Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 65/19
Data wyroku: 2019-06-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSR Tadeusz kotuk
Słowa kluczowe: Kredyt
Podstawa prawna: art. 69 Prawa bankowego

Sygn. akt I C 65/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 czerwca 2019 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: SSR Tadeusz KotukProtokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. wG.sprawy z powództwaBanku (...) S.A.wW.przeciwkoP.V.M.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanegoP.V.M.na rzecz powodaBanku (...) S.A.wW.kwotę 10.494,15 zł (dziesięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt cztery złote piętnaście groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości 10% (dziesięć procent) w skali roku, lecz nie wyższymi niż dwukrotność odsetek ustawowych zgodnie zart. 359 § 21k.c., za okres od dnia 27 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III
zasądza od pozwanegoP.V.M.na rzecz powodaBanku (...) S.A.wW.kwotę 4.672,67 zł (cztery tysiące sześćset siedemdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 65/19

UZASADNIENIE
Stan faktyczny
W dniu 5 czerwca 2009 r. doszło do zawarcia umowy o kartę kredytowąC.pomiędzyP. M.aBankiem (...) S.A.z siedzibą wW.. Pozwany otrzymał limit kredytowy w wysokości 15.000 zł. Umowa była przez strony realizowana bez istotnych zakłóceń przez szereg lat. Pod koniec 2015 r. pozwany przestał wykonywać umowę zgodnie z jej treścią – nie regulował na bieżąco wymagalnego zadłużenia. Pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. bank poinformował pozwanego o zablokowaniu karty w myśl § 14 Regulaminu i wezwał do spłaty wymagalnego zadłużenia (1.557,51 zł). Pismem z dnia 29 grudnia 2015 r. bank wezwał do pozwanego do spłaty 2.436,93 zł w terminie 7 dni po rygorem wypowiedzenia umowy. Ostatecznie pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. umowa została wypowiedziana. Następnie bank rozpoczął ustne negocjacje z klientem celem rozwiązania problemu długu. W okresie od 19 stycznia 2016 r. do 22 lipca 2016 r. strony przeprowadziły co najmniej 8 rozmów telefonicznych. Np. w trakcie rozmowy z 22 lipca 2016 r. pozwany wyraźnie potwierdził, że wie, że ma 13.385,04 zł długu do spłaty. W trakcie wszystkich rozmów pozwany deklarował spłaty częściowe, powoływał się na problemy z płynnością finansową, co miało mu uniemożliwić pełną spłatę jednorazowo. Pozwany dokonał częściowych spłat, obecnie jego zadłużenie obejmuje 10.494,15 zł.
Dowód: umowa, k. 17
nagrania rozmów telefonicznych na CD-R, k. 372a
pisma i wypowiedzenie, k. 366-372
wyciąg z ksiąg bankowych, k. 16
zestawienie operacji i miesięczne raporty salda, k. 112-354
Ocena dowodów
Strona powodowa w sposób pełny i wszechstronny udowodniła podstawę odpowiedzialności pozwanego i wysokość wymagalnego długu w odniesieniu do niespłaconego kapitału. Przedstawiono treść umowy, zestawienie opłat, przebieg całości zdarzeń i przepływów finansowych w ramach raportów miesięcznych z wykazem wszystkim operacji na karcie. Przedstawiono także nie budzące wątpliwości nagrania rozmów z pozwanym, który wielokrotnie wyraźnie potwierdzał istnienie całego długu, deklarował spłaty. W tym kontekście także wyciąg z ksiąg bankowych pozostaje dokumentem spójnym, odpowiadającym rzeczywistemu stanowi zadłużenia, charakterystyczne jest natomiast, że nie opisuje w ogóle odsetek skapitalizowanych, co jest dość znamienne. Wysokość skapitalizowanych odsetek nie została udowodniona w sposób przekonujący (co słusznie kwestionował kurator pozwanego): data początkowa naliczeń (videk. 109-111) ma charakter dowolny, tak naprawdę nie wiadomo z czego wynika. Brak bliższych wyjaśnień w tym zakresie ze strony pełnomocnika powoda.
Strona pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów.
Kwalifikacja prawna
Zarzut przedawnienia nie jest zasadny. Pozew został wniesiony do sądu w maju 2017 r., zaś w lipcu 2016 r. pozwany w rozmowie z pracownikiem banku wyraźnie potwierdzał istnienie całego długu (wówczas wyższego jeszcze niż dochodzony pozwem) – co skutkowało przerwą biegu przedawnienia w wyniku uznania długu przez zobowiązanego. Zdaniem Sądu nie było podstaw do wcześniejszego wypowiedzenia umowy, niż po okresie kwietnia-maja 2015 r. (od kiedy to zaczęło się trwale utrzymywaćistotnienegatywne saldo rozliczeń – por. k. 318, 321, 323, 325 itd.). Jeżeli więc od tego okresu liczyć bieg terminu przedawnienia (art. 120 § 1 zdanie drugie k.c.), to do uznania długu przez pozwanego m.in. w lipcu 2016 r. także nie upłynął termin przedawnienia.
Wysokość długu w odniesieniu do zaległego kapitału – jak wynika z oceny dowodów – została przez powoda udowodniona w sposób należyty. Odsetki skapitalizowane – z uwagi na problematyczną kwestię daty początkowej – nie mogły zostać uznane za nadające się do zasądzenia. Samo prawdopodobieństwa powstania zadłużenia z tytułu odsetek nie uprawnia strony powodowej do obniżenia poziomu wymagań w zakresie ścisłego udowodnienia skapitalizowanej wartości tego roszczenia w pozwie (inaczej ma się kwestia do odsetek na przyszłość).
Umowa stron w aspekcie związanym ze zgłoszonym roszczeniem była umową kredytową (zawierała także – co bezsporne także elementy innych typów umów).
Powództwo było niezasadne także w odniesieniu do nie uwzględnienia w żądaniu pozwu limitującego charakteru odsetek maksymalnych w rozumieniuart. 359 § 21k.c.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocyart. 69 ust. 1 i ust. 2 Prawa bankowegow zw. zart. 359 § 1 i § 21k.c.(punkt I. sentencji).
W pozostałym zakresie powództwo oddalono: odsetki skapitalizowane –art. 6 k.c.a contrariooraz odsetki nielimitowaneart. 359 § 21k.c.(punkt II. sentencji).
Sąd nie podzielił poglądu, że klauzula dopuszczająca możliwość automatycznego przedłużenia umowy stron rażąco naruszała interesy konsumenta – pozwanego. Poza abstrakcyjną opinią zawartą w odpowiedzi na pozew nie przedstawiono na tę okoliczność żadnych dowodów. Nie ma w szczególności dowodu, że w fazie przedprocesowej (np. w rozmowach telefonicznych z pracownikami banku) pozwany tę kwestię w ogóle podnosił.
Koszty
Powód wygrał proces w 89% i taką też cześć jego kosztów należy przypisać przeciwnikowi na mocyart. 100 k.p.c.Na koszty powoda składa się: opłata sądowa od pozwu 148 zł, opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), 1485,20 zł (wykorzystana część zaliczki na kuratora procesowego), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Suma tych kosztów to: 5.250,20 zł, a 89% z niej to: 4.672,67 zł zawarte wpunkcie III. sentencji.