Sąd Okręgowy w Warszawie
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 33/16
Data wyroku: 2017-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Witold Zbroszczyk, Urszula Gradowska, Igor Tuleya, Danuta Pepłońska-Cytrynowska, Izabela Szumniak

Sygn. akt VIII K 33/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie w VIII Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Igor Tuleya
Sędzia: SSO Izabela Szumniak
Ławnicy: Danuta Pepłońska – Cytrynowska, Stanisław Witold Zbroszczyk, Urszula Gradowska
Protokolanci: Renata Wernicka, Seweryn Firaza, Dariusz Markowski, Paweł Furman, Maciej Gembarzewski

w obecności Prokuratorów:  Przemysława Nowaka, Roberta Sobczaka, Krzysztofa Stańczuka,
przy udziale oskarżycieli posiłkowych:M. D. (1),G. S. (1),L. S.,I. S.,M. M. (1),J. S. (1),D. S.
po rozpoznaniu w dniach: 20.04., 26.04., 6.05., 2.06., 7.06., 14.06., 23.06., 28.06., 18.08., 23.08., 31.08., 21.09., 26.09., 19.10., 10.11., 16.11., 24.11., 29.11., 5.12., 13.12. 2016 r., 5.01., 27.01., 7.02., 10.02., 6.03., 15.03., 17.03., 3.04., 25.04., 27.04., 11.05., 19.06.2017 r.
sprawy:
M. B. (1), synaW.iZ. z domu R.,urodzonego (...)wP.,
oskarżonego o to, że:

    1.w okresie czasu od 10 kwietnia 2006 roku do 11 kwietnia 2006 rokuwW.iP., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru pozbawienia życiaA. D. (1)iZ. D. (1), w dniu 10 kwietnia 2006 roku działając wspólnie i w porozumieniu zK. R. (1)pozbawił wolnościZ. D. (1)iA. D. (1)w ten sposób, iż wbrew ich woli przewiózł ichz mieszkania położonego wW.przyulicy (...)do domku letniskowego nr(...)położonego wP.na terenie ogródków działkowych(...), gdzie następnie działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia w dniu 11 kwietnia 2006 roku zabiłA. D. (1)iZ. D. (1)poprzez uduszenie,a zwłoki ukrył w nieustalonym miejscu;
tj. o czyn zart. 189 § 1 k.k.iart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
2.w dniu 07 marca 2007 roku w okolicachM., działając umyślniez zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zabiłH. S. (1)w ten sposób, iż wW.po wcześniejszym podstępnym zwabieniu pokrzywdzonego do samochodu pojechał z nim w okoliceM., udusił go, a zwłoki ukrył w nieustalonym miejscu,
tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.
3.w dniu 06 grudnia 2008 roku wW., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zabiłP. S. (1)w ten sposób, iż po wcześniejszym podstępnym zwabieniu pokrzywdzonego pozbawił go wolności poprzez założenie opasek zaciskowych na ręce i nogi, zaklejeniu twarzy i oczu, następnie przewiózł go w okolice(...), gdzie go udusił, a zwłoki ukrył w nieustalonym miejscu,
tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.
4.w okresie czasu od 09 marca 2007 roku do 13 marca 2007 rokuwW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, usiłował doprowadzićL. S.iI. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.000,00 złotych w ten sposób, iż wysyłał na posiadany przez pokrzywdzone numer(...), krótkie wiadomości tekstowe (SMS – y) podszywając się podH. S. (1)i wprowadzając pokrzywdzone w błąd co do faktu pozbawienia wolnościH. S. (1)przez nieustalone osoby i żądając przekazania kwoty 50.000,00 złotych w zamian za odzyskanie przez niego wolności;
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
5.w okresie czasu od 08 marca 2007 roku do 14 marca 2007 roku działającw krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu zK. R. (1), posługując się kartami kredytowymi, uprzednio skradzionymiH. S. (1), przełamując zabezpieczenia w postaci indywidualnych kodów PIN, które wprowadził do bankomatu, zabrał w celu przywłaszczenia, w przypadkach wprowadzeni a kodów prawidłowych, lub usiłował zabrać w celu przywłaszczenia,w przypadku wpisania kodów nieprawidłowych lub braku środków następujące kwoty pieniędzy w następujących miejscach i datach:

⚫

w dniu 08 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 4.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu przekroczenia limitu;

w dniu 08 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)zabrał w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotychz karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW.;

⚫

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)zabrał w celu przywłaszczenia kwotę 300,00 złotychz karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW.;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 4.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 2.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 1.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 500,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wK.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wK.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 2.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 1.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 13 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 14 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)/Brazylijskiej usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 14 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)/Brazylijskiej usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 1.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

tj. o czyn zartykułu 279 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
K. R. (1), synaZ.iH. z d. D.,urodzonego (...)wN.;
oskarżonego o to, że:

    6.w dniu 10 kwietnia 2006 roku wW.iP., działając wspólniei w porozumieniu zM. B. (1)pozbawił wolnościZ. D. (1)iA. D. (1)w ten sposób, iż wbrew ich woli przewiózł ich z mieszkania położonego wW.przyulicy (...)do domku letniskowego położonego wP., na terenie ogródków działkowych(...)
tj. o czyn zart. 189 § 1 k.k.
7.w okresie czasu od 11 kwietnia 2006 roku do 30 kwietnia 2006 roku wP., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim utrudnienia postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie pozbawienia wolności oraz zabójstwaA. D. (1)iZ. D. (1), pomagałM. B. (1)uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, iż na polecenieM. B. (1)posprzątał domek umiejscowiony wP., na terenie(...), nadziałce (...)wiedząc, iż w okresie od 10 kwietnia 2006 roku do 11 kwietnia 2006 roku byli w nim przetrzymywaniA. D. (1)orazZ. D. (1)oraz mając świadomość, iż mogli zostać w nim pozbawieni życia przezM. B. (1), czym zatarł ślady popełnienia przestępstwa;
tj. o czyn zart. 239 § 1 k.k.
8.w okresie czasu od 08 marca 2007 roku do 14 marca 2007 roku działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1), posługując się kartami kredytowymi, uprzednio skradzionymiH. S. (1), przełamując zabezpieczenia w postaci indywidualnych kodów PIN, które wprowadził do bankomatu, zabrał w celu przywłaszczenia, w przypadkach wprowadzenia kodów prawidłowych, lub usiłował zabrać w celu przywłaszczenia,w przypadku wpisania kodów nieprawidłowych lub braku środków następujące kwoty pieniędzy w następujących miejscach i datach:

⚫

w dniu 08 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 4.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu przekroczenia limitu;

w dniu 08 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)zabrał w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW.;

⚫

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)zabrał w celu przywłaszczenia kwotę 300,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW.;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 4.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 2.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 1.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 500,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wK.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wK.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu braku środków;

w dniu 09 marca 2007 roku wG.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 2.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 1.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 09 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 13 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 14 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)/Brazylijskiej usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 3.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

w dniu 14 marca 2007 roku wW.z bankomatu położonego przyulicy (...)/Brazylijskiej usiłował zabrać w celu przywłaszczenia kwotę 1.000,00 złotych z karty kredytowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) SAwW., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu zablokowania karty;

tj. o czyn zartykułu 279 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
I.M. B. (1)w ramach zarzutu 1 aktu oskarżenia:

    a) uznaje za winnego tego, że w dniach 10 i 11 kwietnia 2006 r. działając wspólnie i w porozumieniu zK. R. (2)pozbawił wolnościZ. D. (1)w ten sposób, że wbrew jego woli przewiózł go z mieszkania znajdującego się wW.przyul. (...)do domku letniskowego nr(...)położonego wP.na terenie ogródków działkowych(...), gdzie następnie działając z zamiarem bezpośrednim w dniu 11 kwietnia 2006 r. pozbawił go życia przez uduszenie, a zwłoki ukrył w nieustalonym miejscu, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 189 § 1 k.k.iart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę dożywotniego pozbawienia wolności;

    b) uznaje za winnego tego, że w dniach 10 i 11 kwietnia 2006 r. działając wspólnie i w porozumieniu zK. R. (2)pozbawił wolnościA. D. (1)w ten sposób, że wbrew jej woli przewiózł ją z mieszkania znajdującego się wW.przyul. (...)do domku letniskowego nr(...)położonego wP.na terenie ogródków działkowych(...)gdzie następnie działając z zamiarem  bezpośrednim w dniu 11 kwietnia 2006 r. pozbawił ją życia przez uduszenie, a zwłoki ukrył w nieustalonym miejscu, tj. czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 189 § 1 k.k.iart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę dożywotniego pozbawienia wolności;

II.M. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 148 § 1 k.k.wymierza mu karę dożywotniego pozbawienia wolności;
III.M. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 148 § 1 k.k.wymierza mu karę dożywotniego pozbawienia wolności;
IV.M. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 4 aktu oskarżenia - wyczerpującego dyspozycjeart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.- i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
V.M. B. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 5 aktu oskarżenia, przy czym eliminuje z jego opisu zabór w dniu 9 marca 2007 r. w celu przywłaszczenia kwoty 300 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) S.A.wW., ustalając przy tym, że tak zmodyfikowany czyn ciągły wyczerpuje dyspozycjeart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
VI. na podstawieart. 85 § 1 k.k.,art. 88 k.k.orzeka wobecM. B. (1)karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności;
VII. na podstawieart. 77 § 2 k.k.wyznacza surowsze ograniczenie do skorzystania przezM. B. (1)z warunkowego zwolnienia, ustalając, że oskarżony może ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie nie wcześniej niż po odbyciu kary 40 (czterdziestu) lat pozbawienia wolności;
VIII. na podstawieart. 40 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.- skazując za zbrodnie zpkt I, II i III- orzeka wobecM. B. (1)pozbawienie praw publicznych na okres 10 (dziesięciu) lat;
IX. na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądza odM. B. (1)na rzeczI. S.,M. M. (1),L. S.kwoty po 25.000 zł. ( dwadzieścia pięć tysięcy złotych ) tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy, wyrządzone przestępstwem przypisanym oskarżonemu w pkt II;
X. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary zaliczaM. B. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 października 2011 r. do dnia 18 czerwca 2012 r. i od dnia 30 lipca 2012 r. do dnia 4 stycznia 2017 r.;

    XI.K. R. (1)- w ramach zarzutu 6 aktu oskarżenia - uznaje za winnego tego, że w dniach 10 i 11 kwietnia 2006 r. wW.iP., działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)pozbawił wolnościZ. D. (1)iA. D. (1)w ten sposób, iż wbrew ich woli przewiózł ich z mieszkania znajdującego się wW.przyulicy (...)do domku letniskowego położonego wP., na terenie ogródków działkowych „(...), tj. czynu zart. 189 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 189 § 1 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

XII.K. R. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 8 aktu oskarżenia, przy czym eliminuje z jego opisu zabór w dniu 9 marca 2007 r. w celu przywłaszczenia kwoty 300 złotych z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) S.A.wW., ustalając, że tak zmodyfikowany czyn ciągły wyczerpuje dyspozycjeart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.iart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
XIII. na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeka wobecK. R. (1)karę łączną 6 (sześciu ) lat pozbawienia wolności;
XIV.K. R. (1)uniewinnia od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 7 aktu oskarżenia;
XV. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary zaliczaK. R. (2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 14 października 2011 r. do dnia 18 lutego 2016 r.;
XVI. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza odM. B. (1)koszty zastępstwa procesowego w kwocie 4.428 zł. (czterech tysięcy czterystu dwudziestu ośmiu złotych) na rzecz oskarżycielki posiłkowejD. S.;
XVII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej wW.– adw.J. M.kwotę 8.640 zł. ( ośmiu tysięcy sześciuset czterdziestu złotych ) powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem udziału w sprawie obrońcy z urzędu; zwalnia oskarżonych od uiszczania opłat i ponoszenia kosztów procesu, przejmując te ostatnie na rachunek Skarbu Państwa.
Igor Tuleya Izabela Szumniak
Danuta Pepłońska-Cytrynowska Stanisław Witold Zbroszczyk Urszula Gradowska
VIII K 33/16

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy wW., na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił następujący stan faktyczny.

A. D.iZ. D. (1)

W 1987 r.M. D. (1)iZ. D. (1)po dwuletniej znajomości zawarli związek małżeński. Wychodząc za mążM. D. (1)była w ciąży i(...) urodziła sięich córkaA. D. (1). Po narodzinachA.i późniejZ. D. (1)prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu sztuczną biżuterią, prowadząc kilka stoisk na terenieW..M. D. (1)na początku małżeństwa pomagała mu w prowadzeniu tej działalności, lecz później zajęła się wychowaniem córki. W początkowym okresie małżeństwoM.iZ. D. (1)funkcjonowało prawidłowo, bez poważniejszych ekscesów, aczkolwiekZ. D. (1)już w owym czasie zaczął przejawiać skłonności do znacznego zainteresowania mężczyznami. Pierwotnie odbywał on z nimi jednorazowe spotkania, jednakże wraz z upływem czasu zaczął zapraszać do domu, w obecności małżonki, coraz więcej swoich partnerów seksualnych, w tym kleryków i księży. W praktykach seksualnychZ. D. (1)brała udział jego małżonkaM..
W okresie, gdy ich córkaA.dorastała a dokładnie, gdy miała 8 lat tj., gdy szła do I-szej Komunii Świętej, jej rodzice, którzy byli związani z parafią św.W.naW.zaprowadzili ją tam na pierwszą lekcję przygotowawczą do tej uroczystości. Przygotowaniami dzieci do komunii zajmował się ksiądzP. S. (1), jednakże przy pierwszym spotkaniu z państwemD.uczestniczył inny ksiądz z tej parafii -M. M. (3). Tego też dniaD.poznali w zakrystii kościoła niespełna 16 – letniego ministranta i kościelnego chórzystęM. B. (1). TakżeZ. D. (1)aktywnie uczestniczył w życiu kościoła, między innymi śpiewał w chórze. Mimo dzielącej ich różnicy wieku (14 lat)Z. D. (1)łatwo nawiązał kontakt zM. B. (1). Dużo rozmawiali o problemach z dorastaniem, aZ.opowiadał o meandrach życia. Ich relacje były coraz bardziej przyjacielskie.M. B. (1)zaczął bywać w domu państwaD., a po 2- 3 miesiącach od poznaniaZ. D. (1), znając trudną sytuację lokalową rodzinyM. B. (1), zaproponował mu zamieszkanie z nim i jego rodziną. IntencjąZ. D. (1)była nie tylko pomoc w polepszeniu warunków socjalno – bytowych, ale również – jak się później okazało – odbywanie stosunków seksualnych w trójkącie z udziałemM. D. (1). NastępnieZ. D. (1)doprowadził do nawiązania romansuM. B. (1)zM. D. (1), w wyniku którego zaszła ona w ciążę i na początku lutego 1999 r. urodziła córkęW.. Oficjalnym ojcemW.byłZ. D. (1), który otoczył ją pełną opieką i troską, wiedząc doskonale, że jej biologicznym rodzicem jestM. B. (1).
M. B. (1)z państwemD.spędził prawie 4 lata, będąc emocjonalnie związany zarówno zM. D. (1), z którą utrzymywał kontakty intymne, jak i swoją córkąW., z którą spędzał coraz więcej czasu, opiekując się nią.
W 1999 r.Z. D. (1)zaciągnął kredyt hipoteczny i zakupił wS.mieszkanie nr (...)przyul. (...). Do mieszkania tego przeprowadziła się cała rodzinaD.wraz zM. B. (1), który czynił starania o przydział lokalu komunalnego. W okresie wspólnego zamieszkiwaniaM. B. (1)pomagałZ.w prowadzeniu działalności gospodarczej. W tym okresieZ. D. (1)- mimo swojej biseksualności - był niezwykle apodyktyczny wobec żony. Dostrzegał toM. B. (1), nieraz zwracając uwagęZ., co powodowało konflikty między mężczyznami.M. B. (1)w 2002 r., po uzyskaniu kawalerki wW.przyul. (...), wyprowadził się zeS.. Nakłaniał swoją partnerkęM., aby opuściła męża i zamieszkała z nim, jednak ona odmówiła. Mimo toM. B. (1)często odwiedzałZ.iM. D. (1)w ich mieszkaniu. W połowie 2002 rokuM. D. (1)postanowiła odejść od męża i wprowadziła się wraz z córkami do mieszkania swojej matki –H. M.. NastępnieZ. D. (1), na prośbę swojej żony pomógł jej w znalezieniu i wynajęciu mieszkania przyul. (...). Zobowiązał się także do ponoszenia opłat za jego najem w kwocie 1500 zł miesięcznie.Z. D. (1)był przeciwny rozłące z żoną i nie wyrażał zgody na rozwód. Twierdził, żeM. D. (1)po jakimś czasie wróci do niego.
M. B. (1)rozpoczął studia zaoczne wWyższej Szkole (...)na kierunku psychologii klinicznej. Coraz częściej także odwiedzałM. D. (1)w mieszkaniu przyul. (...), a po jakimś czasie wprowadził się do niej i pomagał w wychowaniuW..
A. D. (1)po ukończeniu gimnazjum w 2004 r. i wakacjach weW.- z uwagi na coraz częstsze konflikty z matką i jej partnerem - podjęła decyzję o wyprowadzce. Zaczęła częściej przebywać w towarzystwie swojego ojca i bliskiego kręgu jego znajomych. W związku z tym, żeA.rozpoczęła naukę w Liceum Plastycznym wW., a szkoła ta była usytuowana blisko miejsca zamieszkania jej babci (matkiZ. D. (1)) zamieszkała uG. S. (1). KonfliktA.zM.był na tyle poważny i zaogniony, że spotykała się z nią sporadycznie, bardziej z potrzeby kontaktu ze swoją młodszą siostrąW.. Cierpiała, bo uważała, że matka nie do końca wywiązywała się z obowiązków rodzicielskich wobec niej. Dawała temu wyraz zwierzając się licznym koleżankom w szkole. Skarżyła się, że brakowało jej matczynej opieki.M. D. (1)sporadycznie przychodziła na wywiadówki do szkoły, obowiązek ten przejąłZ. D. (1), który wychowywał i troszczył się o córkę.
Z uwagi na to, żeZ. D. (1)miał określone preferencje seksualne,A.- będąc pod jego wpływem i pod wpływem znajomych ojca, którzy jej imponowali - bardzo często bywała w różnych klubach o profilu gejowskim.
DojrzewanieA. D. (1), która w 2006 r. wkraczała w dorosłość, było trudne: odczuwała brak ciepła i zainteresowania macierzyńskiego, ponadto pozostawała pod dużym wpływem ojca przejawiającego skłonności homoseksualne. Pozbawiona pełnej opieki rodzinnej w klasycznym rozumieniu związała się ze starszym o parę lat mężczyzną -P. W., którego poznała jeszcze w czasie, kiedy mieszkała u swojej matki. W mieszkaniu przyul. (...)wS.zamieszkał zeZ. D. (1)jego partner życiowy, któregoO.znała i akceptowała.
A.iZ. D. (1)byli osobami towarzyskimi, posiadającymi znaczne grono bliższych i dalszych znajomych.
W 2002 r.M. B. (1)otoczył opieką ciotecznego brataK. R. (1), który w tamtym czasie był w trudnej sytuacji życiowej z powodu rozwodu rodziców.M. B. (1)zaopiekował się młodszym o 6 latK., który zamieszkał u niego, a następnie, kiedyM. B. (1)wprowadził się doM. D. (1), przez jakiś czas mieszkał wspólnie z nimi.M. B. (1)pomagałK. R. (2)nie tylko finansowo, ale też wspierał go psychicznie. Pokazywał mu ciekawe miejsca wW., chodzili razem na wycieczki. Nawet wtedy, kiedyM. B. (1)rozpoczął pracę wfirmie (...)(lata 2001 - 2008),K. R. (1)wielokrotnie towarzyszył mu w ramach prowadzonych przez niego rozlicznych interesów w tzw. „szarej strefie”.

M. B. (1)pracował wfirmie (...). Był kierownikiem projektu, miał do dyspozycji telefon i samochód służbowy marki(...). Posiadał też własny samochód marki(...).
Istotna, w kontekście rekonstruowania przedmiotowego zdarzenia jest treść prawomocnego orzeczenia, które zapadło wobecM. B. (1)iK. R. (1). Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa- Praga wW.sygn. akt V K 1/13 z dnia 29 grudnia 2015 r., zmienionym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego wW.z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II AKa 256/16,M. B. (1)iK. R. (1)zostali uznani za winnych tego, że w dniu 5 kwietnia 2006 r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pozbawili wolnościZ. D. (1)w ten sposób, iż skrępowali mu nogi i ręce, zaś oczy i usta zakleili taśmą klejącą, przy czym pozbawienie wolności łączyło się ze szczególnym udręczeniem, a następnie grożąc mu pozbawieniem życia za pomocą noża i przedmiotu kształtem przypominającym broń palną oraz bijąc po całym ciele usiłowali doprowadzić go do rozporządzenia mieniem poprzez złożenie wniosku o zwarcie umowy ubezpieczenia z „(...)” o numerze seryjnym(...)o sumie ubezpieczenia 2.000.000 złotych, gdzie osobą uposażoną byłaM. D. (1)oraz poprzez zapłacenie kwoty 200.000 złotych z tytułu spłaty mieszkania położonego wS., a także zmuszali go w ten sposób do wyrażenia zgody na rozwód zM. D. (1). Oskarżeni za tak przypisany czyn zostali skazani na mocyart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 191 § 1 k.k.w zb. zart. 189 § 2 k.k.– w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną na mocyustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks postępowania karnegow zw. zart. 11 § 2 k.k., zaś na mocyart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono im następujące kary-M. B. (1)4 lat pozbawienia wolności, aK. R. (2)2 lat pozbawienia wolności ( k. 12932-12934).
Przebieg zdarzeń objętych przytoczonym wyrokiem prezentował się następująco:
5 kwietnia 2006 r. o godzinie 2:17Z. D. (1)otrzymał SMS-a od swojej żonyM.z prośbą o pilne spotkanie tego dnia celem wyjaśnienia istotnych problemów, które dotyczą obojga małżonków. Zdziwiony nie tylko treścią wiadomości, ale i porą jej wysłania, o godzinie 4:52 odpisał, że stawi się na spotkanie wyznaczone na godz. 11.00 przyul. (...).
Z. D. (1)spóźnił się na spotkanie i będąc naul. (...)zauważył podjeżdżający samochód, w którym znajdowali sięM. B. (1)iK. R. (1).M. B. (1)oznajmiłZ. D. (1), że jego małżonka przebywa w Komisariacie Policji wS.i w związku z tym muszą tam jechać.
Z. D. (1)będąc niespokojnym o los żony przystał na propozycjęM. B. (1). Dojeżdżając doS., przy użyciu groźby,M. B. (1)zmusiłZ. D. (1)do pojechania do jego mieszkania przyul. (...). Tam też doszło do sterroryzowaniaZ. D. (1), który był kneblowany, miał związane ręce i nogi taśmą samoprzylepną. Co jakiś czas sprawcy zakładali mu opaskę na oczy. W tym czasieM. B. (1)iK. R. (1)zasłonili prześcieradłami okna i stosowali określony terror polegający na krzykach i wywieraniu presji. Chodziło o to, abyZ. D. (1)wyraził zgodę na rozwód zM. D. (1), zrzekł się praw ojcowskich doW.oraz ubezpieczył swoją małżonkę na określoną kwotę pieniędzy.
Z. D. (1)był przerażony tym, co się działo. Stosowano wobec niego określone groźby, zastraszano go nie tylko słownie, używając noża i broni palnej. W tym procederze aktywnie uczestniczył równieżK. R. (1)wykonując wszelkie polecenia swojego starszego brata ciotecznego –M..K. R. (1)po wywarciu wobecZ. D. (1)presji słownej i krzykach, wychodził do drugiego pomieszczenia, aby umożliwićM. B. (1)przeprowadzenie właściwej rozmowy zD..
Po jakimś czasieK. R. (1), na prośbęM. B. (1)opuścił mieszkanie przyul. (...)i udał się do pobliskiej stacji benzynowej celem zakupienia produktów żywnościowych. Wykorzystując jego nieobecnośćM. B. (1)zmusiłZ. D. (1), aby zadzwonił do agenta ubezpieczeniowego mieszkającego na tym terenie –W. K..
W. K.- po rozmowie telefonicznej, która miała miejsce ok. godziny 16.37- przed godz. 18.00 stawił się w mieszkaniuZ. D. (1).
RozmowaZ. D. (1)z agentem ubezpieczeniowym, w obecnościM. B. (1), dotyczyła zawarcia ubezpieczenia na życie na kwotę 2 mln zł.M. B. (1)przekazał wcześniejZ. D. (1)2.400 zł tytułem pierwszej raty składki na ubezpieczenie. Agent zaznaczył jednak, że umowa nie jest zawarta z chwilą wpłacenia pierwszej raty składki. Przedstawił, jakie warunki muszą być spełnione, aby doszło do jej zawarcia: należało sporządzić audyt finansowy oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie dotyczącego aktualnego stanu zdrowia osoby ubezpieczonej.
W. K.zaproponował, że przyspieszy całą procedurę ubezpieczeniową i postara się już następnego dnia umówićZ. D. (1)z lekarzem, aby możliwa była szybka akceptacja umowy i - co najważniejsze - jej niezwłoczne podpisanie.
K. R. (1)wrócił do mieszkania już po wyjściu agenta ubezpieczeniowego. Następnie sprawcy odwieźliZ. D. (1)doW.i zostawili go wAl. (...)w okolicach DH(...).
Z. D. (1)skontaktował się telefonicznie ze swoimi przyjaciółmi, tj. zK. I. (1),J. S. (2),A. S. (1),G. B.,B. D.oraz córkąA.i poprosił ich o pilne spotkanie, gdyż ma im coś ważnego do przekazania. Wszyscy umówili się w mieszkaniuK. I. (1)przyul. (...). Na to spotkanie dotarł takżeP. W.– chłopakA. D. (1). W ich obecności przerażony i zdenerwowanyZ. D. (1)nieco chaotycznie przedstawił to, co wydarzyło się przyul. (...)z udziałemM. B. (1)i jego ciotecznego brataK. R. (1). Większość obecnych dostrzegła u pokrzywdzonego zasinienie na czole, a na swetrze i nogawkach spodni ślady kleju z taśmy krępującej ręce i nogi.Z. D. (1)opisał także, że miał przystawiony do głowy pistolet. RelacjaZ. D. (1)spowodowała, że jego przyjaciele poradzili mu, aby niezwłocznie skontaktował się z organami ścigania i powiadomił o tym, co konkretnie się wydarzyło. Przerażona i zdenerwowana była teżA. D. (1), która poważnie obawiała się o bezpieczeństwo ojca.
JednakZ. D. (1)upierał się, że sam sobie poradzi. Oświadczył, że jakkolwiek boi się to obiecałM. B. (1), iż sprawę zabezpieczenia finansowego żony doprowadzi do końca.
Następnego dnia, tj. 6.04.2006 r. ponownie miało miejsce spotkanieZ. D. (1)w jego mieszkaniu przyul. (...)zM. B. (1)iK. R. (2). Nie przebiegało ono już tak drastyczne jak poprzednie i trwało zdecydowanie krócej.
Także tego dnia, w godzinach popołudniowych,Z. D. (1)spotykał się z tym samym gronem przyjaciół. Był apatyczny, przybity. Relacjonując im ostatnie wypadki, czynił to w sposób bardzo lakoniczny, pomijając szczegóły. Mimo tej postawyZ. D. (1)nadal był nakłaniany przez swoich znajomych do powiadomienia Policji..
W tym okresieA. D. (1)poinformowałaK. I. (1), że widziała pod swoją szkołą śledzącego ją - siedzącego w samochodzie -M. B. (1).
9 kwietnia 2006 r. o godz. 12.57M. B. (1)skontaktował się telefonicznie zeZ. D. (1). Zaproponował mu rodzinny obiad, w którym uczestniczyć miała teżM. D. (1). Celem spotkania miało być ostateczne zakończenie sporu pomiędzyZ.,A.,M. D. (1)orazM. B. (1). Tego dnia o godzinie 20:11M. B. (1)ponownie kontaktował się telefonicznie zeZ. D. (1). ZnajomiZ. D. (1), których poinformował o zaproszeniu wystosowanym przezM. B. (1), odradzali mu udział w obiedzie, czując że za propozycjąB.kryje się coś niepokojącego. Pomimo tego, że znaliM. B. (1)głównie z opowiadańD., uważali, że takie zaproszenie nie leży w jego naturze.
Z. D. (1), bagatelizując przestrogi, postanowił skorzystać z zaproszenia i 10 kwietnia 2006 roku około godziny 19:00 wybrał się wraz z córkąA.do marketu(...)przyulicy (...), aby zakupić upominki dla gospodarzy przyjęcia.
W trakcie sprawunków spotkaliK. I. (1), który po raz kolejny odradzał przyjaciołom spotkanie zM. B. (1)iM. D. (1).Z. D. (1)nie zmienił jednak zdania, wobec czegoK. I. (1)zaproponował mu, że w czasie wizyty będzie co jakiś czas do niego dzwonił, a gdyZ. D. (1)znajdzie się w niebezpieczeństwie posłuży się ustalonym hasłem.
Było to ostatnie spotkanieZ.iA. D. (1)zK. I. (1).
Po opuszczeniu marketuD.udali się naulicę (...), gdzie znajdowało się mieszkanie, w którym miał się odbyć zaplanowany obiad rodziny. Po dotarciu na miejsce, w lokalu zastali jedynieM. B. (1)iK. R. (1). Po krótkiej rozmowieM. B. (1)zmusiłZ.iA.do wyjazdu na działkę położoną w okolicach(...). Letnisko należało do ojcaK. R. (1), który kilka dni wcześniej udostępnił synowi klucze.
Pojechali tam dwoma samochodami. W jednym (należącym doZ. D. (1)) jechałM. B. (1)zeZ. D. (1), a w drugim (należącym doM. B. (1))K. R. (1)zA. D. (1). Po dotarciu późnym wieczorem na miejsceM. B. (1)iK. R. (1)zaparkowali pojazdy bezpośrednio przy domku letniskowym znajdującym się na działce.
Domek ów składał się z dwóch pokoi. Jedno z pomieszczeń zająłM. B. (1)iZ. D. (1). Mężczyźni rozpoczęli rozmowę na temat kwestii tożsamych z poruszanymi 5 kwietnia 2006 roku w mieszkaniu przyulicy (...). W drugim pomieszczeniu przybywała natomiastA. D. (1), która korzystając z nieuwagiM. B. (1)zaabsorbowanego jej ojcem, o godzinie 21:32 oraz 22:20 rozmawiała zP. W.przez telefon. Pomiędzy godziną 21:37 a godziną 23:10 wymieniali między sobą SMS-y, w którychA.informowałaP., że przeprowadzane są rodzinne rozmowy, ale wszystko jest w porządku.
K. R. (1)przebywał w tym czasie poza domkiem letniskowym, a za każdym razem gdy do niego wchodził był wypraszany przezM. B. (1).
Około godziny 2:00A. D. (1)poprosiłaM. B. (1)o zawiezienie jej doW.doP. W., prośbę swoją uzasadniając złym samopoczuciem wywołanym menstruacją.M. B. (1)zgodził się i odwiózłA.swoim autem doW., gdzie dotarli około godziny 5:00. Następnie umówili się, że około południa wrócą razem na działkę, gdzie pozostałZ. D. (1)oraz nadzorujący goK. R. (1).
Po wejściu do mieszkania swojego chłopakaA. D. (1)zastała tamP.oraz jego matkęB. W.. Dziewczyna była przerażona, zestresowana i zmęczona, a także niechętna do zrelacjonowania zdarzeń, które rozegrały się w ostatnich godzinach. Następnie udała się do pokojuP. W., gdzie po jakimś czasie opowiedziała mu, żeM. B. (1)groziłZ. D. (1)bronią palną, a także że wywiózł ich na działkę otoczoną z obydwu stron wodą i położoną w okolicy(...).
11 kwietnia 2006 roku około południa, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami,A. D. (1)zadzwoniła doM. B. (1)pytając, czy jej powrót na działkę jest konieczny.M. B. (1)nakazałO.przybycie do mieszkania matki, skąd następnie mieli już razem pojechać do(...).A.- obawiając się o życieZ. D. (1)i wbrew obiekcjomP. W.-postanowiła zrealizować żądanieM.i poprosiła swojego chłopaka, aby podwiózł ją naul. (...).
Około godziny 13:00A.wyruszyła wraz zM. B. (1)do(...), gdzie dotarli po południu. Po przybyciu na miejsceA. D. (1)pozostała w samochodzie zK. R. (2), zaśM. B. (1)powrócił do rozmów zeZ. D. (1). Miały one dynamiczny i nerwowy przebieg. W ich trakcieM. B. (1)kilkukrotnie opuszczał domek letniskowy, a następnie do niego wracał. Po jakimś czasie, do samochodu, w którym przebywaliA. D. (1)iK. R. (1), podszedłM. B. (1)i oznajmił, że zamierza pójść poZ. D. (1), po czym wszyscy wrócą doW.. Wypowiedziawszy te słowaM. B. (1)wszedł z powrotem do domku letniskowego i pozbawiłZ. D. (1)życia poprzez uduszenie. Następnie ponownie podszedł do samochodu i poprosiłO., aby porozmawiała z ojcem, który czeka w środku.A.weszła do domu, gdzie została uduszona przezM. B. (1).
Po chwili zdenerwowanyM. B. (1)wyszedł z budynku, podszedł do samochodu i kategorycznym tonem - przy użyciu wulgaryzmów - nakazałK. R. (2)odjechać i wrócić po upływie dwóch godzin.K. R. (1)spełnił polecenieM. B. (1)i oddalił się z działki, pozostając jednakże z nim w stałym kontakcie telefonicznym. Na posesję powrócił po około 2 godzinach, tj. po godzinie 22:00.
M. B. (1), korzystając z nieobecnościK. R. (1), ukrył zwłoki i pozbył się samochoduD..
M. B. (1), odpowiadając na pytaniaK. R. (1), stwierdził, żeZ.iO.już wyjechali. Jednocześnie zakazałK. R. (2)zadawania dalszych pytań oraz opowiadania komukolwiek, że wszyscy czworo byli na działce. NastępnieK. R. (1)iM. B. (1)wrócili autem należącym do drugiego z nich do mieszkania przyul. (...)wW..
12 kwietnia 2006 rokuK. R. (1)i jego dziewczynaK. S. (2)- na polecenieM. B. (1)- udali się na działkę, aby posprzątać znajdujący się na jej terenie domek letniskowy.
Przedłużająca się nieobecność i brak kontaktu zO.iZ.wzbudziła niepokój ich przyjaciół oraz chłopakaO.-P. W., którzy wielokrotnie, bezskutecznie usiłowali skontaktować się z nimi telefonicznie. Brak było możliwości uzyskania połączenia z telefonami komórkowymiA.i jej ojca.
Również matkaZ.–G. S. (1)martwiła się o syna i wnuczkę, w związku z czym 12 kwietnia 2006 roku skontaktowała się z przyjacielemZ.–K. I. (1), który 15 kwietnia 2006 r. zgłosił Policji fakt zaginięcia przyjaciół.
Na skutek zawiadomienia Policja rozpoczęła procedurę poszukiwaniaA.iZ. D. (1). Niezależnie od działań Policji przyjacieleD.samodzielnie podejmowali czynności poszukiwawcze za pośrednictwem prasy, telewizji, Internetu oraz prywatnych ustaleń. TakżeG. S. (1)brała aktywny udział w poszukiwaniach swojego syna i wnuczki. Między innymi wystąpiła w programie telewizyjnym dotyczącym osób zaginionych. Prosiła takżeM. D. (1)o wzięcie udziału w audycji „(...)”, jednak ta odmówiła.
M. B. (1)wrazM. D. (1)już po upływie około 4-5 dni od zgłoszenia zaginięcia rozpoczęli proces likwidacji stoisk ze sztuczną biżuterią, które prowadziłZ. D. (1). Czynności te polegały przede wszystkim na rozwiązaniu stosunku pracy z osobami zatrudnionymi w owych punktach handlowych oraz przewiezieniu pozostałego towaru do mieszkania wS..
NastępnieM. D. (1)przeprowadziła się do tego mieszkania wraz zW. D., zaś niedługo po tym zamieszkał tam równieżM. B. (1).
W toku postępowania zmierzającego do odnalezieniaZ.iA. D. (1)stwierdzono także zaginięcie należącego doZ. D. (1)pojazdu markiR. (...). Po zaginięciuZ.z jego matką skontaktował sięT. R., twierdząc że udzieliłD.pożyczki w kwocie 20.000 zł. W ramach jej zwrotuZ. D. (1)postanowił oddaćT. R.auto, na co ów przystał. Jednakże przed przekazaniem samochodu, 9 kwietnia 2006 roku, strony uzgodniły, żeT. R.użyczyZ. D. (1)przedmiotowego pojazdu na kolejny dzień.
A.iZ. D. (1)w dniu zaginięcia nie posiadali przy sobie paszportów.

H. S. (1)
M. D. (1)iH. S. (1)poznali się w szkole tańca(...)wW., gdzie uczęszczali na lekcje tanga. Poza uczestnictwem w kursie tangaM. D. (1)iH. S. (1)brali również udział w wieczorkach i konkursach tanecznych.
W trakcie zajęćH. S. (1)opowiadałM. D. (1)o sobie, o swojej rodzinie. Miał wówczas(...)lat, był żonaty i miał dwie dorosłe córki.H. S. (1)był osobą majętną i cenionym fachowcem. Pracował wfirmie (...) SAwW.przyul. (...)i w ramach tego zatrudnienia wykonywał projekty linii energetycznych, zaś za ostatni z nich miał otrzymać wysoką gratyfikację finansową. Ponadto w czasie gdy poznałM. D. (1)uzyskał również odszkodowanie wynikające z rozwiązania z nim umowy o pracę przez poprzedniego pracodawcę. Komfortowa sytuacja finansowaH. S. (1)umożliwiała mu realizowanie innych poza tańcem pasji, takich jak podróże. W 2007 rokuH. S. (1)planował wyjazd ze starszą córką na narty doF.. Miał on nastąpić 8 bądź 9 marca 2007 r.
H. S. (1)był mężczyzną zadbanym, wysportowanym, przystojnym i stylowo ubranym. Bardzo dbał o swój wizerunek, czym zaskarbiał sobie zainteresowanie wielu kobiet,również tych które poznawał wklubie (...)i z którymi nawiązywał przyjaźnie.
M. D. (1)wielokrotnie opowiadałaM. B. (1)oH. S. (1). Mężczyźni zostali sobie również przedstawieni, gdyM.odbierałM.z lekcji tańca.
7 marca 2007 r.H. S. (1)spotkał się ze swoją starszą córkąM., a następnie szykował się do wyjścia na zajęcia taneczne, na które umówiony był zM. D. (1). Mężczyzna wyszedł z domu około godziny 18:30 i samochodem(...)udał się do Domu Kultury przyul. (...), nie zabierając ze sobą ani prywatnego ani służbowego telefonu komórkowego.
Po zakończeniu zajęć, które trwały od 21:00 do 22:30,H. S. (1)odprowadziłM. D. (1)na parking, na którym pozostawiła samochód. Następnie udał się do swojego mieszkania przyul. (...), odwożąc pod drodze mieszkającą naŻ.koleżankęJ. K. (1).
Po godzinie 23:00H. S. (1)podjechał w okolice bloku, w którym mieszkał. Następnie zostawił samochód na jednym z okolicznych parkingów strzeżonych i udał się w kierunku domu. W pobliże wejścia do budynku, z drugiej strony niewidocznej od strony parkingu, podjechałM. B. (1), który oznajmiłH. S. (1), żeM.miała wypadek i prosi o pomoc. Zaniepokojony oD.H. S. (1)zgodził się towarzyszyćM. B. (1)i wsiadł do jego auta, którym odjechali w kierunkuP..
W trakcie jazdyM. B. (1)zatrzymał samochód i wysiadł z niego po pretekstem naprawy awarii koła.H. S. (1)również opuścił pojazd. WówczasM. B. (1)- wykorzystując swoją przewagę fizyczną oraz zaskoczenie - obezwładnił go, zmusił do wyjawienia numerów PIN kart bankomatowych, a potem udusił. Napastnik – po przeciągnięciu zwłok w inne, nieodległe miejsce - zakopał je. NastępnieM. B. (1)odjechał w kierunkuW..
Po zabójstwie,M. B. (1)wręczyłK. R. (2)kartę płatnicząH. S. (1)i kartkę z numerami PIN, za pomocą których podejmowali próby pobrania pieniędzy z jego kont bankowych. 8 marca 2007 r. o godz. 1:25:23 wW.z bankomatu przyul. (...)K. R. (1)podjął nieudaną, z uwagi na przekroczenie limitu, próbę wypłacenia kwoty 4.000 zł. O godz. 1:25:28 przy użyciu tej samej karty bankomatowejK. R. (1)pobrał kwotę 3.000 zł., po czym wraz zM. B. (1)udali się do mieszkania przyul. (...).
Tymczasem od godziny 3:00 żonaH. S.–L.S.wraz z ich młodszą córkąI.niepokoiły się nieobecnością męża i ojca.I. S.udała się na parking i dostrzegła tam samochódH. S. (1), zaś w rozmowie z dozorcą dowiedziała się, że jej ojciec zaparkował auto około godziny 23:00, a następnie udał się w stronę domu. Próbując ustalić co się stałoL.iI. S.dzwoniły do znajomychH.i do szpitali, lecz nie uzyskały żadnych informacji.
I. S.przeanalizowała również historię ostatnich połączeń wykonanych z telefonówH. S. (1), które zostawił w domu. Ustaliwszy, że ostatnie połączenie wykonano doM. D. (1),I. S.ośmiokrotnie próbowała połączyć się z tym numerem, lecz bezskutecznie. Za dziewiątym razem uzyskała połączenie, które trwało tylko 9 sekund. Dopiero dziesiąta próba przebiegła pomyślnie iI. S.poinformowałaM. D. (1), żeH. S. (1)nie wrócił do domu.
L. S.8 marca 2017 roku w godzinach porannych zgłosiła Policji zaginięcie męża. Od chwili rozpoczęcia policyjnych poszukiwańL.iI. S.bardzo aktywnie współpracowały z funkcjonariuszami Policji, a także prowadziły poszukiwania na własną rękę. Kobiety dzwoniły wszędzie, gdzie można było ustalić ostatnie ślady bytnościH. S. (1), próbowały również uzyskać informację, czyH. S. (1)rzeczywiście zaginął, czy stało się z nim coś złego we wszystkich znanych im klubach tanecznych, do których uczęszczał.
9 marca 2007 r.M. B. (1)poleciłK. R. (2), aby udał jego samochodem służbowym marki(...)do(...), celem zakupienia u swoich znajomych prowadzących lombard używany telefon komórkowy za niską cenę.K. R. (1)zgodził się i około godziny 19:30 nabył od swojego znajomegoM. W. (1)aparat marki(...)za cenę 70 zł. Transakcja odbyła się w mieszkaniu kolegi i był przy niej obecny również inny znajomyK. R.–P.G.. Po powrocie na ul.(...)K. R.przekazał zakupiony telefonM. B. (1).
Tego samego dnia, tj. 9 marca 2007 r., z opisanego powyżej telefonu komórkowego (numer prepaid(...)) na prywatny telefon komórkowy o numerze(...)należący doH. S. (1)wysłany został sms o treści: „I.ze mną wszystko dobrze. Muszę załatwić pewne sprawy i nie będzie mnie przez około 2 tygodnie. Nie martwcie się i nie gniewajcie, że odzywam się dopiero teraz. Całuje tata”.
Sms- a odebrałaI. S., a użyte w nim sformułowania wzbudziły w niej podejrzenia co do osoby nadawcy. Jej ojciec nigdy nie zwracał się do córki zdrobnieniem „I.”, ponadto nie używał zwrotu „całuję tata”.
12 marca 2007 roku o godzinie 22:38 na prywatny numer telefonuH. S. (1)nadeszła kolejna wiadomość tekstowa o treści „muszę oddać dług potrzebuję jutro pieniędzy. Wpłaćcie na moje konto w(...)50.000 PLN, ostatecznie na konto na(...)i uzupełnijcie je. Wytrzymaj i proszę pomóż mi. Całuję”. Po jej odczytaniuI. S.wielokrotnie próbowała połączyć się z numerem nadawcy, jednakże połączenia te za każdym razem były odrzucane, a następnie telefon został wyłączony.
Ostatni sms z numeru(...)na prywatny numer telefonuH. S. (1)nadszedł 13 marca 2007 roku o godz. 23:42. Treść smsa brzmiała: „Jutro mam ostateczny termin oddania pieniędzy jeśli ich nie będzie na koncie(...)to już nie będę mógł więcej się odzywać. Proszę wpłaćcie je dłużej nie wytr”.
I. S.podejrzewając, że to nie jej ojciec wysyła smsy, pod nadzorem policjantów, użyła fortelu i w zwrotnym SMS-ie zadała pytanie – „ile mamy zwierząt w domu”? Z uwagi na to, że niedawno okociła się kotka i pojawiło się 7 młodych kociąt wiedziała, że tylkoH. S. (1)zna prawidłową odpowiedź na to pytanie. Pomimo raportów doręczenia SMS-a, zawierającego pytanie o liczbę zwierząt, na numer(...)nie nadeszła żadna odpowiedź.
Prywatny nr telefonuH. S. (1), na który kierowano opisane powyżej sms-y był jedynym jego numerem jaki znała i miała wpisany do książki telefonicznej swojego telefonu komórkowegoM. D. (1).
W chwili zaginięcia, a następnie zabójstwaH. S. (1)miał przy sobie dwie karty bankomatowo – płatnicze:(...) SAi(...), dowód osobisty, dowód rejestracyjny, kluczyki do samochodu(...)oraz kartę parkingową, którą otrzymał od dozorcy po odstawieniu pojazdu na plac przyul. (...).
W okresie od 9 do 14 marca 2007 rokuM. B. (1)wraz zK. R. (2)dokonali kolejnych szesnastu prób wypłat pieniędzy z bankomatów, położonych na terenieG.,K.iW.. Dziewięć z nich podjęto przy użyciu karty(...)(...), siedem przy użyciu karty(...)(...).
Ze wszystkich opisanych powyżej prób powodzeniem zakończyła się podjęta 9 marca 2007 r. wW.przyulicy (...)o godz. 2:20:03 . Wypłacono wówczas 300 zł.
Celem pobrania pieniędzy z rachunków bankowychH. S. (1),M. B. (1)iK. R. (1)poruszali się po wskazanych uprzednio miejscowościach pojazdem służbowym pierwszego z nich marki(...). NastępnieM. B. (1)wskazywałK. R. (2)konkretny bankomat, wręczał mu kartyH. S. (1)oraz numery pin, po czymK. R. (1)podchodził do owych bankomatów i usiłował wypłacić gotówkę. W większości przypadków działania te okazywały się bezskuteczne z uwagi na wyświetlany komunikat wskazujący na brak środków na rachunku bankowym albo na zablokowanie karty.
K. R. (1)- w trakcie podejmowanych starań wypłaty pieniędzy z rachunków bankowychH. S. (1)- maskował twarz. Jednakże ze wszystkich bankomatów, z których usiłował pobrać środki, wyłącznie usytuowane wW.,G.iK.objęte były monitoringiem. Pozostałe nie miały zainstalowanych kamer dozorowych.

P. S. (1)
P. S. (1)był księdzem wK.pod wezwaniem św.W.naW.. W ramach swoich obowiązków między innymi prowadził chór kościelny składający się z młodzieży i osób dorosłych. W połowie lat 90-tych XX. wieku zetknął się zM. B. (1), który był ministrantem oraz śpiewał w scholi. Tam też poznałZ. D. (1)i jego rodzinę.Z. D. (1)i niepełnoletni wówczasM. B. (1)byli nielicznymi głosami męskimi w tym chórze.
KsiądzP. S. (1)zadzierzgnął zM. B. (1)więź. Był jego spowiednikiem oraz życiowym i religijnym mentorem. Zdarzały się także przypadki ich fizycznego współżycia.
Także z rodzinąD.P. S. (1)łączyła przyjaźń. Bywał częstym gościem w ich domu, utrzymywali ze sobą relacje towarzyskie.
Od momentu, gdyM. B. (1)zamieszkał wraz zeZ.iM. D. (1)jego stosunki z księdzemP. S. (1)uległy poważnemu osłabieniu, m.in. z powodu jego relacji seksualnej zeZ. D. (1).
P. S. (1)był postrzegany, jako osoba towarzyska i otwarta. Lubił żartować, miał dar zjednywania sobie ludzi, co ułatwiało mu budowanie dobrego kontaktu z młodzieżą. W 2006 r. założył i prowadziłfundację (...)(co znaczy(...)). Regularnie organizował też festiwale pieśni chrześcijańskiej i patriotycznej dla dzieci i młodzieży. Na koniec 2008 roku planował zorganizowanie 10-go jubileuszowego konkursu piosenki.
Tym niemniej, pomimo posiadania pozytywnych cech charakteru i jego społecznikowskiej pasji, ksiądzP. S. (1)bywał oceniany również negatywnie. Mówiono, że miał konfliktową i dominującą osobowość, potrafił podporządkować sobie innych, zdarzały mu się zatargi z przełożonymi (m.in. to był powód opuszczenia parafii wM.).P. S. (1)znany był również z nadużywania alkoholu oraz moralnie dyskusyjnego stosunku do młodzieży. Zdarzały się również przypadki, gdy w stosunkach tych przekraczał granice intymności.
Podczas sprzątania jego domu, co czyniła młodzież parafialna, znajdowano czasopisma i pliki komputerowe o treści homoseksualnej oraz pornograficznej.
Od czerwca 2006 r.P. S. (1)kilkukrotnie zmieniał parafie. Najpierw został przeniesiony do kościoła pod wezwaniem św.J. K. (2)wW.przyul. (...), zaś ostatnią świątynią w której pracował była parafia św.T. A.wW.przyul. (...), której proboszczem był ksiądzA. K. (1).
W latach 2007 - 2008 r.M. B. (1), który przeżywał depresję z powodu zatrzymania go przez Policję, próbował odnowić kontakt zP. S. (1), jednakże gdy do niego telefonował, ten twierdził, że nie ma czasu- jest zajęty.
Nie zważając na powyższe,M. B. (1)18 października 2008 roku w godzinach porannych niezapowiedziany pojawił się na plebanii przyul. (...).P. S. (1)zamierzał właśnie odwieźć swoją siostrzenicęK. S. (3)i jej kuzynkę na uczelnię. Po głosie i zachowaniuP. S. (1)widać było całkowite zaskoczenie wizytąM. B. (1). Tym niemniej, wyraził zgodę, abyM. B. (1)towarzyszył mu w podwiezieniu dziewcząt. W samochodzieP. S. (1)marki(...)M. B. (1)zajął miejsce pasażera z przodu.K. S. (3)z kuzynką siedziały zaś z tyłu. W drodzeM. B. (1)rozmawiał zP. S. (1), ale konwersacja była lakoniczna, nie wskazywała na istnienie między nimi bliskiej więzi.
Po odwiezieniuK. S. (3)i jej kuzynki do szkoły, mężczyźni wrócili na plebanię.M. B. (1)opowiedziałP. S. (1)o swoich problemach związanych głównie z posądzaniem go o uprowadzenieD.. Po wysłuchaniu historiiP. S. (1)zaproponował kolejne spotkanie „przy wódce”, jednakże do tego spotkania nie doszło, mimo tego, żeM. B. (1)próbował dwukrotnie do niego się dodzwonić.
K. S. (3)ponownie była u swojego wujka na plebanii 5 grudnia 2008 roku. Tego dnia o godzinie 20.41 była świadkiem rozmowy telefonicznejP. S. (1)z nieznanym mężczyzną. Kontekst rozmowy wskazywał, że ksiądz umówił się na spotkanie z rozmówcą na sobotę, tj. 6 grudnia 2008 r. Można było także wywnioskować, że rozmówca jest w pobliżu i widzi księdza, ponieważP. S. (1)w trakcie rozmowy telefonicznej mówił: „jak to jest, że ty mnie widzisz, a ja ciebie nie widzę.” Mówiąc te słowaP. S. (1)podszedł do okna.
Połączenie to nadeszło z numeru(...).P. S. (1), który zazwyczaj informował, kto dzwoni, tym razem nie powiedział siostrzenicy, z kim rozmawiał. Na powyższy numer telefonu ksiądzP. S. (1)następnego dnia tj. 6 grudnia 2008 r. o godzinie 18.54 skontaktował się z osobą, z którą rozmawiał w obecności siostrzenicy dzień wcześniej. Następnie szybko i niestarannie odprawił wieczorną mszę, po czym śpiesznie wyszedł i odjechał.
Osobą, z którą 5 i 6 grudnia 2008 roku rozmawiał telefonicznieP. S. (1)byłM. B. (1). To również z nim ksiądz udał się na spotkanie po wieczornej mszy 6 grudnia 2008 roku.
Po przybyciu na umówione miejsceP. S. (1)przesiadł się do samochoduM. B. (1)marki(...), a następnie odjechali w kierunku pobliskich działek. W pewnym momencieM. B. (1)zatrzymał samochód, a następnie używając siły założył księdzu na dłonie i nogi opaski zaciskowe, zakleił taśmą oczy i usta, po czym udał się wraz z nim do miejscowościZ.. Tam udusił księdza, a zwłoki zakopał.
Należy jedynie dla porządku wskazać, ponieważ nie sformułowano takiego zarzutu, że następnego dnia, tj. 7 grudnia 2008, przyul. (...)róg na roguul. (...)wW.M. B. (1)trzykrotnie bezskutecznie próbował pobrać środki z rachunku bankowegoP. S. (1)przy użyciu należącej do niego karty.
ProboszczA. K. (1)- zorientowawszy się, że od 6 grudnia 2008 rokuP. S. (1)nie pojawił się na plebanii - 8 grudnia 2008 r. powiadomił rodzinę oraz Policję o jego zaginięciu.
Użytkowany przezP. S. (1)samochód marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)odnaleziono 17 kwietnia 2009 roku wW.przyulicy (...)oboksklepu (...). Samochód był zamknięty na zamek fabryczny.
Powyższe stany faktyczne Sąd Okręgowy ustalił na podstawie:
częściowo wyjaśnień oskarżonychM. B. (1)(t. XIII, k. 2279 – 2286, k. 2301 – 2303, 2304 – 2307, k. 2359 – 2360, t. XV, k. 2674 – 2675, k. 2676 – 2678, k. 2698 – 2699, t. XXXVIII k. 7436 – 7438, XL, k. 7767 – 7768, t. XLIV, k. 8434 – 8456, 8473 – 8490, t. XLVIII, k. 9374, 9383, 9381, t. LII, k. 10174, k. 10201 – 10205, LIII, k. 10342 – 10343, t. XLIII, k. 12283-12285,12314-12316, 13228 ) iK. R. (1)(t. XIII, k. 2271 – 2276, 2292 – 2300, 2313 – 2318, 2354 – 2355, 2365 – 2366, t. XV, k. 2665 – 2666, 2667 – 2669, t. XXVIII, k. 5443 – 5445, k. 5459 – 5461, 5470 – 5480, XXIX, k. 5505 – 5514, t. XXXVIII, k. 7384 – 7386, 7438 – 7440, t. XL, k. 7773 – 7778, 7788 – 7789, t. XLI, k. 7905 – 7910, t. XLIV, k. 8490, 8515 – 8530, t. LIII, k. 10340 – 10341, t. LXIII, k. 12281-12283,12317-12322) oraz zeznań świadków:K. I. (1)(t. I, k. 2 – 11, 12 -13, t. V, k. 779 – 780, t. X, k. 1700 – 1702, t. XXXIX, k. 7454 – 7456, t. XLIV, k. 8593 – 8599, t. XLV, k. 8655 – 8663, t. LXIV, k. 12480-12485),P. W.(t. I, k. 14 – 22, t. IV, k. 645 – 647, t. XLI, k. 7955 – 7956, XLIV, k. 8599 – 8605, t. XLV, k. 8709 – 8713, t. LII, k. 10566 – 10568, LXIV, k. 12485-12487, 12674-12677),A. M.– poprzednioS.(t. I, k. 63 – 67, t. III, k. 348 – 350, t. XXXIX, k. 7453 – 7454, t. XLIV, k. 8618 – 8621, t. LI, k. 9883 – 9886, LXV, 12704-12706), częściowoM. D. (1)(t. I, k. 70 -80, t. II, k. 169 – 171, 199 – 200, t. V, k. 785 – 786, t. XIII, k. 2309 – 2311, t. XIV, k. 2429 – 2432, t. XV, k. 2645 – 2647, t. XXVIII, k. 5449 – 5450, t. XXXVI, k. 6954 – 6960, 6991 – 6993, t. XLV, k. 8696 – 8709, 8754 – 8777, 8805 – 8818, LIV, k. 10570 – 10574, LXIII, k. 12352-12359,12415-12420),G. S. (1)(t. I, k. 92 – 94, t. III, k. 330 – 332, t. V, k. 750 – 753, t. VII, k. 1154 – 1155, t. XXXVI, k. 6836 – 6837, t. XXXIX, t. XLVII, k. 9051 – 9060,LXVIII, k. 13271),G. B.(t. I, k. 95 – 97, t. III, k. 345 – 346, XXXVI, k. 6838 – 6840, XLIV, k. 8613 – 8618, t. LXIV, k. 12522-12524),J. S. (2)(t. II, k. 155 – 157, t. XXXIX, k. 7469 – 7470, t. L, k. 9886 - 9891, t. LXV, k. 12650-12651),B. D.( t. LXVI, k. 12913-12916, 12921-12922),W. K.(t. II, k. 158 – 161, t. III, k. 333 – 334, t. XXXIX, k. 7456, t. XLIV, k. 8576 – 8579, t. LXIV, k. 12524-12527),B. W.(t. III, k. 312 – 313, t. XXXIX, k. 7460, t. XLIV, k. 8579 – 8582, t. LXIV, k. 12530-12531),K. W.(t. III, k. 299 – 309, t. XLVII, k. 9145 – 9149, LXIV, k. 12527-12528),A. C. (1)(t. III, k. 310 – 311, t. XLVII, k. 9149 – 9151, t. LXVI, k. 13030),P. B. (1)- poprzednio Zasadzka (t. VI, k. 938 – 941, t. LI, k. 9977 – 9981, LXVI, k. 12965-12967),M. W. (2)(t. X, k. 1691 – 1696, t. LII, k. 10107 – 10113, t. LXVI, k. 12991-12993), częściowoT. R.(t. II, k. 188 – 190, t. X, k. 1751 – 1753, t. L, k. 9655 – 9660,t. LXV, k. 12757-12759), częściowoH. M.(t. III, k. 317 – 318, t. XXXIX, k. 7461 – 7463, t. XLIV, k. 8582 – 8585, t. LXVI, k. 13029-13030),I. S.(t. III, k. 321 – 323, t. XIV, k. 2434 – 2437, t. XVIII, k. 3345 – 3346, t. XLV, k. 8818 – 8825, t. XLVI, k. 8841 – 8847, t. LXV, k. 12709-12711),L. S.(t. XIV, k. 2418 – 2422, t. XLVI, k. 8847 – 8858, 8863a, t. LXV, k. 12706-12709),M. M. (1)- poprzednioS.(t. XIV, k. 2468 – 2470, t. XLVI, k. 8858 – 8864,LXIV, k. 12452-12453),E. S.(t. XXX, k. 5790 – 5791, 5839 – 5844, t. XLVI, k. 8905 – 8911, LXIV, k. 12455-12456),K. O., poprzednioS.(t. XXX, k. 5852 – 5856, XXXVI, k. 6987 – 6990, XLVI, k. 8911 – 8916, t. LXIV, k. 12454-12455),J. S. (1)(t. XXX, k. 5846 – 5851, t. XLVI, k. 8916 – 8920, t. LXIV, k. 12487),A. L.(t. XLVI, k. 8957 – 8960, t. LXIV, k. 12531-12532),P. S. (2)(t. XIII, k. 2493 – 2494, XLVI, k. 8960 – 8962, t. LXVIII, k. 13271),J. K. (1)(t. XIV, k. 2442 – 2444, t. XLVI, k. 8962 – 8965, t.LXVI, k. 12924-12924),J. K. (3)(t. XIV, k. 2445 – 2447, XLVII, k. 9046 – 9050, t. LXV, k. 12677-12678),M. M. (3)(XXXVII, k. 7187 – 7190, XLVI, k. 8967 – 8968, t.LXVII, k. 13176),K. B. (1)(t. XIV, k. 2488 – 2489, XLVI, k. 8969 – 8972, t.LXVIII, k. 13272-13273),P. G. (1)(t. XIV, k. 2607 – 2608, t. XVIII, k. 3354 – 3355, t. XLVI, k. 8999 – 9002, t. LXIV, k. 12533-12535),M. W. (1)(t. XIV, k. 2536 – 2537, t. XVI, k. 2832 – 2833, t. XLVIII, k. 9359 – 9361, t. LXIV, k. 12532-12533),T. S. (1)(t. XLVIII, k. 9356 – 9359, t. XLIX, k. 9527 – 9531, t. LXVI, k. 12940-12942, t. LXVII, k. 13068),S. B.(t. XXX, k. 5887 – 5889, t. XXXVII, k. 7194 – 7196, XLVI, k. 9008 – 9012, t. LXVI, k. 12993-12994),I. D.(t. XXXIX, k. 7352 – 7354, 7470 – 7472, t. XLVI, k. 9002 – 9908, t.LXV, k. 12798-12800),A. K. (1)(k. 5858 – 5861, LXVIII, k. 13271),H. W.(t. L, k. 9651 – 9653, t. LXVIII, k. 13271-13272),K. K. (2)(t. XXXVIII, k. 7307, t. L, k. 9641 – 9651, t. LXVI, k.12962-12964),P. I.(t. XXXXVIII, k. 7309 – 7310, XLVIII, k. 9368 – 9374, t. LXVI, k. 12851, k. 12961-12962),H. P.(t. XXXVIII, k. 7311 – 7312, t. XLVIII, k. 9375 – 9381, t. LXVI, k. 12920-12921),S. S. (4)(t. XLVIII, k. 9382 – 9383, t. LXVI, k. 12851-12852),M. H.(t. LII, k. 10165 – 10175, t. LXVI, k. 12942-12943),Z. J. (1)( k. 7336-7338, t. LXVII, k. 13178-13179),A. K. (2)( k. 7331-7333, t. LXVIII, k.13270),R. M.(t. L, k. 10175 – 10178, t. LXVI, k. 12990-12991),A. W. (1)(t. XVII, k. 2829 – 2830, LIII, k. 10304 – 10307, t. LXVII, k. 13070),P. N.(t. XIX, k. 3522 – 3523, t. LXVIII, k. 130300),K. L.(t. XXI, k. 3921, t. LIV, k. 10575 – 10576, t. LXVIII, k. 13273),A. Z.(t. LIV, k. 10596 – 10597, t. LXVIII, k. 13271),E. K.(t. LIV, k. 10597, t. LXVII, k. 13175-13176),Ł. W. (1)(t. XXI, k. 3919, t. t. LIV, k. 10576, t. LXVIII, k. 13273),P. B. (2)(t. V, k. 736 – 739, XLVIII, k. 9383 – 9386, t. LXVI, k. 12964-12965),R. P.(t. L, k. 9653 – 9655, t. LXVI, k.12990),P. P. (2)(t. L, k. 9788 – 9789, t. LXVIII, k. 13422),P. G. (2)(t. X, k. 1703 – 1705, t. LII, k. 10198 – 10201, t. LXVI, k.12967-12968),J. B.(t. V, k. 730 – 732, t. LIII, k. 10338 – 10340, t. LXV, k. 12800-12801),M. B. (2)(t. XXVI, k. 4955 – 4958, t. LXVII, k. 13069),T. M.(t. XXVIII, k. 5438 – 5439, t.LXVII, k. 13176-13177),J. T.(t. XXXVIII, k. 7313 – 7314, t. LXVII, k. 13178),A. Ś.(t. XXII, k. 4163 – 4164, t. XLVII, k. 9050, t. LXVI, k. 12923),K. N.(t. XIV, k. 2516 – 2517, ),K. S. (4)(t. X, k. 1697 – 1698, t. LXVII, k. 13227),I. K.(t. XXXIV, k. 6485 - 6488),A. W. (2)( k. 2180-2183, t. LXVI, k. 13030-13032),K. M. (1)(t. XXXIV, k. 6478 - 6482),M. Ł.( k. 5371-5372, t. LXVII, k. 13227),G. W. (1)( k. 3545-3546, t. LXVII, k. 13228),T. O.(t. XXXIV, k. 6534 - 6538),S. G.(t. XXXIV, k. 6446 - 6451),D. G.(t. XXXIV, k. 6541 - 6545),E. B.(t. XXX, k. 5862 - 5865),A. G.- poprzednio Mościcka (t. XIV, k. 2525, t. LXVII, k. 13068),M. C.( k. 7246-7247, t. LXVII, k. 13177-13178),M. W. (3)( t. II, k. 336-337, LXVIII, k. 13271), opinii z zakresu osmologii (t. XXXVIII, k. 7274 – 7285, LXVIII, k. 13385), opinii z zakresu antropologii (t. XIX, k. 3534 – 3540, t. XXIV, k. 4580 – 4584, t. LXVIII, k. 13383-13384), opinii dotyczącej identyfikacji samochodu widocznego na nagraniu (t. LII, k. 10026 – 10059, t. LXVIII, k. 13348), opinii z przeprowadzonych badań wariograficznych (t. XXVII, k. 5200 – 5217, 5232 – 5241, t. XXXVII, k. 7030 – 7040, 7042 – 7055, 7064 - 7080), opinii sądowo – seksuologicznej (t. XXXIX i XL, k. 7513 – 7655,t. LXVIII, k. 13348,13440-13441), opinii z zakresu informatyki i teleinformatyki (t. LXV, k. 12630-12634, LXVIII, k. 13287, 13443-13445), wykazów połączeń telefonicznych i danych osobowo – adresowych (t. II, k. 217 – 219, 220 – 221, 222 – 227, 230 – 268, t. III, k. 366 – 391, 402 – 498, t. XIV, k. 2543 – 2545, t. XV, k. 2659, k. 2767 – 2771, t. XVI, k. 2890, 2913 – 2923, 2926 – 2958, 2986 - 2993, 2986, 2994 – 3017, t. XIX, k. 3419 – 3488), nagrań z monitoringu (t. XIV, k. 2478, 2485, 2486), analizy połączeń i logowań na stacjach przekaźnikowych BTS (t. II, k. 264 – 268, t. XXXXVII, k. 7099 – 7108, t. LII, k. 10060 – 10089, t. LIII, k. 10328 – 10334, t. LIV, k. 10532 - 10533), opinii dotyczącej obrażeń ciała (t. LIII, k. 10267 – 10272, 10273 – 10277, LIII, k. 10460 – 10463, 10463a – 10463d, t. LXVII, k. 13228-13229), opinii z przeprowadzonych badań zapisów wizyjnych (t. XXXVIII, k. 7364 - 7373) oraz dokumentów w szczególności: dotyczących rozliczenia paliwa w samochodzie(...)(t. XVI, k. 2838 - 2842), protokołu oględzin samochodu (t. XV, k. 2632 – 2633, 2634 - 2637), protokołu zatrzymania rzeczy wraz z dokumentacja fotograficzną (t. XXIV, k. 4602 - 4636), dokumentacji fotograficznej samochodu marki(...)(t. XIX, k. 3502 - 3504), umowy sprzedaży telefonu (t. XV, k. 2527), dokumentacji fotograficznej bankomatu (t. XIV, k. 2598 - 2602), protokołu oględzin samochodu (t. XXXII, k. 6239 – 6240, 6243 - 6246), szkicu miejsca zgubienia telefonu (t. XXXVI, k. 7200), rejestru dozoru policji (t. XXXII, k. 6222 - 6228), zaświadczenia lekarskiego dotyczącegoK. R. (1)(t. XIII, k. 2321), protokołu oględzin telefonu (t. I, k. 101 - 102), postanowienia Prokuratury Rejonowej(...)(t. XXVI, k. 4987 - 4996), książki zdrowiaM. B. (1)(t. XLIV, k. 8561 - 8566), książki zdrowiaK. R. (1)(t. XLIX, k. 9489 - 9517), nagrania z monitoringu (t. XXX, k. 5784), dokumentacji fotograficznej (t. XXIV, k. 4607 - 4636), odpisu skróconego aktu zgonuP. S. (1)(XLVI, k. 8866), informacji z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Wydziału Paszportów dotyczącej posiadanych przezZ.iA.paszportów (t. XLIX, k. 9604), informacji z(...)Urzędu Wojewódzkiego wW.dotyczącej paszportów (t. XLIX, k. 9605), informacji z Centrum Personalizacji Dokumentów MSW (t. XLIX, k. 9613 - 9614), informacji z Urzędu Miasta(...)
W.Działu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych ( t. XLIX, k. 9616) oraz innych ujawnionych w trakcie rozprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że pierwotnie co do przestępstw objętych niniejszym wyrokiem prowadzone były oddzielne postępowania przygotowawcze. Najpierw, na skutek zawiadomienia złożonego przezK. I. (1)orazG. S. (1)wszczęto dochodzenie w sprawie zaginięciaZ.iA. D. (1).
Następnie, po złożeniu 8 marca 2007 roku zawiadomieniaL. S., wszczęto postępowanie przygotowawcze w sprawie zaginięciaH. S. (1).
W ostatniej kolejności, po zawiadomieniu złożonym 8 grudnia 2008 roku przezA. K. (1), wdrożone zostało dochodzenie w sprawie zaginięcia księdzaP. S. (1).
Na początku każda z tych spraw traktowana była odrębnie, a prowadzący je śledczy nie dostrzegli powiązań, jakie istniały między zaginionymi osobami. Jednakże po zgłoszeniu dotyczącymH. S. (1), zauważono, że w sprawie tej oraz w postępowaniu związanym zA.iZ. D. (1)występuje kilka elementów wspólnych - osobaM. D. (1)(żonaZ. D. (1)i partnerka tanecznaH. S. (1)) orazM. B. (1)iK. R. (1).
15 czerwca 2007 r. obydwu mężczyznom przedstawiono zarzut porwaniaH. S. (1)oraz zastosowano wobec nich środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji polegającego na obowiązku trzykrotnego w ciągu tygodnia, zgłaszania się w komisariacie Policji najbliższym miejsca zamieszkania oraz zakazu opuszczania kraju.
Zgłoszenie zaginięcia księdzaP. S. (1)(8 grudnia 2008 r.) nie od razu pozwoliło organom ścigania na połączenie tej sprawy z osobąM. B. (1). Uczyniono to znacznie później.

M. B. (1)iK. R. (1)zostali zatrzymani 14 września 2009 roku. Od tego momentu byli wielokrotnie przesłuchiwani w postępowaniu przygotowawczym zarówno w Komendzie(...)Policji, jak i w Prokuraturze Okręgowej wW..
14 września 2009 roku w Prokuraturze Okręgowej wW.nastąpiło również pierwsze przesłuchanieM. B. (1). W jego toku oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W swoich początkowo spontanicznych wyjaśnieniach wskazał, że 5 kwietnia 2006 roku na skrzyżowaniu ulic(...)i(...)wraz zK. R. (2)spotkaliZ. D. (1), który zaprosił ich wówczas do obejrzenia wyremontowanego mieszkania wS.. Spotkanie przebiegało w przyjaznej atmosferze, aZ. D. (1)czekał na rozmowę z agentem ubezpieczeniowym, z którym zamierzał podpisać polisę na życie celem zabezpieczenia pewnej transakcji finansowej, której miał dokonać w niedalekiej przyszłości. Z relacjiM. B. (1)wynikało, żeZ. D. (1)prosił go, aby był obecny przy tej rozmowie. Ów zgodził się, a po załatwieniu wszystkich formalności, wraz zK. R. (2)odwieźliZ. D. (1)z powrotem doW.i zostawili go przy zbieguul. (...)zal. (...).
Odnośnie zarzutu zabójstwaA. D. (1)stwierdził, że kiedy była ona w mieszkaniu swojej matki, a jego konkubiny –M. D. (1)– poprosiła, aby „gdzieś ją zawiózł”.M. B. (1)zaznaczył, jednakże że nie pamięta, jakie to było miejsce, w które ją odwiózł.
Następnie, odpowiadając na pytania prokuratoraM. B.wyjaśnił, okoliczności w jakich poznał rodzinęD., przebieg znajomości zeZ. D. (1), która przerodziła się później w przyjaźń, a także fakt zamieszkania zeZ.i jego żoną.M. B. (1)wyjaśnił ponadto, że mieszkając zD.- za zgodąZ.- nawiązał romans z jego żonąM., która wobec problemów małżeńskich w 2001 r. wyprowadziła się wraz z córkami do swojej matkiH. M.. Na prośbęM. D. (1)oskarżony pomagał jej w przeprowadzce. Po jakimś czasie,Z. D. (1), wynajął jej i córkom mieszkanie przyul. (...)wW., za które opłacał czynsz.M. B. (1)wyjaśnił, że ta sytuacja zbliżyła go zM. D. (1).
Rzuca się w oczy, że odpowiadając na pytania prokuratora ( k. 2283 - 2286)M. B. (1)często wskazywał, że nie pamięta określonych faktów jak np. gdzie byłK. R. (1)w trakcie rozmowyZ. D. (1)z agentem ubezpieczeniowym wS., czy też okoliczności dotyczących dnia 10 kwietnia 2006 r. Nie pamiętał też, czy tego dnia jeździł samochodem i był wP.. Także nie pamiętał, żeby był w domku letniskowym należącym do ojcaK. R. (1). Na wiele pytań prokuratora udzielał odpowiedzi: „nie pamiętam”, „nie przypominam sobie”, „teraz nie pamiętam”, „być może się zdarzyło”, „jest to możliwe”.
Następnie (k. 2285) podejrzany wyraził chęć pojechania w okoliceM.iP.w celu pokazania „pewnych miejsc”, które mogą mieć związek z zaginięciemZ. D. (1)i jego córkiA., jednakże odmówił sprecyzowania, w jakim sensie miejsca te mają związek z zaginięciem. Na pytanie, czy te miejsca dotyczą tylkoD., czy też innych osóbM. B. (1)oświadczył, że nie może powiedzieć. Odmówił także odpowiedzi na pytanie – czy chce narysować szkic. Wyjaśnił, że był w tych miejscach odmawiając odpowiedzi na pytanie – kiedy, z kim i w jakim celu.
Na koniec swoich wyjaśnień poinformował prokuratora, że po zatrzymaniu funkcjonariusze Policji stosowali wobec niego tortury: bito go po głowie i całym ciele, zakładano mu na głowę worek na śmieci i w ten sposób podduszano.M. B. (1)stwierdził, że jest w stanie rozpoznać bijących go policjantów i złożył formalny wniosek o ich ściganie (k. 2286).
14 września 2009 r. o godzinie 19.00 przeprowadzono z udziałemM. B. (1)eksperyment procesowy, który polegał na wskazywaniu miejsc, w których miały znajdować się ciałaA.iZ. D. (1),H. S. (1)iP. S. (1).
Eksperyment zakończył się 15 września 2009 roku o godzinie 0:50. NastępnieM. B. (1)został przesłuchany po raz kolejny, tym razem w Komendzie(...)Policji, w Wydziale d/w z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw (k. 2304 - 2307).
W trakcie przesłuchania opisał okoliczności zabójstwaH. S. (1)( k. 2304) i wskazał teren leśny w okolicachM., gdzie zakopał jego zwłoki. Wyjaśnił, że po zakończeniu lekcji tańca, w której brali udziałM. D. (1)iH. S. (1),M. B. (1)zaczaił się pod jego domem i pod pretekstem prośby o pomocM.zwabił go do samochodu i zawiózł w okoliceM.. Następnie zatrzymał się w lesie, kłamiąc że doszło do awarii koła, po czym wywabiłH. S. (1)z samochodu, rzucił się na niego i dławiąc wymusił podanie numerów PIN kart bankomatowych. PóźniejM. B. (1)udusiłH. S. (1), a zwłoki zakopał w pobliskim lesie. Podejrzany wskazał, że celem jego działania było uzyskanie korzyści majątkowej. Po ukryciu ciała udał się doW., gdzie wypłacił z bankomatu kwotę ok. 10.000 zł.M. B. (1)wyjaśnił, że jeszcze kilkakrotnie próbował realizować wypłaty z innych bankomatów.
Odnosząc się do zarzutu zabójstwaA.iZ. D. (1)M. B. (1)wyjaśnił, że motywem pozbawienia życiaZ.była chęć uzyskania wypłaty z polisy ubezpieczeniowej, opiewającej na kwotę 2 mln zł, do której uposażona byłaM. D. (1).
Plan uprowadzeniaZ. D. (1)i jego zabójstwa dotyczył tylko jego, jednakże na spotkanie przyszedł on wraz zA.. Następnie,M. B. (1)pod pretekstem załatwienia interesu z jakimś mężczyzną, przekonałZ. D. (1), aby ten z nim pojechał. Przyjechali na działkę jego wujka, a ojcaK. R. (1), znajdującą się w okolicach(...). W tym miejscuM. B. (1)odmówił odpowiedzi na pytanie, czy towarzyszył muK. R. (1). W następnej kolejnościM. B. (1)opisał, jak skrępowałZ. D. (1), jak rozmawiał z nim na tematy finansowe, a także o przyczynach jego rozstania z żonąM. D. (1).
Wyjaśnił także, że do zabójstwaZ.iA. D. (1)doszło dopiero następnego dnia, ponieważ w nocy, odwiózłA. D. (1)do jej chłopakaP.naB..Z. D. (1)został wtedy na działce.M. B. (1)odmówił jednakże odpowiedzi na pytanie, z kim został na działceZ. D. (1).
Następnego dnia,A. D. (1)przyszła o umówionej porze doM. B. (1)i pojechali z powrotem do(...). Oskarżony wyjaśnił, że poczekał do godzin wieczornych i zamordowałZ. D. (1)w pokoju tam, gdzie przebywał przez uduszenie go rękoma. Później poszedł do pokoju, w którym byłaA.i ją również udusił. Zwłoki przeniósł do samochodu(...)należącego doZ. D. (1)i wywiózł do lasu w okolice(...), gdzie je zakopał. Zaznaczył, że zabójstwoA.było przypadkowe – „była niepotrzebnym świadkiem”.
DalejM. B. (1)odniósł się do kolejnego miejsca, wskazanego w czasie eksperymentu procesowego - w okolicy rzekiN., wmiejscowości Z.. Mianowicie, oskarżony wyjaśnił, że jest to miejsce, w którym udusiłP. S. (1). Jako przyczynę zabójstwa wskazał zemstę za krzywdę wyrządzoną mu przez pokrzywdzonego, jednocześnie odmawiając odpowiedzi na pytanie jaka to była krzywda oraz kiedy się to stało. Oskarżony wyjaśnił, że około miesiąca przed zabójstwem za pomocą telefonu zakupionego specjalnie w tym celu, umówił się zP. S. (1). Opisał także czynności poprzedzające zabójstwo księdza- zwabienie go do samochodu, wywiezienie w okolice rzekiN., założenie mu opasek zaciskowych na dłonie i nogi oraz zasłonięcie oczu ( k. 2304 - 2307).
16 września 2009 r., w Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Mokotowa wW.odbyło się posiedzenie w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania ( k. 2359 - 2360). W jego tokuM. B. (1)nie przyznał się do stawianych zarzutów i wskazał, że prawdziwymi są wyjaśnienia, które składał przed prokuratorem. Wyjaśnienia złożone na Komendzie nie odpowiadają prawdzie, ponieważ policjanci sugerowali mu, jak ma wyjaśniać, a nadto użyto wobec niego przemocy.
24 września 2009 rokuM. B. (1)został po raz kolejny przesłuchany w Prokuraturze Okręgowej wW.( k. 2401 - 2403). Odmówił wówczas składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania.
M. B. (1)przesłuchiwany był w charakterze podejrzanego również w sprawie dotyczącej zaginięciaH. S. (1). W toku przesłuchania z 15 czerwca 2007 roku ( k. 2674 – 2675) - przeprowadzonego w Wydziale d/w z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw Komendy(...)Policji - oskarżony wskazał, że nie był bity, a jedynie straszono go pobiciem, jeżeli nie przyzna się do zabójstwaH. S. (1). Wyjaśnił, że znaH. S. (1), którego przedstawiła muM. D. (1). O zaginięciu pokrzywdzonego mówiła mu konkubina. Została zbudzona telefonem od rodziny zaginionego, która pytała, czy nie wie, co się z nim stało, gdyż nie wrócił do domu. Oskarżony wyjaśnił, że 7 marca 2007 roku „chyba był w domu”, jednakże nie pamięta co robił. ( k. 2675).
W toku kolejnego przesłuchania, które odbyło się tego samego dnia w Prokuraturze RejonowejW.( k. 2676 - 2678)M. B. (1)potwierdził wcześniejsze wyjaśnienia, co do zaginionegoH. S. (1). Wyjaśnił ponadto, że zamieszkuje wraz ze swoją konkubinąM. D. (1), jej córkąW.i bratem ciotecznym –K. R. (2). Wskazał, że z zarobków jakie uzyskuje z pracy w charakterze kierownika zespołu serwisowego dla małej poligrafii utrzymuje niepracującą konkubinę. Elementem jego pracy jest jeżdżenie do klientów celem odbycia spotkań. Wyjaśnił także, że uzyskuje dodatkowe dochody, nie wskazując jednakże źródła ich pochodzenia. Oskarżony potwierdził również, że posiada samochód m-ki(...)
Przesłuchiwany 18 czerwca 2007 r. ( k. 2698 - 2699)M. B. (1)wyjaśnił, że zabezpieczoną w jego samochodzie saperkę, kupił po tym jak kiedyś zakopał się w górach, natomiast pałkę teleskopową woził w celach obronnych. Wskazał również, że auto myje mniej więcej raz w tygodniu. Co się zaś tyczy zabezpieczonych dwóch telefonów, o fakcie posiadania których rzekomo przypomniał sobie dopiero w toku czynności przesłuchania, wyjaśnił że nie pamięta gdzie i w jakim celu je nabył. Możliwe, że chciał w ten sposób zrobić prezent swojej córce i matce.
M. B. (1)w toku przesłuchań z 2 sierpnia 2010 roku ( k. 5625 - 5627) oraz 1 lipca 2011 roku ( k. 7379 - 7381) nie przyznał się do stawianych zarzutów i odmówił składania wyjaśnień.
W wyjaśnieniach złożonych 18 września 2011 roku przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi – Południe (k.7436 - 7438), w sprawie dotyczącej uprowadzenia i pozbawienia wolnościZ. D. (1)w dniach 5 i 6 kwietnia 2006 r. (zarzuty zart. 189 § 2 kkiart. 282 kk)M. B. (1)określił przyczyny dla jakich 14 i 15 września 2009 roku przyznał się do zarzuconych mu zabójstw oraz wskazał miejsca zakopania zwłok w okolicachM.i(...). Oskarżony wyjaśnił, że przed złożeniem tych wyjaśnień był torturowany, a zaprzestanie tortur uzależnione było od przyznania się do porwaniaZ.iA. D. (1).M. B. (1)zaznaczył, że w tym czasie nic nie jadł ani nie pił, ponadto miał świadomość, że podobnym torturom równocześnie poddawany jestK. R. (1). Podpisywał także różne dokumenty nie mając świadomości, jaka jest ich treść. Tym samym instruowany przez policjantów, którzy go bili,M. B. (1)złożył obciążające wyjaśnienia, aby uniknąć dalszego stosowania wobec niego przemocy.
Przesłuchiwany 15 października 2011 r. w Prokuraturze Okręgowej wW.oraz przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania oskarżony skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień ( k. 7764 – 7766 i 7767 - 7768)
W toku postępowania sądowegoM. B. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, wskazując jednocześnie wolę ustosunkowywania się do poszczególnych protokołów z postępowania przygotowawczego.
Na rozprawie 23 kwietnia 2012 r. ( k. 8434 – 8456), po odczytaniu mu protokołu pierwszego przesłuchania z 14 września 2009 roku (k. 2279 – 2286 ) oskarżony potwierdził dobrowolne złożenie ujętych w protokole wyjaśnień.M. B. (1)doprecyzował również okoliczności rozmowy z agentem ubezpieczeniowym, która miała miejsce w dniu 5 kwietnia 2006 r. w domuZ. D. (2)wS.oraz określił to spotkanie jako ostatni raz gdy widziałZ. D. (1).
Następnie oskarżony wyjaśnił, że po zatrzymaniu go we wrześniu 2009 roku i przewiezieniu go do Komendy(...)Policji funkcjonariusze policji uderzali go pałką oraz rękoma po głowie i całym ciele. Rozebrano go również do naga i powieszono pomiędzy biurkami przy użyciu stalowej rurki. Porażono go też paralizatorem, zmuszano do sprzątania własnych odchodów. Policjanci używali wobec niego obraźliwych określeń takich jak „morderca, dzieciobójca, skurwysyn, pojebus”, a także grozili mu, że go „zajebią, jeśli nie pokaże tych miejsc”.
Na skutek tego działania funkcjonariuszy wyczerpany i odrętwiałyM. B. (1), na pytanie któregoś z policjantów powiedział, że „powie wszystko, czego chcą” ( k. 8438).
Wobec powyższego przyznał się do zabójstwa i zakopania zwłokA.iZ. D. (1)orazH. S. (1), a także wyraził zgodę na sporządzenie szkicu tych miejsc. Wyjaśniając dlaczego wskazał akurat te okolice oskarżony, wyjaśnił, że znał te rejony bo kiedyś zatrzymywał się tam, jadąc nad morze, ponadto w tamtym okresie miał informacje o tym, że telefonyD.ich przed zaginięciem logowały się wP.” ( k. 8439). Informację tę rzekomo przekazała oskarżonemuG. S. (1), która uzyskała je od znajomego policjanta ( k. 8439).
Z relacji oskarżonego wynikało również, że w drodze na przesłuchanie do Prokuratury funkcjonariusze grozili mu, że w razie odwołania wyjaśnień złożonych przed Policjantami, przesłuchanie w Prokuraturze zostanie natychmiast przerwane, a oskarżony zostanie z powrotem przewieziony na komendę.
M. B. (1)nie chciał jednakże złożyć przed prokuratorem wyjaśnień o tożsamej ze złożonymi przed policjantami treści. Chcąc zapewnić sobie kilka godzin wolności od stosowania wobec niego przemocy, oskarżony postanowił przekonać prokuratora do wyjazdu na wizję lokalną. W tym celu odmawiał udzielenia odpowiedzi na poszczególne pytania. Wskazał, że liczył na pomoc prokuratora, jednakże zorientował się, iż nie jest on w stanie tej pomocy mu udzielić. Nie przyszło mu do głowy powiadomienie prokuratora, że wśród funkcjonariuszy, którzy brali udział w eksperymencie procesowym byli również ci, którzy go bili.
Następnie wskazał, że tego samego dnia w godzinach wieczornych udał się wraz z policjantami i prokuratorem w okoliceM..
Z relacjiM. B. (1)wynikało, że wskazanie miejsca ukrycia zwłok pokrzywdzonych również podyktowane było chęcią spełnienia oczekiwań policjantów i skłonienia ich do odstąpienia od stosowania przemocy. Wskazał miejsce zakopania ciałaH. S. (1), ponieważ było dla niego oczywiste, że jeżeli się wycofa to natychmiast wróci na komendę. Określenie miejsca ukrycia zwłokP. S. (1)poprzedzone zostało natomiast wprost wypowiedzianą przez funkcjonariuszy groźbą powrotu na komendę. Na dokładne wymyślenie miejsca zakopaniaP. S. (1)M. B. (1)nie miał, jak wyjaśnił, czasu ( k. 8440).
Oskarżony wyjaśnił następnie, że po zakończeniu eksperymentu został zawieziony do szpitala wW., gdzie przebywał pół godziny, by następnie już w godzinach rannych składać kolejne wyjaśnienia na komendzie, gdyż policjanci powiedzieli mu, że „wiele szczegółów się nie zgadza”. ( k. 8442)
M. B. (1)wskazał też, że treść jego wyjaśnień ujęta w protokole sporządzonym 15 września 2009 r. ( k. 2304 – 2305) nie jest prawdziwa. W toku czynności przesłuchania wyjaśniał bowiem zgodnie z sugestiami policjantów oraz bazując na informacjach uzyskanych wcześniej ze śledztwa oraz od znajomychZ. D. (1). Złożył wyjaśnienia takiej treści ponieważ „był zmęczony, a w tamtej chwili zgodziłby się na wszystko, przyznałby się do wszystkiego” ( k. 8442). Oskarżony potwierdził także, że przed wyjazdem na przesłuchanie do prokuratury sporządził zawarte w aktach sprawy szkice (k. 2307)
Następnie, ustosunkowując się do protokołu przesłuchania, w którym pytano go o przedmioty ujawnione w jego samochodzie,M. B. (1)wskazał, że w tamtym okresie kupował wiele telefonów. Jeden z nich miał być prezentem dla jego córkiW., jednakże jej matka nie wyraziła zgody na taką „fanaberię”.
Co się zaś tyczy pałki teleskopowej, oskarżony wyjaśnił że nabył ją wraz z procą i pistoletem śrutowym po tym jak wtargnięcie policji do jego mieszkania w 2006 roku naruszyło jego poczucie bezpieczeństwa.
NastępnieM. B. (1)po raz kolejny nawiązał do deklarowanego torturowania go przez funkcjonariuszy policji. Wyjaśnił, że po ponownym przewiezieniu z Prokuratury do Komendy, został zaprowadzony do pokoju, w którym zobaczył leżącegoK.i kopiącego go policjanta. Stwierdził, że ta scena zadziałała na niego tak bardzo, że poprosił funkcjonariuszy, aby przestali bićK., a on przyzna się do wszystkiego i wskaże też miejsca zakopania zwłok ofiar (k. 8445).
W dalszej części wyjaśnieńM. B. (1)szczegółowo opisał swoją działalność jako ministranta, lektora i członka chóru w Kościele św.W.wW.oraz wynikające z niej nawiązanie i przebieg relacji z rodzinąD.i księdzemP. S. (1).M. B. (1)wskazał, że w owym czasie był głęboko religijny, uczęszczał regularnie do spowiedzi i czytał Pismo Święte.
Oskarżony zrelacjonował swoją znajomość zeZ. D. (1), z którym pierwotnie się przyjaźnił, a następnie wobec biseksualnościZ., nawiązał z nim i jego żoną stosunki seksualne.
Oskarżony opisał również swoje kontakty zP. S. (1), który często brał udział w dyskusjach o seksualności prowadzonych pomiędzyM. B. (1)orazZ. D. (1), wyrażając w tym zakresie odmienną od tego ostatniego opinię. W tamtym okresieP. S. (1)był dla oskarżonego autorytetem, a rozmowy z nim o sprawach seksualnych – nobilitacją. Oskarżony wyjaśnił, że „poczuł się wyróżniony mogąc uczestniczyć w takich dyskusjach”. (k. 8448). Z relacjiM. B. (1)wynikało także, że ksiądzP. S. (1)pokazywał mu czasopisma pornograficzne i obserwował jego reakcję oraz zaproponował kontakt seksualny. Oskarżony w ramach eksperymentu przystał na propozycję księdza dwukrotnie po czym oznajmił mu, że to mu się nie podoba i nie chce tego kontynuować.
W następnej kolejności oskarżony w sposób tożsamy z wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego opisał okoliczności wyprowadzenia sięM. D. (1)z mieszkania wS.oraz zamieszkania pierwotnie u matki , a następnie przyul. (...). Wskazał ponadto, że początkowo dobre relacjeM. D. (1)uległy pogorszeniu i rozluźnieniu, gdyO.przeprowadziła się do ojca.
Oskarżony wyjaśnił, że ostatni raz widziałA.11 kwietnia 2006 r., kiedy będąc u niego w domu i bawiąc się z młodszą siostrą poprosiłaM., aby zawiózł ją na spotkanie. Zgodził się i po podwiezieniuM.iW.do kina, zawiózłO.do(...)i wysadził ją przy drodze w kierunkuR.. Oskarżony stwierdził, żeA.była wówczas jakaś podekscytowana, podniecona, zdenerwowana, a w czasie drogi mówiłaM., że jedzie zobaczyć się z ojcem, który miał spotkanie z klientem i prosił ją by do niego tu przyjechała. (k. 8451)
A.żaliła się wówczasM. B. (1), że ojciec zmusza ją do przyjazdu do(...). Dziewczyna, aby uzyskać pretekst to powrotu doW., zaproponowałaM. B. (1), że zostawi w jego samochodzie torebkę. Następnie wysłali sobie smsy dotyczące pozostawienia torebki, celem uwiarygodnienia rzekomej konieczności powrotu. Później oskarżony wysadził ją na drodze i wrócił doW..
Następnego dnia mama poinformowała go, że jest poszukiwany przez Policję w związku z podejrzeniem o porwanieZ.i jego córki. Oskarżony stwierdził, że zaginięcieO.iZ.było elementem zemsty na nim ze stronyD., który w rzeczywistości celowo się ukrywał, próbując w ten sposób uciec przed problemami związanymi ze swoją pracą, a zarazem chce go w ten sposób zdyskredytować. Co doA.uważa, że ona poszła za ojcem, gdyż była mu bezwzględnie posłuszna. (k. 8456)
Odnosząc się do zarzutu zabójstwaH. S. (1)oskarżony potwierdził, że mężczyzna został mu przedstawiony, kiedy podjechał pod szkołę tańca zW., aby odebrać swoją konkubinę po zajęciach. Poza informacją o wspólnym uczęszczaniu do szkoły tanga argentyńskiego oskarżony nic oH. S. (1)nie wie. Wskazał również, że nie pamięta czy 7 lub 8 marca 2007 roku pracował, był w domu czy na urlopie. Potwierdził równocześnie, że w tamtym okresie użytkował samochód służbowy marki(...)oraz służbowy telefon. Nie wykluczał, że w tych dniach wyjeżdżał poza(...)bądź „zrobił dużą ilość kilometrów w samejW.”. (k. 8453 – 8454). Oskarżony zaznaczył, że z akt sprawy dowiedział się, iż wtedy, gdy zaginąłH. S. (1), to on wychodził z domu. Wyjaśnił, że o tej porze prawdopodobnie miał spotkanie, z którymś ze swoich klientów, gdyż w działalności pozakontraktowej miał zwyczaj umawiania się z klientami w godzinach wieczorno-nocnych. Na takie spotkania wychodził zK. R. (2), gdyż czuł się bezpieczny. Nie wie, o której godzinie wrócił - mogło to być zarówno po godzinie, jak i po czterech godzinach. Nie negował, że mógł się wówczas poruszać samochodem prywatnym bądź służbowym. Zaprzeczał, ażeby jeździł w okolicachW.,K.czyG.. Uważał, że zarzuty dotyczące posługiwania się kartami debetowymi są nieprawdziwe.
Co się zaś tyczyP. S. (1)oskarżony wyjaśnił, że ich kontakty urwały się, kiedy zamieszkał uD., ponieważ ksiądz nie tolerował jego intymnych relacji z małżonkami. PóźniejP. S. (1)zmienił też parafię.
Na skutek załamania psychicznego związanego z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem o pozbawienie wolnościA.iZ. D. (1), oskarżony poczuł potrzebę rozmowy ze swoim byłym mentorem. Z tego powodu udał się w godzinach rannych do nowej parafii księdzaS.naS.. Po skończonej mszy ksiądz wyszedł do niego z prywatnych pomieszczeń w towarzystwie dwóch dziewczyn, oznajmiając, że musi je odwieźć do szkoły. Oskarżony pojechał z nimi samochodem kapłana, a po odstawieniu dziewczyn, (bratanica księdza i jej koleżanka) wrócili do mieszkania położonego na terenie parafii. Tam rozmawiali ze sobą dwie lub trzy godziny (k. 8475). Oskarżony wyjaśnił, że spotkanie zP. S. (1)odbyło się w serdecznej atmosferze, jednakże uznał, że niepotrzebnie zawraca mu głowę. Zorientował się, że ksiądz jest zaabsorbowany ważniejszymi sprawami i nie czuje już z nim takiej więzi jak kiedyś.M. B. (1)nie uzyskał na tym spotkaniu tego po co przyszedł – wsparcia, pomocy duchowej, rozstrzygnięcia rozterek.M. B. (1)dodał, że wówczas ksiądz przestał być dla niego autorytetem (k. 8455).
Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że był to ostatni raz kiedy widział księdza, a o jego zaginięciu dowiedział się dopiero na komendzie 14 września 2009 roku podczas zatrzymania.
W toku wyjaśnień złożonych przed sądem 8 maja 2012 r. (k. 8473 - 8490)M. B. (1)wskazał, że w związku z postawionym mu zarzutem uprowadzeniaH. S. (1)zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji. Zaznaczył, że zgłaszał się ze swoim kuzynem na Komisariat Policji wW.trzy razy w tygodniu, w różnych godzinach, czasami zapominał i stawiał się dopiero późnym wieczorem. Zaznaczył, że nie pamięta w jakich godzinach zgłosił się na dozór 8 grudnia 2008 roku.
Ponadto,M. B. (1)wyjaśnił, że do 2008 roku pracował wfirmie (...), która zapewniała mu dochody stanowiące główne źródło utrzymania jego i jego rodziny. Dodatkowo uzyskiwał zarobki z pracy na czarno.
Powielił również opis wyjaśnień z 15 września 2009 roku zaprezentowany podczas pierwszego przesłuchania przed sądem. Tożsame wskazał przyczyny złożenia wyjaśnień obciążających oraz wskazania miejsc pochowania zwłok. Nadto, zaznaczył, że policjanci w kwestii uczestnictwaK. R. (1)powiedzieli mu, że może odmówić odpowiedzi na pytania dotyczące jego osoby. Sugerowano, że tylko w ten sposób pomoże swojemu kuzynowi. Oskarżony podał też, że w trakcie przesłuchania naprzeciwko niego siedział policjant, który miał za zadanie weryfikację jego wypowiedzi. Tam, gdzie miałby wątpliwości, jakiej udzielić odpowiedzi, miał poprosić o przerwę.
M. B. (1)zaprzeczył również, żeby w marcu 2007 r. otrzymał odK. R. (1)telefon komórkowy, ponieważ w tamtym okresie mógł korzystać z dodatkowego (poza telefonemM. D. (1)) aparatu, przewidzianego tylko do kontaktów z klientami. Dodał, że dość często zmieniał numer tego telefonu. (k. 8479).
Udzielając szczegółowych odpowiedzi na pytania stron oskarżony wskazał, że treść smsów jakie pisał wrazA. D. (1)11 kwietnia 2006 roku została wymyślona przez nią. Nie zaprzeczał, że mogło tak być, że pisanie SMS-a i odpowiedź na niego mogła odbywać się równolegle. Mógł też znać treść tego SMS-a.

M. B. (1)stwierdził, żeH. S. (1)był starszym mężczyzną, aktywnie interesującym się tańcem i sportem, miał dwie córki i żonę. Mieszkał naŻ.i pracował w firmie związanej z energetyką. Informacje te posiadał odM. D. (1), która odkąd zaczęła uczęszczać do(...)Złota Milonga, dużo mówiła oH. S. (1). Oskarżony zaznaczył jednakże, że nie pamięta, czy fakty te poznał przed, czy po zaginięciu mężczyzny.
Odpowiadając na pytanie, czy był zazdrosny oM. D. (1),M. B. (1)odpowiedział, że tak, ale to była naturalna zazdrość, gdyż jego konkubina jest atrakcyjną kobietą. Zaznaczył, że ich związek oparty był na wzajemnym zaufaniu. Podkreślił, że nie widział powodu do spotykania się zH. S., a te sytuacje, w których był zazdrosny oM.nie dotyczyły kursu tańca. Oskarżony podkreślił, że nie czuł doH. S. (1)żadnej niechęci. Nie znał też statusu finansowego pokrzywdzonego.
M. B. (1)w swoich wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania jurysdykcyjnego opisał sytuację finansowąZ. D. (1)oraz zaprzeczył jakoby pośredniczył w inicjowaniu spotkania pokrzywdzonego z agentem ubezpieczeniowym.M. B. (1)wyjaśnił, że doskonale zdawał sobie sprawę, iż do sfinalizowania umowy ubezpieczeniowej, jaką chciał zawrzećZ. D. (1), konieczne było sprawozdanie finansowe oraz badania lekarskie. (k. 8484). W czasie, gdy nastąpiło zaginięcieZ. D. (1)miał pełną świadomość, że nie jest on osobą ubezpieczoną, ponieważ nie złożył, wymaganych dokumentów. Oskarżony zauważył, że do rozpatrzenia tego rodzaju wniosku „potrzebny jest jakiś czas”.
M. B. (1)zrelacjonował także okoliczności jego zatrzymania we wrześniu 2009 r., kiedy o godz. 600wtargnęli do ich mieszkania funkcjonariusze policji. Został położony na ziemię, nie ruszał się. Dodał, że w czasie tego zatrzymania w domu nie doznał żadnych obrażeń. (k. 8489).
Zaznaczył również, że za każdym razem, kiedy policja do walki z terrorem kryminalnym odbierała go z aresztów śledczych (M.,B.) przeprowadzano mu obdukcję.
M. B. (1)na rozprawach w dniach 20 i 26 kwietnia 2016 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oskarżony - ustosunkowując się do wcześniej składanych wyjaśnień - podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w trakcie pierwszego procesu. Podkreślił, że obciążające wypowiedzi z etapu postępowania przygotowawczego zostały na nim wymuszone ( k. 12283-12285, 12314-12317, 13228).
Co się tyczy wyjaśnieńK. R. (1), wskazać należy, że w toku pierwszego przesłuchania 14 września 2009 r. poinformował prokuratora, iż od razu po zatrzymaniu został pobity przez funkcjonariuszy Policji. Bicie po całym ciele, zakładanie na głowę i duszenie torebką foliową z zawartością kału, używanie paralizatora trwało bez przerwy, do czasu przyjazdu do Prokuratury. Stosowano wobec oskarżonego groźby, zmuszano, do tego, aby się przyznał. Zaznaczył, że był już wielokrotnie słuchany, co do faktu zaginięciaZ.iA. D. (1)i że nikogo nie zabił. Następnie udzielił odpowiedzi na pytania prokuratora dotyczące jego znajomości z rodzinąD., czy jeździł zM. B. (1)orazZ.iA. D. (1)na działkę w okolicach(...)i co jest mu wiadome o ich zaginięciu (k. 2271 - 2276).
Składając wyjaśnienia po raz drugi ( również 14 września 2009 roku).K. R. (1)opisał zdarzenie związane zeZ. D. (1), jakie miało miejsce 5 kwietnia 2006 roku w jego mieszkaniu wS.. Pierwotnie atmosfera spotkania była normalna, jednakże później oskarżony wraz zM. B. (1)zaczęli straszyćZ., aby zrzekł się praw rodzicielskich do córkiW..K. R. (1)wskazał, że na prośbęM.postraszyłZ.słowami „zobaczysz teraz”, a także krzyknął na niego że ma się słuchaćM.. Potem atmosfera powróciła do normalności, aZ.pił alkohol. Oskarżony sprecyzował, że na moment opuścił mieszkanie - poszedł kupić coś do jedzenia. Po powrocieM.iD.jeszcze rozmawiali, a następnie podwieźliZ.doW..
Z wyjaśnieńK. R. (1)wynika również, że rozmawiając potem zM. B. (1), ocenił to co zrobili jako „straszne”. W odpowiedziM.obiecał mu, że to się nigdy nie powtórzy. Po kilku dniachM. B. (1)powiedział, że odwiedzi ichZ..D.rzeczywiście przyjechał wraz zA.do domu naul. (...). Następnie na polecenieM.dwoma samochodami wszyscy wyruszyli na działkę ojcaK. R. (1)wP.(k. 2295). Po przyjeździe, na miejscu panowała nerwowa atmosfera.Z.był poddenerwowany, aK. R. (1)na polecenieM.wychodził na zewnątrz domku.
Po jakimś czasieM. B. (1)pojechał gdzieś zA., a jemu kazał pilnowaćZ.. Oskarżony zaznaczył, żeZ.w ogóle się nie odzywał, siedział i „atmosfera była trochę dziwna”.M.z uśmiechniętą i pogodnąO.wrócili następnego dnia późnym wieczorem.
NastępnieM. B. (1)powiedział oskarżonemuR., który rozmawiał zA.na werandzie, że musi jeszcze pogadać zeZ.. Za jakiś czas doK. R. (1)znowu podszedłM.i polecił, żeby wziął jego samochód i sobie gdzieś pojechał.K. R.zgodził się i jeździł samochodemM.poP., nie wiedział jednak jak długo. Po jakimś czasie wrócił w umówione miejsce w okolicach działki. Czekał na niego tylkoM., nie było drugiego samochodu,O.aniZ..K. R. (1)wyjaśnił, że nie pytał wówczasM., co z nimi się stało- dla niego było oczywiste, że oni odjechali. (k. 2296) Oskarżony wyjaśnił również, że kilka dni po tym zdarzeniu wrócił na działkę ze swoją dziewczynąK.S., żeby wysprzątać domek (k. 2296). Z omawianych wyjaśnień wynika także, żeK. R.podał, że jakiś czas po powrocie z działkiM.kazał mu posprzątać auto. Był samochodem na myjni, odkurzył go, a następnie wyczyścił tapicerkę specjalnym preparatem. (k. 2300)
W toku przesłuchaniaK. R. (1)zaprzeczył, aby brał udział w porwaniuH. S. (1). Potwierdził natomiast, że u kolegi wP.zakupił telefon komórkowy, który przekazałM. B. (1).
K. R. (1)potwierdził też, że późniejM.woził go w różne miejsca wW.i pozaW., aby wybrać pieniądze z bankomatów. Wręczył mu w tym celu kartę i PIN. Oskarżony zaznaczył, że nie były to udane próby.
W toku kolejnego przesłuchania, które odbyło się przed sądem rozstrzygającym wniosek prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania ( k. 2354-2355), oskarżony nie przyznał się do stawianych mu zarzutów, zaznaczając że nie znaH. S. (1)aniP. S. (1). Wyjaśnił, że za pierwszym razem mówił prawdę, a za drugim i trzecim był zmuszony do kłamania. Oświadczył, że jest osobą niewinną, nigdy by nie zabił, ani nie porwał człowieka oraz że boi się policji, ponieważ był bity.
Przesłuchiwany 21.09.2009 r. ( k. 2365-2366)K. R. (1)podtrzymał wyjaśnienia złożone przed prokuratorem jako pierwsze. Wyjaśnienia składane jako drugie określił jako wymyślone. Nie wyraził również zgody na badanie poligraficzne oraz odmówił składania dalszych wyjaśnień (k. 2366).
W toku przesłuchania jakie zostało przeprowadzone 23 września 2009 r. ( k. 2387-2390) w Prokuraturze Okręgowej wW., oskarżony skorzystał z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień.
Z załączonego do akt niniejszego postępowania ( k. 2665-2666) protokołu przesłuchania z 15 czerwca 2007 r. wynika, żeK. R. (1)nie przyznał się do porwaniaH. S. (1)i żądania za niego okupu. Oświadczył, że w ogóle nie znaH.iL. S.. Potwierdził fakt zakupu telefonu marki(...). Aparat nabył od swojego kolegi u niego w domu. Telefon jeszcze tego samego dnia - w niewyjaśnionych okolicznościach - zgubił . Wskazał, że nie dysponuje jakimkolwiek dowodem jego zakupu. Wyjaśnił również, że do tego aparatu nie wkładał żadnej karty, a wieczorem zorientował się, że już go nie ma.
Przesłuchiwany 16 lipca 2007 r. ( k. 2667-2669)K. R. (1)opisał, że od roku mieszka u swojego brataM. B. (1), który go utrzymuje. Wyjaśnił także, że zagubiony telefon kupił od swojego kolegiŁ. W. (2), kiedy pojechał do(...)spotkać się ze swoją dziewczynąK. S. (2). W godzinach wieczornych stwierdził, że nie ma telefonu.
W toku przesłuchania jakie odbyło się 6 maja 2010 roku w Wydziale do spraw Walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw(...)( k. 5443-5445)K. R. (1)potwierdził zastraszanieZ. D. (1)w jego mieszkaniu wS., polegające na tym, żeM. B. (1)krzykiem wymuszał na pokrzywdzonym, żeby ten go wysłuchał, bo chce z nim porozmawiać. Po 10 minutachM.wyszedł z pokoju i powiedział, że osiągnął cel, gdyżZ. D. (1)„zrzekł się rodzicielstwa” (k. 5444). Oskarżony zaznaczył, że w trakcie rozmówM. B. (1)zeZ. D. (1), przebywał w innym pomieszczeniu. W pewnym momencie wyszedł zrobić zakupy. Wieczorem oskarżeni podrzuciliD.doW., który wysiadł w okolicachsklepu (...).
K. R. (1)podtrzymał też wyjaśnienia dotyczące wspólnego wyjazdu zeZ.iO. D.do(...). Dodał, że będąc na działce nie miał ze sobą telefonu komórkowego, który zostawił w domu przyul. (...), ponieważM. B. (1)często mówił mu, żeby nie zabierał ze sobą aparatu. W tożsamy jak dotychczas sposób oskarżony opisał przebieg zdarzeń na działce. Zaznaczył, że gdy na prośbęM.pozostał zeZ. D. (1)czuł, że jest to nietypowa sytuacja, że „coś jest nie tak.” (k. 5444 ). Oskarżony dodał, że w trakcie rozmów, jakieM.prowadził zeZ.po powrocie wraz zO.zW., sytuacja była napięta i z jego perspektywy „było nieciekawie”. W wyjaśnieniach tychK. R. (1)potwierdził swoje wcześniejsze relacje, co do opuszczenia przez niego działki na prośbęM., jeżdżenia przez okres 1,5 do 2 godzin poP., a następnie powrotu na działkę i opuszczenia jej wraz zM..
Następnego dniaK. R. (1)odM. B. (1)otrzymał informację, żeZ.iO.zaginęli.M. B. (1)powiedział mu wówczas, żeD.mieli jakieś długi i wyjechali za granicę (k. 5445).
W omawianych wyjaśnieniachK. R. (1)po raz kolejny i w analogiczny sposób opisał jak w 2007 r. lub 2008 r., późną nocą, na prośbęM.wypłacał pieniądze z bankomatów. Dodał, że karty, PIN oraz ubrania wręczał muM., każąc w okolicach bankomatów zasłaniać twarz. Oskarżony pamiętał, że to nie były kartyB., natomiast nie spojrzał na wpisane na nich dane właścicieli. Do bankomatów jeździli samochodem marki(...).
Uzupełniając złożone wcześniej wyjaśnienia.K. R. (1)dodał, że pieniądze na zakup telefonu(...)dał muM.. AparatK. R. (1)kupił w komisie wP.prowadzonym przez kolegę. Telefon przekazałM. B. (1).K. R.wyjaśnił ponadto, żeM. B. (1)kazał mówić policji, że telefon zgubił zaraz po zakupie. Oskarżony wskazał, że wyjaśniał zgodnie z poleceniemM., wierząc że ów nie mógł skrzywdzić ludzi wymienionych w akcie oskarżenia.K. R.powiedział, że nie chce już więcej kryć przyjaciela i dlatego powiedział prawdę.
10 maja 2010 r. przeprowadzono eksperyment procesowy (k. 5459-5461), w trakcie któregoK. R. (1)wskazał bankomat(...)znajdujący się w miejscowościG.przyul. (...)oraz kolejny wK.przyul. (...). Został do nich dowieziony przezM. B. (1)celem pobrania pieniędzy, jednakże były to próby bezskuteczne.
Oskarżony wskazał też bankomat wW.przyul. (...), zaznaczył jednak, że z niego korzystał przy użyciu własnej karty. Natomiast nie był pewien bankomatu przyul. (...).
W toku przesłuchania, które odbyło się 14 maja 2010 roku w Prokuraturze OkręgowejK. R. (1)oświadczył, że chce powiedzieć jak było naprawdę, a następnie złożył obszerne wyjaśnienia. ( k. 5470-5480) .
W pierwszej kolejności opisał okoliczności zdarzenia zeZ. D. (2)na początku kwietnia 2006 r. wS.. Dodał, że pokrzywdzony był wystraszony, ale nie płakał, siedział na materacu i miał opaskę na oczach.
Opisując motywację jaka kierowała nim przy grożeniuZ. D. (1)K. R. (1)wyjaśnił, że robił to, bo tak mu kazałM. B. (1), który był dla niego autorytetem, a jego działania wzbudzały w nim respekt: „on zawsze jakby wszystko wiedział, jak mi wydawał polecenia, to ja się mu nie sprzeciwiałem”. (k. 5473). Zdaniem oskarżonegoR.,M.wspierał go psychicznie, zapewniał mu poczucie bezpieczeństwa.K. R. (1)był również przez niego dofinansowywany. Oskarżony czasami także obawiał sięM., szczególnie gdy ten był zdenerwowany. Wówczas się nie odzywał, milczał. Rzadko się buntował przeciwko niemu.K. R. (1)wskazał, że składając te wyjaśnienia czuje lekki strach przedM., który nie pozwolił nikomu opowiadać o zdarzeniu, które miało miejsce wS..
Następnie oskarżony opisał okoliczności wyjazdu wraz zM.,O.iZ. D. (1)na działkę wP.. Treść wyjaśnieńK. R. (1)nie odbiegała od dotychczasowych depozycji. Dodał tylko, że jak na polecenieM.opuścił działkę i wrócił na konkretną godzinę, to domek był zamknięty, aM.czekał już na podjeździe. Był zdenerwowany, a kiedy wracali z tej działki, prosił go tylko, ażeby nikomu nie mówił o tym, że byli wP.. Oskarżony potwierdził, że kilka dni później, albo nawet dzień późniejM.poprosił , aby posprzątał domek, powiedział, że chce, aby „tacie zrobił przyjemność”. Oskarżony posprzątał domek ze swoją dziewczynąK.S.(k. 5476).
Bacząc na powyższą prośbęM. B. (1),K. R. (1)w toku przesłuchania po zaginięciuD.nie mówił nic o wyjeździe do(...)(k. 5476).
Oskarżony potwierdził również złożone dotychczas wyjaśnienia dotyczące zakupu i przekazaniaM. B. (1)telefonu komórkowego marki(...)
K. R.wyjaśnił, że był mocno zdziwiony okolicznością, żeM.każe mu kłamać przed Policją. Mając jednak do niego zaufanie, wierzyłB., który zapewniał, że z telefonem jest wszystko w porządku.M.uspakajał, że tak czy inaczej ich wypuszczą i nie ma szans, żeby ich zatrzymali. Gdy jednak na policjiK. R.dowiedział się, że chodzi o trzecią zaginioną osobę, zaczął się niepokoić oM., że mógł coś zrobić tym wszystkim ludziom – „martwiłem się, bo byłem od niego uzależniony”.
W następnej kolejności oskarżony wyjaśnił, że jeszcze przed zatrzymaniem,M.zaproponował mu dorobienie pieniędzy. Jego zadanie miało polegać na wypłacaniu gotówki z bankomatów za pomocą wręczonych mu przezB.kart. Pewnej nocy pojechali samochodemM.marki(...)albo(...)podW.. Przed wyjazdemM.dał mu ciemną bluzę z kapturem, którym miał zasłaniać twarz w trakcie zbliżania się do bankomatów. ToM.wybierał miejsca, dawałK.dwie karty bankomatowe i kartkę z numerami PIN. Żadna z prób nie skończyła się wypłatą pieniędzy.
M.zakazał kuzynowi mówić komukolwiek o tym zdarzeniu, dlatego też pierwotnie oskarżony nie opisywał go w swoich wyjaśnieniach.B.nie chciał też mu powiedzieć, skąd ma te karty, kwitując, że to nie jest jego sprawa (k. 5478-5479).
Oskarżony opisał również jak pod koniec 2008 roku zmierzając na komendę policji wW., gdzie stawiali się na dozór, znaleźli telefon komórkowy(...).M.wziął wówczas aparat i wyrzucił znajdującą się w nim kartę SIM (k. 5479).
Kolejne przesłuchanieK. R. (1)odbyło się 26 maja 2010 r. w Prokuraturze Okręgowej ( k. 5505-5514). W jego toku wskazał, że poprzednie wyjaśnienia częściowo nie są prawdziwe, ponieważ składał je pod wpływem lęku.
Opisał, że tego dnia, gdy pojechali doS.do mieszkaniaZ. D. (1)od razu po wejściu do środkaM.zaczął wulgarnymi słowami grozić pokrzywdzonemu, że ma się go słuchać, bo jak nie to stanie mu się krzywda.K. R.zaznaczył, że stali obaj w pobliżuZ., osaczali go na wypadek, gdyby ten się stawiał i konieczne byłoby jego obezwładnienie.D.był zdenerwowany, sparaliżowany strachem, bał się. Zapewnił, że będzie się ich słuchał i prosił, żeby nie używać wobec niego przemocy.K. R.podał również, że podczas gdyM.rozmawiał zeZ., on oglądał telewizję w drugim pokoju, a po jakimś czasie przyszedł do niegoM.i kazał mu nastraszyćZ.. Realizując to polecenieR.wszedł zM.do pokoju, w którym znajdował sięZ., który miał zasłonięte przepaską oczy i „klepnął” go otwartą dłonią w tył głowy oraz zwrócił się do niego wulgarnymi słowami, że ma się słuchać (k. 5508).Z.łamiącym głosem prosił oskarżonych, żeby go nie krzywdzili, zapewniał, że będzie się słuchał. KiedyK. R. (1)wychodził z pokoju,M.pochwalił go, słowami : „dobra, swoje zrobiłeś”. (k. 5508)
Po upływie około 20 minutM.iZ.przyszli do pokoju, w którym on przebywał i dalej dyskutowali. Rozmowa trwała około godziny i dotyczyła m.in. zrzeczenia się przezZ.praw doW.i wyrażenia zgody na rozwód zM. D. (1). Konwersacja toczyła się w spokojnej atmosferze, bez krzyków, aZ.nawet pił alkohol.
NastępnieM.kazałK.pójść do sklepu po kanapki i nie podając przyczyny zakazał mu wracać przed upływem dwóch godzin (k. 5508). GdyR.wrócił do mieszkaniaZ.pił alkohol, odbierał telefony.M.zaproponował podwiezienie go doW., gdzie w okolicachsklepu (...)D.ich opuścił, a oni wrócili do domu naul. (...).
K. R. (1)zapewniał, że tylko asystowałM.w zastraszaniuZ.. Robiąc to kierował się wdzięcznością wobecM., który wspierał go duchowo i finansowo. PonadtoM.obiecał mu, że więcej nie będzie musiał pomagać w ten sposób, ponieważ nie będzie takich sytuacji. (k. 5510)
W następnej kolejności oskarżony wyjaśnił, że kilka dni po zdarzeniu wS.,M.oznajmił mu, żeZ.iO.przyjadą do nich na obiad. Kiedy 10 kwietnia 2006 roku około godziny 16: 00Z.iO.stawili się w mieszkaniu naD.,M.po ich przywitaniu, stanowczym głosem oznajmił im, że pojadą na działkę.K. R. (1)był tym zdziwiony. Sądził, że to będzie wspólny obiad zM.iW.. Wówczas zorientował się, że coś jest nie tak, bo wcześniej nie było mowy o wyjeździe do(...), poza tymM.nie chciał powiedzieć „co jest grane”. (k. 5509).K. R. (1)stwierdził również, że zdziwiło go to, iżZ.iO.zgodzili się bez oporu. Na działkę pojechali dwoma samochodami. Po dotarciu na miejsceM.zD.udali się do domku, aK.przez około godzinę czekał na werandzie. Następnie wszedł do środka, w reakcji na coM.powiedział, że wszystko jest w porządku i kazał mu wrócić na zewnątrz.R.posłuchał, później spacerował po działce albo czekał na werandzie.
Po jakimś czasieM.zawołał go i powiedział, że jedzie gdzieś zA., aR.ma w tym czasie zostać zeZ.. Nie wyjaśnił po co jedzie zO., wskazując tylko, że muszą coś załatwić, aR.ma pilnowaćZ.. Oskarżony zauważył, żeZ.siedział na łóżku i był ospały, aO.była milcząca i stała przyM.. Obydwoje byli podenerwowani. Oskarżonego zdziwiło, że podobnie jak on,D.słuchaliM.bezwarunkowo. (k. 5510). Przed ich wyjazdemK.poinformowałM., że musi zadzwonić do swojego ojca, właściciela działki, jednakże nie ma ze sobą telefonu, który na jego polecenie zostawił wW..M. B. (1)wręczyłK.jakiś stary telefon, i kazał przekazać, że jest na działce ze swoją dziewczynąK., dając ojcu do zrozumienia, żeby nie przyjeżdżał (k. 5511)
W dalszej części wyjaśnieńK. R. (1)wskazał, że następnego dnia obudził się ok. godziny 13. Niedługo potem powróciliM.zO., która była uśmiechnięta i zadowolona, co go uspokoiło. NastępnieB.poszedł doZ., aO.została zK.. Powiedziała mu wówczas, że wszystko jest w porządku.
Po jakimś czasie oskarżony zaczął się niepokoić, że sytuacja robi się dziwna, wszystko się przedłuża.A.także zaczęła się denerwować, a na jej pytanieM.odpowiedział, żeZ.musi sobie coś jeszcze przemyśleć.
Kiedy zaczęło się ściemniać,K.zO.poszli do samochoduZ., gdzie prowadzili luźną rozmowę o wakacjach.M.w tym czasie często wychodził i wchodził do domku, aż wreszcie podszedł do wozuZ.i oznajmił, że niedługo będą jechać doW.. Poprosił ich, żeby zostali w aucie, a sam wrócił doD..
Z relacjiK. R. (1)wynika, żeM.wyszedł z budynku po 10 minutach kompletnie inny niż poprzednio (k. 5511). Mówił szybko - kazałO.iść do ojca i porozmawiać z nim. WtedyO.wysiadła z samochodu i poszła zM..
Po upływie kolejnych 10-15 minutM.ponownie wyszedł z domku letniskowego, wręczyłK.kluczki do(...)i kazał opuścić działkę na dwie godziny.K.- wobec faktu, żeM.był zdenerwowany - nie pytał, po co ma odjeżdżać, gdyż bał się że kuzyn na niego nakrzyczy (k. 5511).
Po upływie dwóch godzin oskarżony wrócił. Na posesji nie było już wozuZ.ani samychD., aM.zamknął domek i szedł w stronę wyjścia z działki, był zdenerwowany. Na pytanie, gdzie oni są,M.odpowiedział, że pojechali już do domu, aK.pod żadnym pozorem nie wolno mówić, że byli z nimi i zastraszaliZ.. Było to przyczyną składania przezK. R. (1)nieprawdziwych wyjaśnień w czasie wcześniejszych przesłuchań (k. 5512).
Następnego dniaM.zasugerował oskarżonemu, aby pojechał na działkę i posprzątał bałagan w domku. W tym celu dał mu odkurzacz i swój samochód marki(...).K.ze swoją dziewczynąK.S.przez około dwie godzin sprzątali domek, w którym „było dużo piachu, jakby błota”.
Oskarżony zaznaczył, że kiedy dowiedział się, iż Policja chce z nim porozmawiać w sprawie zaginięciaZ.iA. D. (1),M.ponownie zakazał mu mówić o straszeniuZ.i o tym, że byli zD.na działce.M.powiedział wówczas, żeZ.wraz z córką wyjechali za granicę.D.był zadłużony i musiał zniknąć, ponieważ ci ludzie chcieli od niego pieniądze (k. 5512).M.powiedział kuzynowi, żeby się nie martwił - wszystko jest w porządku. Nawet gdyby sprawa trafiła do prokuratury to oskarżony może siedzieć najwyżej pół roku. Przypomniał, żeby nic nikomu nie mówił, bo będzie miał nieprzyjemności, ponieważ jemu nikt nie uwierzy. Kazał mu kłamać nawet w prokuraturze (k. 5512).
W toku omawianych wyjaśnieńK. R. (1)potwierdził ponownie okoliczności dotyczące zakupionego dlaM.telefonu. Przyznał, że przed oddaniem goM., mógł z tego aparatu dzwonić do swojej dziewczynyK.iO. Ś.. (k. 5513)
Następnie oskarżony powtórzył, żeM.zakazał komukolwiek mówić, że pobierał pieniądze z kart bankomatowych. Wskazał też, że po drugim zatrzymaniu przez policję przestraszył się, a fakt zaginięcia znajomegoM. D. (1)wydał mu się „dziwnym zbiegiem okoliczności”.M. B. (1)stwierdził wówczas, że „Policja chce go wrobić”. Jeśli chodzi o czwartą zaginioną osobę oskarżony myślał, że to też jakiś „zbieg okoliczności”, iż akurat on iM.znaleźli telefon, który ma związek z tą sprawą (k. 5513 – 5514).
W trakcie kolejnego przesłuchania, które odbyło się 1 lipca 2011 r. (k. 7384-7386),K. R. (1)oznajmił, że poprzednie wyjaśnienia, w których wskazywał poszczególne bankomaty zostały na nim wymuszone.
W toku rozprawy sądowej przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi-Południe (sygn. III K 1272/10) w wyjaśnieniach (k. 7438-7440) dotyczących porwania i pozbawienia wolnościZ. D. (1)w dniach 5 i 6 kwietnia 2006 r. (zarzuty zart. 189 § 2 kk,282 kkoraz278 § 1 kk), a załączonych do akt śledztwa,K. R. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, wskazując że wszystkie uprzednie wyjaśnienia składał pod wpływem gróźb wypowiadanych przez policjantów. Był bity i torturowany. Tak samo traktowanoM. B. (1), którego widział, jak wisiał nagi na rurce między krzesłami. Oskarżony wyjaśnił, że wówczas kazano mu się przyznać i obciążyć kuzyna, a następnie zabierano go w różne miejsca, każąc mu coś odtworzyć, a on czynił to, co mu kazali. Z relacji oskarżonego wynika, że przesłuchania prowadzili funkcjonariusze, na których składał zawiadomienia o popełnieniu przez nich przestępstw, co wykluczało swobodę wypowiedzi. Stwierdził, że wszystko, co mówił było dyktowane przez Policję i to wtedy był bity.
Przesłuchiwany 15 października 2011 r. w Prokuraturze Okręgowej ( k. 7773-7778)K. R. (1)po raz kolejny w sposób zbieżny z treścią wcześniejszych wyjaśnień przedstawił okoliczności wyjazdu zM.,Z.iO.na działkę wP.oraz jeżdżenia zM.samochodem marki(...)celem wypłacania pieniędzy z bankomatów za pomocą wręczonych mu przezB.kart i PINów. Zaprzeczył, jednocześnie żeby uprowadziłH. S. (1).
Powyższe wyjaśnienia oskarżony podtrzymał w toku przesłuchania przeprowadzonego na posiedzeniu Sądu Rejonowego dla WarszawyM.w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania w dniu 17 października 2011 r. ( k. 7788-7789).K. R. (1)oświadczył wówczas, że chce przyznać się do popełnieni zarzucanych mu czynów.
9 listopada 2011 r. ( k. 7905-7910) - podczas ostatniego przesłuchania przeprowadzonego w toku postępowania przygotowawczego -K. R. (1)wyjaśnił, że kiedy zM.szli zgłosić się na dozór policji na Komisariacie wW., przy głównej drodze od stronyS.znaleźli telefon marki(...). Powtórzył również, że aparat miał kartę SIM, którąM.wyrzucił do kosza w okolicach Komisariatu Policji. Następnie, na okazanych mu zdjęciach czterech telefonów oskarżony wskazał(...)jako najbardziej zbliżony do tego, który został przez nich znaleziony.
W czasie rozprawy sądowej 8 maja 2012 r. ( k. 8490)K. R. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw. Odmówił złożenia wyjaśnień, wyrażając wolę ustosunkowania się do treści protokołów sporządzonych w toku śledztwa. Następnie potwierdził odczytane z k. 2271-2276 wyjaśnienia i oświadczył, że protokół jest zgodny z prawdą, natomiast nie jest w stanie się skoncentrować, jest zmęczony i zdenerwowany, w związku z czym nie chce w dniu dzisiejszym ustosunkowywać się do odczytywanych wyjaśnień.
Na kolejnej rozprawie 14 maja 2012 r. ( k. 8515 - 8530)K. R. (1)po odczytaniu jego wyjaśnień złożonych przed prokuratorem ( k. 2271-2276) potwierdził je i oświadczył, że po przesłuchaniu został odwieziony nie do szpitala, lecz na Komendę(...)Policji, gdzie poddawano go torturom.
Po odczytaniu jego wyjaśnień z k. 2292- 2299 oskarżony potwierdził fakt ich złożenia, oświadczając jednocześnie, że nie są one zgodne z prawdą. Zaznaczył, że był bity przez funkcjonariuszy konwojujących go do Prokuratury i potem na komendę.K. R. (1)wyjaśnił, że już po pierwszym przesłuchaniu policjanci, uznawszy iż złożył złe wyjaśnienia, po przewiezieniu go na komendę od razu zaczęli go torturować. Z relacji oskarżonego wynika, że bito go wówczas i kopano, używano wobec niego paralizatora, na głowę zarzucono mu worek foliowy, władano jego genitalia do drewnianego imadła, które następnie skręcano dwoma śrubami znajdującymi się po bokach, wgniatano również kajdanki w nadgarstki. Żądano przy tym, aby udzielał odpowiedzi zgodnych z oczekiwaniami oprawców. Dodał też, że podczas samego zatrzymania nie stawiał żadnego oporu funkcjonariuszom Policji.
Oskarżony wskazał, że na skutek stosowanych wobec niego tortur posiadał liczne obrażenia na ciele. Mówił, że wtedy miał widoczne rany na nadgarstkach, liczne otarcia rąk, sińce na ciele. Przedstawił też okoliczności przewiezienia go do szpitala, rozmowę z lekarzem, któremu bał się powiedzieć o pobiciu, gdyż obok stali policjanci. Powiedział, że był badany także przez lekarza w Areszcie Śledczym, który sporządził opis jego obrażeń, jednak tych adnotacji nie widział. Podkreślił jednak, że ów lekarz stwierdził, że na jego członku znajduje się krwiak.
Oskarżony wskazał, że zmuszano go, aby się przyznał do zabójstwa. Zadawano mu dużo pytań, część z nich sugerujących. Po udzielanych przez siebie odpowiedziach orientował się, czy im te informacje pasują, ponieważ widział zadowolenie policjantów. Stwierdził również, że kiedy był przesłuchiwany za pierwszym razem przez prokuratora - za kamerą rejestrującą czynność - stał policjant i kontrolował, jak wyjaśnia (k. 8520-8521).
Również w przypadku wyjaśnień z k. 2313-2317K. R. (1)potwierdził, że je składał, ale nie są one zgodne z prawdą. Wskazał bowiem, że w pokoju przesłuchań znajdował się wyłącznie z prokuratorem i protokolantem, ale wie na pewno, że przed drzwiami byli funkcjonariusze, którzy go torturowali przed przywiezieniem go do Prokuratury . Oskarżony dodał, że podczas stosowania wobec niego tortur był tak przerażony, że opowiadał to, czego oczekiwali bijący go funkcjonariusze. Wiedział bowiem, że jeżeli nie powtórzy tego, to będzie źle i dalej będzie katowany. (k. 8522)
NastępnieK. R. (1)potwierdził odczytane protokoły z k. 2354-2355, 2365-2366, 2387-2390, 2665-2666, 2667-2669, stwierdzając, że nic nie ma do dodania. (k. 8523)
Po odczytaniu wyjaśnień z k. 7384-7386, potwierdził fakt ich złożenia, zaznaczając jednocześnie, że czynność wskazania miejsc, w których znajdowały się bankomaty została na nim wymuszona. Powiedział o tym prokuratorowi, ponieważ wówczas miał więcej sił - czuł się lepiej psychicznie. (k. 8527)
K. R. (1)potwierdził także wyjaśnienia zawarte na k. 7438-7440, składane na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi-Południe w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnemu o czyn zart. 189 § 1 i art. 282 kk.
Złożone w późniejszym okresie przed prokuratorem, a zawarte na k. 5443-5444, k. 5470-5480, k. 5005-5014, k. 7773-7778, k. 7788-7789 i k. 7905-7910 wyjaśnienia, oskarżony określił jako nieprawdziwe. Ich treść wymuszona została bowiem przez funkcjonariuszy policji, którzy w razie sprzeczności niektórych fragmentów wyjaśnień kazali oskarżonemu je zmieniać. Znając konsekwencje odmowy oskarżony godził się na to.
Z przedstawionych powyżej przyczyn oskarżony nie potwierdził również protokołu związanego z eksperymentem wskazywania przez niego określonych bankomatów. (k. 5459-5461).K. R. (1)wyjaśnił, że zgodził się wziąć udział w eksperymencie, aby mieć spokój. Z relacji oskarżonego wynika, że czynność tę przeprowadzono w taki sposób, iż zawożono go na daną ulicę i kazano mu powiedzieć, kiedy przejeżdżali obok bankomatu, czy kojarzy to miejsce. Kiedy stwierdzał pod przymusem, że tak - policjanci zatrzymywali samochód, zmuszali go do wskazania bankomatu palcem i robili mu zdjęcie.
Według oskarżonego, nie stosowano wówczas wobec niego siły fizycznej. Przekazywano mu jednak szereg informacji i szczegółów, każąc dopasować je do wyjaśnień. Oskarżony wskazał, że był pod tak wielką presją, iż improwizował, starając się spełnić oczekiwania policjantów.
W toku omawianej czynności przesłuchaniaK. R. (1)zaznaczył również, że po opuszczeniu budynku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południa stosowano wobec niego tortury, które spowodowały utratę przytomności, a doznane wówczas obrażenia skutkowały przewiezieniem do szpitala, gdzie otrzymał leki przeciwbólowe. Następnie został przetransportowany naulicę (...), gdzie funkcjonariusze policji opisali jego liczne obrażenia. W następnej kolejności, z uwagi na zastosowanie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, został przewieziony do Aresztu ŚledczegoW..
Oskarżony wyjaśnił, również że w trakcie posiedzenia Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania celowo powiedział, że podtrzymuje swoje wyjaśnienia złożone 15 października 2011 r. i nie poinformował o stosowanych wobec niego torturach, ponieważ bał się i uważał, że to nic nie pomoże. (k. 8530).
K. R. (1)na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oskarżony zaprezentował analogiczne stanowisko jak w trakcie pierwszego procesu ( k. 12281v.- 12283 v.).K. R. (1)w trakcie kolejnej rozprawy szczegółowo i emocjonalnie opisał swoje zatrzymanie w dniu 14 września 2009 r., okoliczności przesłuchań, sposoby wymuszania wyjaśnień, scharakteryzował stosowany wobec niego przymus fizyczny i psychiczny. Oskarżony podał, jakich obrażenia doznał. Podsądny stwierdził, że po raz ostatni był torturowany w 2011 r. Wówczas był bity, podtapiany, duszony, rażony paralizatorem ( k. 12317-12322).
Przechodząc do analizy zeznań przesłuchanych w sprawie świadków należy w pierwszej kolejności wskazać na depozycjeK. I. (1)- przyjacielaZ. D. (1)od najmłodszych lat, który znał doskonale jego matkęG. S. (1), a późniejM. D. (1)i ich córkęA.. Świadek jako pierwszy zgłosił zaginięcieZ.iA. D. (1). W swoich zeznaniach (k. 2 – 11, k. 12 – 13),K. I. (1)wskazał, że 5 kwietnia 2006 roku w godzinach wieczornychZ. D. (1)zorganizował u siebie w mieszkaniu spotkanie ze wszystkimi znajomymi. PozaK. I. (1)przybyli:K. B. (2),A. S. (1),J. S. (2)iB. D.. Była też córkaZ. A.wraz ze swoim chłopakiemP. W..
W trakcie spotkaniaZ. D. (1)poinformował ich, że 4 kwietnia 2006 r. w godzinach nocnych otrzymał od swojej żonyM.SMS-a, w którym zaproponowała mu spotkanie, które miało się odbyć następnego dnia w okolicach jej mieszkania przyul. (...). KiedyZ. D. (1)dotarł na spotkanie, w umówionym miejscu zastałM. B. (1)iK. R. (1).M. B. (1)oznajmiłZ., że jego żona ma jakieś kłopoty i jest przesłuchiwana w Komisariacie Policji wS.. Zamiast do Komisariatu pojechali do mieszkaniaZ.przyul. (...)wS.. Tam, już po wejściu do mieszkaniaB.zR.skrępowaliZ., zaklejając mu z tyłu ręce taśmą samoprzylepną. Skrępowali mu także nogi i zakleili oczy oraz usta. Bili go po twarzy i ciele, kopali po plecach na wysokości nerek, aM. B. (1)twierdził, że „zabić człowieka, to dla niego pestka, bo już wcześniej to robił”. Te słowa padały, kiedyM. B.przystawił pistolet do skroniZ. D. (1). ( k. 4).
RelacjaZ.była chaotyczna, opowiadał emocjonalnie, zmieniał wątek. Wynikało z niej, żeM. B. (1)dzwonił do kogoś, żądając podania namiaru na agenta ubezpieczeniowego, a potem wręczyłZ.kwotę 3.000 zł i oznajmił, że jest ona przeznaczona na pierwszą ratę ubezpieczenia.Z. D. (1)opowiedział uczestnikom spotkania, żeM. B. (1)żądał od niego formalnego ustalenia ojcostwaW.oraz wyrażenia zgody na rozwód.
K. I.zeznał, żeZ.mówiąc to był przerażony. Nadto, świadek zaznaczył, że kiedy siedział obokD.dostrzegł na jego czole zasinienie, a także, widział ślady kleju zarówno na twarzy, jak i na mankietach spodni.
Z. D. (1)przyznał znajomym, że zgodził się na spotkanie z agentem ubezpieczeniowym na następny dzień, tj. 6 kwietnia 2006 r. o godz. 1000, w swoim domu, wS.. Z relacji świadka wynikało, że skontaktował się zeZ.tego dnia, wówczas informował go, że jeszcze „siedzą i rozmawiają”. Po zakończeniu spotkania, o godz. 1600Z. D. (1)przyjechał do mieszkaniaK. I. (1)naul. (...). W mieszkaniu byli jeszczeJ. S. (2),B. D., a później przyjechałaA. D. (1)ze swoim chłopakiemP. W..K. I.zeznał, żeZ.bardzo enigmatycznie przedstawił okoliczności związane ze spotkaniem, które odbyło się tego dnia zM. B., mówiąc tylko że „to była powtórka z rozrywki”, ale było dużo lżej. ( k. 8). Miał związane ręce, a sprawcy tj.M.iK.dali mu do rąk różaniec do odmówienia. Po wyjściu agenta ubezpieczeniowegoZ.też chciał wyjść, ale zatrzymał goM. B. (1)i miał powiedzieć doZ.: „kurwa teraz sprawdzimy, czy komuś powiedziałeś, wygadałeś”. (k. 7) Z relacji świadkaI.wynika, żeZ. D. (1)nie rozwinął tego wątku i nic więcej na ten temat nie mówił.
Tuż przed opuszczeniem mieszkaniaK. I. (1),Z. D. (1)wziął do ręki kartkę papieru i powiedział, że chodzi o pieniądze, żeM.ma nóż na gardle, a on musi jakoś zabezpieczyćG.iW.. ŚwiadekI.w dniu 14 czerwca 2016 r. podtrzymał dotychczas składane zeznania ( k. 12480-12485).
Treść zeznańK. I. (1), w zakresie w jakim dotyczyły porwaniaZ. D. (1)5 kwietnia 2006 r., oraz prowadzenia z nim rozmów przezM. B. (1)iK. R. (1)potwierdzają wszystkie osoby, które tego dnia, w godzinach wieczornych znalazły się w mieszkaniuK. I., przyul. (...).
ŚwiadekA. S. (1)(M.) zeznał ( k. 63 – 68, k. 348 – 350), że w tym dniu, około godz. 1900zdenerwowanyZ.telefonicznie poprosił go, aby przyjechał do mieszkaniaK. I. (1). Gdy tam przyjechał, w mieszkaniu zastał pozostałe osoby m.in. K.B.,J. S.. Była teżO.ze swoim chłopakiem.O.cały czas płakała, aZ.opowiadał, co się wydarzyło, począwszy od nocnego SMS-a od żony z prośbą o spotkanie do momentu, kiedy został związany a sprawcy tj.M.iK.stosowali wobec niego przemoc, polegającą na przystawianiu noża i pistoletu. Świadek dodał, że z relacjiZ.wynikało, iżM. B. (1)zwrócił się do niego słowami „daję Ci miesiąc na wzięcie rozwodu i spłacenieM.” ( k. 64).
W toku postępowania sądowego ( k. 9883 – 9886, k. 12704-12706)A. S. (1)zeznał, że znajomiZ.zakładali, żeD.mogli wyjechać za granicę. Analizując sprawę wykluczyli jednak tę wersję zdarzeń, uznając żeZ.iO.byli zbyt mocno związani z matkąZ., aby tak po prostu wyjechać nikogo o tym nie informując.A. S. (1)zaznaczył jednak, że nie wyklucza, iżD.opuścił kraj ( k. 12704).
Z depozycji świadka wynika również, żeZ.nie mówił mu, że ma problemy finansowe. Świadek potwierdził, że jest sprawa karna, która dotyczy działalności finansowej m.in.Z. D. (1). W tej sprawie zostało zakończone śledztwo i pierwsza rozprawa odbędzie się w październiku 2013r. w tutejszym w Sądzie.A. S. (1)wskazał zeznał, że ma w tej sprawie status oskarżonego o przestępstwo zart. 286 kk. Dodał, że podejrzanymi w tej sprawie są także pracownicy banku, którzy współpracowali z biurem kredytowym, które prowadziłP. B. (2)zeZ.( k. 12812-12838). WedługA. S. (1),Z.z uwagi na problemy finansowe nie mógł wyjechać poza granice kraju, ponieważ przed zaginięciem wyremontował mieszkanie. Świadek kontaktował się zeZ. D. (1)w kwietniu 2006r., dzień przed zaginięciem i widział go wsklepie (...)przyul. (...). Świadek wskazał, że w tym okresie często rozmawiał i SMS-ował zeZ.. Przypomniał sobie, że była chyba taka sytuacja, jakiś taki telefon, że kiedy do niego dzwonił, a on odebrał telefon to słyszał przestraszony głosZ., który był jakby nieobecny.
Z zeznań kolejnego przesłuchanego w sprawie świadka -J. S. (2)( k. 155 – 157), wynika że w nocy z 4 na 5 kwietnia 2006 r. przebywał razem zeZ.w jego mieszkaniu wS.. Około północyZ.włączył swój telefon komórkowy o numerze(...)i na telefon ten otrzymał wiadomość tekstową od swojej żonyM. D. (1)z informacją o spotkaniu naulicy (...)- następnego dnia tj. 5 kwietnia 2006 r. o godzinie 11.00. Tego dnia świadek udał się do pracy wW., natomiastZ.miał pojechać na spotkanie zM..J. S. (2)dodał, że dzwonił doZ.około godziny 15.00. Usłyszał wówczas odZ., że żadnego spotkania nie było, a teraz jest z klientem i nie może rozmawiać. GdyJ. S. (2)zadzwonił doZ.ponownie około godziny 20.00, ten zaproponował, żeby się spotkali naul. (...)w mieszkaniuK. I. (1). Świadek przystał na propozycję, a po przybyciu na miejsce zauważył, że w mieszkaniu była jużB.iK. I. (1). Po godzinie 20.00 przyjechałZ., jego córkaA.i jedna z pracownicZ.–K. B. (2)– velG.. Świadek zeznał, że przed ich przyjazdem opowiedziałK.iB.o zaplanowanym spotkaniuZ.z jego żoną. Następnie do mieszkaniaK. I. (1)dojechał jeszczeA. S. (1). Kiedy już wszyscy siedzieli w pokojuZ.zaczął opowiadać o tym, co się stało - był bardzo roztrzęsiony, ogólnie był w nerwach, pobudzony, chwilami załamywał mu się głos, w pewnych momentach płakał. Zrelacjonowany przez świadkaS.opis spotkania zM. B. (1)i jego kuzynem, którego dokonałZ.pokrywał się z zeznaniami świadkówI.iS.. Świadek dodał, że widział uZ.na nadgarstkach obu rąk ślady po taśmie. Wyglądało to w ten sposób, jakby został klej po skoczu, a w tych miejscach przylepiły się kawałki brudu, w kolorze szarym. Z relacji świadka wynika, żeZ.mówił ponadto o tym, że sprawcy przystawiali mu broń do głowy - czuł ją, tj. lufę broni przy skroni, poza tym sprawcy przystawiali mu nóż do żeber.Z.mówił, że kazano mu leżeć, a cała sytuacja rozgrywała się w sypialni mieszkania, po czym przeniosła się do salonu. Tak jak świadkowieI.iS.,J. S. (2)zeznał, żeM. B. (1)orazK. R. (1)mieli żądać odZ., by ten rozwiódł się zM. D. (1). Wskazał również, że sprawcy chcieli nakłonićZ.by oddał połowę mieszkania wS..Z.powiedział też, żeM.iK.umówili się z nim na następny dzień na spotkanie w celu podpisania jakiejś polisy na życie.
J. S. (2)wskazał również, że w mieszkaniu wS.widział ślady obecności innych osób. Prześcieradła wisiały w oknach, fotele w salonie były poprzesuwane, przy wejściu widział błoto z butów, niektóre rzeczy osobiste należące do świadka, jak i rzeczyZ.były poprzestawiane, a niektóre szafki splądrowane. Świadek zeznał jednak, że żadne przedmioty nie zostały skradzione, a on tego samego dnia posprzątał całe mieszkanie.
Świadek zrelacjonował następnie spotkanie do jakiego doszło 6 kwietnia 2006 r. około g. 15.00-16.00 w mieszkaniu przyulicy (...).Z.powiedział wówczas zebranym, że 10 kwietnia 2006 r. wybiera się na kolację zM.iB.. Dodał, że do spotkania z agentem ubezpieczeniowym nie doszło i nie podpisano żadnej polisy, nie wskazując jednak przyczyn.
Z zeznań świadkaS.wynikało też, że 11 kwietnia 2006r. spotkał się z przyjaciółmiZ.–K. I. (1)iB. D.w mieszkaniu na(...)obawiając się, że mogło się stać coś złego zeZ.i jego córką, gdyż od momentu ich zaplanowanej kolacji nie dawali znaku życia. Uczestnicy spotkania dzwonili, każdy ze swojego telefonu komórkowego, na numeryZ.iA.. W godzinach wieczornych po nawiązaniu kontaktu z nimi okazało się, że właśnie mieli wracać do domu, że wszystko jest w porządku. Świadek zeznał, że w nocy, kiedy nie wracali, zaczął wraz zK.iB.ponownie do nich wydzwaniać. Połączenia dochodziły do skutku, ale były odrzucane, następnie było jeszcze parę SMS-ów odZ.informujących, że spóźnią się około 2 godzin. Od tamtej pory, ani on, ani nikt ze znajomych ich nie widział. Nie kontaktowali się również telefonicznie.
J. S. (2)podniósł, że 15 kwietnia 2006r. zadzwonił do niegoM. B. (1), pytając czy składał zeznania w sprawie zaginięciaZ.iO.. NastępnieM. B. (1)dodał, że ma dojścia na Policji i miał wgląd w materiały sprawy. Potem przekazał słuchawkęM. D. (1), która zaczęła wypytywaćJ. S. (2)o oszczędnościZ.i stan jego finansów ( k. 155 - 157).
Opisane powyżej zeznania świadekS.podtrzymał w toku przesłuchania na rozprawach w dniach 24 lipca 2013 r. ( k. 9886 - 9891) i 18 sierpnia 2016 r. ( k. 12650-12651). Przyznał, że był partneremZ. D. (1), o czym wiedziała i akceptowała toA. D. (1). W trójkę bywali w klubach gejowskich. Świadek zaznaczył, że po zaginięciuO.kontaktował się z jej chłopakiemP. W., który powiedział mu, żeM. B. (1)w godzinach porannych przywiózłO.do jego mieszkania.
Z relacjiJ. S. (2)wynikało także, że po zaginięciuZ.odebrał telefon odM. D. (1), która powiedziała mu, żeby zabrał swoje rzeczy i wyprowadził się z mieszkania wS.- co uczynił. Nie rozmawiał z nią na temat zaginięcia. Dodał, żeM.była obojętna, a kiedy zabierał rzeczy był obecnyM. B. (1).
Zdaniem świadka,D.nie żyją, gdyż nie zdarzało się, żebyZ.gdzieś wyjechał bez wiedzyJ. S. (2).
G. B.pracowała wsklepie (...)na stoisku handlowymZ. D. (1). Świadek opisała ( k. 95 – 97) historię rodzinyD., ich znajomość zM. B. (1), jego romans zM. D. (1)i fakt, że był on biologicznym ojcemW., która nosiła nazwiskoZ..
Świadek zrelacjonowała również spotkanie zeZ., na którym opowiedział znajomym, że został porwany przezM.i jego brata. Opis ten pokrywał się z treścią zeznań omówionych powyżej świadków. Z zeznań świadka wynikało, żeZ.mówił, iżM. B. (1)zażądał jego zgody na rozwód zM., pieniędzy w kwocie 200 tys. złotych dlaM.i zrzeczenia się praw doW..D.przyznał, że taki dokument podpisał i dodał, iż następnego dnia ma przyjechać ktoś z firmy ubezpieczeniowej, aby sfinalizować polisę na życie, która opiewała na kwotę 2 mln złotych. Świadek zaznaczyła, że relacjaZ.była wiarygodna, a słuchająca jejO.była przerażona.
G. B.zeznała również (k. 345 – 346), że po zaginięciuZ.iO. D., 14 lub 15 kwietnia 2006 r. - na stoisko w(...), gdzie pracowała- przyszliM. B. (1)iM. D. (1).M.miał do niej pretensje i powiedział, że „przez wymyślone zeznania złożone w zmowie zeZ.” miał duże nieprzyjemności. (k. 345 odwrót). Z relacji świadka wynikało, że w maju 2006 r.M.zM.zlikwidowali wszystkie stoiska ze sztuczną biżuterią.
Przesłuchana w toku postępowania sądowego (k. 8613 – 8618, k.12522-12524) potwierdziła zeznania złożone w śledztwie i zaznaczyła, że kiedy na spotkaniu w mieszkaniuK. I.Z.relacjonował przebieg swojego porwania, zdenerwowanaA.powiedziała do świadka: „K., ty nie znaszM.”. Nie wyjaśniła jednakże co kryło się pod tym stwierdzeniem (k. 8614). Świadek dodała, że ostatni raz miała kontakt zO., gdy zadzwoniła do niej w trakcie obiadu, jaki miał się odbyć uM. B. (1)iM. D. (1).O.powiedziała wówczas nienaturalnym i sztucznie spokojnym głosem „K., tata odpoczywa, nie martw się na razie”, po czym rozmowa nagle się skończyła (k. 8615) . Według prezentowanej przez świadka wersji zdarzeń, zanimZ.iO.udali się na spotkanie-obiad naulicę (...), umówili się, że w razie zaistnienia niebezpieczeństwa ze stronyM. O.zeZ.użyją w rozmowie telefonicznej z przyjaciółmi lub w smsie hasła „obiad jest u babci”. Po otrzymaniu od nich hasła tej treści przyjaciele mieli zawiadomić policję.
Z wypowiedziami wskazanych wyżej świadków korespondują zeznaniaB. D.( k. 12913-12916, 12921-12922), która opisała spotkanie w mieszkaniu przyul. (...), kontaktowanie się zD.w trakcie „kolacji” zorganizowanej przezM. B. (1), a także bezskuteczne próby ustalenia losów zaginionych przyjaciół.
Analogicznej treści zeznania co do relacjiZ. D. (1), dotyczącej jego porwania z 5 kwietnia 2006 r. przedstawił chłopakA. P.W.. Świadek zaznaczył, że już jadąc naul. (...)wraz zO., wcześniej od niej dowiedział się, co wydarzyło sięZ.. Wprawdzie w trakcie opowieściZ.świadek przebywał w kuchni, jednakże słyszał, że powodem jego porwania przezM.była kwestia zabezpieczenia finansowegoM. D. (1)i sprawa ich rozwodu. Świadek pamiętał, żeO.była niezwykle zdenerwowana. Obawiała się, żeM. B. (1)może „coś zrobić jej ojcu”. (k. 14 -22)
W tym miejscu zauważyć należy, że przebieg spotkaniaZ. D. (1)zM. B. (1)iK. R. (2)5 i 6 kwietnia 2006 r. niewątpliwie ma bezpośredni związek z początkowym dochodzeniem organów ścigania w sprawie zgłoszonego zaginięciaZ.iA. D. (1), aż do postawionych oskarżonym zarzutów dotyczących zabójstwa (zarzutM. B. (1)) i zacierania śladów oraz porwania (zarzutK. R. (1)). Wypada przypomnieć, że Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie sygn. akt V K 1/13 z dnia 29 grudnia 2015 r., zmienionym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II AKa 256/16,M. B. (1)iK. R. (1)zostali uznani za winnych tego, że w dniu 5 kwietnia 2006 r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pozbawili wolnościZ. D. (1)w ten sposób, iż skrępowali mu nogi i ręce, zaś oczy i usta zakleili taśmą klejącą, przy czym pozbawienie wolności łączyło się ze szczególnym udręczeniem, a następnie grożąc mu pozbawieniem życia za pomocą noża i przedmiotu kształtem przypominającym broń palną oraz bijąc po całym ciele usiłowali doprowadzić go do rozporządzenia mieniem poprzez złożenie wniosku o zwarcie umowy ubezpieczenia z „(...).” o numerze seryjnym(...)o sumie ubezpieczenia 2.000.000 złotych, gdzie osobą uposażoną byłaM. D. (1)oraz poprzez zapłacenie kwoty 200.000 złotych z tytułu spłaty mieszkania położonego wS., a także zmuszali go w ten sposób do wyrażenia zgody na rozwód zM. D. (1). Oskarżeni za tak przypisany czyn zostali skazani na mocyart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 191 § 1 k.k.w zb. zart. 189 § 2 k.k.– w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną na mocyustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks postępowania karnegow zw. zart. 11 § 2 k.k.( k. 12932-12934).
Podkreślić należy, że obaj oskarżeni nie przeczą, że 5 kwietnia 2006 r. spotkali się zeZ. D. (1), wskazując jednakże, że spotkanie to miało charakter przypadkowy, a w jego tracieZ.zaproponował im obejrzenie świeżo wyremontowanego mieszkania wS.oraz poprosił ich o wzięcie udziału w planowanym spotkaniu z agentem ubezpieczeniowym.
Wersja ta jest jednak w ocenie Sądu niewiarygodna. Przeczy jej bowiem fakt, że w nocy z 4 na 5 kwietnia 2006 roku o godzinie 2(
    17)Z. D. (1)otrzymał  SMS-a z numeru swojej żony z prośbą o spotkanie.Z. D. (1)zgodził się, o czym poinformował również za pomocą SMS-a, wysłanego o godzinie 4(
    52 )na należący do niej numer(...)(diagram połączeń i wybranych logowań na stacjach przekaźnikowych BTS w dniu 5.04.2006r.) (k. 10 064).
Ponadto z depozycji świadkówI.,S.,S.,B.,D.iW.wynika, żeZ. D. (1)powiedział im, iż stawił się na spotkanie w miejscu zamieszkania swojej żony, tj. naul. (...), gdzie czekał na jej przybycie. Podjechali wówczasM. B. (1)iK. R. (1)prosząc go, aby wsiadł do samochodu i udał się z nimi do Komisariatu Policji wW., gdzie miała znajdować sięM. D. (1).
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, aby kwestionować wiarygodność zeznań tych świadków zarówno we wskazanym powyżej zakresie jak i w części opisującej relacjęZ. D. (1)z tego, co wydarzyło się w mieszkaniu przyul. (...).
Oczywistym jest, że bardziej wartościowe, zawierające więcej szczegółów są relacje składane w początkowej fazie postepowania karnego, w nieodległym czasie od opisywanych zdarzeń.
Wskazane zeznania w istotnych dla sprawy kwestiach były spójne zarówno wewnętrznie jak i wzajemnie ze sobą korelowały. Co znamienne, niektórzy świadkowie widzieli ślady - pozostałości kleju z taśmy samoprzylepnej zarówno na twarzy, jak i ubraniu (świadkowieK. I.,J. S.). Relacje świadków, co do skrępowania i biciaZ. D. (1)potwierdzaK. R. (1), który kilkakrotnie w swoich wyjaśnieniach opisywał przebieg zdarzenia z 5 kwietnia 2006 r. W toku przesłuchania 14.09.2009 r., wyjaśniał o „postraszeniuZ.”, kiedy ten miał założoną opaskę na oczy. 15 września 2009 r. precyzował, że „wrzasnął naZ., aby się słuchałM.”. 6 maja 2010 r. potwierdził wcześniejsze wyjaśnienia o tym straszeniu, twierdząc, że mówił doM., że go „przerasta ta sytuacja, że ja się bałem, że ja byłem przestraszony”. WówczasM.uspokajał go. Również w czasie przesłuchania przed prokuratorem, które odbyło się 14 maja 2010 r. wyjaśnił, że na prośbęM.poszedł do pokoju, w którym przebywałZ.. On wtedy był bardzo przestraszony, miał opaskę na twarzy. Wtedy teżK. R.pogroziłD., że ma się słuchaćM.. (k. 5473) Najobszerniejszą relację, co do zdarzenia wS.,K. R. (1)złożył również przed prokuratorem 26 maja 2010 r. ( k. 5507 – 5509) Wówczas przyznał, że wypowiadali wobecZ.słowa wulgarne, obezwładnili go. Na polecenieM.był wobec pokrzywdzonego agresywny - „puknął go z otwartej ręki w tył głowy” i wulgarnie zwrócił się do niego - „masz się go k…. słuchać, bo jak nie to dostaniesz wpier…”. (k. 5508)
Relację oskarżonegoR.potwierdzają również wskazane przez świadków przyczyny porwania i zastraszaniaZ.. We wszystkich wskazanych powyżej wyjaśnieniach wskazał on bowiem, że powodem takiego zachowania sięM.wobecZ.była chęć zmuszenia go do zrzeczenia się praw rodzicielskich doW.(córki biologicznejM. B. (1)), aby „Z.nie miał z nią styczności, aby nie był jej ojcem”, a także „dał rozwódG.” (k. 2294 – wyjaśnienia z 14.09.2009r.).
Relewantną w omawianym kontekście jest również okoliczność, że z protokołu oględzin telefonu komórkowego marki(...)nr(...)(zabezpieczonego odM. B. (1)13 czerwca 2007 r. w trakcie przeszukaniamieszkania nr (...)wS.przyul. (...)) wynika, iż w spisie telefonów pod hasłem ustalanie ojcostwa wpisany został numer(...)dofirmy (...)świadczącej usługi m.in. z zakresu badania na ustalenie ojcostwa. W drugim telefonie w spisie telefonów pod nr 138 widniał zapis „ustalanie ojcostwa(...)i +(...);(...)

Podkreślić należy, żeK. R. (1)wyjaśnił, iż nie uczestniczył w rozmowach, jakie prowadzili w drugim pokojuM. B. (1)zeZ. D. (1). W tym czasie przebywał bowiem w innym pomieszczeniu i oglądał telewizję. Następnie - na polecenieM. B. (1)- na prawie dwie godziny opuścił mieszkanie wS.. W czasie nieobecnościK. R. (1), do mieszkania przyul. (...)ok. godz. 18 przyjechał, wezwany telefonicznie, agent ubezpieczeniowy -W. K..
W zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym potwierdzenie znajdują także zeznania świadkówI.,S.,S.,B.iD.w zakresie, w jakim wskazywali, żeZ.opisał, iż oskarżeni po porwaniu go zasłonili prześcieradłami okna w mieszkaniu wS.. Jak bowiem wynika z protokołu oględzin tego mieszkania ( k. 135) ujawniono trzy gwoździe wbite w ramy futryn okiennych (łebki wystawały na 2 cm). Oznacza to, że służyły one właśnie do zawieszenia prześcieradeł, czy kap na oknach.Z. D. (2)miał to zobaczyć wtedy, kiedy sprawcy zdjęli mu z twarzy taśmy.
W omawianym kontekście przywołać należy również fakt, że w aktach sprawy zabezpieczono (k. 86) kartkę z zapisem odręcznym o treści: „myślę, że chodzi o kasę, bo powiedział, że chceG.zabezpieczyć w każdym miejscu, bo też nie zna dnia, ani godziny. I musi jej to załatwić, a nic nie może mieć na siebie i chce naG.i pewnie po to bał się mojej reakcji na rozwód iW.a przy okazji nie wiedział, co z kasą za podział majątku”. Kartka nie zawierała podpisu, jednakże z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego wynika, że autorem zapisu jestZ. D. (1). Oczywiście nie sposób z całkowitą pewnością ustalić, kiedy notatka została sporządzona, tym niemniej jej treść - przy uwzględnieniu zeznań przyjaciółZ. D. (1), w szczególnościK. I. (1), który wskazał, że przed opuszczeniem jego mieszkaniaZ.trzymał w ręce kawałek papieru- pozwala przyjąć, że pokrzywdzony pismo sporządził po porwaniu go przezM. B. (1)iK. R. (1).
Z zeznańW. K.( k. 158 - 161) wynika, że 5 kwietnia 2006 r. około godziny 14 – 15 skontaktował się z nimZ. D. (1)i powiedział, że chce się ubezpieczyć na życie. Świadek zaproponował spotkanie następnego dnia, jednakżeZ. D. (1)wskazał, że zależy mu na czasie. Wobec powyższego umówili się na ten sam dzień. Świadek w mieszkaniu zastałZ. D. (1), który mu się przedstawił oraz młodego, pulchnego mężczyznę o krótkich ciemnych włosach i sympatycznej twarzy. Mężczyzna ten nie przedstawił się, a jedynie się z nim przywitał. Następnie, we trójkę rozpoczęli rozmowę o ubezpieczeniu.Z. D. (1)powiedział wówczas, że jest zainteresowany zawarciem umowy ubezpieczenia na życie na sumę 2 milionów złotych.W. K.był tym zdziwiony, ponieważ nie miał jeszcze klienta, który chciałby się ubezpieczyć na tak wysoką kwotę. Świadek zaznaczył, że zrobił symulację, żeby wyliczyć wysokość składki, a następnie sporządzał wniosek, któryZ. D. (1)podpisał, jako osoba ubezpieczona i ubezpieczająca.
Z depozycji świadkaK.wynika również, że mężczyzna zażartował wtedy, iż przestępca, czy też kat może ubezpieczyć swoją ofiarę i dostać później za to jeszcze pieniądze.
Jako osobę upoważnioną, która w razie śmierciZ. D. (1)miałaby dostać pieniądze, we wniosku wskazano jego żonę (k. 159). Świadek zeznał, że poinformowałZ. D. (1), że zawarcie umowy ubezpieczenia na tak wysoką sumę poprzedzić muszą badania lekarskie i poufny raport finansowy dotyczący zarobków. Następnie umówił się z nim na następny dzień na godzinę 11 – 12 celem przekazania dokumentów dotyczących raportu finansowego. Składka, którą wyliczył wynosiła 2.400 zł.Z. D. (1)od razu zapłacił.
W dalszych zeznaniachW. K.wskazał, że następnego dnia, tj. 6 kwietnia 2006 r. ok. godziny 10 - 11 zadzwonił do niego z numeru(...)Z. D. (1), który poprosił, aby przyjechał jak najszybciej, ponieważ ma jakiś wyjazd i zależy mu na czasie. Około godz. 12W. K.przyjechał do mieszkaniaZ. D. (1)i przekazał mu dokumenty dotyczące raportu finansowego, kartkę z namiarem lekarza i terminem wizyty wyznaczonym na 10 kwietnia 2006 r. Spotkanie to trwało około 5 minut. Świadek ustalił zeZ. D. (1), żeby skontaktował się z nim po skompletowaniu potrzebnych dokumentów. NastępnieW. K.zeznał, że od 10 kwietnia 2006 r. codziennie po kilka razy próbował skontaktować się zeZ. D. (1). Jednak dopiero przed świętami Wielkiej Nocy udało mu się nawiązać kontakt, w trakcie któregoZ. D. (1)poinformował go, że ma problemy rodzinne - po świętach się wszystko wyjaśni i wtedy się skontaktuje. Około 3 - 4 dni po świętachW. K.postanowił skontaktować się zeZ. D. (1), lecz przy każdej próbie kontaktu telefonicznego słyszał informację, że abonent jest czasowo niedostępny.
Powyższe zeznania świadekK.potwierdził w toku postępowania sądowego ( k. 12524-12527). Ponadto wskazał, że umowa jaką miał zawrzeć zeZ. D. (1)przewidywała również, że jeżeli klient zginie w nieszczęśliwym wypadku, to firma wypłaca odszkodowanie w wysokości 1 mln złotych z umowy głównej oraz 800 tysięcy z tytułu śmierci wskutek wypadku.W. K.zeznał, żeD.podczas tego spotkania nie miał żadnych śladów zadrapań ani taśmy klejącej na ciele. Na rozprawie świadek dodał, że osobą towarzyszącąZ. D. (1)był młody mężczyzna o spokojnej, miłej sposobności, uśmiechnięty blondyn (k. 5777v., 12525v.).
Analiza zgromadzonych w sprawie wykazów połączeń telefonicznych (k. 217) wskazuje, że 5 kwietnia 2006 r. o godzinie 16:37Z. D. (1)ze swojego numeru telefonu –(...)wykonał połączenie na(...)agenta ubezpieczeniowego(...)–W. K.. W tym czasieZ. D. (1)przebywał już w swoim mieszkaniu w towarzystwieK. R.iM. B..
Opisane powyżej zeznaniaW. K.zadają kłam prezentowanej w wyjaśnieniachM. B. (1)wersji, że wprawdzie brał udział w spotkaniuZ. D. (1)z agentem ubezpieczeniowym, jednakże wynikało to z wyraźnej prośbyZ., a spotkanie to było umówione jeszcze przed przypadkowym spotkaniemB.zD.naskrzyżowaniu ulic (...).
WyjaśnieniomM. B. (1)przeczą też zeznaniaK. I. (1), w których wskazał, żeZ. D. (1)powiedział mu, iż oskarżony „wykonywał telefony i wydzierał się do kogoś, aby mu dano jak najszybciej namiar tego agenta”. (k.k. 5). Co więcej,W. K.zeznał, że około 2 tygodni przed przyjazdem do domuZ. D. (1)odebrał telefon, a dzwoniący mężczyzna był zainteresowany bardzo wysokim ubezpieczeniem na kwotę 1 mln zł. Kiedy o tym opowiedział na spotkaniu w domuZ. D. (2), ten ostatni zwrócił się doM. B. (1)ze słowami „czy to ktoś od nas dzwonił?” ( k. 333). Omówiona część depozycji świadka(...)koreluje z danymi zawartymi w wydruku połączeń telefonicznych sieci(...)( k. 368), z którego wynika, że 22 marca 2006 r. o godz. 19(

    18)na numerW. K.((...)) wykonane było połączenie z numeru prepaidowego(...), który – w ocenie Sądu Okręgowego – należał doM. B. (1). Z tego samego numeru, 21 marca 2006 r., wykonane zostało również połączenie na telefon stacjonarny biura agenta ubezpieczeniowego ((...))W. K..
Powyższe wskazuje bezsprzecznie na fakt, żeM. B. (1)realizował z góry ustalony plan działania. Najpierw w drodze rozmowy telefonicznej z agentem poznał warunki zawarcia umowy ubezpieczenia, a następnie wraz zK. R. (2)porwałZ. D. (2). Następnie zaś, skutecznie wymusił naD.obietnicę zawarcia umowy ubezpieczeniowej, która zabezpieczałaby finansowoM.iW. D..
M. D. (1)w swoich zeznaniach złożonych 17 kwietnia 2006 roku i dotyczących zdarzeń z 5 kwietnia 2006 r. wskazała, że poprzedniego dnia wieczorem wysłała do swojego męża SMS-a z prośbą o spotkanie w dniu następnym o godz. 1100. Mieli wówczas omówić sprawę rozwodową i załatwić inne formalności.M. D. (1)zeznała, że o umówionej porze czekała naZ., który jednak nie przyszedł. Świadek zaznaczyła, że nie pamięta, czy tego dnia tj. 5.04.2006 r.M.iK.- jego kuzyn, z którymi w owym czasie mieszkała, byli w domu, czy też gdzieś wychodzili. (k. 76). Następnie świadek dodała, żeM.opowiadał jej, iż któregoś dnia kwietnia widziałZ., którego podwoził gdzieś do centrum. Spotkanie to miało sympatyczny przebieg, aM.iK.nie było wówczas przez 2-3 godziny. (k. 76).
Z treści zeznań świadka wynikało, że ostatni kontakt ze swoim mężem miała wtedy, kiedy napisała do niego SMS-a z propozycją spotkania. Po raz ostatni widziała go natomiast na urodzinach córkiW.27 lutego 2006 roku.
W ocenie Sądu Okręgowego opisane powyżej depozycje świadkaD.nie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Uzasadniając to stanowisko w pierwszej kolejności wskazać należy, żeM. D. (1)zeznała, iż smsa do swojego męża wysłała 4 kwietnia 2006 roku w godzinach wieczornych, podczas gdy z billingów wynika jednoznacznie, że wiadomość tę wysłano o 217,a zatem w środku nocy.
Nie polegają na prawdzie zeznaniaM. D. (1), w którym opisała relacjęM. B. (1)z przypadkowego spotkania zeZ.. Zeznania przyjaciółZ. D. (1)wykluczają wprost, że spotkanie to było „sympatyczne”. Dalekie od tego określenia są również towarzyszące spotkaniu emocjeZ. D. (1)opisane w wyjaśnieniachK. R. (1). Oskarżony wskazał przecież, żeZ.był wówczas przerażony, przestraszony, bity, krępowany, lżony obelżywymi słowami.
Przesłuchana przed sądemM. D. (1)(k. 8776,12352-12359, 12415-12420) wskazała, żeZ.był osobą niesłowną i często nie stawiał się na umówione spotkania. Mimo to była niezadowolona oraz bezsilna wobec jego nieobecności. Pomimo deklarowanych negatywnych odczuć świadek nie próbowała jednak skontaktować się z mężem i ustalić przyczyn, dla których nie przyszedł na spotkanie.
Sama zresztą okoliczność nieobecnościZ.5 kwietnia 2006 roku naulicy (...)nie jest w ocenie Sądu Okręgowego prawdziwa. Przeczą jej bowiem zeznania przyjaciółZ., którzy wskazali, żeZ. D. (1)przybył na wyznaczone w SMS-ie spotkanie. Taki zamiar zadeklarował również w wysłanym doM. D. (1)o 452smsie.
Zdaniem Sądu Okręgowego SMS-a z zaproszeniem na spotkanie 5 kwietnia 2006 roku wysłał doZ. D. (1)M. B. (1), korzystając z telefonuM. D. (1). W przekonaniu tym, poza treścią zeznań przyjaciółZ., utwierdza również fakt, że telefonM. D. (1)5 kwietnia 2006 roku po godz. 13(

    00)logował się do stacji przekaźnikowej(...)– a więc również tam, gdzie logował się telefon komórkowyZ. D. (1), przebywającego w tym czasie w swoim mieszkaniu przyul. (...)– wraz ze sprawcami jego porwania –M. B. (1)iK. R. (2)(aneks do uzasadnienia – tabela nr 3).
Kolejną kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okolicznością o jakiej zeznawali przyjacieleZ. D. (1)było złożone mu przezM. B. (1)zaproszenie na obiad, który miał odbyć się przy udzialeM. D. (1)10 kwietnia 2006 r., w mieszkaniu naul. (...)wW..
J. S. (2)iK. I. (1)dowiedzieli się o „zaproszeniu” odZ., z którym 9 kwietnia 2006 roku przebywali w klubie gejowskim.
Jak wynika z zeznańK. I. (1),A.bała się tego spotkania. W rozmowie ze świadkiem, jaką odbyli 7 kwietnia 2006 r. córkąZ., powiedziała mu, że wracając ze szkoły widziałaM.zK.siedzących w srebrnym samochodzie marki(...)na podwórku przyul. (...). Miała przy tym wrażenie, że jest obserwowana. 10 kwietnia 2006 roku o 18:24O.wysłała doK. I. (1)(k. 7) SMS-a o treści „Wiesz, że on może na początku specjalnie zrobić, że mamy nie będzie żeby sprawdzić czy się przestraszę! Jak będziesz pisał to pytaj jak u mamy po prostu, bo może mi komórkę zabrać! A hasłem dla nas jest jakbym zadzwoniła – że dziś się nie spotkamy bo dłużej uW.pobędę! Boję się …”. (k. 7 – 8).
B. D.stwierdziła, żeD.„miał mieszane uczucia co do tego spotkania. Z jednej strony był przerażony, z drugiej strony był pełen nadziei, że jakoś ich stosunki ułożą się. Bał się na tyle tego spotkania, że mieliśmy nawet ustalony szyfr” (k. 129992).
RównieżP. W.wskazał, żeO., która również miała uczestniczyć w spotkaniu 10 kwietnia 2006 roku, wyrażała wobec swojego chłopaka obawy, żeM. B. (1)„może coś zrobić jej ojcu” (k. 14 - 22).
Z zeznańA. S. (1)wynikało, że również wiedział o zaproszeniu. Powiedział wówczasZ., że po tym, co się stało, to on chyba jest nienormalny, że idzie na tę kolację, na toZ.odpowiedział, żeby się nie wtrącał, bo „on musi tak zrobić”. (k. 67)
Przed dotarciem na ulicę(...),O.iZ.po godz. 19(

    00)spotkali się zK. I. (1)wsklepie (...)przyul. (...). Z zeznań świadkaI.(k. 8) wynikało, że oboje byli zdenerwowani.K. I. (1), gdyA.wybierała prezent dla swojej młodszej siostry, ostrzegałZ., że „M.iK.zrobią cośO., aby wymóc na nim (tj.Z.) jakieś zobowiązanie”.D.wówczas oświadczył, że też się boi, ale skoro dał słowo - umówił się na kolację, to tam pojadą. (k. 8). NastępnieK. I. (1)ustalił zeZ., że co jakiś czas będzie dzwonił do niego celem skontrolowania, czy wszystko jest w porządku.
Realizując powyższy plan świadek po raz pierwszy zadzwonił o 2130. WtedyZ.telefon odebrał i powiedział, że są wW., w domu, rozmawiają i jest spokojnie. Informacja ta zaskoczyłaK. I. (1), który wiedział, żeD.mieli odbyć spotkanie zM.iM.w mieszkaniu naul. (...)(k. 8 ). RównieżG. B.iJ. S. (2)także zgodnie z umową dzwonili doZ.. Do godz. 200w nocy tych połączeń – wg relacjiK. I. (1)- było sporo. W trakcie jednej z nich świadek dowiedział się, żeZ.iO.otrzymali propozycję przenocowania, z której skorzystali (k. 9).
W stałym kontakcie zO., był również jej chłopakP. W., który ok. 2130do niej dzwonił oraz smsował z nią do 2300. (Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 9). W odpowiedziO.informowała go, że wszystko jest ok.
Podkreślić należy, że telefony komórkoweZ.iA. D. (1)po godz. 2130logowały się na stacji przekaźnikowej -P.ul. (...).
Z zeznańP. W., potwierdzonych w postępowaniu jurysdykcyjnym ( k. 12485-12487, 12674-12677) wynika, że 11 kwietnia 2006 r. o godz. 445zorientował się, że ktoś dzwoni na jego wyciszony telefon komórkowy. Wcześniej obudził go hałas- ktoś rzucił czymś w okno. DzwoniłaO., która była przed budynkiem, w którym mieszkałP. W..P.wpuścił swoją dziewczynę do domu. Zauważył, żeO.była zdenerwowana, przerażona. W tym czasie obudziła się też matkaP.–B. W..
ŚwiadekW.zeznała (k. 312 - 313), że w dniu zaginięciaA.przyszła do jej domu około godziny 4 może 5 rano. Widziała jakP.zO.wychodzili z domu. Obydwoje byli czymś przerażeni, jednakże gdy próbowała ustalić co się stało, syn powiedział, że wyjaśni jej to później.
Następnie na dwa dni przed świętami Wielkiej Nocy w 2006 r. poinformował ją, żeO.razem z ojcem zaginęli.B. W.wiedziała, żeP.iO.byli parą od około trzech lat, zaś w okresie świąt Wielkanocnych w 2006 roku miał się odbyć obiad u babciA. D. (1)powiązany z ich zaręczynami.
Przesłuchana przed Sądem (k. 8579 – 8582, 12530-12531)B. W.potwierdziła swoje zeznania z postępowania przygotowawczego i dodała, żeO.bardzo przeżywała sytuację rodzinną, to że jej rodzice nie są razem, a jej matka mieszka z innym mężczyzną. Wskazała, żeA.miała trudności z utrzymywaniem kontaktu ze swoją matką oraz porozumieniem z nią. Przyznała, że nie pamięta, kiedy ostatni raz widziałaA. D. (1)z uwagi na fakt, iż zdarzenie to miało miejsce dawno temu. Zeznania matkiP. W.wskazują również, że tamtego rankaO.była blada na twarzy i trzęsła się co wskazywało na przerażenie. Świadek zapytała – „O., co się stało?” , wówczas syn powiedział - „mamo, nie” i od razu weszli do pokoju. Dodała, że zdarzenie to miało miejsce tydzień przed świętami Wielkanocnymi.
P. W.zeznał, żeO.została w jego mieszkaniu do rana. Była czymś przerażona i niechętna do rozmowy, jednakże opowiedziała mu lakonicznie o wydarzeniach z poprzedniego dnia i nocy. Wskazała, że po przybyciu z ojcem do mieszkania przyulicy (...)zorientowali się, że nie było w nimM.aniW., z twierdzeńM. B. (1)wynikało, ze są na zakupach. Następnie pod przymusemO.i jej ojciec zostali dwoma samochodami przewiezieni na działkę. Ona jechała zK. R. (2)autem jej ojca, aM. B. (1)zeZ., swoim samochodem. Byli zamknięci w jakimś domku.M. B. (1)rozmawiał z jej ojcem o pieniądzach.A.powiedziała swojemu chłopakowi, że udało się jej „ubłagać”M. B. (1), aby zawiózł ją do domu, bo miała miesiączkę i musiała się umyć.M. B. (1)wyraził na to zgodę i przywiózł ją do mieszkaniaP. W.naB., zaśK. R. (1)pozostał na działce z jej ojcem. ( k. 20).P. W.wskazał, że jadącO.obiecałaM.wspólny powrót na działkę po godz. 1200, jednakże będąc w domu swojego chłopaka zadzwoniła do niego z pytaniem, czy musi z nim jechać. Z jej wypowiedzi wynikało, żeM.kazał jej przyjechać naul. (...). Wobec powyższegoP. W.przed godziną1400zawiózłO.pod wskazany adres (k. 20 odwrót). Był to ostatni raz, kiedy widział swoją dziewczynę. Jeszcze o(...)zadzwonił do niej na jej numer telefonu komórkowego i dowiedział się, że są w drodze.
O 1659P. W.otrzymał SMS-a odO.(potwierdzony w billingach), a z logowania jej telefonu wynika, że była już wP.. (aneks do uzasadnienia – tabela nr 9).
A. D. (1)orazP. W.ustalili system, zgodnie z którym w trakcie przesyłania wiadomości tekstowych,O.będzie używała ustalonych haseł. Określenie „ok” miało oznaczać, że wszystko jest w porządku, słowo „dobrze” – sytuację problemową, a wyrażenie „super”, że jest bardzo źle. (k. 20).
Umówiony wcześniej system kontroli realizował równieżK. I. (1), który 11 kwietnia 2006 r. o godzinie 7:30 zadzwonił doZ. D. (2).Z.odebrał telefon i powiedział, że śpi. NastępnieK. I. (1)próbował dodzwonić się doO., lecz jej telefon był włączony, nikt nie odbierał. (k. 9)
Tego samego dnia, o godzinie 16(

    29.26 )z telefonu komórkowegoM. B. (1)(nr(...)) został wysłany SMS doO.o treści: „O.zostawiłaś u mnie swoją torebkę”. Odpowiedź z numeruA.((...)) o treści: „Ups odbiorę ją od was później. Jedziemy z ojcem gdzieś za miasto ma dla mnie jakąś niespodziankę” - została wysłana o 16.(

    39.35s.)Odpowiedź z telefonuM. B. (1)o treści „OK. jesteśmy cały czas w domu” została nadana 5 sekund wcześniej, niż odpowiedźA.na informację o zostawionej torebce tj. o 16(

        39)

(

    .30s. )( k. 101- 102 – protokół oględzin telefonu komórkowego marki(...)należącego doM. B. (1)oraz diagram połączeń z dnia 11.04.2006 r. - k. 10073).
M. B. (1)odniósł się do powyższej okoliczności w toku pierwszego przesłuchania (k. 2284) wyjaśniając, żeA.była u niego iM.w domu i poprosiła go, żeby ją „gdzieś zawiózł”, nie kojarzył jednak gdzie. Pamiętał, że zostawiła u niego w samochodzie torebkę, którą zabrał do mieszkania. Nie pamiętał, czy o tym fakcie - pozostawienia przez nią torebki - informowałO., wysyłając SMS-a. Nie pamiętał, czy tego dnia był wP.(k. 2284-2285). W późniejszych wyjaśnieniachM. B. (1)ani razu nie odniósł się do kwestii torebki pozostawionej w samochodzie przezA.. Uczynił to dopiero na rozprawie w 23 kwietnia 2012 r. (k. 8451 - 8453), kiedy wyjaśnił, że po podwiezieniuM.iW.do kina bądź sklepu,O.zawiózł do(...), gdzie miała spotkać się z ojcem.M. B. (1)dodał, żeO.poinformowała go, że ojciec ma spotkanie z klientem i prosił ją, aby tam przyjechała. W czasie podróży poprosiła go o przysługę, chciała zostawić u niego w aucie torebkę, mającą służyć, jako pretekst powrotu doW..M. B. (1)wyjaśnił, że wyraził na to zgodę. Oskarżony dodał, że SMS-y dotyczące torebki miały uwiarygodnić wersjęO. Z.(k. 8453).
W ocenie Sądu Okręgowe opisane powyżej wyjaśnieniaM. B. (1)nie są prawdziwe i stanowią wyłącznie nieudolną linię obrony. Po pierwsze i najważniejsze podkreślić należy, że oskarżony niezgodnie z zasadami logiki oraz funkcjonowania pamięci, sześć lat po zdarzeniu oraz trzy lata po złożeniu pierwszych i jedynych wyjaśnień w omawianym zakresie przypomniał sobie, że odwiózłA.do(...). Wyjaśnienie tego niespotykanego odświeżenia pamięci oskarżonego może być w ocenie Sądu tylko jedno. Otóż składając te wyjaśnieniaM. B. (1)znał już akta sprawy i wiedział, że jego telefon w dacie i godzinie wysłania smsów doO.logował się w stacji przekaźnikowej wP.. Również biegli z Zakładu Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych im.(...)wK.w opinii z 13 października 2011 r. (k. 7661-7716) wskazali, że wyjaśnienia te budzą poważne wątpliwości związane z prawidłowościami funkcjonowania pamięci.
Wiarygodności omawianej części wyjaśnień oskarżonego przeczy również fakt, że smsM. B. (1), w którym zapewniałO.o możliwości odebrania torebki w jego mieszkaniu, w którym miał w cały czas przebywać wysłany został jeszcze przed nadaniem wiadomości, na którą stanowił odpowiedź.
Brak jest także podstaw do uznania za prawdziwą informacji, żeZ. D. (1)prosił córkę, żeby przyjechała do niego do(...)na spotkanie z klientem. W obszernym zgromadzonym w niniejszej prawie materiale dowodowym nie ma bowiem jakiegokolwiek dowodu, że pokrzywdzony miał zwyczaj zabierania córki na spotkania służbowe.
Zastanawiające jest również dlaczegoM. B. (1)wysadziłO.na drodze wylotowej z(...)( k. 8451). Skoro bowiem odwiózł ją w aż tak odległe miejsce to dlaczego nie zawiózł jej bezpośrednio do ojca.
Relacjonując przebieg zdarzeń 10 i 11 kwietnia 2006 r.M. D. (1)zeznała ( k. 77), że parę dni wcześniej jej starsza córka sygnalizowała jej telefonicznie zamiar odwiedzenia ich, aby pójść zW.do kina. Pomimo telefonu jaki wykonała 7 kwietnia 2006 r., umawiając się na 10 kwietnia 2006 rokuA.nie przyszła naulicę (...)ani nie zadzwoniła. Dopiero 11 kwietnia 2006 r. około godziny 1100zatelefonowała na numer telefonuM. B. (1)pytając, czy może do nich przyjść.
M. D. (1)zeznała, żeO.przyszła do jej mieszkania po 13:00. Wyglądała na bardzo zmęczoną, jakby po nieprzespanej nocy. Tego dniaO.miła iść zW.do kina, jednakże zmieniła plany i poprosiłaM., aby odwiózł ją naB.. Świadek dodała, że myślała, że jej córka jedzie do swojego chłopakaP. W.( k.78). Z zeznańM. D. (1)wynikało, że wówczas widziałaO.po raz ostatni. Jednakże tego dnia o 1936.05przypadkowo wykonała połączenie telefoniczne do swojej córki.O.oddzwoniła do niej prawie natychmiast, pytając, czego od niej chce i jak było w kinie. Świadek powiedziała, że głos dziecka był radosny, mówiła, że tata zrobił jej niespodziankę i wyjeżdżają pozaW.(k. 79).O.ponadto oznajmiła matce, że chętnie pójdzie z nimi do kina następnym razem.A.miała zakończyć rozmowę stwierdzeniem „dobra mamo, bo jedziemy”. (k. 79, 785 – 780 ). Świadek na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. (k. 8697) dodała, że kiedy ostatni raz rozmawiała zO.opowiadała jej treść filmu „(...)”, na którym była z młodszą siostrąO.–W..
W podobnym tonie na temat nastrojuO.wypowiedziała się w swoich zeznaniachH. M.– matkaM. D. (1)( k. 317, 13029-13030). Sąd nie dał wiary jej słowom, ponieważ swoją ocenę opierała wyłącznie na relacji córki. Radosny tonA.mogła przecież bezpośrednio słyszeć tylko osoba, która rozmawiała z nią przez telefon, czyli jej matka.
Również zeznaniaM. D. (1)po raz kolejny ocenić należało jako nieprawdziwe, a wyłącznym celem ich złożenia była chęć zapewnienia alibiM. B. (1).
Zeznania o „radosnej relacjiO.o niespodziance jaką zgotował jej ojciec” miały na celu uwiarygodnić wyjaśnieniaM. B. (1), żeA.wysłała mu smsa, w którym informowała, iż jedzie gdzieś z ojcem.
W świetle jednak zarówno wyjaśnień oskarżonegoB.jak i zeznań jego konkubiny jest to wersja mało prawdopodobna. Skoro bowiemA.była wyraźnie niechętna wyjazdowi z ojcem, a kiedy przyszła do mieszkaniaM.iM.była zmęczona – „jakby nie przespała nocy” - to skąd u pokrzywdzonej taka nagła zmiana nastroju.
Okoliczności udania sięA.wraz z jej ojcem na wycieczkę - niespodziankę za miasto oraz związanego z nią dobrego nastroju - przeczą także zeznaniaP. W.oraz przyjaciółZ. D. (1). Osoby te stwierdziły wprost, żeO.bała sięM. B. (1), sądząc iż może on zrobić krzywdę jej ojcu. Takie obawy pokrzywdzonej wykluczały w ocenie Sądu Okręgowego okoliczność poproszenia przez niąM. B. (1)o podwiezienie.
Wersja ta sprzeczna jest również z zeznaniamiM. D. (1), która wskazała przecież, żeO.prosiłaM.o powiezienie naB..
Z tego samego względu nieprawdopodobnym jest, że jak zeznałaM. D. (1),O.zadzwoniła na numer telefonuM. B. (1)z pytaniem, czy może ich odwiedzić.
Powyższa teza znajduje potwierdzenie również w treści opinii Zakładu Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych(...)wK.z 13 października 2011 r. (k. 7661-7716). Zdaniem biegłych, nieuzasadniona byłaby sytuacja, w którejA. D. (1)wciągałabyM. B. (1)do intrygi przeciwko swojemu ojcu, w czasie gdy relacje pokrzywdzonej i oskarżonego uległy ochłodzeniu . Z zeznań świadków, którzy dobrze znaliA.wynikało bowiem, że ona w ostatnim okresie bardzo się obawiałaM. B. (1), co oznacza, że nie mogła się z nim układać przeciwko ojcu.
Jest to tym bardziej nielogiczne, że wszelkie połączenia jakieA.rzekomo wykonywała doM. D. (1)w tamtym przedziale czasowym kierowane były przezO.bezpośrednio na numer telefonu użytkowany przez jej matkę.
W ocenie Sądu połączenie jakieA.o godzinie 12.02 bądź 12.59 wykonała doM. B. (1)nie dotyczyło zapowiedzi jej towarzyskiej wizyty naul. (...), ale upewnienia się, czy musi wracać na działkę do(...)– dowodem na to są zeznaniaP. W., które wcześniej Sąd przedstawił, jak też diagram połączeń telefonicznych wraz z wykazem logowań telefonów do stacji przekaźnikowych BTS (telefon należący doA.loguje się naul. (...), czyli naB., telefonB.loguje się naul. (...)w okolicach jego miejsca zamieszkania przyul. (...)). Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 7.
O dostosowaniu wyjaśnieńM. B. (1)do treści wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy także to, że w toku przewodu sądowego oskarżony posługiwał się zwrotami, jakich zeznając, użyłaM. D. (1), np. wyrażając zdziwienie „przecież zawsze może do nas przyjść” ( k. 78).M. B. (1)na rozprawie 23 kwietnia 2012 r. wyjaśnił natomiast „chyba użyłem sformułowania, że nie ma potrzeby pytać czy może do nas wpaść” (k. 8451) .
Fałszywymi są w ocenie Sądu również zeznaniaM. D. (1), która stwierdziła, że po powrocie zW.z kina,M.był w domu. Przeczą temu chociażby wyjaśnieniaK. R. (1), który o tej porze był już zM. B. (1)wP., jak również analiza połączeń telefonicznych, międzyM. B., który w dniu 11 kwietnia 2006 r., po wysłaniu SMS-ów doA. D. (1)(16.30 – 16.40) ze swojego telefonu komórkowego o nr(...), zaczął używać numeru prepaidowego(...). Wówczas zarówno telefonM. B. (1)o numerze(...), jak i telefonA. D. (1)o numerze(...)logowały się wP..
Z numeru prepaidowego(...)o godzinie 19.33,58 przeprowadzona była 45 sekundowa rozmowa z numerem(...)- należącym doM. D. (1), przy czym numer prepaidowy w tym czasie logował się wP.(diagram połączeń i wybranych logowań na stacjach przekaźnikowych w dniu 11 kwietnia 2006 r. – załącznik nr 7 - k.10 073) Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 7. Co również jest charakterystyczne, po tej rozmowieM. B. (1)zM. D. (1), ta ostatnia, ze swojego telefonu komórkowego (nr(...)) o godz. 19.35,00 i 19.35,28 nawiązała połączenia na numerem telefonu komórkowego swojej córki (nr(...)). Połączenia były kilkunastosekundowe (13 i 14 sekund). Za chwilę z tego numeruA.o godz. 19.36,00 i 19.36,27 nawiązane zostało połączenie doM. D. (1)trwające 36 sekund.
Powyższa okoliczność czyni niewiarygodnymi zeznaniaM. D. (1), również w zakresie w jakim wskazała, że ostania jej rozmowa zO.trwała kilka, kilkanaście minut, a w czasie jej trwania świadek opowiedziała córce fabułę filmu, na którym była zW.. Nie jest bowiem możliwe przeprowadzenie rozmowy o tak bogatej treści w przeciągu zaledwie około 30 sekund.
Wskazać należy przy tym, żeM. D. (1)słuchana w toku postępowania sądowego nie była w stanie wyjaśnić rozbieżności dotyczących długości rozmowy telefonicznej jaką odbyła z córką, a wskazanym w billingach czasem trwania połączenia (k. 10571).
Wobec powyższej argumentacji oczywistym jawi się, że toM. B. (1), który dysponował telefonemA.zadzwonił na numer swojej konkubiny czyniąc w ten sposób przygotowania do zapewnienia sobie alibi, świadczącego o tym, że o godz. 19.35 – 19.36A.wraz z ojcemZ.udawali się samochodem pozaW.. ZeznaniaM. D. (1), w których wskazała, że w trakcie ostatniej rozmowy telefonicznejO.mówiła jej, że w ramach niespodzianki ojciec zabiera ją za miasto, a żegnając się powiedziała „dobra mamo, bo jedziemy” również motywowane były chęcią zapewnieniaM. B. (1)alibi, poprzez wprawdzie nieostre („w domu zastałamB.iR., wydaje mi się, że byli” - k. 10 572) potwierdzenie, że gdy świadek wróciła z kina jej konkubent był w domu.
W toku przesłuchania przeprowadzonego na rozprawie 9 października 2012 r. ( k. 8806) świadekD.nie potrafiła wytłumaczyć, jak to się stało, że telefonM. B. (1)logował się w okolicach(...)w tym czasie, kiedy on miał odwieźćO.naP.do mieszkaniaP. W.. Podkreśliła przy ty, że będąc przesłuchiwaną 16 października 2008 r. miała pełną wiedzę, co do logowania telefonuM.wP., o czym została poinformowana przez policjantów.M. D. (1)wskazała również, że poruszyła ze swoim partnerem kwestię logowania się jego telefonu pozaW., jednakże nie pamięta przebiegu tej rozmowy i płynących z niej wniosków.
W ocenie Sądu Okręgowego zeznania te nie są wiarygodne, zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania nakazują bowiem przyjęcie, że rozmowa matki zaginionego dziecka, z osobą która jako ostatnia miała z nim kontakt, przynajmniej w zarysach powinna zostać przez nią zapamiętana. Szczególnie, gdy osobą tą jest konkubent owej matki, podejrzany o uprowadzenie jej dziecka.
Wskazywana w wyjaśnieniachM. B. (1)oraz zeznaniach jego konkubiny okoliczność jakoby w chwili jej powrotu z kina 11 kwietnia 2006 rokuM. B. (1)był w domu sprzeczna jest także z analizą połączeń wychodzących i przychodzących na numer telefonuM. D. (1).
Z diagramu połączeń i wybranych logowań na stacjach przekaźnikowych BTS (załącznik nr 8) (k. 100753) wynika, że numer prepaidowy(...)11 kwietnia 2006 r. trzykrotnie łączył się z telefonemM. D. (1)(nr(...)). O godz. 19.03 rozmowa trwała 81 sekund, o 19.33 – rozmowa trwała 45 sekund, a o 21.10 rozmowa trwała 84 sekundy (aneks do uzasadnienia – tabela nr 5).
Z kolei 12 kwietnia 2006 r. telefon komórkowyM. D. (1)pięciokrotnie łączył się z numerem prepaidowym o końcówce …(...)Były to połączenia o godzinie 01.12, 01.17, 01.49, 02.00 i 02.10. Wynikało to z faktu, że na telefonieM. B. (1)o numerze(...)ustawiona była usługa przekierowania połączeń przychodzących na numer(...)( opinia k. 12630-12634, 13443-13445).
Z przedstawionego diagramu połączeń (załącznik nr 8 - k. 10 074) wynika ponadto, że 12 kwietnia 2006 roku numer telefonicznyM. D. (1)bezskutecznie łączył się na przemian z numerem telefonu komórkowegoM. B. (1)((...)) – 0.12,00, 01.49,00 i 2.00,00 oraz z jego numerem prepaidowym(...). Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 7.
W ocenie Sądu Okręgowego, wynikający z opisanych powyżej diagramów, fakt podejmowania 12 kwietnia 2006 roku w nocy w krótkich odstępach czasu, wielu prób nawiązaniu kontaktu zM. B. (1), świadczy niezbicie o tym, żeM. D. (1)była zaniepokojona nieobecnością konkubenta.
W toku przesłuchaniaM. D. (1)zeznała wprawdzie (k. 785 - 786), że nie zna numerów prepaid:(...)i(...), aczkolwiek nie wykluczała, że miała je wprowadzone do swojego telefonu. Nie potrafiła też powiedzieć, czy z numerów tych korzystaliM. B. (1)iK. R. (1).
M. D. (1)– zdaniem Sądu - doskonale wiedziała o tym, że jej partner posługuje się numerem o końcówce(...), który m.in. 11 kwietnia 2006 r. trzykrotnie łączył się z jej telefonem.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonychB.iR.w zakresie w zakresie w jakim zaprzeczali, ażeby używali w okresie zdarzeń związanych z zaginięciemZ.iA. D. (1)telefonów prepaidowych o końcowych numerach(...)

Wyjaśnieniom tym przeczą wnioski płynące z wykazu połączeń wychodzących i przychodzących na te numery.
Numer prepaidowy o końcówce(...)21 marca 2006 r. o godzinie 19:26 łączył się z telefonem stacjonarnym w biurze agenta ubezpieczeniowegoW. K.(22 772 16 41) – rozmowa trwała 741 sekund, następnie w dniu 22 marca 2006 r. łączył się o godzinie 19:18 z telefonem komórkowym należącym doW. K.(nrtel. (...)) i rozmowa trwała 818 sekund (k. 368).
Numer o końcówce(...)10 kwietnia 2006 r. między godz. 19.42 do 22.10 nawiązał liczne połączenia z numerem o końcówce(...), a także z numeremM. D. (1)(załącznik nr 6 i 7) (k. 10072 – 10073) o godz. 22.29 (rozmowa trwała 127 sekund) 0.33 i 0.35(rozmowy trwały odpowiednio 56 i 41 sekund).
9 kwietnia 2006 r. o godz. 12.57 i 20.12. numer(...)dwukrotnie łączył się zeZ. D. (1). Obie rozmowy trwały odpowiednio 128 s. i 26 s.
Z kolei 11 kwietnia 2006 r. na numer o końcówce(...)dzwonił ze swojego numeru komórkowegoZ. D. (1)(nrtel. (...)) o godz. 16.18.
6 kwietnia 2006 r. numer o końcówce(...)połączył się o godz. 13:21 ze świadkiemK. L., współpracownikiemM. B. (1)zfirmy (...), który następnie (na ten numer) oddzwonił. Rozmowa ta trwała 646 sekund. Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 1.
Ponadto omawiany numer pepaidowy w okresie 10 – 12 kwietnia 2006 r. 33 razy łączył z numerem o końcówce(...)
Z kolei numer o końcówce(...)w dniach 10-11 kwietnia 2006 r. o godz. 17:53 łączył się z numerem telefonu komórkowegoM. D. (1), 19 razy z numerem o końcówce(...)i 1 raz z numerem telefonu ojcaK. R.-Z. (1)((...)) o godzinie 10:02. Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 1 i 2.
Należy także zauważyć, że ostatnie połączenie numeru o końcówce(...)wykonane zostało na numer o końcówce(...)i miało miejsce 11 kwietnia 2006r. o 22.09, a później telefon ten był nieużywany aż do 28 lipca 2006 r.
Podkreślić należy również, że 10 kwietnia 2006 r., w godzinach wieczornych telefony o końcówkach(...)i(...)miały podobne stacje logowań. O godzinie 19.52 logowały się w pobliżu siebie:ul. (...)II iul. (...), a następnie o godz. 20.36 logowały się wS.. Oba numery logowały się wP.tuż przed godziną 21. Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 8.
W tym stanie rzeczy również należy zwrócić uwagę na fakt, że telefonyA.((...)) iZ.((...))D.logowały się wP.zarówno w godzinach wieczornych 10 kwietnia, jak i przez cały dzień 11 kwietnia, nie licząc przyjazduA.doP. W.i tym samym jej pobytu wW.od godziny 5 nad ranem do godziny 14.47, kiedy opuszczałaW.i jechała zM. B. (1)ponownie w stronę(...)(załącznik nr 7 – diagramu połączeń wskazuje o tej godzinie stację logowania przyul. (...)– k. 10073).
Wypada wskazać, że 11 kwietnia 2006 r. o godz. 4:44 telefon prepaidowy o końcówce(...)i telefonA. D. (1)((...)) logowały się naul. (...), a następnie naul. (...). Nadto o godz. 4:57 telefon służbowyM. B. (1)((...)) logował sięW.naul. (...). (k. 10332, aneks do uzasadnienia – tabela nr 7).
W ocenie Sądu analiza powyższych okoliczności wskazuje, że numerami o końcówkach(...)i(...)niewątpliwie posługiwali sięM. B. (1)iK. R. (1). Nie może być bowiem wyłącznie niekorzystnym dla oskarżonych zbiegiem okoliczności, że numery te łączyły się z osobami, które miały związek zarówno zM. B. (1)(M. D. (1),Z. D. (1),K. L.,W. K.) iK. R. (2)(Z. R.,M. D. (1)). Znamiennym jest również fakt, że numery te wielokrotnie łączyły się ze sobą.
Powyższą tezę potwierdza ponadto fakt logowania się omawianych numerów telefonów w tych samych miejscach jednocześnie, a także w datach i miejscach, na które wskazują zeznania przyjaciółZ. D. (1),P. W.orazW. K..
Wszak 9 kwietnia 2006 roku, kiedy numer o końcówce(...)łączył się z numerem pokrzywdzonego, był datą zaproszeniaD.przezM. B. (1)na kolację, o której zeznawaliK. I. (1),A. S. (1), czyP. W..
Z kolei 11 kwietnia 2006 r. o godzinie 16.18 - gdy na numer o końcówce(...)dzwonił ze swojego numeru komórkowegoZ. M.B.jadąc samochodem zA., zbliżali się do(...). Świadczy o tym fakt, że gdy o godz. 16.30 – 16.40 były wysyłane pomiędzy nimi SMS-y – logowania telefonów zarówno komórkowegoM. B. (1), z którego wysyłano SMS-a, jak i prepaidowego następują już wP..
Okoliczność natomiast, że 11 kwietnia 2006 r. o godz. 4:44 telefon prepaidowy o końcówce(...)i telefonA. D. (1)((...)) logowały się naul. (...), a następnie naul. (...), a o godz. 4:57 telefon służbowyM. B. (1)((...)) logował sięW.naul. (...)potwierdzają zeznaniaP. W., w których wskazał, żeO.11 kwietnia 2006 roku nad ranem została przezM. B. (1)przywieziona do jego mieszkania. Świadek zaznaczył, że zanimO.przyjechała do niego, wykonała kilka połączeń telefonicznych na jego numer telefonu, których on nie odebrał, ponieważ spał i miał wyciszony dzwonek (z diagramu połączeń – załącznik nr 7 (k. 10 073).A. D. (1)próbowała na przemian dzwonić i pisać SMS-y doP. W.na jego nrtel. (...)od godz. 4.40 do 4.55 (aneks do uzasadnienia – tabela nr 9).
Świadek zeznał również, że 11 kwietnia 2006 roku po przebudzeniuO.powiedziała mu, że kiedy przybyła z ojcem naul. (...)to był tylkoM.iK., a jej mamy nie było. WówczasM.grożąc nożem bądź bronią wywiózł ich do(...), na działki. Pojechali dwoma samochodami. Z relacjiA.świadek dowiedział się, że jej ojciec został związany.M.straszyłD., żądając żeby złożył pozew o rozwód, jak również domagał się jakiegoś „motywu finansowego”.
W tym miejscu warto przypomnieć, że telefony o końcówkach(...)i(...)10 kwietnia o godzinie 19.52 logowały się przyul. (...)II iul. (...), a następnie o godz. 20.36 logowały się wS., zaś przed 21 wP.. W tym samym czasie wP.logowały się telefonyO.iZ..
Opisane powyżej logowania telefonów perepaidowych oraz numerów należących doD.potwierdzają także wyjaśnieniaK. R. (1), co do okoliczności przywiezieniaO.iZ.na działkę jego ojca wP., rozmówM. B. (1)zeZ., czy też, co istotne, wyjazduM. B. (1)zO.z(...)doW.w nocy.
Połączenia numeru o końcówce(...)z numeramiW. K., jakie miały miejsce 21 i 22 marca 2006 roku korelują z treścią zeznańW. K., który wskazał że około dwa tygodnie przed wizytą w domu uZ. D. (1)dzwonił do niego mężczyzna i pytał o polisę na dużą sumę oscylującą pomiędzy 0,5 a 1 mln zł. Ten mężczyzna wspominał, że nie może udokumentować swoich dochodów. Świadek dodał: „to na pewno nie był głosD., bo jego głos rozpoznałbym.” Rozmówca powiedział również, że jest zeS.. (k. 8578).
Relewantną jest także okoliczność, że oba numery prepaidowe:(...)i(...)zostały aktywowane jednocześnie 21 listopada 2005 r., zaś ich dezaktywacja nastąpiła, – co do numeru(...)– 3 kwietnia 2007 r. , zaś co do numeru(...)– 17 kwietnia 2007 r. (k. 366). Co więcej telefony te wykorzystywane były wyłącznie od końca marca do 12 kwietnia 2006 roku, a zatem w okresie tożsamym z czasem pierwszego pozbawienia wolnościZ. D. (1)w jego mieszkaniu przyul. (...)oraz zaginięciaZ.i jego córki. Wskazuje to na fakt, że owe numery telefonów, przewidziane były wyłącznie do komunikowania się sprawców w trakcie opisanych powyżej zdarzeń.
Analiza diagramów połączeń telefonicznych potwierdza także zeznania świadków, którzy opisywali połączenia telefoniczne oraz smsowe jakie 10 i 11 kwietnia 2006 roku wykonywali do pokrzywdzonychD..
Dane te współgrają w szczególności z treścią zeznańP. W., który wskazał, że 10 kwietnia o 21.37 otrzymał on SMS-a odO., z treści, którego wynika, że nie była u mamy, że wszystko jest ok. Kolejne SMS-y otrzymał o 23.00, 23.04, 23.05, 23.08, w których takżeO.informowała świadka, iż jest ok. (załącznik nr 6 A – k.10 072).
Wykaz połączeń obrazuje również smsy jakieO.iP.wymieniali realizując plan kontaktu ustalony 11 kwietnia 2006 roku, kiedy świadekW.odwiózł swoją dziewczynę naul. (...), skąd odebrać miał jąM. B. (1).P. W.wskazał, że deklarowany w smsach czas powrotuO.ulegał systematycznej zmianie. Najpierw miało to być o 16, 19, 20. O godzinie 22.41 otrzymał od niej ostatniego SMS-a, że zaraz będzie. (załącznik nr 7- k. 10 073). Z diagramu połączeń wynika, że świadek próbował 3 – krotnie nawiązać połączenie telefoniczne zA.w godzinach 23.35, 23.46, 23.49. Także następnego dnia tj. 12 kwietnia – od godzin nocnych do rana do godziny 7 - wykonał 12 prób połączenia zA., a między godzina 9 a 23:34 wykonał jeszcze 9 połączeń i wysłał 1 wiadomość tekstową. (diagram połączeń: załącznik nr 8 - k. 10 074). Patrz: aneks do uzasadnienia – tabela nr 9. Powyższe potwierdza zeznaniaP. W., który zeznał, że 11 kwietnia 2006 roku ok 22:40 wyszedł na zewnątrz, czekał przed blokiem i próbował się dodzwonić doO., ale telefon jej był już wyłączony.
Warto zaznaczyć, że świadek miał wiedzę, iż rozmowy i SMS-yO.są obserwowane przezM. B. (1). Wspomniała o tym świadkowiO., kiedy była u niego nad ranem.O.mówiła, że jak byli na działce, toM. B. (1)zabrał jej telefon i zabronił SMS-ować. (k. 8711).
Okoliczność kontrolowania rozmów telefonicznychA.iZ. D. (1)wynika również z zeznań świadkaK. I. (1), który wskazał, że rozmowy zeZ.były „takie sztuczne, dalekie od normalnej rozmowy” (k. 8). Dlatego też świadek w trakcie połączenia jakie wykonał doZ.11 kwietnia 2006 roku powiedziałZ., by ten „nie pierniczył” i dał do telefonuO., wówczas „głosZ.załamał się i on się rozpłakał” i natychmiast to połączenie został zerwane. (k. 8) Mimo tegoK. I. (1)spróbował połączyć się zA.. Dopiero o 16.30 otrzymał sygnał odO.i natychmiast oddzwonił - jak zeznał – to też była dziwna rozmowa,O.zapewniała go, że wszystko jest w porządku, że niedługo będą wracać do domu tylko porozmawia z tatą. Na jego pytanie, czy są samiO.w kółko powtarzała to samo, że ona chce porozmawiać z tatą.
Rozmowa ta w ocenie Sądu Okręgowego odbyła się, kiedyO.wraz zM. B. (1)była z nim w samochodzie w okolicach(...), czego dowodem są SMS-y wysyłane w godz. 16.30 - 16.40. pomiędzy nią a oskarżonym w sprawie pozostawionej przez nią w samochodzie torebki. Także te zeznania przeczą depozycjomM. D. (1)opisującym głos dzwoniącej do niejO.jako radosny.
Po krótkim czasie, świadekI.otrzymał sygnał odA., do której natychmiast oddzwonił.O.zwróciła się do niego wówczas słowami: „K.czy wierzysz w to, że jakby byli obok, to bym ci powiedziała?” ( k. 8v.) W trakcie tej rozmowyO.nagle zmieniła ton, zaczęła dziwnie mówić. Świadek odniósł wrażenie, że w tym momencie pojawił się ktoś, kogo się bała i ponownie wróciła do wcześniejszego dziwnego sposobu rozmowy.
Powyższe słowaK. I. (1)współgrają z dokonanym przezP. W.oraz jego matkę opisem przerażenia, jakie w związku z wydarzeniami z 10 i 11 kwietnia 2006 roku czułaA. D. (1).
Także świadekJ. S. (2)orazG. B.kontaktowali się w krytycznych dniach zO.i jej ojcem.
ŚwiadekI.zaznaczył, że kiedy około 17.30J. S. (2)udało się nawiązać połączenie- telefonZ.odebrałaO.i powiedziała, że” tata teraz nie może rozmawiać”, miała załamujący się głos, ale uspokajała rozmówcę mówiąc, że wszystko jest w porządku. ZarównoK. I. (1), jak iJ. S. (2)orazG. B.od 19.30 nie dzwonili już doZ.iA..
11 kwietnia 2006 roku około godziny 22.55J. S. (2)otrzymał odZ.SMS-a informującego, że będą za 2 godziny. Należy zaznaczyć, że w tym czasie (22.41)P. W.otrzymał podobnego SMS-a odO., z którego wynikało, że z ojcem wrócą do domu o 24.00.
D.nie wrócili do domu o deklarowanych godzinach, wobec czego przyjaciele czekali do 1.00, po czym ponownie próbowali się z nimi łączyć, jednakże żaden z ich telefonów już nie odpowiadał, a później były one wyłączone.
Także zeznaniaJ. S. (2)utwierdzają w przekonaniu, że rozmowy telefoniczneA.iZ. D. (1)podlegały kontroliM. B. (1). Świadek zeznał bowiem, że 10 i 11 kwietnia 2006 r. dzwonił doZ. D. (1). Pamiętał, że jakZ.poszedł na spotkanie z żoną iM., to zadzwonił i poinformował go, że wszystko jest w porządku, aO.bawi się ze swoją siostrą. ŚwiadekS.potwierdził również, że po otrzymaniu SMS-a odZ.w dniu 11 kwietnia 2006 r. o godz. 22.55 dzwonił do niego, ale nie było już żadnego połączenia. Ostatnią, trwającą 31 sekund rozmowę zeZ.odbył tego dnia ok. godz. 20.00, w jej trakcie dowiedział się, że wszystko jest w porządku.
Przedstawione przez świadków, a opisane powyżej okoliczności w postaci przerażeniaA., łez i załamującego się głosuZ.w połączeniu z jednoczesnym przekonywaniem dzwoniących, że wszystko jest w porządku i niedługo wrócą oraz relacją zdarzeń opisanąP. W.przezA.prowadzi do jedynego wniosku:M. B. (1)wraz zK. R. (2)wbrew woliZ.iA. D. (1)w dniu 10 kwietnia 2006 r. wywieźli ich do(...), na działkę ojcaK. R. (1).
W oparciu o przedstawioną w zeznaniachP. W.relacjęO.wywnioskować można, że już w momencie jej przybycia wraz z ojcem do mieszkania naul. (...)stali się ofiarami gróźb i przemocyM. B. (1), który zmusił ich do wyjazdu do(...)orazK. R. (1), który pomagał kuzynowi.
NastępnieM. B. (1)podjął wobecZ. D. (1)środki tożsame ze stosowanymi 5 kwietnia 2006 r. wS..Z. D. (1)był związany, przetrzymywany.M. B. (1)groził mu nożem bądź bronią, celem zmuszenia do założenia sprawy rozwodowej, jak i do załatwienia spraw majątkowych zmierzających do zabezpieczenia finansowegoM. D. (1).
Powyższe okoliczności potwierdzają również sami oskarżeni.
K. R. (1)w wyjaśnieniach składanych w Komendzie(...)Policji w dniu 14 września 2009 r. o godz. 19.18 (powyższa czynność była nagrywana w systemie VHS, a nagranie zostało odtworzone na sali sądowej) przyznał, że wrazM. B. (1)dwoma samochodami wywiózłA.iZ. D. (1)na działkę swojego ojca w okolicach(...). Powiedział też, że w nocy z 10 na 11 kwietniaM.pojechał gdzieś zO., a on został zeZ..
K. R. (1)15 września 2009 r. (k. 2313 – 2318) potwierdził wyjaśnienia złożone poprzedzającego dnia oraz uzupełnił je o informację, że na działceM.prowadził zeZ.rozmowy. Oskarżony wskazał również, że 11 kwietnia 2006 roku zdenerwowanyM.używając wulgaryzmu kazał mu wziąć samochód i odjechać – opuścił działkę na ok. 2 godziny. Po powrocie o wyznaczonej godzinie na posesji nie zauważył już samochoduZ., nie było też samychD..M.był podenerwowany i prosił, żeby nikomu nie mówił o tym, że byli na działce. Stwierdził również, że należy posprzątać domek, coK. R. (1)uczynił wraz ze swoją dziewczyną.
6 maja 2010 r. (k. 5443 – 5445).K. R. (1)wskazał, że podczas pobytu na działce, na polecenieM., przebywał na zewnątrz. Nie wiedział, o czym kuzyn rozmawiał zD., a ilekroć chciał wejść do domku był przez niego wypraszany. Tym razem nie musiał straszyćZ.. Atmosferę jaka panowała po powrocieM.iO.oskarżony ocenił jako napiętą.
W toku następnego przesłuchania z 14 maja 2010 r.K. R. (1)(k. 5470 – 5480) dodał, że jadąc do(...)na polecenieM.nie brał ze sobą swojego telefonu, a cała sytuacja wydawała mu się dziwna i odczuwał pewien niepokój. Oskarżony zaznaczył, że kiedy po zmroku siedział zO.podszedł do nichM.i powiedział, że idzie porozmawiać zeZ., który był w domku. Po około 5 – 10 minutachM.wrócił i powiedział doO., że jej tata chce z nią pogadać i żeby poszła z nim do domku. Był wówczas zdenerwowany.K. R. (1)widział, jak oboje weszli do środka. Był w samochodzie i czekał. Za jakiś czas przyszedł ponownieM.. Był zdenerwowany. Apodyktycznym, rozkazującym tonem kazał mu jechać. W drodze powrotnej doW.M.powiedział, że „Z.musiał wyjechać za granicę, że miał długi, i że wtedy, razem zO.wyjechali”. (k. 5476)
Podobne wyjaśnieniaK. R. (1)przedstawił w dniu 26 maja 2010 r. w Prokuraturze, częściowo składał je w obecności swojego obrońcy. (k. 5505 – 5514)
W ocenie Sądu Okręgowego opisane powyżej wyjaśnienia oskarżonegoR.zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Są one bowiem spójne, logiczne i przekonujące, a co najważniejsze korelują z pozostałym zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym. Przede wszystkim z treścią zeznań świadkaP. W., któremuA. D. (1)opisała okolicznościach jej przewiezienia i pobytu wraz z ojcem na działce w okolicach(...). Potwierdzają to także zeznania świadkaK. I. (1), który 16 kwietnia 2006 r. zeznał, że 14 kwietnia chłopakO.–P. W.zaznaczył w rozmowie z nim, że kiedy ostatni raz ją widział (11 kwietnia)O.mówiła mu, żeB.iR.zawieźli ich „do miejsca, gdzie po obu stronach była woda i prawdopodobnie były to jakieś działki.” (k. 13).
Wyjaśnienia oskarżonegoR.w omawianym zakresie pozostają w logicznym związku również z wnioskami płynącymi z analizy połączeń jakie odbywały się między prepaidowymi numerami telefonów, którymi dysponowaliK. R. (1)iM. B. (1). Jak bowiem wynika z analizy połączeń i logowań (załącznik nr 7- k. 10 073) numer o końcówce(...), którym posługiwał sięK. R. (1)11 kwietnia 2006 r. aż 11 razy łączył się z numerem o końcówce(...), który użytkowałM. B. (1), przy czym istotne są połączenia wykonywane pomiędzy tymi numerami w godzinach wieczornych w dniu 11 kwietnia 2006 r. OtóżK. R. (1)dzwonił na numerM. B. (1)o godz. 19.52 i rozmowa trwa 42 sekundy, zaśM. B. (1)po tej godzinie, kiedy zadzwonił do niegoK. R. (1), zadzwonił do niego 3 razy: o godz. 20.36, 21.54 i 22.09, przy czym ta ostatnia rozmowa była krótka - niespełna 7 sekundowa. Poprzednie rozmowy trwały odpowiednio 19 i 38 sekund.
SłowaK. R. (1), że 11 kwietnia 2006 roku w godzinach wieczornych na polecenieM. B. (1)opuścił działkę, wspiera okoliczność, iż telefon, którym się posługiwał o godz. 21.54 i 22.09 logował się wP.w stacji przekaźnikowej -P.–P., podczas gdy w tym samym czasie telefonM. B. (1)logował się do stacji przekaźnikowejP.(...), a zatem na działce należącej doZ. R..
Omawianym wyjaśnieniomK. R. (1)Sąd Okręgowy nie dał wiary jedynie w zakresie, w jakim oskarżony sugerował, że był zaskoczony wyartykułowaną 10 kwietnia 2006 roku przezM. B. (1)w mieszkaniu przyul. (...)decyzją o przewiezieniuO.iZ. D. (1)na działkę wP.. Nieruchomość stanowiła przecież własność ojcaK. R. (1).M. B. (1)nie miał do niej dostępu. Dysponentem kluczy byłK. R. (1), który wcześniej uzyskała je od rodzica. Ponadto, oskarżony - jak sam wyjaśnił - miał zostać uprzedzony, żeZ.przyjedzie na rodziną kolację, jednak z jego słów nie wynika, aby trwały jakiekolwiek przygotowania do zapowiadanego „rodzinnego posiłku”.
M. B. (1)- przesłuchiwany 15 września 2009 r. - przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i opisał w jakich okolicznościach, i w jaki sposób doszło do zabójstw czterech osób na przestrzeni bez mała 3 lat. Przedstawił ponadto mechanizm spowodowania zgonu u tych osób oraz motywy jakie nim kierowały (k. 2304 – 2307).
Ponadto 14 września 2009 roku z inicjatywyM. B. (1)przeprowadzono z jego udziałem eksperyment procesowy. W jego toku oskarżony wskazywał miejsca, w których doszło do zabójstw (jak w przypadkuH. S. (1)) i miejsc, gdzie zostały zakopane ciałaZ.iA. D. (1), jak teżH. S. (1). Wskazywał miejsca, pokazał obszar leśny, gdzie miało znajdować się zakopane ciałoH. S. (1). Charakterystyczne jest, że mówił oH. S. (1)- nie pamiętając jego nazwiska - „H.od tańców” (k. 2302 i następne) Wówczas - w trakcie tego eksperymentu - wyjaśnił, że udusił go przy szlabanie, a jego ciało przeciągnął do lasu i zakopał na głębokości 1,5 m. Wskazane przezB., w trakcie eksperymentu procesowego o godz. 19.30, miejsce znajdowało się przy drodze w kierunkuM.. O 21.45M. B. (1)wskazał drogę prowadzącą zM.przezC.,P.w stronęW.. Z drogi głównej pokazał skręt w drogę leśną i po przejściu 450 m określił obszar mający 30 m na 30 m, w którym zakopał ciałaZ.iA. D. (1), których – jak powiedział w trakcie tej czynności – udusił.
Zdaniem Sądu Okręgowego wyjaśnienia oskarżonegoB.z 15 września 2009 roku oraz wskazania jakie poczynił w toku eksperymentu procesowego 14 września 2009 roku są prawdziwe, ponieważ korespondują z zeznaniami świadkaW., wykazem połączeń i logowań telefonów o końcówkach(...)i(...)oraz z opisanymi powyżej wyjaśnieniamiK. R. (1).
Sąd nie dał natomiast wiary słowomM. B. (1), w których odwołał wyjaśnienia przedstawione 14 i 15 września 2009 roku, podnosząc, że zostały one na nim wymuszone przez torturujących go funkcjonariuszy policji, a ich treść była przez oprawców sugerowana. W tym miejscu zasygnalizować należy, że prezentowana przez obydwu oskarżonych wersja jakoby przy zastosowaniu przemocy zmuszono ich do przyznania się do popełnienia zarzucanych im czynów oraz złożenia wyjaśnień o określonej treści, omówiona zostanie w dalszej części uzasadnienia.
Nie należy przy tym tracić z pola widzenia faktu, żeM. B. (1)zaprzeczając prawdziwości wyjaśnień złożonych 14 i 15 września 2009 roku, przeważnie nie wskazywał jednocześnie jaki był rzeczywisty w jego mniemaniu przebieg zdarzeń związanych z pokrzywdzonymi, odmawiając składania wyjaśnień bądź odpowiedzi na pytania. Te zaś fragmenty jego relacji, w których próbuje dowodzić swojej niewinności, a zatem okoliczności ostatniego spotkania zeZ. D. (1), które miało mieć miejsce 5 kwietnia 2006 roku oraz rzekomego podwiezieniaA. D. (1)na spotkanie z ojcem w okolice(...)i celowe pozostawienie przez nią w samochodzieM. B. (1)torebki, są jak uprzednio obszernie omówiono wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne oraz co najważniejsze stoją w oczywistej opozycji do zeznań świadkówI.,S.,B.,D.,S.,W.oraz wyjaśnieńK. R. (1).
Po raz kolejny uwypuklić należy też swoistą ewolucję wyjaśnieńM. B. (1)dotyczących omawianych kwestii. Wszak przesłuchany po raz pierwszy 14 września 2009 roku wskazał, że 11 kwietnia 2006 rokuA., kiedy przyszła do niego iM., poprosiła go o podwiezienie, na co ów się zgodził. PonadtoM. B. (1)wyjaśnił, żeO.zostawiła w jego samochodzie torebkę. Oskarżony nie pamiętał jednakże, gdzie córkę swojej konkubiny zawiózł, czy powiadomił ją o pozostawieniu torebki, czy wysyłał do niej smsy, aż wreszcie czy był tego dnia wP..
Natomiast w toku postępowania sądowego postawa oskarżonego zmieniła się na aktywną. I tak, na okoliczność tego, że jego telefon komórkowy o numerze(...)w dniu 11 kwietnia 2006 r. o godz. 16.30 – 16.40 logował się wP.wyjaśnił, iżA. D. (1)na jej prośbę podwiózł w okolice(...), gdyż tam miała spotkać się z ojcem.
Zgodnie z zaprezentowanym uprzednio stanowiskiem Sądu Okręgowego powyższa okoliczność, wskazuje na fakt, że oskarżony dopasowywał treść swoich wyjaśnień do sukcesywnie gromadzonego materiału dowodowego. Gdy się z nim zapoznał, zważył, które dowody są dla niego bezwzględnie niekorzystne, a które pozostawiają tzw. pole do manewru i co do tych ostatnich składał nowe, bardziej szczegółowe wyjaśnienia. Również biegli psychiatrzy stwierdzili, żeM. B. (1), po zapoznaniu się z aktami sprawy umiejętnie dopasował pewne treści, które były dla niego, jak najbardziej korzystne. Skoro jego telefon logował się wP.w dniu 11 kwietnia 2006 r. to już tego faktu nie wypierał, wyjaśniając, że rzeczywiście odwiózłO.w te właśnie okolice.
Sąd nie znalazł także podstaw, aby dać wiarę twierdzeniomM. B. (1), w których wskazał, że treść złożonych przez niego 15 września 2009 roku wyjaśnień oraz wskazanie miejsc ukrycia zwłok czego dokonał 14 września 2009 roku, zasugerowana została przez funkcjonariuszy policji.
Przeczą temu przede wszystkim zeznania funkcjonariuszy policji obecnych przy przeprowadzaniu eksperymentu procesowego czy też mających na ten temat wiedzę:P. I.(k. 7309 – 7310, 9368 – 9374,12961-12962 ),H. P.(k. 7311 – 7312, 9375 – 9381, 12920-12921),S. S. (4)( k. 7315-7316, 9382-9383, 12851-12852),Z. J. (1)( k. 7336-7338, 13178-13179) iK. K. (2)(k. 7307, 12962-12964). Każdy z tych świadków zeznał, że oskarżony wskazywał miejsca ukrycia zwłok samodzielnie, bez jakichkolwiek sugestii, a przy każdym wskazaniuM. B. (1)opisywał dokładnie mechanizm zabójstwa pokrzywdzonych. Co więcej świadkowieI.iP.zwrócili uwagę na okoliczność, że w drodze powrotnejM. B. (1)spontanicznie zaczął opowiadać o zaginięciu księdzaP. S. (1), podając przy tym szereg szczegółów, o których nie mógł wiedzieć z doniesień medialnych, które były w owym czasie skąpe. Niektóre z tych informacji nie były znane nawet organom ścigania. ŚwiadekP.wskazał, żeM. B. (1)określił jakim samochodem ksiądz się poruszał i że tego samochodu nie ma oraz, że „dzwonił z telefonu, który został znaleziony wS., w pobliżu jego miejsca zamieszkania”, powiedział także, że znał tego księdza z przeszłości zW., podczas gdy ogólne ustalenia policji wskazywały, żeP. S. (1)mieszkał naM..
Funkcjonariusze ci przyznali przy tym zgodnie, że w trakcie eksperymentu procesowego oskarżony zachowywał się spokojnie, swobodnie, bez emocji, miał wręcz kamienną twarz.
ŚwiadekI.zeznał ponadto, że oskarżony wyraził też zgodę na wskazanie miejsca zakopania zwłok księdzaS.. Kilkakrotnie zmieniał lokalizację grobu. Świadek miał odczucie, żeM. B. (1)prowadził z nimi od samego początku jakąś grę.
Również pozostali przesłuchani w niniejszej sprawie funkcjonariusze policji wskazują na okoliczność, że oskarżony w specyficzny sposób odnosił się do kwestii nieodnalezieni ciał ofiar. Z depozycji świadkaK. K. (2)wynika, że w toku przesłuchania 15 września 2009 roku oskarżony zwrócił się do wykonujących tę czynność policjantów z pytaniem: „czy jako Wydział mieli podobną sprawę, do tej którą się zajmują?”. Gdy świadek zaprzeczyłM. B. (1)uśmiechnął się stwierdzając, że „w takim razie jestem tym pierwszym, o którym będzie głośno”. (k. 7307).M. H.przytoczył wypowiedź oskarżonego o treści „przecież i tak zwłoki się nie znajdą”, potem się zreflektował i powiedział „no przecież oni żyją” (k. 10166).M. B. (1)w obecności świadkaH.powiedzieć miał także: „zwłok nie znajdziecie” i szybko się wycofał, jakby czuł, że „strzelił faux pas”. Natomiast przed posiedzeniem Sądu w sprawie zastosowania tymczasowego stwierdził wobecM. H.i drugiego policjantaZ. J. (1), że „jeżeli uzna za stosowne powiedzieć, gdzie są zwłoki to im to powie”. Świadek nie drążył tego tematu uznając wypowiedź oskarżonego „za gierkę słowną.” (k. 10 173).
R. M.zeznał natomiast, że w czasie wykonywania czynności procesowych w Prokuraturze naŻ., już po przesłuchaniuM. B. (1), kiedy byli na zewnątrz, ten stwierdził, że „skoro nie ma ciał, to nie ma sprawy”. (k. 10 177) Świadek zaznaczył, że słowa te go zaskoczyły, aleM. B. (1)szybko się zreflektował i powiedział „to znaczy, że panZ.na pewno żyje”. (k. 10 177,(...)- (...))
Podkreślić należy także, że świadekK. K. (2)zaznaczył, iż jego Wydział na tamtym etapie śledztwa dysponował określoną wiedzą i ta wiedza była przekazywana - „dawkowana” oskarżonemu, który orientował się, że policjanci mają informacje o każdym zdarzeniu. Zaznaczył, że nie wiedzieli, w jaki sposób doszło do zabójstw – takich wiadomości nie posiadali.
W ocenie Sądu Okręgowego zeznania wymienionych powyżej świadków uznać należało za wiarygodne, były one bowiem logiczne, rzeczowe i konsekwentne. Podkreślić należy również zbieżność wypowiedzi w kluczowych kwestiach. Świadkowie słuchani po raz kolejny – w toku niniejszego procesu – nie wnieśli wiele do sprawy.
Z pewnością materiał bardziej wartościowy, podobnie jak w przypadku wszystkich pozostałych przesłuchanych osób – z uwagi na upływ czasu - stanowią ich zeznania składane w postępowaniu przygotowawczym, czy też w trakcie pierwszego postępowania sądowego.
Relacje te nie są przy tym identyczne w swojej treści, co mogłoby sugerować ich wcześniejsze wspólne uzgodnienie. Każdy z omawianych świadków mówił bowiem o tej samej okoliczności używając jednocześnie innych sformułowań, a także różny był stopień szczegółowości ich zeznań. Rzetelności pierwszych zeznańP. I.nie może podważać fakt, że aktualnie świadek leczy się psychiatrycznie. Z tego właśnie powodu słuchany był w obecności biegłego psychologa ( k. 13274, 13284-13396). DrT. G.przyznał, że treść zeznań ujawnionych na rozprawie nie zawiera przesłanek dla wniosku o cechach zaburzeń procesów przetwarzania informacji u świadka. Natomiast „wcześniejsze, obszerne zeznania wskazują na cechy spójności wewnętrznej oraz adekwatne schematy wnioskowania ( m.in. uwzględnianie chronologii wydarzeń, ujmowanie zależności przyczynowo-skutkowych)” ( k. 13283).
Zeznania funkcjonariuszy Policji dowodzą jednoznacznie, że oskarżonyM. B. (1)dobrowolnie, swobodnie i bazując wyłącznie na własnej wiedzy relacjonował zdarzenia dotycząceA.iZ. D. (1),H. S. (1)orazP. S. (1).
Podkreślić należy również, że w toku przesłuchania 15 września 2009 rokuM. B. (1)odmawiał odpowiedzi na wiele z zadawanych mu pytań, co oznacza że miał zapewnioną swobodę składania wyjaśnień. Teza ta znajduje także potwierdzenie w treści opinii biegłych z Zakładu Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych im.(...)wK.z dnia 13 października 2011 r. ( k. 7661-7716). Biegli zaznaczyli przy tym, że nie jest możliwym, aby oskarżony w swoich wyjaśnieniach ujął wpojone mu w trakcie bicia całe wersje i gotowe frazy. Byłby to bowiem – nawet dla tak inteligentnego człowieka - zbyt krótki okres na ich nauczenie się. W omawianym zakresie istotne znaczenie ma również fakt, żeM. B. (1)sporządzając szkic miejsca zakopania zwłokZ.iA. D. (1)orazH.- nie podpisał go jego imieniem i nazwiskiem –H. S. (1), lecz określeniem „H.od tańców”. Wydaje się oczywistym, że taki zapis zaprzecza temu, że był odpowiednio instruowany i przygotowywany przez Policję. Gdyby było tak, jak wyjaśniał to na pewno podpisując szkic użyłby nazwiskaS., a nie określenia „H.od tańców”, mającego dla niego walor cechy rozpoznawczej, gdyż pokrzywdzony był partnerem tanecznymM. D. (1).
Dla organów ścigania ta informacja była ważna, ale nie stanowiła istoty sprawy. PoszukiwanoH. S. (1), a nie „H.od tańców”. Gdyby więc założyć, żeM. B. (1)polecono sporządzić ów szkic, to na pewno kazano by mu podpisać go imieniem i nazwiskiem tej osoby.
Analizując treść wyjaśnień oskarżonegoB.Sąd Okręgowy zwrócił uwagę , że w ich treści ewidentnie stara się on kryćK. R. (1), pomijając okoliczność, że - w trakcie gdyM. B. (1)przebywał zO.wW.- jego kuzyn pilnowałZ. D. (1), który pozostał na działce wP..
Nie zmienia to jednakże faktu, że w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego okoliczność, którą oskarżonyB.usiłował zataić jawi się oczywistą.
Wskazują na to przede wszystkim wiarygodne wyjaśnieniaK. R. (1), potwierdzającego swoją obecność na działce.
Nadto przy uwzględnieniu stopnia przygotowaniaM. B. (1)do pozbawienia wolności, a następnie zabójstwaO.iZ. D. (1)mało prawdopodobnym jest, żeby oskarżony zachował się tak nierozsądnie, aby dopuścić do samodzielnego pozostawaniaZ.na działce. Jest bowiem oczywistym, że w świetle zdarzeń z 5 i 6 kwietnia 2006 roku pozostawiony bez nadzoru pokrzywdzony oddaliłby się z działki.
Także zeznaniaP. W.nie pozwalają na wykluczenie udziałuK. R. (1)w pozbawieniu wolnościZ.iA. D. (1). Wszak z opisanej przez niego relacjiO.wynikało, że 10 kwietnia 2006 roku ona i jej ojciec zostali pozbawieni wolności przez obydwu oskarżonych.
Przekonanie Sądu Okręgowego o pomijaniu przezM. B. (1)szczegółów związanych z udziałemK. R. (1)celem chronienia go koreluje z opinią biegłych z Zakładu Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych im.(...)wK.. W opinii tej wskazano, że jest to zachowanie bardzo adekwatne do charakteru relacji oskarżonych, która polega na tym, żeK. R. (1)traktujeM. B. (1)jako autorytet, osobę mądrzejszą, silniejszą. Z drugiej stronyM. B. (1)traktował swojego kuzyna, jako osobę, którą się opiekuje, dla której jest autorytetem, której przekazuje różne mądrości życiowe. ( k. 9257, a także rozprawa w dn.11 maja 2017r. )
Biegli z Zakładu Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych im.(...)wK.zwrócili również uwagę na okoliczność, że złożone w toku pierwszego przesłuchania 14 września 2009 r. wyjaśnienia oskarżonegoB., w których nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, nie były spontaniczne. Widoczne było, żeM. B. (1)był przygotowany do tego co chce powiedzieć. Co więcej oskarżony zdawał się niejako kierować czynnością, niemalże dyktował protokół, używał określeń „a teraz przejdę do kolejnej kwestii”.
Odnosząc się natomiast do relacji oskarżonego, który na rozprawie sądowej, podtrzymał wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego, w których nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów, biegli wskazali, że w treści tych wyjaśnień zmienił niektóre szczegóły swoich poprzednich wypowiedzi, tak aby dostosować je do ustaleń śledztwa, z którymi zapoznał się.
Na skutek wskazańM. B. (1)poczynionych w toku eksperymentu procesowego 14 września 2009 roku rzekome miejsce zakopania zwłokZ.iA. D. (1)zostało zabezpieczone i poddane badaniom specjalistycznym sprzętem georadarowym. ( k. 1706) Takie badania zostały również przeprowadzone na działceZ. R., na której doszło do zabójstwaZ.iA.. Co jest niezwykle charakterystyczne, znajdujący się na tej działce domek letniskowy - z niewyjaśnionych przyczyn - uległ spaleniu pod koniec 2006 r., prawdopodobnie na skutek umyślnego podpalenia. ( k. 1714 i 1715). W miejscach tych nie ujawniono jednakże żadnych zwłok. Wypada w tym miejscu nadmienić, że z zeznańK. K. (2)wynika, żeM. B. (1)przy wskazywaniu konkretnych miejsc mówił, że w związku z pracami leśnymi nastąpiły pewne zmiany w ich wyglądzie, przez co nie był w stanie podać precyzyjnie lokalizacji pochówków. Ponadto oskarżony w trakcie eksperymentu wskazał różne, inne miejsca związane z zabójstwamiH. S. (1), czyP. S. (1), przedstawiając dość duży obszar ewentualnego zakopania tychże ciał.
W konkluzji przyznać należy, że do dnia drugiego wyrokowania w niniejszej sprawie nie udało się ustalić, gdzie znajdują się zwłokiZ.iA. D. (1), a także co stało się z samochodem należącym doZ. D. (1).
Tym niemniej, bezspornym jest, że po wieczorze 11 kwietnia 2006 roku nikt nie widziałZ.iA. D. (1).
Już w toku postępowania przygotowawczego, a zwłaszcza przed Sądem Okręgowym, obrona oskarżonego prezentowała tezę o nagłym opuszczeniuP.przezZ. D. (1)i jego córkę. Taką też wersjęM. B. (1)przedstawił swojemu kuzynowi podczas ich powrotu z(...)doW.11 kwietnia 2006 roku ( k. 5512).
Także samM. B. (1)w swoich wyjaśnieniach z 23 kwietnia 2012 r., wskazał żeZ. D. (1)próbował uciec „przed swoimi problemami związanymi z pracą”. Mogło to być – jak zaznaczył – zemsta w stylu: „opowiem o tym, że mnie porwał, zniknę na chwilę, za chwilę wrócę, a on w tym czasie swoje przeżyje”. ( k. 8456) Uznał też, że powodem zniknięciaZ.było to, że organizuje jakąś kolejną transakcję, co do której nie był do końca pewny. ZniknięcieA.tłumaczył tym, że była ona silnie związana z ojcem i bezwzględnie mu posłuszna. (k. 8456).
Na powyższą okoliczność zwracała uwagę także świadekM. D. (1), która zeznała (k. 8700 ), żeZ.„uciekł, bo zaciągnął olbrzymie kredyty u swoich znajomych”. Wymieniła niektóre osoby, które pożyczyły jej mężowi spore sumy pieniędzy m. in.P. W., pracownice ze stoisk ze sztuczną biżuterią, czy też koleżanka mamyK. I. (1).
Świadek dodała, że przesłuchujący ją policjanci powiedzieli jej, że osoba, która zdefraudowała takie duże kwoty, jest w stanie przez dłuższy czas utrzymać się za granicą. DlaM. D. (1)był to logiczny powód, dla którego zniknąłZ. D. (1).
W ocenie Sądu Okręgowego wersja ta nie jest w najmniejszym nawet stopniu prawdopodobna. Przeczy jej bowiem szereg okoliczności, a przede wszystkim zeznania przesłuchanych w sprawie świadków.
Z depozycji osób, które znałyZ. D. (1), wynika bowiem że jego kłopoty finansowe nie mogły spowodować nagłego wyjazdu zP.. ŚwiadekA. S. (1)powiedział wprawdzie, że po zaginięciuZ.iA.liczni przyjaciele podejrzewali, iż mogli oni wyjechać za granicę. Potem jednak, kiedy zaczęli dogłębnie analizować sprawę doszli do przekonania, że nie mogli opuścićP., ponieważZ.za bardzo kochał swoją mamę i był z nią związany. To samo dotyczyA., która miała bardzo dobry kontakt z babcią-G. S. (1). (k. 9883 ). Powyższą okoliczność potwierdzili także świadkowieK. I. (1)iG. S. (1).
ŚwiadekA. S. (1), zwrócił uwagę także na fakt, żeZ. D. (1)przed zaginięciem wyremontował mieszkanie. (k. 9883 - 9886).
Z zeznańA. S. (1)wynika również, że od momentu udania się na „kolację” nikt ani nie widziałZ. D. (1), ani nie miał z nim kontaktu.
Wszyscy przesłuchani w sprawie przyjacieleA. D. (1)w sposób jednoznaczny stwierdzili, żeO., jako osoba niezwykle ciepła, otwarta, potrzebująca atencji, lubiana przez otoczenie nie byłaby w stanie wyjechać z kraju bez pożegnania. Nawet gdyby wyjechała i to w takich okolicznościach (ucieczka z ojcem), to wszyscy są przekonani, że odezwałyby się, w jakikolwiek sposób (świadekK. W.k. 12527-12528).
ŚwiadekH. W.dodała też, że nie wyobraża sobie, ażebyO.„do tego dnia nie wysłała nawet pocztówki ze swoimi inicjałami.” (k. 9653,13271-13272).
A. D. (1)- jak wskazuje treść zeznańP. B. (1)(z domuZ.– k. 12965-12967) - nigdy nie mówiła, że miała zamiar wyjechać za granicę. Zdaniem świadkaO.nigdy nie zostawiłaby siostry, a na dodatek w jej życiu byłP. W.. Świadek zaznaczyła również, żeO.miała plany związane z przyszłością - była w klasie maturalnej i chciała studiować na(...)wK..
Po zaginięciuO.jej przyjaciele utrzymywali ze sobą kontakty i wymieniali się informacjami. Każdy z nich wchodził na jej konta na portalach społecznościowych, łamiąc hasła po to, aby dowiedzieć się, czy tam nie ma jakiejś informacji.
P. B. (1)stwierdziła, że wszystkim, którzyO.znali, jej pobyt za granicą wydawał się niedorzeczny - zbyt bardzo była przywiązana do siostry, przyjaciółki -K. W.. Nie dałaby rady funkcjonować bez najbliższych osób, a jeśliby wyjechała, to dałaby znać, że wszystko jest ok. (k. 938 – 941, 9977 – 9981, 12965-12967 )
W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności omówionych powyżej zeznań świadków. Opisali oni bowiem rzeczowo i przekonująco osobowość pokrzywdzonychD., ich otwartość, ciepło oraz siłę uczuć jakie wiązały ich z rodziną i przyjaciółmi. Świadkowie byli przyjaciółmiZ.iA., którzy zwierzali im się, a zatem mogli mieć wiedzę na temat potrzebyD.pozostawania w stałym kontakcie z bliskimi. Świadkowie, pozaG. S. (1), nie znają bezpośrednioM. B. (1), a zatem nie sposób przyjąć, że mieli jakikolwiek interes w składaniu nieprawdziwych, obciążających go zeznań i narażaniu się na odpowiedzialność karną za przestępstwo stypizowane wart. 233 k.k.Omawiane wypowiedzi charakteryzuje przy tym zarówno wewnętrzna jak i zewnętrza spójność.
W świetle powyższych twierdzeń świadków oczywistym jawi się, żeZ.iA.nie wyjechali zP., bo gdyby tak było, to musieliby się odezwać, a przecież od ich zaginięcia do chwili powtórnego wyrokowania upłynęło ponad 11 lat.
O wyjeździeO.i jej ojca nie świadczą także zeznania świadków:T. S. (1),H. M.,D. T.,A. C. (1)orazK. W..
ŚwiadekT. S. (1)- funkcjonariusz policji, który prowadził sprawę zaginięciaZ.iA. D. (1)o charakterze poufnym, wskazał bowiem, że informację na temat długu jaki rzekomo miał obciążaćZ. D. (1)uzyskał wyłącznie odM. B. (1), w toku prowadzonych z nim czynności (k. 9527 – 9531,12940-12942, 13068). Świadek dodał wprawdzie, że prowadził rozmowy zT. R., który wskazał, iżZ. D. (1)brał udział w wyłudzaniu kredytów oraz planował wyjazd doA..T. R.przekazał świadkowiS.informacje, żeZ. D. (1)- na bazie „sfałszowanego dokumentu” - miał wyłudzić z banku 2 mln złotych i dlatego później miał zaginąć.T. R.miał również wspomnieć świadkowi, że przekazał mu 20.000 złotych i uważał, żeZ. D. (1)z kimś innym zrobił to oszustwo i uciekł za granicę.
T. S. (1)dodał jednak, że wedle relacji T.R.nie doszło do wyłudzenia, ponieważZ. D. (1)zaginął. Ponadto, gdyR.zażądał odD.zwrotu pożyczki ów dał mu swój samochódR. (...), aby ten go spieniężył na poczet długu.
T. S. (1)zaznaczył, że rzeczywiście T.R.próbował sprzedać samochód w komisie samochodowym podW., otrzymał zaliczkę w wysokości 3.000 zł od właściciela tego auto-komisu, który później kontaktował się z p.G. S. (1)w sprawie dokumentów wozu. (G. S. (1)– matkaZ. D. (1)była według dokumentów samochodu jego właścicielem)
Okoliczność oddania przezZ. D. (1)samochoduT. R.w ramach rozliczenia pożyczki wynika również z depozycji samegoT. R.,G. S. (1)orazP. P. (2)- właściciela komisu samochodowego.
Uwadze Sądu Okręgowego nie uszła okoliczność, że jak wynika z zeznańA. S. (1)(k. 9884 – 9886, 12704-12706) działalność gospodarczaZ. D. (1)przynosiła coraz mniejsze dochody, co spowodowało, żeZ.zP. B. (2)zajęli się pośrednictwem finansowym. Generalnie, depozycje świadkaA. S.( k.9884), zeznańP. B. (2)(k. 736 – 739,12964-12965) oraz pracownicBanku (...), w którymZ. D. (1)składał wnioski kredytowe w celu wyłudzenia kredytów dla określonych osób (J. B.- k. 730 – 732, 12800-12801) wskazują, żeZ. D. (1)pośredniczył w załatwianiu kredytów i ta działalność była sprzeczna z prawem. Dowodem tego było wniesienie aktu oskarżenia dotyczącego oszustw kredytowych, którym objęto równieżZ. D. (1).
Powyższa okoliczność nie świadczy jednak o tym, żeZ. D. (1)- ratując się przed wierzycielami oraz chcąc uniknąć odpowiedzialności karnej - uciekł zP.. Należy dodać, że pokrzywdzonym przestępstwem oszustwa kredytowego jest bank i nie sposób wyobrazić sobie, aby próbował on dochodzić zwrotu należności w jakikolwiek pozaprocesowy sposób, który zmusiłbyZ. D. (1)do ukrywania się poza granicami kraju. Sama zaś ucieczkaZ.motywowana chęcią uniknięcia odpowiedzialności karnej nie była sugerowana przez oskarżonego czy teżM. D. (1), którzy konsekwentnie wskazywali jako powód jego zniknięcia zaciągnięte długi.
Sąd nie dał wiary zeznaniomH. M.( k.317-318,7461-7463, 8582-8585, 13029-13030), w których twierdziła, że sąsiad matkiM. B. (1)widziałD., już po rzekomym zniknięciu, gdy ten odwiedzałG. S. (1). Mężczyźni mieli się nawet przywitać. ŚwiadekM.podała również, że jedna z koleżanekA. D. (1)z liceum plastycznego spotkała wnuczkę wGalerii Handlowej (...).
W pierwszej kolejności podkreślić należy, żeH. M.nie była naocznym świadkiem rzekomego dostrzeżenia zięcia i wnuczki. Przekazała wyłącznie zasłyszaną informację, zaznaczając przy tym, że nie zna sąsiadaG. S. (1)(k. k.8583). Zeznania te nie znajdują również przekonującego potwierdzenia w słowach osób, które rzekomo miały widziećZ.iO..
D. T.zeznał ( k. 5226-5227, 5259-5262, 9637-9641, 12796-12797), że widziałZ. D. (1)z odległości 15 – 30 metrów a ich wzrok nawet się nie spotkał. Wyklucza to zatem wskazane przezH. M.przywitanie się mężczyzn.
ŚwiadekA. C. (1)zeznała, że będąc na parkingu w(...)we wrześniu bądź październiku 2006 r. – już po zaginięciuA.- zauważyła samochód marki(...)w którym były dwie kobiety, w tymO.. Jednakże w toku rozprawy wskazała, że wydawało się jej, że w samochodzie, który przejeżdżał obok widziałaO.. Zeznała: „patrzyłam się na tę osobę, która wydawała sięO., ale u niej nie było żadnej reakcji.” (k. 9149). Świadek cały czas, konsekwentnie twierdziła, że wydawało się jej, że to byłaO.. Przyznała, że nie może ze 100% pewnością stwierdzić, iż wówczas dostrzegłaA.. Wprost przeciwnie, obecnie jest pewna, że była to dziewczyna jedynie „podobna doO., lecz na pewno nie była toO.” (k.310-311, 9149 – 9151,13030v. )
Sąd Okręgowy nie podzielił również sugestiiH. M., jakoby zaginięcieZ.iA.stanowiło intrygę zmierzającą do ukaraniaM. D. (1)iM. B. (1)za zniszczenie małżeństwa pokrzywdzonego (k.8583 odwrót). Po pierwsze; świadek sama zaznaczyła, że jest to wyłącznie jej odczucie, a zatem brak jest jakichkolwiek potwierdzających tę wersję dowodów. Po drugie; jak wynika z zeznań przyjaciółZ. D. (1), zależało mu na ułożeniu relacji zM..Z. D.był skłonny spełnić żądaniaM. B. (1)zmierzające do finansowego zabezpieczenia żony i córkiW.. Z tego też względu, pomimo deklarowanegoK. I. (1)strachu przez tym co może się zdarzyć na proszonym obiedzie na ulicy(...),Z.postanowił dotrzymać słowa i spotkać się zM. B. (1)iM. D. (1). Tym samym nielogicznym byłoby, abyZ.ryzykujący tak wiele dla poprawnego ułożenia relacji z żoną, jednocześnie knuł skierowaną przeciwko niej i jej konkubentowi intrygę. Co więcej, w świetle zdarzeń zaistniałych 5 i 6 kwietnia 2006 r. uznać należy, że w kontaktachZ. D. (1)zM. B. (1)to ten ostatni był osobą dominującą, potrafiącą narzucić swoją wolę, podstępnie zmierzającą do osiągnięcia swoich celów kosztemZ..
W ocenie Sądu Okręgowego świadekH. M.składała zeznania, w których zmierzała do potwierdzenia linii obrony przyjętej przezM. B. (1), partnera jej córki.
Sąd Okręgowy nie dał również wiary zeznaniomD. T., który rzekomo miał widziećZ. D. (2)już po jego zaginięciu, kiedy ten udawał się w odwiedziny doG. S. (1).
Świadek wskazywał, że osobą którą widział był z całą pewnościąZ. D. (1), jednocześnie opisując, iż szedł on szybko, ze spuszczoną głową, a ich wzrok nawet się nie spotkał. Nie bez znaczenia jest też odległość, z jakiejD. T.miał widziećD.– ostatecznie określił ją na 15-30 m - oraz okoliczność, że nie widywała synaG. S. (1)za często i nigdy nie miał okazji z nim porozmawiać.
Istotną częścią zeznań owego świadka jest również ta, w której wskazał, że o zaginięciuZ. D. (1)dowiedział się odZ. B.– matki oskarżonego.
W ocenie Sądu Okręgowego powyższe okoliczności wskazują, że świadek był zainteresowany odpowiedzią, na pytanie czyZ. D. (1)rzeczywiście zaginął i niewykluczone, iż widział w rzeczywistości inną, podobną osobę, jednakże wobec informacji uzyskanej odZ. B.dopowiedział sobie, że to z pewnością byłZ. D. (1).
Zaprzeczeniem depozycji świadkaT.są również zeznaniaG. S. (1), z których wynika, że nie widziała ona swojego syna -Z. D. (1)od momentu jego zaginięcia ( k. 92-94, 330-333, 750-753, 1154-1155, 6836-6837, 7444-7449, 9051-9060, 13271).
Zeznań matkiZ. D.nie mogą deprecjonować mocno subiektywne twierdzeniaI. D.( k. 7352-7354, 7470-7472, 9002-9008, 12798- 12800), która oceniła „Widziałam paniąB.po zatrzymaniuM., aM. D. (1)po zaginięciu córki, ewidentnie było widać po nich rozpacz i ból, a jak widziałam paniąS.po zaginięciu jedynego syna, z którym była przecież tak związana, nic takiego nie było widać. Dlatego nie chce mi się wierzyć, że jemu mogło się coś stać” (k. 12798v.).
Odnosząc się ponownie do kwestii rzekomego dostrzeżeniaO. D.po jej zaginięciu wskazać należy na zeznania świadkaK. W., która oświadczyła, że czasem wydawało jej się, że widzi swoją przyjaciółkęO.na ulicy, jednak zeznała przed sądem, „to były pomyłki.” (k. 9146, 12527-12528).
Nie bez znaczenia są tu również słowaH. W.- koleżankiO.od czasów przedszkola, która po upływie roku od jej zaginięcia zaczęła odwiedzaćG. S. (1)i pomagać jej w drobnych, codziennych czynnościach. Świadek zeznała, że słyszała o tym, że była fizycznie podobna doO.. Jak szła ulicą to sąsiadkiG. S.mówiły: „o czyżby to byłaO.?”.H. W.przyznała, że podobnie jakD.miała krótkie, brązowe włosy (k. 9651 – 9653, 13271-13272).
Ponadto, co jest istotne, w mieszkaniuG. S. (1)ujawniono należące doZ.iA. D. (1)paszporty (k. 330). O tym fakcie w swoich zeznaniach wspomina również funkcjonariusz PolicjiR. P.( k. 12990v.). Sąd Okręgowy zwrócił się także do właściwych organów o uzyskanie informacji, czyZ.iA. D. (1)starali się o duplikaty paszportów. Z uzyskanych wiadomości wynika, że osoby te nie złożyły takiego wniosku. (k. 9604 i k. 9605)D.nie zwróciły się również o wydanie wtórnika dowodu osobistego. Zgodnie z ówczesnymi wymogami (kwiecień 2006 r.) polscy obywatele mogli wyjechać poza granice kraju tylko za okazaniem paszportu. Dopiero od 21 grudnia 2007 r.P.weszła do StrefyS., co umożliwiło obywatelom(...)podróżowanie z jednego kraju strefyS.do drugiego bez okazywania dowodu osobistego czy też paszportu. Kontrole graniczne w ruchu lotniczym były jednak utrzymane do 30 marca 2008 r. Należy jednak pamiętać, że nadal pozostaje obowiązek okazania ważnego dowodu osobistego lub paszportu w krajach, które mimo że są częścią UE, nie należą do bezpaszportowej strefyS.. Kraje, które należą do UE, ale nie należą do strefyS.to:B.,C.,C.,I.,R.,W.. Nie można utożsamiać strefyS.z obszarem zajmowanym przez Państwa Członkowskie UE.
Także z tego powodu w ocenie Sądu nie jest możliwe, abyZ.iA. D. (1)legalnie opuściliP.i przebywali za granicą, jak sugerowali to niektórzy świadkowie obrony. Nieliczne głosy wskazujące, że pokrzywdzeni przebywają np. wA.czyA.są spekulacjami, nie opartymi na żadnym dowodzie. Są to wypowiedzi świadków związanych z osobąM. B. (1)bądź nieprzychylnychZ. D. (1)np.P. B. (2), który wspólnie z nim prowadził biuro pośrednictwa kredytowego (k. 9383 - 9386 ), czy teżM. D. (1), która w swoich zeznaniach również sugeruje wyjazd męża doA..
W tym miejscu warto przytoczyć zeznaniaA. W. (2)– znajomejZ. D. (1), dzięki której w 2005 r. wraz zO.mogli zwiedzićA.. Świadek kategorycznie wykluczyła możliwość ukrywania się pokrzywdzonych i zaprzeczyła, aby pokrzywdzeni kontaktowali się z jej córką, która tam wówczas zamieszkiwała ( k. 2180-2183, 13030-13032).
Niezależnie od tego, co zeznali świadkowie na temat ewentualnej możliwości wyjazduZ.iO. D.doA., Sąd jest zdania, że ażeby wyjechać doA., to trzeba nie tylko posiadać paszport, ale także wizę zezwalającą na przekroczenie granicy i pobyt w tym kraju.
Kolejną istotną dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie, przede wszystkim dla ustalenia motywacji jaką kierował się oskarżonyM. B. (1)dokonując zabójstwaZ.iA. D. (1), jest historia i specyfika rodzinyD., szczególnie od czasu gdy pojawił się w niejM. B. (1).
W toku niniejszego postępowania przesłuchano znajomychA. D. (1):P. B. (1)(Zasadzką) (k. 938 – 941, 12965-12967);K. W.(k. 299 – 309, 12527-12528);H. W.(k. 9651 – 965, 13271-13272),M. W. (2)(k. 1691 – 1696, 12991-12993) orazP. G. (2)(k. 1703 – 1705, 12967-12968).
Z ich wypowiedzi wynika, że relacjeD.były zaburzone, role pomieszane, a historia tej rodziny bardzo skomplikowana.A.opowiadała swoim znajomym - nawet tym, których znała krótko - o swoich rozterkach z tym związanych. Świadkowie ci jednoznacznie wskazali, żeO.pozostawała w konflikcie ze swoją matką, czuła się przez nią odrzucona, a jednocześnie bardzo jej zależało na odbudowaniu zerwanych więzi.M. D. (1)nadal bardzo kochał również ojciecO.-Z..
ZdaniemP. B. (1),O.iM.nienawidzili się wzajemnie. Ponadto świadkowieB.,W.iG.wskazali, żeO.wyraźnie bała sięM. B. (1). Obawiała się również o bezpieczeństwo swojego ojca zwłaszcza po wydarzeniach, które miały miejsce w dniach 5 - 6 kwietnia 2006 r. w mieszkaniu wS.. W ocenie Sądu Okręgowego relacje znajomychA.o wydarzeniach z 5 i 6 kwietnia 2006 r. potwierdzają też to, co na temat tych wydarzeń zeznawali znajomi i przyjacieleZ. D. (1).
Zeznania świadkówB.,W.,W.,W.orazG.– zdaniem Sądu - polegają na prawdzie. Były one bowiem koherentne i rzeczowe. Ponadto korelowały wzajemnie ze sobą oraz pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem, przede wszystkim w postaci zeznań przyjaciółZ. D. (1), a we fragmentach opisujących okoliczności nawiązania relacji rodzinyD.z oskarżonym oraz dalszego jej przebiegu także z wyjaśnieniami samegoM. B. (1).
Kwestie stosunków panujących w rodzinieD., konsekwencje pojawienia się w życiu tej rodzinyM. B. (1)odmiennie były oceniane przezG. S. (1)(matkęZ. D. (1)) iH. M.(matkęM. D. (1)).G. S. (1)uważała (k. 9051 – 9060), że toM. D. (1)ponosi odpowiedzialność za złe funkcjonowanie małżeństwa jej syna, natomiastH. M.winą za rozpad związku jej córki obarczała swojego zięcia –Z. D. (1). (k. 8582)
Negatywnie jakość swojego małżeństwa oceniłaM. D. (1), która wskazała, że była przez swojego męża bita, poniżana, zmuszana do akceptowania jego fantazji seksualnych. Świadek wskazywała , żeZ. D. (1)często kłamał i to na tyle udolnie, iż ona sama nie mogła się połapać, kiedy mówi prawdę, a kiedy się z nią mija (k. 8696 – 8709).M. D. (1)dodała, że jej mąż lubił kontakty z mężczyznami, księżmi czy też młodymi chłopcami. Odnosząc się do osób z parafii św.W.naW.wspomniała o okolicznościach poznania księdzaP. S. (1), który później wraz z księdzemM. M. (3)często bywał u nich w domu. Zeznała, że poznałaM. B. (1), mieszkającego wówczas dwie klatki obok przyul. (...).
Podała, że toZ.sprawił, żeM.trafił do ich domu.Z.chciał nim manipulować, starał się go okiełznąć. Po jakimś czasie on zamieszkał z nimi.
M. D. (1)zeznała, że kiedyZ.nie było w domu, toM.zaczął zwracać jej uwagę „na różne rzeczy, pod innym kątem” (k. 8706).
Dzięki temu ona zbliżyła się do niego i wówczas (w 1998 r.) zaszła w ciążę. Stwierdziła, żeZ.wiedział, kto jest ojcem dziecka, ale wygodnie mu było mówić, w zależności od potrzeb, że go zdradziła, bądź, że jest to jego dziecko.
M. D. (1)opisała także okoliczności wyprowadzenia się od męża oraz zamieszkania najpierw u swojej matki, a po jakimś czasie w wynajętym przezZ.dla niej i dziewczynek mieszkaniu przyul. (...). Lokum - w ramach rekompensaty za sprzedanie jej własnego mieszkania naŻ.- opłacałD.(k. 8705 - 8707). Wymieniła również przyczyny, dla których zamieszkał z niąM. B. (1).
W tym zakresie zeznaniaM. D. (1)uznać należy za wiarygodne, ponieważ pozostają w związku z wypowiedziami wszystkich świadków przesłuchiwanych na okoliczność życia i historii rodzinyD., z uwzględnieniem pojawienia się w niejM. B. (1).
M. D. (1)zeznała ponadto, żeZ.nie interesował się bezpieczeństwem finansowym jej i córkiW..
Odnośnie relacjiZ.zO.stwierdziła, że po jej odejściu od męża córka była nieufna wobec ojca, gdyż jej koledzy mówili wprost, że jest „pedałem”. Skutkowało to tym, że dziewczyna dorastała w poczuciu wstydu (k. 8709 ).
Świadek - tłumacząc przyczyny szybkiego przeprowadzenia się po zaginięciuD.do mieszkania wS.- wskazała, że zM.nie byli w stanie utrzymać mieszkania przyul. (...), za wynajem któregoZ.nie wnosił systematycznie opłat i zaległości czynszowe rosły (k. 8754 – 8755). Natomiast wyjaśniając powody zlikwidowania stoisk z biżuterią - w krótkim czasie po zaginięciuZ.iO.- zeznała, że uczyniła to z uwagi na rosnące koszty, zaległości w opłatach oraz opóźnienia płatnicze za towary znajdujące się na stoiskach. (k. 8755).
Tę część depozycjiM. D. (1)uznać należało za nieprawdziwą. Stoi ona bowiem w opozycji do treści wiarygodnych zeznań przyjaciółZ. D. (1), z których wynikało że ten zgodził się na podpisanie umowy ubezpieczenia na życie celem zabezpieczenia finansowego swojej żony i córki, ponadto uiszczał co miesiąc czynsz najmu zajmowanego przez nie mieszkania naul. (...).
Nie polegają na prawdzie także zeznaniaM. D. (1)co do stosunku jej córkiA.doZ. D. (1). Wszak wszyscy przesłuchani w sprawie znajomiO.wskazywali, że bezgranicznie kochała swojego ojca i była w stanie zrobić dla niego wiele.M. W. (2)zeznał przy tym wprost, żeO.tolerowała orientację seksualną rodzica.
Co się zaś tyczy deklarowanych przezM. D. (1)przyczyn przeprowadzenia się do mieszkania wS.oraz zlikwidowania stanowisk prowadzonych przezZ. D. (1)uznać należało je za mało prawdopodobne. Nie należy tracić z pola widzenia faktu, że zachowania teM. D. (1)podjęła stosunkowo szybko po zniknięciu męża. Tym samym musiała wiedzieć, żeZ.już nie wróci, a zatem zajęcie jego mieszkania oraz zlikwidowanie stoisk jest zasadne. Zwrócić należy uwagę także na okoliczność, że sama nieobecnośćZ. D. (1)nie uzasadniała natychmiastowego zamknięcia prowadzonej przezeń działalności gospodarczej, a już na pewno nie w tak krótkim czasie po jego rzekomym zaginięciu. Wszak na stoiskach zatrudnieni byli pracownicy, których praca mogła zapewnić ciągłość sprzedaży jeszcze przez jakiś czas.
Sąd Okręgowy dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoM. B. (1)w zakresie w jakim przyznał się do popełnienia zarzuconego mu w punkcie drugim aktu oskarżenia zabójstwaH. S. (1)i przedstawił jego okoliczności, łącznie z narysowaniem szkicu miejsca zakopania ciała.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że z zeznań świadkówM. D. (1),I. S.( k. 321-322, 2434-2436, 2587-2588, 3345-3346, 8818-8825, 8841-8847, 12709-12711),L. S.( k. 2418-2605-2606, 3347-3348, 8847-8858, 8863a, 12706-12709),M. M. (1)( k. 2468-2470,2603-2604, 8858-8863a,8864,12452-12453),K. B. (1)( k. 2487-2489, 2834-2836, 8969-8972, 13272-13273),J. K. (3)( k. 2445-2447,9046-9050, 12677-12678),J. K. (1)( k. 2442-2444, 8962-8965, 12924-12924v.) oraz wyjaśnień samego oskarżonego wynika, żeH. S. (1)był partnerem tanecznymM. D. (1). Ta ostatnia przyznała również, żeM. B. (1)został przedstawionyH. S. (1). Sam oskarżony także nie kwestionował tej okoliczności. Pomiędzy osobą pokrzywdzonego aM. B. (1)istnieje zatem niezaprzeczalny nawet przez samego oskarżonego związek.
Ponadto w zgromadzonym materiale dowodowym potwierdzenie znajduje dokonany przezM. B. (1)opis okoliczności zabójstwaH. S. (1). W toku przesłuchania 15 września 2009 roku oskarżony wyjaśnił, że w trakcie eksperymentu procesowego wskazał las w okolicachM., w którym znajduje się ciałoH. S. (1). Zawiózł tam żywegoH. S. (1), z którym jego konkubina chodziła na lekcje tańca. Oskarżony pamiętał, że była to środa, kiedy zaczaił się pod jego blokiem i pod pretekstem prośby o pomoc w załatwieniu pewnej sprawy zM.zwabił go do swojego samochodu i zawiózł we wskazane miejsce. Wyjaśnił, żeS.przejął się sytuacją i chciał pomóc. Oskarżony symulując awarię auta, zatrzymał się w odludnym miejscu, wywabił pokrzywdzonego z pojazdu, obezwładnił i wymusił podanie numerów PIN do kart bankomatowych. Następnie udusił go rękoma i ukrył zwłoki. Trwało to godzinę do dwóch godzin. W samochodzie miał sprzęt do kopania.M. B. (1)zaznaczył, że z zamiarem pozbawienia życiaH. S. (1)nosił się od paru miesięcy. Uczynił to dla pieniędzy, a w drodze powrotnej wW.wypłacił gotówkę z bankomatu.
Wyjaśnienia te zbieżne są w ocenie Sądu Okręgowego z zeznaniami świadkówI. S.,L. S.orazM. M. (1)(z domuS.), z których wynika, że 7 marca 2007 rokuH. S. (1)po wyjściu z domu wieczorem ok. godziny 19:00 już do niego nie wrócił. Jednakże około 23:00 pozostawił swój samochód na parkingu w pobliżu bloku.
Tę ostatnią okoliczność potwierdzają depozycje pracownika parkinguA. L.(k.2490-2492, 8957-8960,12531-12532), który zeznał, że 7 marca 2007 roku, widział jakH. S. (1)wjechał samochodem na swoje miejsce postojowe. Podał mu żeton, a on odpowiedział „dobranoc”. To była mniej więcej 23:00, ponieważ o tej godzinie mieli obowiązek zamykania bramy wjazdowej na parking . Także drugi z parkingowych –P. S. (3)zeznał, że ostatni raz widziałH. S. (1)7 marca około godz. 23.00, kiedy ten parkował na placu. Dodał, że w tym dniuH. S. (1)był sam i przechodził obok niego.P. S. (2)zapytał go „co słychać”, na coH. S.jedynie stwierdził, że się śpieszy. Świadek widział, jak pokrzywdzony udał się w kierunku swojego bloku.P. S. (2)zauważył, że najprawdopodobniejH. S.miał w rękach torby – reklamówki. Nie dostrzegł niczego podejrzanego, nie widział osób kręcących się w rejonie parkingu, na którym pracował ( k. 2493-2495, 8960-8962, 13271).
Treść zeznańI. S.iM. M. (1)dowodzi, że ich ojciec był bardzo pomocny, a jego przyjaciele mogli zawsze na niego liczyć.I. S.przyznała, że pokrzywdzony wsiadłby do obcego samochodu w ciemności tylko wtedy, kiedy by „znał daną osobę i ufał jej, gdyby wiedział, że trzeba pomóc” (k. 8845). Słysząc zeznaniaM. D. (1), o tym, że jej ojciec poznał wcześniejM. B. (1), wskazała że jej zdaniem mógł wsiąść do auta, w którym był oskarżony (k. 8847). TakżeJ. K. (1)określiłaH. S. (1)jako mężczyznę szarmanckiego i uczynnego.L. S.również zaznaczyła, że jej mąż pomagał ludziom i był bardzo znany z tego, że wspierał finansowo krewnych.
W świetle zeznań przesłuchanych w sprawie członków rodziny oraz znajomychH. S. (1)z lekcji tańca prawdziwą jawi się wskazywana przezM. B. (1)finansowa motywacja zabójstwa pokrzywdzonego. Zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy wskazuje bezsprzecznie na fakt, żeH. S. (1)był osobą majętną.
I. S.zeznała, że w związku z rozwiązaniem umowy o pracę wfirmie (...)przysługiwała odprawa w kwocie 100.000 zł, która miała zostać wypłacona w trzech transzach. Ostatnia z nich – w wysokości 50.000 zł - powinna wpłynąć na kontoH. S. (1)w dniach tuż po jego zaginięciu.I. S.dodała, że jej ojciec spodziewał się również wynagrodzenia w kwocie 100 tysięcy złotych za zrealizowanie projektu sieci elektrycznej budynków przyul. (...)wW.. Okoliczność tę potwierdzają teżM. M. (1)orazL. S.. Także z zeznańJ. K. (1)wynika, żeH. S. (1)opowiadał jej o dość dużej odprawie jaką dostał w związku z odejściem z poprzedniej pracy. Z koleiK. B. (1)zeznała, żeH. S. (1)miał dostać gratyfikację finansową za duży projekt. Jak wskazała świadek „on wtedy chyba dopiero spodziewał się tych pieniędzy”.
Zdaniem Sądu OkręgowegoM. B. (1)miał dokładną wiedzę na temat sytuacji materialnejH. S. (1)oraz spodziewanej przez niego wypłaty znacznych środków pieniężnych. Informacje te z pewnością oskarżony posiadał odM. D. (1), która wskazała, że opowiadała swojemu konkubentowi o zajęciach tanecznych, w tym również o osobieH. S. (1). Tę natomiast część zeznańM. D. (1), w których zaprzeczyła, aby znała sytuacji majątkowejH. S. (1)uznać należało za nieprawdziwą.
Przeczą jej bowiem słowaL. S., która podała, że jej mąż lubił podkreślać swój dobry status majątkowy. Zapraszał znajomych do domu, do restauracji i wydawał pieniądze na przyjęcia nie licząc się z tym, że może potem ich nie mieć. Świadek kojarzyła to z faktem, że „mąż urodził się na wsi i chce się pokazać, i żyć ponad stan z powodu swojego pochodzenia”.
I. S.zeznał wprost, że według niej ojciec zwierzył sięM. D. (1), iż oczekuje na większy przypływ gotówki: pieniądze z odprawy oraz wynagrodzenie za projekt.
Nie należy tracić z pola widzenia faktu, że świadkowieB.iK.właśnie z bezpośredniej relacjiH. S. (1)dobrze znały jego status finansowy. W ocenie Sądu Okręgowego nielogicznym byłoby zatem twierdzenie, że nie znała goM. D. (1), która w owym czasie była partnerką tanecznąH. S. (1), a zatem, co dodatkowo potwierdzają zeznaniaJ. K. (1), miała z nim najlepszy kontakt.
Omówione powyżej zeznaniaM. D. (1)– zdaniem Sądu - stanowią wyłącznie wsparcie późniejszej, nieudolnej linii obronyM. B. (1). Oskarżony 15 września 2009 roku wprost oświadczył, że motywem zabójstwaH. S. (1)była chęć osiągnięcia korzyści majątkowej, zaś dopiero na dalszych etapach postępowania wyjaśnieniom tym zaprzeczał.
Kolejną okolicznością - wynikającą zarówno z wyjaśnień oskarżonego złożonych 15 września 2009 roku jak i pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - wskazującą, żeM. B. (1)dopuścił się zabójstwaH. S. (1)oraz czynu zarzuconego mu w punkcie piątym aktu oskarżenia jest fakt podejmowania wraz zK. R. (2)środków z rachunków bankowych ofiary.
Świadczą o tym przede wszystkim wyjaśnienia z 15 września 2009 roku, w którychM. B. (1)przyznał, że przed zabójstwem wymusił naH. S. (1)wskazanie numerów PIN do kart, które po uduszeniu pokrzywdzonego zabrał.
Z kolei jak wynika z zeznańI. S.jej ojciec w chwili zaginięcia miał przy sobie dwie karty bankomatowo – płatnicze:(...) SAi(...), dowód osobisty, dowód rejestracyjny, kluczyki do samochodu(...)oraz kartę parkingową, którą otrzymał od parkingowego po odstawieniu samochodu na parking przyul. (...).
Wskazane powyżej wypowiedzi oskarżonego korelują także z relacjąK. R. (1). Drugi z podsądnych w toku postępowania przygotowawczego (k. 5443 - 5445) podał, że w 2007 r. lub 2008 r.M. B. (1)zaproponował mu „pracę”, polegającą na wypłacaniu pieniądze z bankomatu. Oskarżony zorientował się, że karty nie byłyM., który wręczył mu napisane na kartce numery PIN i polecił, aby będąc przy bankomatach zakrywał twarz. Nie pamiętał nazw ulic, przy których znajdowały się bankomaty, ale byłby wstanie wskazać ich lokalizację. Wyjaśnił, że podjeżdżali samochodem(...), on sam podchodził do bankomatów, aM.stał dalej - z boku. W trakcie eksperymentu procesowego (k. 5459 - 5461)K. R. (1)wskazał niektóre z nich (G.,K.,S.ul. (...), wW.naW.przyul. (...)iul. (...)).
Wersję tę potwierdza również fakt, że 8 marca 2007 r. od godz. 1.25 z bankomatu przyul. (...)wW., przy użyciu karty bankomatowej należącej doH. S. (1), dokonano wypłaty 3.000 zł. Zarejestrowano także wcześniejszą, nieudaną - z uwagi na przekroczenie limitu - próbę podjęcia 4.000 zł. Kolejne próby wypłacenia gotówki przy pomocy kartH. S. (1)miały miejsce od 9 do 14 marca 2007 r. Łącznie było ich 15, co obrazuje poniższa tabela.

Karty bankomatoweH. S. (1)

Data pobrania

Godzina

Umiejscowienie bankomatu

Monitoring

Karta(...)
(...) SA
(...)

Karta(...)
(...)
(...)

Rezultat pobrania

8 marca
2007 r.

01:25:23

W.,
ul. (...)

Tak

4.000,-

Przekroczony limit

8 marca
2007 r.

01:25:28

W.,
ul. (...)

Tak

3.000,-

Wypłata zrealizowana

9 marca
2007 r.

01:21:00

G.,
ul. (...)

Tak

4.000,-

Brak środków

9 marca
2007 r.

01:21:12

G.,
ul. (...)

Tak

2.000,-

Brak środków

9 marca
2007 r.

01:21:21

G.,ul. (...)

Tak

1.000,-

Brak środków

9 marca
2007 r.

01:21:30

G.,ul. (...)

Tak

500,-

Brak środków

9 marca
2007 r.

01:22:17

G.,ul. (...)

Tak

2.000,-

Zablokowanie karty

9 marca
2007 r.

01:40:06

K.ul. (...)

Tak

3.000,-

Brak środków

9 marca
2007 r.

01:40:32

K.ul. (...)

Tak

3.000,-

Brak środków

9 marca
2007 r.

01:41:18

K.ul. (...)

Tak

3.000,-

Zablokowanie karty

9 marca
2007 r.

01:41:44

K.ul. (...)

Tak

1.000,-

Zablokowanie karty

9 marca
2007 r.

02:20:03

W.,
ul. (...)

-

300,-

Wypłata zrealizowana MieszkanieB.
ul. (...)

9 marca
2007 r.

02:38:49

W.,
ul. (...)

-

3.000,-

Zablokowanie karty

13 marca 2007 r.

23:12:15

W.,
ul. (...)

-

3.000,-

Zablokowanie karty

14 marca 2007 r.

23:22:15

W.,
ul. (...)/(...)

-

3.000,-

Zablokowanie karty

14 marca 2007 r.

23:23:07

W.,
ul. (...)/(...)

-

1.000,-

Zablokowanie karty

Ponadto w aktach sprawy (k. 2598) znajduje się dokumentacja fotograficzna bankomatu zlokalizowanego przyul. (...)wW.z 8 marca 2007 r., na której można dostrzec, że na 4 minuty przed dokonaniem wypłaty widoczny jest tył samochodu marki(...), sygnalizujący kierunkowskazem skręt na pobliski parking. Uwieczniony na nagraniu mężczyzna, stojący przy bankomacie, czyta z kartki.
Również z zeznańP. N.- eksperta od pojazdów marki(...)( k. 3522 – 3523, 13030) - wynika, że na zdjęciu z parkingu usytuowanego tuż przy bankomacie wW.zarejestrowany tył samochodu może odpowiadać(...), a więc marce pojazdu, który służbowo użytkował - będący w tamtym czasie zatrudnionym wfirmie (...)-M. B. (1).
Także z opinii biegłego - licencjonowanego rzeczoznawcy samochodowegoR. C., który w dniu 2 września 2013 r. złożył opinię pisemną, podtrzymaną następnie na rozprawie (k. 10113-10 115, 13348) wynika, że zdjęcie z kamery umieszczonej przy bankomacie(...)wW.przedstawia samochód marki(...)model(...), który jest zgodny ze zdjęciami zamieszczonymi na tablicy poglądowej. (k. 3502 - 3504). Do powyższego wniosku biegły doszedł poprzez ocenę wyglądu samochodu utrwalonego na zdjęciu w odniesieniu do kilku charakterystycznych pojazdów, mając na uwadze ustalone cechy zgodne (wspólne) z(...). Były to samochody marki:(...),(...),(...),(...),(...),(...), a także wspomniany(...).
W ocenie Sądu Okręgowego opinia ta jest wiarygodna i zasługuje na to, aby przyjąć ją za podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Została ona bowiem sporządzona przez kompetentnego specjalistę, jest pełna i wyczerpująca, opisuje metodologię przeprowadzonych badań, a płynące z niej wnioski są jasne i przekonujące.
Ta opinia połączona ze zdjęciami z monitoringu świadczy o tym, że oskarżeni podjechali na parking usytuowany tuż przy bankomacie wW.służbowym samochodemM. B. (1)-(...), następnieK. R. (1)- posługując się kartąH. S. (1)- pobrał pieniądze.
TwierdzeniaK. R. (1)o przekazywaniu mu każdorazowo przezM. B. (1)zapisków z PINami kart bankomatowych wspiera także fakt, że na zdjęciach z kamery umieszczonej przy bankomacie widnieje mężczyzna, który pobierając pieniądze czyta prawdopodobnie numer PIN z kartki.
Z treść opinii antropologaB. M.(k. 9780) wynika, że cechy sylwetki osoby zarejestrowanej na nagraniach z kamer umieszczonych przy bankomatach wW.przyul. (...)(zapis z 8 marca 2007 r.); wG.przyul. (...)(zapis z 9 marca 2007r.); wK.przyul. (...)(zapis z dnia 9 marca 2007r.) pokrywają się z cechami anatomicznymi, które biegły zaobserwował uK. R. (1).
B. M.zastrzegł jednak, że złożone przez niego opinie mają charakter probabilistyczny ( k. 13383-13384). Oznacza to, że osoby utrwalone na zapisach z monitoringów teoretycznie mogły być innymi mężczyznami niż ci, których zdjęcia dostarczono. Jedynie budowa i masywność ciała, wysokość sylwetki wykazywały znaczące podobieństwa do posturyK. R. (1).
Także i tę opinię uznać należało za wiarygodną. Biegły bowiem w sposób niezwykle szczegółowy opisał przebieg i metodologię przeprowadzonych badań, cechy wspólne osoby uwidocznionej na zdjęciach z monitoringu z budowąK. R. (1)oraz określił margines błędu i przyczyny, z jakich błąd ten może wystąpić. Wnioski końcowe opinii są przy tym rzetelne i zrozumiałe.
Sąd Okręgowy zauważył rzecz jasna, że biegły wskazał, że opinia ma charakter eliminacyjny i przesiewowy. Zwykle tego typu opinie wykonywane są na etapie postępowania przygotowawczego, ale nie dają one podstaw do wnioskowania wprost, że konkretna osoba podejrzana znajduje się na tym zapisie - wykazują tylko podobne cechy budowy somatycznej. Tym niemniej warto zwrócić uwagę na wskazaną przez biegłego znaczną liczbę pokrywających się cech anatomicznych oskarżonegoR.i osoby uwiecznionej na zapisach z monitoringu (podobna budowa kończyn górnych i dolnych, linijna budowa ciała, wzrost). Ponadto w opinii wskazano na specyficzną motorykę osoby utrwalonej na nagraniu - niewielkie boczne ugięcie w stawach kolanowych - przy przemieszczaniu się - nogi wykrocznej ku przodowi. Wszystkie te cechy biegł zaobserwował uK. R. (1)wchodzącego na salę rozpraw. Tym samym biegły podtrzymał swoja opinię złożoną do akt sprawy (k. 4580 – 4584).
Zdaniem Sądu Okręgowego okoliczność, że biegłyM.określił swoją opinię jako probabilistyczną, która nie wyklucza, że teoretycznie na nagraniach utrwalona mogła zostać sylwetka innej niż oskarżonyR.osoby, miałaby znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jedynie wówczas, gdyby stanowiła ona wyłączny dowód sprawstwa oskarżonych w zakresie czynu zarzuconego im w punktach piątym i ósmym aktu oskarżenia.
W świetle jednakże omówionych uprzednio wyjaśnieńK. R. (1)wraz z wynikami eksperymentu procesowego, w którym wskazywał poszczególne bankomaty, ustaleń żeM. B. (1)dysponował w owym czasie samochodem służbowym(...), który jak wynika z opinii biegłegoC.został zarejestrowany na nagraniu z kamery znajdującej się w pobliżu bankomatu wW., ustaleń że w okresie od 8 do 14 marca 2007 roku z rachunkówH. S. (1)pobrano oraz usiłowano pobrać środki, opinię biegłego antropologa uznać należy za wartościowy dowód wspierający przekonanie Sądu Okręgowego o dokonaniu przez oskarżonych czynów ujętych w punktach piątym i ósmym aktu oskarżenia.
W tym miejscu wskazać należy dodatkowo, że wobec wyjaśnieńK. R. (1)oraz opinii biegłego antropologa Sąd Okręgowy nie dał wiary wyjaśnieniomM. B. (1)złożonym 15 września 2009 r. (k. 2305) w zakresie, w jakim wskazywał, że to on osobiście dokonywał wypłat z bankomatu wW.8 marca 2007 r., a także podejmował późniejsze próby pozyskania środków z rachunkuH. S. (1). W ocenie Sądu Okręgowego wyjaśnieniaM. B. (1)w tej części stanowiły przejaw opisanego uprzednio dążenia oskarżonego do ochronieniaK. R. (1)przed poniesieniem odpowiedzialności karnej.
Kolejną istotną w płaszczyźnie przypisaniaM. B. (1)czynów zarzuconych mu w punktach drugim i czwartym aktu oskarżenia okolicznością jest skierowanie w okresie od 9 do 13 marca 2007 roku SMSów na numer telefonuH. S. (1).
Z treści zeznańI. S.potwierdzonej przezL. S.orazM. M. (1)wynika, że 9 marca 2007 roku o godzinie 20.45 na jeden z pozostawionych w domu telefonów komórkowychH. S. (1)((...)) przyszedł z numeru(...)SMS z o treści - „I.ze mną wszystko dobrze muszę załatwić pewne sprawy z przeszłości, nie będzie mnie przez około dwa tygodnie. Nie martwcie się i nie gniewajcie, że odzywam się dopiero teraz. Całuję tata”. Następny SMS z tego samego numeru nadszedł 12 marca 2007 r. o godzinie 23.38 o treści - „Muszę oddać dług, potrzebuję jutro pieniędzy, wpłacie na moje konto w(...)banku 50 000 zł. Ostatecznie na(...)i uzupełnijcie je. Wytrzymaj proszę i pomóż mi całuję”. Trzeci i ostatni SMS wysłany został 13 marca 2007 r. o godzinie 23.42 - „Jutro mam ostateczny termin oddania pieniędzy, jeśli ich nie będzie na koncie(...)bank to już nie będę mógł się więcej odzywać. Proszę wpłacie, ja dłużej nie wytr…”. Świadek próbowała wielokrotnie dzwonić pod numer, z którego przychodziły SMS-y i tylko po pierwszym jej SMS-ie była odpowiedź „wytrzymaj”. (k. 2434-2437, 2767 - 2771).
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wiadomości te z pewnością nie zostały wysłane przezH. S. (1). Jego córki i żona kategorycznie stwierdziły, żeH. S. (1)nigdy nie zwracał się doI.określeniem(...), zdarzało się że mówił do niej(...), a jak był zły to(...), ale nigdy(...). Także dwukrotnie użyte w omawianych SMSach określenie „całuję” było według słówI.iL. S.orazM. M. (1)całkowicie nietypowe dla pokrzywdzonego, który był osobą niezwykle męską.M. M. (1)zaznaczyła również, że jej ojciec raczej nie wysyłał SMSów, gdyż wolał dzwonić. Zdaniem świadka ojciec nigdy w życiu, by się do nich nie zwrócił, żeby mu pomogły finansowo. Uważał, że one bez niego sobie nie poradzą - był mocno opiekuńczy. Zaznaczyła, że jej tata miał wielu majętnych przyjaciół, do których mógł się zwrócić, a poza tym, na parkingu stał nowy samochód warty 90 tys. złotych, więc nie prosiłby o 50 tys.M. M. (1)stwierdziła, że ojciec był bardzo zaradny, dbał o to, by im niczego nie brakowało w życiu.
Należy również wskazać, na okoliczność, żeI. S.wysłała do nadawcy SMS-ów wiadomość tekstową z pytaniem o liczbę zwierząt domowych, jakie mają. Odpowiedź na to pytanie mógł znać wyłącznieH. S. (1), ponieważ trzy dni przed jego zaginięciem okociła im się kotka i łącznie mieli 7 kotów. Odpowiedź na to pytanie nie została udzielona.
W ocenie Sądu Okręgowego analiza wniosków płynących z przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów prowadzi do oczywistej konkluzji, że SMSy te wysyłane były przezM. B. (1).
Niezwykle istotne było ustalenie, z jakiego aparatu telefonicznego i przy użyciu jakiej karty SIM1 - bo na karcie SIM zapisany jest numer telefonu - sprawcy bądź sprawca „porwania”H. S. (1)komunikował się z numerem jego telefonu komórkowego -(...), który pozostawił on w domu, przed wyjściem w dniu 7 marca 2007 r. na zajęcia taneczne. Każdy telefon identyfikuje się w sieci odpowiednim numerem IMEI2, wskazującym jednoznacznie konkretny aparat telefoniczny. Dane telekomunikacyjne z karty prepaid jednoznacznie wskazują, z jakiego telefonu zostały wykonane połączenia lub wysłane SMS-y. Można także zidentyfikować, jakie inne karty SIM (prepaid i abonamentowe) korzystały z tego telefonu, do kogo należą te karty SIM (wraz z informacją, z jakich innych aparatów telefonicznych karty te korzystały), czy z tych kart SIM korzystano w momencie aktywności danej karty prepaid, można określić logowanie się kart SIM do stacji przekaźnikowych BTS (wraz z czasem aktywności i nieaktywności danej karty). Dodatkowo mając kartę prepaid oraz IMEI telefonu, można sprawdzić, gdzie i kiedy zostały zakupione, a w przypadku telefonu prześledzić jego historię. Na podstawie materiału dowodowego ustalono, że wspomniane powyżej wiadomości zostały wysłane z numeru telefonu komórkowego(...), korespondującego z aparatem telefonicznym o numerze(...).
Telefon ten marki(...)9 marca 2007 roku na polecenieM. B. (1)nabyłK. R. (1).
Okoliczność ta wynika z wyjaśnieńK. R. (1), w których wskazał, że na prośbęM. B. (1)zakupił aparat telefoniczny od swojego kolegi z(...). Transakcja została przeprowadzona w mieszkaniu znajomego. Z wyjaśnieńK. R.wynika, że następnie pojechał doM. B. (1), któremu przekazał zakupiony aparat. Zaznaczył, że już później nie widział go uM..
Potwierdzenie omawianej okoliczności stanowią zeznania świadkaP. G. (1)( k. 2607 – 2608, 3354 – 3355, 12533-12535) kolegiK. R. (1), który podał, że w marcu 2007 roku zadzwonił do niegoK. R. (1)z prośbą o zaprowadzenie go do mieszkaniaM. W. (1), od którego chciał kupić telefon. Tego dnia dzwonił do niego takżeM. W. (1)i powiedział, żeR.chce od niego kupić telefon i żeby on go przyprowadził, gdyżM.zmienił miejsce zamieszkania iK.nowego adresu nie znał. Świadek zeznał, że zgodził się na to i umówili się na spotkanie wP.przyul. (...), następnie poszli do mieszkaniaM. W. (1). Zeznał, że jak weszli doM., to on dałK.telefon komórkowy marki(...)- telefon był starszego typu.K. R.zapłacił za niego 80 zł.
Zbieżne zeznania złożył w niniejszej sprawie również świadekM. W. (1)(k. 2536 - 2537, 2832 – 2833, 9359 – 9361, 12532-12533), który wskazał, że 9 marca 2007 r. ok. godziny 14.00 – 16.00 zadzwonił na jego numer telefonu –(...)-K. R. (1)i zapytał - czy ma do sprzedania jakiś telefon komórkowy. Według relacji świadkaR.obojętne było, jaki to będzie telefon (model), chciał kupić najtańszy, najprostszy aparat. Świadek zeznał, że zaproponował mu telefonmarki S. (...)nr(...), który 6 marca 2007 r. został wstawiony do komisu , w którym pracował przezT. S. (2).K. R. (1)poprosił go, aby wziął ten telefon ze sobą do domu, a on przyjedzie później po jego odbiór.M. W. (1)zeznał, żeR.wraz zP. G. (1)przyszli po odbiór telefonu około 19.00 – 19.30.K. R. (1)zapłacił 70 zł.
Co istotne, z zeznań świadkaG.wynika, że tego dniaK. R. (1)przyjechał do(...)samochodem marki(...). Okoliczność poruszania się przez oskarżonego takim autem potwierdzają także zeznania jego koleżanki –A. Ś.(k. 4163 – 4164, 9050, 12923).
WyjaśnieniaK. R. (1)w części, w której wskazał, że jeszcze tego samego dnia, kiedy kupił telefon marki(...), zagubił go w niewyjaśnionych okolicznościach, należy uznać za niewiarygodne. Po pierwsze; w późniejszych wyjaśnieniach oskarżony wskazał, że była to okoliczność, o jakiej kazał mu w toku postępowania mówićM. B. (1). P drugie; jest to wersja sprzeczna z zeznaniamiP. G. (1), który stwierdził, że nie zauważył, abyK.ten telefon w czasie jazdy wypadł – „byłoby to raczej zauważalne”. Wprawdzie świadek zeznał, że w późniejszym okresieK. R. (1)mówił mu, że zagubił ten telefon, jednakże nadal była to informacja pochodząca wyłącznie od oskarżonego, niepotwierdzona jakimikolwiek innymi dowodami. Co więcej, 9 marca 2007 roku przedmiotowy telefon logował się na stacji przekaźnikowej(...)(...)(...), co również wyklucza prezentowaną przez oskarżonego wersję, jakoby zagubił go zaraz po zakupie.
Z opisanych powyżej, a także omówionych w dalszej części uzasadnienia względów, za niewiarygodne uznać należy wyjaśnieniaK. R. (1), w których ustosunkowując się do treści ujawnionych protokołów - co do okoliczności zakupu telefonu komórkowego wP.- oświadczył, że „takie wyjaśnienia złożył, ponieważ tak mu kazali funkcjonariusze Policji” (k. 8523).
Wreszcie przypomnieć należy, że z zakupionego przezK. R. (1)telefonu, w dniu jego nabycia o godzinie 20:45 nadszedł pierwszy SMS na numer telefonu należący doH. S. (1). W ocenie Sądu Okręgowego nie jest możliwe, aby osoba która znalazła zagubiony przezK. R. (1)telefon jeszcze tego samego dnia napisała SMSa doH. S. (1).
W tym miejscu należy zauważyć, że numerH. S. (1), na który wysłane zostały opisane przezI.iL. S.SMSy był jednym z dwóch posiadanych przez pokrzywdzonego, lecz jedynym jaki znała i wpisany miała do swojego telefonuM. D. (1).
Co istotne, nadawca tych SMSów użył zdrobniałej wersją imieniaI., a z ich treści wynikało żądanie wpłacenia na kontoH. S. (1)kwoty 50.000 zł. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że z zeznańI. S.wynika, iż gdy 8 marca 2007 roku rano dzwoniła doM. D. (1)przedstawiła się pełnym imieniem i nazwiskiem, co wskazuje na okoliczności, w jakichM. B. (1)mógł dowiedzieć się od swojej konkubiny o imieniu córkiH. S. (1). Pozyskanie opisanego powyżej numeru telefonuH. S. (1)nie stanowiło problemu dlaM. B. (1), albowiem – tak jak wyjaśniał to on sam, i co potwierdziłaM. M. (9)często korzystał z jej aparatu - wymieniali się telefonami komórkowymi.M. B. (1)miał zatem swobodny dostęp do telefonuM. D. (1).
Ponadto, jak już uprzednio wspomniano,M. D. (1)- tak jak i pozostali znajomiH. S. (1)- musiała wiedzieć o spodziewanym przez niego przelewie 50.000 zł tytułem trzeciej transzy należnej odfirmy (...), a także o jego doskonałej sytuacji materialnej. Wobec faktu, że jak sama wskazała,M. D. (1)opowiadała swojemu konkubentowi o osobieH. S. (1), niewątpliwie również i ta kwestia została mu przez nią przekazana.
Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniomM. D. (1), w których wskazywała, żeM. B. (1)i jego kuzyn opuścili mieszkanie, dopiero kiedy wróciła z zajęć tanecznych do domu w dniu 7 marca 2007 r. Zeznania te były bowiem niespójne i niekonsekwentne. Wszak w swoich depozycjach wskazywała jednocześnie, że jak dzwoniła do niej córkaH. S. (1), toM.jeszcze nie było w domu. Prostując ten zapis świadek powiedziała, żeM.wrócił w nocy, a ona jeszcze nie spała. Świadek nie potrafiła jednakże racjonalnie wytłumaczyć tej rozbieżności.
ŚwiadekD.wskazywała również sprzeczne przyczyny opuszczenia mieszkania przezM. B. (1)iK. R. (1). W toku postępowania przygotowawczego podała, żeM.zK.wyszli, mówiąc, że idą załatwić jakąś sprawę. Nie wiedziała jaką, ale domyślała się, że mogło to być związane z jego „lewymi interesami” prowadzonymi w firmie, w której pracował. (k. 2647). Z kolei w postępowaniu sądowym zeznała, że wyjścieM.iK.związane było z udaniem się doZ. B.celem porozmawiania z bratemM., który w owym czasie sprawiał znaczne problemy w szkole. Ustosunkowując się do tej rozbieżności świadek tłumaczyła, że przesłuchiwana w toku śledztwa mówiła o problemach z bratemM., jednakże osoba spisująca protokół tego nie odnotowała. Okoliczność ta jest o tyle zastanawiająca, że świadek podpisała protokół przesłuchania, co zapewne poprzedziła lekturą jego treści.
Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że świadek na rozprawie swoim zeznaniem o nocnym wyjściuM. B. (1)do rodziców i - jeszcze przed telefonemI. S.- jego powrocie do domu starała się zapewnić alibi oskarżonemu.
M. B. (1)poza jednym przesłuchaniem w dniu 15 września 2009 r. - kiedy to przyznał się do zabójstwaH. S. (1)i przedstawił jego okoliczności łącznie z narysowaniem szkicu miejsca zakopania ciała – kwestionował w dalszych wyjaśnieniach zasadność tego zarzutu. Odnosząc się w toku postępowania sądowego do zabójstwaH. S. (1)wyjaśnił, że miejsce zakopania ciała wymyślił, a wskazane okolice znał, gdyż wcześniej zatrzymywał się tam, kiedy jechał nad morze. Wiedział, że nie ma tam ludzkich zwłok. Oskarżony stwierdził, że jeżeli wycofałby się z udziału w eksperymencie procesowym, to natychmiast wróciłby naK.i byłby bity. Po prostu, grał na czas.
Również i w tym miejscu wskazać należy, że nie zasługują na obdarzenie walorem wiarygodności twierdzeniaM. B. (1), że złożone przez niego 15 września 2009 roku wyjaśnienia oraz dokonane w toku eksperymentu procesowego 14 września 2009 roku wskazania miejsca zakopania zwłok, zostały wymuszone przez tortury stosowanie przez policjantów, a ich treść nie polega na prawdzie i wmówiona została mu przez funkcjonariuszy.
Świadczą o tym przytoczone we wcześniejszej części uzasadnienia zeznania funkcjonariuszy policji, którzy brali udział w eksperymencie procesowym i wskazywali na zapewnioną oskarżonemu swobodę wypowiedzi, jak również potwierdzająca je opinia biegłych z Zakładu Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych im.(...)wK.. Przypomnieć wypada wspomnianą uprzednio okoliczność, że sporządzając szkic miejsca zakopania zwłokH. S. (1)oskarżony posłużył się określeniem „H.od tańców”, co również wyklucza instruowanieM. B. (1)przez funkcjonariuszy Policji co do treści jego wyjaśnień.
Nie są wiarygodnymi wyjaśnieniaM. B. (1)złożone przezeń w toku pierwszego postępowania sądowego (k. 8453, 8477,). Były one bowiem mało konkretne, niejako rozmyte.M. B. (1)starał się zrekonstruować, co robił do 7 marca 2007 r. i w dniach następnych na zasadzie zasłaniania się niepamięcią bądź niepewnością, czy tak było. Twierdził, że kiedy zadzwonił telefon z informacją o zaginięciuH. S. (1)był wówczas w domu, ale nie pamiętał tego dokładnie. Kojarzył, że przeddzień, po powrocieM.z kursu tańca mógł wyjść - „nie pamiętam, o której godzinie nie wykluczam tego, że tak mogło być”. (k. 8477) Jak wyjaśnił - „o tej porze prawdopodobnie wychodziłem spotkać się, z którymś ze swoich klientów”. Zaznaczył, że dla bezpieczeństwa wyszedł zK.. Mógł wrócić - jak zaznaczył - „zarówno po godzinie, jak i po czterech godzinach”. Nie wydaje mu się, aby wtedy jeździł samochodem służbowym lub prywatnym w okolicachW.,K.,G.. Nie wykluczał, że w tym okresie był samochodem służbowym pozaW.i zrobił dużo kilometrów. (k. 8477)
Wypowiedzi te są również sprzeczne z wiarygodnymi wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi 15 września 2009 roku oraz potwierdzającymi je, a opisanymi powyżej dowodami wskazującymi na okoliczności zaginięciaH. S. (1), wysyłania na jego numer telefonu SMSów sugerujących przekazanie okupu, wiedzę oskarżonego o pozycji finansowej pokrzywdzonego, wydaneK. R. (2)polecenie nabycia 9 marca 2007 roku telefonu, z którego kierowano doI. S.SMSy, a także podejmowanie wraz z drugim podsądnym prób wypłaty środków z rachunku bankowegoH. S. (1).
Z załączonych do akt dokumentów dotyczących rozliczeń za paliwo do służbowego(...)(k. 2838 - 2842) za okres styczeń 2006 – maj 2007 wynika, że 7 marca 2007 r. do samochodu przy stanie licznika 73.356 zatankowano 44 litry paliwa, a 9 marca 2007 r. zatankowano 41 litrów, a stan licznika wynosił 74.102 km. Oznacza to, żeM. B. (1)w okresie 7 marca – 9 marca 2007 r. przejechał samochodem służbowym prawie 750 km, przy czym do tego dnia częstotliwość tankowania paliwa wynosiła co 4 bądź 5 dni. Oskarżony mógł więc w tym okresie, korzystając ze służbowego samochodu, pokonać drogęW.–M., a także trasy związane z usytuowaniem bankomatów począwszy odW., a skończywszy na bankomatach w okolicyW.(G.,K.).
Odnosząc się do kwestii nie odnalezienia zwłokH. S. (1)wskazać należy, że nie stanowi ona przeszkody do przyjęcia, iż osoba ta nie żyje. Jak wynika z zeznańI. S.jej ojcu  nie zdarzało się, aby w środku tygodnia nie wracał na noc do domu.H. S. (1)z pewnością o takich planach uprzedziłby domowników. Potwierdza to także podniesiona przezL. S.okoliczność, że gdy o trzeciej w nocy zorientowała się wraz z córką, iżH. S. (1)nie wrócił do domu obie od razu wiedziały, że stało się coś złego. Ponadto, po zaginięciu ojcaI.iM.wspólnie zorganizowały akcję poszukiwawczą tzn. były rozwieszone plakaty, były informacje w prasie oraz program telewizyjnyInterwencja. Jednakże po tych wszystkich działaniach nie było żadnej wiadomości na temat zaginionego.
Sąd Okręgowy miał na uwadze wynikającą z zeznań córekH. S. (1)oraz jego znajomejK. B. (1)okoliczność, że pokrzywdzony mógł mieć romans z byłą partnerką tanecznąA. C. (2). W ocenie Sądu niezależnie od tego czy romans ten rzeczywiście miał miejsce, brak jest danych pozwalających na przyjęcie, że pokrzywdzony w związku z tym celowo zerwał kontakt z rodziną.H. S. (1), jak bowiem wynika ze słówK. B. (1), poznałA. C. (2)w 2004 roku, zaś po upływie sześciu miesięcy kobieta ta wyjechała doN.. Co więcej,K. B. (1)potwierdziła, żeA. C. (2)zadzwoniła do niej 9 marca 2007 roku i powiedziała, żeH.do niej dzwonił, a gdy oddzwoniła, to rozmawiała z jego córką, od której dowiedziała się, że zaginął. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że niezwykle mało prawdopodobnym jest, aby pokrzywdzony - po upływie trzech lat od nawiązania przelotnego romansu - zdecydował się na zerwanie kontaktów z rodziną celem jego kontynuowania. Brak jest również danych wskazujących na to, że relacja ta miała rzeczywiście charakter na tyle silny, aby uzasadniała opisane powyżej działanie. Wszak z depozycji córekH. S. (1)wynika, że odnaleziony w komputerze ojca e-mail doA. C. (2)miał charakter oficjalny, a na wspólnych, pozowanych zdjęciach nie widać bliskości. Trudno również przyjąć, żeA. C. (2)kontaktowałaby się z dawną koleżanką z tańców w sprawie zaginięciaH. S. (1), gdyby w owym czasie przebywała z nim, wiedząc od jego córki, że w mniemaniu rodzinyH.zaginął. Warto dodać, że pokrzywdzony w dniu zaginięcia nie zabrał żadnych swoich rzeczy, nie wypłacił gotówki.
W tym miejscu wskazać należy, że złożone w toku niniejszego postępowania zeznania świadkówI.iL. S.orazM. M. (1)Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne w całości. Były one bowiem spójne i logiczne, korelowały wzajemnie ze sobą oraz pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadkówA. L.,P. S. (3),K. B. (1),J. K. (4)orazJ. K. (1).
Sąd Okręgowy dał wiarę również zeznaniom świadkówA. L.iP. S. (3), którzy szczegółowo opisali okoliczności pozostawienia przezH. S. (1)samochodu na parkingu 7 marca 2007 roku w godzinach wieczornych. Zeznania te były wewnętrznie spójne oraz korespondowały ze sobą. Świadkowie wskazywali przy tym na okoliczności, na których opierali swoje twierdzenia co do przebiegu opisywanego zdarzenia. Przykładowo świadekL.podał, żeH. S. (1)musiał przyjechać na parking przed godz. 23:00, gdyż o tej porze zamykano bramę, co świadek uczynił zaraz po opuszczeniu parkingu przezH. S. (1).
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadkówK. B. (1),J. K. (4)orazJ. K. (1), którzy koherentnie i logicznie oraz w tożsamy sposób opisali swoją znajomość z kolegą z tańcówH. S. (1). ŚwiadekK.wiarygodnie zrelacjonowała również okoliczności swojego powrotu do domu wieczorem 7 marca 2007 roku.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomM. B. (1), w których odnosząc się do osoby księdzaP. S. (1)stwierdził, że go udusił, a jego zabójstwo planował wcześniej w ramach zemsty za krzywdę, którą ten mu wyrządził (k. 2305 - 2306). Oskarżony odmówił sprecyzowania, jaka to była krzywda i kiedy to się stało. Podał, że widziałP. S. (1)przed zabójstwem, jakiś miesiąc wcześniej, a do spotkania doszło z jego inicjatywy i nie było ono związane z planem pozbawienia życia księdza – taki zamysł powstał po tej rozmowie. Wyjaśnił, że umówili się telefonicznie, gdy ksiądz przybył na spotkanie, zaprosił go do swojego samochodu marki(...)i odjechał niedaleko w kierunku pobliskich działek. Tam „zniewoliłem księdza na zewnątrz, założyłem mu opaski zaciskowe na dłonie i nogi, zakleiłem mu taśmą twarz i oczy. Ksiądz nie stawiał oporu. Od razu udałem się w miejsce, o którym wspominałem. Tam go udusiłem. Zwłoki zakopałem.” (t. XIII, k. 2306)
Wyjaśnienia te znajdują potwierdzenie w protokole eksperymentu procesowego, w toku któregoM. B. (1)wskazał miejsce zakopania zwłokP. S. (1), jak również w zeznaniachP. I.iH. P., którzy zrelacjonowali, że oskarżony chęć wskazania tego miejsca wyraził samodzielnie i spontanicznie podczas powrotu z wcześniej przeprowadzonych czynności, a także że przybliżył wówczas okoliczności zaginięcia księdza, o których nie mógł wiedzieć z doniesień medialnych.
WyjaśnieniaM. B. (1)złożone 15 września 2009 roku korelują także z zeznaniami siostrzenicyP. S.–K. O.(k. 5852 – 5856, 6988 – 6990, 8911-8916, 12454-12455). Świadek opisała, że w piątek 17 października 2008 roku przyjechała wraz z siostrą ciotecznąM. S. (1)doP. S. (1). Zostały tam na noc, zaś na drugi dzień tj. 18 października 2008 r.P. S. (1)około godziny 8.00 – 9.00 odwoził je na(...)naul. (...)wW.. Po wyjściu z mieszkania skierowali się w stronę samochodu. W pewnym momencie podszedł do nich obcy mężczyzna. Wyglądał na trzydzieści parę lat, był wysoki, przy kości, dobrze zbudowany. Świadek zeznała, że wujek był zdziwiony jego widokiem, zapytał - „co Ty tutaj robisz, czy już wróciłeś?”. (k. 6988). Mężczyzna odpowiedział, że był w pobliżu i przyjechał w odwiedziny. Widać było, że dlaP. S. (1)obecność tego mężczyzny w tym miejscu była dużym zaskoczeniem. Mężczyzna przyznał, że odnalazł księdza dzięki informacjom z Internetu.P. S. (1)wytłumaczył, że jedzie odwieźć siostrzenice do szkoły i on może się z nimi zabrać. Mężczyzna na to przystał i wsiadł z nimi do samochodu jako pasażer obok kierowcy. Świadek zorientowała się, żeP. S.musiał długo nie widzieć nieznajomego, ponieważ wypytywał, „gdzie obecnie mieszka i czy jest z nią nadal razem”, ale nie powiedział imienia, wydawało się, że chodziło o kobietę. Świadek wraz z siostra cioteczną wysiadły i poszły na uczelnię, a oni odjechali.
Świadek zeznała również, że ostatni raz była w mieszkaniu „u wujka na parafii w piątek wieczorem i została tam do soboty”. (k. 5853). Wyszła od niego około godziny 15.00. Nikogo poza nimi nie było w mieszkaniu. Przyjechała do niego około godziny 20.00 w piątek. Siedzieli w jego mieszkaniu przy ławie i w pewnej chwili zadzwonił telefon. W trakcie tej rozmowyP. S. (1)podszedł do okna. Świadek odniosła wrażenie, że wujek zna osobę, która do niego zadzwoniła. Rozmowa trwała krótko. W ocenie świadka osoba, która telefonowała widziałaP. S. (1)w oknie, ponieważ w pewnym momencie powiedział on: „w którym”, a potem „to niemożliwe”. Osoba, która dzwoniła chciała się z nim spotkać, ale wujek powiedział, że jest u niego siostrzenica. Zaznaczyła, że w trakcie rozmowy nie padło żadne imię, ale wujek powiedział, że jest za późno na rozmowę i zaproponował spotkanie w dniu następnym, tj. w sobotę. (k. 5854)
K. S. (3)zeznała, że z reguły wujek mówił z kim rozmawia i na jaki temat, a „w tym przypadku czegoś takiego nie było”. (k. 5854) W toku kolejnego przesłuchania świadek dodała, że później rozmawiała z wujkiem o festiwalu, ale on nie był taki rozmowny jak zwykle, był zdenerwowany.
Świadek wskazał także, że w pokojuP. S. (1)był stolik z szufladą i tam była duża kwota pieniędzy - powyżej 10 tys. zł. Nie liczyła ich, ale pracowała wtedy w banku i miała do czynienia z obrotem gotówką, dlatego wiedziała, że była to kwota powyżej 10 tys. zł. Po zaginięciu wujka nie widziała już tych pieniędzy.
Wskazana przez świadkaK. S. (3)okoliczność, że jej wujek 5 grudnia 2008 roku wieczorem odbył rozmowę telefoniczną znajduje odzwierciedlenie w wykazie połączeń, który wskazuje że 5 grudnia 2008 r. o godzinie 20.40 na numer telefonu księdzaP. S. (1)
(...), przyszło połączenie z numeru(...), które trwało ponad dwie minuty. Dnia następnego, tj. 6 grudnia 2008 r. o godzinie 18.54, z tym numerem nawiązał połączenie ksiądzP. S. (1). Rozmowa trwała 41 sekund. (Analiza połączeń telefonicznych i logowań na stacjach przekaźnikowych(...)k. 10086 – 10087)
J. S. (1)potwierdził w swoich zeznaniach (k. 5846 – 5851, 8916-8919, 12487v.), że w piątek na dzień przed zaginięciemP. S., była u niegoK., która poinformowała go o fakcie, iż wieczoremP. S. (1)odebrał dziwny telefon i że słyszała to, co brat mówił - „dziś, nie bo mam gościa” i dalej „nie bo ona będzie się krępować”. Następnie powiedział „ale ja cię nie widzę, mówiąc to podszedł do okna. Ponadto wskazała, że rozmowa przebiegała tak, jakbyP.rozmawiał z kimś kogo znał. ŚwiadekE. S.- siostraP. S. (1)potwierdziła, że wie o rozmowie brata z nieznanym mężczyzną, którą słyszałaK. S. (3)( k. 5790-5791, 5839-5845, 8905-8911, 12455-12456).
Z zeznańK. S. (3),J. S. (1)iE. S.wynikało, że ksiądzA. K. (1)( k. 5858-5861, 1327) mówił im, że 6 grudnia 2008 roku po wieczornej mszy widział księdzaS.w towarzystwie mężczyzny o blond kolorze włosów i kobiety – brunetki. Cała trójka ok. godziny 19 miała opuścić plebanię.E. S.ksiądzK.miał również powiedzieć, że  6 grudnia 2008 r. ks.P.odprawiał mszę w pośpiechu, co było do niego niepodobne, bo zawsze się przykładał. W ocenie Sądu Okręgowego powyższe zeznania: siostrzenicy księdzaP. S. (1), jak również jego siostry i brata są logiczne, konsekwentne i wiarygodne. Zwłaszcza depozycjeK. S. (3), co do telefonu, jaki odebrał w jej obecności jej wujek w godzinach wieczornych w dniu 5 grudnia 2008 r. znajdują pełne potwierdzenie w analizach połączeń telefonicznych i logowań telefonów do stacji przekaźnikowych BTS sporządzonych przez Wydział Wywiadu Kryminalnego(...)(k. 10086 – 10087).
Jak już uprzednio wspomniano w toku śledztwa ustalono i uzyskano informacje, co do połączeń telefonicznych dotyczących numeru(...)od 25 stycznia 2008 r. Z tych ustaleń wynika, że z wymienionego numeru wykonano połączenie 5 grudnia 2008 r. o godz. 20.41 na numer telefonu komórkowegoP. S. (1)((...)- numer prywatny, ponieważ nr(...)był zarejestrowany na prowadzoną przez księdzaFundację (...)) - rozmowa trwała 128 sekund. W dniu następnym tj. 6 grudnia 2008 r. o godzinie 18.54 ksiądzP. S. (1)nawiązał połączenie z numerem prepaidowym, z którego dzień wcześniej odebrał połączenie telefoniczne. Rozmowa trwała 41 sekund, a telefon, na który dzwonił logował się na stacji przekaźnikowej(...)(...), a więc w okolicy plebanii, gdzie mieszkał. Z tego samego numeru następuje połączenie na telefon księdza dnia następnego o godz. 18.54. Wówczas połączenie trwało 41 sekund.
Analiza stacji przekaźnikowych BTS wykazała, że w trakcie tego połączenia osoba dzwoniąca z numeru(...)była w okolicy plebanii przyul. (...)- a więc tam, gdzie mieszkał ksiądzP. S. (1).
Z informacji zawartej na k. 5885 wynika, że został ustalony(...)telefonu, z którego wykonano połączenie do ks.S.przy użyciu karty SIM o numerze(...). Ustalono także, że aparat telefoniczny o numerze IMEI(...)współpracował wcześniej z kartą SIM z numerem(...)- zarejestrowanym naE. B., która zeznała (k. 5862), że w listopadzie bądź w październiku 2008 r., dokładnie tego nie pamiętała, jej synS.zgubił telefon komórkowymarki S..
Okoliczność tę potwierdziłS. B.(k. 5887 – 5889, 7194-7198, 9008-9012, 12993-12994). Świadek zeznał, że posiadał telefon komórkowy(...)koloru czarnego z rozsuwaną obudową o numerze wywoławczym(...)zarejestrowany na jego mamęE. B.. Stwierdził, że nie pamięta dokładnej daty zagubienia telefonu, ale na pewno było to w 2008 roku, najprawdopodobniej pod koniec sierpnia. Świadek na okazanej mu tablicy poglądowej rozpoznałtelefon numer (...)i potwierdził, że jest to aparat, który zgubił.
Z akt sprawy wynika, że wskazana przez świadkaB.trasa na(...), na której najprawdopodobniej doszło do zagubienia telefonu komórkowego, sąsiaduje z okolicą osiedla, na którym mieszkaliM. D. (1)wraz zM. B. (1)iK. R. (2).
Co istotne również z wyjaśnieńK. R. (1), złożonych w toku postępowania przygotowawczego (k. 5479, k. 7905 - 7910) wynika, że w 2008 r., kiedy szedł zM. B. (1)zameldować się - w ramach zastosowanego wobec nich dozoru policji - na Komisariat wW., wówczas znaleźli telefon komórkowy marki(...). Było to blisko ich miejsca zamieszkania przyul. (...). Zaznaczył, że prawdopodobnie tuż przed Komisariatem, w którym się meldowali,M.wyrzucił kartę, a aparat schował do kieszeni.K. R. (2)okazano tablicę poglądową wykonaną w dniu 1 kwietnia 2010 r. ze zdjęciami czterech telefonów. Oskarżony stwierdził, że „najbardziej zbliżonym do tego, którego znaleźliśmy jest telefon oznaczony nr 3”. (k. 7907). Był to telefon marki(...), na który również wskazałS. B..
WyjaśnieniaK. R. (1)korelują także z depozycjamiM. D. (1), która przyznała, że któryś z nich, tj.M. B. (1)alboK. R. (1)znalazł telefon. Było to związane z podpisywaniem dozoru, ale tego dokładnie nie pamięta. Na rozprawie sądowej w dniu 9 października 2012 r. (k. 8813) potwierdziła, że widziała ten telefon, aczkolwiek nie potrafiła sprecyzować jego marki ani modelu.
Zdaniem Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, żeS. B.utracił telefon komórkowy, który następnie został znaleziony przezM. B. (1)iK. R. (1), gdy - realizując zasady dozoru policyjnego - szli na Komisariat Policji wW..
Wskazać należy, że z twierdzeń świadkaB.wynika, iż telefon zagubił w okolicach sierpnia, podczas gdy wyjaśnieniaK. R. (1)traktują o końcu 2008 roku. Tym niemniej nie należy pomijać faktu, że świadekB.był przekonany wyłącznie co do roku, w którym zagubił telefon, wskazując że było to w 2008, opisując jednakże miesiąc użył określenia „najprawdopodobniej”. W ocenie Sądu Okręgowego nie wyklucza to prawdopodobieństwa, że telefon został zagubiony w ostatnich miesiącach 2008 roku. Podkreślić należy, że świadekE. B.wskazywała w tym zakresie na październik albo listopad.
Powyższa drobna nieścisłość - zdaniem Sądu Okręgowego - nie może rzutować na ocenę zeznańS. B.iE. B.. W pozostałym bowiem zakresie depozycje te były wzajemnie zbieżne. ŚwiadekB.w sposób logiczny, przekonujący i wyczerpujący opisał okoliczności w jakich zagubił telefon, zaś brak pamięci co do dokładnych dat tego zdarzenia wynikać może z upływu czasu, jaki nastąpił pomiędzy opisywanym zdarzeniem, a przesłuchaniem.
ZeznaniaS.iE. B., wyjaśnieniaK. R. (1)potwierdzone pośrednio depozycjamiM. D. (1)oraz co najważniejsze wskazanie przez oskarżonego na tablicach poglądowych telefonu, na jaki natknęli się zM. B. (1), tożsamego z aparatem wskazanym jako zagubiony przezS. B., pozwalają przyjąć , że oskarżeni znaleźli telefon zagubiony przezS. B., który następnie został użyty przezM. B. (1)do kontaktu z ks.S.w dniach 5 -6 grudnia 2008 r.
W tym miejscu należy dodać, że odnaleziony 17 kwietnia 2009 roku - należący doP. S. (1)- samochód marki(...), którym ksiądz oddalił się z plebanii 6 grudnia 2008 roku, został poddany badaniu osmologicznemu. Z opinii biegłegoM. R., sporządzonej 18 lutego 2011 roku (k. 7274 - 7285) i podtrzymanej w toku postępowania sądowego ( k. 13385), wynika, że w aucie ujawniono ślady zapachowe odpowiadające materiałowi porównawczemu pobranemu odM. B. (1). Biegły podkreślił przy tym, że w tej sprawie ślad był zabezpieczany 17.04.2009 r., a zatem najpóźniej 11.04.2009r. osoba ta mogła mieć kontakt z siedzeniem tego pojazdu. Gdyby była inna sytuacja to niemożliwe byłoby zabezpieczenie śladu zapachowego.
W ocenie Sądu Okręgowego opinia ta jest wiarygodna i rzetelna, a tym samym zasługuje na oparcie na niej ustaleń faktycznych w sprawie. Biegły opisał ze szczegółami przygotowanie oraz nienaruszalność pobranego do badania materiału porównawczego, metodologię przeprowadzonych badań ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności wskazujących na najpóźniejszy moment, w którymM. B. (1)znajdował się w pojeździeP. S. (1). Biegły podkreślił również, że pracownia wykonująca badania posiadała stosowny certyfikat, a psy, które uczestniczyły w eksperymencie miały aktualne atesty (k. 9174, 13385 ).
W ocenie Sądu Okręgowego oznacza to, że ślady zapachowe zabezpieczone w samochodzie(...)musiały być tam naniesione maksymalnie do 7 dni przed ich zabezpieczeniem.M. B. (1)przebywał zatem w samochodzie księdzaS.po jego zabójstwie (tzn. co najmniej siedział w jego wnętrzu na siedzeniu pasażera z przodu, ponieważ na tym siedzisku biegły stwierdził ślad zapachowy), co wprost wynika z opinii biegłego z zakresu osmologii. Ślad zapachowyM. B. (1), zabezpieczony w samochodzie(...)w dniu 17 kwietnia 2009 r., nie mógł być pozostawiony tam przez niego wcześniej niż 7 dni przed odnalezieniem tego pojazdu, ponieważ wówczas nie mógłby być nawęszony przez psy.
Oznacza to, że wersja, jaką przekazał SądowiM. B. (1), iż ostatni raz przebywał w samochodzie księdza, kiedy razem z nim odwoził jego siostrzenicę i jej koleżankę nie odpowiada prawdzie.
Wypada dodać, pomimo tego, żeM. B. (1)nie postawiono takiego zarzutu, iż w dniu 7 grudnia 2008 r. z bankomatu usytuowanego przyul. (...)/(...)o godz. 23.19 nieznana osoba - mężczyzna w zimowej kurtce, sportowych butach i rękawiczkach roboczych próbował 3 krotnie dokonać wypłaty z konta bankowego, posługując się kartą płatnicząP. S. (1). Z nagrania z kamery monitoringufirmy (...), obsługującej wspominany bankomat widać, jak postawny, wysoki mężczyzna, zasłania ręką twarz lub trzyma w ręku kartkę bądź dokument ( k. 5784). W ocenie Sądu sylwetka osoby uwiecznionej na nagraniu odpowiada posturze oskarżonegoM. B. (1). Ponadto, charakterystyczne są rękawice robocze, które ma na dłoniach ta osoba. Mężczyzna ma je założone odwrotnie – częścią gumowaną na wierzch. Na zdjęciu widoczny jest niepowtarzalny, czarny punkt znajdujący się pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Rękawice są podobne do tych, które zostały zabezpieczone przez Policję w dniu 8 czerwca 2009 r., kiedyM. B. (1)iK. R. (1)zostali zatrzymani za kradzież paliwa na stacji benzynowej w okolicachN.. (k. 4607 - 4636 - tablica poglądowa zatrzymania rzeczy w samochodzie(...)). Rękawice zabezpieczone w trakcie tego zatrzymania (k. 4607 zdjęcie nr 2) mają na wewnętrznej stronie - do wysokości ściągacza - nakrapianą punktowo gumę ciemnego koloru, zaś wierzchnia strona rękawic jest wykonana z jasnego materiału (dzianiny). Pomiędzy kciukiem, a palcem wskazującym jest charakterystyczny ciemny punkt na materiale (dzianinie), z którego wykonane są rękawice.
Z akt sprawy wynika też ( k. 4568), że na stacji paliwM. B. (1)miał założone inne tablice rejestracyjne. Zamiast właściwego numeru rejestracyjnego pojazdu -(...)używał tablic o numerze(...), które zostały utracone w dniu 13 maja 2009 r. Ponadto w bagażniku znaleziono jeszcze inne tablice rejestracyjne o numerze(...)utracone w dniu 1 czerwca 2009 r. (k. 4660 - akt oskarżenia przeciwkoM. B. (1)iK. R. (2)o kradzież paliwa wN.).
Na koniec warto przypomnieć, że w dniu 14 marca 2007 r. o godz. 23.22 i 23.23M. B. (1)iK. R. (1)właśnie z bankomatu znajdującego się wW.przyul. (...)róg (...)próbowali pobrać kwoty: 3.000 zł. i 1.000 zł., posługując się kartą płatniczą(...) SAnależącą doH. S. (1). Bankomat jest usytuowany naS., tuż przy trasie(...), która prowadzi w kierunkuS.- miejsca zamieszkania oskarżonych iM. D. (1).
WyjaśnieniaM. B. (1), w których wskazał że przed zabójstwemP. S. (1)skrępował jego ręce i nogi opaskami zaciskowymi, a jego zwłoki zakopał, korespondują z protokołem przeszukania jego samochodu. Wynika z niego, że w aucie zabezpieczono kajdanki zaciskowe oraz saperkę ( k. 1756). Do posiadania tych przedmiotów oskarżony nie odniósł się, wskazując ogólnie, że po zatrzymaniu przez policję obawiał się o swoje bezpieczeństwo, co rozwinęło jego zainteresowanie militariami i survivalem. W ocenie Sądu wyjaśnienia te odnosiły się bardziej do innych znalezionych w samochodzie oskarżonego przedmiotów w postaci pałki teleskopowej i atrapy broni krótkiej.
Zważyć należy również na treść opinii poligraficznej, z której wynika, żeM. B. (1)posiadał wiedzę na temat zaginięcia księdza, a także wszechstronne, wszystkie sporządzone do niniejszej sprawy, opinie biegłych, lekarzy psychiatrów i psychologa, które zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia.
Również omawiając to zabójstwo podkreślić należy, że brak jest podstaw do uznania, iżP. S. (1)żyje, a brak kontaktu z nim wynika z intencjonalnego zerwania relacji z najbliższymi oraz środowiskiem zawodowym. Tej tezie przeczą chociażby zeznania świadkaJ. S. (1), który wskazał że mieszkanie brata wyglądało tak, jakby ktoś wyszedł i zaraz miał wrócić: była tam niedopita kawa i otwarta paczka papierosów.
Sąd Okręgowy - mając na względzie opisany powyżej materiał dowodowy potwierdzający wyjaśnieniaM. B. (1), w których przyznał się do zabójstwaP. S. (1)- jako niewiarygodne ocenił twierdzenia oskarżonego, że jego wypowiedzi złożone przed Policją nie były szczere, ponieważ przesłuchujący używali wobec niego przemocy psychicznej i fizycznej, a także sugerowali mu treść odpowiedzi ( k. 2359).
Natomiast na obdarzenie walorem wiarygodności zasługiwały wyjaśnienia złożone w czasie rozprawy, gdzie oskarżony opisywał znajomość zP. S. (1). W szczególności chodzi o tę część omawianych wyjaśnień, w którychM. B. (1)podał, że ksiądz pokazywał mu treści pornograficzne i obserwował jego reakcję, a także dwukrotnie doszło pomiędzy nimi do kontaktów seksualnych ( k. 8449). Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniachM. D. (1), która nie kryła swojego negatywnego stosunku do księdza, krytycznie oceniała jego relacji z młodzieżą. Również inni przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzali opisane przezM. B. (1)skłonnościP. S. (1). ŚwiadekK. M. (1)(k. 6478 - 6482) zauważyła, że palił marihuanę, oglądał filmy pornograficzne.T. O.(k. 6534 - 6538) słyszał, że jednemu z lektorów zaproponował współżycie seksualne.S. G.(k. 6446 - 6451) zeznał, że „ksiądz miał skłonności erotyczne, puszczał na komunikatorze(...)erotyczne podteksty”.D. J.opisała, że ksiądz „pochwalił się” długością swojego członka. Według niej,P. S. (1)był „obleśny, często mówił o swoich oczekiwaniach seksualnych, które były bez granic pruderyjności.” (k. 6541 - 6546)
Tak, jak wcześniej Sąd Okręgowy zaznaczył, dokonując analizy wyjaśnień obu oskarżonych, niezwykle istotną kwestią dla oceny całokształtu sprawy jest podnoszona przez nich okoliczność stosowania niedozwolonych metod śledczych, polegających na biciu, torturowaniu i wymuszaniu wyjaśnień zgodnych z wolą przesłuchujących ich funkcjonariuszy Policji. Zarzuty oskarżonych – zdaniem Sądu - nie są wiarygodne.
Uzasadniając powyższe stwierdzenie w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na ich niekonsekwencję. W toku całego postępowania oskarżeni bowiem raz podnoszą okoliczność stosowania wobec nich przemocy celem wymuszenia złożenia wyjaśnień określonej treści, po to by w kolejnym przesłuchaniu kwestię tę pominąć. Ewoluuje również szczegółowość i zakres ich wyjaśnień dotyczących rzekomego stosowania wobec nich tortur oraz rodzaju niedozwolonych zachowań funkcjonariuszy.
M. B. (1)iK. R. (1)już na etapie śledztwa, kiedy zostali zatrzymani i przywiezieni do Komendy(...)Policji sygnalizowali prokuratorowi, że stosowano wobec nich siłę (przemoc) fizyczną, aby przyznali się do winy.
M. B. (1)uczynił to w dniu 14 września 2009 r., po godz. 16.22, kiedy był przesłuchiwany przez prokuratora. W końcowej części tej czynności procesowej złożył zawiadomienie o popełnieniu przez funkcjonariuszy Policji przestępstwa, albowiem dokonali na jego osobie „czynności służbowych” przy użyciu metod określonych przez niego, jako tortury, z biciem po ciele, duszeniem, zaciskaniem kajdanek. (k. 2286). Z kolei w toku posiedzenia Sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżony stwierdził tylko ogólnie, że była stosowana przemoc, bez podawania, na czym ona miała polegać. (k. 2359).M. B. (1)w toku dalszych czynności procesowych - jeszcze w toku śledztwa ( k. 2401 – 2403, 5625 - 5627) nie przyznał się do stawianych mu zarzutów i nic nie wspominał o biciu, czy stosowaniu przymusu.
Kolejny raz okoliczność rzekomego wymuszenia wyjaśnień biciem została podniesiona dopiero podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym dla Warszawy PragiP.w dniu 18 marca 2011 r. ( k. 7436 - 7438) w sprawie zarzutów zart. 189 § 2 kkiart. 282 kk, w której osobą pokrzywdzoną byłZ. D. (1).
Podobnie postępowałK. R. (1), który będąc przesłuchiwany 14 września 2009 roku przez prokuratora (k. 2274 i 2275) poinformował go, że został pobity przez policjantów, torturowano go paralizatorem, kopano po głowie, ma ślady na ciele. Powyższa czynność przesłuchania była nagrywana kamerą wideo. Nagranie z tej czynności Sąd Okręgowy odtwarzał w toku postępowania jurysdykcyjnego.
Istotnie,K. R.miał założone na rękach kajdanki. Natomiast nie miał żadnych widocznych obrażeń na odkrytych częściach ciała, przede wszystkim twarzy. W tym miejscu wskazać należy, że gdyby rzeczywiścieK. R. (1), jak wyjaśnił, był przez policjantów kopany po głowie to na nagraniu widoczne byłyby obrażenia w okolicach głowy lub twarzy oskarżonego.
Co więcej, w toku kolejnego przesłuchania, które odbyło się tego samego dnia, o godz. 19.18K. R. (1)nie wspomniał o pobiciu go bądź wymuszania na nim określonej treści wyjaśnień przez przesłuchujących go wcześniej funkcjonariuszy policji.
Okoliczność wymuszania wyjaśnień biciem nie została również podniesiona przez oskarżonegoR.w toku przesłuchania przeprowadzonego 15 września 2009 r. (k. 2313 - 2318).
To samo tyczy się wyjaśnień złożonych 23 września 2009 r. (k. 2389), 6 maja 2010 r. (k. 5443 - 5445), 10 maja 2010 r. – eksperyment procesowy (k. 5459 - 5461), 14 maja 2010 r. ( k. 5470 - 5480) i 26 maja 2010 r. ( k. 5505 - 5514). Warto również zwrócić uwagę, że w tych ostatnich czynnościach procesowych (wyjaśnieniach przed prokuratorem) – jak oświadczał – składał prawdziwe, dobrowolne wyjaśnienia, do których nikt go nie zmuszał, ani nikt na niego nie wpływał.
Dopiero po upływie roku, tj. 1 lipca 2011 r., kiedy przedstawiono mu postanowienie o uzupełnieniu zarzutów,K. R. (1)podniósł (k. 7386), że wyjaśnienia, w których wskazywał bankomaty były wymuszone, nie precyzując jednakże na czym owo wymuszanie polegało.
Bogatszy opis rzekomo stosowanych niedozwolonych metod przesłuchaniaK. R. (1)przedstawił w trakcie procesu przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi Południe, (k. 7438) kiedy to nie potwierdził wcześniejszych wyjaśnień, gdyż był bity, duszony i podczas tych czynności kazano mu się przyznać i obciążyć kuzyna.
Obaj oskarżeni w toku przewodu sądowego przedstawili swoją wersję użycia w stosunku do nich siły fizycznej przez funkcjonariuszy policji w czasie czynności wykonywanych z ich udziałem.
Podkreślić należy, że dopiero na tym etapie, nie zaś zaraz po rzekomym torturowaniu, oskarżeni drobiazgowo opisali niedozwolone metody jakie mieli stosować wobec nich funkcjonariusze Policji.M. B. (1)w swoich pierwszych wyjaśnieniach złożonych, przed Sądem, w dniu 23 kwietnia 2012 r. ( k. 8433 - 8456) przedstawił w sposób niezwykle drobiazgowy wszystkie czynności, jakie musiał wykonywać na polecenie policjantów, w jaki sposób i w jakiej kolejności był bity, po jakich częściach ciała. Przedstawił bardzo skrupulatnie, niemalże z fotograficzną dokładnością, co znajdowało się w pomieszczeniu, w którym go umieszczono po przywiezieniu go do Komendy(...)Policji. Podał także wszystkie, w kolejności chronologicznej, czynności wykonywane przez policjantów stosujących wobec niego przemoc fizyczną, połączoną z torturami jak np. używanie paralizatora, kiedy stał nagi, zakładanie worka foliowego na głowę. Opisał i zacytował wypowiedzi policjantów, którzy go bili, poniżali. Wyjaśnił, że był nieprzytomny, leżał na podłodze, czuł zapach fekaliów. Z relacjiB.wynika, że jeden z policjantów robił zdjęcia - „bo nigdy czegoś takiego nie widział”. (k. 8437)M. B. (1)wyjaśnił, że był przewieszony na rurce umieszczonej pomiędzy dwoma biurkami i wówczas był bity po nogach, stopach i głowie. Polewano go wodą. Dodał, że trwało to długo, a następnie był zapytany - czy będzie rozmawiał?M. B. (1)wyjaśnił przed Sadem, że będąc w Komendzie(...)w pewnym momencie przyznał się do wszystkiego, a także narysował szkic miejsca, gdzie miał ewentualnie zakopać zwłoki. Dodał, że kiedy zawieziono go do prokuratora, to chciał go prosić o pomoc, bo czuł się skrzywdzony. Kiedy złożył zawiadomienie o przestępstwie a prokurator oznajmił mu, że nie jest w stanie mu pomóc, żeby nie wrócił na Komendę albowiem został zatrzymany na 48 godzin, wówczas poczuł się załamany. Kiedy prokurator zapytał go oM.i oP.uświadomił sobie, że prokurator rozmawiał z policjantami – ma tę wiedzę od nich. Postanowił, że musi przekonać prokuratora do wyjazdu w okoliceM.i(...). Nie chciał wracać na komendę. Uznał, że nieudzielaniem odpowiedzi na pytania prokuratora zmusi go do określonego (korzystnego dla siebie) działania – podjęcia decyzji o wyjeździe w te miejsca – „uznałem, że brak udzielenia odpowiedzi na te pytania spowoduje, że pojadę. Pan Prokurator drążył te pytania, a ja nie chciałem się przyznać do tego, co powiedziałem policji.” (k. 8439)B.cel osiągnął, wyjaśnił: „Wyjeżdżając w te miejsca osiągnąłem kilka godzin, kiedy nie byłem bity. Byłem przekonany, że jeśli wrócę do(...)to będę bity. Chodziło mi o jakikolwiek wyjazd.” (k. 8439 – 8440) Początkowo wierzył, że prokurator jest po jego stronie, że otrzyma od niego pomoc, kiedy uświadomił sobie, że „on tego nie zrobi” postanowił tak pokierować tym przesłuchaniem, aby prokurator podjął decyzję o przeprowadzeniu eksperymentu procesowego w okolicachM.i(...).
W trakcie kolejnych wyjaśnień, składanych przed Sądem, w dniu 8 maja 2012 roku (k. 8473 - 8490)M. B. (1)ustosunkował się do protokołu z 15 września 2009 r., w którym przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że po powrocie z eksperymentu procesowego przebywał w pokoju przesłuchań, w którym go torturowano. Podał, że: „poddany silnej presji w poczuciu braku możliwości uniknięcia przemocy zgodziłem się na złożenie tych wyjaśnień obciążających mnie.M. B. (1)podtrzymał zarzuty wysuwane pod adresem przesłuchujących go funkcjonariuszy Policji również w toku niniejszego postepowania ( k. 12283-12285, 12314-12316).
Podobnie, bardzo szczegółowe oraz obszerne wyjaśnienia, co do stosowania przemocy przez funkcjonariuszy Policji złożył oskarżonyK. R. (1)w dniu 14 maja 2012 r. (k. 8515 – 8530), a następnie na rozprawach w dniach 20 kwietnia i 26 kwietnia 2016 r. ( k. 12281-1283, 12317-12322). Oskarżony zaznaczył, że był bity w pomieszczeniu Komendy(...)Policji, że bili go po całym ciele, kopano go, używano paralizatora, zakładano na głowę worek foliowy i duszono go. Bito go po pietach żądając, aby się przyznał i zaczął odpowiadać tak, jak oni mówią. Wskazał, że ślady po pobiciach były widoczne jeszcze po kilku dniach, miał bolesność jąder, gdyż policjanci wkładali jego członka „do drewnianego imadła, ze śrubami po bokach” (k. 8519). Miał krwiaka na członku, co zgłosił lekarzowi. Dodał, że kiedy był na wizji lokalnej, na której wskazywał konkretne bankomaty, to nie stosowano wobec niego siły fizycznej. Był wówczas pod wpływem leków antydepresyjnych. (k. 8524). Co ewidentnie kłóci się z przywołanymi powyżej wyjaśnieniami oskarżonego, w których wskazał, że okoliczności o jakich mówił w trakcie eksperymentu procesowego, w toku którego wskazywał poszczególne bankomaty wymuszone zostały biciem.
Sąd Okręgowy zważył również na okoliczność, żeM. B. (1)opowiadając na rozprawie 23 kwietnia 2012 r. o torturach, jakie mieli wobec niego stosować funkcjonariusze, był spokojny i opanowany – relacjonował bez emocji. W miarę relacjonowania podawał coraz więcej drastycznych szczegółów i wówczas także Sąd nie zauważył, aby towarzyszyła temu eskalacja emocji, był zdystansowany do przekazywanych treści. Zastanawiający jest również stopień szczegółowości z jaką oskarżony opisywał zachowanie funkcjonariuszy policji. Oskarżony w ocenie Sądu, w sposób iście fotograficzny, relacjonował przebieg zdarzenia. Wskazywał przy tym na takie detale jak liczba biurek w pomieszczeniu, w którym wedle jego twierdzeń był maltretowany, okoliczność że znajdująca się w nim szafa miała szuflady. Oskarżony cytował także liczne wypowiedzi funkcjonariuszy policji, którzy mieli go bić, poniżać bądź wyszydzać. W ocenie Sądu Okręgowego jest mało prawdopodobnym, aby oskarżony, który jak twierdził był skrajnie zmęczony, zapamiętał wszelkie opisane na rozprawie szczegóły.
Podkreślić należy przy tym, że dwukrotnie podnoszona przez oskarżonegoB.okoliczność, jakoby w toku czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy policji, był on pozbawiony możliwości picia wody sprzeczne są ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. („Zgodziłem się zeznać wszystko, co zechce policja w zamian za to, żebym został odwieziony do aresztu, abym mógł się napić, przespać.” k. 8478. „ Jedyny moment, kiedy mogłem się napić wody to było w prokuraturze.” k. 8442). Wszak w trakcie nagranego przesłuchania przeprowadzonego 15 września 2009 roku w Komendzie(...)Policji przed oskarżonym stała butelka z wodą, nadto z zeznań funkcjonariusza policjiK. K. (2)biorącego udział w czynnościach eksperymentu procesowego wynika, że w drodze powrotnej zakupili dlaB.coś do jedzenia i picia.
W tym miejscu wskazać należy, że o prawdziwości omawianych wyjaśnień oskarżonego nie świadczy również treść depozycji składanych przezM. D. (1), w których wskazała, że przed 2009 r. była wielokrotnie wzywana do Komendy(...)Policji na przesłuchania, gdzie wmawiano jej, żeM. B. (1)ją hipnotyzuje, że uzależnia ją od siebie, że ona jest jego marionetką, którą – udusi, jak wróci do domu. Stwierdziła, że „było to swoiste pranie mózgu”. (k. 8767 - rozprawa 8.10.2012). Znamienne są depozycje świadka, w których zeznała, że została zabrana „do sławnego pokoju narożnego z przesuwanymi drzwiami. W tym pokoju był smród.” (k. 8773)
Zdaniem Sądu te dywagacje świadka, w trakcie składania zeznań przed Sądem, miały na celu wzmocnienie wymowy wyjaśnień oskarżonegoM. B. (1), w których twierdził on, że w tym pomieszczeniu był bity, torturowany i tam też miał być fetor. Zdumiewające jest to, że świadek bezbłędnie określiła ów pokój i to, że miał się w nim unosić nieprzyjemny zapach. Także mało wiarygodne jest i to, że policjanci, którzy przesłuchiwali ją w Komendzie(...)Policji mieli przyznać się, że właśnie w tym pomieszczeniu siedziałM. B. (1), i że go pobili. Wszak trudno sobie wyobrazić, aby rzekomo stosujący niedozwolone metody funkcjonariusz policji z własnej inicjatywy opowiadał o nich postronnym osobom, narażając się tym samym na odpowiedzialność karną i dyscyplinarną.
Świadek dodała, że wówczas w(...)spędziła ponad 10 godzin - wykazała się „ogromną chęcią współpracy, mimo bestialskich środków przemocy”. (k. 8774)M. D. (1)zaznaczyła, że policjanci powiedzieli jej, że to tylko ich dobra wola, że nie została potraktowana, jakM.iK.„ale to tylko kwestia czasu”. (k. 8775)
W ocenie Sądu Okręgowego, depozycje świadka nie odpowiadają prawdzie, aM. D. (1), ta jak i w całym postępowaniu tak i w tym miejscu świadomie zeznała nieprawdę, starając się za wszelką cenę wesprzeć linię obrony swojego konkubenta.
O tym, że wyjaśnienia oskarżonych w zakresie stosowanych wobec nich niedozwolonych metod śledczych nie odpowiadają prawdzie, świadczy także fakt, iż obaj zaprzeczyli, ażeby w trakcie ich zatrzymania o godz. 6 nad ranem w dniu14 września 2009 r. była przeprowadzona dozwolona prawem akcja oddziału antyterrorystycznego, w trakcie której obaj zatrzymywani doznali obrażeń.
Jak bowiem wynika z protokołu zatrzymaniaM. B. (1)z dnia 14 września 2009 r. godz. 6:15 (k. 2241 – 2241 odwrót) stwierdzono u niego widoczne otarcia naskórka oraz krwawe podbiegnięcia i zasinienia na głowie, tułowiu, kończynach dolnych oraz górnych.
Także w protokole zatrzymaniaK. R. (1)z dnia 14 września 2009 r. godz. 6:15 (k. 2243 – 2243 odwrót) zapisano, że miał on widoczne otarcia naskórka oraz krwawe podbiegnięcia i zasinienia na tułowiu, głowie, kończynach dolnych i górnych. Powyższa adnotacja nawiązuje do informacji znajdującej się na k.2269.H. P.potwierdził, że wobec oskarżonegoR.przy zatrzymaniu stosowane były środki przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek (k. 9375 – 9381). Natomiast, funkcjonariuszE. K.stwierdziła (k. 2269), że gdyby na jej oczach został pobity człowiek, to z całą pewnością wspomniałaby o tym w notatce i ten fakt, by zapamiętała. (k. 10597 – 10598, 13175-12176).
Natomiast o fakcie, że wobecM. B. (1), w czasie jego zatrzymania była użyta siła fizyczna stanowią także zeznaniaM. D. (1), która była obecna w domu, w momencie wkroczenia uzbrojonych policjantów, jak i zeznaniaG. S. (1), której o przebiegu tego zatrzymania, a zwłaszcza pobiciuM.wspominała świadekD..G. S. (1)zeznała (k. 750 – 753), że jak wychodziła z Komendy, to „spotkała m.in.G., która płakała i mówiła, że policjanci, którzy zamaskowani wkroczyli do jej domu, przewróciliM.na ziemię, bili go i kopali”. Oznacza to, że rzeczywiście wobec obu oskarżonych, w trakcie ich zatrzymywania, były stosowane środki przymusu bezpośredniego i było to związane z ich agresywnym zachowaniem i utrudnianiem realizacji czynności służbowych funkcjonariuszom policji.
Także kolejny policjantK. K. (2)zeznał, że nie widział żadnych obrażeń na cieleM. B. (1). Dodał, że gdyby tak było, byłoby to widoczne na nagraniu z przesłuchania ( k. 9641 – 9651,12962-12964),.
P. I.także zaprzeczył, aby w trakcie przesłuchania były stosowane środki przymusu i dodał, że „oskarżeni o tym mówią, że byli bici i torturowani, to jest ich linia obrony.” (k. 9371, 12961-12962).
M. H.wskazał, że z treści notatek służbowych wynikało, iż wobecM. B. (1)przy zatrzymaniu użyto siły fizycznej. Widział on ślady w postaci zarysowań na twarzy i otarć na nadgarstkach, które mogły powstać np. po rzucaniu na ziemię. (k. 10170). Świadek zaznaczył, że na początkuM. B. (1)nie zgłaszał żadnych dolegliwości, dopiero później wspomniał, iż ma jakieś boleści, co spowodowało, że osobiście zawiózł go do lekarza (k. 10165 – 10175, 12942-12943).
Relacje wymienionych świadków korespondują z zeznaniami kolejnych funkcjonariuszy Policji:S. S. (11)( k. 7315-7316, 9382-9383, 12851-12852),Z. J. (1)( k. 7336-7338, 13178-13179),A. K. (2)( k. 7331-7333, 13270),A. Z.( k. 10596-10597, 13271),R. M.( k. 10175-10178, 12990-12991).
Natomiast w odniesieniu doK. R. (1)z załączonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego z dnia 14 września 2009 r. z godz. 23.55 (k. 2321) wynika, że istnieją przeciwwskazania do zatrzymania go przez Policję i przebywania w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych w dniu badania. Nadto stwierdzono konieczność konsultacji ortopedycznej.
Z karty informacyjnej Wojewódzkiego Szpitala(...)(...)z dnia 15 września 2009 r. godz. 1:24 wynika, żeK. R. (1)miał stłuczenie palca III stopy prawej. Brak było wskazań do hospitalizacji w trybie ostrym. RTG klatki piersiowej i USG jamy brzusznej były bez zmian pourazowych w obrębie żeber.
W karcie wyniku konsultacji z(...) Publicznego Szpitala (...).W. (...)z dnia 14 września 2009 r., godz. 23:55 dotyczącejK. R. (1)stwierdzono – „Na całym ciele otarcia naskórka i zasinienia.” (k. 2332 - 2333)
Dla oceny wiarygodności omawianych wyjaśnień oskarżonych istotne znaczenie mają również zeznania funkcjonariusz policji, którzy brali udział w czynnościach przeprowadzanych z udziałemM. B. (1)orazK. R. (1).
Każdy z przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy zaprzeczył, aby wobec oskarżonych stosowano przemoc celem wymuszenia wyjaśnień. Ponadto z treści zeznańP. I.,H. P.,M. H.orazK. K. (2)wynikało, że wszelkie wskazywane w toku eksperymentu procesowego oraz następującego po nim przesłuchania wynikały z własnej inicjatywy oskarżonego. Po raz kolejny przypomnieć należy, że świadkowie ci wskazali, iż gdy już wracali z eksperymentu procesowegoM. B. (1)nagle, spontanicznie wyraził chęć wskazania miejsca zakopania zwłokP. S. (1), podając przy tym szczegóły zaginięcia księdza, których nie mógł znać z doniesień medialnych.
P. I.wskazał przy tym, że oskarżonyB.o zabójstwach mówił „ze spokojem, z zimną krwią i wyrachowaniem. Jakby czytał książkę.”
W trakcie postępowania sądowego, po złożeniu zeznań przez świadkaP. I., oskarżonyM. B. (1)złożył oświadczenie k. 9374, że policjant, który zeznawał wykazał się wobec niego największa brutalnością w przesłuchaniu i rozpytywaniu go.M. B.zaznaczył, że ów policjant używał wobec niego paralizatora, dusił go zakładając mu worek foliowy na głowę, co spowodowało, że zapamięta jego twarz do końca życia. Odnosząc się do oświadczeniaM. B. (1), funkcjonariusz Policji –P. I.zaprzeczył jakoby miały miejsce takie rzeczy, o których mówił oskarżony w swoim oświadczeniu.
O spontaniczności wyjaśnieńM. B. (1)zeznawał również kolejny funkcjonariusz Policji -S. S. (4)(k. 7315-7316, 9382-9383, 12851-12852).
Po przesłuchaniu, przed Sądem, tego świadka oskarżonyM. B. (1)złożył oświadczenie (k. 9383), z treści którego wynika, żeS. S. (4)był dla niego uprzejmy i nie stosował wobec niego żadnej przemocy.
Podkreślić należy, że depozycje świadkaP. I., w których wskazywał, że oskarżonyB.prowadził z funkcjonariuszami policji pewnego rodzaju grę, dotyczącą wskazania miejsc zwłok pokrzywdzonych oraz przyznania się do ich zabójstwa znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach większości przesłuchanych w sprawie policjantów.K. K. (2)zeznał, żeM. B. (1)zapytał „czy jako Wydział mieliśmy podobną sprawę do tej, którą się zajmujemy?” Gdy świadek zaprzeczył, on uśmiechnął się stwierdzając - „w takim razie jestem tym pierwszym o którym będzie głośno.” Jak natomiast wynika z depozycji świadkaM. H., gdy jechał z oskarżonym  z Prokuratury do Izby Zatrzymań Komendy(...)toM. B. (1)powiedział coś takiego, „przecież i tak zwłoki się nie znajdą”, potem się zreflektował i powiedział „no przecież oni żyją”. I dalej nie chciał podejmować rozmowy na ten temat. Świadek przywołał również sytuację, gdyM. B. (1)zawołał go do celi i poprosił o zawołanie także funkcjonariuszaZ. J. (2). Powiedział do nich, „że jeżeli uzna za stosowne powiedzieć gdzie są zwłoki, to powie tylko mnie iZ.”. Świadek nie drążył tego tematu.M. B. (1)w rozmowach odpowiadał w większości przypadków zagadkami albo gierkami słownymi, gestami. Świadek zeznał, że uznał to za taką gierkę słowną. W swoich depozycjachM. H.wskazał także, że uM. B. (1)nie widać było typowego dla podejrzanych o tak poważne przestępstwa zdenerwowania. Świadek dodał, że „na tym etapie było widać jakby on szczycił się tym, co zrobił.”
Do zeznań świadkaM. H.odniósł się oskarżonyM. B. (1)i oświadczył, że pamięta tego policjanta. On miał zawsze zachowywać się wobec niego w sposób nienaganny, zawsze być uprzejmym. (k. 10 174).
Istotne w omawianym kontekście są również depozycje świadkaK. K. (2), w których zeznał, że po powrocie z eksperymentu procesowego do(...), osobiście rozmawiał z oskarżonym, żeby złożył wyjaśnienia na okoliczność tego, jak doszło do tych zabójstw.M. B. (1)powiedział, że to uczyni. Zastrzegł jednak, że nie będzie opowiadał o szczegółach, ale tylko zasygnalizuje każde ze zdarzeń, w którym brał udział, w którym dopuścił się zabójstwa. Powiedział, że pod takim warunkiem może złożyć wyjaśnienia.
M. B. (1)także wobec zeznańK. K. (2)złożył oświadczenie, w którym powiedział, że ten funkcjonariusz nie stosował wobec niego żadnej przemocy i dodał, że jego zadaniem było kontrolowanie wiarygodności składanych przez niego wyjaśnień. ŚwiadekK.ustosunkowując się do tego oświadczenia stwierdził, że nie ma wiedzy na temat przygotowywania oskarżonego do składania wyjaśnień.
W ocenie Sądu Okręgowego omówione powyżej zeznania funkcjonariuszy policji zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Świadkowie ci nie ograniczyli się w swoich zeznaniach wyłącznie do mało wiarygodnego negowania twierdzeń oskarżonych o stosowaniu wobec nich tortur celem wymuszenia wyjaśnień o określonej treści. Przeciwnie, funkcjonariusze powołali się w swoich zeznaniach na przeczące tej tezie okoliczności, takie jak spontaniczność wypowiedzi oskarżonych, szczególnieM. B. (1), który z własnej woli postanowił wskazać im miejsce zakopania zwłokP. S. (1), o okolicznościach zaginięcia którego mówił policjantom więcej niż mógł wiedzieć z mediów. Świadkowie wskazali również, że oskarżony sam z siebie wypowiadał treści dotyczące zwłok pokrzywdzonych oraz chełpił się oryginalnością popełnionego przez siebie czynu. W opinii Sądu Okręgowego o wiarygodności omawianych zeznań świadczy również okoliczność, że korelują one ze sobą wzajemnie, lecz nie sposób dostrzec w nich cech wcześniejszego ustalenia przez świadków ich treści. Zeznawali oni bowiem w sposób podobny, ale nie identyczny, opisując różne zdarzenia i słowa oskarżonego, mające jednak analogiczny wydźwięk.
Ponadto, Sąd - odnośnie okoliczności zatrzymania oskarżonych w dniu 14.09.2009 r. - przesłuchał także funkcjonariuszy Policji, którzy wykonywali czynności towarzyszące ujęciu oskarżonych.

A. Z.zeznała, że nie pamięta okoliczności sporządzenia notatki z k. 107. Potwierdziła, że została ona spisana w dniu 18.04.2006r. ZatrzymanieK. R. (1)musiało być wcześniej, ponieważ z nim udano się na miejsce wykonywania czynności. Nie przypominała sobie rozmowy z ojcemK.R.. Z.( k. 10596-10597, 13271).
E. K.została przesłuchana na okoliczność notatki znajdującej się na k. 2269. Zeznała, że istotnie przesłuchiwała świadków - młodych ludzi. Wypytywała, czy mieli jakiś kontakt z zaginionąA.. Świadek dodała także, że chyba brała udział w tzw. „rozpytaniu oskarżonego, ale nie pamięta którego”. Nie pamiętała treści notatki urzędowej, stwierdziła jedynie, że udział w tym brali na pewno jej koledzy z wydziału.E. K.nie pamiętała którzy koledzy i nie pamiętała na jaką okoliczność wtedy ten człowiek był rozpytywany. Nie pamiętała, czy to rozpytanie miało miejsce tuż po zatrzymaniu. Dodała, że na pewno nie napisała w notatce niczego, czego oskarżony by nie powiedział. Jeżeli jest to w notatce, to tak oskarżony powiedział. Świadek dodała, że nie umie powiedzieć, czy padło pytanie - w jakim stanie był oskarżony podczas rozmowy? W ocenie świadka, to rozpytanie miało miejsce najprawdopodobniej po zatrzymaniu oskarżonych. Zeznała, że gdyby na jej oczach został pobity człowiek, to z całą pewnością, by o tym wspomniała w notatce, i by o tym pamiętała. Nie ma wiedzy na temat postępowania dyscyplinarnego toczącego się w stosunku do jej kolegów ( k. 10596-10597,13175-13176).
ZeznaniaR. P.nie wniosły do sprawy wielu istotnych elementów. Świadek będący w 2006r. policjantem Wydziału Kryminalnego naW., którego zadaniem było prowadzenie sprawy zaginięciaZ.iA. D. (1)zeznał, że rozmawiał z jednym z oskarżonych -M. B. (1)na temat zaginięcia. Nie pamięta jednak dokładnie treści tej rozmowy ( k.9653 – 9655, 12990).
Jak wynika z akt sprawy funkcjonariusze Wydziału Terroru Kryminalnego i Zabójstw zatrzymali oskarżonych w miejscu ich zamieszkania (B.wS., aR.w mieszkaniu przyul. (...)) – zatrzymywani zachowywali się agresywnie, nie stosowali się do poleceń Policji, utrudniali czynności służbowe – wobec czego zastosowano wobec nich środki przymusu w postaci chwytów obezwładniających i kajdanek.
Wersji prezentowanej przez oskarżonych, z której wynika, że funkcjonariusze policji stosowali wobec nich niedozwolone środki przeczy również opinia sądowo - lekarska wydana w toku wspomnianego postępowa przygotowawczego prowadzonego na skutek zawiadomieniaM. B. (1). W opinii tej biegły wskazał, że opisane obrażenia uM. B. (1)powstały na skutek ingerencji osób trzecich i mogły powstać w sytuacji obezwładnienia oskarżonego w wyniku stosowania środków przymusu bezpośredniego. To samo dotyczy obrażeń opisanych uK. R. (1)według biegłego obrażenia są powierzchowne, lekkie i nie korelują z opisem wydarzeń przekazanych przez oskarżonych.
Sąd Okręgowy - niezależnie od przeprowadzonego przez prokuraturę postępowania w tej sprawie, z uwagi na złożone wyjaśnienia oskarżonych - powołał kolejnego, nowego biegłego z zakresu medycyny sądowej, który na podstawie oryginalnej dokumentacji medycznej oraz książek zdrowia przesłanych przez Dyrektorów AŚ (miejsca przyjęcia i pobytu oskarżonych) sporządził opinię uzupełniającą w zakresie obrażeń, których mieli doznać oskarżeni, kiedy zostali zatrzymani. W opinii tej biegły udzielić miał odpowiedzi na pytanie czy i jakich obrażeń doznali oskarżeni we wrześniu 2009 r.
W opinii sporządzonej przez biegłychM. F.iA. K. (3), podtrzymanej następnie w toku postępowania jurysdykcyjnego (k. 10466 – 10470, 10267 – 10277; 10 460 – 10 463d, 13228-13229 ) wskazano na wątpliwości co do dokładanego czasu powstania złamania paliczka środkowego palca trzeciego prawej stopyK. R. (1), które to złamanie zostało rozpoznane12 października 2009 roku w trakcie konsultacji ortopedycznej na podstawie dokumentacji medycznej, w szczególności oryginału zdjęcia rentgenowskiego.
Z kolei w trakcie konsultacji ortopedycznej odbytej 23 września 2009 roku, tj. osiem dni po zgłoszeniu przez oskarżonego dolegliwości, lekarz ów opisał zaczerwienienia w obrębie nadgarstków, a nie odnotował żadnych skarg na dolegliwości w zakresie palca stopy prawej. Tymczasem biegli wskazali, że złamanie tego rodzaju łączy się ze stałymi dolegliwościami bólowymi, dającymi pewien dyskomfort przy chodzeniu i poruszaniu się. Biegły zaznaczył zatem, że można stwierdzić, iż w przypadku kiedy do złamania doszłoby 14 lub 15 września 2009 r., to dolegliwości bólowe powinny się utrzymywać co najmniej przez kilka tygodni, a niezgłoszenie ich przez osadzonego w trakcie badania 23 września 2009 roku wydaje się dziwne. Biegły uznał, że konsultacja z 12 października 2009 r. wskazuje, że do tego złamania mogło dojść po 23 września 2009 r. Biegli wskazali przy tym, że warunki powstania tego typu urazu są dość szerokie i obraz radiologiczny jak i analiza dokumentacji medycznej, nie dają wystarczających podstaw do ustalenia, odtworzenia mechanizmów tego urazu.
Biegli stwierdzili ponadto, że po dokonaniu dokładnej analizy materiału medycznego zapisy zawarte w dokumentacji medycznej, nie korelują z przebiegiem zdarzenia przedstawionym przezK. R. (1).
W odniesieniu doM. B. (1)biegli dysponowali dokumentacją medyczną z Izby PrzyjęćSzpitala (...)wW.i wynikami badań obrazowych z 15 września 2009 r. 16 stycznia 2014 r. biegli zapoznali się dodatkowo z wpisami dokonanymi w książce zdrowia osadzonego dokonywanymi od 17 września 2009 r., w której znajdują się także wyniki badań internistycznych, chirurgicznych i neurologicznych przeprowadzonych w Areszcie Śledczym.
Z opinii biegłych wynika, że dokumentacja medyczna wskazuje na stwierdzenie u oskarżonego pewnych obrażeń: okularowego zasinienia obu oczu, zasinień w obrębie szyi, obu ramion, przedniej powierzchni klatki piersiowej i w obrębie brzucha, jak i na przyśrodkowej powierzchni lewego uda i w okolicy prawej łopatki, co wskazuje na doznanie co najmniej 8 tępych, drobnych urazów. W ocenie biegłych obrażenia te nie korelują z dokonanym przezM. B. (1)opisem rzekomo stosowanych wobec niego środków przemocy, również w kontekście długotrwałości i intensywności ich stosowania.M. B. (1)podał bowiem, że był kopany przez kilku funkcjonariuszy po plecach, żebrach, nogach i genitaliach, że był uderzany ręką i pałką po głowie i po całym ciele, jak również, że był rażony paralizatorem, podawał także fakt nałożenia worka foliowego na głowę i próbę duszenia. Wszystkie te relacjonowane przez oskarżonego wydarzenia nie znajdują pełnego odzwierciedlenia w zapisach dokumentacji medycznej. Biegły dodał również, że tego typu obrażenia w praktyce spotyka zarówno wskutek urazów czynnych, jak i urazów biernych np. upadku na twarde podłoże i dlatego nie jest w stanie w tym przypadku odtworzyć dokładnego mechanizmu ich powstania, jak i wykluczyć możliwości powstania tych obrażeń wskutek mechanizmu biernego.
O braku wiarygodności omawianych wyjaśnień oskarżonych świadczą również wnioski płynące z opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof.(...)wK., w której sporządzający ją biegli psychologowie stwierdzili, żeM. B. (1), jest osobą, która na co dzień kontroluje się, co nie wyklucza momentów, kiedy może zareagować impulsywnie, pod wpływem jakiejś chwilowej sytuacji i przejawić słabość - w chwili załamania mechanizmów kontroli przyznać się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Według(...)biegłych: „przyznanie się podejrzanego wynika z chęci zaimponowania otoczeniu drastycznością zbrodni, którą popełnił, bywa też oparte na przekonaniu, że śledczy dysponują mocnymi dowodami”. Co koreluje z treścią zeznań funkcjonariuszy policji wskazujących na prowadzenie przez oskarżonego swoistej gry, dotyczącej zwłok pokrzywdzonych. Jako przyczynę następującego po przyznaniu jego wycofania, biegli wskazali chwilową słabośćM. B. (1). (k. 7715)
Biegli psychologowie nie dostrzegli psychologicznego elementu przymusu będącego skutkiem stosowania przemocy fizycznej. Wskazali przy tym na zapewnioną oskarżonemu swobodę wypowiedzi. WszakM. B. (1)odmawiał odpowiedzi na pytania dotyczące udziałuK. R. (1)w zdarzeniach objętych aktem oskarżenia. Nie podpisał również protokołu z eksperymentu procesowego, w toku którego wskazywał określone miejsca zakopania zwłok, co kłóci się z wyjaśnieniami, w których podniósł, że powodem wyjazdu, w celu wskazania rzekomych (jak zaznaczał) miejsc zakopania zwłok była chęć uniknięcia bicia i tortur, których już nie był w stanie wytrzymać.
Wskazać należy również, że oskarżeni podnosili, że część ich wyjaśnień, zwłaszcza tych w których przyznali się do popełnia zarzucanych im czynów były „wytworzone” w trakcie ich wcześniejszych nieprocesowych rozmów z funkcjonariuszami Policji, którzy mieli ich instruować jakiej treści wyjaśnienia mają złożyć. Niektórzy funkcjonariusze potwierdzali fakt rozmów z podejrzanymi po ich zatrzymaniu, jednak zdecydowanie zaprzeczyli ażeby w trakcie tych rozmów nakłaniali ich do składania określonej treści wyjaśnień. Potwierdzili, że prowadzili rozmowy z podejrzanymi, ale rozmowy te ograniczały się do zdarzeń objętych zarzutami.
Sądmeritiaprobuje stanowisko Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17.06.2014 r. sygn. akt II AKa 107/14, iż nie jest zakazane prowadzenie przed przesłuchaniem rozmowy na temat zdarzenia, o ile nie jest to związane ze stosowaniem przymusu fizycznego i psychicznego, celem zmuszenia oskarżonego do przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Także Sąd Najwyższy orzekł (SN I KR 23/84 niepubl.), że nie stanowią warunków wyłączających swobodę wypowiedzi przeprowadzone przed przesłuchaniem protokołowanym rozmowy, co do okoliczności mających być przedmiotem przesłuchania, czy nawet stosowanie podstępu.
Na samodzielność wypowiedziK. R. (1)wskazuje ich spójność i przeważająca konsekwencja. W odniesieniu doM. B. (1)przypomnieć należy opisywaną przez wielu świadków spontaniczną inicjatywę co do wskazania miejsca ukrycia zwłokP. S. (1), użycie na sporządzonym szkicu określenia „H.od tańców” zamiast wskazania pełnego nazwiska pokrzywdzonego oraz opinię biegłych psychologów, którzy zaznaczyli że nauczenie się całych fraz wypowiedzi w tak krótkim czasie nie byłoby możliwe nawet dla tak inteligentnej osoby jaką jest oskarżony.
Dla omawianej kwestii istotne znaczenie ma również opinia Centralnego Biura Kryminalistycznego Policji nr(...)sporządzona 27 czerwca 2011 r. przez mgrM. K. (1)– specjalistęZakładu (...)wW..
We wnioskach stwierdzono, że nagrania: na taśmie kasety VHS z przesłuchaniaM. B. (1), na taśmie kasety DVM 60 z przesłuchania z 6.05.2010 r.K. R. (1)oraz na taśmach 2 kaset VHS z przesłuchaniaK. R. (1)są autentyczne, a ujawnione przerwy w ciągłości sygnału wizyjnego stanowiły zasygnalizowane uprzednio przerwy czynione na wniosek osób przesłuchiwanych i nie maja wpływu na autentyczność nagrania. Jedna przerwa dotyczyła natomiast wymiany akumulatora.
Reasumując Sąd Okręgowy jest zdania, że materiał dowodowy zawarty na taśmach kaset VHS i taśmie kasety DVM zawierających autentyczne (nie noszące cech łączenia, ani montowania) nagrania przesłuchań oskarżonych, które były odtwarzane w trakcie postępowania sądowego stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy. Tym samym wbrew temu, co twierdzą oskarżeni i ich obrońcy materiał ten nie został zmanipulowany. Nadto nagrania nie zawierają przerw, na które wskazywał oskarżonyM. B.w swoich wyjaśnieniach.
Z uwagi na złożenie przezM. B. (1)iK. R. (1)zawiadomienia o popełnieniu przez funkcjonariuszy Policji przestępstwa, wyłączono ze sprawy prowadzonej przeciwko oskarżonym materiały, które dotyczyły zarzutów w zakresie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Wydziału ds. Terroru Kryminalnego i Zabójstw(...). Przesłuchano licznych funkcjonariuszy Policji, prokuratora Arkadiusza Durę, powołano biegłego w celu wydania opinii sądowo – lekarskiej w oparciu o kserokopię dokumentacji medycznej oskarżonych, jak i książek zdrowia osadzonych.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. na podstawieart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.umorzono śledztwo w sprawie: I. przekroczenia uprawnień w okresie od 14 września 2009 r. do 23 września 2009 r. wW.przez funkcjonariuszy Policji z Wydziału do spraw Terroru Kryminalnego i Zabójstw Komendy(...)Policji wW.podczas zatrzymania i przebywaniaK. R. (1)iM. B. (1)w Wydziale do spraw Terroru Kryminalnego i Zabójstw Komendy(...)Policji wW.polegającego na psychicznym i fizycznym znęcaniu się i torturowaniu w/w oraz spowodowania uM. B. (1)obrażeń w postaci licznych otarć naskórka i zasinień oraz krwiaków okularowych oczu - obrażeń powodujących rozstrój zdrowia na okres przekraczający 7 dni, tj. czyn zart. 231 § 1 k.k.– wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. II.przekorczenia uprawnień przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wG.delegowanego do Prokuratury Okręgowej wW.A. D. (2)w dniu 14 września 2009 r. wW., polegającego na dopuszczeniu do wywierania przez funkcjonariuszy Policji z Wydziału do spraw Terroru Kryminalnego i Zabójstw Komendy(...)Policji wW.wpływu na składane przez podejrzanegoK. R. (1)wyjaśnienia do protokołu przesłuchania prowadzonego przez w/w prokuratora w sprawie o sygnaturze(...), tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.- wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełniania czynu zabronionego ( k. 12419-12413 ).
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. na podstawieart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.umorzono śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy(...)Policji, okresie od 28 stycznia do 6 maja 2010 r. wW., polegającego na kierowaniu gróźb użycia przemocy w celu zmuszenia do określonego zachowania, zastosowaniu wobecK. R. (1)przemocy polegającej na uderzaniu po głowie, plecach i udach, przyduszaniu workiem foliowym, ściskaniu narządów rodnych w drewnianym urządzeniu działającym na zasadzie imadła, wpływaniu groźbą bezprawną na treść wyjaśnień lub oświadczeń, namawianiu do popełnienia samobójstwa, zmuszaniu do zjedzenia musztardy, chrzanu, wypicia zaprawy po górkach konserwowych i ćwiczeń fizycznych, polewaniu wodą, pozbawieniu odzieży w trakcie czynności wykonywanych z udziałemK. R. (1), czym działano na szkodę interesu prywatnegoK. R. (1), w warunkach czynu ciągłego, tj. o czyn zart. 231 § 1 k.k.w zb. zart. 191 § 1 k.k.w zb. zart. 246 § 1 k.k.w zb. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 151 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.kw zw. zart. 12 k.k.– wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa ( k. 12401 – 12404).
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. na podstawieart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.umorzono śledztwo w sprawie działania w dniu 17 sierpnia 2010 r. w okolicach miejscowościS.na szkodę interesu prywatnegoK. R. (1)poprzez przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy Policji poprzez nakazanie pokrzywdzonemu kopania dołów, kilkukrotne uderzenie go otwartą dłonią w tył głowy, ubliżanie mu, śmianie się z niego oraz poprzez grożenie mu popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, w tym pobiciem go, tj. o czyn zart. 213 § 1 k.k.– wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełniania czynu ( k. 12405-12408).
Natomiast postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011 r. na podstawieart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.iart. 305 k.p.k.odmówiono wszczęcia śledztwa dotyczącego zawiadomieniaK. R. (1)o jego pobiciu w siedzibie Komendy(...)Policji naul. (...)wW.w dniu 17 stycznia 2011 r. przez funkcjonariuszy Wydziału do Walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw(...)wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnia czynu ( k. 12414).
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy wyjaśnienia oskarżonych, w których przyznali się do winy, uznał za pełnowartościowy i uzyskany zgodnie z procedurą prawa karnego,Konstytucją RPiKonwencją o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolnościmateriał dowodowy.
Zeznania pozostałych przesłuchanych osób, których wymieniono w pierwszej części uzasadnienia ( str. 20-23), nie wniosły wiele do sprawy. Relacje m.in.:P. N.( k.130300),A. G.( k. 13068),M. B. (2)( k. 13069),M. M. (3)((...)),T. M.( k. 13176-13177),M. C.( k. 13177-13179),K. S. (5)( k. 13227),M. Ł.( k. 13227),G. W. (1)( k. 13228),M. W. (3)( k 13271),Ł. W. (1)( k 13273),K. L.( k. 13273),P. P. (2)( k. 13422) nie odegrały kluczowej roli w trakcie analizy materiału dowodowego oraz budowania stanu faktycznego.
W toku niniejszego postępowania przeprowadzono dowód z opinii biegłego seksuologaZ. S.(k. 7644 – 7655, 9679 – 9684, 13348, 13440-13441 ).
Opinia ta wskazywała motyw seksualny popełnionych przez oskarżonegoB.zabójstw za bardzo prawdopodobny. Biegły wskazał bowiem, że oskarżony jest bardzo silnie związany z kobietą a wszelkie osoby wymienione w aktach sprawy, które miały jakieś bliższe relacje z tą ukochaną, zniknęły. „W ten sposób oskarżony mógł się uwolnić od poczucia zagrożenia, mógł mieć ukochaną na swoją wyłączną własność.” (k. 9679). Biegły wskazał, żeZ. D. (1)był najbardziej zagrażający w relacji oskarżonego z jego ukochaną. To był jej mąż, kochanek, osoba która chciała restytucji związku.
Według biegłego, w przypadkuH. S. (1)mogło wystarczyć to, że partnerka oskarżonego była z nim związana za pośrednictwem szkoły tańca. Tego typu relacja była dla oskarżonego bardzo zagrażająca, ponieważ uczestniczenie w tego rodzaju zajęciach prowadzi z natury rzeczy do pewnej bliskości osób, które tańczą ze sobą. W ocenie biegłegoS.mógł być postrzegany jako męski konkurent. Motyw seksualny, uczuciowy w tym przypadku jest bardzo realny, nawet jeśli oskarżony nie miał zS.bezpośredniego kontaktu.
Odnosząc się do czwartego przypadku dotyczącego księdzaP. S. (1), biegły uznał, że ksiądz był partnerem seksualnym oskarżonego. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, był zainteresowany ukochaną oskarżonego. Połączyły się tu dwa motywy, motyw seksualny z przeszłości i jednocześnie sam fakt zainteresowania księdza kobietą, która była bardzo bliska dla oskarżonego. W ocenie biegłego ksiądz był kolejnym męskim konkurentem. Biegły zaznaczył, że część księży tworzy formalne związki z kobietami, gdy rezygnują z kapłaństwa – i są to przypadki znane i społecznie akceptowane.
Z. S.stwierdził, że zabójstwoA. D. (1)było najsłabszym ogniwem w teorii seksualnego motywu, ze względu na to, że oskarżony miał do niej stosunek ambiwalentny, czyli sprzeczne uczucia. Ponieważ tyle osób zniknęło, oskarżony mógł obawiać się dociekliwości z jej strony, pytań, gdzie te osoby są. Z tego powodu osobaA. D. (1)stwarzała poczucie zagrożenia dla oskarżonego.
Biegły scharakteryzował również rozwój psychoseksualny oskarżonego, podnosząc że nie był on typowy dla mężczyzny, ponieważ występują w tym przypadku związki z duchowieństwem, kościołem, molestowaniem - to negatywnie oddziałuje na rozwój psychoseksualny. Zdaniem biegłego w następstwie tych negatywnych mechanizmów rozwojowych ukształtowały się u oskarżonego kobiece cechy psychiczne. Biegły dodał, że tego typu zespół cech miał wpływ na relacje oskarżonego z osobami pozbawionymi przez niego wolności. Ułatwiały mu bowiem kontakt z tymi osobami, a także ich manipulację.
Opiniujący zaznaczył również, że przy założeniu motywu seksualnego oskarżony nie działał impulsywnie tylko w sposób zaplanowany.
Z opinii biegłego psychologaM. B. (4)dotyczących obydwu oskarżonych (k. 5283 – 5307, 5322 - 5346) w tym opinii uzupełniających wydanych wraz ze specjalistami z dziedziny psychiatrii ( k. 7893 – 7897, 7898 – 7902, 13228) podtrzymanych na rozprawie wynika, że ogólna sprawność umysłowaK. R. (1)plasuje się na poziomie inteligencji przeciętnej (w skali(...)– 106), nie stwierdzono u niego psychologicznych wskaźników organicznego uszkodzenia OUN, zaś osobowość oskarżonego posiada cechy nieprawidłowe. W ocenie biegłej,K. R. (1)cechuje niestabilna, często zaniżona samoocena, a jednocześnie wzmożona potrzeba akceptacji i bycia docenianym. Według biegłej, to są te cechy osobowości, które wpływały na relację, która wytworzyła się pomiędzy oskarżonymi. Biegła oceniła, żeM. B. (1)był postrzegany przezK. R. (1), jako osoba idealna, zapewniająca mu poczucie bezpieczeństwa. W wyniku, czego w sposób mało krytyczny wykonywał on różne jego polecenia, nie przeciwstawiał się niczemu. Ta relacja zaspokajałaK. R. (2)różne jego potrzeby. W sposób mało krytyczny oceniał on postępowanie i zachowanieM. B. (1), gdyż byłoby to niezgodne z wyidealizowanym obrazem osobyM. B. (1), jakiR.sobie wytworzył. Zaznaczyła, że już w trakcie przeprowadzania w listopadzie 2011r. badania uzupełniającego,K. R. (1)bardziej krytycznie opisywał swoje relacje zM. B. (1). Dostrzegał u niego trochę inne cechy, których wcześniej nie zauważał. Biegła wyjaśniła, żeK. R. (1)już tak nie idealizowałM. B. (1). Biegła wskazała także na niedojrzałość oskarżonego oraz dodała, że w przypadkuK. R. (1)nie można mówić o osobowości bierno-zależnej. Gdyby oskarżony taką osobowość posiadał to wykazywałby jej cechy w relacjach również z innymi osobami. Biegła zaznaczyła również, że uK. R. (1)występują pewne cechy neurotyczne, które polegają na tym, że w sytuacjach trudnych jest on skłonny do reagowania napięciem psychicznym, obniżeniem nastroju, skłonnością do zamartwiania się, zamykania w sobie. W związku z tym w sytuacjach, kiedy trafi na osobę psychicznie silniejszą od siebie, która zapewni mu dobre samopoczucie psychiczne, nie odczuwanie tych lęków, poprawę nastroju może się chętniej takiej osobie podporządkować celem uzyskania dobrostanu psychicznego. Zdaniem biegłej, cechy osobowości neurotycznej łączyć należy z innymi cechami osobowościK. R. (1), czyli z niskim poczuciem własnej wartości, potrzebą uznania, akceptacji. Dodała, że połączenie tych cech sprzyja takiemu podporządkowaniu osobie silniejszej. Biegła wyjaśniła, że osoby o słabszej konstrukcji psychicznej mają słabsze mechanizmy obronne i łatwiej ulegają innym osobom, kiedy znajdą się w sytuacjach dla siebie trudnych.
Co się zaś tyczy oskarżonegoB., z omawianej opinii wynika, że cechuje go wyższa od przeciętnej ogólna sprawność umysłowa (w skali(...)– 117), u oskarżonego również nie stwierdzono psychologicznych cech organicznego uszkodzenia OUN, a jego osobowość posiada cechy nieprawidłowe.M. B. (1)ma skłonność do wypierania istotnych przyczyn trudności w przystosowaniu. Charakteryzuje go powierzchowny krytycyzm wobec własnego postępowania, znaczna pewność siebie i zawyżona samoocena, która jest rozbieżna z faktami z jego dotychczasowego życia. W ocenie biegłej,M. B. (1)jest osobą zrównoważoną emocjonalnie, która w dużym stopniu kontroluje swoje emocje, ich przeżywanie i wyrażanie ich na zewnątrz. A co za tym idzie, ma też dobre zdolności przystosowawcze do warunków trudnych. Dobre samopoczucie oskarżonego i bardzo wyrównany stan psychiczny nie ulegał pogorszeniu bez względu na to, na jakie tematy rozmawiali. Momentami wykazywał nadmiernie dobre samopoczucie - nieadekwatne do sytuacji, w której się znajdował.
W opinii biegła podała, żeM. B. (1)cechuje również wiara i optymizm w powodzenie podejmowanych przez siebie działań. Biegła wyjaśniła, że w momencie, kiedy człowiek dostrzeże, że robi coś źle to w prawidłowo ukształtowanej osobowości będzie czuł dyskomfort, natomiastM. B. (1)w sposób dobry dla siebie, dla swojego dobrego samopoczucia radził sobie z takimi problemami.
Biegła podkreśliła, żeM. B. (1)posiada wzmożoną potrzebę podkreślania własnej wartości. Pomimo dobrej samooceny poszukuje on uznania, ma potrzebę bycia docenianym przez otoczenie. Dodała, że takie cechy mogą ułatwiać podporządkowanie sobie innych osób. To zrównoważenie emocjonalne, brak lękliwości, takie nie reagowanie napięciem, stresem w trudnych sytuacjach ułatwia podporządkowanie sobie innych - bo jest to sytuacja, która wymaga „zimnej krwi”, trzeba być w dobrej wyrównanej kondycji psychicznej.
Biegła zaznaczyła, że z uwagi na wysoki poziom sprawności intelektualnejM. B. (1)rozumie i rozróżnia sytuacje, które są naganne, karalne, czy nieprzyzwoite, jednakże cechujący go obniżony krytycyzm może powodować, że pomimo właściwego rozumienia norm i zasad współżycia społecznego, może tych zasad nie przestrzegać bądź je łamać.
Psycholog dodała, że przeprowadzone przez nią badania testowe nie wskazywały na istnienie uM. B. (1)utrwalonych ani wzmożonych skłonności do reagowania zachowaniami agresywnymi wobec siebie ani też otoczenia, ujawniły natomiast podwyższenie wyników w skali wrogości, co może wskazywać na istnienie u niego ukrytej niechęci wobec innych ludzi. (k. 9457 - 9462)
Do zgromadzonego w toku niniejszego postępowania materiału dowodowego zaliczają się opinie biegłych psychiatrówM. Z.,G. W. (2)iK. M. (2)wydane po przeprowadzeniu wobec oskarżonych obserwacji psychiatrycznej w Oddziale Psychiatrii Sądowej Szpitala A.Ś.W.. ( k. 5270 – 5282, 5308 – 5321).
Z opinii tych podtrzymanych w toku postępowania sądowego (k. 9184 – 9188, 13228), wynika, że uM. B. (1)iK. R. (1)nie stwierdzono choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, ani cech uszkodzenia OUN. W opinii biegłych osobowość obydwu oskarżonych posiadała cechy nieprawidłowe, ale stan ten w odniesieniu do zarzucanych im czynów nie znosił ani nie ograniczał ich zdolności rozpoznania znaczenia czynu, ani zdolności pokierowania swoim postępowaniem. Dokonana przez biegłe charakterystyka osobowości oskarżonych treścią odpowiadała opisanym powyżej wnioskom biegłej psychologM. B. (4), która wydawała opinię wspólną z biegłymi psychiatrami.
Biegłe stwierdziły, że zapoznały się z opinią profesoraZ. S.i poza jednym ostatnim zdaniem opinii biegłego seksuologa, że „mogła być motywacja seksualna” biegłe zgodziły się z jego opinią. Biegłe nie zauważyły motywacji seksualnej w pozostałych przypadkach, poza sprawą zP. S. (1).
W tym miejscu wspomnieć należy również o omawianej w poprzednich częściach uzasadnienia opinii z 13 października 2011 r. opracowanej w Zakładzie Psychologii Sądowej Instytutu Ekspertyz Sądowych(...)wK.przez biegłych z zakresu psychologii draM. S. (2)iE. W.. ( k. 7661 – 7716, 9249 – 9264). Opinię tę biegli również podtrzymali w toku niniejszego procesu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. .
W przedmiotowej opinii biegli w opisany w poprzednich częściach uzasadnienia sposób ocenili pod kątem psychologicznym wyjaśnienia złożone przez oskarżonegoB.w Komendzie(...)Policji z 15 września 2009 r., udzielając odpowiedzi na pytanie czy jego zachowanie i wypowiedzi wskazywały na to, że był poddany presji przed i podczas tego przesłuchania, jaka była jego motywacja, kiedy przyznał się do dokonanych zabójstw oraz jaka była przyczyna odwołania tych wyjaśnień.
Biegli określili również hipotetyczną motywacjęM. B. (1)do popełnienia zarzuconych mu czynów. W opinii biegłych u źródeł motywacji do dokonania zabójstwaZ. D. (1)leżały niezwykle skomplikowane emocje wynikające z istnienia patologicznego układu międzyB.,D.iM. D. (1), który jeszcze bardziej skomplikował się po urodzeniu sięW.. W tym patologicznym układzie granice i role – kto jest kim (mężem, kochankiem, ojcem) – były niezwykle skomplikowane, rozmyte. Biegli zaznaczyli także, że oskarżony zaangażował się emocjonalnie w związek zM. D. (1), a osobaZ.była w pewnym sensie dla niego rywalem. Nie bez znaczenia zdaniem biegłych były negatywne emocjeM. B. (1), które mógł czuć w stosunku doZ. D. (1)w związku z uwiedzeniem go przezZ. D. (1)kilka lat wcześniej.
Biegli dodali, że elementem dodatkowo komplikującym sytuację emocjonalną oskarżonego była duża rozbieżność między wyznawanymi przezeń wartościami religijnymi, a współżyciem z osobami pozostającymi w związku małżeńskim. Biegli uznali, że w relacji międzyZ. D. (1)iM. B. (1)było wiele negatywnych emocji, które nigdy nie były do końca rozwiązane i nie do końca dopowiedziane. Z omawianej opinii wynika, że u osoby, która tego typu emocje kumuluje bywa tak, że dochodzi do gwałtowanego wybuchu emocji, potrzeby rozwiązania sytuacji. Biegli zidentyfikowali w motywacji oskarżonego również element materialny, wskazując na okoliczność zmuszaniaZ. D. (1)do zawarcia umowy ubezpieczenia na życie do której uposażona miała być jego żona oraz fakt, że bezpośrednio po zaginięciuD.iA.M. B.zamiast dążyć do poszukiwania zaginionych, zajął się korzystaniem z dóbr, które posiadałD..
Jako motywację, która popchnęła oskarżonego do zabójstwaA. D. (1)biegli wskazali chęć usunięcia jej jako świadka pozbawienia życiaZ. D. (1). Nie bez znaczenia zdaniem biegłych były tu negatywne emocje jakieM. B. (1)czuł doO., która w jego mniemaniu generowała konflikt ze swoją matką. ZniknięcieZ.iO. D.powoduje, że nie ma osób, które łącząM. D. (1)zeZ.. Dopiero wtedy ten układ się krystalizuje jest jeden ojciec, jedna matka, jedno dziecko. Biegli zaznaczyli, że nawet porwanie wyłącznie z żądaniem zawarcia ubezpieczenia i zrzeczenia się praw do dziecka, a także udzielenia rozwodu, w jakimś stopniu łączy się z myśleniemM. B. (1), żeby rozwiązać ten patologiczny układ.
Co się tyczy zbrodni zabójstwaH. S. (1)zdaniem biegłych kluczowym jawi się motyw zazdrości o partnerkę, wynikającej głównie z faktu, że pozycja społecznaH. S. (1)była znacznie wyższa niż oskarżonego, co wywoływało jego niepokój. Biegli dodali wskazali również na motywację materialną.
W przypadku zabójstwaP. S. (1)biegli wskazali na motyw emocjonalno-odwetowy za to, co działo się w młodościM. B. (1). Dodali też, że w kilku sprawach, w których opiniowali, były takie okoliczności, że osoby, które zostały wykorzystywane seksualnie przez księży, którzy byli dla nich autorytetem w kwestii religijnej, doznały traumatycznych przeżyć, które skutkowały zabójstwem. W ocenie biegłych dla kształtowania osobowości pomieszanie uczuć i potrzeb religijnych z potrzebą zaspokojenia kontaktu seksualnego jest niezwykle destrukcyjne i prowadzi do poważnych zaburzeń osobowości. W ocenie biegłych, u niektórych uwiedzionych chłopców wytwarza się taki własny pogląd – „mam prawo krzywdzić innych, bo sam zostałem skrzywdzony”. (k. 9254) . W ocenie biegłych, jeżeliM. B. (1)popełnił zbrodnię zabójstwaO.,Z.iS., to łatwiej było mu popełnić kolejne zabójstwo. Zdaniem biegłych, najtrudniej jest popełnić pierwsze przestępstwo -„Najtrudniejsze jest przekroczyć to tabu.” (k. 9255).
Biegli stwierdzili występowanie uM. B. (1)zaburzenia osobowości, mające charakter cech psychopatycznych. Polegają one na tym, że to jest osoba o słabej empatii, osoba, która jest dość odporna na sytuacje trudne, ma skłonność do manipulowania otoczeniem, przedmiotowego traktowania innych ludzi, cechuje ją brak poczucia winy, kłamliwość, skłonność do pasożytniczego trybu życia, wysoki poziom narcyzmu, egoizm, a jednocześnie w relacjach z innymi prezentowanie podejrzliwości, nieufności, wrogości. O psychopatycznej osobowości oskarżonego świadczy również brak wyrażania emocji w trakcie relacjonowania okoliczności zaginięcia osób oskarżonemu bliskich oraz wskazywana przez funkcjonariuszy policji „kamienna twarz” towarzysząca opisywaniu okoliczności zabójstwa swoich ofiar. Cesze osobowości psychopatycznej odpowiada również częsty uśmiech oskarżonego często niekompatybilny z treścią wypowiadanego przezeń komunikatu.
Zdaniem biegłych jest to osoba, która potrafi kontrolować swoje zachowanie, zaplanować je i przeprowadzić w sposób zorganizowany. Biegli stwierdzili, że ujawnione uM. B. (1)cechy osobowości pasują do typu zorganizowanego seryjnego zabójcy, który to typ charakteryzuje się skłonnością do zaplanowania zbrodni etap po etapie oraz podjęcia działania w celu jej ukrycia.
Mając na względzie opisane powyżej cechy osobowościM. B. (1)biegli dokonali analizy złożonych przez niego wyjaśnień.
Biegli zaznaczyli, że w trakcie przesłuchania, w którym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów był ewidentnie przygotowany do tego, co chce powiedzieć. Przejął wręcz kontrolę nad tą czynnością procesową. Biegli zaznaczyli również, że relacja oskarżonego w której neguje swoje sprawstwo zawiera liczne niekonsekwencje, którychM. B. (1)nie umiał wyjaśnić. Jest to okoliczność nieadekwatna do ponad przeciętnej inteligencji oskarżonego, stwierdzonej u niego odporności na sytuacje trudne i brak zaburzenia myślenia pod wpływem stresu. Według biegłych okoliczności te wskazują na to, żeM. B. (1)w wyjaśnieniach tych ukrywa rzeczywisty przebieg wydarzeń.
Biegli zwrócili uwagę, że w przesłuchaniu, w którymM. B. (1)przyznaje się do popełnienia zbrodni jego zachowanie jest nieco inne niż to, które zostało zarejestrowane przy pomocy kamery. Kiedy przesłuchanie było nagrywane oskarżony był bardziej powściągliwy, chociaż również nie ujawniał emocji ani negatywnych ani pozytywnych. Był opanowany. Nie utrzymywał kontaktu wzrokowego z osobą przesłuchującą, siedział cały czas w jednej pozycji, nie patrzył do kamery. W ocenie biegłych można spojrzeć na to tak, że przygotował sobie wersję, w której nie przyznaje się do niczego. Nie przygotował się do tej wersji przyznania się. Nie prezentuje się w sposób zgodny z jego codzienną komunikacją.
Jak zaznaczono w poprzednich częściach uzasadnienia biegli stwierdzili, że składając 15 września 2009 roku wyjaśnienia, w których przyznał się do winy oskarżonemu zapewniono znaczną swobodę wypowiedzi. Wskazuje na to częste uchylanie sięM. B. (1)od udzielenia odpowiedzi na zadane pytania, w szczególności dotyczące udziałuK. R. (1)w przestępstwach relacjonowanych przez oskarżonego. Powyższe konstatacje przeczą wyjaśnieniomM. B. (1), w których oznajmił że został wyuczony całej wersji i gotowych fraz.
W opinii uzupełniającej (k. 9749 – 9758) biegli z Instytutu Ekspertyz Sądowych im.(...)wypowiedzieli się do wyjaśnień oskarżonegoB.złożonych na rozprawie głównej 23 kwietnia i 8 maja 2012 roku w odniesieniu do wyjaśnień składanych 15 września 2009 r., wskazując na fakt, że podsądny zmienił niektóre szczegóły swoich poprzednich wypowiedzi, tak aby dostosować je do ustaleń śledztwa, z którymi zapoznał się.
Zdaniem biegłychM. B. (1), przyznając się do dokonania czynów jedynie we wrześniu 2009 r., po zatrzymaniu go, a później już konsekwentnie zaprzeczając swojemu udziałowi w zarzucanych mu czynach, przyjął postawę procesową charakterystyczną dla sprawców o zaburzonej osobowości - mających skłonność do manipulacji albo kłamstwa.
Biegli uznali, że w zachowaniuM. B. (1), można dostrzec różne przejawy manipulacji np. w celu osiągnięcia osobistych korzyści manipulował on swoim wizerunkiem. Biegli stwierdzili, że potrafił on sprawiać pozytywne wrażenie - osoby miłej, sympatycznej, spokojnej, godnej zaufania, a gdy już z relacji z kimś nie mógł czerpać, czy osiągnąć określonych profitów „ukazywał drugą twarz” - był niemiły, oszukiwał, okradał, unikał kontaktu a nawet był agresywny, złościł się, obrażał i poniżał inne osoby, używał wulgaryzmów. Swoje spostrzeżenie biegli poczynili analizując zeznania świadków m.in.G. S. (1), czyK. L.. (k. 9757)
NadtoM. B. (1)manipulował swoim oddechem podczas badań poligraficznych w celu zakłócenia przebiegu tego badania, a w trakcie przesłuchania go przez psychologa(...)M. K. (2)w dniu 28 października 2008 r. kontrolował on komunikaty pozawerbalne.
Odnosząc się do złożonych przezK. R. (1)wyjaśnień z 14 września 2009 roku, w których nie przyznał się do postawionych mu zarzutów i jednocześnie poinformował prokuratora, że wcześniej był torturowany, biegli wskazali że w świetle danych o właściwościach psychicznych oskarżonego częste zmiany jego wyjaśnień należy wiązać z neurotyczną strukturą jego osobowości. Z badań prowadzonych w Instytucie wynika, że sprawcy poważnych przestępstw przejawiający cechy neurotyczne, niską samoocenę, są podporządkowani, lękowi często zmieniają treść swoich wyjaśnień naprzemiennie zaprzeczając i przyznając się do swojego udziału w przestępstwie.
W ocenie Sądu Okręgowego opisane powyżej opinie biegłego seksuologa, psychologów oraz psychiatrów uznać należy za wiarygodne. Zostały one bowiem wydane z wykorzystaniem wiedzy fachowej, logicznie obrazują tok rozumowania biegłych i metodologię przeprowadzonych badań. Płynące z omawianych opinii wnioski są przy tym całkowicie przekonujące, jasne i rzetelne. Niezwykle istotną jest także okoliczność, że zawarte w opiniach twierdzenia korespondują ze sobą wzajemnie oraz układają się w logiczną całość w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
W postępowaniu sądowym przeprowadzone zostały także analizy połączeń i logowań na stacjach BTS w okresach 5 – 12 kwietnia 2006 r., 7 – 14 marca 2007 r. i 5 – 8 grudnia 2008 r. następujących numerów telefonów:Z. D. (1)((...)i(...));A. D. (1)((...));M. D. (1)((...)i(...));M. B. (1)((...),(...),(...));K. R. (1)((...));K. S. (2)((...),(...));P. W.((...));H. S. (1)((...)i(...));P. S. (1)((...),(...),(...)i(...)); numerów prepaid ((...),(...),(...)i(...)).
Połączenia przychodzące i wychodzące z wymienionych numerów telefonów oraz ich logowania do stacji przekaźnikowych BTS we wskazanych powyżej okresach zobrazowane zostały również na załącznikach od 1 do 8 (k. 10 064 – 10 075)
Zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego, 4 grudnia 2013 r., sporządzona została uzupełniająca analiza połączeń i logowań na stacjach przekaźnikowych BTS numerów telefonów użytkowanych przezZ. D. (1),A. D. (1),M. D. (1),M. B. (1),K. R. (1),K. S. (2),A. Ś.oraz numerów prepaidowych(...)i(...)w okresach od 10-11 kwietnia 2006 r. i 19.03.-14.04.2006 r. ( k. 10 328 – 10 334). 13 lutego 2014 r., sporządzona została kolejna uzupełniająca analiza połączeń i logowań na stacjach przekaźnikowych BTS - stanowiąca dopełnienie analizy z 4 grudnia 2013 r. w zakresie połączeń z numerami prepaidowymi o końcówkach …(...)i(...), przedstawione zostały, w formie graficznej, połączenia w okresie od 1 marca do 15 kwietnia 2006 r. z wyszczególnieniem numerów telefonów należących doM. D. (1)–(...)i(...),Z. D. (1)–(...),M. B. (1)–(...),W. K.–(...),K. L.–(...). ( k. 10532 - 10533).
Płynące z omawianej analizy wnioski oraz ich związek z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym omówione zostały w poprzednich częściach niniejszego uzasadnienia.
Sąd Okręgowy dokonał syntezy informacji zawartych w wymienionych sprawozdaniach z analizy połączeń i logowań na stacjach BTS i dane przedstawione w tych analizach na diagramach ujął w formie tabelarycznej. Informacje w poszczególnych tabelach, dla zobrazowania konkretnych okoliczności, zostały pogrupowane, a tabele ponumerowane oraz zatytułowane (w poszczególnych tabelach mogą znajdować się informacje pochodzące z różnych diagramów). Tabele umieszczone zostały w aneksie do uzasadnienia i stanowią integralną część uzasadnienia.
Sąd Okręgowy dał wiarę informacjom wynikających z omówionej analizy połączeń oraz logowań wskazanych powyżej numerów telefonów. Dane te są bowiem jasne i zrozumiałe, przestawione zostały w czytelnej formie diagramów, a sposób dokonywania analizy został dokładnie i przekonująco wyjaśniony przez sporządzającego ją st. asp.R. M.z Sekcji Analizy ds. Analizy Kryminalnej Wydziału Wywiadu Kryminalnego(...)( k. 10175-10178,12990-12991).
Co więcej, płynące z przedmiotowej analizy wnioski pozostają w logicznym związku z treścią zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, w szczególności przyjaciółZ. D. (1),P. W.orazW. K..

A. W. (3)– biegły z zakresu Informatyki i Teleinformatyki – przeanalizował materiał dowodowy w postaci wykazów połączeń numerów(...),(...)oraz(...).
Należy pamiętać, że wskazane numery użytkowali:(...)M. D. (1),(...)M. B. (1),(...)- numer prepaid, którym także posługiwała się oskarżonyB..

A. W. (3)ustalił, że 12 kwietnia 2006 r. między godzinami 01:00 a 03:00 na telefonie o numerze(...)ustawiona była usługa przekierowania połączeń przychodzących na numer(...). Biegły wskazał, że właściciel telefonu o numerze(...)wykonał połączenie telefoniczne ( wychodzące) w dniu 12 kwietnia 2006 r. w godzinach 01:12, 01:49 oraz 02:00 na telefon o numerze(...), na którym ustawiona zostałausługa (...). W związku z sytuacją, że na numerze(...)ustawiona zostałausługa (...)wszystkie połączenia przychodziły na telefon o numerze(...). Podsumowując połączenia telefoniczne z numeru(...)były rejestrowane na numerze(...)( k. 12630-12634, 13287, 13443-13445).
OpiniaA. W.– zdaniem Sądu – stanowi wartościowy dowód. Biegły sporządzając opinię uzupełniającą ( k. 13443-13445) dysponował już całością materiału potrzebnego do przedstawienia ostatecznej konluzji.
W postępowaniu przygotowawczym przeprowadzone był także badania poligraficzne w odniesieniu do obu oskarżonych, a takżeM. D. (1).
Wopinii nr (...)z 12 marca 2010 r. (k. 7064 - 7080), wynika żeM. B. (1)zareagował symptomatycznie na pytania testowe dotyczące niektórych okoliczności zaginięciaP. S. (6)(przedmiotu, który miał przy sobieP. S. (1)w dniu zaginięcia, sieci komórkowej, w której logował się telefon osoby korzystającej z telefonu(...)w dniu 5 i 6 grudnia 2008 r., przedmiotów znajdujących się w bagażniku samochoduP. S. (1), miejsca odnalezienia jego samochodu, miejsca i sposobu pozbawienia go życia oraz sposobu ukrycia jego zwłok, osób które mogą mieć związek z zaginięciemP. S. (1)oraz przyczyn jego zaginięcia). Wobec powyższego wnioskować można, że oskarżony posiada wiedzę na temat w.w. realiów zdarzeń związanych z zaginięciemP. S. (1)z dnia 6 grudnia 2008 r.
Zopinii nr (...)z 26 lutego 2010 r., (k. 5232 – 5241) wynika natomiast, żeK. R. (1)zareagował specyficznymi psychofizycznymi korelatami emocji na pytania testowe odnoszące się do zachowaniaM. B. (1)iK. R. (1)względemZ. D. (1)w jego mieszkaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r., miejsca spotkaniaA.iZ. D. (1)zK. R. (2)iM. B. (1)10 kwietnia 2006 r. oraz przedmiotu użytego do skrępowaniaZ. D. (1)w dniu 5 kwietnia 2006 r. oraz osób które przyczyniły się do zaginięciaA.iZ. D. (1).K. R. (1)zareagował symptomatycznie również na pytania dotyczące przedmiotów, które miał przy sobieH. S. (1)w dniu zaginięcia, marki jego samochodu, przedmiotu należącego doH. S. (1), który został użyty przez sprawcę, sposobu w jaki skontaktowała się z rodziną osoba mogąca mieć związek z zaginięciemH. S. (1)oraz sposobu nabycia użytego w tym celu telefonu. Mając powyższe na względzie biegła wskazała, żeK. R. (1)posiada wiedzę na temat przedstawionych w sprawozdaniu realiów zdarzeń związanych z zaginięciemZ.iA. D. (1)z dnia 10 – 11 kwietnia 2006 r. i znajduje się w rzeczywistym związku z przedmiotowym. PonadtoK. R. (1)posiada wiedzę na temat przedstawionych w sprawozdaniu realiów związanych z zaginięciemH. S. (1)z dnia 7 marca 2007 r. i znajduje się w rzeczywistym związku z przedmiotowym zdarzeniem.

Opinia nr (...)z 16 lutego 2010 r. (k. 7042 - 7055) wskazuje natomiast, żeK. R. (1)zareagował symptomatycznie na pytania testowe dotyczące przedmiotu, który miał przy sobieP. S. (1)w dniu zaginięcia, marki laptopa którym się posługiwał, modelu telefonu z którego kontaktowano się zP. S. (1)bezpośrednio przed jego zaginięciem, banku którego kartą bankomatową posługiwał sięP. S. (1), koloru samochodu zaginionego, miejsca z którego osoba mogąca mieć związek z zaginięciemP. S. (1)kontaktowała się z nim 5 i 6 grudnia 2008 r. PonadtoK. R. (1)zareagował specyficznymi symptomami psychofizjologicznymi na pytania relewantne związane z wprowadzaniem w błąd Policji w związku z okolicznościami dotyczącymi znalezionego telefonu marki(...)oraz na pytania odnoszące się do posiadanej przez niego wiedzy w zakresie osób, które mogą mieć związek z zaginięciemP. S. (1)oraz przyczyny jego zaginięcia. W konkluzji biegła wskazała, że całokształt przeprowadzonych badań wariograficznych pozwala na wnioskowanie, iżK. R. (1)posiada wiedzę na temat przedstawionych w sprawozdaniu realiów zdarzeń związanych z zaginięciemP. S. (1)z dnia 6 grudnia 2008 r.
Co się zaś tyczyopinii nr (...)z 22 stycznia 2010 r. (k. 5200 – 5217) orazopinii nr (...)z 28 stycznia 2010 r. (k. 7030 – 7040) wskazać należy, że analiza reakcji pobudzeniowych badanejM. D. (1)w przeprowadzonych testach wariograficznych pozwoliła sformułować biegłym następujące wnioski:M. D. (1)posiada wiedzę na temat przedstawionych w sprawozdaniu realiów zdarzeń związanych z zaginięciemZ.iA. D. (1)z 10 – 11 kwietnia 2006 r. i znajduje się w rzeczywistym (ścisłym) związku z przedmiotowym zdarzeniem.M. D. (1)nie posiada wiedzy na temat przedstawionych w sprawozdaniu realiów zdarzeń związanych z zaginięciemH. S. (1). Biegli wskazali również, żeM. D. (1)zareagowała specyficznymi psychofizjologicznymi korelatami emocji na pytanie testowe dotyczące przedmiotu, który miał przy sobieP. S. (1)w dniu zaginięcia. Ponadto w kontekście przesłanek diagnostycznych oceniono także zachowanie beahwawioralne kandydatki w trakcie testowania, w czasie którego podejmowała ona próby przeciwdziałania prawidłowemu przebiegowi badania skutkujące zniekształcaniem zapisów reakcji fizjologicznych. Pomimo upominania badanej ze strony prowadzącego, nie dostosowywała się ona do instrukcji dotyczących jej zachowania.M. D. (1)zaburzała zapisy z badań poprzez manipulowanie oddechem (jego sztuczne pogłębianie oraz wstrzymywanie) oraz zamykanie oczu w trakcie czynności badawczych. Wobec powyższego zaprzestano kontynuowaniu badania, a we wniosku biegła wskazała, że całokształt czynności badawczych przeprowadzonych względemM. D. (1)nie daje podstaw do wnioskowania na temat jej wiedzy w zakresie realiów zdarzeń dotyczących zaginięciaP. S. (1)z dnia 6 grudnia 2008r.
Sąd Okręgowy ocenił dowód ze wskazanych powyżej opinii bacząc na utrwalone stanowisko judykatury zgodnie, z którym ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego należy zawsze do sądu i nie można jej zastąpić badaniem na wariografie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 9 września 2014 r., sygn. akt II AKa 154/14). Uwzględniając konsekwencję oraz przejrzystość i logikę wniosków owych opinii, a także ich zbieżność z konkluzjami płynącymi z oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać należało, że stanowią one istotny dowód pośredni, wspierający przyjęte w niniejszej sprawie tezy Sądu Okręgowego.
Odnosząc się do analizy psychologicznej sporządzonej przezM. K. (2)psychologa z Sekcji Psychologów Komendy(...)Policji (k. 392 - 400), wskazać należy, że zawiera ona informacje, które następnie potwierdzone były w opiniach biegłych psychologów, psychiatrów oraz seksuologa. Analiza ta wskazywała bowiem na prawdopodobny motyw działania sprawców – emocjonalny i finansowy, antyspołeczne cechy osobowościM. B. (1)orazM. D. (1)oraz osobowość zależną cechującąK. R. (1). Psycholog(...)M. K. (2)trafnie oceniła również relacje jakie łączyły obu oskarżonych, wskazując żeK. R. (1)najprawdopodobniej podporządkował swoje potrzeby potrzebomB.i „upatrywał wM. B.jedynego i godnego naśladowania autorytetu.”. (k. 397). Omawiana analiza, sporządzona w styczniu 2007 roku niezwykle celnie zakłada, że sprawcami zdarzeń przestępczych są te same osoby, a cechą ich przestępczego zachowania jest powtarzalność - przestrzega, że istnieje ryzyko, że tego typu zdarzenie może mieć ponownie miejsce w 2008 r.
Wspomniana korelacja wniosków omawianej analizy z wydarzeniami jakie nastąpiły po jej sporządzeniu oraz z pozostałymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami pozwala na obdarzenie jej walorem wiarygodności.
Mając na względzie szczegółowo opisany powyżej i oceniony materiał dowodowy jaki zgromadzono w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy uznał, że sprawstwo i wina oskarżonych w zakresie zarzuconych im w punktach pierwszym, drugim, trzecim, czwartym, piątym, szóstym oraz ósmym aktu oskarżenia nie budzi wątpliwości.
Przechodząc do kwalifikacji prawnej czynów oskarżonych, w pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa była uprzednio rozstrzygana przez Sąd Okręgowy w Warszawie, XII Wydział Karny i zakończyła się wydaniem wyroku z 11 kwietnia 2014 roku , sygn. akt XII K 82/12 skazującego obydwu oskarżonych ( k. 10792-10806). Wyrok ów został zaskarżony wyłącznie na korzyśćM. B. (1)iK. R. (1).
Na skutek rozpoznania apelacji obrońców oskarżonych Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II AKa 292/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu Warszawie do ponownego rozpoznania ( k. 12005-12006).
Wobec powyższego orzekając w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy związany był tzw. pośrednim zakazemreformationis in peiusujętym wart. 443 k.p.k.Zgodnie z brzmieniem przywołanego przepisu w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego.
Ugruntowane orzecznictwo oraz przedstawiciele doktryny definiują pojęcie surowszego orzeczenia w rozumieniuart. 443 k.p.k., jako orzeczenie, które w konkretnej sytuacji zwiększa zakres dolegliwości dla oskarżonego w porównaniu z rozstrzygnięciem uchylonym. W omawianym zakresie należy brać pod uwagę nie tylko karę lub zastosowany środek karny, ale również ustalenia faktyczne, kwalifikację prawną czynu, a także wszystkie możliwe następstwa tych rozstrzygnięć dla sytuacji prawnej oskarżonego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 maja 2016 roku, sygn. akt V KK 51/16; wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2016 roku, sygn. akt WA 20/15; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 16 grudnia 2014 roku, sygn. akt II K 24/14).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wobec wniesienia środka zaskarżenia wyłącznie na korzyść oskarżonych, rozstrzygnięcie opisane w niniejszym uzasadnieniu mogło mieć charakter tożsamy z uchylonym orzeczeniem albo bardziej korzystny dlaM. B. (1)iK. R. (1).
W punkcie pierwszym aktu oskarżeniaM. B. (1)został oskarżony, o to że w okresie od 10 kwietnia 2006 roku do 11 kwietnia 2006 roku wW.iP., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru pozbawienia życiaA. D. (1)iZ. D. (1), w dniu 10 kwietnia 2006 roku działając wspólnie i w porozumieniu zK. R. (2)pozbawił wolnościZ. D. (1)iA. D. (1)w ten sposób, że wbrew ich woli przewiózł ich z mieszkania położonego wW.przyulicy (...)do domku letniskowego nr(...)położonego wP.na terenie(...), gdzie następnie działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia w dniu 11 kwietnia 2006 roku zabiłA. D. (1)iZ. D. (1)poprzez uduszenie, a zwłoki ukrył w nieustalonym miejscu, tj. o czyn zart. 189 § 1 k.k.iart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Zgodnie z brzmieniemart. 148 § 1 k.k.karze podlega ten kto zabija człowieka. Zabójstwo jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w zamiarze bezpośrednim, a zatem gdy sprawca chce je popełnić, jak i w zamiarze ewentualnym gdy przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
Podkreślić przy tym należy, że ustalenie zamiaru, jaki towarzyszył sprawcy, jest możliwe tylko w oparciu o wszechstronną analizę zebranego materiału dowodowego, uwzględniającą nie tylko dokładne zbadanie strony przedmiotowej, lecz także ocenę zachowania sprawcy i jego wypowiedzi przed i po zdarzeniu, a także uwzględnienie cech jego psychiki i osobowości, pozwalających na poznanie procesów motywacyjnych (tożsame stanowisko wyrażono w wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 9 lipca 2014 r. II AKa 182/14).
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy uznał, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, iżM. B. (1)dopuścił się zbrodni zabójstwaZ. D. (1)iA. D. (1)działając z zamiarem bezpośrednim.
Zbrodnia ta była bowiem zwieńczeniem powziętego uprzednio i starannie opracowanego planu działaniaM. B. (1). W pierwszej kolejności wskazać należy, że działając wspólnie i w porozumieniu zK. R. (2)oskarżony podstępnie, pod pozorem chęci odbycia ugodowego spotkania rodzinnego, zwabiłZ.iA. D. (1)do mieszkania przyul. (...)skąd następnie wywiózł go do udostępnionego uprzednio przez ojca oskarżonegoR.domku letniskowego na działce wP..
Przygotowany przezM. B. (1)plan doprowadzić miał po pierwsze do unormowania jego związku zM. D. (1). Oskarżony bez wątpienia zaangażował się w tę relację, uważałM.za atrakcyjną kobietę i partnerkę, dlatego też niezbędnym w jego mniemaniu było pozbycie się rywala w osobie jej małżonka. Kolejnym zamierzonym przez oskarżonego skutkiem śmierciZ. D. (1)miała być możliwość swobodnego, niezakłóconego przez pokrzywdzonego, przeprowadzenia postępowania o zaprzeczenie ojcostwaZ.w stosunku do małoletniejW., a następnie ustalenie ojcostwaM. B. (1). Jak wynika z opinii biegłych psychologów z Instytutu Ekspertyz Sądowych i Analiz im.(...)wK.,M. B. (1)targały niezwykle skomplikowane emocje wynikające z patologicznej relacji jaka łączyła go zeZ.,M. D. (1)iW. D.. Rola oskarżonego w powyższym układzie nie była sprecyzowana, nie wiadomo było czy jest on ojcem, przyjacielem czy może tylko kochankiem. Sytuacja ta skutkowała kumulacją negatywnych emocji uM. B. (1)i niechęci do uwodzącego go parę lat wcześniejZ.. O tym wspominał sam oskarżony i ta kwestia była poruszona w pamiętniku i listachO.zawartych w aktach sprawy.
ZabójstwoZ. D. (1)motywowane było również chęcią uzyskania zabezpieczenia finansowego związkuM. D.iM. B.. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne wskazują bowiem na fakt, że przed dokonaniem zabójstwa oskarżony usiłował doprowadzićZ. D. (1)do zawarcia umowy ubezpieczenia na życie, której beneficjentem byłabyM. D. (1). Nie bez znaczenia jest w tym kontekście również okoliczność czerpania korzyści z szybkiej likwidacji prowadzonych przez pokrzywdzonego stoisk oraz przejęcie zajmowanego przezeń dotychczas mieszkania wS..
Wreszcie wskazać należy, że oskarżony sam wyjaśnił, iż dusiłZ. D. (1)rękoma i nie wie ile to trwało (t. XIII, k. 2305).M. B. (1)jest osobą ponad przeciętnie inteligentną, a zatem w pełni zdawał sobie sprawę, że dusząc rękoma za szyję mężczyznę o dużo słabszej budowie fizycznej urzeczywistnia znamiona zabójstwa. Uwzględnienie zaś opisanej powyżej motywacji działania oskarżonego prowadzi do wniosku, że chciał on ten skutek osiągnąć.
W ocenie Sądu zabójstwoA. D. (1)również było wynikiem świadomej decyzjiM. B. (1), który do końca realizował plan związany zeZ. D. (1), aA.była – przez to, że przyjechała razem z ojcem 10 kwietnia 2006 r. naul. (...)wW.– niepotrzebnym świadkiem. Okoliczność tę potwierdził sam oskarżony, wyjaśniając że będąc na tej działceA.była „niepotrzebnym świadkiem”. (t. XIII, k. 2305). Ją także udusił. Powiedział: „zrobiłem to”.
Nadto Sąd Okręgowy podziela też pogląd biegłych, że przez zabójstwo obojgaD.M. B. (1)pozbywał się osób, które łączą się z jego konkubinąM. D. (1).
Jak już uprzednio wskazano, zabójstwoZ. D. (1)i jego córki poprzedzone było ich podstępnym zwabieniem do mieszkania zajmowanego przezM. D. (1). Po przybyciu na miejsceZ.iA. D. (1)zostali zastraszeni przezM. B. (1)oraz zmuszeni do udania się z nimi na działkę należącą do ojca drugiego z oskarżonych. Na tej działce, jak wynika z zeznańP. W.–opartych na relacjiO.- wobec jej ojcaM. B. (1)stosował określoną przemoc, podobną do tej, jaką stosował w dniu 5 kwietnia 2006 r. w mieszkaniuZ.wS..Z. D. (1)był związany, przetrzymywany.M. B. (1)groził nożem bądź bronią. Straszył ażeby zmusićZ. D. (1)do założenia sprawy rozwodowej, jak i do załatwienia pewnych spraw finansowych zmierzających do zabezpieczenia finansowegoM. D. (1). Tak więc żądania, jakie kierowałM. B. (1)wobecZ. D. (1)były tożsame z żądaniami z 5 kwietnia 2006 r.
Działaniem tym oskarżeni doprowadziliZ.iA. D. (1)do stanu psychicznego uniemożliwiającego im przeciwstawienie się poleceniom sprawców zarówno dotyczącym udania się na działkę wP.jak i pozostania na jej terenie, gdzie możliwość ich fizycznego przemieszczania się również była ograniczona. W przekonaniu tym utwierdza również fakt, żeA. D. (1)pomimo opuszczeniadziałki (...)kwietnia nad ranem i pozostawania przez kilka godzin z dala od oskarżonych, w którym to czasie obiektywnie mogła swobodnie decydować o tym gdzie i z kim będzie przebywać, posłusznie wykonała polecenieM. B. (1)i w godzinach popołudniowych wróciła z nim do(...), gdzie był przetrzymywany jej ojciec. Obawiała się bowiem, że grozi mu ze strony oskarżonych niebezpieczeństwo.
Powyższym zachowaniemM. B. (1)iK. R. (1)zrealizowali znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 189 § 1 k.k.Przepis ten przewiduje odpowiedzialność karną osoby, która pozbawia człowieka wolności. Ponieważ przytoczona regulacja nie precyzuje w jaki sposób sprawca ma dokonać pozbawienia wolności przyjąć należy, że jego zachowanie może obejmować różne formy działania prowadzące do wystąpienia skutku w postaci bezprawnego pozbawienia człowieka wolności fizycznej. Dla zrealizowania znamion omawianego przestępstwa nie jest zatem koniecznym, aby sprawca używał przemocy fizycznej np. poprzez związanie pokrzywdzonego. Może on pozbawić człowieka wolności również za pomocą podstępu i zwabić w ten sposób ofiarę w pułapkę, a także zastosować groźbę bezprawną, której efektem będzie wywołanie u pokrzywdzonego takiego stanu psychicznego, które uczyni z niego osobę niezdolną do przeciwstawienia się woli sprawcy co do fizycznej zmiany miejsca pobytu. Podkreślić należy również, że sposób i forma zakomunikowania groźby bezprawnej innej osobie, są w świetle definiującego to pojęcieart. 115 § 12 k.k.obojętne. Grożenie może mieć zatem również formę dorozumianą, np. poprzez zaprezentowanie pewnych gestów. Nie jest przy tym rzeczą konieczną, aby uwolnienie się pozbawionego wolności było niemożliwe w sposób obiektywny; wystarczy, jeśli jest ono takim w uzasadnionym okolicznościami odczuciu uwięzionego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 26 lutego 2016 roku II Aka 3/16).
Opisanego powyżej czynuM. B. (1)iK. R. (1)dokonali działając wspólnie i w porozumieniu. Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje bezsprzecznie, że pomiędzy oskarżonymi istniało porozumienie dotyczące wspólnego wykonania przestępstwa pozbawienia wolności pokrzywdzonychD..M. B. (1)był głównym organizatorem owego przestępczego przedsięwzięcia, wskazywałK. R. (2)jakie czynności ma w tym zakresie wykonywać.K. R. (1)udostępnił w tym celu domek na działce wP., pożyczywszy uprzednio klucze do niego od swojego ojca. Następnie po tym jakM. B. (1)w mieszkaniu przyulicy (...)wywierał presję na pokrzywdzonych celem zmuszenia ich do udania się do(...),K. R. (1)przewiózł tamA. D. (1). Co więcej,K. R. (1)był obecny cały czas na działce, nawet wtedy, kiedyM. B. (1)zA. D. (1)na jej prośbę przyjechali doW.. Został na działce i na polecenieM. B. (1)pilnowałZ..
Przywołane powyżej okoliczności pozwalają zatem na uznanie, że zarównoM. B. (1)jak iK. R. (1)mieli świadomość i wolę wspólnej realizacji znamion czynu zabronionego, co zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury jest wystarczające do ustalenia, że działali oni w ramach porozumienia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 2 września 2004 r., sygn. akt II AKa 276/04).
Relewantną jest również okoliczność, że dla przyjęcia współsprawstwa nie jest koniecznym wypełnienie przez każdego ze współdziałających kompletu znamion czynu zabronionego. Innymi słowy sprawca ponosi odpowiedzialność za przypisany mu czyn, choćby sam nie wypełnił jego znamion, jeżeli tylko działanie innych akceptował i w nim uczestniczył" (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 maja 2003 roku, sygn. akt V KK 346/02). Mając powyższe na względzie nie sposób przyjąć, że wobec faktu, iż każdy z oskarżonych przewiózł tylko jedną z osób pokrzywdzonych na działkę wP., każdemu z nich można było przypisać przestępstwo pozbawienia wolności tylko przewiezionej osoby. W świetle bowiem ustalonego i opisanego powyżej stanu faktycznego oczywistym jest, że każdy z oskarżonych miał wolę i świadomość popełnienia występku zart. 189 § 1 k.k.na szkodę obydwu pokrzywdzonych.
Uwzględniając powyższą argumentację Sąd w ramach zarzutu ujętego w punkcie szóstym aktu oskarżenia uznałK. R. (1)za winnego tego, że 10 i 11 kwietnia 2006 roku wW.iP., działając wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)pozbawił wolnościZ.iA. D. (1)w ten sposób, że wbrew ich woli przewiózł ich z mieszkania znajdującego się wW.przyul. (...)do domku letniskowego położonego wP., na terenie(...), tj. czynu zart. 189 § 1 k.k.W tym miejscu nadmienić należy również, że Sąd zmodyfikował opis czynu zarzuconegoK. R. (2)we wskazanym powyżej punkcie aktu oskarżenia. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia faktu, że wprawdzie pozbawienie wolnościZ.iA. D. (1)rozpoczęło się 10 kwietnia 2006 roku, jednakże trwało ono nieprzerwanie do chwili ich zabójstwa, a zatem rozciągało się również na 11 kwietnia 2006 roku. Tym samym o tę ostatnią datę należało uzupełnić opis czynuK. R. (1)ujętego w punkcie szóstym aktu oskarżenia. W kontekście poczynionych na wstępie rozważań prawnych zawartych w niniejszym uzasadnieniu, podkreślić należy, że tożsamej modyfikacji opisu czynu dokonał Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznający sprawę po raz pierwszy. Tym samym poczynienie tej zmiany w toku ponownego wyrokowania nie narusza zakazu określonego wart. 443 k.p.k.
Co się natomiast tyczy kwalifikacji prawnej opisanego powyżej działaniaM. B. (1)w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie miał wątpliwości co do faktu dopuszczenia się przezM. B. (1)zbrodni zabójstwaZ. D. (1)i jego córkiA.. Podkreślenia wymaga jednak okoliczność, że każde z tych przestępstw posiadało swój odrębny byt i przedzielone było wprawdzie niewielkim, ale zauważalnym odstępem czasowym. Mamy tu bowiem do czynienia z dwoma następującymi po sobie zachowaniami oskarżonego. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy prowadzi wszak do jasnego wniosku, żeM. B. (1)przebywając w domu letniskowym z pokrzywdzonymD.udusił go rękoma, następnie zaś wyszedł na zewnątrz poprosiłA. D. (1)o wejście z nim do środka, po czym ją również udusił. Mając powyższe na względzie, w ramach zarzutu opisanego w punkcie pierwszym aktu oskarżenia Sąd przyjął, żeM. B. (1)popełnił dwa przestępstwa stypizowane wart. 148 § 1 k.k.jedno na szkodęZ. D. (1)i drugie na szkodęA. D. (1), nie zaś (jak to przyjęto w akcie oskarżenia) jednego zabójstwa na szkodę w.w. pokrzywdzonych.
Sąd uznał także, że pozbawienie wolnościZ. D. (1)oraz jego zabójstwo stanowią ten sam czyn w rozumieniuart. 11 § 1 k.k.Wszak pozbawienie wolności pokrzywdzonego miało charakter trwały, a jego byt zakończyło dopiero dokonanie zabójstwa. Tym samym zachowania te nie były oddzielone od siebie jakimkolwiek odstępem czasu, a zatem z punktu widzenia postronnego obserwatora stanowiły jedno zdarzenie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że czyn ten wyczerpywał znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej, a zatem zgodnie z wymogiem ujętym wart. 11 § 2 k.k.z uwagi na konieczność odzwierciedlenia całej kryminalnej zawartości tegoż czynu zakwalifikować należało go jako przestępstwo zart. 189 § 1 k.k.w zb. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
W tożsamy sposób i z analogicznych przyczyn zakwalifikować należało przestępstwo popełnione przezM. B. (1)na szkodęA. D. (1).
Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe prowadzi również do wniosku, żeM. B. (1)dopuścił się drugiego z zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów, tj. zbrodni zabójstwa popełnionej na szkodęH. S. (1). Także i w tym przypadku oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego, którego również udusił rękoma. Wszak jak wyjaśnił sam oskarżony zabójstwoH. S. (1)zaplanował miesiąc albo dwa miesiące wcześniej (k. 2305). Również w przypadku tej zbrodniM. B. (1)działał w zorganizowany i uprzednio przemyślany sposób. Zaczaił się bowiem 7 marca 2007 roku pod jego blokiemH. S. (1)i pod pretekstem pomocy dlaM. D. (1)zwabił go do samochodu, a następnie wywiózł go pozaW.. Na drodze pod pretekstem awarii koła, wywabił go z samochodu i używając przemocy uzyskał numery PIN do kart bankomatowych, po czym udusił go.
Oczywistą jawi się również motywacja, która skłoniłaM. B. (1)do zabójstwaH. S. (1). Wprawdzie opisującH. S. (1)oskarżony dewaloryzował go, mówiąc, że jest starszym mężczyzną i, że nie jest o niego zazdrosny – a przecież, jak wynika z zeznań świadków –H. S. (1)był przystojny, ujmujący, szarmancki, wysportowany, miał pozycję społeczną, wysokie dochody. Jak podkreślili biegli, pozycja społeczna i finansowa pokrzywdzonego była wyższa niż oskarżonego, który słyszał o nim od swojej konkubiny, a partnerki tanecznejH. S. (1), co mogło wywołać zazdrość oM. D. (1), pewien niepokój i niepewność uM. B. (1).
Oskarżonym kierował także motyw finansowy. Przed dokonaniem zabójstwa zabrał on przecieżH. S. (1)karty płatnicze, za pomocą których wypłacił i usiłował wypłacać środki z rachunków bankowych pokrzywdzonego. Zażądał również od rodzinyH. S. (1)zapłacenia okupu.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy w pełni zaaprobował przyjętą w akcie oskarżenia kwalifikację prawną opisanego powyżej czynu oskarżonegoB., tj.art. 148 § 1 k.k.
SprawstwoM. B. (1)co do czynu zarzuconego mu w punkcie 3. aktu oskarżenia również znalazło potwierdzenie w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd Okręgowy orzekający w niniejszej sprawie. Analogiczna do opisanych powyżej czynów była również strona podmiotowa zbrodni popełnionej na szkodęP. S. (1). W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony chciał pozbawić pokrzywdzonego życia. Dowodem tego jest to, żeM. B. (1)starannie zaplanował zabójstwoP. S. (1). Wszak ze znalezionego (pod koniec sierpnia 2008 r.) telefonu nawiązał z nim kontakt, obserwował go, a 6 grudnia 2008 r. po wcześniejszym umówieniu się na ten dzień – wywiózł go zW., skrępował mu ręce, nogi, po czym go udusił. (k. 2306).
Na występowanie uM. B. (1)zamiaru bezpośredniego zabójstwa księdza wskazuje również motywacja jaka nim kierowała. Oskarżony chciał dokonać zemsty naP. S. (1)za krzywdy jakie ów wyrządził mu, gdy był jeszcze małoletnim. Jak zasadnie określili to biegli oskarżony kierowany był motywem emocjonalno- odwetowym. Nastąpiło u niego bowiem destrukcyjne działanie na skutek wykorzystania seksualnego przez księdza, który był dla niego autorytetem w kwestii religijnej, a oskarżony bardzo interesował się zagadnieniami wiary, śpiewał w chórze kościelnym, był ministrantem i lektorem, czytał Pismo Święte. Myślał nawet o wstąpieniu do seminarium. Nierozwiązany konflikt na tym tle doprowadził do poważnych zaburzeń osobowości oskarżonego.
Nie bez znaczenia dla oceny zamiaru z jakim działał oskarżony jest również okoliczność, że około miesiąca lub półtora przed dokonaniem zabójstwa poszukiwał on pomocy i wsparcia uP. S. (1), który w nastoletnim okresie życiaM. B. (1)stanowił dla niego autorytet. Jednakże jak wskazywał sam oskarżony, ksiądz nie był skory do okazania uwagi i zainteresowania dawnemu podopiecznemu duchowemu i niejako go odtrącił.
Nie można wykluczyć też motywu finansowego - brak laptopa i pieniędzy w kwocie 10.000 zł, które, jak podała,K. S. (3)były w szufladzie w pokoju księdza.
Sąd Okręgowy podziela pogląd biegłych, że ta kolejna, czwarta zbrodnia zabójstwa jest kontynuacją pewnego schematu – „mam prawo krzywdzić ludzi, bo sam zostałem skrzywdzony”. Kierując się nim, oskarżony metodycznie pozbawiał życia osoby, które krzywdziły go w przeszłości.
Rozstrzygając niniejszą sprawę nie sposób pominąć faktu, że ciało żadnego z pokrzywdzonych nie zostało do chwili obecnej odnalezione. Tym niemniej, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, które Sąd orzekający w całej rozciągłości podziela, odnalezienie zwłok ofiary zbrodni zabójstwa nie jest warunkiemsine qua nondla przypisania tego czynu oskarżonemu. Fakt śmierci pokrzywdzonego i jej okoliczności mogą zostać w sposób bezsporny ustalone także w oparciu o inne dowody, które w swej logice nieuchronnie prowadzą do ustalenia tego faktu i powiązania go na płaszczyźnie przyczynowo – skutkowej z umyślnymi działaniami oskarżonego zmierzającymi do pozbawienia człowieka życia. Założenie, że odnalezienie i zidentyfikowanie ciała jest niezbędne dla skazania za czyn zart. 148 k.k.oznaczałoby sprzeczny z zasadą swobodnej oceny dowodów przejaw formalizmu dowodowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II AKa 265/07; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II AKa 48/14).
W świetle wyników przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania dowodowego oczywistym jawi się fakt, żeZ.iA. D. (1),H. S. (1)orazP. S. (1)nie żyją.
Wskazać należy, że ostatnia wiadomość odA.iZ. D. (1)pochodzi sprzed przeszło jedenastu lat, a zachowanie takie uznać należy za anormalne dla osób o usposobieniuO.i jej ojca. Byli oni przecież otwarci, komunikatywni, otaczali się liczną grupą znajomych, którym zwierzali się z największych problemów i szukali u nich wsparcia.Z.iA. D. (1)dbali również o więzi rodzinne, szczególnie mocno związani byli z matkąZ.–G. S. (1), ale również zależało im na ułożeniu skomplikowanej relacji zM. D. (1)iM. B. (1). Nie bez znaczenia jest także silne uczucie jakimA. D. (1)darzyła swoją młodszą siostręW..
Co więcej, nie należy pomijać faktu, żeO.od ponad trzech lat związana była ze swoim chłopakiemP. W., z którym planowała ślub. Wprawdzie, jak wskazują depozycjeP. B. (1)( k. 12965-12967),A.miała wątpliwości co do sensu kontynuowania tego związku, jednakże uwzględnić należy fakt, że przerażona sytuacją zaistniałą 10 kwietnia 2006 roku w mieszkaniu przyulicy (...)oraz na działce wP., w środku nocy udała się do mieszkania właśnieP. W.w poszukiwaniu wsparcia. Nieprawdopodobnym jest zatem, aby już następnego dnia z własnej woli zerwała z nim całkowicie kontakt.
W ocenie Sądu nie znajdują oparcia w faktach prezentowane w toku postępowania wersje jakobyZ.iA. D. (1)uciekli z kraju z uwagi na długiZ.i toczące się przeciwko niemu postępowanie karne. Wszak jak wskazano powyżej były to osoby silnie związane ze swoimi bliskimi, które byłyby w stanie odciąć się od nich na zawsze wyłącznie z obawy przez koniecznością zwrócenia wierzytelności lub poniesienia odpowiedzialności karnej.
Co więcejZ. D. (1)i jego córka 10 i 11 kwietnia 2006 roku nie posiadali ważnych paszportów, a zatem nie mogli legalnie opuścić kraju. Wszak umożliwiające podróżowanie bez kontroli granicznej albo za okazaniem dowodu osobistego wejścieP.do strefyS.nastąpiło dopiero 21 grudnia 2007 roku.
Z analogicznych przyczyn na uwzględnienie nie zasługiwała również wersja jakobyZ.iO.zaplanowali intrygę przeciwko oskarżonym celem skierowania na nich podejrzeń o dokonanie zabójstwa i realizując ten plan wyjechali zP.bądź też ukryli się na jej terenie. Podkreślić należy także, żeZ.iO. D.z trudem znosili problemy rodzinne jakich doświadczali i z uporem dążyli do poprawienia relacji zM. D. (1). Właśnie z tego względuM. B. (1)10 kwietnia 2006 roku z taką łatwością zwabił ich do mieszkania przyulicy (...), pomimo że pokrzywdzeni obawiali się tego spotkania. Chęć pogodzenia się z żoną i matką była dla nich silniejsza. Nie sposób zatem uwierzyć, że zdecydowaliby się na opracowanie i zrealizowanie intrygi szkodzącej konkubentowiM. D. (1).
H. S. (1)po raz ostatni kontaktował się ze swoją rodziną ponad dziesięć lat temu, co również nie jest naturalnym i zrozumiałym. Pokrzywdzony miał bowiem żonę i dwie córki, z którymi łączyły go silne więzi. Z jedną z córek planował wyjazd na narty, który odbyć miał się w marcu 2007 roku.H. S. (1)był ponadto osobą zdyscyplinowaną i dokładną, realizował się zawodowo, oczekiwał wysokiego wynagrodzenia za ostatni sporządzony przez siebie projekt oraz odszkodowania wynikającego z niesłusznego rozwiązania z nim umowy o pracę. Niebagatelne znaczenie ma również pasjaH. S. (1)do tanga, którą często i konsekwentnie realizował biorąc udział nie tylko w lekcjach tańca ale również w wieczorkach tanecznych.
RównieżP. S. (1)ostatni znak życia dał w grudniu 2008 roku kiedy to nastąpiło jego spotkanie po latach zM. B. (1). Ksiądz ów także był osobą towarzyską, organizującą spotkania z młodzieżą oraz konkursy piosenki religijnej. Ponadto miał szereg obowiązków wynikających z pełnionej posługi kapłańskiej oraz utrzymywał dobre relacje z członkami swojej rodziny, często spędzając czas ze swoją siostrzenicą.
Reasumując, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji oczywistym jest, że gdyby pokrzywdzeni żyli to z pewnością skontaktowaliby się w jakikolwiek sposób ze swoimi bliskimi.
Przedstawiona w niniejszym uzasadnieniu argumentacja potwierdza, że za śmierć pokrzywdzonych odpowiedzialny byłM. B. (1). Zdaniem Sądu Okręgowego, zamiar pozbawienia życia tych osób był wynikiem jego świadomej, podjętej z góry i uprzednio starannie zaplanowanej decyzji.
W omawianym kontekście zauważyć należy, że fakt nie odnalezienia ciał pokrzywdzonychD.,S.iS.skutkował postrzeganiem niniejszego procesu jako poszlakowego.
Z tym poglądem nie sposób się jednak zgodzić. Przyjmuje się, że poszlaka to „dowód słabszy”, dowód z faktów ubocznych, pośrednich, praktycznie niekorzystnych dla oskarżonego, zaś proces poszlakowy charakteryzuje się brakiem bezpośrednich dowodów świadczących o winie oskarżonego. W postępowaniu tego rodzaju rozpatrywane we wzajemnym powiązaniu poszlaki tworzyć muszą nierozerwalny łańcuch, który winien prowadzić do nieodpartego wniosku o sprawstwie oskarżonego, pomimo braku na to dowodów bezpośrednich (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2016 roku, sygn. akt III KK 152/16).
Tymczasem w realiach niniejszej sprawy, Sąd Okręgowy dysponował wiarygodnym i pełnowartościowym materiałem dowodowym pozwalającym na przypisanieM. B. (1)popełnienie zbrodni zabójstwa wymienionych osób. Bezpośrednim dowodem sprawstwa były wyjaśnienia obu oskarżonych. W części niniejszego uzasadnienia dotyczącej oceny materiału dowodowego Sąd Okręgowy wskazał z jakich powodów uznał za wiarygodne ich wyjaśnieniaM. B. (1)iK. R. (1), w których przyznali się do stawianych zarzutów, a dlaczego odmówił waloru wiarygodności ich wyjaśnieniom złożonym na rozprawie sądowej. Swoje stanowisko, co do niejednolitych i niekonsekwentnych wyjaśnień Sąd Okręgowy uzasadnił na podstawie szczegółowej analizy całego materiału dowodowego, z dużą wnikliwością i stosując się do wymogów określonych wart. 4 k.p.k.,7 k.p.k.i410 k.p.k.
Dowód główny w postaci wyjaśnień oskarżonych, w których przyznali się do popełnienia zarzuconych im czynów znajduje ponadto poparcie w pozostałych ujawnionych i starannie ocenionych dowodach. W szczególności w treści zeznań świadków, którzy przedstawili tło konfliktuM. B. (1)zeZ. D. (1), depozycji rodzinyH. S. (1), co do okoliczności otrzymanego SMS-a z żądaniem okupu i znajomości ofiary zM. D. (1), a także zeznańK. S. (3). Niezwykle istotne były tu również zeznaniaM. D. (1)nieudolnie próbującej zapewnić alibi oskarżonemuM. B. (1). Przekonanie o dopuszczeniu się przezM. B. (1)zarzuconych mu przestępstw wspierają także wnioski płynące z wykazu połączeń telefonicznych, ekspertyz i opinii kryminalistyczne oraz opinii biegłych.
W świetle powyższych twierdzeń postawić należy pytanie czy procesem poszlakowym określać należy każde postępowanie, w którym oskarżony odwoła złożone uprzednio wyjaśnienia, w których przyznaje się do winy, przy jednoczesnym istnieniu obciążającego go materiału dowodowego? W ocenie Sądu Okręgowego na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej.
Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował opis i kwalifikację prawną czynu zarzuconegoM. B. (1)w punkcie czwartym aktu oskarżenia. Zgodnie z brzmieniemart. 286 § 1 k.k.typizującym przestępstwo oszustwa karze podlega kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.
Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa zart. 286 § 1 k.k.jest mienie obejmujące wszelkie prawa majątkowe, rzeczowe i obligacyjne. Zachowanie karalne opisane w znamionach przestępstwa oszustwa może przybrać postać wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu, wyzyskania niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Wprowadzenie w błąd oznacza zachowanie prowadzące do wywołania u danej osoby błędu, a więc fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości w świadomości tej osoby. Przed podjęciem przez sprawcę działania pokrzywdzony nie ma błędnego wyobrażenia o rzeczywistości. Nieprawidłowe odzwierciedlenie rzeczywistości w świadomości rozporządzającego mieniem stanowić ma rezultat podejmowanych przez sprawcę działań. Wprowadzenie w błąd możliwe jest przy wykorzystaniu wszelkich sposobów i metod, które doprowadzą do powstania rozbieżności między świadomością osoby rozporządzającej mieniem a rzeczywistym stanem rzeczy - może to być przez sprawcę osiągnięte słowami, pismem, gestem. Wyzyskanie błędu polega natomiast na świadomym skorzystaniu przez sprawcę z już istniejącej u innej osoby błędnej opinii lub wyobrażenia o rzeczywistości. Zgodnie z dyspozycjąart. 286 § 1 k.k., sprawca oszustwa może również wyzyskać niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranej czynności, która zwykle wiąże się z chorobą psychiczną pokrzywdzonego, jego bardzo młodym lub bardzo zaawansowanym wiekiem, ale również z zaburzeniami wynikającymi z przejściowej choroby lub innego zakłócenia czynności psychicznych. Oszustwo jest przestępstwem materialnym, którego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem. Niekorzystne rozporządzenie mieniem powodować musi rezultat w postaci zmniejszenia stanu majątkowego podmiotu, w stosunku do którego nastąpiło rozporządzenie. Przedmiotowe przestępstwo jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga bowiem, aby działanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca, podejmując działanie, musi mieć wyobrażenie pożądanej dla niego sytuacji, która stanowi jego rezultat. W związku z tym nie jest możliwe popełnienie przestępstwa oszustwa z zamiarem wynikowym. Zamiar bezpośredni musi natomiast obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak i sposób działania. Elementy przedmiotowe oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca nie tylko musi chcieć uzyskać korzyść majątkową, lecz musi także chcieć w tym celu użyć określonego sposobu działania lub zaniechania.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, żeM. B. (1)podszywając się zaH. S. (1), wysłał na należący do niego numer telefonu trzy SMS-y w treści, których zawarte było żądanie wpłacenia na kontoH. S. (1)50.000 zł. Oskarżony, wiedząc że dochodzące na ów numer telefonu wiadomości oraz połączenia odbierane sąL.iI. S., usiłował wprowadzić je w błąd co do okoliczności pozbawienia wolnościH. S. (1)oraz do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wpłatę 50.000 zł na kontoH. S. (1)w zamian za odzyskanie przezeń wolności.
W ocenie Sądu Okręgowego jest jasnym, że oskarżonyB.działał z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, wszak dysponował on kartą bankomatową oraz pinem do rachunku bankowegoH. S. (1), na który wpłacona miała zostać powyższa kwota. Brak jest także wątpliwości, że oskarżony zamiarem bezpośrednim obejmował też sposób działania, tj. wprowadzenieL.iI. S.w błąd za pomocą wysyłanych na numer telefonuH. S. (1)smsów. Wszak specjalnie w tym celu poleciłK. R. (2)zakupienie telefonu. Ponadto, jak uprzednio wspomniano, oskarżony wiedział, że żona i córka pokrzywdzonego niepokoją się o niego i poszukują go również za pomocą kontaktowania się z osobami wpisanymi w książkę telefoniczną aparatu należącego doH. S. (1).
Swoim działaniem oskarżony bezpośrednio zmierzał do dokonania przestępstwa oszustwa uczynił on bowiem wszystko co było konieczne i możliwe, by doszło do dokonania czynu zabronionego. Miał on przy tym świadomość tego, że jego dotychczasowe działania mogą doprowadzić do powstania skutku przestępnego i ten stan rzeczy obejmował zamiarem bezpośrednim.
Z uwagi jednakże na postawęI.iL. S.nie doszło do dokonania przezM. B. (1)przestępstwa stypizowanego wart. 286 § 1 k.k.Wszak córka i żonaH. S. (1)zorientowawszy się, że osoba, która kieruje do nich smsy z żądaniem zapłaty 50.000 zł nie jest tym za kogo się podaje, nie wpłaciły powyższej kwoty na rachunek bankowy.
Wskazać należy również, że oskarżony skierował do córki i żonyH. S. (1)3 wiadomości tekstowe w odstępie zaledwie kilku dni (jedną 9, drugą 12 i trzecią 13 marca 2007 roku).M. B. (1)działał również ze z góry powziętym zamiarem, na co wskazuje fakt uprzedniego zakupienia telefonu komórkowego przeznaczonego do tego celu oraz okoliczność, że w wiadomościach tych budował pewnego rodzaju przemyślaną historię. W pierwszym z smsów podszywając się podH. S. (1)zapewnił jego córkę i żonę, że żyje jednakże nie może wrócić do domu z uwagi na konieczność załatwienia pewnej sprawy, następnie zaś zasugerowałL.iI. S., że w rzeczywistości ich mąż i ojciec został porwany dla okupu, który muszą one zapłacić. Działał on zatem w ramach czynu ciągłego opisanego wart. 12 k.k., który stanowi że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie czwartym aktu oskarżenia, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Co się tyczy czynu zarzuconegoM. B. (1)w punkcie piątym, zaśK. R. (2)w punkcie ósmym aktu oskarżenia Sąd Okręgowy podziela jego opis oraz kwalifikację prawną przyjętą przez prokuratora. Wskazać należy bowiem,  oskarżeni, w krótkich odstępach czasu (jedynie kilku dni, tj. od 8 do 14 marca 2007 r.) wW.,G.,K.i wW.próbowali, za pomocą wyjawionych kodów PIN do dwóch kart bankomatowych zabranychH. S. (1)przywołując określone w zarzutach kwoty pieniędzy, lecz – poza dwoma przypadkami – zamierzonego celu nie osiągnęli z powodu zablokowania kart. Tylko w przypadku drugiej próby, wW.z dnia 8 marca 2007 r. z bankomatu przyul. (...)udało się sprawcom przywłaszczyć kwotę 3.000 zł. Również udana próba pobrania pieniędzy w kwocie 300 zł miała miejsce w dniu 9 marca 2007 r. wW.z bankomatu przyul. (...).
Oskarżeni bezsprzecznie działali ze z góry powziętym zamiarem. W wymienionych powyżej dniach udawali się oni bowiem do wymienionych miejscowości wyłącznie celem podjęcia środków z rachunków bankowychH. S. (1). Wypłat tych lub prób wypłat dokonywali w konkretnych, uprzednio wybranych bankomatach, ponadto przed rozpoczęciem omawianych działań oskarżeni ustalili, żeK. R. (1)ubrany będzie w strój uniemożliwiający identyfikację jego osoby na nagraniu zarejestrowanym na kamerach umieszczonych w pobliżu wybranych bankomatów. Ich działanie wyczerpało zatem znamiona czynu ciągłego w rozumieniuart. 12 k.k.Podkreślić należy również, że zastosowaniu konstrukcji czynu ciągłego w niniejszej sprawie, nie stoi na przeszkodzie odmienna forma stadialna objętych nim zachowań (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 12 lipca 2013 r., sygn. akr II AKa 126/13).
Brak jest także wątpliwości co do faktu, że dokonywanie zachowań ujętych w punkcie piątym i ósmym aktu oskarżenia objęte było porozumieniem oskarżonych. Przeprowadzone bowiem w mniejszej sprawie postępowanie dowodowe ujawniło, że oskarżeni dokładnie ustalili plan działania oraz podział ról.M. B. (1)wskazywałK. R. (2)poszczególne bankomaty oraz wręczał mu karty bankomatowe wraz z PIN-em, z których ów osłaniając twarz, podejmować miał pieniądze. W tym czasie oskarżonyB.oczekiwał na kuzyna w zaparkowanym nieopodal samochodzie.
W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd Okręgowy rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że czyn zarzucony oskarżonym w punktach piątym i ósmym aktu oskarżenia stanowi przestępstwo stypizowane wart. 279 § 1 k.k., a zatem występek kradzieży z włamaniem. Znamiona przywołanego przestępstwa realizują się gdy sprawca dostaje się do wnętrza zamkniętego pomieszczenia na skutek przełamania jego zabezpieczeń, przy czym najbardziej aktualne orzecznictwo przyjmuje za istotę włamania już samo przełamanie zabezpieczeń zamykających dostęp do mienia i jednocześnie jednoznacznie manifestujących wolę właściciela (użytkownika) mienia niedopuszczenia do niego niepowołanych osób. Tym samym uznać należy, że transakcje bankowe wymagające podania PIN-u w szczególności, aczkolwiek niekoniecznie, te dotyczące podjęcia pieniędzy z bankomatu jako surogatu pomieszczenia uznawane są za kradzież z włamaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 marca 2017 roku, sygn. akt III KK 349/16).
Ponieważ jednak Sąd Okręgowy rozpoznający niniejszą sprawę po raz pierwszy zakwalifikował czyn popełniony przez oskarżonych jako występek zart. 278 § 1 k.k., z uwagi na wspomniany uprzednio pośredni zakazreformationis in peiusprzy ponownym orzekaniu powielić należało pierwotnie przyjętą kwalifikację prawną. Przestępstwo stypizowane wart. 279 § 1 k.k.stanowi bowiem typ kwalifikowany kradzieży opisanej wart. 278 § 1 k.k., co wiąże się z surowszym sankcją karną przewidzianą za jego popełnienie.
Z tożsamych przyczyn Sąd Okręgowy zmuszony był wyeliminować z opisu omawianego czynu zabór 9 marca 2007 roku w celu przywłaszczenia kwoty 300 zł z karty debetowej(...)o numerze(...)wydanej przezBank (...) S.A.wW., pomimo że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie daje ku temu żadnych podstaw.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy w ramach czynu zarzuconego oskarżonym w punktach piątym i ósmym aktu oskarżenia uznał ich za winnych przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart.278 § k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
W punkcie siódmym aktu oskarżeniaK. R. (2)zarzucono, że w okresie od 11 kwietnia 2006 roku do 30 kwietnia 2006 roku wP., działając umyślnie z zamiarem bezpośrednim utrudnienia postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie pozbawienia wolności oraz zabójstwaA. D. (1)iZ. D. (1), pomagałM. B. (1)uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że na polecenieM. B. (1)posprzątał domek umiejscowiony wP., na terenie(...), nadziałce (...), wiedząc że w okresie od 10 do 11 kwietnia 2006 roku byli w nim przetrzymywaniA. D. (1)iZ. D. (1)oraz mając świadomość, że mogli zostać w nim pozbawieni życia przezM. B. (1), czym zatarł ślady popełnienia przestępstwa, tj. czyn zart. 239 § 1 k.k.
W tym miejscu zauważyć należy, że od 1932 roku, tj. od wejścia w życieKodeksu KarnegoM., w doktrynie i judykaturze prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym podmiotem występku poplecznictwa nie może być sam sprawca przestępstwa, o którym mowa wart. 239 § 1 k.k.Nie można bowiem zarzucić przestępstwa tzw. samopoplecznictwa (autopoplecznictwa) sprawcy podejmującemu działania zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Analogicznie oceniana jest pomoc udzielona współsprawcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II KK 136/09; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 grudnia 2009 roku, sygn. akt II AKa 197/09; wyrok Sądu Najwyższego z 4 marca 2002 roku, sygn. akt IV KKN 65/01).
Podkreślić należy przy tym, że stanowisko to znajduje zastosowanie zarówno wówczas, gdy działanie zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej podejmuje sprawca (współsprawca) przestępstwa wyłącznie we własnym interesie procesowym, jak i wtedy gdy poza interesem samego sprawcy także inne osoby miałyby lub mogłyby odnieść z tego korzyść procesową. Skazanie zatemK. R. (1)za czyn zart. 189 § 1 k.k.wyklucza jednoczesne uznanie go winnym występku stypizowanego wart. 239 § 1 k.k.
Mając powyższe na względzie uznać należało, że opisane w punkcie 7. aktu oskarżenia zachowanie oskarżonegoR.nie wyczerpało znamion czynu zabronionego, co zgodnie z brzmieniemart. 414 § 1 k.p.k.skutkować musiało uniewinnieniem go od popełnienia czynu stypizowanego wart. 239 § 1 k.k.
Przechodząc do kwestii związanych z wymiarem kary Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
dyrektywy wymiaru kary wymienione są wart. 53 k.k., zgodnie z którego brzmieniem  Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1). Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (§ 2).
Dyrektywy sądowego wymiaru kary wsparte są ponadtoart. 178 pkt. 1 Konstytucji RPco oznacza, że sądy podejmują swoje rozstrzygnięcia w sposób niezawisły, w oparciu o prawo i zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem – dotyczy to także wymiaru kary.
Wymierzając oskarżonym karę Sąd Okręgowy wziął pod uwagę wszystkie elementy wpływające na stopień ich winy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kary orzeczonej wobecM. B. (1)podkreślić należy niezwykle wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przezeń zbrodni zabójstwa. Oskarżony pozbawił życia cztery osoby, naruszając tymi czynami najwyżej cenione w demokratycznym społeczeństwie dobro. Pokrzywdzeni doskonale funkcjonowali w swoim otoczeniu i realizowali swoje potrzeby życiowe i zawodowe. Każda z tych osób miała rodzinę oraz grono przyjaciół.
Z. D. (1), który co prawda, zagubił się w świecie za pogonią za pieniędzmi oraz zmagał się ze swoją niesprecyzowaną tożsamością seksualną, był dobrym mężem i ojcem. Otoczył opieką córkę, matkę a także żonę, dla której – po opuszczeniu przez nią wspólnego domu – najął mieszkanie i opłacał czynsz. Miał szerokie grono przyjaciół, z którymi utrzymywał ciepłe i bliskie relacje, zaś problemy z prawem w jakie popadł nie mogły być powodem do deprecjonowania jego osoby, jako dobrego człowieka.
Druga z ofiarM. B.-A.D.w chwili śmierci była zaledwie osiemnastoletnią dziewczyną, uczącą się w klasie maturalnej. Miała przed sobą całe życie. Cechowała ją niezwykła empatia i ciepło. Była lubiana i kochana przez swojego ojca, babcię, chłopaka, znajomych swoich orazZ. D. (1).
H. S. (1)również był osobą sympatyczną, niezwykle cenionym fachowcem w dziedzinie energetyki oraz pasjonatem tańca. Prezentował surowe zasady wobec członków rodziny, jednakże łączyła ich silna więź emocjonalna, planowali wspólne wyjazdy, a siła uczucia jakim darzyły go żona i córki nie doznawała uszczerbku w związku z „męską” postawą pokrzywdzonego.
P. S. (1), jakkolwiek działający często na granicy dobrego smaku, a nawet sprzecznie z prawem, uznawany często za osobę kontrowersyjną, posiadał grono bliskich osób, które wysoce go ceniły. KsiądzS.miał doskonały kontakt z młodzieżą, dla której niejednokrotnie stanowił wsparcie. Był organizatorem piosenki religijnej i patriotycznej. Ponadto utrzymywał więzi ze swoją rodziną, częstokroć opiekując się swoją siostrzenicąK..
Rozmiar krzywdy jaką oskarżony wyrządził zabójstwem tych osób jest niewyobrażalny. Na skutek czynówM. B. (1)szereg osób bezpowrotnie utraciło syna, męża, przyjaciela i przyjaciółkę, córkę, wnuczkę, dziewczynę, ojca, wujka, cenionego współpracownika, duchownego, koleżankę z klasy. Nie była to utrata wynikająca z naturalnych przyczyn w postaci choroby czy też podeszłego wieku, z którą łatwiej byłoby się pogodzić. Osoby te zostały usunięte z życia najbliższych szybko, niespodziewanie i brutalnie, bez żadnych ku temu przyczyn. Cierpienie rodzin pokrzywdzonych potęguje ponadto fakt, że oskarżony nie wyjawił miejsca ukrycia ich zwłok. Osoby te nie mogą zostać godnie pochowane, a ich bliscy nie mają miejsca adekwatnego do oddania czci ich pamięci. W wielu z nich z pewnością wciąż tli się nikła nadzieja, że pokrzywdzeni żyją, co dotykowo wydłuża proces żałoby. Jedną z osób, która na skutek zabójstwa popełnionego przez oskarżonego doznała krzywdy, była jego konkubina. Kobieta, z którą łączyło oskarżonego silne uczucie i chęć spędzenia wspólnie reszty życia. Pomimo tegoM. B. (1)postanowił odebrać życie jej dziecku.
M. B. (1)działał z zamiarem bezpośrednim, chciał zabić wszystkie swoje ofiary, realizując tym samym misternie przygotowany plan działania. Plan który doprowadzić miał do zapewnienia sobie wyidealizowanej wersji dalszego życia zM. D. (1), pozbawionego trosk związanych z jej relacjami z mężem i córkąA., wolnego od konkurentów i zabezpieczonego finansowo dzięki dwumilionowemu odszkodowaniu wypłaconemu w związku ze śmierciąZ. D. (1)oraz kwotom wypłaconym z rachunkówH. S. (1)i uiszczonym przez jego córkę i żonę.
Sąd wziął pod uwagę także stopień rozwoju intelektualnego i emocjonalnego oskarżonego oraz jego wiedzę, doświadczenie życiowe i wiek. Analiza tych faktorów prowadzi do wniosku, żeM. B. (1)całkowicie lekceważy zasady współżycia społecznego. Posiada osobowość psychopatyczną, cechuje go przesadna pewność siebie, nie znosi sprzeciwu i narzuca swoją wolę innym osobom (zwłaszczaK. R. (2)i takżeM. D. (1)), ma silną potrzebę znaczenia i dominacji. Oskarżony z zabójstwa uczynił sobie sposób na rozwiązywanie wszelkich, nawet błahych problemów.
Sąd nie dopatrzył się istnienia jakichkolwiek okoliczności łagodzących wobec oskarżonegoB., który znając w stopniu podstawowym normy i zasady społecznego współżycia – ignoruje je. Wykazał, że jest osobą mało krytyczną wobec własnego sposobu życia, jakie prowadził dotychczas, a co za tym idzie, wykazuje gotowość przekraczania zarówno norm społecznych, jak i moralnych, celem uzyskania własnych korzyści – na co zwrócili uwagę biegli.
Nie ma tu znaczenia również ani wiek sprawcy, ani też jego praca wfirmie (...)ani to, że jest ojcem córki, która w chwili pierwszego czynu miała niespełna 7 lat i która do końca życia funkcjonować będzie bez stałej obecności ojca i nosić będzie odium dziecka zabójcy.
Za łagodzącą nie można uznać również okoliczności, że oskarżony był w przeszłości molestowany seksualnie przezP. S. (1)oraz zaangażowany w biseksualny trójkąt przezZ. D. (1).M. B. (1)dysponował bowiem szeregiem środków służących do wymierzenia sprawiedliwości oraz uśmierzenia związanego z powyższymi okolicznościami bólu. Mógł on przecież zawiadomić organy ścigania o molestowaniu dokonanym przez księdzaS., skorzystać z pomocy psychologa czy jednej z wielu grup wsparcia tworzonych przy instytucjach niosących pomoc ofiarom przestępstw. Mógł zrobić wszystko co mieściło się w ramach środków dopuszczalnych w demokratycznym państwie prawa. Wszystko, ale nie zabić.
Sąd miał na uwadze również sposób życia oskarżonegoB.przed popełnieniem przestępstw. Z akt sprawy wynika, że od 2002 roku pracował wfirmie (...). Przełożeni i koledzy mieli w stosunku do niego mieszane uczucia. Nie można nie dostrzec również tego, żeM. B. (1)wykorzystywał pracę wfirmie (...)do prowadzenia dodatkowych, nielegalnych interesów, o których zresztą sam wyjaśniał w trakcie rozprawy sądowej. Dzięki czemu osiągnął dodatkowe dochody.
Oskarżony był również uprzednio karany za kradzież paliwa ze stacji benzynowej w 2009 r. (czerwiec), kiedy to wraz zK. R. (2)podmieniali tablice rejestracyjne samochodu, aby dokonać przestępstwa. Zatem mimo deklarowanej uczciwości, religijnościM. B. (1)zachowywał się nieadekwatnie do rzekomo wyznawanych wartości, łamał wszelkie normy społeczne, w tym normy prawa karnego, czego dowodem jest wydanie wobec niego przez Sąd Rejonowy w Malborku VIII Zamiejscowy Wydział Grodzki wN.wyroku nakazowego z 8 lipca 2009 roku, w sprawie o sygn. akt VIII K 194/09 skazującegoM. B. (1)iK. R. (1)za czyn zart. 278 § 1 i 3 kk(za kradzież paliwa) na karę grzywny w wysokości po 80 stawek dziennych w kwocie po 15 złotych każda.
Również zachowanieM. B. (1)po popełnieniu przestępstw ocenić należy jako naganne. Nie wykazał jakiejkolwiek skruchy , wyrzutów sumienia, czy empatii w związku z dokonaniem zabójstwa tylu osób. Wręcz odwrotnie, chełpił się popełnionymi przestępstwami. Pytał funkcjonariuszy czy mieli już taką sprawę, grał z nimi w swego rodzaju grę, w której wygraną miało być wskazanie miejsc ukrycia zwłok. Czynów tych dopuszczał się z pewną regularnością – od kwietnia 2006 roku do grudnia 2008 roku pozbawił życia cztery osoby. Nasuwa się zatem wrażenie jakby oskarżony rozsmakował się w tym co robi.
Powyższa argumentacja prowadzi do jednoznacznego wniosku, że orzeczona w niniejszej sprawie kara nie może już służyć resocjalizacji oskarżonego. Sąd Okręgowy nie widzi bowiem możliwości i sposobu wychowania osoby, która z pełną świadomością i zamiarem bezpośrednim, w sposób z góry ukartowany i kierując się przyziemną motywacją odebrała życie czterem osobom. Tym samym cel owej kary może być tylko jeden- eliminacyjny.
Sąd Okręgowy zgadza się, ze stanowiskiem prezentowanym chociażby w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II Aka 343/13, w którym stwierdził, że kara dożywotniego pozbawienia wolności niewątpliwie ma charakter eliminacyjny i tę karę należy stosować w wypadkach najcięższych, o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu, gdy przestępstwo popełnione zostało w szczególnie obciążających okolicznościach i gdy te okoliczności zdecydowanie przeważają nad okolicznościami łagodzącymi. Jej orzeczenie musi uzasadniać wysoki stopień winy, społecznej szkodliwości, a także ustawowe cele jaka kara ma do spełnienia. Jest ona wymierzana wówczas gdy inna - łagodniejsza kara pozbawienia wolności, w tym w wysokości 25 lat, nie jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu i nie jest wystarczająca z punktu widzenia realizacji wszystkich celów jakie jej przypisano.
Jak wskazano powyżej w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy ustalił maksymalny stopień szkodliwości społecznej czynu. A opisana postawaM. B. (1), jego warunki i właściwości osobiste oraz stosunek do popełnionych zbrodni prowadzi do wniosku nie nadaje się do współżycia w społeczności, a zatem należy go od niej na stałe odseparować.
W ocenie Sądu Okręgowego ustalenie występowania uM. B. (1)psychopatycznych cech osobowości, przy zachowaniu w normie intelektu, nie wyklucza wymierzenia mu kary dożywotniego pozbawienia wolności. „Celem tej kary nie jest reedukacja oskarżonego, ale trwałe odciągnięcie go od życia społecznego” (O. Górniok, S. Hoc, M. Kalitkowski i inni,Kodeks karny– Komentarz, Gdańsk 2002). Sąd uznał, że tylko tak wymierzona kara jest w stanie ochronić społeczeństwo przed osobą, co do której brak jest jakichkolwiek okoliczności łagodzących.
Tak orzeczone kary pozostają w zgodzie ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, a także spełnią cele prewencji generalnej, uświadamiając społeczeństwu, że tego typu czyny spotykać się będą z nieuchronną i najsurowszą z możliwych reakcją wymiaru sprawiedliwości.
Karę dożywotniego pozbawienia wolności za każde z popełnionych przez oskarżonego zabójstwo Sąd Okręgowy wymierzył, mając przekonanie, że nie przestanie on stanowić zagrożenia dla społeczeństwa i potencjalnych ofiar. Sąd uznał, że jest to kara jedyna współmierna do stopnia zawinienia, charakteru czynu oraz istnienia dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżonego przestępstwa podobnego.
Za przypisaneM. B. (1)przestępstwa usiłowania oszustwa oraz kradzieży Sąd Okręgowy wymierzył mu kary trzech lat pozbawienia wolności.
Decydując o wysokości tych kar Sąd Okręgowy również wziął pod uwagę okoliczności wymienione wart. 53 k.k.W pierwszej kolejności uwzględnić należy znaczny stopień społecznej szkodliwości omawianego czynu. Był on bowiem skierowany przeciwko istotnym dobrom w postaci mienia, faktycznego władztwa nad rzeczą, uczciwości obrotu majątkowego oraz wolności od oszukańczych zabiegów w zakresie rozporządzania mieniem.
Znaczny był również rozmiar grożącej szkody, albowiemM. B. (1)usiłował doprowadzićI.iL. S.do rozporządzenia wysoką kwotą – 50.000 zł. Kwota zaś którą oskarżony usiłował wypłacić z rachunkuH. S. (1)wynosiła 33.500 zł. SkutecznieM. B. (1)podjął z konta pokrzywdzonego 3.000 zł.
Dla oceny stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa popełnionego przez oskarżonego istotne znaczenie ma także fakt, że działał on zamiarem bezpośrednim kierunkowym – w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Na naganną ocenę zasługuje też sposób działaniaM. B. (1), który cynicznie wykorzystał niepokójL.iI. S.o zdrowie i życieH. S. (1), którego uprzednio zabił. Oskarżony wiedział, że córka i żona pokrzywdzonego są w stanie poświęcić wiele, aby wrócił on bezpiecznie do domu i użył tej wiedzy, aby uzyskać dla siebie korzyść finansową.
Co się zaś tyczy kradzieży pieniędzy z rachunku bankowegoH. S. (1)podkreślić należy, że oskarżony wszedł w posiadanie kart bankomatowych oraz pinów wymuszając na pokrzywdzonym ich wydanie, a następnie pozbawiając go życia.
DlaM. B. (1)nie było wystarczającym, że na zawsze wyeliminował swojego potencjalnego rywala w walce o względyM. D. (1), chciał wycisnąć ze swojej zbrodni jeszcze więcej.
Jak już uprzednio wskazano życieM. B. (1)przed popełnieniem przezeń przestępstwa oszustwa i kradzieży nie uzasadnia złagodzenia wymiaru kary. Również postawa jaką prezentował po jego popełnieniu daleka jest od pożądanej. Oskarżony nie wykazał bowiem oznak jakiejkolwiek autorefleksji czy skruchy.
Wreszcie powtórzyć należy, że popełnione przezM. B. (1)z zamiarem bezpośrednim cztery zbrodnie zabójstwa, które otworzyły mu drogę do popełniania kolejnych przestępstw na szkodęH. S. (1), wskazuje na skrajną demoralizację oskarżonego. W konsekwencji Sąd Okręgowy nie dostrzegł jakichkolwiek możliwości wychowaniaM. B. (1).
Tym niemniej nie należy tracić z pola widzenia faktu, że przestępstwo oszustwa oraz przeważająca większość zachowań objętych czynem ciągłym kradzieży popełniona została w formie stadialnej usiłowania, a zatem nie doszło do wystąpienia ich skutku.
Wprawdzieart. 14 § 1 k.k.stanowi, że sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa, tym niemniej opisana powyżej okoliczność uzasadniała wymierzenieM. B. (1)kar oscylujących poniżej górnej granicy ustawowego zagrożenia.
Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy rozstrzygał jednocześnie o więcej niż jednym przestępstwie popełnionym przezM. B. (1), zaś za każde z nich wymierzono mu karę tego samego rodzaju, zgodnie z brzmieniemart. 85 § 1 k.k.zobligowany był do wymierzenia oskarżonemu kary łącznej.
Art. 86 § 1 k.k.stanowi, że sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Z treściart. 88 k.k.wynika natomiast, że jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara 25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie szóstym wyroku.
Uprawnienie do zastosowania instytucji zart. 77 § 2 k.k.nie może być rozumiane, jako zwykła prerogatywa Sądu. Przesłanka "szczególnie uzasadnionego wypadku" musi być bowiem spełniona in concreto zarówno z uwagi na okoliczności związane z osobą skazanego (np. szczególnie wysoki stopień demoralizacji, niepodatność na oddziaływanie penitencjarne) lub wyłącznie z uwagi na charakter przestępstwa (np. szczególnie brutalny, drastyczny sposób jego popełnienia), jest też możliwy zbieg szczególnych okoliczności podmiotowych i przedmiotowych ( por. wyrok SA w Łodzi z dnia 23 listopada 2016 r., II AKa 170/16 ). Skorzystanie z tego uprawnienia musi być wyjątkiem w procesie wyrokowania, a nastąpić może wyłącznie na podstawie szczególnych, nietypowych okoliczności ( por. wyrok SA w Katowicach z dnia 15 września 2016 r.,  II AKa 300/16 ). W ocenie Sądu Okręgowego skrajny stopień demoralizacji oskarżonegoB., jego brak poszanowania dla elementarnych zasad współżycia społecznego oraz najwyższych wartości przejawiający się w popełnieniu z zamiarem bezpośrednim, po uprzednim dokładnym zaplanowaniu oraz z niskich pobudek czterech zabójstw uzasadnia przekonanie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym wypadkiem, o którym mowa wart. 77 § 2 k.k.Wartością, która leży u podstaw upoważnienia, by w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyznaczyć surowsze wymogi warunkowego zwolnienia jest społeczne oddziaływanie kary, a zwłaszcza potrzeba zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości. Idzie o to, by upływ czasu określony wart. 78 k.k.nie umniejszył znaczenia kary dla jej społecznego oddziaływania ani dla zadośćuczynienia poczuciu sprawiedliwości. Wartości te mają pierwszeństwo przed prewencją indywidualną ( por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 18 października 2016 r., II AKa 203/16). Szczególnie uzasadnionego wypadku zart. 77 § 2 k.k.należy doszukiwać się nie w celach resocjalizacyjnych kary, lecz w społecznym oddziaływaniu kary, w jej eliminacyjnym charakterze ( wyrok SA w Krakowie z dnia 30 grudnia 2016 r., II AKa 286/15). Z tego też względu Sąd Okręgowy wyznaczył surowsze ograniczenie do skorzystania przezM. B. (1)z warunkowego zwolnienia, ustalając że oskarżony może ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary nie wcześniej niż po odbyciu czterdziestu lat kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to nie narusza zdaniem Sądu Okręgowego zasady humanitaryzmu i poszanowania godności człowieka i uzasadnione jest także potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Uwzględniając stopień demoralizacji oskarżonego, przypisanie mu popełnienia czterech zbrodni zabójstwa oraz wymierzenie mu kar, których wymiar przekracza 3 lata pozbawienia wolności Sąd Okręgowy na podstawieart. 40 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.orzekł wobecM. B. (1), w związku z czynami przypisanym mu w punkcie I, II i III wyroku, środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na maksymalny okres 10 lat. Uznać bowiem należało, że oskarżony lekceważąc podstawowe normy moralne i etyczne funkcjonujące w społeczeństwie oraz wynikające z nich obowiązki nie zasługuje na korzystanie z uprawnień przewidzianych dla obywateli szanujących panujący w kraju porządek prawny.
Pełnomocnik oskarżycielek posiłkowychI. S.iM. M. (1)(z domuS.) wniósł o zasądzenie solidarnie odM. B. (1)orazK. R. (1)zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie po 50.000 zł. ( k. 8571). Następnie pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejL. S.wniósł o zasądzenie solidarnie od oskarżonych na jej rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 100.000 zł. (k. 8836).
Wniosek ów był zasadny jedynie w części.
Zgodnie z brzmieniemart. 46 § 1 k.k.w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest obligatoryjne w przypadku złożenia wniosku o orzeczenie tego środka przez pokrzywdzonego lub inną osobę uprawnioną.
Przepisart. 46 § 1 k.k.wprost uzależnia jednakże orzeczenie obowiązku naprawienia szkody od skazania za przestępstwo wyrządzające szkodę lub krzywdę. Mając powyższe na względzie uznać należało, że zobowiązanie oskarżonychB.iR.do solidarnej zapłaty ujętych we wnioskach pełnomocników kwot tytułem zadośćuczynienia, byłoby sprzeczne z treściąart. 46 § 1 k.k.Wszak wyłącznieM. B. (1)zarzucono, a następnie przypisano przestępstwo zabójstwaH. S. (1), z którego wynikła szkoda niemajątkowaI.iL. S.orazM. M. (1)(z domuS.). Tym samym tylko oskarżonegoB.należało obciążyć obowiązkiem uiszczenia stosownej kwoty tytułem zadośćuczynienia. Uwzględniając dolegliwości doznane przez oskarżycielki posiłkoweS.iM.wynikłe ze zbrodni jakiej dopuścił się oskarżony Sąd Okręgowy zasądził na ich rzecz odM. B. (1)kwoty po 25. 000 zł
Sąd Okręgowy ma pełną świadomość, że zadośćuczynienie pieniężne, w sytuacji śmierci najbliższej osoby – ojca i męża, w jakiejkolwiek kwocie, miałoby jedynie wymiar symboliczny. Nie sposób bowiem wycenić cierpień córek i żony związanych z utratą ojca i męża, z którym miały one silne i ciepłe relacje.
Zważywszy jednak na rozstrzygnięcie zawarte w pkt XV uchylonego orzeczenia ( k. 10805), a także na treść wspomnianego jużart. 443 k.p.k., Sąd nie był władny zasądzić większych kwot zadośćuczynienia. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r. na podstawieart. 46 § 1 k.k.zasądzono bowiem „solidarnie od oskarżonych na rzecz oskarżycielek posiłkowych:I. S.,M. M. (1),L. S.kwoty po 50.000 zł. każdej, tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy, wyrządzone przestępstwem”.K. R. (1), z przyczyn wskazanych już wcześniej, nie mógł zostać zobowiązany do naprawienia krzywdy, której nie wyrządził. ToM. B. (1)ponosi wyłączną odpowiedzialność za krzywdę wyrządzonąI. S.,M. M. (1)iL. S.. Ograniczenie konsekwencji wyłącznie do osobyM. B. (1), skutkowało koniecznością wyeliminowania konstrukcji odpowiedzialności solidarnej. Przedstawiona modyfikacja – zdaniem Sądu – jest w rozumieniuart. 443 k.p.k.niekorzystna dla oskarżonego, należało zatem w dalszej kolejności proporcjonalnie zredukować kwoty, o których mowa w uchylonym rozstrzygnięciu.
Sąd Okręgowy - zważywszy na treśćart. 443 k.p.k.– nie mógł orzec obowiązku naprawienia szkody czy też zadośćuczynienia na rzecz pozostałych pokrzywdzonych.
Przechodząc do uzasadnienia wymiaru kar orzeczonych wobecK. R. (1)wskazać należy, że ich orzeczenie również poprzedzone było kompleksową analizą okoliczności wymienionych wart. 53 k.k.
Odnosząc się do pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów, tj. pozbawienia wolnościA.iZ. D. (1)wskazać należy na wysoki stopień jego społecznej szkodliwości. Naruszał on bowiem niezwykle istotne dla każdego człowieka dobro jakim jest wolność osobista. Swoim działaniem oskarżonyR.doprowadził do sytuacji, w której pokrzywdzeniD.nie mieli możliwości oddalenia się z działki wP., gdy poczuli zagrożenie zachowaniemM. B. (1). Tym samym za znaczny uznać należy rozmiar wyrządzonej przestępstwemK. R. (1)szkody. Relewantny dla stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest również sposób i okoliczności jego popełnienia.K. R. (1)konsekwentnie realizował ustalony zM. B. (1)plan pozbawienia wolnościA. D. (1)i jej ojca, nie kwestionując zasadności i zgodności z prawem poszczególnych jego etapów, które wykonywał. RolaK. R. (1)w popełnieniu tego przestępstwa była przy tym niebagatelna. Jego dokonanie byłoby bowiem bez udziału oskarżonego co najmniej znacznie utrudnione.
Oskarżony działał ponadto z zamiarem bezpośrednim, chciał pozbawićA.iZ. D. (1)wolności, a jedyną jego motywacją była w tym zakresie chęć przypodobania się swojemu kuzynowi.
Analogicznie ocenić należało stopień społecznej szkodliwości drugiego z przypisanychK. R. (2)czynów. Oskarżony działając w zamiarze bezpośrednim i wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)usiłował zabrać z rachunkuH. S. (1)środki w znacznej ilości. Jego rola przy popełnieniu tego przestępstwa była istotna, to bowiem on faktycznie podchodził do bankomatów i przy użyciu wręczonych mu przez oskarżonegoB.kart i pinów usiłował dokonać wypłaty. Brak jest również wątpliwości co do świadomości oskarżonego, że karty te oraz piny, a w konsekwencji pieniądze jakie wraz zM. B. (1)usiłowali zabrać należały do osoby trzeciej. Oskarżony widział przecież, że na kartach bankomatowych widniało nieznane mu nazwisko, ponadto przed podejściem do bankomatu zasłaniał głowę kapturem celem utrudnienia identyfikacji jego osoby.
Pomimo wiedzy, że pobiera pieniądze z cudzego konta,K. R. (1)nie miał jakichkolwiek obiekcji, nie dopytywałM. B. (1)o właściciela kart, nie odmówił udziału w kradzieżach, kierował się wyłącznie chęcią uzyskania dla siebie korzyści majątkowej oraz potrzebą bezmyślnego podporządkowania się swojemu kuzynowi.
Znaczny był również rozmiar grożącej szkody, wszak oskarżenie usiłowali wypłacić z rachunkuH. S. (1)33.500 zł., skutecznie zaś podjęli z konta pokrzywdzonego 3.000 zł.
Sąd Okręgowy uwzględnił także warunki i właściwości osobiste oskarżonego. Przede wszystkim baczył na występowanie u niego osobowości neurotycznej, niedojrzałość psychiczną, skłonność do podporządkowania się i popadania w zależność od innych osób.
Dla człowieka o takich cechach osobowości nie jest zadaniem prostym przeciwstawienie się swojemu autorytetowi, którym z pewnością był dlaK. R. (1)M. B. (1)- osoba o silnym charakterze, dominująca i cechująca się skłonnością do manipulacji.
Pod uwagę wzięto także stosunkowo młody wiek oskarżonego i to, że był osobą uczącą się. Sąd Okręgowy uwzględnił także jego problemy w życiu rodzinnym, zwłaszcza brak więzi emocjonalnych z rodziną - ojcem i braćmi ( wywiad środowiskowy k.12380-12382 i następny).
Z drugiej jednak strony nie należy tracić z pola widzenia znacznego społecznego niebezpieczeństwa czynów, których oskarżony się dopuścił, jak również fakt jego uprzedniej karalności i to za przestępstwo podobne oraz brak jakiejkolwiek skłonności do refleksji czy skruchy.
Mając powyższe na względzie, za przestępstwa przypisane oskarżonemuR.w punkcie jedenastym i dwunastym wyroku Sąd Okręgowy orzekł wobec niego kary oscylujące w górnych granicach ustawowego zagrożenia, tj. cztery i trzy lata pozbawienia wolności.
Działając na podstawieart. 85 § 1 k.k.i86 § 1 k.k.Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemuK. R. (2)karę łączną 6 lat pozbawienia wolności. Rozstrzygając w przedmiocie wymiaru tej kary Sąd uwzględnił, że popełnione przez oskarżonego przestępstwa cechuje bliska więź przedmiotowa i podmiotowa. Oskarżony popełniając obydwa przestępstwa działał bowiem w podobny sposób oraz ze zbliżoną motywacją. Tym niemniej, uwzględniając znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionych przezK. R. (1)przestępstw oraz fakt że dopuścił się on więcej niż jednego czynu Sąd Okręgowy uznał, że wymierzając mu karę łączną zastosować należało zasadę asperacji. Oskarżony jest bowiem jeszcze osobą młodą, która pomimo znacznej demoralizacji ma jeszcze szansę na pojęcie naganności swojego działania oraz surowej reakcji prawno karnej z jaką będzie się ono zawsze spotykać. Dzięki wymierzeniu mu surowej kary oskarżony zrozumie również, że jego słaba psychika oraz skłonność do ulegania wpływom nie mogą prowadzić go na drogę przestępstwa i jako dorosły i w pełni poczytalny mężczyzna winien on słabości te przezwyciężać.
Podobne przesłanie płynąć ma z niniejszego wyroku także do społeczeństwa, kształtując w ten sposób jego świadomość prawną. W tym stanie rzeczy orzeczona kara pozbawienia wolności powinna spełnić swoje zadania zarówno w ramach prewencji indywidualnej, jak i generalnej.
Zgodnie z wymogiem określonym wart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonejK. R. (2)kary zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 14 października 2011 roku do 18 lutego 2016 roku.
Zgodnie zart. 627 k.p.k, od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza m. in. wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. W związku ze skazaniemM. B. (1)za zabójstwoP. S. (1)należało uwzględnić wniosek oskarżycielki posiłkowejD. S.i zasądzić na jej rzecz od oskarżonegoB.kwotę 4.428 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z występowaniem w sprawie pełnomocnika z wyboru. Wydatki te mają być rzeczywiście poniesione i mają się mieścić się między stawką minimalną a maksymalną określoną przepisamirozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Ponadto oskarżyciel posiłkowy powinien wysokość tych kosztów udokumentować, a jeśli tego nie chce, lub nie jest w stanie uczynić, to wówczas wysokość kosztów ustala się w oparciu o zasadę § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia (vide: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. II AKz 393/11).
W niniejszej sprawie pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej dołączył kserokopię faktury łącznie opiewającej na kwotę 4.428 złotych. Powyższa suma nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wielkości wynagrodzenia adwokata. Zawiera ona podatek Vat, jednakże, zgodnie z poglądem orzecznictwa, jeżeli na podstawie umowy łączącej oskarżyciela posiłkowego i pełnomocnika będącego adwokatem, oskarżyciel posiłkowy zobowiązał się do uiszczenia wynagrodzenia wraz ze stawką podatku od towarów i usług to w sytuacji, gdy łączna wysokość tak ukształtowanego zobowiązania nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wielkości wynagrodzenia jednego adwokata, brak jest podstaw by odmówić oskarżycielowi posiłkowemu prawa do ubiegania się od skazanego zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w pełnej wysokości (vide postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008 r., sygn. II AKz 147/08).
Powyższe rozstrzygnięcie nie pozostaje w sprzeczności z treściąart. 443 k.p.k.
Kierując się treściąart. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturzeSąd Okręgowy zasądził na rzecz adwokataJ. M.kwotę 8.640 zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuM. B. (1)z urzędu.
Orzekając w przedmiocie kosztów postępowania, Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych w całości od ich ponoszenia, uznając, że brak majątku, perspektywa izolacji penitencjarnej w stosunku doK. R. (1)oraz trwające od października 2011 roku pozbawienie wolności oskarżonegoM. B. (1), a także zasądzone od niego znaczne zadośćuczynienie na rzecz córek i żonyH. S. (1), uzasadniają przyjęcie, iż uiszczenie tych koszów byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej.
ANEKS
do uzasadnienia
sygn. akt VIII K 33/16
Tabela nr 1 - połączenia nawiązane i odebrane dotyczące numeru prepaidowego(...), którym posługiwał sięM. B. (1), w okresie od 19 marca do dnia 14 kwietnia 2006 r.

Numer prepaidowy
(...)
którym posługiwał sięM. B. (1)

Numery telefonów osób związanych zM. B. (1), z którymi nawiązywał/odbierał od nich połączenia

Data

Godzina połączenia (czas trwania połączenia w sekundach)

Połączenie do/z numeru

Numer telefonu
(abonent)

Godzina połączenia (czas trwania połączenia
w sekundach)

19 marca 2006 r.

13:47:27 (20)

→

(...)
(M. D.– telefon stacjonarnyul. (...))

13:49:01 (33)

→

21 marca 2006 r.

19:26:04
(741)

→

(...)
W. K.
(Agent ubezpiecz.)

19:49:22
(7)

→

(...)
(...)D. W.

19:51:08
(91)

→

(...)
(...)P. P. (4)

←

(...)
(...)P. P. (4)

20:18:02
(3)

←

(...)
(...)D. W.

20:31:01
(3)

22 marca 2006 r.

←

(...)
(...)P. P. (4)

08:46:01
(23)

17:44:39
(17)

→

(...)
M. B. (1)
(numer służbowy)

19:18:42
(818)

→

(...)
W. K.
(Agent ubezpiecz.)

24 marca 2006 r.

10:35:44
(35)

→

(...)
(...)

←

(...)
J. U..(...)B. B. (7)

10:56:17
(3)

←

(...)
J. U..(...)B. B. (7)

12:47:30
(4)

6
kwietnia
2006 r.

13:21:25 (12)

→

(...)
K. L.

←

(...)
K. L.

13:21:57 (646)

9
kwietnia 2006 r.

12:57:40 (128)

→

(...)
Z. D. (1)

20:11:00 (26)

→

11 kwietnia
2006 r.

←

(...)
Z. D. (1)

16:18:00
(45)

W okresie
od
1.03.-15.04.
2006 r.

33 połączenia

→

na numer prepaidowy(...)

19 połączeń

←

z numeru prepaidowego
(...)

12 połączeń

→

(...)
M. D.

13 połączeń

←

(...)
M. D.

Dane źródłowe do tabeli – z t. 53, k. 10 533.
Należy przy tym przypomnieć, że biegłyA. W. (3)ustalił, iż 12 kwietnia 2006 r. między godzinami 01:00 a 03:00 na telefonie o numerze(...)ustawiona była usługa przekierowania połączeń przychodzących na numer(...). Biegły wskazał, że właściciel telefonu o numerze(...)wykonał połączenie telefoniczne ( wychodzące) w dniu 12 kwietnia 2006 r. w godzinach 01:12, 01:49 oraz 02:00 na telefon o numerze(...), na którym ustawiona zostałausługa (...). W związku z sytuacją, że na numerze(...)ustawiona zostałausługa (...)wszystkie połączenia przychodziły na telefon o numerze(...). Podsumowując połączenia telefoniczne z numeru(...)były rejestrowane na numerze(...)( k. 12630-12634, 13287, 13443-13445).
Tabela nr 2 - połączenia nawiązane i odebrane dotyczące telefonu prepaidowego(...), którym posługiwał sięK. R. (1), w okresie od 19 marca 2006 r. do dnia 14 kwietnia 2006 r.

Numer prepaidowy
(...)
którym posługiwał sięK. R. (1)

Numery telefonów osób związanych zK. R. (2), z którymi nawiązywał/odbierał od nich połączenia

Data

Godzina połącz. (czas trwania połącz. w sek.)

Połączenie do/z numeru

Numer telefonu
(abonent)

Godzina połącz. (czas trwania połącz. w sek.)

6
kwietnia
2006 r.

11:01:30 (5)

→

(...)
M. B. (1)

←

11:06:01 (94)

←

11:09:06 (32)

←

11:10:34 (5)

←

13:55:42 (80)

14:05:42 (29)

→

←

14:39:28 (38)

←

14:58:29 (90)

←

15:15:10 (61)

←

15:24:04 (35)

15:27:11(21)

→

←

15:27:50 (114)

←

15:37:19 (29)

←

15:39:41 (32)

←

15:50:07 (3)

←

15:56:58 (3)

←

16:13:10 (3)

10
kwietnia
2006 r.

←

(...)
M. B. (1)

19:42:41 (32)

←

19:52:23 (27)

20:00:10 (3)

→

←

20:23:23 (50)

20:31:34 (23)

→

←

20:36:40 (22)

←

20:58:54 (10)

21:50:25 (12)

→

21:51:07 (4)

→

←

21:53:35 (40)

←

22:10:46 (6)

11 kwietnia
2006 r.

03:53:39 (2)

→

(...)
M. B. (1)

←

04:44:49 (90)

←

04:51:47 (13)

←

04:59:31SMS

←

05:00:53 (87)

10:02:45 (57)

→

(...)
Z. R.

←

(...)
M. B. (1)

10:15:28 (95)

11 kwietnia 2006 r.

11:31:51 (2)

→

(...)
M. B. (1)

12:17:33 (2)

→

12:41:06 (2)

→

12:42:09 (1)

→

←

12:55:47 (108)

←

13:14:16 (44)

←

14:37:46 (87)

15:00:03 (2)

→

15:00:45 (2)

→

15:16:35 (60)

→

15:41:37 (3)

→

15:42:03 (2)

→

17:53:56 (142)

→

(...)
M. D. (1)

19:52:00 (42)

→

(...)
M. B. (1)

←

20:36:31 (19)

←

21:54:46 (38)

←

22:09:16 (7)

W okresie
od
1.03.-15.04.
2006 r.

32 połączenia

→

z numeru prepaidowego(...)

18 połączeń

→

na numer prepaidowy
(...)

Dane źródłowe do tabeli – z t. 53, k. 10 334 i k. 10 533.
Tabela nr 3 - wybrane połączenia wychodzące i przychodzące dotyczące telefonu komórkowegoM. D. (1)w dniu 5 kwietnia 2006 r.

Numer telefonuM.
D.

Logowanie na stacji BTS

Czas połączenia
(w sekundach)

Godzina
połącze-nia

Połączenie do/z numeru

Godzina
połącze-nia

Czas połączenia
(w sekundach)

Logowanie na stacji BTS

Numery telefonów, które łączyły się z numerem
M. D. (1)

(...)

W.
(...)

SMS

02:17:00

→

(...)
(...)

(...)
Z. D. (1)

←

4:52:00

SMS

SMS

11:20:00

→

←

11:29:00

SMS

SMS

11:30:00

→

W.
(...)

4

12:57:00

→

Brak logowań-telefon wyłączony

(...)
K. R. (1)

4

12:57:53

→

1

12:58:00

→

2

12:58:26

→

W.
(...)

22

13:12:00

→

W.(...)

(...)M. B. (1)

W.
(...)

SMS

13:21:00

→

W.
(...)

(...)
Z. D. (1)

W.
(...)

←

13:23:00

SMS

W.
(...)

(...)
Z. D. (1)

Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 064.
Tabela nr 4 - połączenia i logowania na stacjach BTS telefonów prepaidowych -(...), którym posługiwał sięM. B. (1)i(...), którym posługiwał sięK. R. (1)w dniu 6 kwietnia 2006 r.

Numer prepaidowy(...)
którym posługiwał sięM. B. (1)

Połączenie do/z numeru

Numer prepaidowy(...)
którym posługiwał sięK. R. (1)

Data

Logowanie na stacji BTS

Czas trwania połączenia
(w sekundach)

Godzina
połączenia

Godzina
połączenia

Czas trwania połączenia
(w sekundach)

Logowanie na stacji BTS

6 kwietnia 2006 r.

←

11:01:30

5

94

11:06:01

→

32

11:09:06

→

W.(...)

5

11:10:34

→

M. B.z numeru prepaidowego(...), który loguje się wW.(...)wykonuje połączenia doM. D. (1), której telefon loguje się –W.,(...): o godz.
11:35:36 (48), 11:36:41 (12), 13:19:48 (33).

W.
(...)

80

13:55:42

→

W.(...)

←

14:05:42

29

W.(...)

38

14:39:28

→

S.

W.
(...)

90

14:58:29

→

61

15:15:10

→

P.Działka Nr (...)

35

15:24:04

→

←

15:27:11

21

G.Działka (...)

114

15:27:50

→

K.(...)

29

15:37:19

→

G.Działka (...)

32

15:39:41

→

W.
(...)

3

15:50:07

→

M. B.próbuje nawiązać połączenie zK. R.

Brak logowań dla numeru prepaidowego
K. R.-telefon wyłączony

W.(...)

3

15:56:58

→

W.(...)

3

16:13:10

→

O godzinie 15:56:30K. R.wykonuje trwające 45 sek. połączenie doK. S.z oficjalnego swojego(...), który loguje się wP.(...)K. (Wcześniej trzykrotnie o godz. 14:01:32 (3), 14:05:37 (2), 15:17:07 (2)K. S.próbuje bezskutecznie połączyć się z nr(...).

TelefonZ. D. (1)(...)o godz. 8:10:51, 9:26:54, 10:05:32, 11:51:48, 12:49:09, 13:33:52, 14:15:47, 14:17:41, 15:10:21 – loguje się wW.(...).

Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 065 i 10 066.
Tabela nr 5 - połączenia pomiędzy numerem prepaidowym(...), a nr telefonuM. D. (1)w dniach 6, 10, 11, 12 kwietnia 2006 r.

Nr prepaidowy(...)
którym posługiwał sięM. B. (1)

Połączenie do/z numeru

Nr(...)
należący do
M. D. (1)

Kwiecień
2006 r.

Czas trwania połączenia (w sekundach)

Godzina
połączenia

Godzina
połączenia

Czas trwania połączenia (w sekundach)

Kwiecień
2006 r.

6.04.

48

11:35:36

→

6.04.

12

11:36:41

→

←

13:10:36

2

←

13:12:05

0

←

13:14:55

SMS

33

13:19:48

→

53

15:57:22

→

←

16:01:52

26

31

16:16:41

→

10.04.

←

20:51:00*

7

10.04.

←

20:51:35

8

←

20:53:00*

5

←

20:53:40

6

65

20:54:09

→

128

22:29:09

→

11.04.

←

00:33:00*

3

11.04.

←

00:33:40

2

56

00:33:00*

→

56

00:33:59

→

42

00:35:00*

→

41

00:35:20

→

81

19:03:30

→

45

19:33:58

→

84

21:10:16

→

12.04.

←

01:12:00*

5

12.04.

←

01:12:22

5

←

01:17:00*

7

←

01:17:45

7

←

01:49:00*

3

←

01:49:49

3

←

02:00:00*

2

←

02:00:52

2

←

02:10:00*

2

←

02:10:36

2

*Uwaga: oznaczona gwiazdką próba połączenia może się pokrywać z połączeniem, które jest uwidocznione pod tym połączeniem (według informacji udzielonych przez sporządzającego diagramy st. asp.R. M.– Sekcja ds. Analizy Kryminalnej Wydziału Wywiadu Kryminalnego(...)) Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 065, 10 071, 10 073, 10 075.
Tabela nr 6 - połączenia pomiędzy telefonem komórkowymM. D. (1)i telefonem komórkowymA. D. (1)w dniu 7, 8, 11 i 12 kwietnia 2006 r.

Numer telefonuM.
D.

Logowanie na stacji BTS

Czas połączenia
(w sekundach)

Godzina
połącze-nia

Połączenie do/z numeru

Godzina
połączenia

Czas połączenia
(w sekundach)

Logowanie na stacji BTS

Numer telefonuA.
D.

(...)

7 kwietnia 2006 r.

(...)

W.(...)

←

20:02:00

SMS

W.G.10

←

20:02:07

SMS

SMS

20:49:00

→

SMS

20:49:51

→

←

21:09:00

123

W.(...)

←

21:11:49

98

←

21:15:00

183

8 kwietnia 2006 r.

W.(...)

←

20:38:00

246

W.(...)

11 kwietnia 2006 r.

13

19:35:00

→

P.(...)

14

19:35:28

→

←

19:36:00

37

←

19:36:27

36

12 kwietnia 2006 r.

8

18:37:00

→

TelefonA.już nie odpowiada.

SMS

18:42:00

→

M. D. (1)w dniu 12 kwietnia 2006 r. o godzinie 18:54:00 wysłała także SMS na telefonZ. D. (1), którego telefon także już nie odpowiadał.

Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 067, 10 068, 10 073 i 10 075.
Tabela nr 7 – wykaz numerów telefonów, z którymi w dniach 10, 11, i 12 kwietnia 2006 r. komunikował sięM. B. (1)– posługujący się w tych dniach numerem prepaidowym -(...)telefonem służbowym –(...)oraz numerem(...)

Numery telefonów, którymi posługiwał sięM. B. (1)

Logowanie na stacji BTS

Czas połączenia
(w sekundach)

Godzina
połącze-nia

Połączenie do/z numeru

Godzina
połącze-nia

Czas połączenia
(w sekundach)

Logowanie na stacji BTS

Numery telefonów, które łączyły się z nr-ami, którymi posługiwał sięM. B. (1)

10 kwietnia 2006 r.

(...)

W.(...)

Logowanie telefonu służbowegoM. B.o godz. 19:49

(...)

W.
(...)

32

19:42:41

→

Wyjeżdżają w stronę(...)

W.(...)

(...)

27

19:52:23

→

W.
(...)

W.
(...)

←

20:00:10

3

N.(...)

50

20:23:23

→

M. N.

S.

←

20:31:34

23

S.W.(...)

22

20:36:40

→

S.

(...)

Brak logowań

←

20:51:00

7

W.(...)

(...)
M.
D.

←

20:51:35

8

(...)

Brak logowań - telefon wyłączony

←

20:52:03

3

(...)

M. D. (1)próbuje połączyć się zM. B.

←

20:53:00

5

←

20:53:40

6

P.(...)

65

20:54:00

→

M. B.oddzwania

(...)

P.(...)

10

20:58:54

→

M. B.dzwoni doR.

(...)

K. R.dzwoni doM. B.

←

21:50:25

12

P.(...)

←

21:51:07

4

44

21:53:35

→

M. B.oddzwania

P.(...)

6

22:10:46

→

128

22:29:00

→

M. B.dzwoni doM. D. (1)

W.(...)

(...)
M.
D.

(...)
telefon
M. B.

P.(...)

4

22:52:38

→

W.(...)

(...)
K. R. (1)

11 kwietnia 2006 r.

(...)

P.
(...)

M.wysyła sygnał na numer prepaidowy

←

00:33:00

3

(...)
M.
D.

←

00:33:40

2

56

00:33:59

→

M. B. (1)oddzwania

41

00:35:20

→

←

03:53:39

2

P.
(...)

(...)

W.(...)

90

04:44:49

→

M. B.dojechał zA.doW.. Komunikuje się z
K. R., który pozostał wP.

W.
(...)

13

04:51:47

→

SMS

04:59:31

→

W.
(...)

87

05:00:53

→

(...)

W.
(...)

-

04:57:00

M. B.włącza do sieci telefon służbowy. Telefon loguje się na stacji BTS naB., gdzie odwiózłA. D. (1).

-

04:58:00

(...)

W.
(...)

95

10:15:28

→

Telefon prepaidowy loguje się w miejscu zam.M. B.

P.
(...)

(...)

Brak logowań - telefon wyłączony

←

11:31:51

2

(...)

Telefon loguje się w godz. 11:38 - 12:59 na stacji BTSW.(...)
(w miejscu zamieszkaniaM. B.przyul. (...))

(...)

W.(...)

A. D.dzwoni doB.(ws powrotu do(...))

←

12:02:26

79

W.
K.17

(...)
A. D.

←

12:59:29

25

(...)

Brak logowań – telefon wyłączony do godz. 12:55

←

12:17:33

2

P.
(...)

(...)

←

12:41:06

2

←

12:42:09

1

W.
(...)

108

12:55:47

→

Telefon prepaidowy loguje się w miejscu zam.M. B.

44

13:14:16

→

W.(...)

87

14:37:46

→

M. B.w drodze powrotnej do(...)

(...)

W.(...)

M. B.jedzie zA. D.do(...)

←

14:47:00

33

(...)
M.
D.

(...)

←

15:00:03

2

P.
(...)

(...)

←

15:00:45

2

Telefon loguje się o godz. 15:16:35 wS.(M. B.jedzie zA. D.do(...))

←

15:16:35

60

←

15:41:37

3

←

15:42:03

2

(...)

P.(...)

M. B.wraz zA. D.są już wP.

←

16:18:00

45

P.(...)

(...)Z. D. (1)

(...)

P.(...)

Wysyłanie SMS w sprawie torebki

←

16:39:00

SMS

P.(...)

(...).D.

←

16:39:31

SMS

(...)

P.(...)

SMS

16:30:00

→

Wysyłanie SMS w sprawie torebki

(...).D.

SMS

16:30:26

→

SMS

16:40:00

→

SMS

16:40:30

→

(...)

P.
(...)

81

19:03:30

→

(...)
M.
D.

45

19:33:58

→

84

21:10:00

→

←

19:52:00

42

P.(...)

(...)

P.
(...)

19

20:36:31

→

K. R.opuścił działkę na polecenieM. B.-jeździ poP.

P.
(...)

38

21:54:46

→

P.Działka nr (...)

7

22:09:16

→

12 kwietnia 2006 r.

(...)

Brak logowań – telefony wyłączone

M. D.zaniepokojona nieobecnościąM. B.próbuje nawiązać połączenie
na telefon służbowy
i na numer prepaidowy

←

01:12:00

6

W.
(...)

(...)
M.
D.

(...)

←

01:12:22

5

←

01:17:45

7

←

01:49:49

3

(...)

←

01:49:00

2

(...)

←

02:00:00

2

←

02:00:52

2

←

02:10:36

2

Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 071, 10 073 i 10 075 oraz z t. 53, k. 10 333 i 10 334.
Należy pamiętać, że biegłyA. W. (3)ustalił, iż 12 kwietnia 2006 r. między godzinami 01:00 a 03:00 na telefonie o numerze(...)ustawiona była usługa przekierowania połączeń przychodzących na numer(...). Biegły wskazał, że właściciel telefonu o numerze(...)wykonał połączenie telefoniczne ( wychodzące) w dniu 12 kwietnia 2006 r. w godzinach 01:12, 01:49 oraz 02:00 na telefon o numerze(...), na którym ustawiona zostałausługa (...). W związku z sytuacją, że na numerze(...)ustawiona zostałausługa (...)wszystkie połączenia przychodziły na telefon o numerze(...). Podsumowując połączenia telefoniczne z numeru(...)były rejestrowane na numerze(...)( k. 12630-12634, 13287, 13443-13445).
W dniu 10 kwietnia telefony telefonZ. D. (1)nr(...)o godz. 17:11, 17:18, 19:05, 19:06 logował się wW.(...), a w godzinach 21:42 – 23:32 wP..
W dniu 10 kwietnia telefonA. D. (1)nr(...):

⚫

godz. 19:56:16 logował się na stacji przekaźnikowej BTS –W.,(...)

godz. 20:25:57 logował się na stacji przekaźnikowej BTS –S.;

w godz. 21:30:45 – 23:10:07 logował się wP..

Tabela nr 8 - połączenia i logowania na stacjach BTS telefonów prepaidowych -(...), którym posługiwał sięM. B. (1)i(...), którym posługiwał sięK. R. (1)w dniach 10 i 11 kwietnia 2006 r.

Numer prepaidowy(...)
którym posługiwał sięM. B. (1)

Połączenie do/z numeru

Numer prepaidowy(...)
którym posługiwał sięK. R. (1)

Data

Logowanie na stacji BTS

Czas trwania połącz (sek.)

Godzina
połączenia

Godzina
połączenia

Czas trwania połącz.(sek.)

Logowanie na stacji BTS

10 kwietnia 2006 r.

W.
(...)

32

19:42:41

→

W.
ul. (...)

27

19:52:23

→

W.
(...)

W.(...)

←

20:00:10

31

N.
(...)

50

20:23:23

→

M. N.1

S.

←

20:31:34

23

S.W.Działka

22

20:36:40

→

S.

P.(...)

10

20:58:54

→

←

21:50:25

12

←

21:51:07

4

44

21:53:35

→

P.(...)

6

22:10:46

→

11 kwietnia 2006 r.

←

03:53:39

2

P.
(...)

W.
(...)23

90

04:44:49

W.
K.17

13

04:51:47

SMS

04:59:31

W.
(...)

87

05:00:53

W.
(...)

95

10:15:28

→

←

11:31:51

2

P.
(...)

←

12:17:33

2

←

12:41:06

2

←

12:42:09

1

108

12:55:47

→

44

13:14:16

→

W.(...)

87

14:37:46

→

←

15:00:03

2

←

15:00:45

2

S.

←

15:16:35

60

←

15:41:37

3

←

15:42:03

2

P.
(...)

←

19:52:00

42

P.(...)

19

20:36:31

→

P.(...)

38

21:54:46

→

P.Działka nr (...)

7

22:09:16

→

Dane źródłowe do tabeli – t. 52, k. 10 071 i 10 073.
Tabela nr 9 - połączenia pomiędzyA. D. (1)iP. W.w dniach 10 – 12 kwietnia 2006 r.

Telefon komórkowy(...)
A. D. (1)

Połączenie do/z numeru

Telefon komórkowy(...)
P. W.

Data

Logowanie na stacji BTS

Czas trwania połącz.
(w sek.)

Godzina
połączenia

Godzina
połączenia

Czas trwania połącz.
(w sek.)

Logowanie na stacji BTS

10 kwietnia 2006 r.

←

8:17:43

SMS

W.K.17

W.
(...)(...)

SMS

08:58:10

→

(...)

←

08:59:22

SMS

SMS

11:16:31

→

(...)

←

11:17:14

SMS

SMS

11:36:13

→

←

12:16:55

SMS

SMS

12:22:09

→

←

12:22:53

SMS

←

13:35:17

SMS

SMS

14:38:26

→

←

14:38:36

SMS

←

21:27:06

SMS

W.(...)

←

21:30:45

SMS

20

21:32:13

→

P.
(...)

SMS

21:37:35

→

SMS

21:37:39

→

←

22:20:15

71

←

22:54:34

SMS

W.(...)

P.
(...)

SMS

23:00:27

→

SMS

23:00:32

→

←

23:01:47

SMS

SMS

23:04:05

→

←

23:04:39

SMS

SMS

23:05:23

→

←

23:06:01

SMS

SMS

23:08:23

→

←

23:10:07

SMS

11 kwietnia 2006r.

TelefonA. D. (1)(...)godz.: 00:38:52, 00:56:09, 00:58:17, 02:04:05, 02:08:27 logował się na stacji przekaźnikowej BTSP.(...), a o godz. 01:20:55 -P.(...)

W.(...)

2

04:40:55

→

A. D. (1)próbuje dodzwonić się doP. W., który ma wyciszony telefon

2

04:41:17

→

3

04:41:52

→

2

04:42:35

→

1

04:43:48

→

W.(...)

SMS

04:44:32

→

1

04:46:50

→

W.(...)

8

04:47:54

→

W.(...)

1

04:49:44

→

2

04:50:24

→

2

04:51:16

→

1

04:53:37

→

8

04:54:25

→

2

04:55:09

→

30

04:55:26

→

Nawiązuje połączenie

TelefonA. D. (1)(...)godz.: 09:28, 09:45, 10:48, 12:55 i 12:59:29 logował się na stacji przekaźnikowej BTSW.,(...)

11 kwietnia 2006 r.

W.(...)

←

14:46:45

SMS

2

14:47:43

→

2

14:47:51

→

W.(...)

102

14:49:10

→

TelefonA. D. (1)(...)godz. 16:30:26 loguje się na stacji przekaźnikowej BTS-P.(...)(telefon służbowyM. B. (1)(...)o godz. 16:30:00 zalogował się na stacji przekaźnikowej BTS –P.(...))

P.
(...)

SMS

16:59:19

→

SMS

16:59:23

→

←

17:00:14

SMS

SMS

17:15:08

→

50

18:34:02

→

←

20:13:21

SMS

SMS

20:16:04

→

16

20:45:22

→

W.(...)

←

22:26:17

1

←

22:30:11

SMS

SMS

22:41:05

→

SMS

22:41:09

→

←

22:42:16

SMS

O godz. 22:42:16 ostatnie logowanie telefonuA. D. (1)
na stacji przekaźnikowej BTS –P.(...)

←

23:35:04

SMS

W.(...)

←

23:46:52

2

←

23:49:20

2

12 kwietnia 2006 r.

Telefon
A. D. (1)
już nie odpowiada.

←

00:00:59

2

W.B.
(...)

←

00:05:50

1

←

00:15:14

1

W.(...)

←

00:29:22

1

←

00:44:09

2

←

00:51:31

1

←

00:55:25

1

←

01:09:02

1

←

03:13:12

1

←

03:51:53

1

←

05:11:09

2

W.(...)

←

07:07:15

1

←

09:01:01

2

←

10:29:43

1

W.(...)

←

11:22:24

2

←

11:48:21

SMS

←

16:47:58

2

←

17:32:35

1

←

18:02:41

1

W.(...)

←

20:09:17

1

←

21:52:58

1

←

23:34:24

2

12 kwietnia 2006 r.M. D. (1):

⚫

o godz. 18:37:00 (8 sek.) próbowała nawiązać połączenie z numerem telefonuA. D. (1);

o godz. 18:42:00 wysłała SMS na numer ((...))A. D. (1);

o godz. 18:54:00 wysłała SMS na numer ((...))Z. D. (1).

Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 072, 10 073, 10 075.
Tabela nr 10 – połączenia nawiązane i odebrane w dniu 8 marca 2007 r. (dzień po zaginięciuH. S. (1)) pomiędzy numerem telefonu należącym doM. D. (1), a numerem(...)należącym doH. S. (1), który był wówczas w dyspozycji córkiH. I.S.)

Numer telefonuH. S. (1)

Logowanie na stacji BTS

Czas połączenia
(w sekundach)

Godzina
połącze-nia

Połączenie do/z numeru

Godzina
połączenia

Czas połączenia
(w sekundach)

Logowanie na stacji BTS

Numer telefonuM.
D.

(...)

8 marca 2007 r.

(...)

Brak w diagramie logowań na stacjach BTS

7

05:04:00

→

Bezskuteczne próby połączenia
I. S.
zM. D. (1)
(przy użyciu telefonuH. S. (1))

W.,(...)Dz. Nr(...)

4

05:13:00

→

4

05:14:00

→

6

05:18:00

→

4

05:19:00

→

4

05:25:00

→

4

05:38:00

→

9

05:43:00

→

112

05:44:00

→

Połączenia pomiędzyI. S.(córkąH. S. (1)), aM. D. (1)

72

05:46:00

→

45

06:57:00

→

358

08:34:00

→

←

09:16:00

191

31

11:26:00

→

261

11:44:00

→

←

12:00:00

SMS

182

19:53:00

→

Dane źródłowe do tabeli – z t. 52, k. 10 078.
1 Karta SIM

    (ang.

    subscriber identity module) jest to moduł identyfikacji abonenta - identyfikuje abonenta, jest to swoisty klucz, dzięki któremu mamy dostęp do sieci komórkowej. Karta SIM jest to przenośna i niezależna od telefonu pamięć – przechowuje wiele informacji ważnych dla użytkownika końcowego: wiadomości SMS, książka adresowa, kody PIN i PUK, numer telefonu (MSISDN) i numer identyfikacyjny abonenta (IMSI). Najważniejszym zadaniem karty SIM jest jednoznaczna identyfikacja użytkownika w sieci na podstawie unikalnego numeru seryjnego (ICCID). Dzięki temu mechanizmowi każdy użytkownik może wyjąć kartę SIM i włożyć ją do dowolnie wybranego telefonu GSM. Pełni funkcję klucza dostępowego do sieci komórkowej.
2 IMEI (ang. International Mobile EquipmentI.) jest to niepowtarzalny 15-cyfrowy kod, który jednoznacznie identyfikuje telefon (aparat telefoniczny). Numer IMEI składa się z 4 części odpowiednio podzielonych na XXXXXX XX XXXXXX X. Pierwszy ciąg to TAC- 6 cyfr - kod homologacji (pierwsze dwie cyfry to kod kraju, gdzie dokonano homologacji – oznaczenie kraju dla jakiego dany telefon został wyprodukowany); drugi FAC (Final Assembly Code) - 2 cyfry - kod montażu – przeznaczony dla producenta np. 20 oznacza(...); trzeci SNR (Serial Number) - 6 cyfr – właściwy numer seryjny aparatu i czwarty - CD (Check Digit) - 1 cyfra - suma kontrolna, sprawdza poprawność IMEI.
IMEI nie tylko zawiera kilka informacji o produkcie, ale również umożliwia zlokalizowanie komórki bez względu na używaną kartę SIM - moduł identyfikacji abonenta.