Sąd Rejonowy w Rybniku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1163/22
Data wyroku: 2023-02-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Michał Kleeberg
Teza: uwzględniono

Sygn. akt: I C 1163/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lutego 2023 r.
Sąd Rejonowy w Rybniku Wydział I Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Michał Kleeberg
Protokolant: stażysta Natalia Rychlik
po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2023 r. w Rybniku
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Banku Spółki AkcyjnejwW.
przeciwkoD. B.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoD. B.na rzecz powoda(...) Banku Spółki AkcyjnejwW.kwotę 20 178,61 zł (dwadzieścia tysięcy sto siedemdziesiąt osiem złotych sześćdziesiąt jeden groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty;

2
zasądza od pozwanegoD. B.na rzecz powoda(...) Banku Spółki AkcyjnejwW.kwotę 6 397,20 zł (sześć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych dwadzieścia groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;

3
przyznaje adwokatowiD. S.kwotę 1 440,00 zł powiększoną o podatek VAT w wysokości 23% tj. 331,20 zł, łącznie 1771,20 zł (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu.

Sygn. akt I C 1163/22

UZASADNIENIE
Powód(...) Bank S.A.weW.wniósł pozew przeciwko pozwanemuD. B.o zapłatę kwoty 20 178,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym, tj. 11 czerwca 2021 r. (k. 6-13), nadto o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że zawarł z pozwanym umowę kredytu, z której zapisów pozwany się nie wywiązał (k. 2-4).
Nakazem zapłaty z dnia 21 lutego 2022 r. uwzględniono powództwo w całości (k. 36).
Zarządzeniem z dnia 1 sierpnia 2022 r. ustanowiono dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kuratora (k. 60).
W sprzeciwie od nakazu zapłaty kurator pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zakwestionował powództwo co do wysokości, powołując się na występowanie w umowie klauzul abuzywnych w postaci nadmiernie wygórowanej prowizji (k. 65).
Sąd ustalił, co następuje.
W dniu 5 października 2016 r. poprzednik prawny powodaBank (...) S.A.wG.zawarł z pozwanymD. B.umowę pożyczki nr (...), na podstawie której kredytodawca udzielił pozwanemu kredytu w kwocie 21 949,57 zł na okres 120 miesięcy. Całkowita kwota do zapłaty przez pozwanego wynosiła 34 598,94 zł, w tym 21 949,57 zł kwoty kredytu, 8610,65 zł odsetek kapitałowych i 4038,72 zł tytułem prowizji za udzielenie pożyczki. Kredyt był oprocentowany według stałej stopy procentowej w wysokości 5,90% w skali roku.
Pozwany był zobowiązany spłacać raty kredytu w wysokości 288,32 zł miesięcznie do 6-go dnia każdego miesiąca, przy czym ostatnia, 120. rata wynosiła 288,86 zł.
W przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu zobowiązań pieniężnych kredytodawca miał prawo pobierać od kwoty niespłaconych w terminie zobowiązań odsetki karne tj. w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie .
Kredytodawca był uprawniony do wypowiedzenia umowy w formie listu poleconego z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, jeśli pozwany nie wypełniał warunków umowy.
Dowód: umowa kredytu k. 14-17
Powód(...) Bank S.A.z siedzibą wW.przejął, wskutek podziału dokonywanego w myślart. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych, część przedsiębiorstwa wierzyciela pierwotnegoBanku (...) S.A.z siedzibą wG., obejmującą wszelkie prawa i obowiązki oraz wierzytelności przysługujące spółce przejmowanej z wyjątkiem praw i obowiązków oraz wierzytelności z tytułu działalności hipotecznej, tj. kredytów zabezpieczonych poprzez ustanowienie hipotek na nieruchomościach.
Dowód: plan podziału k. 24; załącznik do planu podziału k. 25; odpis z KRS k. 29-33
Pozwany nie spłacił całej należności wynikającej z umowy kredytu. Zaległość pozwanego względem powoda na dzień 11 czerwca 2021 r. wynosiła 20 178,61 zł.
Dowód: wyciąg z ksiąg banku k. 5; historia rachunku k. 75-101
Pismem z dnia 28 listopada 2020 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty 592,77 zł w terminie 14 dni roboczych, informując o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia i uprzedzając o uprawnieniu do wypowiedzenia warunków umowy przez powoda. Wezwanie zostało doręczone w dniu 4 grudnia 2020 r.
Dowód: wezwanie k. 18,  wydruk z systemu śledzenia przesyłek k. 19
Pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. powód wypowiedział pozwanemu umowę, zakreślając 30-dniowy termin wypowiedzenia, liczony od daty doręczenia pisma. Jednocześnie wezwał do spłaty zadłużenia.
dowód: wypowiedzenie umowy k. 22, potwierdzenie nadania k. 23
Powód ponowił wezwanie do zapłaty pismem z dnia 4 marca 2021 r., wzywając do zapłaty kwoty 19 813,54 zł w terminie 7 dni.
dowód: wezwanie do zapłaty k. 20, wydruk z systemu śledzenia przesyłek k. 21
Sąd zważył, co następuje.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Podstawą roszczenia w niniejszej sprawie była umowa kredytu, zdefiniowana wustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Bank, zamierzając wypowiedzieć umowę kredytu, zobligowany jest do uprzedniego wezwania kredytobiorcy do zapłaty (art. 75c i art. 75 Prawa bankowego).
Podkreślić nadto należy, iż umowa zawarta przez powoda z pozwanym stanowiła kredyt konsumencki w rozumieniuustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim. Z kolei w myślart. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim(dalej jako u.k.k.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki.
Wobec wypłaty świadczenia przez bank poprzez udzielenie kredytu i braku jego zwrotu przez pozwanego powództwo co do zasady było usprawiedliwione. Dowody dokumentujące fakt zawarcia umowy nie były kwestionowane przez kuratora pozwanego, podobnie jak fakt przekazania przez kredytodawcę środków zgodnie z zapisami umowy oraz braku spłaty należnych rat przez pozwanego. Niewątpliwie zatem powód wykazał spełnienie świadczenia wynikającego z umowy.
Podnoszone przez stronę pozwaną zarzuty odnośnie wysokości roszczenia odnosiły się wyłącznie do zastosowania w umowie klauzul abuzywnych. W tym zakresie Sąd stwierdził, że postanowienia umowy kredytu nie naruszały rażąco interesów konsumenta. Zgodnie z postanowieniami umowy zawartej przez pierwotnego wierzyciela świadczeniem głównym (essentiallia negotii) była wypłacona kwota 21 949,57 zł, przeznaczona zarówno na własne potrzeby konsumenta, jak również na spłatę jego zobowiązań wobec podmiotów trzecich. Pożyczkodawca naliczył od tej kwoty odsetki umowne w wysokości nieprzekraczającej maksymalnych odsetek kapitałowych, zatem nie naruszył przepisówk.c.Poza odsetkami naliczona została również prowizja w kwocie 4038,72 zł. Prowizja ta nie przekraczała maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu, uregulowanych w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. W świetle umowy kredytu, pozaodsetkowe koszty wyniosły około 18% kapitału. W ocenie Sądu kwota prowizji naliczona przez wierzyciela pierwotnego była niska, więc nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia interesów pozwanego, a co dopiero rażącego, zwłaszcza wobec dziesięcioletniego okresu kredytowania. Prowizja w takiej wysokości nie godzi w równość kontraktową stron, a pozwala pokryć koszty udzielenia kredytu i równoważy ryzyko ponoszone przez kredytodawcę w związku z umową. Postanowienia dotyczące kosztów udzielenia pożyczki nie mogły zatem zostać ocenione na podstawieart. 3851k.p.c.jako klauzule niedozwolone. Wobec treści przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, nie sposób uznać dodatkowych opłat za udzielenie pożyczki za samo w sobie naruszenie przepisów o odsetkach maksymalnych.
Jak ustalono, pozwany nie uiścił dwóch rat w pełnej wysokości, zatem po upływie terminów umownych, powód mógł wypowiedzieć umowę, co też uczynił w drodze listu poleconego zgodnie z zapisami umowy. Po upływie 30-dniowego okresu wypowiedzenia, zobowiązanie stało się wymagalne w całości.
Biorąc zatem pod uwagę stanowisko strony pozwanej oraz treść przedłożonych przez powoda dowodów uznano, że powód wykazał zasadę i wysokość dochodzonego roszczenia. Dodatkowym dowodem w sprawie był wyciąg z ksiąg rachunkowych banku, z którego wynikała wysokość zadłużenia pozwanego. Jednocześnie strona pozwana nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby na inną wysokość należności np. potwierdzenia przelewów.
Mając powyższe na względzie, powództwo uwzględniono w całości, uznając, że wyliczenia wysokości dochodzonej należności również są prawidłowe (tj. biorąc pod uwagę treść umowy pożyczki, datę wymagalności roszczenia oraz sposób kapitalizacji odsetek).
O odsetkach orzeczono na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c.iart. 482 § 1 k.c.Roszczenie odsetkowe zostało wykazane przez powoda poprzez przedstawienie dowodów pozwalających na wyliczenie daty wymagalności i wysokości przeterminowanych rat. Dodatkowo powód przedstawił w sposób rzetelny swoje wyliczenia. Dalsze odsetki zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu. Pozwany nie przedstawił odmiennego sposobu ich naliczenia, które korespondowałoby z ustalonym stanem faktycznym w sprawie.
O obowiązku zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.obciążając nimi pozwanego w całości jako stronę przegrywającą sprawę. Na kwotę kosztów złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w wysokości 3600 zł, zaliczka na wynagrodzenie kuratora w wysokości 1771,20 zł, opłata od pozwu w wysokości 1009 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł. Od kosztów zasądzono odsetki w myślart. 98 § 11k.p.c.
W punkcie 3 wyroku Sąd przyznał kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wynagrodzenie w kwocie stanowiącej 40% stawki przewidzianej za reprezentację przez pełnomocnika profesjonalnego w tego rodzaju sprawach, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Kwotę tę podwyższono o wartość podatku od towarów i usług w stawce 23%, gdyż kurator jest płatnikiem tego podatku.
Sędzia