Sąd Okręgowy w Toruniu
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Gz 128/19
Data wyroku: 2019-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jerzy P. Naworski, Zbigniew Krepski, Wojciech Modrzyński
Podstawa prawna: art. 1099 k.p.c. w w. z art. 1103^5^ k.p.c.

Sygn. akt VI Gz 128/19

POSTANOWIENIE
Dnia 13 czerwca 2019 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Zbigniew Krepski (spr.)
Sędziowie: SO Wojciech Modrzyński, SO Jerzy P. Naworski
po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. w Toruniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaW. D.
przeciwko(...)wK.(Dania)
o zapłatę
na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego weW.z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt V GC 1098/18
postanawia:
1) oddalić zażalenie,
2) zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 225,00 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego
Wojciech Modrzyński Zbigniew Krepski Jerzy P. Naworski

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt V GC 1098/18, Sąd Rejonowy weW.odrzucił pozew naart. 1099 § 1 k.p.c.w związku zart. 5 ust. 1i w związku z art. 14 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 uwzględniając zarzut pozwanego dotyczący braku jurysdykcji krajowej.
W uzasadnieniu Sąd ten stwierdził, że zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. UE L 351, powoływanego jako Rozporządzenie nr 1215/2012) osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane przed sądy innego państwa członkowskiego tylko zgodnie z przepisami ustanowionymi w sekcjach 2 – 7 wymienionego rozporządzenia (art. 5 ust. 1 Rozporządzenia nr 1215/2012). Dalej Sąd ten stwierdził, że przepisy sekcji 3 Rozporządzenia nr 1215/2012, „Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia” stanowią natomiast, że w sprawach dotyczących ubezpieczenia jurysdykcję określają wyłącznie unormowania tej sekcji (art. 10 Rozporządzenia nr 1215/2012). W myśl tych postanowień ubezpieczyciel może zostać pozwany przed sądy państwa, w którym ma miejsce zamieszkania, agencję, oddział albo filię oraz
-po pierwsze, przed sąd państwa, w którym powód ma miejsce zamieszkania, jeżeli jest ubezpieczającym, ubezpieczonym lub uposażonym (art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia nr 1215/2012),
- po drugie, także w sprawach z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przed sąd państwa, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (art. 12 zd. 1 Rozporządzenia nr 1215/2012)
- i po trzecie, przed sąd państwa, w którym zawisła sprawa z powództwa poszkodowanego przeciwko ubezpieczonemu (art. 13 ust. 1 Rozporządzenia nr 1215/2012).
Wedle Sądu Rejonowego przepisy art. 10, 11 i 12 Rozporządzenia nr 1215/2012 stosuje się przy tym do powództw wytoczonych przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi (art. 13 Rozporządzenia nr 1215/2012 ). Na poparcie powyższego stanowiska Sąd ten przywołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 31 stycznia 2018 r., C-106/17, gdzie wprost stwierdzono, że art. 13 ust. 2 Rozporządzenia nr 1215/2012 nie ma zastosowania w przypadku powództw wytaczanych przez podmioty zawodowo trudniące się dochodzeniem roszczeń; muszą więc one kierować sprawy przed sądy państwa w którym ubezpieczyciel ma miejsce zamieszkania (k.123-124).
Od powyższego rozstrzygnięcia zażalenie złożył powód zaskarżając je w całości i zarzucił mu:
1) naruszenieart. 1099 § 1 zd. 2 k.p.c.poprzez jego zastosowanie i odrzucenie pozwu, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 4 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (R.II) w związku zart. 11035§1 k.p.c.albowiem szkoda powstała na terenie Polski oraz niniejsza sprawa jest sprawą ze stosunku ubezpieczenia przeciwko ubezpieczycielowi, a powód ma miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło w RP, a sprawa dotyczy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, więc sprawa ta należy do jurysdykcji krajowej;
2) art. 12 zdanie 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawę jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zdarzenie, które wywołało szkodę miało miejsce w obszarze właściwości Sądu Rejonowego we Włocławku.
Ponadto na podstawieart. 381 k.p.c.powód wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji pełnomocnika pozwanego z dnia 17 sierpnia 2018 r. na okoliczność faktu, że do uszkodzenia pojazdu markiS.onr rej. (...)doszło na terenie Polski, a konkretnie w miejscowościL..
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,
2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia powód szerzej omówił podniesione wpetitumzażalenia zarzuty (131-134).
Pozwany w odpowiedzi na zażalenie powoda wniósł o oddalenie tak zażalenia jak i wniosku dowodowego oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko prezentowane przez Sądem Rejonowym weW.(k.147-151).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie powoda – jako bezzasadne – podlegało oddaleniu z mocyart. 385 k.p.c.w związku zart. 397 § 2 k.p.c.
Sąd Okręgowy w całości podziela tak ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy czyniąc je własnymi, jak też w całości podziela rozważania prawne i powołuje się na nie bez potrzeby ponownego ich powoływania.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia, w ocenie Sądu Okręgowego nie ma racji powód, iż zastosowanie w niniejszej sprawie powinien znaleźć przepisart. 11035§ 1 k.p.c.Powód w żaden sposób nie wykazał bowiem aby pozwany miał w Polsce swój zakład lub oddział swojego przedsiębiorstwa jak stanowiart. 11035§ 2 k.p.c.
Wobec powyższego, wbrew zarzutom zażalenia, Sąd Rejonowy zasadnie zastosował w niniejszej sprawie przepisart. 1099 § 1 zdanie 1 k.p.c.Zgodzić się trzeba z pozwanym, który w odpowiedzi na zażalenie trafnie podnosi, że powołany przez powoda na poparcie zażalenia art. 4 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (R.II) nie dotyczy bowiem kwestii procesowych, w tym jurysdykcji sądowej, a ma jedynie charakter materialnoprawny i wynika z niego jakie prawo ma zastosowanie do stosunków danego rodzaju. Jest zaś poza sporem, że zastosowanie w niniejszej sprawie ma prawo polskie.
Nie ma też racji skarżący zarzucając niezastosowanie w sprawie art. 12 zdanie 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawę jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.
Z powyższych względów w sprawie nie może mieć również zastosowania powołany przez powoda art. 12 Rozporządzenia nr 1215/2012 o czym szczegółowo wypowiedział się Sąd Rejonowy we Włocławku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a Sąd Okręgowy powyższy pogląd w całości podziela.
Reasumując, z przedstawionych względów zażalenie powoda należało oddalić jako bezzasadne orzekając jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3w zw. zart. 99 k.p.c.iart. 108 § 1 k.p.c.zasądzając od powoda na rzecz pozwanego, zgodnie z jego wnioskiem, koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym w minimalnej wysokości 225 zł przewidzianej taksa radcowską. Orzeczono więc jak w pkt 2 sentencji postanowienia.
Wojciech Modrzyński Zbigniew Krepski Jerzy P. Naworski

(...)
(...),
(...)
(...)
(...)