. stosowanie środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem, co wyklucza przesłuchanie oskarżonego z badaniem na wariografie. Na podstawieart. 192a § 2 k.p.k.w zw. zart. 192a § 1 k.p.k., za zgodą osoby badanej można przeprowadzić dowód z opinii biegłego, z zastosowaniem środków technicznych mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu tej osoby, jednak wyłącznie w celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych lub ustalenia wartości dowodowej ujawnionych śladów, a nie w celu prowadzenia w tym trybie przesłuchania oskarżonego lub świadka. W realiach niniejszej sprawy nie było jednak potrzeby zasięgania wiadomości specjalnych biegłego (art. 193 § 1 k.p.k.), a ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoJ. K. (1)na tle innych dowodów, należała wyłącznie do kompetencji sądu oceny, nie mogła zostać zastąpiona opinią biegłego i została przeprowadzona przez sąd odwoławczy na etapie wyrokowania.
Po wtóre, zgodnie z przepisemart. 201 k.p.k.wyłącznie w wypadku gdy opinia biegłego (biegłych) jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych. Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie, gdyż opinie biegłej z zakresu pisma ręcznego (k. 1297-1339, 1432-1489), notabene już dodatkowo przesłuchanej uzupełniająco na rozprawie głównej w trybieart. 201 k.p.k.(k. 1718) były jasne, pełne i nie zawierały sprzeczności, a także w swoim wniosku okoliczności tych nie wykazał oskarżonyJ. K. (1), jak również w apelacji wniosków tych nie podważył skutecznie jego obrońca z urzędu, adw.A. G..
VI. Jak już wyżej wskazano, nie był zasadny zarzut apelacji obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. K. (1), adw.A. G.dotyczący rzekomej obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu (art. 438 pkt 1 k.p.k.) polegającą na przypisaniu oskarżonemu czynu z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii polegającego według Sądu I instancji na dokonaniu przez oskarżonego „wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski przez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających”, podczas gdy art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie posługuje się pojęciem „wewnątrzwspólnotowego przewozu”, zaś przewozem w rozumieniu tego przepisu nie jest przemieszczenie środków odurzających z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Polski, tj. zachowanie, które zostało przypisane oskarżonemu w punkcie I części dyspozytywnej wyroku.
Apelacja obrońcy z urzędu oskarżonegoJ. K. (1)słusznie wskazywała na nieprawidłowość użytego w opisie przestępstwa przypisanego mu wpunkcie Iczęści rozstrzygającej sformułowania, że dopuścił się: „wewnątrzwspólnotowego przewozu” narkotyków, podczas gdy było to: „wewnątrzwspólnotowe nabycie”, zgodnie z definicją wskazaną wart. 4 pkt 33 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(tekst jednolity: Dz.U. z 2023r. poz. 172 z późniejszymi zmianami). Nie było jednak podstaw do uwzględnienia w tym zakresie zarzutu obrazy prawa materialnego, skoro ustalenia faktyczne Sądu I instancji były prawidłowe, a mianowicie, że działanie oskarżonegoJ. K. (1)polegało na przemieszczeniu przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (co stanowi tzw. wewnątrzwspólnotowe nabycie). Ewidentny lapsus w nazewnictwie nie oznaczał jeszcze obrazy prawa materialnego i nie dyskwalifikował prawidłowych ustaleń faktycznych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odwoławczy w pełni zaakceptował ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego w Legnicy, który uznał oskarżonegoJ. K. (1)za winnego tego że w okresie od 5 listopada do 11 listopada 2019r. na terenie Królestwa Hiszpanii i w Polsce wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama, w ten sposób, że kierując załadunkiem opisanych środków odurzających do samochodu osobowego markiO. (...)na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)oraz podając się zaD. D.zleciłfirmie (...)z siedzibą wŁ.przewóz tego pojazdu z Królestwa Hiszpanii do Polski, przy czym czynu tego dopuścił się, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lutego 2015r. o sygn. akt II K 13/14 m.in. za czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 k.k.na karę 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz karę łączną w tym samym wymiarze, którą odbył w okresie od 29 stycznia 2012r. do 27 kwietnia 2012r. oraz od 22 października 2015r. do 23 sierpnia 2017r., tj. przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.Prawidłowe było także wymierzenie oskarżonemuJ. K. (1)za to przestępstwo, na podstawie art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k., kary 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych.
W odniesieniu do odpowiedzialności karnej oskarżonegoJ. K. (1)Sąd odwoławczy jednoznacznie dał wyraz temu, że za podstawę wszelkich rozstrzygnięć należało przyjąć przepisyustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwedług stanu prawnego na dzień 11 listopada 2019r. w związku zart. 4 § 1 k.k., a zatem przed wprowadzeniem przepisuart. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiz dniem 1 stycznia 2023r., na mocy art. 12 ustawy z dnia z dnia 5 sierpnia 2022r. o zmianieustawy – Kodeks karny wykonawczyoraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022r. poz. 1855). Wprowadzony wspomnianą nowelą przepisart. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiustanawia obowiązek orzeczenia przez sąd świadczenia pieniężnego wymienione wart. 39 pkt 7 Kodeksu karnegona rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 1000 złotych, do wysokości 60 000 złotych, w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone wart. 53 ust. 1, 1a lub 2, art. 55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art. 58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1, 2 lub 3, art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art. 63 ust. 1, 2 lub 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z tego powodu, stan prawny obowiązujący od dnia 1 stycznia 2023r. jest niewątpliwie niekorzystny dla oskarżonegoJ. K. (1)w stosunku do stanu prawnego z okresu popełnienia przestępstwa.
VII. Stosując normęart. 447 § 1 k.p.k., Sąd odwoławczy dokonał kontroli prawidłowości orzeczenia o karach wymierzonych w stosunku do oskarżonegoJ. K. (1)i uznał, że w zbyt wysokiej kwocie określono stawkę dzienną grzywny wymierzonej temu oskarżonemu, oderwaną od jego sytuacji rodzinnej i osobistej, stanu majątkowego i możliwości zarobkowych, zwłaszcza w kontekście odbywanej długoterminowej kary pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że wysokość stawki dziennej grzywny, określonej w punkcie I części rozstrzygającej obniżono do 30,- (trzydziestu) złotych.
Należało w pełni zaakceptować drobiazgową i wyczerpującą argumentację Sądu Okręgowego w Legnicy przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do podstaw orzeczenia kary pozbawienia wolności za przestępstwa przepisane oskarżonemuJ. K. (1).
Sąd Okręgowy szczegółowo umotywował orzeczenie o karze, a ocena ta jest prawidłowa, zaś wymierzona kara pozbawienia wolności i wysokość stawek dziennych kary grzywny uwzględniają stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonegoJ. K. (1)przestępstwa, w tym wszelkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu, oceniane według kryteriów zart. 115 § 2 k.k., jak również właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jego dotychczasową wielokrotną karalność za przestępstwa związane z produkcją i obrotem narkotykami nie tylko na terenie Polski, lecz także kilku krajów europejskich (k. 1218-1224, 1249-1254, 1865), a także opinię z Aresztu Śledczego weW.(k. 1866-1867), dane w systemu NOE-SAD dot. okresów i podstaw osadzenia oskarżonegoJ. K. (1)w jednostkach penitencjarnych na terenie kraju (k. 1880-1886), sposób życia przed przestępstwem i zachowanie po przestępstwie, jak również postawę procesową w trakcie niniejszego postępowania karnego. Uwzględniono przy tym dane z wywiadu środowiskowego dot. oskarżonegoJ. K. (1)(k. 1429).
Ocena Sądu Okręgowego co do orzeczonych kar, jako kompleksowa, uwzględnia wszelkie dyrektywy kary zart. 53 § 1 i 2 k.k., a zatem cele wychowawcze i zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, jak również cele w zakresie społecznego oddziaływania kary. Nie ma potrzeby ponownie przywoływać tych samych argumentów, skoro sąd odwoławczy w pełni ją akceptuje.
Inną ocenę miał natomiast Sąd Apelacyjny co do orzeczenia o wysokości stawki dziennej w odniesieniu do kary grzywny wymierzonej oskarżonemuJ. K. (1), obniżając ją do 30,- (trzydziestu) złotych. Ustalając taką wysokość stawki dziennej grzywny, Sąd odwoławczy kierował się dyrektywami zart. 33 § 3 k.k., a mianowicie dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe, zwłaszcza w obliczu wykonywania względem tego oskarżonego długoterminowych kar pozbawienia wolności.
Nie było natomiast podstaw do łagodzenia kary pozbawienia wolności, a także dalszego łagodzenia kary grzywny. Kary łagodniejsze niż 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz grzywna w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, nie byłyby sprawiedliwe i nie spełniałyby celów kary określonych wart. 53 § 1 i 2 k.k., tym bardziej gdy chodzi o łagodzenie obciążeń majątkowych, które są potrzebne, aby wyrobić w oskarżonym przekonanie, że przestępstwo się nie opłaca, a jego czyn został napiętnowany. Kary w takiej postaci wyrobią także przekonanie w społeczeństwie, jak groźna jest przestępczość narkotykowa i jak wielką wagę przywiązuje sąd do ochrony społeczeństwa przed plagą narkomanii.

      Apelacja prokuratora Prokuratury(...)wL.

I. Nie była zasadna apelacja prokuratora Prokuratury(...)wL.kwestionująca prawidłowość uniewinnienia oskarżonegoŁ. W., a w ślad za tym domagająca się uznania, że przypisanego przestępstwa zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.oskarżonyJ. K. (1)popełnił kierując wykonaniem czynu zabronionego przez oskarżonegoŁ. W.w ten sposób, że podając się zaD. D.zleciłfirmie (...)z siedzibą wŁ., w której zatrudniony byłŁ. W., przewóz samochodu osobowego marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, a następnie na terenie Królestwa Hiszpanii kierował załadunkiem środków odurzających do przedmiotowego pojazdu oraz zlecił oskarżonemuŁ. W.dokonanie wewnątrzwspólnotowego nabycia z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama.
Jak już wyżej wskazano, w swojej apelacji oskarżyciel publiczny poddał zasadniczej krytyce ustalenia faktyczne Sądu I instancji, starając się wykazać, że oskarżonyŁ. W.miał świadomość, że w przewożonym samochodzie osobowym marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, znajduje się znaczna ilość środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama i miał wolę jej dowiezienia na terytorium Polski. Sam przewóz był oczywisty, jednak to na oskarżycielu publicznym ciążył obowiązek pozytywnego wykazania świadomości po stronie oskarżonegoŁ. W., którego nie można było zastąpić domniemaniami.
Takiej świadomości po stronie oskarżonegoŁ. W., że w przewożonym samochodzie osobowym marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)z Królestwa Hiszpanii do Polski, znajduje się znaczna ilość środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama i że oskarżonyŁ. W.miał wolę dowiezienia narkotyków na terytorium Polski, prokurator nie wykazał, zaś wszelkie wątpliwości co do tych okoliczności należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonegoŁ. W.. Zobowiązywała do tego zasada

    in dubio pro reo(art. 5 § 2 k.p.k.), którą respektował i prawidłowo zastosował Sąd Okręgowy w Legnicy, uniewinniając oskarżonegoŁ. W.od zarzuconego mu przestępstwa.
Sąd Okręgowy w Legnicy w sposób absolutnie prawidłowy ustalił przedstawiony wyżej stan faktyczny wskazujący na to, że oskarżyciel publiczny nie wykazał, aby oskarżonyŁ. W.miał świadomość, że przewozi narkotyki w transporcie zleconym przez oskarżonegoJ. K. (1)i że miał wolę popełnienia przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającego na wewnątrzwspólnotowym nabyciu z Królestwa Hiszpanii do Polski, poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec, znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama ukrytych w samochodzie osobowym marki „O.” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)przewożonym na samochodzie markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
II. Wbrew zarzutom podniesionym w apelacji prokuratora, Sąd Okręgowy w Legnicy, w sposób prawidłowy, mający ścisłe oparcie w zebranym materiale dowodowym, ocenionym przy tym rzeczowo i krytycznie, ustalił przebieg przestępstwa polegającego na wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 gramów, zaplanowanym, zorganizowanym i zrealizowanym wyłącznie przez oskarżonegoJ. K. (1)w okresie od 5 listopada do 11 listopada 2019r. i dostarczeniu tych narkotyków z Królestwa Hiszpanii do Polski, bez udziału i wiedzy oskarżonegoŁ. W..

    Po pierwsze, na podstawie wskazanego wyżej materiału dowodowego, Sąd Okręgowy w Legnicy ustalił trafnie, że oskarżonyJ. K. (1), zataił swoją rzeczywistą tożsamość i przedstawiając się jako:(...), zleciłFirmie Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.przewóz z Królestwa Hiszpanii do Polski samochodu osobowego marki „Opel Combo” na angielskichnumerach rejestracyjnych (...). Już wcześniej oskarżonyJ. K. (1)korzystał z usług tej firmy, wykonujący transporty międzynarodowe na terenie Europy. Faktycznie firmą kierował mąż właścicielki,A. W. (2).
W czerwcu 2018r. oskarżonyJ. K. (1), również podając się zaD. D.i posługując się wówczas numerem(...), zamieścił ogłoszenie o poszukiwaniu możliwości przewozu pojazdu osobowego z Hiszpanii do Polski na portalu(...)firmy(...)sp. z o.o.ul. (...)wR.– tzw. giełdzie przewozów. Na ogłoszenie odpowiedziałA. W. (2), pracodawca oskarżonegoŁ. W., podejmując się wykonania tego transportu. Wykonanie pierwszego przewozuA. W. (2)zlecił przebywającemu wówczas w Hiszpanii oskarżonemuŁ. W., któremu informacje na temat zlecenia przekazał SMS-em. Przedmiotem przewozu był samochód osobowy marki „O.” na angielskich numerach rejestracyjnych oraz silnik samochodowy. Po wykonaniu pierwszego transportu, oskarżonyJ. K. (1)ponownie skontaktował się zA. W. (2), zlecając mu kolejny identyczny transport, Następnie w podobny sposób, oskarżonyJ. K. (1), każdorazowo podający się za(...), zlecił około 10 takich przewozów samochodów osobowych marki „O.”, w których uczestniczył oskarżonyŁ. W.i inni kierowcy zatrudnieni wfirmie (...). Za każdym razem oskarżonyJ. K. (1)płacił za taki transport kwotę 6.000 zł bezpośrednio kierowcy wykonującemu zlecenie, po czym kierowca ten rozliczał się z pracodawcą, czyliFirmą Handlowo – Usługową (...)z siedzibą wŁ.. Wspomniane pojazdy były transportowane z zagranicy naulicę (...)wK., gdzie oskarżonyJ. K. (1)odbierał pojazdy i ładował je na lawetę.
Taki stan faktyczny Sąd I instancji ustalił w oparciu o materiał dowodowy w postaci zeznań świadków:A. W. (2)(k. 52-54, 289-294, 366-367, 1197, 1600-1601),A. W. (1)(k. 277-278, 1601),S. P.(k. 660-661),D. B. (1)(k. 804, 1608-1609),D. P. (1)(k. 844, 1609-1610),M. O.(k. 872-873, 1610),M. K. (2)(k. 917-918, 1610-1611),J. L.(k. 820-821, 1688),K. G.(k. 793, 1715-1716),M. K. (3)(k. 824, 1716),P. M.(k. 1047-1048, 1688),D. P. (2)(k. 1098, 1688-1689),D. Ś.(k. 1358-1360, 1716-1717), uzupełniony o wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W.(k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597), a także kopie dokumentów(...)i listów przewozowych (k. 91-145), umowę o pracęŁ. W.(k. 146-148), tablice poglądowe (k. 244-245), dane dotyczące ruchu pojazduR.nr rej. (...)(k. 251-252), akta osoboweŁ. W.(k. 8, 284), druki CMR (k. 285), wyniki przeszukania komputera wfirmie (...)(k. 287-288), dokumentację pracowniczą (k. 296, 370-378, 560a), wyniki eksperymentu procesowego wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 314-323), dokumentację dot. zleceń oskarżonegoJ. K. (1)(k. 379-386), informację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (k. 394-450), informację Naczelnika Urzędu Skarbowego wŁ.(k. 478-503), wykazy dowodów rzeczowych (k. 611, 673-674, 675, 886, 1208, 1395-1396, 1413-1418), informacjęGrupy (...) sp. z o.o.(k. 623-6247), opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki (k. 640-649), informację(...)(k. 700-701), wyniki oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiały zanonimizowane z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy).
Oznacza to w jasny sposób, że to nie oskarżonyŁ. W.skontaktował oskarżonegoJ. K. (1)ze swoim pracodawcą, czyliFirmą Handlowo – Usługowa (...)z siedzibą wŁ., lecz sam oskarżonyJ. K. (1)wyszukał firmę realizującą dla niego usługi transportowe z zagranicy. OskarżonyL. W.nie przekazywał także żadnych informacji dotyczących kolejnych zleceń od oskarżonegoJ. K. (1), co potwierdza, ze jego kontakty z tym ostatnim miały wyłącznie charakter zawodowy, ograniczony jedynie do zleceń dlaFirmy Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.. Potwierdzało to także wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., zaprzeczających jakiemukolwiek współdziałaniu w przestępstwie i wiedzy o transporcie narkotyków (k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).
Po wtóre, wskazane okoliczności potwierdzały również, że oskarżonyL. W.nie znał prawdziwej tożsamości oskarżonegoJ. K. (1)i że ten ostatni nie tylko przed jego pracodawcą, lecz także przed samym oskarżonymL. W., przedstawiał się jako:(...). Potwierdziły to również opinie bieglej z zakresu badania pisma ręcznego potwierdziły, że to właśnie oskarżonyJ. K. (1)osobiście wypełniał dokumenty związane z wcześniejszymi transportami, posługując się nazwiskiem:(...)(por. opinie bieglej – k. 1297-1339, 1432-1489, 1718 i materiał porównawczy – k. 1342, 1344, 1345- 1348), a nie czynił tego oskarżonyL. W.. Biegła z zakresu badań porównawczych podpisów i zapisów cyfrowych stwierdziła, że:
a) dwuczłonowy podpis o brzmieniu(...)widniejący w rubryce nr 24 na 2 kopii kalkowej druku CMR „Egzemplarz dla odbiorcy” z datą wystawienia 12.11.2018 r. został nakreślony przez oskarżonegoJ. K. (1);
b) kopie kalkowe podpisów oraz w jednym przypadku kopia kalkowa zapisu daty widniejące na zatrzymanych kopiach kalkowych druków CMR zawierające podpisy(...)i zapisy dat najprawdopodobniej w oryginale zostały nakreślone przez oskarżonegoJ. K. (1).
W kolejnej opinii biegła z zakresu badań porównawczych podpisów i zapisów cyfrowych stwierdziła, że dwuczłonowy podpis o brzmieniu „D. D.…” widniejący w rubryce nr 24 na 2 kopii kalkowej druku CMR „Egzemplarz dla odbiorcy” z datą wystawienia 12.11.18 został nakreślony przez oskarżonegoJ. K. (1). Ponadto biegła zaopiniowała, że kopie kalkowe podpisów oraz w jednym przypadku kopie kalkowe zapisu daty widniejące na kopiach kalkowych druków CMR przedstawiają podpisy i zapis daty, które najprawdopodobniej w oryginale zostały nakreślone przez oskarżonegoJ. K. (1)(por. opinie biegłej – k. 1297-1339, 1432-1489, 1718 i materiał porównawczy – k. 1342, 1344, 1345- 1348).
Potwierdzało to także wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., zaprzeczających jakiemukolwiek współdziałaniu w przestępstwie i wiedzy o transporcie narkotyków (k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).

    Po trzecie, na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków:A. W. (2)(k. 52-54, 289-294, 366-367, 1197, 1600-1601) iA. W. (1)(k. 277-278, 1601), uzupełnionych o wyjaśnienia oskarżonegoŁ. W.(k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597), a także kopie dokumentów(...)i listów przewozowych (k. 91-145), umowę o pracęŁ. W.(k. 146-148), dane dotyczące ruchu pojazduR.nr rej. (...)(k. 251-252), druki CMR (k. 285), wyniki przeszukania komputera wfirmie (...)(k. 287-288) oraz wyniki eksperymentu procesowego wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 314-323), dokumentację dot. zleceń oskarżonegoJ. K. (1)(k. 379-386), Sąd Okręgowy w Legnicy słusznie ustalił, że nie tylko oskarżonyL. W.realizował zlecenia oskarżonegoJ. K. (1)(podającego się zaD. D.) przewozu z zagranicy samochodów osobowych marki „O.” przed ostatnim transportem, w którym odnaleziono narkotyki.
Nie było powodów, aby nie wierzyć w tym zakresie zwłaszcza świadkom:A. W. (2)(k. 52-54, 289-294, 366-367, 1197, 1600-1601) iA. W. (1)(k. 277-278, 1601), którzy okoliczność tę jednoznacznie potwierdzili na rozprawie głównej.
ŚwiadekA. W. (2)zeznał co następuje: „Pierwsze zlecenie transportu wykonywane na zlecenie tego pana(czyli oskarżonegoJ. K. (1)podającego się zaD. D.– przyp. SA)było wykonywane przez spedycję zR.. To było jak dobrze pamiętam w czerwcu 2017r. My jako firma transportowa korzystamy z giełdy transportowej. Po wykonaniu tej usługi po jakimś czasie, po jednym czy dwóch miesiącach odezwał się panD., że ten transport chcą wykonać bez pośredników. Ja rozmawiałem z tym panemD.przez telefon. Nigdy nie spotkałem się z nim oboiście. On zadzwonił i pytał się, czy jest możliwość wykonania usługi podM.. Ten transport miał być skierowany doK.w Polsce.Zawsze zlecającemu podaje się numer rejestracyjny auta oraz numer telefonu do kierowcy, nawet numer dowodu osobistego, imię i nazwisko kierowcy.PanD.powiedział, że będzie przewożony samochód osobowy. Transportowało się samochody, to do dzisiaj praktykują ludzie, aby jak najtaniej, najszybciej. Od tej pory nie świadczymy transportów samochodów, ani przeprowadzek. Nie mówił jaka to będzie marka przy pierwszym zleceniu. Ja nie pytałem. Nie wiem, czy za każdym razem to był ten sam samochód. Ja nie pytam zleceniodawcy co będziemy ładowali.Jak dobrze pamiętam tych transportów było 12. Zawsze ten samochód był wM.i go wieźliśmy doK.. Ten samochód jeździł w jedną stronę. Raz było chyba kołoK.rozładowywane. Nie wiem nic na temat, aby te samochody wracały doM.. Kiedyś pytałem panaD.po co transportuje te samochody, a on powiedział, że będzie zakładał firmę kurierską. Dokładał zawsze silnik do samochodu, żeby potem sprzedać ten silnik i zrekompensować koszty transportu. Nie wiem ile kursów zrobił panW., może 7, może 8. Inni moi kierowcy również wozili te transporty na zlecenie panaD.. JeszczeW. S.iT. B.– tego jestem pewny. Innych nazwisk nie jestem pewny.Musiałbym prześledzić CMR – ki, które zostały zabezpieczone przez KWP. W takiej sytuacji jakiej znalazł sięŁ. W., to każdy inny pracownik mógł się znaleźć jak on. PanW.nie zabiegał o te transporty. One nie były co tydzień. Były w czerwcu, październiku, listopadzie. My często jeździliśmy z Wielkiej Brytanii doM.(…) Listy przewozowe wypełniał przy załadunku kierowca, a zleceniodawca je podpisywał.(...)musi być wypełniany na czas transportu, mamy 7 druków CMR dot. jednego zlecenia. Pierwszy ma zleceniodawca, drugi u odbiorcy, cztery są u klienta, zawsze jeden jest skserowany u nas.Kierowcy mówili mi, że przy załadunku w Hiszpanii był obecny panD.. Nie wiem, czy panW.i panD.kontaktowali się telefonicznie. Ja na pewno przekazywałemD.telefon do niego, więc to już było poza mną.” (k. 1600-1601, podkreśl. SA).
Z kolei, świadekA. W. (1)zeznała: „Pierwszy raz, jak podjęliśmy transport od panaD., który był przez spedycję. Później wykonywaliśmy transporty bezpośrednio my dla niego.Z tego co analizowaliśmy jak była u nas policja wiem, żeW.,W. S.iT. B.realizowali transport panaD.” (k. 1600, podkreśl. SA).
Potwierdzało to także wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., zaprzeczających jakiemukolwiek współdziałaniu w przestępstwie i wiedzy o transporcie narkotyków, a także twierdzącego, że także inni kierowcyFirmy Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.realizowali transporty na zlecenie oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D.(k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).
Na tym tle nie są wiarygodne zeznania innych kierowcówFirmy Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ., którzy dystansowali się od tego, aby przewozili samochody „O.” z Hiszpanii na zlecenie oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D.. Mowa o świadkach:S. P.(k. 660-661),D. B. (1)(k. 804, 1608-1609),D. P. (1)(k. 844, 1609-1610),M. O.(k. 872-873, 1610),J. L.(k. 820-821, 1688),K. G.(k. 793, 1715-1716) iM. K. (3)(k. 824, 1716). Nie ma nic niecodziennego w tym, że kierowcy nie potwierdzali tego, że przewozili samochody „O.” z Hiszpanii na zlecenie oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D., skoro jeden nich, oskarżonyL. W.trafił za to do więzienia, jako tymczasowo aresztowany. Mogli się bowiem spodziewać, że w wypadku potwierdzenia tej okoliczności, stanęliby w obliczu zagrożenia odpowiedzialności karna, a przynajmniej koniecznością tłumaczenia się z podjętych czynności zawodowych.

    Po czwarte, żadnym dowodem przedstawionym przez prokuratora nie zdołano potwierdzić, czy w jakimkolwiek ze zrealizowanych do tego momentu transportów, oskarżonyJ. K. (1)dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia narkotyków, to znaczy przemieścił je z zagranicy do Polski. Takich zarzutów oskarżyciel publiczny nie postawił ani oskarżonemuJ. K. (1), ani tym bardziej oskarżonemuL. W., ani jakiejkolwiek innej osobie. Oznaczało to dość jasno, że nawet jeśli oskarżonyL. W.zrealizował kilka kursów transportując samochody osobowe marki „O.” na zlecenie oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D..
Z przeprowadzonych oględzin zabezpieczonych dokumentówfirmy (...)z siedziba wŁ., w szczególności druków CMR, wynikało, że zlecenia transportu pojazdów marki „O.” dlaD. D.(czyli oskarżonegoJ. K. (1)) z terenu Hiszpanii do posesji znajdującej się na terenie Polski wK.przyul. (...)były wykonywane w dniach: 12.01.2018r., 10.07.2018r., 17.08.2019r., 31.08.2019r., 14.09.2019r., 29.09.2018r., 19.10.2019r., 12.11.2018r., 17.12.2018r., 22.12.2018r., 19.01.2019r. oraz 02.02.2019r.
Zresztą, mało prawdopodobne jest to, że w wypadku przestępczego współdziałania oskarżonych:J. K. (1)iL. W., co stara się wykazać oskarżyciel publiczny, ten pierwszy oskarżony ukrywałby swoją prawdziwą tożsamość wobec oskarżonegoL. W..

    Po piąte, brak znajomości oskarżonych:J. K. (1)iL. W.(poza czynnościami zawodowymi oskarżonegoL. W., związanymi z pracą kierowcy, wykonującego zlecenia przewozu z ramieniaFirmy Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.) potwierdziły także inne bezsporne okoliczności. Z opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki (k. 640-649), wyników oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiałów zanonimizowanych z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy), nie wynika, aby oskarżonyJ. K. (1)utrzymywał jakiekolwiek kontakty telefoniczne z oskarżonymL. W., poza kontaktami zawodowymi, związanymi z realizacją transportów z zagranicy. W szczególności, nie odnotowano żadnych rozmów na temat transportu narkotyków między oboma oskarżonymi.
Co więcej, w żadnej z utrwalonych podczas kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych oskarżonegoJ. K. (1)nie wypowiadał on żadnych treści świadczących o tym, że oskarżonyL. W.wiedział o transporcie narkotyków i brał udział w przestępstwie.
Wobec uprzedniej karalności oskarżonegoL. W., a także wiedzy o tym, że kilkakrotnie odbywał on kary pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny skrupulatnie przeanalizował dane o karalności obu oskarżonych i odpisy wyroków skazujących (k. 587-589, 600-602, 817-818, 1218-1224, 1249-1254, 1861-1864, 1865), jak również – na podstawie dokumentacji z systemu NOE-SAD – porównał okresy osadzenia w zakładach karnych i aresztach śledczych na terenie Polski oskarżonych:J. K. (1)(k. 1880-1886) iL. W.(k. 1887-1907), szukając jakiegokolwiek potwierdzenia, czy obaj oskarżeni znali się wcześniej, czy byli skazani tymi samymi wyrokami i czy odbywali kary pozbawienia wolności w tych samych okresach i w tych samych jednostkach penitencjarnych.
Wspomniana analiza jednoznacznie wykluczyła, aby oskarżeni:J. K. (1)iL. W.znali się wcześniej, poza czynnościami zawodowymi oskarżonegoL. W., związanymi z pracą kierowcy, wykonującego zlecenia przewozu z ramieniaFirmy Handlowo – Usługowej (...)z siedzibą wŁ.. Nie byli skazani tymi samymi wyrokami, nie odbywali kar pozbawienia wolności w tych samych okresach i w tych samych jednostkach penitencjarnych. Co więcej, tylko oskarżonyJ. K. (1)był skazany za przestępstwa związane z produkcją i obrotem narkotykami, natomiast oskarżonyL. W.nigdy nie został skazany w związku z przestępczością narkotykową.
Potwierdzało to także wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., zaprzeczających jakiemukolwiek współdziałaniu w przestępstwie i wiedzy o transporcie narkotyków (k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).

    Po szóste, jak już wyżej wskazano, fakt, że to wyłącznie oskarżonyJ. K. (1)zorganizował przewóz z Hiszpanii do Polski znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany, a przede wszystkim, ze to właśnie oskarżonyJ. K. (1)załadował i ukrył 49 zapakowanych hermetycznie opakowań foliowych zawierających marihuanę o łącznej wadze 9009,61 gramów w pojeździe marki „O.” posiadającym angielskienumery rejestracyjne (...), rozlokowując je w silniku, pod podłogą, za przednim siedzeniem, potwierdziło nie tylko to, iż były one ukryte w taki sposób, że dopiero szczegółowe przeszukanie pozwalało na ich ujawnienie. Ważniejsze były wyniki badań genetycznych, które wykazały, że na opakowaniach foliowych, w których zostały zapakowane narkotyki znajdowały się ślady biologiczne pochodzące od oskarżonegoJ. K. (1), a zdecydowanie niezgodne z profilem DNA oskarżonegoŁ. W., który jako kierowca wykonał zlecenie transportowe. Wnioski takie były bezsporne na podstawie opinii z przeprowadzonych badań z zakresu genetyki sądowej (k. 955-989, 991-1025, 1212-1216, 1257-1262, 1717-1718).

    Po siódme, z wyników oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiałów zanonimizowanych z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy), wynikało jednoznacznie, że po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy policji na terenie Polski pojazdu markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), kierowanego przez oskarżonegoŁ. W., oskarżonyJ. K. (1)wielokrotnie próbował skontaktować się telefonicznie z zatrzymanym oskarżonymŁ. W.. Tymczasem oskarżonyL. W.nie kontaktował się z oskarżonymJ. K. (1), nie uprzedzał go o zatrzymaniu i możliwości ujawnienia narkotyków, jak również w żadnej formie go nie ostrzegał przed organami ścigania. W taki sposób raczej nie zachowałby się uczestnik przestępczego przedsięwzięcia.
Potwierdzało to także wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., zaprzeczających jakiemukolwiek współdziałaniu w przestępstwie i wiedzy o transporcie narkotyków (k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).

    Po ósme, z wyników oględzin komunikatów telefonicznych z teczek operacyjnych(...)(k. 1286-1295), teczki kontroli operacyjnych(...)(załącznik do akt sprawy) oraz materiałów zanonimizowanych z akt postępowania(...)(załącznik do akt sprawy), wynikało jednoznacznie, że po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy policji na terenie Polski pojazdu markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), kierowanego przez oskarżonegoŁ. W., oskarżonyJ. K. (1)w rozmowie ze swoim kuzynemR. J., mającym wiedzę o sprowadzaniu przez niego narkotyków do Polski, wyraził obawy, że oskarżonyL. W., który był wcześniej karany i odbywał kary pozbawienia wolności, mógł się zorientować, że przewozi jego środki odurzające i postanowił je zatrzymać dla siebie w celu dalszej sprzedaży. Podczas tej rozmowy, oskarżonyJ. K. (1)nie mówił, że oskarżonyL. W.miał wiedzę o przewożonym transporcie narkotyków i aby współdziałał w przestępstwie. Fakt, iż oskarżonyJ. K. (1)wiedział o uprzedniej karalności oskarżonegoL. W.i wyrażał obawy, czy nie ukradnie narkotyków, nie dowodził współdziałania przestępczego zJ. K. (1). Nie dowodzi tego nawet okoliczność, że podczas rozmowy oskarżonyJ. K. (1)i jego kuzynR. J.zastanawiali się również nad tym, że od godziny 13.00 nie ma kontaktu zŁ. W., a już jest godz. 17.00 i że jeżeli terazŁ. W.skontaktowałby się zJ. K. (1), to znaczyłoby to, że: „

    jedzie z ogonem”.
W kolejnych rozmowach telefonicznych z nieustalonym mężczyzną posługującym się telefonem zarejestrowanym na nazwiskoD. Ś.oskarżonyJ. K. (1)wyrażał obawy, że zostanie zatrzymany przez funkcjonariuszy policji, którzy mogą odnaleźć jego odciski palców na paczkach narkotykami. Takie informacje wymieniał również w rozmowach z kuzynemR. J.i nieustaloną kobietą.
OskarżonyJ. K. (1)stwierdził także w trakcie rozmowy z nieustalonym mężczyzną, że nie zna nazwiska oskarżonegoŁ. W., wie tylko, gdzie jest siedzibaFirmy Handlowo – Usługowej (...)wŁ..
Taka treść rozmów telefonicznych oskarżonegoJ. K. (1)wręcz zaprzeczała temu, aby oskarżonyL. W.miał świadomość i wolę przewożenia narkotyków z Hiszpanii do Polski. Co więcej, świadekR. J., mający istotną wiedzę o sprowadzaniu narkotyków przez oskarżonegoJ. K. (1)z Hiszpanii do Polski i obdarzony przez tego ostatniego zaufaniem, nie miał żadnej wiedzy o współdziałaniu przestępczym oskarżonegoL. W.w obrocie narkotykami (k. 1391-1392, 1599).
Po zatrzymaniu w dniu 11 listopada 2019r.Ł. W.przez funkcjonariuszy Policji,J. K. (1)w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej zR. J.skarżył się, żeŁ. W.ma wyłączony telefon. Osoby prowadzące rozmowę zastanawiały się, czy kierowca ich nie oszukał i nie ukradł przemycanych narkotyków.J. K. (1)wiedział również, że kierowca ze sobą zabrał ojca, że wziął go z Niemiec.

    Po dziewiąte, całkowitym nadużyciem funkcjonariuszy organów postepowania przygotowawczego, którzy przesłuchiwali ówczesnego podejrzanegoL. W.bezpośrednio po zatrzymaniu, były zapisy w protokołach wyjaśnień, ze przyznał się on częściowo do popełnionego przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Faktycznie oskarżonyL. W.przyznał jedynie, z jako kierowca samochodu markiR. (...)nr rej. (...), przy użyciu którego transportowano pojazd marki „O.” w dniach: 9-11 listopada 2019r. z Hiszpanii do Polski, natomiast w żadnym elemencie nie przyznał się do popełnienia przestępstwa, to znaczy do świadomości, ze przewozi narkotyki i woli ich przewozu (k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy w Legnicy słusznie akcentował, że zatrzymanie i ujawnienie przewożonych narkotyków było dla oskarżonegoŁ. W.kompletnym zaskoczeniem. Co więcej, postawa procesowa oskarżonegoL. W.całkowicie przeczyła tezie oskarżyciela publicznego o jego współdziałaniu przestępczym z oskarżonymJ. K. (1).
OskarżonyL. W.ujawnił bowiem tożsamość oskarżonegoJ. K. (1), rozpoznając go na zdjęciach, co doprowadziło do zdemaskowania go jako sprawcy podającego się zaD. D.. Co więcej, podczas eksperymentu procesowego, oskarżonyL. W.wskazał miejsca wK., do których przewożone były z terenu Hiszpanii pojazdy marki „O.” na zlecenie oskarżonegoJ. K. (1)(k. 314-316, 317-323).
Po dziesiąte, Sąd Okręgowy słusznie zwrócił uwagę na znamienny fakt, że oskarżonyŁ. W.w drodze z Hiszpanii do Polski zabrał zH.w Niemczech swojego ojcaM. W., którego miał zamiar zawieźć do Polski. Należy podzielić wniosek Sądu I instancji, że gdyby oskarżonyŁ. W.miał świadomość, iż w przewożonym pojeździe znajdują się narkotyki, to z pewnością unikałby ryzyka polegającego na możliwości zatrzymania w związku z tym swojego ojca.

    Po jedenaste, podczas przeszukania samochodu markiR. (...)nr rej. (...), kierowanego przez oskarżonegoL. W., którym transportowany był pojazd marki „Opel Combo” w dniach: 9-11 listopada 2019r. z Hiszpanii do Polski, ujawniono obiektywny dowód świadczący w istotnym stopniu o niewinności oskarżonegoL. W.. Był to jego list do nieustalonego kolegi odbywającego karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym (k. 150-151), w którym oskarżonyL. W.deklarował, że chociaż nie akceptuje jego przestępczej działalności, to jednak będzie go wspierał. Jednocześnie oskarżonyL. W.stwierdził, że zerwał z działalnością przestępczą, zmienił swoje życie i miejsce zamieszkania, podjął legalną pracę jako kierowca, mając na myśliFirmę Handlowo – Usługowej (...)wŁ.. Przedstawił także swoje plany na przyszłość, a mianowicie po upływie okresu pozwalającego na zatarcie skazania uzyskanie zawodowego prawa jazdy na samochody ciężarowe i podjęcie pracy kierowany TIR-ów na trasach międzynarodowych. Wspomniany list, na pewno mający charakter tzw. bezwpływowy, czyli nieobliczony na potrzeby postępowania karnego, dowodził rzeczywistych intencji oskarżonegoL. W.przekonywał o jego niewinności.

    Po dwunaste, w swojej apelacji oskarżyciel publiczny dużego znaczenia nadał temu, że w opinii biegłego z zakresu informatyki (k. 706-719) wskazano, iż w telefonie należącym do oskarżonegoŁ. W.ujawniono jego rozmowę z kolegą na aplikacjiM., potwierdzającej posiadanie marihuany przez oskarżonegoŁ. W.. Obok zdjęcia przedstawiającego oskarżonegoŁ. W.posiadającego susz marihuany znajdowała się wypowiedź tego ostatniego: „

    Nie chandluje to dla mnie” (pisownia oryginalna – przyp. SA). Cytowana wypowiedź oskarżonegoŁ. W., wbrew życzeniowym wnioskom oskarżyciela publicznego, wcale nie dowodzi, że przewoził on narkotyki z zagranicy do Polski podczas kursów wFirmie Handlowo – Usługowej (...)wŁ., nie dowodzi, że przewoził je w samochodzie, a jedynie potwierdza wykonanie w samochodzie zdjęcia wysłanego do kolegi (k. 713). Również inne zdjęcia przedstawiające oskarżonegoŁ. W.z tzw. „skrętem” z zawartością marihuany, może wskazywać, że zażył marihuany, lecz absolutnie nie dowodzi udziału w przerzucie marihuany z zagranicy do Polski. Zresztą, żadnych zarzutów w tym zakresie oskarżyciel publiczny nie przestawiał oskarżonemuŁ. W., natomiast bezsporne jest to, że wspomniana rozmowa i zdjęcia nie mogły mieć związku z transportem narkotyków realizowanym przez oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D., po pozorem transportu samochodu marki „O.” do Polski.
Wydaje się, że prokurator potraktował wspomniane dowody życzeniowo, uważając je za poszlaki świadczące o udziale w zarzucanym przestępstwie, zapominając, iż w kilku państwa europejskich, przez które przejeżdżał oskarżonyŁ. W., wykonując zawód kierowcy, posiadanie niewielkiej ilości narkotyków na własne potrzeby jest dopuszczalne prawem. Zresztą, oskarżonyŁ. W.przyznał, że zażył narkotyk właśnie w tych krajach, gdzie takie zachowanie nie stanowiło naruszenia prawa. Co więcej, nawet odpowiedź oskarżonego, zacytowana w apelacji prokuratora, świadczy o tym, żeŁ. W.zaprzeczał temu, iż handluje narkotykami.
Po trzynaste, ani podczas postępowania przygotowawczego oraz postępowania przed Sądem I instancji, ani w apelacji, oskarżyciel publiczny nie wykazał, jaki związek z rzekomą działalnością przestępczą oskarżonegoŁ. W., polegającą na udziale w wewnątrzwspólnotowym nabyciu narkotyków, miało ujawnienie w telefoniemarki S. (...)zabezpieczonym od oskarżonegoŁ. W.zapisanego kontaktu(...)tel. (...)(k. 706-719). OskarżonyŁ. W.stwierdził, że zapisał numer telefonu młodego mężczyzny, który dostarczył mu wodę do picia, podczas jednego z kursów doK., w tej hipotezy prokurator nie obalił.

    Po czternaste, apelacja prokuratora wykazuje daleko idące niekonsekwencje w ocenie wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoŁ. W.. Z jednego strony oskarżyciel publiczny uważa za wiarygodne wszelkie szczegóły dotyczące danych o zleceniodawcy transportu samochodu „O.”, czyli oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D., przekazane przez oskarżonegoŁ. W., a z drugiej strony wyraża wątpliwość dlaczego ten ostatni przekazywał dostarczane samochodu nieznanej osobie. Na terenieK.osoba o danychD. D.nie jest zameldowana, a podawane przez oskarżonegoŁ. W.dane dotyczące numeru PESELD. D., jak też jego numer dowodu osobistego, okazały się fikcyjne, zaś adres, pod jaki miał zostać dostarczony samochód z narkotykami, okazał się siedzibą tamtejszegoMiejskiego Zakładu (...). Z tych okoliczności prokurator wyprowadził wniosek, ze oskarżonyŁ. W.nie mógł przecież być zupełnie nieświadomy tych okoliczności, skoro miał przekazać pojazd konkretnej osobie w określonym wcześniej umówionym miejscu.
Apelacja oskarżyciela publicznego w tym zakresie zupełnie ignoruje to, że oskarżonyŁ. W.nie miał powodu kwestionować tożsamości zleceniodawcy transportów, przedstawiającego się jako:(...), skoro zlecenia te przyjmował jego pracodawca już od prawie dwóch lat, a poza tym każdorazowo transportowane samochody osobowe były odbierane przez zleceniodawcę transportów, który nie wznosił żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości transportów. Takich wątpliwości nie podnosili takżeA. W. (2)iA. W. (1), jako prowadzącyFirmę Handlowo – Usługowej (...)wŁ., jak również inni kierowcy pracujący w tej firmie, realizujący transporty na zlecenie oskarżonegoJ. K. (1), podającego się zaD. D..
Wspomniane okoliczności podnoszone przez oskarżyciela publicznego w apelacji, nie podważają wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoŁ. W., zaprzeczającego jakiemukolwiek współdziałaniu w przestępstwie i wiedzy o transporcie narkotyków (k. 63-65, 159-162, 168, 240-243, 309-311, 314-316, 317-323, 1185-1186, 1596-1597).
III. Oceniając całościowo zebrany materiał dowodowy, którego analizę pogłębiono w uzasadnieniu niniejszego wyroku, Sąd Okręgowy w Legnicy słusznie stwierdził, że brak jest wystarczających i przekonujących dowodów na przypisanie oskarżonemuL. W.zarzuconego mu przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, gdyż wszelkie wątpliwości dowodowe, których w toku postępowania nie zdołano usunąć, należało rozstrzygnąć na korzyść, oskarżonego, zgodnie z dyspozycjąart. 5 § 2 k.p.k.
W niniejszej sprawie należy jasno stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, iż oskarżonyL. W.w okresie od 9 listopada do 11 listopada 2019 r. wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniidokonał wewnątrzwspólnotowego przewozu z Królestwa Hiszpanii do Polski poprzez Francję i Republikę Federalną Niemiec znacznej ilości środków odurzających w postaci 49 opakowań foliowych ze środkiem odurzającym w postaci marihuany o łącznej wadze 9009,61 grama ukrytych w samochodzie osobowym markiO. (...)na angielskichnumerach rejestracyjnych (...)przewożonym na samochodzie markiR.onumerze rejestracyjnym (...). Nie było także dowodów na to, że oskarżonyL. W.współdziałał w przestępstwie z oskarżonymJ. K. (1), a zatem w tym zakresie apelacja oskarżyciela publicznego była również całkowicie bezzasadna.
Jak słusznie wskazywano w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, jedną z konsekwencji zasady domniemania niewinności jest to, że tzw. materialny ciężar dowodu spoczywa na oskarżycielu. Według zasad obowiązującej procedury karnej to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel udowodnić winę oskarżonego. Przy czym udowodnić, tzn. wykazać w sposób nie budzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami – bezpośrednimi lub pośrednimi; te ostatnie w postaci tzw. poszlak mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonego jedynie wtedy, gdy zespół tych poszlak pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, wykluczającej możliwość jakiejkolwiek innej wersji (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 25.05.1995r., sygn. II AKr – 120/95, OSN PiPr 1996, z. 7-8, poz. 20).
Wyraził to dobitnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 września 1995r., sygn. III KRN – 88/95: „Zasada domniemania niewinności, a także pozostająca z nią w najściślejszym związku zasada in dubio pro reo wpływają na uprzywilejowanie pozycji oskarżonego (favor defensionis) w zakresie oceny dowodów. Wyrazem tego jest np. następujący trafny pogląd SN: Ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. Ze względu na to, że warunkiem sine qua non skazania oskarżonego jest udowodnienie popełnienia przezeń czynu przestępnego (arg. exart. 3 § 2 i 3[obecnie 5 § 1 i 2]k.p.k.), sprzeczności w sferze dowodów odciążających nigdy nie są "równoważne" ze sprzecznościami w zakresie dowodów obciążających. Jeżeli te ostatnie są "wewnętrznie sprzeczne", to zasadnicze i samoistne znaczenie ma to, czy in conreto zakres i charakter tych sprzeczności nie wyłącza w ogóle możliwości uznania owych dowodów za podstawę skazania”(OSNKW 1995, z. 11-12, poz. 77).
Mając powyższe na uwadze, należało zaakceptować zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy uniewinniający oskarżonegoL. W.od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z tych względów, apelacja prokuratora Prokuratury(...)wL.wniesiona na niekorzyść oskarżonegoL. W., nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego w tej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy (art. 437 § 1 k.p.k.).

Koszty postępowania

I. Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze(tekst jednolity: Dz. U. z 2022r. poz. 1184 z późniejszymi zmianami) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G.1.200,- złotych (w tym podatek od towarów i usług) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuJ. K. (1)w postępowaniu odwoławczym, a także 150,- złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu.
Wysokość wynagrodzenia adwokackiego wynikała z § 11 ust. 2 pkt 5 oraz § 17 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800) w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022r. sygn. SK 78/21 (Dz.U. z 2022r. poz. 2790), którym stwierdzono niekonstytucyjność przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1714).
II. Ponadto zwolniono oskarżonegoJ. K. (1)od ponoszenia przypadających na niego kosztów postępowania odwoławczego, w tym od opłat za drugą instancję, obciążając Skarb Państwa wydatkami tego postępowania. Orzeczenie to znalazło oparcie w przepisachart. 634 k.p.k.,art. 633 k.p.k.w zw. zart. 636 § 2 k.p.k.orazart. 624 § 1 k.p.k., a takżeart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 123 z późniejszymi zmianami). W zakresie tego rozstrzygnięcia uwzględniono stan osobisty rodzinny i majątkowy oskarżonego oraz jego możliwości zarobkowe, zwłaszcza w kontekście trybu życia, braku pracy i oszczędności, a w ostatnim okresie odbywania kary pozbawienia wolności.
III. W odniesieniu do apelacji prokuratora Prokuratury(...)wL.wniesionej na niekorzyść oskarżonegoL. W., w oparciu o przepisart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 i 2 k.p.k.iart. 633 k.p.k., a takżeart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.stwierdzono, że Skarb Państwa ponosi koszty postępowania odwoławczego związane z apelacją prokuratora. W związku z tym, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoŁ. W.1,200,- złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru w postępowaniu odwoławczym. Wysokość wynagrodzenia adwokackiego wynikała z § 11 ust. 2 pkt 5 oraz § 17 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800).

Bogusław Tocicki

Piotr Kaczmarek

Andrzej Szliwa