Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 607/24
Data wyroku: 2024-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Michał Błoński
Podstawa prawna: art.249§kpk, art.258kpk,art.251§1kpk
Teza: 1.Postanowienie Sądu Rejonowego jest rażąco wadliwe, albowiem nie zawiera wskazania prawidłowych podstaw stosowanego środka zapobiegawczego. 
2.Każde postanowienie w przedmiocie zastosowania, dalszego stosowania czy przedłużenia środka zapobiegawczego musi wskazywać na istnienie przesłanki ogólnej oraz co najmniej jednej z przesłanek szczególnych (art. 251 § 1 k.p.k.). 
3.Powołany przez Sąd Rejonowy art. 263 § 2 k.p.k. jest przepisem kompetencyjnym z którego nie wynika czy i jakie przesłanki legły u podstaw stosowania środka zapobiegawczego, dlatego nie czyni zadość wymogom prawidłowego wskazania podstawy prawnej w postanowieniu.

Sygnatura akt V Kz 607/24

POSTANOWIENIE
Dnia 3 lipca 2024 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczyw składzie:

Przewodniczący: Sędzia Michał Błoński
Protokolant:Sylwia Kurek
pod nieobecność prokuratora
po rozpoznaniu w sprawie podejrzanegoK. F.
podejrzanegoo czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz zart. 284 § 2 k.k.
zażaleniaobrońcy podejrzanego
na postanowienieSądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 7 czerwca 2024 roku – sygnatura akt IV1 Kp 328/24
w przedmiocieprzedłużenia tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.

postanawia:
1.zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że jako podstawę stosowania tymczasowego aresztowania przyjąćart. 249 § 1 k.p.k.iart. 258 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.,2.w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z 7 czerwca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieściaw Łodzi przedłużył stosowanie wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania do14 września 2024 r., godz. 020wskazując za podstawę prawną zart. 263 § 2 k.p.k.Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż podstawą przedłużenia tymczasowego aresztowania były przesłanki zart. 258 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.
Zażalenie na niniejsze postanowienie wniósł obrońca podejrzanego zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczeniaw postaci:
a) bezzasadnego przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa, iż podejrzany możew bezprawny sposób utrudniać postępowanie, gdy z okoliczności sprawy nie wynika, aby istniało realne zagrożenie takiego zachowania;
b) bezzasadne przyjęcie, że grozi mu wymierzenie surowej kary w rozumieniuart. 258 § 2 k.p.k., podczas gdy to nie ustawowe zagrożenie, lecz realia konkretnej sprawy mogą dopiero uzasadniać istnienie wskazanej przesłanki;
- naruszenieart. 263 § 2 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie, gdyż w sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiały zakończenie śledztwa, a co najmniej zakończenie tych czynności, których przeprowadzenie wymaga izolacji podejrzanego;
- naruszenieart. 257 § 1 i art. 251 § 3 k.p.k.poprzez zastosowanie względem podejrzanego tymczasowego aresztowania, mimo że wszelkie okoliczności wskazują, że wystarczający byłby nieizolacyjny środek zapobiegawczy;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu tezy, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podejrzany będzie nakłaniać do składania fałszywych zeznań albo w inny bezprawny sposób utrudniać postępowanie karne, podczas gdy w zgromadzonym w sprawie materiale brak jest jakichkolwiek dowodów, które mogłyby taką tezę potwierdzać, które to uchybienie miało istotny wpływ na podjęcie decyzji o dalszym stosowaniu tymczasowego aresztowania.
Skarżący wpetitumskargi wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania.
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Zażalenie obrońcy jest oczywiście bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie sprowadza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowegoi w istocie opiera się na gołosłownym stwierdzeniu, że nie ma przesłanek do dalszego stosowania tymczasowego aresztowania. Przytaczanie licznych orzeczeń sądówi poglądów doktryny nie zmienia tej oceny, gdyż powołane judykaty jakkolwiek słuszne, to nie znajdują oparcia w realiach przedmiotowej sprawy.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany dopuścił się popełnienia zarzucanych czynów,a wniosek taki wynika w szczególności z wyjaśnieńV.M., zeznańN. M., ale także z wyjaśnień podejrzanego, który na etapie stosowania tymczasowego aresztowania przyznał się do przestępstw zart. 280 § 1 k.k.
Podejrzany nie ma stałego miejsca zameldowania, nie ma miejsca zamieszkania, co czyni uzasadnioną obawę, że może ukrywać się przed organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, a zatem trudno o większe uprawdopodobnienie istnienia przesłankizart. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.Nie zostali także ustaleni współsprawcy czynów z 17 grudnia 2023 r., a ponadto zachodzi konieczność wykonania badania sądowo-psychiatrycznego podejrzanego, co oznacza konieczność zabezpieczenia osobyK. F.na potrzeby toczącego się śledztwa. Istnieje uzasadniona obawa, że przebywając na wolności mógłby w bezprawny sposób utrudniać prawidłowy bieg postępowania, w tym poprzez kontakt z osobami, których dane nie zostały ustalone jak również uniemożliwiać wykonanie niezbędnych czynności przez powołanych biegłych.
W razie ewentualnego uznania sprawstwa i winy oskarżonego grozi mu realnie wymierzenie surowej, bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a wniosek taki wynika z liczby popełnionych przestępstw, uprzedniej karalności, działania wspólniei w porozumieniu z inną osobą czy z wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów, przejawiającego się m.in. w sposobie działania w ramach popełnionych przestępstw rozbojów. Powołane zagrożenie zatem w pełni wynika z realiów niniejszej sprawy nie zaś li tylko z ustawowego zagrożenia, na co bezzasadnie wskazuje obrońca w zażaleniu.
Mając na uwadze skalę czynności, których prokurator musi dokonać,a szczegółowo wskazanych we wniosku o przedłużenie tymczasowego aresztowania, nie sposób racjonalnie przyjąć, że przedłużenie stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego stanowi naruszenieart. 263 § 2 k.p.k.
W przedmiotowej sprawie obrońca nieprawidłowo skonstruował zarzuty odwoławcze, gdyż powołany błąd w ustaleniach faktycznych stanowi zarzut wtórny wobec pierwotnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Nie ma zatem potrzeby powielania zarzutów, a wszelkie rozważania dotyczące ostatniego z zarzutów musiałyby stanowić powtórzenie poczynionych już uprzednio uwag.
Należy zgodzić się z Sądemmeriti, że tylko stosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego daje gwarancję należytego przebiegu postępowania w niniejszej sprawie, przynajmniej do czasu zabezpieczenia osobowego materiału dowodowego.
Niezależnie od powyższego, postanowienie Sądu Rejonowego jest rażąco wadliwe, albowiem nie zawiera wskazania prawidłowych podstaw stosowanego środka zapobiegawczego. Każde postanowienie w przedmiocie zastosowania, dalszego stosowania czy przedłużenia środka zapobiegawczego musi wskazywać na istnienie przesłanki ogólnej oraz co najmniej jednej z przesłanek szczególnych (art. 251 § 1 k.p.k.). Powołany przez Sąd Rejonowyart. 263 § 2 k.p.k.jest przepisem kompetencyjnym z którego nie wynika czy i jakie przesłanki legły u podstaw stosowania środka zapobiegawczego, dlatego nie czyni zadość wymogom prawidłowego wskazania podstawy prawnej w postanowieniu.
Dopiero z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego można wywieść, że istnieje duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych czynów. Z uzasadnienia wynika również, że Sąd zauważył istnienie przesłanek szczególnych zart. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.oraz§ 2 k.p.k.Taki sposób formułowania postanowienia jest wadliwy, gdyż już z podstawy prawnej postanowienia, a nie tylkoz uzasadnienia, ma wynikać istnieje przesłanki ogólnej i przesłanek szczególnych tymczasowego aresztowania.