Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX U 374/22
Data wyroku: 2023-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Niepełnosprawność

Sygnatura aktIX U 374/22

UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia 15 czerwca 2022 r., znak ON.(...).1.897.2022.AR, Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wS.uchylił zaskarżone orzeczenie(...)do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wS.z dnia 26 kwietnia 2022 r. zaliczająceS. G.do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z symbolem przyczyny niepełnosprawności 02-P okresowo do 31 stycznia 2023 r. Uzasadniając swoją decyzję organ podkreślił, iż oceniając ograniczenia wnioskodawcy, które wiążą się z niemożnością efektywnego pełnienia ról społecznych, stwierdził, żeS. G.ma trudności z realizacją typowych zobowiązań, oczekiwań, funkcji i zachowań, wymaga regularnej kontroli w poradni specjalistycznej oraz terapii. Jednak zakres i skutki związane z rozpoznanymi schorzeniami, ich przebieg i wyniki leczenia nie powodują w konsekwencji znacznych (istotnych) ograniczeń w możliwości funkcjonowania i pełnienia ról społecznych na poziomie uważanym za typowy dla osoby z pełną sprawnością. Organ nie stwierdził także istotnego obniżenia zdolności do wykonywania pracy w porównaniu do zdolności jaką posiada osoba z pełną sprawnością, biorąc pod uwagę wiek, płeć, czynniki społeczne i kulturowe. Orzekany może samodzielnie zaspokajać podstawowe potrzeby życiowe, za które uważa się przede wszystkim czynności samoobsługowe, samodzielne poruszanie się i komunikowanie. Może również wykonywać czynności gospodarstwa domowego i uczestniczyć w życiu społecznym.

S. G.w odwołaniu od tego orzeczenia i po sprecyzowaniu żądań domagał się zaliczenia go do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe z symbolem przyczyny niepełnosprawności 02-P oraz ustalenia odpowiednich wskazań stosownie do posiadanych ograniczeń, w tym uznania, że jest on zdolny do pracy w warunkach pracy chronionej. Ewentualnie odwołujący domagał uznania go za osobę z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym, tak jak to wynikało z orzeczenia(...)do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wS.z dnia 26 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu wskazał, że jego możliwości samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie uzasadniają, iż powinien on zostać zaliczony co najmniej do stopnia umiarkowanego. Zaznaczył przy tym, że w jego ocenie stan zdrowia kwalifikuje go do grupy osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, a w związku z tym winien otrzymywać stałą pomoc w codziennym funkcjonowaniu. Wskazał, że nie jest w stanie samodzielnie wykonywać podstawowych obowiązków domowych, bowiem może stwarzać zagrożenie zarówno dla siebie, jak innych. Jego zdrowia, pogłębiające się problemy związane z leczeniem psychiatrycznym, skutki uboczne przyjmowania leków sprawiają, iż zdarzają się sytuacje stwarzające zagrożenie dla niego i innych, np. gdy zapomina on wyłączyć gaz w wielorodzinnym budynku, co skutkuje interwencją straży pożarnej. Rozwój schorzeń, na które cierpi, a także brak prognozy na polepszenie się tego stanu zdrowia uzasadnia przekonanie, iż zaliczenie go do znacznego niepełnosprawności powinno mieć charakter stały.
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wS.wniósł o oddalenie odwołania w całości, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

S. G.urodzony (...)posiada wykształcenie zawodowe. Obecnie nie jest aktywny zawodowo.

Niesporne, a nadto dowód:
          przesłuchanieS. G.– k. 94-95, wniosek o wydanie orzeczenia – k. 105 akt organu, ocena psychologiczna – k. 108 akt organu.
S. G.od 2005 r. pozostaje pod opieką psychiatryczną z rozpoznaniem osobowości nieprawidłowej, zaburzeń zachowania oraz uzależnienia mieszanego od alkoholu i benzodiazepin. Od okresu dorastania pił w sposób nałogowy alkohol. Przebył leczenie odwykowe i deklaratywnie utrzymuje abstynencje od kilku lat. Obecnie towarzyszą mu stany lękowe, napady paniki. Wielokrotnie podejmował próby suicydalne, dokonywał samookaleczeń. W 2009 r. odwołujący wbił sobie nóż w klatkę piersiową, podjęta interwencja medyczna uratowała mu życie.

Dowód
         : dokumentacja medyczna – k. 5-13,21-23, 33-36, 50-71, 79-82,94-101 akt organu oraz k. 7-30,81-88 akt sprawy, przesłuchanieS. G.– k. 94-95.
Od około dwóch latS. G.w codziennych obowiązkach wspieraE. B.– sąsiadka. Gdy z powodu ataków paniki bądź lęku odwołujący nie jest w stanie samodzielnie załatwić spraw urzędowych, udać się na wizytę lekarską, wówczas towarzyszy muE. B..S.robiS. G.zakupy, pomaga w odczytywaniu korespondencji, drobnych pracach domowych. Zdarzyło się, że odwołujący usnął po lekach, które zażywa, pozostawiając na włączonym palniku garnek z jedzeniem. Garnek spalił się i wywołał zadymienie. Zaalarmowana wówczas straż pożarna przyjechała z interwencją, która obudziła odwołującego.

Dowód
         : zeznania świadkaE. B.– k. 93-94, przesłuchanieS. G.– k. 94-95.
Od 2014 r. wobecS. G.orzekano o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności biorąc pod uwagę rozpoznane u niego schorzenia psychiatryczne.

Niesporne
         , nadto dowód: orzeczenia o stopniu niepełnosprawności – k. 20, 32, 46, 78, 93 akt organu.
W aktualnym stanie psychicznym w obrazie klinicznym dominują uS. G.znacznie nasilone objawy zaburzeń osobowości uwarunkowane środowiskowo i organicznie z cechami dyssocjalnymi, uzależnieniem od alkoholu i benzodiazepin oraz z organicznymi zaburzeniami lękowymi i nastroju, którym towarzyszy łagodne osłabienie funkcji poznawczych.Jest on również uzależniony od klonazepamu - benzodiazepiny działającej przeciwlękowo i uspokajająco.K.przyjmuje codziennie co przyczynia się do zmniejszenia „głodu alkoholowego”. Konsekwencją występowania tych zaburzeń u odwołującego jest brak stabilizacji życiowej. Jest osobą bezdomną, aktualnie grzecznościowo zamieszkuje u znajomego. Okresowo występują uS. G.stany znacznego nasilenia zaburzeń z lękiem, obniżeniem nastroju, zachowaniami autodestrukcyjnymi powodujące konieczność hospitalizacji. Psychoterapia przy tego rodzaju zaburzeń osobowości nie jest skuteczna. Przy takiej strukturze osobowości, psychodegradacji i nałogowym spożywaniu klonazepamuS. G.nie jest stanie funkcjonować jak osoba z pełną sprawnością i wykonywać pracę na otwartym rynku pracy, a jedynie w warunkach zakładu pracy chronionej. Stan zdrowia ogranicza go w pełnieniu ról społecznych co warunkuje konieczność udzielania mu częściowej pomocy. Występujące u opiniowanegoS. G.zaburzenia psychiczne powodują czasową i częściową potrzebę pomocy ze strony innych osób w celu pełnienia ról społecznych, tj. pomocy w relacjach z otoczeniem i środowiskiem według przyjętych norm społecznych.S. G.potrafi sam zadbać o realizację podstawowych potrzeb życiowych, a pojawiające się trudności np. w robieniu zakupów wymagają jedynie częściowej pomocy. Przy zaburzeniach psychicznych, jakie występują uS. G.istnieje szansa, że jego funkcjonowanie może ulec zmianie. Zaburzenia psychiczne czynią odwołującego osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do 21 czerwca 2025 r.

Dowód
         : opinia biegłego z zakresu psychiatrii – k. 125-131 wraz z opinią uzupełaniającą – k. 149.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie okazało się uzasadnione w przeważającej części.

Zgodnie zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(Dz.U. z 2023 r. poz. 100) rozróżnić można trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki. Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 4 ust. 1 ustawy). Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych (art. 4 ust. 2 ustawy). Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu powodującą w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub techniczne (art. 4 ust. 3 ustawy).
Standardy w zakresie kwalifikowania do poszczególnych stopni niepełnosprawności, uregulowane zostały wrozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności(Dz.U. z 2021 r. poz. 857). I tak zgodnie z rozporządzeniem: niezdolność do pracy oznacza całkowitą niezdolność do pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu (§ 29 ust. 1 pkt 1), konieczność sprawowania opieki - całkowitą zależność od otoczenia polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem (§ 29 ust. 1 pkt 2), konieczność udzielania pomocy, w tym pomocy w pełnieniu ról społecznych – zależność od otoczenia wymagającą wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych (§ 29 ust. 1 pkt 3), czasowa pomoc w pełnieniu ról społecznych – konieczność udzielania pomocy, o której mowa w § 29 ust.1 pkt 3 w okresach wynikających ze stanu zdrowia (§ 30 ust. 1 pkt 1), a częściowa pomoc w pełnieniu ról społecznych – wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o której mowa w § 29 ust. 1pkt 3 (§ 30 ust. 1pkt 2), istotne obniżenie do wykonywania pracy - naruszoną sprawność organizmu powodującą ograniczenia w wykonywaniu pracy zarobkowej znacznie obniżające wydajność pracy na danym stanowisku w porównaniu do wydajności, jaką wykazują osoby o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną (§ 31 ust. 1 pkt 1), ograniczenia w pełnieniu ról społecznych - trudności doświadczane przez osobę zainteresowaną w relacjach z otoczeniem i środowiskiem według przyjętych norm społecznych, jako skutek naruszonej sprawności organizmu (§ 31 ust. 1 pkt 2), zaś możliwość kompensacji ograniczeń - wyrównywanie dysfunkcji organizmu spowodowanej utratą lub chorobą narządu odpowiednio przez przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne (§ 31 ust. 2 rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie spornym pozostawało, czy wnoszący odwołanie jest osobą niepełnosprawną.S. G.kwestionował ustalenia organu, który nie uznawał jego niepełnosprawności, utrzymując, iż jego stan zdrowia czyni go niepełnosprawnym co najmniej w stopniu umiarkowanym. W celu zweryfikowania stanowisk stron koniecznym był zasięgnięcie zasięgnął wiadomości specjalnych z zakresu medycyny. Sąd otrzymawszy od stron swobodę co do wyboru specjalności biegłych sądowych właściwych do oceny niepełnosprawności odwołującego, powołał biegłego z zakresu psychiatrii, co odpowiadało szeroko udokumentowanym schorzeniom odwołującego oraz dotychczasowemu procesowi orzeczniczemu.
Poddawszy analizie dostępną dokumentację medyczną odwołującego, po przeprowadzeniu bezpośredniego badania strony oraz zapoznaniu się z zeznaniami świadka oraz strony, biegły z zakresu psychiatriiJ. K.stwierdził w sposób jednoznaczny, że rozpoznane uS. G.schorzenia skutkują uznaniem umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, który ma charakter okresowy do dnia 21 czerwca 2025 r. Biegły wyjaśnił, że przy takiej strukturze osobowości jak u odwołującego, występującej psychodegradacji i nałogowym spożywaniu klonazepamuS. G.nie jest stanie funkcjonować jak osoba z pełną sprawnością i wykonywać pracę na otwartym rynku pracy, a jedynie w warunkach zakładu pracy chronionej. Dodatkowo o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności świadczy konieczność udzielania mu częściowej pomocy w relacjach z otoczeniem i środowiskiem między innymi w robieniu zakupów, gdy występujące stany lękowe nie pozwalają mu załatwiać spraw codziennych. Biegły stanął na stanowisku, że przy zaburzeniach psychicznych, jakie występują uS. G.istnieje szansa, że jego funkcjonowanie może ulec zmianie i zasadnym jest dokonanie ponownej oceny stanu zdrowia za dwa lata, to jest po 21 czerwca 2025 r.
Do tak sformułowanych wniosków opinii zarzuty wniosła strona odwołująca, ponosząc, że biegły sądowy w sposób nieprecyzyjny wyjaśnił przyczyny, dla którychS. G.winien zostać uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym nie znacznym. W ocenie odwołującego, wymaga on pomocy nie tylko w zakresie pomocy w relacjach z otoczeniem i środowiskiem według norm społecznych, ale i w zaspokojeniu podstawowych potrzeb, takich jak zakupy spożywcze czy przyjmowanie leków. Nadto, zdaniem strony nie ma widoków na poprawę jego stanu zdrowia i niezależnie od stopnia, umiarkowanego czy znacznego, ów stopień winien być przyznany na stałe.
W odpowiedzi na tak postawione zarzuty biegły z zakresu psychiatrii podtrzymał wnioski opinii w całości. Ponownie wyjaśnił, żeS. G.potrafi sam zadbać o realizację podstawowych potrzeb życiowych, a pojawiające się trudności np. w robieniu zakupów wymagają jedynie częściowej pomocy. Do znacznego stopnia niepełnosprawności są kwalifikowane osoby, które są całkowicie zależne od otoczenia, wymagające pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem, a te kryteria nie są spełnione przez opiniowanego.
W ocenie Sądu, opinie sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania przez biegłego z zakresu psychiatrii charakteryzują się zrozumiałością i brakiem wewnętrznych sprzeczności, jak również wnikliwością w zakresie rozpoznania dolegliwości strony odwołującej. W rezultacie, całokształt przedstawionych wniosków odpowiadał na zadane przez Sąd pytania i zawierał logiczny wywód oparty o wszechstronną analizę zgromadzonej dokumentacji medycznej. Biegły w sposób przekonujący uzasadnił swoje stanowisko odnosząc się do obowiązujących przepisów stanowiących podstawę orzekania o stopniach niepełnosprawności oraz wskazując przesłanki medyczne, które legły u podstaw dokonanej przez niego oceny. Drobna omyłka pisarska, którą popełnił biegły w opinii głównej polegająca na wskazaniu nazwiska innej osoby na stronie 6 opinii (k.130) nie rzutowała na fachowość sporządzonej ekspertyzy. Całokształt wniosków opinii odpowiadał przede wszystkim zgormadzonej dokumentacji medycznej, a nadto znajdował odzwierciedlenie w zeznaniach świadkaE. B.oraz słowach samego odwołującego. Z dowodowych źródeł osobowych wynikało, żeS. G.wymaga wparcia w niektórych czynnościach dnia codziennego, gdy napady lęku i paniki nie pozwalają mu wyjść z domu, zrobić zakupów czy samodzielnie dotrzeć do lekarza czy urzędu. Wówczas pomocą służy muE. B.. Jednak jak słusznie zauważył biegły, odwołujący nie jest całkowicie zależny od otoczenia. Szereg schorzeń o podłożu psychiatrycznym o wieloletnim przebiegu w sposób niezaprzeczalny wpływa na możliwość wypełniania przez odwołującego ról społecznych jako elementu uczestnictwa w życiu społecznym. Mając na względzie§ 29 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, który stanowi, że konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych, należy wskazać, że odzwierciedla on zakres pomocy niezbędnej odwołującej. Sąd stoi na stanowisku, że rozpoznane schorzenia, utrudniają funkcjonowanie odwołującemu w wielu aspektach życia codziennego i z tego względu wymaga on wsparcia. Przy czym trzeba zaznaczyć, że w dalszym ciągu będzie to pomoc ułatwiająca odwołującej prawidłowe funkcjonowanie społeczne. Zakres pomocy właściwy osobie z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym określony jest zatem powyższej wskazanymi ramami wynikającymi wprost z przepisów prawa. Należy pamiętać że zasadniczo różni się on od wsparcia przysługującego osobom ze znacznym stopniem niepełnosprawności, gdzie owa pomoc sprowadza się do wykonywania codziennych czynności w zastępstwie osoby niepełnosprawnej. Innymi słowy, nie jest tak, że odwołujący jest całkowicie zależny od otoczenia, ale nie jest też tak, że zdolny jest funkcjonować w pełni samodzielnie oraz prawidłowo wypełniać właściwe mu role społeczne. Właśnie dlatego ustawodawca przewidział umiarkowany stopień niepełnosprawności, będący pośrednim między lekkim a znacznym, po to by zapewnić konieczne wsparcie osobom, które potrzebują pomocy, nie zaś wyręczania w codziennych obowiązkach.
W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw aby odmówić opinii (przez co należy rozumieć opinię główną wraz z opinią uzupełniającą) przymiotu wiarygodności. W konsekwencji, nie znajdując podstaw do kwestionowania jej rzetelności oraz wiarygodności przyjął wnioski opinii za własne nie dostrzegając potrzeby ich dalszego uzupełnienia czy złożenia przez biegłego dodatkowych wyjaśnień.
Sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu dowód z opinii biegłego z zakresu neurologii oraz psychologii (wnioskowane pierwotnie przez odwołującego), mając na względzie, że dowody te będą jedynie prowadzić do zbędnego przedłużenia postępowania w sprawie. Miarodajnym dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia pozostawała opinia sporządzona przez biegłego z zakresu psychiatrii, które pozwalała w sposób niebudzący wątpliwości ustalić stopień niepełnosprawności odwołującego. Jak sygnalizowano, strona odwołująca pozostawiła do uznania Sądu (na rozprawie w dniu 8.03.2023 r. k. 95) wybór biegłych, którzy winni wypowiedzieć się co do stanu zdrowia odwołującego. W świetle zgromadzonej dokumentacji medycznej brak było podstaw do powołania dowodu z opinii biegłego neurologa. Strona odwołująca takich podstaw również nie wskazała. Dowód z opinii biegłego psychologa nie dostarczyłby wskazań medycznych, zaś jak wyżej wskazywano, sposób codziennego funkcjonowania w sposób spójny wynikał z wywiadu przeprowadzonego przez biegłego psychiatrę oraz zeznań świadka i strony. W istocie zapadłe rozstrzygnięcie odpowiada żądaniu ewentualnemu, z tym zastrzeżeniem, że uznaje, że niepełnosprawność odwołującego ma charakter okresowy – nie można bowiem wykluczyć, że stan zdrowia odwołującego przy odpowiednim działaniu terapeutycznym i farmakologicznym ulegnie poprawie. Na marginesie należy tylko wskazać, że zgodnie z§ 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r.sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności - w przypadku zmiany stanu zdrowia osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w § 6 ust. 1, o wydanie orzeczenia o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia.
O kosztach niepłaconej pomocy prawnej udzielonej odwołującemu się z urzędu orzeczono na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. .U.2019.68 t.j.) przy uwzględnieniu § 9 ust 2 z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020r. w sprawie SK 66/19 i z dnia 19 kwietnia 2023 r w sprawie SK 85/22. Analiza statusu adwokatów i radców prawnych oraz ich roli w postępowaniu, w którym występują jako podmioty powołane i zobowiązane do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie ich wynagrodzenia, tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia (tak również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 stycznia 2021r. I CSK 598/20, Lex nr 3103835). W konsekwencji punkcie drugim wyroku przyznano radcy prawnemuN. A.od Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonejS. G.z urzędu opłatę w kwocie 180 zł powiększoną o podatek VAT w stawce 23 %, co pozostaje zgodne z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

ZARZĄDZENIE

(...),

(...),

(...),

(...)

12.12.2023 r.