Sąd Rejonowy w Piszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 408/24
Data wyroku: 2024-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: asesor sądowy Paula Wacławek
Słowa kluczowe: Postępowanie nieprocesowe
Podstawa prawna: art. 11 aa ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej

Sygn. akt I Ns 408/24

POSTANOWIENIE
Dnia 6 grudnia 2024 roku
Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: asesor sądowy Paula Wacławek
Protokolant: sekretarz sądowy Paula Milewska
po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 roku w Piszu
na rozprawie
sprawy z wnioskuW.T.
z udziałemM. T.iI. T.
o wydanie wobecM. T.zakazu zbliżania się doW.T.

postanawia:

1
oddalić wniosek;

2
przyznać radcy prawnemuT. K.z rachunku sum budżetowych Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia reprezentanta ustanowionego dla małoletniej uczestniczki, w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem podatku od towarów i usług;

3
stwierdzić, że wnioskodawczyni i uczestnicy ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

asesor sądowy Paula Wacławek
Sygn. akt I Ns 408/24

UZASADNIENIE

postanowienia Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 6 grudnia 2024 roku

W dniu 24 październikaW. T.wystąpiła z wnioskiem o wydanie wobecM. T.zakazu zbliżania się do niej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że działaniaM. T.wpływają negatywnie na codzienne funkcjonowanie wnioskodawczyni i powodują u niej znaczący stres oraz lęk, albowiemze strony uczestnika dochodzić miało wielokrotnie do nękania i oblężenia jej miejsca zamieszkania, utrudniania wykonywania codziennych czynności, gróźb (zarówno w formie werbalnej, jak i pisemnej – np. przez wiadomości SMS), a także stalkingu. W ocenie wnioskodawczyni, powyższe zachowania uczestnika naruszają jej podstawowe prawai stwarzają realne zagrożenie dla jej zdrowia i życia, zaś z uwagi na ich powtarzalnośći ciągłość jedynym skutecznym rozwiązaniem będzie wprowadzenie zakazu zbliżania się na jak najdłuższą odległość. Wnioskodawczyni powoływała ponadto we wniosku postępowanie toczące się z udziałemM. T.przed sądem rodzinnym o pozbawienie go praw rodzicielskich wobec małoletniej córki(wniosek k. 3-4).
Postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 października 2024 roku wezwano do udziałuw sprawieI. T., będącą małoletnią córkąW.T.iM. T., albowiem uznano – mając w szczególności na względzie treść art. 2 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej – że wynik postępowania będzie mógł dotyczyć również jej praw –art. 510 § 1 k.p.c.(postanowienie k. 6).
Reprezentant małoletniej uczestniczkiI. T.nie zajmował pisemnego stanowiska w sprawie. Nie wnosił o wydanie wobecM. T.zakazu zbliżania się również doI. T.. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 roku przychylił się do wniosku złożonego przez wnioskodawczynięW.T.. Wniósł również o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej uczestniczce(notatka urzędowa k. 115, pismo k. 152, protokół rozprawy k. 156-157v).
UczestnikM. T.na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 roku wniósło oddalenie wniosku(protokół rozprawy k. 156-157v).

Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:
W. T.iM. T.pozostają w związku małżeńskim od około 20 lat. Posiadają dwoje wspólnych dzieci:I. T.w wieku 17 latiK. T.w wieku 20 lat.
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119)
Pierwsze nieporozumienia pomiędzy małżonkamiT.pojawiły sięw listopadzie 2023 roku, kiedy toW. T.rozpoczęła dodatkową pracę. Pomiędzy małżonkami zaczęło dochodzić do kłótni,M. T.zaczął wówczas podejrzewać żonę o zdradę i z tego powodu kierował do niej wyzwiska, w tym również za pośrednictwem wiadomości sms.M. T.od lat nadużywał alkoholu, zaś pod jego wpływem stawał się agresywny i to właśnie wówczas dochodziło do kłótni pomiędzy nim a żoną oraz dziećmi.M. T.nie stosował nigdy przemocy fizycznej wobec żony i dzieci.
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119, zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v)
ProblemyM. T.z alkoholem pogłębiły się gdy relacje pomiędzy małżonkami zaczęły się pogarszać, kiedy to pojawiły się u niego podejrzenia co do niewierności żony. Reagował emocjonalnie gdy żona zaczęła go unikać, chować przed nim swój telefon, a także gdy nie wracała do domu na noc lub gdy nie było jej w domu,a jednocześnie nie informowała męża gdzie się udała, zaśM. T.nie mógł sięz nią skontaktować podczas tych nieobecności.
(

dowód

: zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v)
Pomiędzy małżonkamiT.istniały nieporozumienia co do kwestii związanych z wychowaniem dzieci, czy też trybu nauczania córkiI. T..M. T.pozostawał również w konfliktowej relacji ze swoimi dziećmi – zarzucał im, że nic nie robią w domu, zwracał im uwagę na kwestie, które mu się w ich zachowaniu nie podobały i reagował zdenerwowaniem gdy dzieci uwagi te ignorowały. Zdarzało mu się wówczas w emocjach kierować wyzwiska pod ich adresem.
(

dowód

: zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v, zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
UI. T.zdiagnozowano stany depresyjno-lękowe, od czerwca 2024 roku przyjmuje ona w związku z tym odpowiednie leki. Uczęszcza również na wizyty do psychiatry i psychologa. Zdarzały się sytuacje, że w związku z sytuacją domową, wynikającą m.in. z zachowaniaM. T.,I. T.czuła się psychicznie źle będąc w szkole, miewała również ataki paniki.M. T.negował istnienie problemów ze zdrowiem psychicznymI. T..
(

dowód

: zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
M. T.zamieszkiwał wraz z żoną i dziećmi pod adresemB.20B. W dniu 19 sierpnia 2024 roku definitywnie wyprowadził się z zajmowanego wspólniez rodziną domu. Jego wyprowadzka była wynikiem kłótni, do której doszło pomiędzy nima jego dziećmi. Gdy podczas tej kłótni synM. T.kazał mu się wyprowadzić, ten wyszedł z domu, nie zabierając nawet swoich rzeczy. Dopiero następnego dnia zabrał swoje ubrania, które zostały wystawione przez żoną na zewnątrz.
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119, zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v, zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
W dniu 1 września 2024 rokuM. T.pojawił się w domu, który dotychczas zajmował wspólnie z żoną i dziećmi, chcąc odebrać resztę pozostawionych w nim swoich rzeczy. Nie mógł jednak dostać się na posesję, z powodu zamkniętej na kłódkę bramy i wówczas zawiadomił Policję
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119, informacjaz KPP wP.z 05.11.24 r. k. 20)
Od czasu wyprowadzkiM. T.z domu rodzinnego nie utrzymuje on żadnych relacji ani z żoną, ani z dziećmi – nie kontaktuje się z nimi osobiście, telefonicznie czy też za pośrednictwem wiadomości sms czy też e-mail.
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119, zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v, zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
Po wyprowadzce zdarzały się sytuacje spotkań pomiędzyW.T.aM. T.na obszarze miejscowości oraz okolic, w których strony zamieszkują, przy których obecna była równieżI. T., towarzysząca wówczas matce, m.in. w okolicach miejsca pracyW.T., jak i podczas miejscowych dożynek. Podczas takich spotkańM. T.obserwował żonę oraz mężczyznw jej towarzystwie, obserwował również gdzie owi mężczyźni idą po spotkaniu z jego żoną, chcąc dowiedzieć się kim są i gdzie zamieszkują. Nie nawiązywał jednak żadnego kontaktu ani z żoną, ani z jej znajomymi, nie kierował wobec nich żadnych wyzwisk, nie dochodziło pomiędzy nimi nawet do rozmów – jego zachowanie ograniczało się wyłącznie do obserwacji. Jedynie podczas jednego takiego spotkania, ujrzawszy żonę wychodzącą z miejsca pracy jej znajomego,M. T.krzyknął na jej widok słowa „i Cię mam!”, co oznaczać miało, że przyłapał żonę na spotkaniach z innym mężczyzną. Interesował się tym z kim żona się spotyka, zdarzyło mu się również sfotografować jednego ze znajomych żony. Podczas miejscowych dożynek zdarzyła się sytuacja, że widząc żonę w towarzystwie innego mężczyzny,M. T.chwycił ją za rękę, odciągnął, a następnie gdyW. T.zażądała by ją zostawił, puścił jej rękę i odszedł.
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-11, zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v, zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
ZainteresowanieM. T.mężczyznami pojawiającymi sięw towarzystwie żony związane było z jego podejrzeniami dotyczącymi niewierności żonyi próbami ustalenia tożsamości mężczyzny, z którymW. T.może utrzymywać bliższe relacje.
(

dowód

: zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v, zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
ZarównoW. T., jak iI. T., nie chcą utrzymywać żadnego kontaktu zM. T..
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119, zeznania uczestniczkiI. T.k. 156-157v)
RodzinaT.objęta jest procedurą Niebieskiej Karty od czerwca 2024 roku.
(

dowód

: kopia dokumentacji Niebieskiej Karty k. 43-108)
M. T.leczy się psychiatrycznie i uczęszcza do psychologa. Zdiagnozowano u niego depresję. Leczenie to związane jest z problemami rodzinnymi,jak również z nadużywaniem alkoholu. Obecnie uczęszcza na spotkania związanez uzależnieniem od alkoholu.
(

dowód

: zeznania uczestnikaM. T.k. 119-120v)
Postanowieniem Sądu Rejonowego w Piszu III Wydziału Rodzinnego i Nieletnichz dnia 1 października 2024 roku z urzędu wszczęte zostało postępowanie o ograniczenieM. T.władzy rodzicielskiej nadI. T..
(

dowód

: kopia postanowienia z 01.10.24r. k. 145)
W dniu 24 października 2024 roku Prokuratura Rejonowa w Piszu skierowała akt oskarżenia przeciwkoM. T.o czyn zart. 207 § 1 k.k., polegający na znęcaniu się psychicznym nad żonąW.T.oraz dziećmi:K. T.iI. T.w okresie od dnia 2 listopada 2023 roku do dnia15 sierpnia 2024 roku.
(

dowód

: kopia aktu oskarżenia z 24.10.24 r. k. 142)
Obecnie przed Sądem Okręgowym w Olsztynie toczy się pomiędzyW.T.aM. T.sprawa o rozwód. Postępowanie to znajduje się na wstępnym etapie.
(

dowód

: zeznania wnioskodawczyniW.T.k. 118-119)
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie zawartych w aktach sprawy dowodów z dokumentów, których autentyczność i merytoryczna zawartość nie były kwestionowane przez strony, jak również nie budziły wątpliwości Sądu.
Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się ponadto na dowodzie z zeznań stron,tj. wnioskodawczyniW.T., uczestnikaM. T.i uczestniczkiI. T., które w zakresie poczynionych powyżej ustaleń faktycznych nie budziły wątpliwości, były spójne i logiczne, a nadto korespondowały ze sobą wzajemnie. Co istotne, stan faktyczny sprawy co do zasady nie był pomiędzy stronami sporny, a jedynie niektóre ze zdarzeń każde z nich mogło odbierać nieco odmienne, z uwagi na emocjonalne zaangażowanie.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Wniosek podlegał oddaleniu.
Podstawę żądania zawartego we wniosku stanowił przepis art. 11aa ust. 1 ustawyz dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (Dz.U.2024.1673 t.j. ze zm.). Zgodnie z jego treścią, osoba doznająca przemocy domowej może żądać, aby sąd, właściwy według przepisówustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego(Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm.) o postępowaniu nieprocesowym, wydał wobec osoby stosującej przemoc domową zakaz zbliżania się do niej na wyrażoną w metrach odległość lub zakazał osobie stosującej przemoc domową kontaktowania się z nią, gdy osoba stosująca przemoc domową swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy domowej stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia osoby doznającej tej przemocy.
Legalna definicja przemocy domowej zawarta została w art. 2 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Należy rozumieć przez nią jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanielub zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej, w szczególności: narażające tę osobę na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia lub mienia; naruszające jej godność, nietykalność cielesną lub wolność, w tym seksualną; powodujące szkody na jej zdrowiu fizycznym lub psychicznym, wywołujące u tej osoby cierpienie lub krzywdę; ograniczające lub pozbawiające tę osobę dostępu do środków finansowych lub możliwości podjęcia pracy lub uzyskania samodzielności finansowej; istotnie naruszające prywatność tej osoby lub wzbudzające u niej poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia,w tym podejmowane za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Przesłanka stosowania przemocy domowej winna być zatem badana za pomocą wskazanej powyżej definicji, bez odnoszenia tych zachowań do znamion czynów zabronionych określonych przykładowo wart. 207 k.k.lub 217k.k.
Jako osobę doznającą przemocy domowej, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 2 tejże ustawy, rozumieć należy: a) małżonka, także w przypadku gdy małżeństwo ustałolub zostało unieważnione, oraz jego wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków;b) wstępnych i zstępnych oraz ich małżonków; c) rodzeństwo oraz ich wstępnych, zstępnychi ich małżonków; d) osobę pozostającą w stosunku przysposobienia i jej małżonka oraz ich wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków; e) osobę pozostającą obecnielub w przeszłości we wspólnym pożyciu oraz jej wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków; f) osobę wspólnie zamieszkującą i gospodarującą oraz jej wstępnych, zstępnych, rodzeństwo i ich małżonków; g) osobę pozostającą obecnie lub w przeszłości w trwałej relacji uczuciowej lub fizycznej niezależnie od wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania;h) małoletniego – wobec których jest stosowana przemoc domowa. Przez osobę doznającą przemocy domowej należy także rozumieć małoletniego będącego świadkiem przemocy domowej wobec tych osób.
Osobą stosującą przemoc domową jest natomiast pełnoletni, który dopuszcza się przemocy domowej wobec osób powyżej wskazanych (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawyo przeciwdziałaniu przemocy domowej).
W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyniW. T.niewątpliwie należy do katalogu osób wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej.
Aby mógł zostać zastosowany zakaz zbliżania się, określony w art. 11aa ustawyo przeciwdziałaniu przemocy domowej, winno zatem zostać wykazane spełnienie następujących przesłanek: po pierwsze – dopuszczanie się przezM. T.wobecW.T.zachowań zdefiniowanych w tej ustawie jako przemoc oraz po drugie – stwarzanie tymi zachowaniami zagrożenia dla życia lub zdrowiaW.T..
Jednocześnie stosowanie przemocy musi mieć charakter aktualny – nie mogą to być jedynie zachowania z przeszłości ani zachowania, które jedynie hipotetycznie mogłyby zaistnieć w przyszłości.
Dowodowy ciężar wykazania powyższego spoczywał przy tym na wnioskodawczyni. W ocenie Sądu jednak, w przedmiotowej sprawie nie wykazała ona aby zaistniały przesłanki wskazane w art. 11aa ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, umożliwiające zastosowanie żądanego zakazu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd w przedmiotowej sprawie ustalał czy nie dochodzi do stosowania przemocy w okresie mającym miejsce od dnia 19 sierpnia 2024 roku, kiedy toM. T.wyprowadził się z domu zajmowanego z rodziną. Wyprowadzka ta została uznana za definitywną, albowiemM. T.nie wyrażał jakiejkolwiek woli powrotu do zamieszkiwania z rodziną, woli takiej nie wyrażali też członkowie jego rodziny, którzy to nie chcą utrzymywać z nim żadnych kontaktów,a jednocześnie małżonkowieT.pozostają w trakcie rozwodu. Czas po wyprowadzceM. T.był okresem, w którym doszło to istotnej zmianyw stanie faktycznym, albowiem uczestnik przestał utrzymywać kontakt z całą rodzinąw jakiejkolwiek formie. Tym samym Sąd uznał, że wymagana w przedmiotowej sprawie przesłanka aktualności przemocy winna być odnoszona właśnie do tego okresu. Zaś przepisart. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej nie może mieć zastosowaniaw przypadku zdarzeń przemocowych występujących jedynie w przeszłości, jak i takich, które według subiektywnych odczuć wnioskodawcy mogą hipotetycznie wystąpić w przyszłości. Wszystkie konfliktowe sytuacje pomiędzyM. T.(takie jak kłótnie z żoną czy też kierowanie wyzwisk pod adresem członków rodziny) ustały zaś wraz z wyprowadzką uczestnika. Jednocześnie również postępowanie karne, toczące się przeciwkoM. T., dotyczyło zachowań mających miejsce do czasu jego wyprowadzki.
Wnioskodawczyni jako formy przemocy występującej obecnie, które uzasadniać miały zastosowanie zakazu zbliżania, wskazywała sytuacje, w którychM. T.miał za nią chodzić, obserwować, a także czynić to samo wobec jej znajomych. Świadkiem tych sytuacji miała być również córka stron –I. T.. We wniosku inicjującym postępowanie wskazywane były również takie zachowania jak groźby, jednak w toku przesłuchania na rozprawie wnioskodawczyni wskazywała wielokrotnie, że od czasu wyprowadzkiM. T.nie podejmuje z nią żadnego kontaktu, a zatem Sąd uznał, że groźby te dotyczą okresu wcześniejszego, zwłaszcza zważywszy, że uwzględnione zostały one również w akcie oskarżenia przeciwkoM. T., obejmującym okres do dnia 15 sierpnia 2024 roku. W odniesieniu natomiast do zachowań uczestnika występujących obecnie, nie sposób było w ocenie Sądu uznać ich za stosowanie przemocyw rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej.
W związku ze złymi relacjami pomiędzy małżonkami i toczącym się postępowaniem rozwodowym wnioskodawczyni może nie mieć ochoty na jakikolwiek kontakt z uczestnikiem i każdy taki kontakt może być dla niej nieprzyjemny, co jednak o stosowaniu przemocy nie stanowi. Nawet jeśli spotkania, do których dochodziło pomiędzy małżonkami nie były całkowicie przypadkowe, to jednak należy mieć na względzie, że nie dochodziło wówczas zasadniczo do interakcji między nimi. Jednocześnie należy mieć również na uwadze motywy, którymiM. T.kierował się np. robiąc zdjęcia znajomym żony czy też idąc za jednym z nich, chcąc dowiedzieć się gdzie mieszka – związane to było z chęcią uzyskana informacji z kim żona może spotykać się obecnie, co w ocenie Sądu jest naturalną reakcjąw przypadku rozstania małżonków i wcześniejszych podejrzeń uczestnika co do niewierności żony. Zachowania te nie noszą jednak cech przemocy w rozumieniu ustawyo przeciwdziałaniu przemocy domowej. Podobnie jak jednorazowa sytuacja, w którejM. T.podczas miejscowych dożynek chwycił żonę za rękę, a następnie na jej żądanie od razu ją puścił i odszedł. ZachowanieM. T.po wyprowadzce z domu związane było przede wszystkim z zazdrością o żonę, która jednak nie objawiała się w formie jakiejkolwiek agresji nakierowanej na żonę, a jedynie usiłowaniem dokonania ustaleń tożsamości mężczyzny, z którym żona może się spotykać.
Należy podkreślić przy tym, że celem ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej jest szybkie odseparowanie ofiary przemocy od jej sprawcy. Uregulowanie zawarte w art. 11aa tej ustawy stanowi nadzwyczajny tryb postępowania mający zapewnić bezpieczeństwo osobie doznającej przemocy poprzez zakazanie zbliżania się do niej przez osobę stosująca przemoc. Jest to szczególna regulacja i nie może być interpretowana rozszerzająco. Stosowanie określonych w nim zakazów nie może mieć miejsca w każdej sytuacji istnienia konfliktu pomiędzy małżonkami, a jedynie w sytuacji stosowania przemocy przez jednego z nich nad innym i istnienia wyraźnej relacji – sprawca przemocy i jej ofiara. W przedmiotowej sprawie pomiędzy małżonkamiT.nie sposób dostrzec relacji sprawca przemocy i jej ofiara. Postępowanie dowodowe w żaden sposób nie wykazało abyM. T.wykorzystywał względem żony przewagę fizyczną, psychicznączy ekonomiczną. W ocenie Sądu, pomiędzy małżonkami istnieje typowy konflikt związanyz zakończeniem małżeństwa, z wyraźną niechęcią do uczestnika i jakichkolwiek kontaktówz nim po stronie wnioskodawczyni. Samo jednak odczuwanie niechęci nie oznacza,że uczestnik stosuje wobec wnioskodawczyni przemoc.
Co więcej – nawet gdyby przyjąć odmienną ocenę obecnego zachowania uczestnika i zakwalifikować je jako przemoc, to aby można było zastosować żądany przez wnioskodawczynię zakaz zbliżania się konieczne jest wykazanie, że owe zachowanie uczestnika stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia wnioskodawczyni. Takie przyjęcie,w oparciu o ustalony stan faktyczny, wynikający również z zeznań samej wnioskodawczyni, jest w ocenie Sądu w niniejszej sprawie wykluczone. Nie sposób przyjąć aby obserwowanie przez uczestnika z kim wnioskodawczyni obecnie się spotyka mogło zagrozić jej życiu lub zdrowiu w jakikolwiek sposób. Za zachowanie zagrażające życiu lub zdrowiu nie można uznać każdego niepożądanego zachowania skonfliktowanych stron.
W ocenie Sądu, wnioskodawczyni nie sprostała spoczywającemu na niej ciężarowi dowodowemu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło takiego aktualnego zachowania uczestnika wobec wnioskodawczyni (jak również wobec wspólnych dzieci stron), które stanowiłoby przemoc, a tym bardziej – przemoc o charakterze stwarzającym zagrożenie dla życia lub zdrowia.
Tym samym Sąd uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 11aa ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Z powyższych względów wniosek złożony przezW.T.podlegał oddaleniu, o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia.
W pkt 2 postanowienia przyznano r.pr.T. K., jako reprezentantowi ustanowionemu dla małoletniej uczestniczkiI. T., wynagrodzenie w kwocie 240 złotych, powiększone o kwotę 55,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił przepisart. 993§ 1 i 3 k.r.o.w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2024.764 ze zm.).
O kosztach postępowania orzeczono zaś w pkt 3 postanowienia, na podstawieart. 520 § 1 k.p.c., zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związaneze swym udziałem w sprawie.

asesor sądowy Paula Wacławek