Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 65/13
Data wyroku: 2017-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt:IV K 65/13

UZASADNIENIE

Zgodnie zart. 423 § 1a k.p.k.Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do części wyroku odnoszącej się do czynów przypisanych oskarżonym:J. L. (1)iT. T. (1).

Po przeprowadzeniu przewodu sądowego Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

J. L. (1)mieszkał w miejscowościP.
    (wyjaśnieniaA. T.– k. 81). W październiku i w listopadzie 2011 r. wW.skontaktował się on z osobami, które zaproponowały mu założenie rachunku bankowego, na który miały wpłynąć pieniądze uzyskane w wyniku czynu zabronionego popełnionego bezpośrednio przez inne nieustalone osoby
    (wyjaśnienia:J. L.– k. 383v-384, 643v,A. T.– k. 744, zeznaniaE. G.– k. 2156v). Miał on również wyszukiwać inne osoby, które założą konta bankowe w tym celu, za co miał otrzymać wynagrodzenie
    (zeznaniaE. G.– k. 2157).J. L. (1)zgodził się na propozycję i w dniu 2 grudnia 2011 r. w oddziale(...)wW.założył rachunek bankowy o numerze(...)
    (zeznania O.S.– k. 279, wyjaśnieniaJ. L.– k. 384).
W dniu 5 grudnia 2011 r. mieszkający w HolandiiB. G.zamierzał wykonać przelew za pośrednictwem systemu bankowości elektronicznej ze swojego konta, prowadzonego przez(...)Bank (...).W. w Holandii o numerze(...). Podczas logowania do strony banku na ekranie komputera pojawiło się wyskakujące okno (tzw.pop-up), wyświetlone przez złośliwe oprogramowanie (wirus komputerowy), którym posługiwały się nieustalone osoby. Zawierał on informację o konieczności wprowadzenia jednorazowego kodu autoryzacyjnego w celu aktualizacji zabezpieczeń systemowych.B. G.wprowadził taki kod(zeznania B. deG.– k. 1063, 2773, opinia – k. 2609, 2849v). Złośliwe oprogramowanie bez wiedzyB. G.pozyskało dane niezbędne do zalogowania się na jego konto bankowości elektronicznej i wykonania przelewu (login, hasło, kod autoryzujący)(opinia – k. 2609, 2849v). Za ich pomocą nieustalone osoby, bez wiedzy posiadacza rachunku, po przełamaniu zabezpieczeń systemu bankowości elektronicznej, wykonały zlecenie przelewu kwoty 14 873,98 euro na rachunek bankowy o numerze(...), należący doJ. L. (1). Przelew został wykonany przez bank i w dniu 6 grudnia 2011 r. zaksięgowany na rachunkuJ. L. (1)w kwocie po przewalutowaniu równej 64 483,17 złotych(zeznania B. deG.– k. 1062-1063, 2773-2774, zeznania O.S.– k. 279, pismo(...)k. 266, 269).B. G.po ponownym zalogowaniu się do bankowości elektronicznej stwierdził wykonanie nieautoryzowanego przelewu i zawiadomił o tym fakcie infoliniębanku (...)(zeznania B. deG.– k. 1063, 2774).Nieustalone osoby przekazałyJ. L. (1)informację o wykonaniu przelewu i w dniu 6 grudnia 2011 r. udał się on do oddziału(...)Banku przyul. (...)wW.celem wypłaty kwoty, która wpłynęła na jego rachunek. Wypłacił tam jednak jedynie 5 000 złotych, gdyż oddział nie miał możliwości wypłaty większej sumy. Pracownicy banku skierowaliJ. L. (1)do oddziału przyul. (...)wW.. Mężczyzna udał się tam i we wskazanym oddziale wypłacił dodatkowo kwotę 58 550 złotych, po czym przekazał pieniądze nieustalonej osobie, za co otrzymał od niej 4 000 złotych. W dniu 7 grudnia 2011 r.J. L. (1)złożył w(...) Banku (...) S.A.dyspozycję zamknięcia rachunku bankowego(wyjaśnieniaJ. L.–k. 384v, 644-644v, pismo(...)k. 266, zeznania O.S.– k. 279, dyspozycja – k. 1395).B. G.złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa holenderskim organom ścigania. Po zgłoszeniu przezB. G.przedmiotowego zdarzenia wbanku (...).V. instytucja ta zrekompensowała mu szkodę w całości(zeznania B. deG.– k. 1063-1064).

J. L. (1)pozostawał w konkubinacie z byłą żonąA. T. (2), zamieszkałego w miejscowościJ.. W styczniu 2012 r., po Nowym Roku,A. T. (2)wraz ze swoją konkubinąE. G. (2)przyjechał doI. T.iJ. L. (1)do miejscowościP.
    (zeznaniaE. G.– k. 360). Podczas spotkaniaJ. L. (1)zaproponowałA. T. (2), aby otworzył on konto w(...)(w owym czasie była to nazwa systemu bankowości elektronicznej(...) Banku S.A.), na które miały wpływać przelewy pieniędzy z zagranicy, pochodzące z czynów zabronionych. W zamian za otwarcie rachunku i przekazanie mu karty bankomatowej,J. L. (1)zaproponowałA. T. (2)8 000 złotych, jeśli na rachunek wpłynie kwota powyżej 50 000 złotych, gdyby zaś kwota ta była niższa, to otrzymane wynagrodzenie także miało być niższe. Powiedział mu również, aby znalazł inne osoby zainteresowane założeniem konta w celu otrzymywania takich przelewów. Tego samego dniaA. T. (2)poinformowałE. G. (2)o propozycjiJ. L. (1)
    (wyjaśnieniaA. T.– k. 81, 1995, zeznaniaE. G.– k. 360, pismo(...)Banku – k. 228).A. T. (2)iE. G. (2)znajdowali się wówczas w trudnej sytuacji finansowej, zdecydowali się więc przystać na propozycjęJ. L. (1)i założyć dwa rachunki.A. T. (2)zaproponował także założenie rachunku bankowego mieszkającemu wP.T. T. (1), wyjaśniając mu cel jego założenia i do czego ma on służyć.T. T. (1)również wyraził zgodę i postanowił założyć rachunek.J. L. (1)w rozmowie zA. T. (2)zastrzegł, aby nie mówił on o jego udziale w procederze, dlatego teżA. T. (2)początkowo nie powiedział o tymT. T. (1)
    (wyjaśnienia:A. T.– k. 81-81v, 356, 1995,T. T.– k. 78, 88, zeznaniaE. G.– k. 360, 2156v).W dniu 10 stycznia 2012 r.A. T. (2),E. G. (2)iT. T. (1)wspólnie udali się do placówki(...)wL., przyul. (...), gdzie każda z tych osób założyła rachunek bankowy. RachunekA. T. (2)otrzymał numer:(...), rachunekT. T. (1)– numer(...), zaśE. G. (2)założyłarachunek o numerze: (...). Po założeniu rachunków wszystkie te osoby ustawiły możliwość wypłaty jednorazowo w bankomacie większej ilości pieniędzy
    (wyjaśnienia:A. T.– k. 81v,T. T.– k. 78-78v, 88, 1993v, zeznaniaE. G.– k. 360, 2156, umowy – k. 47-48, pisma(...)Banku – k. 5, 228-229, 306-307). Po tym zdarzeniuA. T. (2)zaproponował założenie rachunkuJ. I. (1). Nie opowiedział mu o szczegółach procederu, jednakJ. I. (1)domyślił się, że na rachunek mają wpłynąć pieniądze z nielegalnego źródła
    (wyjaśnienia:A. T.– k. 1995v,J. I.– k. 253, zeznaniaE. G.– k. 2157).J. I. (1)zgodził się i wraz zA. T. (2)iE. G. (2)13 stycznia 2012 r. pojechał do tej samej placówki mBanku, gdzie założył rachunek bankowy o numerze(...)
    (wyjaśnienia:J. I.– k. 253,A. T.– k. 81v, 357, zeznaniaE. G.–k. 361, 2157, pismo(...)Banku – k. 306-307, umowa – k. 313-315).(...)Bank za pośrednictwem poczty wysłał osobom, które założyły rachunki, debetowe karty płatnicze, które wraz z całą dokumentacją dotyczącą rachunkówA. T. (2)przekazałJ. L. (1).J. L. (1)poleciłA. T. (2), żeby przekazywał mu przychodzące zbanku (...)-y z kodami i aby w tym celu zmieniał numery telefonów na kartę pre-paid. Sam również często zmieniał numery telefonów.A. T. (2)dostosował się do poleceniaJ. L. (1)i przekazywał mu przychodzące z banku informacje zawarte w wiadomościach SMS
    (wyjaśnienia:A. T.– k. 81v, 96, 356-357, 744, 1422,T. T.– k. 78v,J. I.– k. 253, zeznaniaE. G.– k. 360-361, 2159v). Około dwóch tygodni od założenia rachunków przezA. T. (2),T. T. (1)iE. G. (2),J. L. (1)powiedziałA. T. (2), żeT. T. (1)musi pojechać do placówki mBanku i w ramach prowadzonego konta utworzyć drugi numer rachunku. Celem miała być możliwość wykonania większej ilości przelewów.T. T. (1)zgodził się na to. Z uwagi na awarię samochoduE. G. (2), toJ. L. (1)zawiózłT. T. (1)do placówki mBanku wL..A. T. (2)iE. G. (2)pojechali wraz z nimi doL.. Po przybyciu na miejsce okazało się, że taką operację na rachunku powinno się wykonać za pośrednictwem Internetu, więcJ. L. (1)odwiózł pozostałe osoby. W trakcie drogi nie rozmawiał z nimi na temat przelewów na rachunki, nie chcąc ujawnić swojej roli w procederze przedT. T. (1), jednakże przed wyjazdemA. T. (2)powiedziałT. T. (1), iż toJ. L. (1)organizuje zakładanie rachunków bankowych
    (wyjaśnienia:A. T.– k. 357, 1995-1995v,T. T.– k. 438, zeznaniaE. G.– k. 361, 2159).
W dniu 23 stycznia 2012 r. zamieszkały w HolandiiF. G., właścicielfirmy (...), próbował zalogować się na swoje konto nr(...)w systemie bankowości elektronicznejbanku (...). W trakcie logowania złośliwe oprogramowanie, którym posługiwały się nieustalone osoby, bez wiedzyF. G., pozyskało dane niezbędne do zalogowania się na jego konto bankowości elektronicznej i wykonania przelewu (login, hasło i kod autoruzujący). Za ich pomocą nieustalone osoby, bez wiedzy posiadacza rachunku, po przełamaniu zabezpieczeń systemu bankowości elektronicznej, wykonały zlecenie przelewu kwoty 13 783,33 euro na rachunek bankowy o numerze(...), należący doA. T. (2). Przelew został wykonany przez bank i w dniu 23 stycznia 2012 r. zaksięgowany na rachunkuA. T. (2)w kwocie po przewalutowaniu równej 57 920,31 zł(zeznania F. vanG.– k. 1816-1817, 2409-2410, pismo(...)Banku – k. 228-229, 235, opinia – k. 2516, 2609v). ŻonaF. G.po zalogowaniu się kolejnego dnia do bankowości elektronicznej stwierdziła wykonanie nieautoryzowanego przelewu.F. G.zawiadomił o tym fakcieR.oraz organy ścigania. Bank w całości zrekompensował mu poniesioną szkodę(zeznania F. vanG.– k. 1817, 2410). Pieniądze, które wpłynęły na rachunek bankowyA. T. (2)zostały w całości wypłacone w dniu 23 stycznia 2012 r. za pośrednictwem bankomatów znajdujących się na terenieW.(wyciąg – k. 235-236). Po tym, jak przelew został wykonany,J. L. (1)spotkał się zA. T. (2)i przekazał mu 3 000 zł oraz oddał kartę do bankomatu, mówiąc mu, by ją zniszczył.A. T. (2)zapytał sięJ. L. (1), dlaczego przekazuje mu pieniądze w kwocie niższej niż umówiona, na co on odpowiedział, że przelew był niższy od spodziewanego.A. T. (2)spalił zwróconą mu kartę. Po około trzech dniach od dokonania przelewu zA. T. (2)skontaktowała się pracownica banku, informując go o tym, że dokonany przelew był nielegalny oraz o konieczności zwrotu pieniędzy(wyjaśnieniaA. T.– k. 81v, 96).A. T. (2)powiedział pracownicy banku, że nie ma tych pieniędzy, a następnie skontaktował się telefonicznie zJ. L. (1), informując go o telefonie z banku.J. L. (1)uspokoiłA. T. (2)mówiąc mu, że nie poniesie żadnych konsekwencji(wyjaśnieniaA. T.– k. 81v).
W dniu 23 lutego 2012 r. mieszkająca w NiemczechK. B. (1)zalogowała się na stronę systemu bankowości internetowejbanku (...). Po zalogowaniu się na stronie internetowej, nieustalone osoby przy pomocy złośliwego oprogramowania spowodowały wyświetlenie się na ekranie komputera komunikatu o tym, że na koncie doszło do błędnego zaksięgowania kwoty 9 830 euro i prośby o zwrot błędnie zaksięgowanej kwoty. W rzeczywistości jednak błędne księgowanie nie miało miejsca.K. B. (1)sprawdziła listę swoich transakcji. Wirus komputerowy posługując się spreparowaną stroną udającą stronę bankowości elektronicznej wyświetlił listę transakcji, na której widniał rzekomo błędnie zaksięgowany przelew(zeznaniaK. B.– k. 1358v, 2459, opinia – k. 2516, 2608v-2609).K. B. (1)kliknęła wyświetlany odnośnik do dokonania przelewu zwrotnego. Wtedy za pomocą wirusa komputerowego została przekierowana na stronę wykonania przelewu, gdzie jako odbiorca widniała niemiecka firma konsultingowa. Kobieta wykonała przelew, potwierdzając go kodem autoryzacyjnym, bez świadomości, iż w rzeczywistości odbiorcą przelewu byłT. T. (1)(zeznaniaK. B.– k. 2459-2460, opinia – k. 2516v, 2608v-2609). W dniu 27 lutego 2012 r. pieniądze, w kwocie po przewalutowaniu 39 966,81 złotych wpłynęły na rachunek bankowy nr(...)należący doT. T. (1)(pismo(...)Banku – k. 2, 5, 25, 28). Tego samego dnia pieniądze zostały przez nieustalone osoby wypłacone za pośrednictwem bankomatów znajdujących się na terenieW.(historia rachunku – k. 6, 29).K. B. (1)stwierdziła wykonanie nieprawidłowego przelewu w dniu 7 marca 2012 r. O fakcie tym zawiadomiła bank oraz organy ścigania.Bank (...)w całości zrekompensował kobiecie poniesioną szkodę(zeznania:K. B.– k. 1358v, 2460, J.K.– k. 1359v).
Również w dniu 27 lutego 2012 r. przelew za pomocą systemu bankowości elektronicznejbanku (...)chciał wykonać mieszkający w NiemczechW. K.. Po zalogowaniu się przez niego do strony banku został przekierowany przez złośliwe oprogramowanie, którym posługiwały się nieustalone osoby, na spreparowaną stronę udającą stronę bankowości elektronicznej, na której widniał przelew przychodzący od nieznanej mężczyźnie firmy na kwotę 9 830 euro(zeznania W.K.– k. 1083, opinia – k. 2516, 2608v). Następnie wirus komputerowy wyświetlił komunikat z wezwaniem do zwrotu rzekomo nienależnie przelanych mężczyźnie pieniędzy.W. K.wykonał przelew, potwierdzając go kodem autoryzacyjnym sądząc, że zwraca błędnie przelane pieniądze(zeznania W.K.– k. 1083). W dniu 28 lutego 2012 r. pieniądze, w kwocie po przewalutowaniu 39 820,29 złotych wpłynęły na ww. rachunek bankowyT. T. (1)(pismo(...)Banku – k. 1-2, 6, 24-25, 29).W. K.w dniu 5 marca 2012 r. stwierdził wykonanie nieprawidłowego przelewu. O fakcie tym zawiadomił bank oraz organy ścigania(zeznania W.K.– k. 1084). W dniu 7 marca 2012 r.(...) Bank S.Aotrzymał komunikatS.informujący o nieuprawnionej transakcji dokonanej między rachunkamiW. K.iT. T. (1), zaś kolejnego dnia – komunikatS.dotyczący rachunkówT. T. (1)iK. B. (1). W dniu 13 marca 2012 r. bank dokonał blokady środków pieniężnych w kwocie 39 820,29 zł znajdujących się na rachunkuT. T. (1)(pismo(...)Banku – k. 1-2, 24-25).F. V.w całości zrekompensowałW. K.poniesioną szkodę(zeznania W.K.– k. 1084).
Po wypłacie pieniędzy z rachunkuT. T. (1)przez nieustalone osoby,J. L. (1)przekazał kartę bankomatowąT. T. (1)i pieniądze w kwocie 1 200 złotychA. T. (2), który na przełomie lutego i marca 2012 r. przekazał pieniądzeT. T. (1), zaś po kilku dniach również kartę, polecając mu ją zniszczyć, czego jednakT. T. (1)nie uczynił(wyjaśnienia:A. T.– k. 81v,T. T.– k. 78v, 88-89, zeznaniaE. G.– k. 361).
W dniu 6 marca 2012 r. mieszkający w NiemczechJ. H.zalogował się na stronę systemu bankowości internetowejbanku (...)do rachunku bankowego, który posiadał wraz zE. S.. Po zalogowaniu się na stronie internetowej, nieustalone osoby, przy pomocy złośliwego oprogramowania, spowodowały wyświetlenie się na ekranie komputera komunikatu o tym, że konto zostało zablokowane, gdyż dokonano na nie nieprawidłowego przelewu. Następnie wirus komputerowy posługując się spreparowaną stroną udającą stronę bankowości elektronicznej wyświetlił listę transakcji, na której widniał rzekomo błędnie zaksięgowany przelew(zeznania J.H.– k. 768, opinia – k. 2515, 2608, pismo(...)Banku – k. 188-189, 238-239).J. H.kliknął wyświetlany odnośnik do dokonania przelewu zwrotnego. Wtedy za pomocą wirusa komputerowego został przekierowany na stronę wykonania przelewu, gdzie wykonał przelew w kwocie 11 842 euro, potwierdzając go kodem autoryzacyjnym, będąc przekonanym, że zwraca środki błędnie przekazane na jego rachunek(J.H.– k. 768, opinia – k. 2515, 2608). W dniu 6 marca 2012 r. pieniądze, w kwocie po przewalutowaniu 48 123,52 zł wpłynęły na rachunek bankowy nr(...)należący doJ. I. (1)(pismo(...)Banku – k. 188-189, 191, 238-239, 241). Tego samego dnia pieniądze zostały wypłacone przez nieustalone osoby za pośrednictwem bankomatów znajdujących się na terenieW., na koncie pozostała jedynie kwota 16,52 zł(historia rachunku – k. 191-193, 241-243).
J. I. (1)chciał zrezygnować ze swojego udziału w dokonaniu nieuprawnionego przelewu bankowego. W tym celu skontaktował się zA. T. (2).A. T. (2)powiedział o tym fakcieJ. L. (1), który zadzwonił do nieustalonego mężczyzny i w rozmowie uzyskał informację, że został już wykonany przelew na kontoJ. I. (1).A. T. (2)przekazał tę wiadomośćJ. I. (1), który zgodził się na wypłatę pieniędzy pochodzących z przelewu(wyjaśnienia:A. T.– k. 357,J. I.– k. 253-254, zeznaniaE. G.– k. 361, 2157v, 2158-2158v).
J. H.stwierdził wykonanie nieprawidłowego przelewu w dniu 7 marca 2012 r. O fakcie tym zawiadomił bank oraz organy ścigania.Bank (...)w całości zrekompensował mu poniesioną szkodę(zeznania: J.H.– k. 768). W dniu 29 marca 2012 r.(...) Bank S.Aotrzymał komunikatS.informujący o nieuprawnionej transakcji dokonanej między rachunkamiJ. H.iJ. I. (1). W dniu 17 kwietnia 2012 r. bank dokonał blokady środków pieniężnych w kwocie 14,52 zł znajdujących się na rachunkuJ. I. (1)(pismo(...)Banku – k. 188-189, 194, 238-239, 244).
Po kilkunastu dniach od dokonania przelewu na kontoJ. I. (1)J. L. (1)przekazałA. T. (2)kartę bankomatowąJ. I. (1)i pieniądze w kwocie 1 600 zł, któreA. T. (2)przekazałJ. I. (1), mówiąc mu, żeby spalił wszystkie dokumenty z banku, co teżJ. I. (1)uczynił(wyjaśnienia:A. T.– k. 81v,J. I.– k. 253-254, zeznaniaE. G.– k. 361).
J. L. (1)ma 42 lata. Jest bezdzietnym kawalerem. Posiada wykształcenie zawodowe mechaniczne. Przed tymczasowym aresztowaniem utrzymywał się z prowadzonej działalności gospodarczej, z której osiągał dochód w wysokości 2 000 zł miesięcznie. Był uprzednio wielokrotnie karany, w tym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie III K 1640/99, obejmującym m.in. skazanie za przestępstwa zart. 283 k.k.w zw. zart. 281 k.k., zart. 278 § 1 k.k.orazart. 291 § 1 k.k.na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach: od 14 stycznia 1999 r. do 27 marca 2000 r., od 26 kwietnia 2000 r. do 27 października 2000 r., od 26 stycznia 2004 r. do 2 marca 2004 r., od 24 października 2005 r. do 2 lipca 2007 r. i od 12 lipca 2007 r. do 18 lipca 2007 r.(oświadczenieJ. L.– k. 1991v, dane o karalności – k. 2856-2858, odpis wyroku – k. 369-370, informacja o pobytach i orzeczeniach – k. 2561-2572).
T. T. (1)ma 27 lat. Jest bezdzietnym kawalerem. Posiada wykształcenie zawodowe – technik żywienia i gospodarstwa domowego. Osiąga dochód w wysokości 800 zł miesięcznie. Był uprzednio karany(oświadczenieT. T.– k. 1991v-1992, dane o karalności – k. 2861-2863).
Żaden z oskarżonych nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie(oświadczenia – k. 1991v-1992).
Opisany stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przytoczone wyżej dowody.
Przesłuchany po raz pierwszy, w charakterze podejrzanego(k. 122)J. L. (1)nie przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Swoje stanowisko podtrzymał w toku posiedzenia Sądu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania(k. 143-143v).
W toku kolejnego przesłuchania(k. 383-386v)J. L. (1)przyznał się częściowo do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie ponosi odpowiedzialności za transakcje dokonane na rachunkach innych osób, gdyż odpowiedzialność za nie ponoszą osoby, do których te rachunki należały. Podał, że w październiku 2011 r. spotkał wW.mężczyznę o imieniuW., który prowadzi firmę transportowo-budowlaną. Mężczyzna ten powiedział, że ktoś mu zablokował konto i nie może on dokonywać wypłat ani odbierać pieniędzy za wykonane prace w kwocie około 10 000 zł. Nie wie, dlaczegoW.nie założył sobie drugiego konta.J. L. (1)stwierdził, że mężczyzna ten poprosił go o pomoc, za którą miał otrzymać 1 000 złotych. Wyjaśnił, iż pewnego dnia w grudniu 2011 r.W.zadzwonił do niego i powiedział mu, żeby założył konto w(...) Banku (...). Po założeniu kontaJ. L. (1)przekazał temu mężczyźnie numer konta. Nie oddał mu karty.W.skontaktował się z nim telefonicznie, przekazując informację, że pieniądze są już na koncie.J. L. (1)podał, że pojechał do banku, gdzie okazało się, że na konto przyszła duża suma, którą wypłacił w dwóch oddziałach banku i przekazał pieniądzeW., za co dał mu on 4 000 złotych. Na drugi dzień po wypłacieW.zadzwonił do niego, aby zamknął konto, co też uczynił.J. L. (1)wyjaśnił, że telefon, którym posługiwał się w grudniu 2011 r. wyrzucił w 2012 r., gdy dowiedział się, że „coś jest nie tak” z przelewami. Wskazał, że dowiedział się o tym, gdyżA. T. (2)otrzymał telefon z banku z żądaniem zwrotu pieniędzy. Wyjaśnił, że było to w 2012 r. i wtedy ostatni raz rozmawiał zW., pytając się go o zaistniałą sytuację. On odpowiedział, że to wyjaśni.J. L. (1)stwierdził, że skontaktowałA. T. (2)zW., gdyżA. T. (2)poprosił go o pomoc. Stwierdził, że późniejA. T. (2)kontaktował się z tym mężczyzną bez jego pośrednictwa.J. L. (1)wyjaśnił nadto, że nie znaT. T. (1)iJ. I. (1)i że toA. T. (2)wmieszał ich świadomie w popełnienie przestępstwa. Dodał, żeA. T. (2)wiedział, że działalność ta jest nielegalna.J. L. (1)stwierdził, żeA. T. (2)przekazał mu karty i kody, które były zapakowane i on zawiózł je doW.doW.. Wyjaśnił, że zW.spotykał się wW., naM., lecz nie pamięta, na jakiej ulicy. Stwierdził, że przed opisywaną sprawą nie miał żadnego kontaktu zA. T. (2), dlatego też nie miał z nim konfliktu. Podał, że nie wie, kto dokonywał wypłat z kontA. T. (2),T. T. (1)iJ. I. (1). Zaprzeczył także, by przywoził tym osobom pieniądze i wskazał, że oni załatwiali wszystkie sprawy sami i nie wie, ile pieniędzy dostali za założenie rachunków. Dodał, że nie posiada doW.numeru telefonu, gdyż zerwał z nim kontakt. Wyjaśnienia teJ. L. (1)podtrzymał w toku kolejnego przesłuchania(k. 428).
Przesłuchany po raz kolejny(k. 592-593v)J. L. (1)stwierdził, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu w części go dotyczącej. Wyjaśnił, iż nie zna osób, które wypłacały pieniądze z bankomatów, gdyż za każdym razem była to inna osoba. Z tych osób znał tylkoW.. Wskazał, że on jedynie przywoził tym osobom karty, umawiając się w różnych miejscachW., zaś w kontaktach z nimi używał jednorazowych kart telefonicznych, które oddawał tym osobom. Dodał, że raz był z nieznaną osobą przy bankomacie, gdy ona wypłacała pieniądze. Wyjaśnił, że pieniądze za udostępnienie kart dawały mu różne osoby w różnych miejscachW.. Dodał, iżA. T. (2)miał świadomość, że działalność ta jest nielegalna. Dopytywał się teżJ. L. (1), kiedy wpłyną pieniądze na kontoE. G. (2).J. L. (1)wyjaśnił, że boi się osób, które zorganizowały ten proceder i że są to osoby zW.. Nie wie, czyW.był pośrednikiem.
W toku kolejnego przesłuchania(k. 642-646v)J. L. (1)opisał rzeczy, które zabezpieczono w toku przeszukania jego domu. Nadto wyjaśnił, iż z osobami, które zlecały mu wypłaty pieniędzy, kontaktował się wyłącznie telefonicznie, zaś aparat, przez który z nimi rozmawiał, im oddał. Podał, że osoba, która do niego dzwoniła, tylko raz przedstawiła się jakoW.. Wyjaśnił, iż w listopadzie 2011 r. przypadkowo spotkałA. K., którego poznał kiedyś na imprezie i któremu pożyczył pieniądze w kwocie 10 000 zł, z których oddał on jedynie 2 000 zł. Stwierdził, że nie miał do niego numeru telefonu. Wyjaśnił, iż upomniał się u niego o pieniądze, zaśA. K.powiedział wtedy, że ma zablokowany rachunek. Stwierdził również, że jeśliJ. L. (1)założy konto w(...) Banku (...), to w ciągu dwóch dni odzyska pieniądze.J. L. (1)wyjaśnił, iż zgodził się na tę propozycję i założył konto, po czym ponownie spotkał się zA. K., który przekazał mu telefon komórkowy mówiąc, że gdy otrzyma pieniądze w kwocie 10 000 zł, to na ten telefon wyśle SMS-a, a wtedy spotkają się i odda on oskarżonemu pieniądze.J. L. (1)podał z kolei mężczyźnie numer założonego rachunku bankowego. Gdy otrzymał SMS-a pojechał doW., gdzie w banku dowiedział się, że na konto wpłynęła dużo większa suma pieniędzy. Z uwagi na to, że w oddziale tymJ. L. (1)nie mógł wypłacić całej kwoty, odesłano go do drugiego oddziału, gdzie wypłacił resztę pieniędzy, po czym zadzwonił doA. K.i pojechał na spotkanie z nim. Przekazał mu pieniądze, w zamian zaś otrzymał 4 000 zł.A. K.powiedział, iż resztę odda mu następnym razem, lecz oskarżony odpowiedział, że nie będzie następnego razu. Mężczyzna zapytał, czyJ. L. (1)zna jeszcze kogoś, kto w ten sposób chciałby zarobić pieniądze. Oskarżony wyjaśnił, że odpowiedział przecząco, jednakżeA. K.zostawił mu numer telefonu na wypadek, gdyby kogoś znalazł.J. L. (1)podał, iż około miesiąca później spotkał się zA. T. (2), który żalił mu się, że ma trudną sytuację i wtedyJ. L. (1)opowiedział mu o tym, iż można w taki sposób zarobić pieniądze i że nie wie, czy to jest legalne, czy też nie.A. T. (2)powiedział, że to jest nieważne, bo on chce dostać pieniądze. Stwierdził, iż w jego obecnościA. T. (2)porozmawiał telefonicznie zA. K.i kilka dni później oskarżony przywiózł mu 3 lub 4 karty.J. L. (1)stwierdził, że nie wypłacał pieniędzyA. T. (2), a jedynie przekazał karty innym osobom. Dodał także, iż nie przekazał kartyE. G. (2). Pieniądze przekazywały mu inne osoby niżA. K.. Podał, iż dostawał SMS-a z datą i miejscem spotkania i że najczęściej było to naprzeciwko bloku, w którym mieszka jego ciotka. Dodał również, że nie potrafi wskazać bliższych danychA. K.i że ostatni raz rozmawiał z nim wtedy, gdy rozmawiał z nim równieżA. T. (2).J. L. (1)wyjaśnił ponadto, iż woziłA. T. (2)z jakimś mężczyzną do banku wL., lecz nie wie, co oni mieli tam załatwić. Wskazał, że przekazał wtedy jakąś informację. Dodał również, że nie wie, czy ktoś jeszcze znaA. K., zaśA. T. (2)nie spotkał się z nim. Końcowo stwierdził, że zgodził się wozić karty doW.pod warunkiem, że nie będzie wmieszany w sprawę.
W toku czynności okazaniaJ. L. (1)wizerunku(k. 802-802v)wyjaśnił on, że nie rozpoznaje na tablicy poglądowej wizerunkuA. K.. Dodał, iż spotkał się z nim kilka razy przyul. (...)wW.. Stwierdził, że nie pamięta numeru telefonu do niego.
Przesłuchany na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r.(k. 1996-1997)J. L. (1)przyznał się częściowo do dokonania zarzuconego mu czynu, nie precyzując, w jakiej części się przyznaje. Potwierdził odczytane mu wyjaśnienia składane przez niego uprzednio i odmówił składania wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania.
Przesłuchany po raz pierwszyT. T. (1)(k. 78-78v)przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, iż na początku 2012 r.A. T. (2)zaproponował mu pieniądze w kwocie około 4 000 zł za to, że założy konto w mBanku i przekaże mu całą dokumentację z nim związaną. Oskarżony zgodził się na to i wraz zA. T. (2)iE. G. (2)pojechał doL., gdzie założył rachunek. Dodał, że równieżA. T. (2)założył wtedy konto, nie wie natomiast, czy zrobiła toE. G. (2), gdyż wyszedł zapalić papierosa. Stwierdził, że wiedział, iż nastąpi defraudacja pieniędzy i będą one przekazane na jego konto, a następnie wypłacone za pomocą karty. Podniósł, że w trakcie podpisywania umowy w banku zaznaczył możliwość wypłacenia w bankomacie jednorazowo większej kwoty pieniędzy. Gdy otrzymał kartę do bankomatu i kody dostępu, przekazał jeA. T. (2). Nie wie, w jakich miejscach miała być dokonana wypłata. Nie logował się na swoje konto i nie sprawdzał wykonywanych na nim operacji. Wyjaśnił, że na przełomie lutego i marca 2012 r. spotkał się zA. T. (2), który przekazał mu 1 200 lub 1 400 złotych za dokonanie operacji i powiedział, że miało być więcej, lecz wyszło tylko tyle. Po kilku dniachA. T. (2)oddał mu również kartę do bankomatu, którąT. T. (1)włożył do książki. Dodał też, iż nikomu opróczA. T. (2)nie przekazywał numeru swojego rachunku.
W toku kolejnego przesłuchania(k. 88-89)T. T. (1)wyjaśnił, iż domyślił się, żeA. T. (2)proponuje mu udział w defraudacji, jednak zgodził się na to, aby przez jego rachunek przeszły środki pochodzące z przestępstwa, gdyż były mu potrzebne pieniądze na spłatę kredytu. Nie mówił mu on, kogo jeszcze do tego namawiał, ani dla kogo to robi i nie wie, kto organizował ten proceder, lecz z wypowiedziA. T. (2)wynikało, że kto inny był organizatorem. Nie wie też, czyA. T. (2)otrzymał przelew na założony przez siebie rachunek. Dodał, iż zapomniał zniszczyć kartę, którą zwrócił muA. T. (2). Sprecyzował, że otrzymał odA. T. (2)1 200 złotych, zaś gdy zapytał, dlaczego tylko tyle, on odparł, że widocznie przelew był mniejszy.
Przesłuchany po raz kolejny(k. 438-439)T. T. (1)opisał również okoliczności podróży doL.w celu założenia drugiego numeru rachunku w ramach prowadzonego konta. Wyjaśnił, iż doL.podróżował zJ. L. (1), który prawie się nie odzywał. Stwierdził, że nie pamięta, czyA. T. (2)mówił mu w tym czasie, iż toJ. L. (1)wszystko załatwia. Wyjaśnił również, że SMS-y z banku, które przychodziły na jego numer telefonu, przekazywałA. T. (2), zaś on powiedział mu w późniejszym czasie, że przesyłał jeJ. L. (1).
W toku kolejnego przesłuchania(k. 739-741)T. T. (1)opisał rzeczy zabezpieczone w trakcie przeszukania jego mieszkania wskazując, że zabezpieczona karta mBanku, to karta do rachunku, na który przyszły pieniądze opisane w zarzucie.
Na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r.(k. 1993-1994)T. T. (1)dodatkowo wyjaśnił, że pod pojęciem „defraudacja”, którego użył w swoich poprzednich wyjaśnieniach, rozumiał kradzież pieniędzy z innych kont bankowych i sam domyślił się, iż po to zakładał konto, aby ukradzione pieniądze tam zostały przekazane. Wskazał też, że już wtedy, gdy zakładał rachunek, wiedział, iż działalność nie będzie uczciwa i domyślał się, że będą łamane zabezpieczenia do kont bankowych. Dodał, iż znaJ. I. (1), lecz o tym, że on również uczestniczył w zdarzeniach będących przedmiotem sprawy, dowiedział się dopiero po tym, gdy obaj zostali zatrzymani. Podał, że nie wie, kto wystąpił z inicjatywą drugiego wyjazdu doL.. Stwierdził, iżA. T. (2)zaproponował mu założenie rachunku wiedząc o jego trudnej sytuacji materialnej. Nie pytał się go, skąd ma możliwość załatwienia takiego zarobku. Dodał, iż wiedział, żeA. T. (2)sam nie organizował tego procederu, gdyż nie ma on w domu komputera ani dostępu do internetu. Stwierdził także, iżA. T. (2)informował go, że dzwoniono do niego z banku po to, aby oddał pieniądze.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

WyjaśnieniaT. T. (1)Sąd co do zasady w przeważającej części obdarzył wiarą. Korespondują one z wyjaśnieniami współoskarżonych:A. T. (2)(k. 81-82, 95-97, 356-357, 744-745, 1422, 1994v-1996, 1997)iJ. I. (1)(k.253-255, 1996). W zakresie opisu zdarzeń wszystkie wymienione depozycje są wyczerpujące rzeczowe i logiczne (zwłaszczaA. T. (2)iT. T. (1)w sposób obszerny i konsekwentny opisali znane sobie okoliczności zdarzenia). Wyjaśnienia wskazanych oskarżonych wiążą się ze sobą, tworząc spójną całość i korespondują również z wyczerpującymi zeznaniami świadkaE. G. (2)(k. 360-361, k. 2156-2160). Z uwagi na wzajemną korelację, również i wskazane zeznania zasługują na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności. Depozycje te znajdują potwierdzenie także w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji bankowej. Dlatego też Sąd oparł na nich znaczną część dokonanych ustaleń faktycznych. Co oczywiste Sąd zwrócił uwagę na pojawiające się w omawianych wyjaśnieniach rozbieżności, dotyczące w szczególności dat, w jakich miały miejsce poszczególne czynności związane z zakładaniem rachunków, w tym to, że zgodnie z wyjaśnieniamiA. T. (2),J. I. (1)założył rachunek bankowy około miesiąc po tym, gdy on iE. G. (2)to uczynili, podczas gdy z dokumentacji bankowej znajdującej się w aktach sprawy wprost wynika, iż miało to miejsce zaledwie 3 dni później.A. T. (2)wskazuje również, iżJ. I. (1)zwrócił kartę około 1 lutego 2012 r., podczas, gdy historia przelewów na koncieJ. I. (1)wyraźnie dowodzi, iż przelew na jego konto (z którego środki wypłacono następnie kartą) miał miejsce dopiero 6 marca 2012 r. Jednakże rozbieżności te da się racjonalnie wytłumaczyć pomyłką wynikającą z niedokładnego zapamiętania sekwencji zdarzeń, a co za tym idzie trudnością wskazania dokładnych ich dat. W żaden sposób nie wpływają one na istotę sprawy i nie obniżają wartości dowodowej omawianych depozycji. Sąd zauważył natomiast to, żeJ. I. (1)próbuje w swoich wyjaśnieniach umniejszyć rozmiar swojej odpowiedzialności podając, iż początkowo, zakładając rachunek, myślał, że robi to po to, by skorzystać z promocji, zaś o tym, że bierze udział w nielegalnej działalności dowiedział się dopiero, gdyA. T. (2)polecił mu spalić dokumentację bankową i kartę. Nie sposób wyjaśnieniomJ. I. (1)w omawianym fragmencie dać wiarę. Przeczą im przede wszystkim wyjaśnieniaA. T. (2), który stwierdził, iżJ. I. (1)domyślał się, że pieniądze będą nielegalne. Zwrócić uwagę należy również na zeznaniaE. G. (2), która w stanowczy sposób podała, iż oczywistym i klarownym było to, że działalność taka jest nielegalna, gdyż, jak to określiła: „pieniądze znikąd się nie wezmą”(k. 2157).
Wskazać również należy na to, iżA. T. (2)konsekwentnie wyjaśnia, iż przed podróżą zT. T. (1)doL.mówił mu o tym, że toJ. L. (1)zajmuje się organizowaniem zakładania rachunków bankowych. Wyjaśnienia te w ocenie Sądu są wiarygodne.T. T. (1)podał jedynie, iż nie pamięta takiego faktu, jednakże okoliczności tej nie zanegował.
WyjaśnieniaJ. L. (1)z kolei zasługują na wiarę jedynie w niewielkim zakresie. Zwrócić należy przede wszystkim uwagę na ich rażącą wręcz niekonsekwencję. W pierwszych złożonych przez niego wyjaśnieniach podaje, że założył rachunek bankowy na prośbę mężczyzny o imieniuW.. Podał także, iż nie uczestniczył w dokonywaniu wypłat z bankomatów. Wyjaśniając po raz kolejny podał natomiast, że przywoził karty osobom wypłacającym za ich pomocą pieniądze z bankomatów. Za to w kolejnych wyjaśnieniach wskazał, iż to inne osoby jemu telefonicznie zlecały wypłaty pieniędzy. Dodatkowo podał, że do założenia rachunku namówił go nie mężczyzna o imieniuW., leczA. K., który był mu winny pieniądze. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadka ustaloną osobę o personaliachA. K.(k. 1439v, 2269-2269v). Świadek ten zaprzeczył, aby znałJ. L. (1)i kategorycznie stwierdził, że nigdy nie zlecał nikomu założenia rachunku bankowego. Brak jest podstaw aby zeznania te zakwestionować, zwłaszcza, żeJ. L. (1)nie rozpoznał wizerunku świadka w toku przeprowadzonej czynności okazania. Jednocześnie przyjąć należy, iż w świetle zasad doświadczenia życiowego niewiarygodnym jawi się to, żeJ. L. (1)pożyczył 10 000 złotych osobie, do której nie posiadał nawet numeru telefonu oraz nie potrafił wskazać jej żadnych bliższych danych (co wynika z jego wyjaśnień dotyczącychA. K.), dlatego też wyjaśnieniaJ. L. (1)w omawianym zakresie uznać należy za niewiarygodne.
Niekonsekwentnym wyjaśnieniomJ. L. (1), iż jedynie skontaktowałA. T. (2)z osobą o imieniuW.(na co wskazywał początkowo) czy też zA. K.(na co wskazał wyjaśniając po raz kolejny), przeczą konsekwentne i logiczne wyjaśnieniaA. T. (2)i zeznaniaE. G. (2), które to relacje jednoznacznie wskazują, iż toJ. L. (1)był osobą, z którąA. T. (2)kontaktował się w celu przekazywania SMS-ów z banku i odbioru kart bankomatowych i pieniędzy. Zaprzeczyli też oni, aby kontaktowali się w tym celu z innymi osobami. Natomiast wyjaśnieniaJ. L. (1)w omawianym kształcie uznać należy za niewiarygodne i dążące do zminimalizowania skali jego odpowiedzialności.A. T. (2)konsekwentnie podawał, iż toJ. L. (1)w trakcie rozmowy zaproponował mu pieniądze w kwocie 8 000 zł w zamian za to, żeA. T. (2)otworzy konto w mBanku i przekaże mu kartę. ToJ. L. (1)powiedział mu także, aby wyszukał inne osoby, które chciałyby w ten sposób zarobić oraz mówił mu, do czego mają służyć zakładane rachunki.A. T. (2)stanowczo zaprzeczył także wyjaśnieniomJ. L. (1), w których stwierdził on, iż przekazał jedynieA. T. (2)kontakt do osoby, z którą wskazany oskarżony następnie uzgadniał wszystkie szczegóły założenia rachunków. Wskazać należy, iż, jak samJ. L. (1)stwierdza, nie był on skonfliktowany zA. T. (2). Dlatego też trudno przyjąć, by miał on go pomawiać bezpodstawnie. WyjaśnieniaA. T. (2)znajdują nadto potwierdzenie w omawianym zakresie w zeznaniachE. G. (2). Zarówno oskarżonyA. T. (2), jak i wskazany świadek zgodnie twierdzą, iż toJ. L. (1)przekazali dokumenty i karty do wszystkich założonych rachunków bankowych. To on też polecił im przekazywać sobie przychodzące kody SMS, jak też w końcu, to właśnieJ. L. (1)przywoził pieniądze zarówno dlaA. T. (2), jak i dlaT. T. (1)orazJ. I. (1).
DepozycjeJ. L. (1)uznać należy za wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim potwierdza on fakt, iż wypłacił w dwóch placówkach(...) Banku (...)pieniądze, które wpłynęły, na założony przez niego w tym celu rachunek, po czym na drugi dzień po wypłacie ten rachunek zamknął. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w dokumentach przedstawionych przezBank (...), jak również w zeznaniach pracownicy tegobanku (...)(k. 279), które należy obdarzyć wiarą jako obiektywne i rzeczowe. Wiarygodne są również twierdzeniaJ. L. (1), iżA. T. (2)wiedział, że działalność, której się podjął jest nielegalna. Znajduje to potwierdzenie w wyjaśnieniach tego oskarżonego.
Należy również uznać, iżJ. L. (1)nie pozyskiwał osobiście pieniędzy z kont bankowych pokrzywdzonych. Wskazują na to wyjaśnieniaA. T. (2), który podał, żeJ. L. (1)mówił mu, iż zajmują się tym inne osoby, określając, że są to ukraińscy hakerzy. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie również w zeznaniachE. G. (2). NadtoA. T. (2)podał, że w rozmowie z nimJ. L. (1)wspominał o innych osobach, które „siadają do komputera”. Podane okoliczności wprost wskazują na udział w dokonaniu przestępstwa innych osób, których tożsamości nie zdołano ustalić. Brak jest również w aktach sprawy dowodów pozwalających uznać, że toJ. L. (1)wypłacał osobiście pieniądze z bankomatów (poza rzecz jasna wypłatami w dniu 6 grudnia 2011 r.). Wyjaśnienia samego oskarżonego w tym zakresie są rozbieżne, gdyż z jednej strony stwierdza on, iż to inne osoby wypłacały pieniądze, zaś on dostarczał im karty, zaś z drugiej strony podaje, iż wypłacał pieniądze na telefoniczne polecenie innych osób. Okoliczności tej nie da się ustalić w niebudzący wątpliwości sposób (zwłaszcza biorąc pod uwagę to, żeJ. L. (1)po złożeniu sygnalizowanych wyjaśnień skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania). Dlatego też rozstrzygając na korzyśćJ. L. (1)Sąd przyjął, iż pieniądze z bankomatów wypłacane były przez inne nieustalone osoby. Jednakże w świetle wyjaśnień współoskarżonych (w szczególności zaśA. T. (2)), jak też zeznańE. G. (2), wątpliwości nie budzi fakt udziałuJ. L. (1)w dokonaniu przestępstwa będącego przedmiotem sprawy niniejszej. Ponadto wbrew twierdzeniomJ. L. (1), który przecież w części przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu, jego odpowiedzialność bynajmniej nie ogranicza się do zachowania popełnionego na szkodęB. G..
Sąd obdarzył wiarą zeznaniaB. G.(k. 1056-1059, 1060-1065, 2768-2779)iF. G.(k. 1810-1814, 1815-1818, 1819-1821, 2408-2411). Świadkowie ci opisali okoliczności w jakich doszło do dokonania nieautoryzowanych przelewów z ich rachunków bankowych. Obaj świadkowie zwrócili uwagę na fakt, iż strony internetowe, na których się znajdowali, odpowiadały wolniej niż zazwyczaj. NadtoB. G.zauważył wyskakujące okienkopop-upzawierające prośbę o wprowadzenie kodu autoryzacyjnego. Obaj mężczyźni wyraźnie zaznaczyli, że nie zlecali dokonywania przedmiotowych przelewów. Brak jest podstaw by zakwestionować zeznania omawianych świadków. W ocenie Sądu znane sobie okoliczności zdarzenia opisali oni w sposób rzeczowy i rzetelny. Z tych samych względów Sąd obdarzył wiarą zeznaniaK. B. (1)(k. 1358, 2457-2458, 2459-2460),W. K.(k. 1083-1084)iJ. H.(k. 768). Także te osoby opisały sposób wykonania oszukańczych przelewów z ich rachunków bankowych. Wszyscy troje wskazali na fakt pojawienia się, po zalogowaniu na stronę bankowości internetowej, komunikatu z prośbą o dokonanie zwrotnego przelewu pieniędzy, które zostały rzekomo błędnie zaksięgowane na ich rachunkach. Świadkowie podali, że w reakcji na komunikat sami wykonali przelewy, potwierdzając je za pomocą narzędzi autoryzacyjnych, pozostając w przekonaniu, że zwracają środki błędnie zaksięgowane na ich rachunkach.
ZeznaniaJ. K.(k. 1359)są obiektywne. Świadek opisał okoliczności naprawienia szkody wyrządzonejK. B. (1).
Brak jest podstaw do zakwestionowania zeznańT. T. (3)(k. 434v)iA. B.(k. 1492-1493), jednakże nie były one przydatne do dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Podobnie również zeznaniaI. T.(k. 1997v-1998)dotycząceT. T. (1)iJ. I. (1).
Wiarygodne są również zeznania świadków:P. R.(k. 161-162),P. W. (1)(k. 186-187)orazP. W. (2)(k. 204v). Świadkowie ci korzystali z urządzeń o numerach IP tożsamych z numerami IP zarejestrowanymi jako użyte do logowań na rachunki bankowe będące przedmiotem sprawy. Świadkowie ci zaprzeczyli, aby kiedykolwiek logowali się na rachunki bankowe mBanku ((...)Banku). Zeznania te są wiarygodne w kontekście pisemnych opinii biegłego z zakresu informatyki(k. 320-331, 365-368), który szeroko opisał możliwości maskowania rzeczywistych adresów IP, którymi posługiwali się sprawcy (tzw.IP spoofing), realizowanych przy wykorzystaniu serwerów proxy czy też sieci TOR (przy czym wskazał, iż najbardziej prawdopodobne jest zastosowanie przez sprawców serwerów proxy). Nadto wskazać należy, iż biegły dokonał badania komputera zabezpieczonego odP. R., nie stwierdzając działania złośliwego oprogramowania ani też przejęcia zdalnej kontroli nad komputerem. Biegły stwierdził również, iż na przedmiotowym komputerze nie wykrył wejścia bezpośrednio na stronę(...)pl. (...)te Sąd w całej rozciągłości podzielił, gdyż są one wyczerpujące i jasne. Zostały sporządzone przez osobę posiadającą wymaganą wiedzę i kwalifikacje w dziedzinie, której dotyczyły.
W toku przewodu sądowego wywołano również ustne opinie biegłego z zakresu informatyki(k. 2515-2517v, 2608-2609v, 2849-2849v)na okoliczność ustalenia mechanizmu transferu pieniędzy z rachunków pokrzywdzonych. Biegły szeroko opisał sposób działania wirusa komputerowego o nazwie(...), wskazując, że program ten miał bardzo szerokie możliwości konfiguracji. Wskazał, iż wirus ten mógł posługiwać się spreparowaną stroną internetową udającą stronę banku, dzięki której pozyskiwał dane autoryzacyjne niezbędne do dokonania transakcji, za pomocą których sprawca, logując się na autentyczną stronę banku może wykonać prawdziwą transakcję(k. 2516v). Wskazał również na możliwy mechanizm polegający na tym, iż złośliwe oprogramowanie za pomocą danych pobranych ze strony banku, po dopisaniu innych danych może oszukać użytkownika i skłonić go do autoryzacji jakiejś transakcji(k. 2608). Biegły opisał również najbardziej prawdopodobne mechanizmy działania złośliwego oprogramowania w odniesieniu do zeznań każdego z pokrzywdzonych. Podkreślił również, iż nie można stwierdzić jednoznacznie, który mechanizm(...)był wykorzystany z uwagi na szerokie możliwości tego oprogramowania oraz jego częste modyfikacje. Sąd podzielił treść omawianych opinii, gdyż jak wskazano, zostały one sporządzone przez osobę posiadającą niezbędne kwalifikacje. Sąd ma oczywiście w polu widzenia fakt, iż opinia nie formułuje kategorycznych wniosków w zakresie precyzyjnego opisania mechanizmu działania złośliwego oprogramowania w każdym przypadku, jednakże jest to zrozumiałe biorąc pod uwagę fakt, iż biegły nie miał możliwości zbadania komputerów, którymi posługiwali się pokrzywdzeni, a formułując wnioski bazował jedynie na ich zeznaniach (które nie zawierały technicznych szczegółów, jako że świadkowie dysponowali zapewne przeciętną wiedzą na temat obsługi komputera, niezbędną w codziennym jego użytkowaniu). Biorąc pod uwagę materiał źródłowy dostępny biegłemu, niekategoryczny kształt opinii jest ze wszech miar wytłumaczalny. Jednakże biegły, dysponując swoją wiedzą i doświadczeniem, opisał najbardziej prawdopodobne jego zdaniem mechanizmy działania złośliwego oprogramowania. Dlatego też jakość opinii nie budzi wątpliwości Sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że treść analizowanych opinii w powiązaniu z zeznaniami pokrzywdzonych pozwala na poczynienie jednoznacznych ustaleń w zakresie mechanizmu transferu środków pieniężnych z rachunków osób pokrzywdzonych na rachunki bankowe należące do oskarżonych.
Bazując na treści ustnych opinii biegłego z zakresu informatyki oraz na zeznaniach pokrzywdzonych w sprawie osób, można zasadniczo wyróżnić dwa modele działania złośliwego oprogramowania, którym posługiwali się sprawcy (co znamienne – wirus działał w inny sposób na terenie Holandii, a inaczej na terenie Niemiec). W pierwszym modelu (dotyczącym rachunkówB. G.orazF. G.) złośliwe oprogramowanie bez wiedzy użytkowników pozyskiwało dane niezbędne do dokonania zlecenia przelewu, po czym sprawcy bez wiedzy użytkowników logowali się za pomocą pozyskanych danych na stronach banków, zlecając przelewy. W drugim mechanizmie (dotyczącym rachunkówK. B. (1),W. K.iJ. H.) sprawcy, za pomocą złośliwego oprogramowania wyświetlającego komunikaty informujące o błędnym księgowaniu i przerobionych stron udających autentyczne strony banku, wprowadzali pokrzywdzonych w błąd i doprowadzali do tego, iż oni sami zlecali przelewy pozostając w błędnym przekonaniu co do rzeczywistego stanu rzeczy.
W toku postępowania wywołano również opinię biegłego z zakresu kryminalistycznego badania cyfrowych nośników informacji(k. 449-501), który dokonał badania zabezpieczonych od oskarżonych nośników danych i sporządził wykazy wszystkich plików na nich ujawnionych celem dalszych oględzin. Opinia ta również zasługuje na podzielenie z uwagi na jej profesjonalizm.
Pozostałe dowody nieosobowe zgromadzone w sprawie nie były kwestionowane przez strony, a ich autentyczność nie budzi wątpliwości. Z uwagi na to Sąd podzielił je, nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania.
Konkludując należy stwierdzić, że dokonana analiza i ocena całego zgromadzonego materiału dowodowego daje w pełni podstawę do uznania, iż dowody obdarzone przez Sąd walorem wiarygodności wiążą się w logiczną całość i pozwalają uznać, iż winaJ. L. (1)iT. T. (1)co do przypisanych im czynów nie budzi żadnych wątpliwości.

Dokonując oceny prawnej czynów przypisanych oskarżonym, Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozwalające przypisać oskarżonym winę, a jednocześnie nie występuje żadna z okoliczności ją wyłączających. Sprawcy są osobami pełnoletnimi, zaś w toku postępowania nie pojawiły się okoliczności mogące poddać w wątpliwość to, że w okresie objętym stawianymi im zarzutami mieli pełną zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i możliwość pokierowania swym postępowaniem. Dlatego też Sąd uznał:

−

J. L. (1)za winnego dokonania czynu zart. 269b § 1 k.k.w brzmieniu powołanego przepisu obowiązującym do dnia 26 kwietnia 2017 r. w zb. zart. 279 § 1 k.k.w zb. zart. 287 § 1 k.k.w zb. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

T. T. (1)za winnego dokonania czynu zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala bez żadnych wątpliwości na przyjęcie, iż oskarżeniJ. L. (1)iT. T. (1)czynów przypisanych im wyroku dopuścili się działając umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Mieli oni pełną świadomość podejmowanych działań i jednocześnie chcieli te czyny popełnić. Jednocześnie działali w warunkach współsprawstwa opisanego wart. 18 § 1 k.k.– wspólnie i w porozumieniu ze sobą i z innymi nieustalonymi osobami, zaśJ. L. (1)także wspólnie i w porozumieniu zA. T. (2)iJ. I. (1). Zgodnie z wyjaśnieniamiA. T. (2)i zeznaniamiE. G. (2), z propozycji złożonej im przezJ. L. (1)jasno wynikało, że proponuje onA. T. (2)założenie rachunku po to, aby przelane zostały nań pieniądze uzyskane w nielegalny sposób. SamJ. L. (1)w swoich wyjaśnieniach podał to, iżA. T. (2)wiedział, że zakładając rachunek bankowy, w taki sposób, w jaki uczynił toJ. L. (1), podejmuje się działań sprzecznych z prawem, z czego można wnioskować, że równieżJ. L. (1)odnośnie założenia przez siebie rachunku miał pełną świadomość działania niezgodnego z prawem i założył rachunek właśnie po to, aby wpłynęły nań pieniądze pozyskane w sposób sprzeczny z prawem. Z zeznańA. T. (2)wynika nadto, żeJ. L. (1)miał pełną świadomość tego, kiedy inne nieustalone osoby będą przeprowadzać działania związane z dokonaniem przestępstwa, gdyż wtedy uprzedzał onA. T. (2), iż na telefony osób, które założyły rachunki bankowe będą przychodziły SMS-y z banku.T. T. (1)natomiast w swoich wyjaśnieniach wyraźnie wskazał, że założył konto po to, żeby wpłynęły na nie pieniądze pozyskane nielegalnie z innych kont. Wskazane w akapicie niniejszym okoliczności przesądzają zdaniem Sądu o działaniuJ. L. (1)iT. T. (1)w zamiarze bezpośrednim. Co więcej – działali oni w zamiarze kierunkowym osiągnięcia korzyści majątkowej, którą stanowiły pieniądze przelane z rachunków pokrzywdzonych osób. Po dokonaniu przestępstw korzyść taką osiągnęli:J. L. (1)w kwocie 4 000 zł, zaśT. T. (1)w kwocie 1 200 zł.
Współsprawstwo zachodzi, gdy dwie lub więcej osób, działając w porozumieniu wspólnie dokonują czynu zabronionego. Jego warunkiemsine qua nonjest istnienie porozumienia, które musi nastąpić przed lub w trakcie realizacji czynu zabronionego, przy czym jego forma jest dowolna, a istotę wyczerpuje uzgodnienie popełnienia wspólnie przestępstwa(A. Marek, Komentarz do art. 18 Kodeksu karnego, LEX 2010). Porozumienie może mieć charakter wyraźny lub domniemany(wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 października 2000 r., II AKa 120/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 5, poz. 26), lecz winno ono obejmować realizację całości ustawowych znamion czynu zabronionego(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1971 r., Rw 1202/71, OSNKW 1972, nr 3, poz. 54). O tym, że rola danej osoby jest istotna świadczy zwykle hipotetyczne przyjęcie, że przez odstąpienie tej osoby od działania przestępstwo w ogóle nie zostałoby dokonane lub byłoby dokonane w inny sposób. Sąd w całej rozciągłości podziela pogląd ugruntowany w orzecznictwie, którego wyrazem jest twierdzenie Sądu Najwyższego, iż dla przyjęcia współsprawstwa (art. 18 § 1 k.k.) nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała własnoręcznie znamiona czynu zabronionego, czy nawet część tych znamion. Wystarczy natomiast, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając bezpośredniemu sprawcy realizację wspólnie zamierzonego celu. W rezultacie, o wspólnym działaniu możemy mówić nie tylko wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion czynu zabronionego, ale także wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego uzgodnionego czynu zabronionego, ale wykonane wcześniej przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie. Z istoty konstrukcji współsprawstwa wynika więc, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego (wspólnie i w porozumieniu) przestępstwa, a więc także i w tej części, w jakiej znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego ze współsprawców. Decydujące jest to, czy współdziałający dążyli do tego samego celu wspólnymi siłami w ramach wspólnego porozumienia(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt: V KK 391/05, LEX nr 296505, por. też np. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt: II AKa 28/17, LEX nr 2278270). Dla bytu współsprawstwa w realiach sprawy niniejszej nie ma znaczenia to, że aniJ. L. (1)aniT. T. (1)nie wykonali osobiście czynności stanowiących czasownikowe znamiona przestępstw im przypisanych. Oskarżeni nie posługiwali się komputerem ani złośliwym oprogramowaniem, którego użyto do popełnienia przestępstw. Jak wynika jednak z omówionych wyżej, obdarzonych wiarą dowodów, od początku oskarżeni mieli świadomość, że działanie, którego się podjęli będzie przestępstwem, a mimo tego zdecydowali się na takie zachowanie. Tym samym w sposób jednoznaczny zarówno wolą, jak i świadomością obejmowali fakt przestępczych zachowań zrealizowanych również przez inne nieustalone osoby w ich pełnej skali.J. L. (1)założył rachunek bankowy, co było działaniem koniecznym do popełnienia czynu na szkodęB. G., gdyż umożliwiło innym nieustalonym osobom dokonanie przelewu pieniędzy z konta tego pokrzywdzonego. Wyszukał on również inne osoby, które założyły rachunki bankowe (w tymT. T. (1)– za pośrednictwemA. T. (2)), bez działania których nie byłoby możliwe dokonanie przelewów pieniędzy z rachunków pozostałych pokrzywdzonych. Ten fakt przekonuje o istotnym wkładzie zarównoJ. L. (1), jak iT. T. (1)w dokonanie przestępstwa.
Stosownie do treściart. 269b § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 kwietnia 2017 r. odpowiedzialności karnej podlega m.in. ten, kto pozyskuje, hasła komputerowe, kody dostępu lub inne dane umożliwiające dostęp do informacji przechowywanych w systemie komputerowym lub sieci teleinformatycznej. Przez „pozyskiwanie” rozumieć należy każdą czynność, w wyniku której sprawca uzyskuje do nich dostęp. Należy pojęcie to interpretować jako tożsame pojęciu uzyskania, wejścia w posiadanie i możliwości korzystania. Natomiast pojęcie haseł komputerowych i kodów dostępu stanowi egzemplifikację danych, umożliwiających dostęp do informacji przechowywanych w systemach informatycznych i sieciach teleinformatycznych(Zoll Andrzej [red.], Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., wyd. IV, LEX 2013). Nie ulega wątpliwości, iż danymi takimi są dane dostępowe do systemów bankowości elektronicznej, stanowiące immanentny element systemów zabezpieczeń stosowanych przez banki. W realiach sprawy niniejszej doszło do pozyskania takich danych przez nieustalonych sprawców współdziałających m.in. zJ. L. (1)– odnośnie rachunków bankowychB. G.orazF. G..
W tym miejscu zauważyć należy, iż w dniu 27 kwietnia 2017 r. weszła w życie nowelizacjaart. 269b § 1 k.k., zgodnie z którą przestępstwo opisane tym przepisem zagrożone jest obecnie karą od 3 miesięcy do lat 5 pozbawienia wolności. Do tego dnia zagrożenie dla tego przestępstwa wynosiło do 3 lat pozbawienia wolności. Nowelizacją dokonano również zmiany dyspozycji tego artykułu, która jednak nie wpływa na zakres odpowiedzialnościJ. L. (1). Biorąc pod uwagę podwyższenie ustawowego zagrożenia za dokonanie czynu, uznać należy, iż przepisart. 269b § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu był dlaJ. L. (1)względniejszy, dlatego też Sąd, kierując się normą zawartą wart. 4 § 1 k.k., zakwalifikował czynJ. L. (1)stosującart. 269b § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 kwietnia 2017 r.
Przepisart. 287 § 1 k.k.penalizuje m.in. zmienianie, usuwanie albo wprowadzanie nowego zapisu danych informatycznych dokonane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej osobie szkody. Jest to przestępstwo skutkowe. Skutkiem jest zmiana zapisu danych informatycznych. Czyn (nazywany powszechnie oszustwem komputerowym) jest popełniony wtedy, gdy osoba dopuszczająca się go nie ma do tego upoważnienia. Upoważnienie może polegać na jakimkolwiek umocowaniu przez osobę mającą do tego prawo(Mozgawa Marek [red.], Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017). Wprowadzenie nowych zapisów to zachowanie powodujące stworzenie treści, które nie istniały przed podjęciem zachowania przez sprawcę. Przestępstwo zart. 287 § 1 k.k., dokonane jest już z chwilą wprowadzenia zmian lub innej opisanej w tym przepisie ingerencji w urządzenie lub system do gromadzenia, przetwarzania lub przesyłania informacji za pomocą techniki komputerowej. Efektywna szkoda nie należy zatem do jego znamion(wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt: II AKa 120/08, LEX nr 508308). Jednakże ustawa wymaga, aby zachowanie się sprawcy ukierunkowane było na określony cel, którym jest albo osiągnięcie korzyści majątkowej, albo wyrządzenie innej szkody podmiotowi. W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż sprawcy, bez upoważnieniaB. G.iF. G.(co wynika z ich zeznań), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci zgromadzonych na rachunkach tych osób pieniędzy, wprowadzili nowy zapis danych informatycznych w postaci zleceń przelewu środków finansowych z ich rachunków na specjalnie w tym celu założone rachunki bankowe – odpowiednioJ. L. (1)iA. T. (2), czym wyczerpali znamionaart. 287 § 1 k.k.
Zgodnie z treściąart. 279 § 1 k.k.odpowiedzialności karnej podlega osoba dopuszczająca się kradzieży (czyli zaboru w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej) dokonanej z włamaniem. Przedmiot ochrony przestępstwa kradzieży z włamaniem pokrywa się z przedmiotem ochrony przestępstwa kradzieży i jest nim każdy rodzaj rzeczy ruchomych. Przy czym w doktrynie jeszcze przed nowelizacjąart. 115 § 9 k.k.wyrażany był pogląd, iż za rzecz ruchomą uznany winien być również pieniądz w postaci pieniądza zapisanego na rachunku czy też występującego w jakiejkolwiek postaci niematerialnej(pieniądz elektroniczny) (por. Mozgawa Marek [red.], Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, komentarz do art. 115 § 9 k.k., teza nr 5, LEX/el. 2017).
Kradzież z włamaniem jest to sposób kradzieży kwalifikowany ze względu na szczególny sposób działania sprawcy, polegający na usunięciu przeszkody służącej zabezpieczeniu mienia. Istota włamania sprowadza się więc nie tyle do fizycznego uszkodzenia lub zniszczenia przeszkody chroniącej dostęp do rzeczy, ile polega na zachowaniu, którego podstawową cechą jest nieposzanowanie wyrażonej przez dysponenta rzeczy woli zabezpieczenia jej przed innymi osobami. Zabezpieczeniem może być też zabezpieczenie elektroniczne. Sąd Najwyższy wskazuje, że zabezpieczenie elektroniczne związane z kodem dostępu „(...) stanowisui generiszamknięcie dostępu dla każdej osoby, która zamierza władać rzeczą, także dla osoby uprawnionej. Jest więc swoistym ekwiwalentem fizycznego zamknięcia rzeczy w pomieszczeniu"(por. wyrok SN z dnia 9 września 2004 r., V KK 144/04). W konsekwencji, włamaniem będzie również przełamanie zabezpieczeń cyfrowych lub elektronicznych(Zoll Andrzej [red.], Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. IV, WK 2016). Sąd Okręgowy w całości stanowisko to podziela.
W omawianym stanie faktycznym nieustaleni sprawcy, przełamując elektroniczne zabezpieczenia systemu bankowego, przy użyciu uprzednio pozyskanych haseł i kodów autoryzujących transakcję, wprowadzili nowy zapis danych informatycznych na kontach bankowychB. G.iF. G.w postaci polecenia przelewu i w ten sposób dokonali kradzieży pieniędzy znajdujących się na ich rachunkach. W tym miejscu zwrócić uwagę należy na pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż w wypadku, gdy wpływaniu na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych lub zmianie, usunięciu albo wprowadzeniu nowego zapisu danych informatycznych towarzyszyć będzie wyjęcie jednostek pieniężnych z władztwa dotychczasowego posiadacza i ich włączenie do majątku sprawcy, zastosowanie znajdzie kwalifikacja zart. 287 § 1 k.k.w zbiegu zart. 279 § 1 k.k.(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, sygn. akt: II AKa 120/08, op. cit.). Z uwagi na fakt, iż zachowanie współdziałających zJ. L. (1)osób polegało również na pozyskaniu haseł i kodów dostępu do systemu bankowości elektronicznej oczywistym jest, że taka kumulatywna kwalifikacja winna dodatkowo zostać uzupełniona oart. 269b § 1 k.k.
Przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.polega na doprowadzeniu innej osoby, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Czyn ten ma charakter umyślny, kierunkowy. Działania sprawcy oszustwa muszą mieć więc zatem na celu wywołanie u pokrzywdzonego błędnego wyobrażenia o istniejącej rzeczywistości w zakresie tych okoliczności, które mają znaczenie dla podjęcia przez niego decyzji o rozporządzeniu mieniem, zaś sam sprawca dążyć musi do osiągnięcia korzyści majątkowej. Oszustwo polega na tym, że sprawca w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę fizyczną lub prawną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do należytego pojmowania przedsiębranego działania, przy czym osoba oszukana dobrowolnie oddaje mienie sprawcy. Musi istnieć związek przyczynowy między niekorzystnym rozporządzeniem mieniem a wprowadzeniem w błąd, to znaczy takimi zabiegami sprawcy, które doprowadzają pokrzywdzonego do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy. Działania sprawcy nie muszą w takim przypadku przybierać szczególnych form podstępu. Wystarczy, że działanie wywiera pozory, na podstawie których pokrzywdzony dokona błędnej oceny fragmentu istniejącej rzeczywistości, który ma wpływ na podjęcie decyzji majątkowej. Brak należytej staranności ze strony pokrzywdzonego, np. niesprawdzenie rzeczywistej sytuacji majątkowej albo odstąpienie od weryfikacji przedstawionych dokumentów nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa(wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14.10.2015 r., II AKa 265/15, publ.:(...)Powyższe rozważania bez wątpliwości uzasadniają twierdzenie, iż na gruncie niniejszej sprawy nieustaleni sprawcy współdziałający zJ. L. (1)iT. T. (1), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy znajdujących się na rachunkach bankowych pokrzywdzonych, wprowadzili w błądK. B. (1),W. K.poprzez wyświetlenie za pomocą złośliwego oprogramowania na ekranach ich komputerów oszukańczego komunikatu i wywołanie w nich przekonania o konieczności dokonania zwrotnego przelewu rzekomo błędnie zaksięgowanej na ich rachunkach kwoty. Pozostając w błędzie co do tej okoliczności pokrzywdzeni w niekorzystny sposób rozporządzili swoim mieniem dokonując przelewów bankowych na rachunki bankoweT. T. (1). Analogiczne uwagi należy odnieść do współdziałania nieustalonych sprawców zJ. L. (1)iJ. I. (1). W tym przypadku w tożsamym mechanizmie doszło do pokrzywdzeniaJ. H.. Dlatego też nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż działaniem takimJ. L. (1)iT. T. (1)wyczerpali znamiona czynu zart. 286 § 1 k.k.
Czynów im przypisanych oskarżeniJ. L. (1)iT. T. (1)dopuścili się działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu przy podjęciu (w ramach opisanej uprzednio konstrukcji współsprawstwa) kilku zachowań. Z uwagi na powyższe Sąd uznał za zasadne zastosowanie przy ich kwalifikacji prawnej równieżart. 12 k.k.Sąd podzielił trafny pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, iż jednoczynowa koncepcja czynu ciągłego zart. 12 k.k.zakładająca wymóg „wykonania czynu z góry powziętym zamiarem” zakłada również taki przypadek, gdy sprawca obejmuje zamiarem chociaż w ogólnych zarysach wykonanie czynności składających się na wielość zachowań. Sprawca nie musi przewidywać ilości zdarzeń, ale zakładać podejmowanie ich sukcesywnie, w krótkich odstępach czasu, korzystając z nadarzających się okazji(wyrok SA w Białymstoku z dnia 20 listopada 2012 roku, II Aka 138/12).
Łączna szkoda w mieniu pokrzywdzonych czynemJ. L. (1)wyniosła 250 314,10 złotych, która to kwota stanowi mienie znacznej wartości. Zgodnie z definicjąart. 115 § 5 k.k.jest to mienie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza 200 000 zł. Z uwagi na powyższe czyn przypisanyJ. L. (1)w pkt 1.1. wyroku zakwalifikować należało jako wyczerpujący również dyspozycjęart. 294 § 1 k.k., gdyż przepisart. 294 § 1 k.k.określa znamię kwalifikujące dla czynów opisanych wart. 286 § 1 k.k.orazart. 287 § 1 k.k., którym jest dopuszczenie się tego przestępstwa w stosunku do mienia znacznej wartości.
Z uwagi na fakt, iż czyn przypisanyJ. L. (1)wyczerpał znamiona określone w kilku przepisach ustawy karnej zasadnym było powołanie w jego kwalifikacji prawnej treściartykułu 11 § 2 k.k.
Sąd zmienił opisy czynów przypisanych obu oskarżonym w stosunku do treści stawianych im aktem oskarżenia zarzutów, stosownie do ustaleń dokonanych w toku przewodu sądowego, precyzując je w ten sposób, by w bardziej dokładny sposób oddawały one charakter działania sprawców i kryminalną zawartość czynów.
Przedmiotowego czynuJ. L. (1)dopuścił się po upływie 4 lat, 4 miesięcy i 17 dni po odbyciu kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie III K 1640/99, obejmującym m.in. skazanie za przestępstwa zart. 283 k.k.w zw. zart. 281 k.k., zart. 278 § 1 k.k.orazart. 291 § 1 k.k., którą to karę odbywał w okresach: od 14 stycznia 1999 r. do 27 marca 2000 r., od 26 kwietnia 2000 r. do 27 października 2000 r., od 26 stycznia 2004 r. do 2 marca 2004 r., od 24 października 2005 r. do 2 lipca 2007 r. i od 12 lipca 2007 r. do 18 lipca 2007 r. Z uwagi na powyższe uznać należy, iż omawianego czynu dopuścił się on działając w warunkach recydywy specjalnej podstawowej, wskazanych w treściart. 64 § 1 k.k.Dlatego też zasadne było powołanie treści przedmiotowego przepisu w kwalifikacji prawnej przypisanego w pkt 1.1. wyroku czynu.
Sąd nie uwzględnił wniosku prokuratora złożonego w mowie końcowej w dniu 23 grudnia 2015 r. o orzeczenie od oskarżonegoT. T. (1)na rzecz pokrzywdzonegoW. K.środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. Zgodnie z zeznaniami samegoW. K.wyrządzona szkoda została w całości zrekompensowana mu przez bank, dlatego to właśnie bank posiada w stosunku doT. T. (1)roszczenie regresowe. Jedynie już na marginesie należy zaznaczyć, iż roszczenia takiego bank może dochodzić na drodze cywilnoprawnej, gdyż nie jest podmiotem, którego dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone przez przestępstwo, zatem nie jest w niniejszej sprawie pokrzywdzonym, ani też „inną osobą uprawnioną do złożenia wniosku” w rozumieniuart. 46 § 1 k.p.k.(por. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, WK 2016, komentarz do art. 46 k.k. teza 17).
Stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanychJ. L. (1)iT. T. (1), oceniany przez pryzmatart. 115 § 2 k.k.oraz stopień ich zawinienia są wysokie. Oskarżeni, popełniając czyny przypisane im w wyroku, godzili w niezmiernie ważne chronione prawem dobra, jakimi są własność i posiadanie rzeczy.J. L. (1)godził nadto w bezpieczeństwo informacji zapisanych w systemach informatycznych.
Wymierzając oskarżonym kary za przypisane im przestępstwa Sąd kierował się przesłankami określonymi wart. 53 § 1 i § 2 k.k.Ocenił zatem ich dolegliwość tak, aby nie przekraczały one stopnia winy oraz uwzględniały stopień społecznej szkodliwości przypisanych każdemu z oskarżonych czynów, przy szczególnym uwzględnieniu okoliczności podniesionych w poprzedzającym akapicie. Sąd wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kary mają osiągnąć w stosunku do oskarżonych oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na niekorzyść oskarżonych przemawia duży ciężar gatunkowy popełnionych przez nich czynów, jak również fakt ich uprzedniej karalności(k. 2856-2858, 2861-2863). W przypadkuJ. L. (1)była to karalność wielokrotna. Nadto czynu mu przypisanego dopuścił się on w warunkach recydywy szczególnej podstawowej, co również przemawia na jego niekorzyść.
Z kolei na korzyść oskarżonegoT. T. (1)przemawia fakt, iż prowadzi on ustabilizowany tryb życia. Sąd nie doszukał się żadnych szczególnych okoliczności przemawiających na korzyśćJ. L. (1).
Z uwagi na powyższe Sąd wymierzyłJ. L. (1)karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaśT. T. (1)karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast z uwagi na to, że oskarżeni działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (a co więcej taką korzyść osiągnęli), Sąd na mocyart. 33 § 2 k.k.wymierzył im kary grzywny:J. L. (1)– w wymiarze 250 stawek dziennych, zaśT. T. (1)– w wymiarze 130 stawek dziennych. W obu przypadkach, na podstawieart. 33 § 3 k.k., Sąd ustalił wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych. Określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny Sąd uwzględnił sytuację materialną oskarżonych, którzy osiągają stosunkowo niskie dochody.
Jak już zasygnalizowano,J. L. (1)iT. T. (1)osiągnęli z popełnienia przestępstwa korzyść majątkową –J. L. (1)w kwocie 4 000 zł, zaśT. T. (1)w kwocie 1 200 zł. Dlatego też wobec obu oskarżonych zasadnym było orzec o przepadku równowartości tych korzyści kierując się treściąart. 45 § 1 k.k.
Analizując właściwości i warunki osobisteT. T. (1)Sąd uznał, iż cele kary zostaną wobec niego osiągnięte również przy warunkowym zawieszeniu orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Sąd na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu powołanych przepisów obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. oznaczył okres próby wobec oskarżonego na 5 lat, uznając ten okres za odpowiedni dla ewentualnej weryfikacji tej prognozy. Sąd kierując się treściąart. 4 § 1 k.k.zastosował, zawieszając wykonanie kary, przepisy obowiązujące w czasie popełnienia przez oskarżonego czynu z uwagi na fakt, iż są one dla niego względniejsze z uwagi na fakt, iż w myśl przepisów obowiązujących w chwili orzekania, możliwe jest warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności jedynie w wymiarze nieprzekraczającym roku. Dlatego też z uwagi na wymierzoną karę pozbawienia wolności nie byłoby ono aktualnie możliwe. Natomiast na mocy przepisów obowiązujących uprzednio warunkowe zawieszenie było możliwe dla kar pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 2 lat. Na podstawieart. 73 § 1 k.k.Sąd oddałT. T. (1)w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, który w tym czasie sprawował będzie kontrolę nad zachowaniem oskarżonego.
W ocenie Sądu tak ukształtowane rozstrzygnięcie o karze spełni swe cele wychowawcze i zapobiegawcze, zarówno w odniesieniu do samych oskarżonych – w zakresie prewencji indywidualnej, jak i wobec środowiska, w którym żyją – a więc w aspekcie szeroko rozumianej prewencji generalnej. W szczególności orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny uzmysłowią oskarżonym naganność ich czynów, z drugiej strony powstrzymają ich przed ponownym popełnieniem przestępstwa w przyszłości.
Rozstrzygnięcie o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar (wobecJ. L. (1)– kary pozbawienia wolności, zaś wobecT. T. (1)– kary grzywny) oparto na treściart. 63 § 1 k.k.
O kosztach nieopłaconej obronyJ. L. (1)iT. T. (1)sprawowanej z urzędu orzeczono na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 16, § 19 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2013 r. poz. 461 j.t.).
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych znajduje podstawę prawną w treściart. 624 § 1 k.k.Uiszczenie tych kosztów byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe, biorąc pod uwagę zwłaszcza ich aktualną sytuację materialną oraz fakt, żeJ. L. (1)jest aktualnie pozbawiony wolności.
Wobec powyższego i na podstawie powołanych przepisów prawa orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.