Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 712/18
Data wyroku: 2019-04-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk, art. 193 kk

Sygn. akt VI Ka 712/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2019 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Andrzej Tekieli
Protokolant Sylwia Piliszewska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wL.del. do Prokuratury Rejonowej wZ.A. N.

po rozpoznaniu w dniu 29.03.2019 r.
sprawyK. P.ur. (...)wZ.
s.Z.iA. z domu P.
orazD. Z.,ur. (...)wZ.
s.G.iC. z domu F.
oskarżonych zart. 193 kkiart. 158 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu
z dnia 11 czerwca 2018 r. sygn. akt II K 582/17

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonychK. P.iD. Z.oraz na podstawieart. 435 kpkwobec oskarżonegoD. P. (1)w ten sposób, że w pkt II, III, X, i XVII części dyspozytywnej wyroku przyjmuje, iż przypisane im przestępstwa oskarżeni popełnili w nocy 5 czerwca 2016 roku;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonychK. P.iD. Z.;

III
na podstawieart. 105 § 2 kpkprostuje oczywiste omyłki pisarskie w części wstępnej zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w opisie czynów kwalifikowanych zart. 193 kk(pkt 1) i zart. 158 § 1 kk(pkt 2) w miejsce słów „w nocy 5/6 czerwca 2016 roku „ wpisuje słowa „w nocy 5 czerwca 2016 roku”;

IV
zasądza od oskarżonychK. P.iD. Z.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. Z.kwoty po 420 zł tytułem udziału w postępowaniu odwoławczym pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego;

V
zasądza od oskarżonychK. P.iD. Z.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwotach po 190 zł.

Sygn. akt VIKa 712/18

UZASADNIENIE
D. P. (1),K. P.iD. Z.zostali oskarżeni o to, że:
1. w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu używając siły fizycznej wdarli się na teren ogrodzonej posesji, gdzie brew żądaniu pokrzywdzonego terenu tego nie opuścili, czym działali na szkodęA. P. (1)

tj. o czyn zart. 193 k.k.
2. w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuA. P. (1), kopiąc go nogami w twarz i korpus przez co narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.
3. w tym samym czasie i miejscu co w pkt I działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuS. Z., kopiąc go nogami w twarz i korpus przez co narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 11 czerwca 2018r. w sprawie sygn. akt
IIK 582/17:

I
oskarżonegoD. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 193 k.k.i za to na podstawieart. 193 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

II
oskarżonegoD. P. (1)uznał za winnego tego, że w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zD. Z.iK. P.wziął udział w pobiciuA. P. (1), kopiąc go nogami i bijąc rękoma w okolice głowy i tułowia oraz nóg przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.to jest za winnego popełnienia występku zart. 158 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 158§ 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

III
oskarżonegoD. P. (1)uznał za winnego tego, że w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zD. Z.iK. P.wziął udział w pobiciuS. Z., przy czym ustala, żeD. P. (1)zadał pierwszy cios kopiącS. Z.w twarz czym spowodował złamanie kości nosa z przemieszczeniem, a następnie wspólnie z pozostałymi napastnikami zadawał leżącemu na ziemiS. Z.dalsze uderzenia rękoma i nogami po tułowiu, przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k, to jest za winnego popełnienia czynu zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone w pkt I, II i III części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuD. P. (1)karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. P. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby,

VI
na podstawieart. 73 § 2 k.k.w okresie próby oddał oskarżonegoD. P. (1)pod dozór kuratora,

VII
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. P. (1)obowiązek informowania kuratora o przebiegu okresu próby, zobowiązał oskarżonego do podjęcia i wykonywania pracy zarobkowej oraz powstrzymywania się od nadużywania alkoholu,

VIII
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. P. (1)obowiązek uiszczenia nawiązki na rzeczS. Z.w kwocie 1.000 złotych, a na rzeczA. P. (1)w kwocie 600 złotych,

IX
oskarżonegoK. P.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 193 k.k.i za to na podstawieart. 193 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

X
oskarżonegoK. P.uznał za winnego tego, że:

- w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zD. Z.iD. P. (1)wziął udział w pobiciuA. P. (1), kopiąc go i bijąc rękoma w okolice głowy, tułowia oraz nóg przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
- w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zD. Z.iD. P. (1)wziął udział w pobiciuS. Z., kopiąc go i bijąc rękoma w okolice głowy, tułowia przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
to jest za winnego popełnienia dwóch występków zart. 158 § 1 k.k.przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 158§ 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

XI
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone w pkt IX i X części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuK. P.karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

XII
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoK. P.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby,

XIII
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w okresie próby oddał oskarżonegoK. P.pod dozór kuratora,

XIV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 i 5 k.k.orzekł wobec oskarżonegoK. P.obowiązek informowania kuratora o przebiegu okresu próby, oraz powstrzymywania się od nadużywania alkoholu,

XV
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoK. P.obowiązek uiszczenia nawiązki na rzeczS. Z.w kwocie 1.000 złotych, a na rzeczA. P. (1)w kwocie 600 złotych,

XVI
oskarżonegoD. Z.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 193 k.k.i za to na podstawieart. 193 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

XVII
oskarżonegoD. Z.uznał za winnego tego, że:

- w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zK. P.iD. P. (1)wziął udział w pobiciuA. P. (1), kopiąc go i bijąc rękoma w okolice głowy, tułowia oraz nóg przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
- w nocy 5/6 czerwca 2016 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zK. P.iD. P. (1)wziął udział w pobiciuS. Z., kopiąc go i bijąc rękoma w okolice głowy, tułowia przez co naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo następnie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
to jest za winnego popełnienia dwóch występków zart. 158 § 1 k.k.przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 158§ 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

XVIII
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone w pkt XVI i XVII części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemuD. Z.karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

XIX
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. Z.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby,

XX
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w okresie próby oddał oskarżonegoD. Z.pod dozór kuratora,

XXI
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 i 5 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. Z.obowiązek informowania kuratora o przebiegu okresu próby oraz powstrzymywania się od nadużywania alkoholu,

XXII
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. Z.obowiązek uiszczenia nawiązki na rzeczS. Z.w kwocie 1.000 złotych, a na rzeczA. P. (1)w kwocie 600 złotych,

XXIII
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądziłod oskarżonychD. P. (1),K. P.orazD. Z.na rzecz Skarbu Państwa po 1/3 kosztów sądowych, w tym na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3ust.ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(DZ.U. nr 49 poz. 223 z 1983r. ze. zm.) wymierzył każdemu z nich opłatę po 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.

XXIV
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. z§ 11 ust 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 i ust 7w zw. z § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804) zasądził od oskarżonychD. P. (1),K. P.orazD. Z.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. Z.kwoty po 756,00 (siedemset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.

Apelację od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonychK. P.iD. Z..
Obrońca oskarżonegoK. P., na podstawieart. 427 § 2w zw. zart. 438 § 1, 2, 3 i 4 k.p.k, wyrokowi zarzucił:

1
Naruszenie prawa materialnego tj.art. 158 § 1 k.k., przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy z opisu przypisanego, oskarżonemuK. P., czynu wynika, że nie wypełnił on wszystkich znamion strony przedmiotowej tego przestępstwa tj. „narażenie pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1”,

2
naruszenie przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, polegające na całkowicie dowolnej i jednostronnej, a nie swobodnej, ocenie treści dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności poprzez:

-

przyjęcie za wiarygodne zeznań świadkaA. P. (1)oraz ustalenie na ich podstawie stanu faktycznego sprawy, w przypadku gdy świadek ten opiera swoje depozycję na odczuciach, a nie faktach i obserwacjach, co więcej nie wzywał oskarżonegoK. P.do opuszczenia terenu jego posesji, nadto treść jego zeznań odbiega od siebie w zależności od zaawansowania toku postępowania, w szczególności podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym świadek ten wskazał, iż wobec niego podejmowały atak dwie osoby (jednym z nich byłD. P. (1), drugiej nie był w stanie opisać k. 4v), zaś wobecS. Z.nie wiem ile osób (czy dwie czy trzy, widział jak stały przy nim trzy osoby), w toku postępowania sądowego wskazywał już na sprawstwo trzech oskarżonych zarówno co do ataku na swoją osobę, jak i świadkaZ.,

przyjęcie za wiarygodne zeznań świadkaS. Z.oraz ustalenie na ich podstawie stanu faktycznego sprawy, w przypadku gdy świadek ten opiera swoje depozycję na odczuciach, a nie faktach i obserwacjach, nadto treść jego zeznań diametralnie odbiega od siebie w zależności od zaawansowania toku postępowania, w szczególności podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym jego zeznania nie były kategoryczne przy czym wskazał, iż w ataku naA. P. (1)udział brały dwie osoby (P.i jeden z pozostałych k.8), zaś w ataku na jego osobę jak agresora wskazałD. P. (1)i jakoś inną osobę (k. 8), w toku postępowania sądowego jako napastników wskazał 3 oskarżonych przy czym swoją pewność co do ich udziały poszukiwał w tym, iż w dniu 06.06.2017 r. przyszły go przepraszać trzy osoby,

przyjęcie za wiarygodne zeznań świadkaR. K.oraz ustalenie na ich podstawie stanu faktycznego sprawy, podczas gdy opiera ona swoje depozycje na domysłach, w szczególności co do okoliczności których nie mogła widzieć z uwagi na swoją nieobecność (wejście do wnętrza budynku do dziecka), zaś zadawanie ciosów przez wszystkich oskarżonych miała rozpoznać na podstawie obserwacji jedynie cieni postaci,

przyjęciu za wiarygodne zeznań świadkaM. Z. (1)oraz ustalenie na ich podstawie stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy świadek zastępuje swoje obserwacje domysłami, uzupełnia je o dane nie posiadające odzwierciedlenia w materiale dowodowym, w tym w bezpośrednich zeznaniach samych pokrzywdzonych, nadto dokonując telefonicznego zgłoszenia o zdarzeniu nie wskazywała na bezpośredni jego przebieg, w szczególności co do pobiciaA. P. (1)oraz ilości osób atakujących,

przyjęcie braku wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoK. P.z uwagi na ich sprzeczność z relacjami pokrzywdzonych, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy potwierdza depozycje oskarżonego, w których wskazuje on na to, iż nie dokonał on fizycznego przełamania płotu i wtargnięcia na posesję, nadto nie zadawał pokrzywdzonym żadnych ciosów, zaś jego wyjaśnienia pozostają w zgodzie z wyjaśnieniamiD. Z.iD. P. (1), nadto z częściowymi zeznaniami samych pokrzywdzonych,

1
naruszenie przepisów postępowania tj.art. 409 k.p.k., które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez wznowienie, na rozprawie w dniu 24.05.2018 r., przewodu sądowego, pomimo wskazań w protokole z tej rozprawy, iż przewodniczący ogłosił publicznie wyrok w sprawie,

2
błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że oskarżony miał dopuścić się popełnienia zarzucanych mu czynów w nocy z 5-ego na 6- ego czerwca 2016 r., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy okoliczności tych nie potwierdza.

3
rażącą niewspółmierność kary, polegającą na zobowiązaniu oskarżonego do powstrzymywania się w okresie próby od nadużywania alkoholu, w przypadku gdy oskarżonemu nie zarzucono przestępstwa popełnionego w stanie nietrzeźwości, nadto stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzone dowody nie wskazuję, iż oskarżony nadużywa alkoholu oraz oddanie oskarżonego pod dozór kuratora, w przypadku gdy dozór ten nie jest uzasadniony okolicznościami sprawy.

Przedstawiając powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoK. P.od popełnienia zarzucanych mu czynów lub ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Obrońca oskarżonegoD. Z.zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia, poprzedzony dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego a polegający na błędnym uznaniu przez wyrokujący Sąd, iż oskarżony wypełnił znamiona przypisanych mu czynów zawartych w pkt. XVII części dyspozytywnej wyroku zart. 158 § 1 k.k., albowiem okoliczność ta wynika z przeprowadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności z zeznań pokrzywdzonych, świadkówM. Z. (1),R. K.co w konsekwencji skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji wyczerpania przez oskarżonego znamion czynu stypizowanego w 158§ 1 k.k., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań w charakterze świadkaM. S.,A. S.,T. R., zeznań pokrzywdzonych złożonych na etapie postępowania przygotowawczego oraz wyjaśnień oskarżonych nie pozwalają na przyjęcie powyższego wskazują, iż zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion przypisanych

II
art. 410 k.p.k.w z w. zart. 7 k.p.k.poprzez pominięcie oraz niedostateczne rozważenie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, z pominięciem zasad logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonych zeznańM. S.,A. S.,T. R.oraz pokrzywdzonych, jak i świadkówM. Z. (1),R. K.którym Sąd przyznał walor wiarygodności, uznając wskazywaną w wyroku wersję przebiegu zdarzenia, przy czym Sąd oceniając tę wersję zdarzeń jedynie w sposób marginalny dostrzegł, iż w toku postępowania przygotowawczego pokrzywdzeni wskazywali inną liczbę napastników, przebieg, jak i brak wiedzy co do ich personaliów

III
obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 158 § 1 kk, polegająca na braku dokonania przypisania ustalonemu stanowi faktycznemu konkretnego, spośród alternatywnie wymienionych ustawowych znamion tego czynu zabronionego, a nadto przyjęcie, iż oskarżonyD. Z.działając wspólnie i w porozumieniu zK. P.iD. P. (1)swym działaniem wypełnił ustawowe znamiona występku zart. 158 § 1 k.k., podczas gdy w przypisanym zachowaniu oskarżonego brak było wypełnienia znamion przestępstwa

IV
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia, poprzedzony dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego a polegający na błędnym uznaniu przez wyrokujący Sąd, iż oskarżony wypełnił znamiona przypisanego mu czynu zawartego w pkt. 1 części wstępnej wyroku zart. 193 k.k., albowiem okoliczność ta wynika z przeprowadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności z zeznań pokrzywdzonych, świadkówM. Z. (1),R. K.co w konsekwencji skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji wyczerpania przez oskarżonego znamion czynu stypizowanego w 193k.k., podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań w charakterze świadka,T. R., zeznań pokrzywdzonych złożonych na etapie postępowania przygotowawczego oraz wyjaśnień oskarżonych nie pozwalają na przyjęcie powyższego wskazując, iż zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion przypisanego mu czynu

Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonegoD. Z.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. Z.od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Obydwie apelacje, co do zasady, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zarzuty apelacji obrońców oskarżonegoK. P.i oskarżonegoD. Z.w części pokrywają się wobec czego omówione zostaną łącznie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż nietrafne były zarzuty obu apelacji co do obrazyart. 7 k.p.k.oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Apelujący zarzucili, że Sąd Rejonowy, w następstwie błędnie dokonanej oceny dowodów, poczynił wadliwe ustalenia faktyczne, w szczególności uznając za wiarygodne zeznania pokrzywdzonychA. P. (1)iS. Z.oraz świadkówR. K.orazM. Z. (1), co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania sprawstwa oskarżonychK. P.orazD. Z.. Wbrew jednak temu Sądmeritiprzeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, w następstwie którego zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodzą żadne wątpliwości w zakresie sprawstwa i winy zarównoK. P.orazD. Z.odnośnie przypisanych im czynów.
Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych prawidłowo ocenił całość zebranego materiału dowodowego. W pisemnym uzasadnieniu wyroku szczegółowo wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, a także dlaczego przyznał im walor wiarygodności, a ponadto podał z jakich powodów odrzucił dowody przeciwne. Sąd, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego kierował się przy tym zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego. W przedstawionym w uzasadnieniu procesie wnioskowania brak jest błędów logicznych, czy też niespójności. Sąd ten miał bezpośredni kontakt ze wszystkimi dowodami osobowymi, co niewątpliwie ułatwiało ich ocenę. Sąd I instancji swoje stanowisko, co do wartości dowodowej i znaczenia dla sprawy poszczególnych dowodów, opierał na całokształcie materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego i w sposób przekonujący przedstawił to w uzasadnieniu wyroku. Nie ma potrzeby w tym miejscu powielania zawartej w uzasadnieniu argumentacji, którą Sąd Odwoławczy w pełni podziela czyniąc ją częścią swojego uzasadnienia.
Obrońcy oskarżonych w wywiedzionych apelacjach w żaden sposób nie wskazali, by Sąd, dając wiarę jednym dowodom, a odmawiając jej innym, naruszył dyspozycję przepisuart. 7 k.p.k.Zamiast tego bardzo szeroko przedstawili własne interpretacje materiału dowodowego, sprowadzające się w swej istocie do podważenia zeznań pokrzywdzonychA. P. (1)iS. Z.oraz świadkówR. K.orazM. Z. (1)jako osób bezpośrednio zainteresowanych wynikiem postępowania, którzy fakty i obserwacje zastępują odczuciami i domysłami. Nie jest to jednak na pewno wystarczające do podważenia oceny dowodów zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd orzekający bowiem dokonał samodzielnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny wyjaśnień oskarżonych jak i zeznań pokrzywdzonych oraz świadków w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom skarżących, treść zeznań pokrzywdzonych nie odbiega od siebie w zależności od zaawansowania toku postępowania, gdyż pokrzywdzeni konsekwentnie i stanowczo od początku utrzymywali, iż napastników było trzech. Swoje przekonania opierali nie tylko, jak w przeważającej części uzasadnienia apelacji sugerują obrońcy, na domysłach i przypuszczeniach, ale przede wszystkim na fakcie bycia bitym i kopanym przez trzech oskarżonych, którzy wtargnęli na posesję. Sąd Rejonowy mając na uwadze perspektywę pokrzywdzonych oraz sposób w jaki opisali zdarzenie, dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny ich zeznań przy czym wskazał na wzajemnie dopełniające się relacje pozostałych świadków zdarzenia -R. K.orazM. Z. (2). Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądumeriti, że zeznania obu kobiet w pełni zasługiwały na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Wskazać bowiem należy na ich konsekwencję i szczegółowość wystarczającą dla pełnego odtworzenia przebiegu zajścia z udziałem oskarżonych.
Niezrozumiały jest zarzut obrońcyK. P.pod adresem Sądu I instancji, jakoby Sąd bezpodstawnie przyjął za wiarygodne zeznania świadkaM. Z. (1), bowiem opiera ona swoje twierdzenia na domysłach, a ponadto całe zdarzenie relacjonuje na korzyść swojego męża. Fakt, żeM. Z. (1)dzwoniąc na policję nie podała wszystkich, szczegółowych elementów zajścia w żaden sposób nie może dyskredytować wiarygodności świadka. Nie dziwi, że świadek bardzo emocjonalnie odnosi się do tego zdarzenia, jednak zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i podczas rozprawy konsekwentnie i stanowczo utrzymywała, że trzech oskarżonych zadawało uderzenia, najpierwA. P. (1), a następnie na skutek reakcji jej męża, zaatakowaliS. Z.. Co natomiast tyczy się zeznańR. K., była ona w stanie opisać jedynie sytuację, która miała miejsce przed jej wbiegnięciem do domu, to jednak kolejność zdarzeń przez nią opisywanych znajdują swe pełne odzwierciedlenie w relacji pokrzywdzonych jak i w relacji świadkaM. Z. (1). Sąd I instancji był zatem w pełni uprawniony przyjąć, że zeznania świadkaR. K.znajdują logiczne i spójne dopełnienie w relacji świadkaM. Z. (1).
Sąd I instancji miał na uwadze treść wyjaśnieńK. P.iD. Z.i wyraźnie wskazał powody, dla których nie można im przydać wiarygodności (k. 410, 411). W wyjaśnieniach obu oskarżonych występuje wiele nieścisłości; z jednej strony utrzymują, iż na teren posesji weszli celem odciągnięcia swojego kolegi, by za chwilę wskazać, iż to pokrzywdzeni leżeli na oskarżonymD. P. (1). Zasadnie stwierdził Sąd, iż oskarżeniD. Z.iK. P.ustalili wygodną dla nich wersję wydarzeń, że na teren posesji weszli wyłącznie w celu zapobieżenia eskalacji konfliktu wywołanego przezD. P. (1). Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonych diametralnie różni się od wersji pokrzywdzonych orazM. Z. (1)iR. K.. Sprawstwo oskarżonych dodatkowo potwierdzają badania lekarskie pobitych pokrzywdzonych jak i opinia biegłego lekarza, który wskazał jaki był mechanizm powstania obrażeń. Sąd I instancji ocenił te dowody we wzajemnym powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym o charakterze osobowym, na podstawie którego zasadnie wywiódł, że oskarżeni nie tylko nie udzielili pomocy pokrzywdzonym, ale że także kopali i zadawali ciosyA. P. (1)iS. Z.. Dowód z wyjaśnień oskarżonych Sąd Rejonowy rozważył szczególnie wnikliwie, w powiązaniu z pozostałymi materiałami zebranymi w sprawie, co jednoznacznie wynika z obszernego pisemnego uzasadnienia wyroku.
Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonegoD. Z.Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, które w sposób kategoryczny i jednoznaczny potwierdziły, iż oskarżeni, po tym jakD. P. (1)kopnięciem otworzył furtkę, w sposób nagły wbiegli na teren posesji. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, iż oskarżeni mieli świadomość, że jest to teren prywatny i wbrew woli pokrzywdzonegoA. P., który w sposób jasny i zrozumiały sprzeciwił się temu, nie opuścili jej pomimo wezwania, czym wypełnili znamiona przestępstwa zart. 193 k.k.
Zarzucając zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, obrońcy nie przedstawili okoliczności, które nie były przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego. Zaprezentowali oni jedynie własne oceny, odmienne od tych zawartych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom obszernych apelacji przeprowadzone na rozprawie przed Sądem I instancji dowody pozwalały na czynienie kategorycznych ustaleń w zakresie sprawstwa i winy oskarżonychD. Z.orazK. P.i brak było podstaw, by apelacje w zakresie podniesionych zarzutów uwzględnić. Wbrew zarzutom obydwu apelacji obrońców wypełnione zostały działaniami oskarżonych ustawowe znamiona przestępstwa zart. 158 § 1 kk.
Zupełnie niezasadny był także podniesiony przez obrońcęK. P.zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.art. 409 k.p.k.Nie ulega żadnym wątpliwościom, iż do wznowienia przewodu sądowego doszło w dniu 24.05.2018r., , a wyrok wydany został po wygłoszeniu mów końcowych, na rozprawie w dniu 11.06.2018r. (k. 398, k.400-402). Obrońca oskarżonego doskonale o tym wiedziała. Zauważyć należy, że jak zostało wskazane w rzeczonym protokole rozprawy z dnia 24.05.2018r. po uprzedzeniu stron przez Sąd o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu, obecna na sali obrońca oskarżonegoK. P.złożyła wniosek o odroczenie rozprawy (k. 384 odwrót). Wskazane w protokole sformułowanie, iż przewodniczący ogłosił publicznie wyrok w sprawie, stanowi oczywistą omyłkę pisarską, jak należy domniemywać wynikającą z błędnego „wklejenia” treści tego sformułowania z innego protokołu sporządzonego na komputerze, sprostowanie tej omyłki, zgodnie zart. 154 k.p.k., w każdym czasie może dokonać Sąd I instancji.
Ponadto niewątpliwą omyłkę pisarską stanowiło wskazanie przez Sąd I instancji, iż oskarżeni „narazili pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albonastępnieskutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.” W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd w sposób wyczerpujący, opierając się na kilku różnych płaszczyznach prawidłowo wskazał jakie zachowania oskarżonych naraziły na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia albo wystąpienia jednego ze skutków opisanych w przepisach wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.Uważna lektura uzasadnienia prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż w opisie czynu Sąd Rejonowy omyłkowo wskazał słowo „następnie”bowiem z całego kontekstu wywodu jasno wynika, iż zachowanie oskarżonych spowodowało „bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.” Podobnie jak powyższe wadliwe sformułowanie protokołu, tego rodzaju oczywista omyłka, nie dotycząca materialnej treści orzeczenia może być prostowana w formie postanowienia w każdym czasie przez Sąd Rejonowy, który omyłkę tę popełnił (art. 105 § 1 kpk).
Sąd Okręgowy zmienił natomiast zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt II, III, X, XVII części dyspozytywnej wyroku przyjął, iż przypisane przestępstwa oskarżeni popełnili w nocy 5 czerwca. Kwestii tej dotyczył także jeden z zarzutów apelacji obrońcyK. P.. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie przesądzał, iż do zdarzenia doszło w nocy 5 czerwca 2016 r., co nie zostało nigdy zakwestionowane przez pokrzywdzonych czy samych oskarżonych zarówno w toku postępowania jak i w wywiedzionych apelacjach. Powyższa zmiana wyroku nie jest rozstrzygnięciem na niekorzyść oskarżonych (nie tylko skarżących ale takżeD. P. (2)w trybieart. 435 kpk), wynikała bowiem jedynie z oczywistej omyłki pisarskiej w części wstępnej wyroku w opisie zarzucanych czynów. W akcie oskarżenia bowiem jednoznacznie sformułowano w opisie czynów, że popełnione zostały w nocy 5 czerwca 2010 r. (a nie w nocy 5/6 czerwca 2010 r. - k. 298-299). Powyższa omyłka pisarska w części wstępnej wyroku na podstawieart. 105 § 2 k.p.k.została sprostowana przez Sąd Okręgowy.
Mając na względzie całokształt poczynionych rozważań, stwierdzić należy że apelacje wywiedzione przez skarżących w pozostałej części nie zasługiwały na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy.
Wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania nie są rażąco surowe.
Sąd I instancji w stosunku doK. P.zawieszając wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres dwóch lat próby na mocyart. 72 § 1 pkt. 1 i 5 k.k.zobowiązał oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby oraz powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. W ocenie Sądu Okręgowego taka dolegliwość pozwoli na prawidłowe monitorowanie jego zachowania oraz wpłynie na właściwą realizację celów orzeczonej kary. Jako niezasadny jawi się zarzut obrońcy oskarżonego co do rażącej niewspółmierności kary w postaci obowiązku powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy z ustaleń Sądu I instancji wynika, że zarzucanych im czynów oskarżeni, w tymK. P., dokonali będąc pod działaniem alkoholu. Obowiązek tego rodzaju może mieć więc także charakter wychowawczy, zaś oddanie oskarżonego pod dozór kuratora także uzasadnione było okolicznościami sprawy.
Sąd Odwoławczy zasądził także od oskarżonychK. P.orazD. Z.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. Z.kwoty po 420 zł tytułem udziału w postępowaniu odwoławczym pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Rozstrzygnięcie to wydano w oparciu oart. 627 k.p.k.iart. 634 k.p.k.oraz § 11 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Ponadto na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpkiart. 633 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonychK. P.orazD. Z.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwotach po 190 zł. (po 180 zł. opłaty za II instancję i po 10 zł. tytułem ½ ryczałtu za doręczenia).