Sąd Rejonowy w Toruniu
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 511/21
Data wyroku: 2023-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Katafias
Słowa kluczowe: Warunkowe umorzenie postępowania

Sygn. akt: VIII K 511/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2023 roku
Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Katafias
Protokolantsekr. sąd. Magdalena Górka
w obecności Prokuratora Michała Ilnickiego
po rozpoznaniu dnia 16 lutego 2023 roku

sprawy:

D. C.s.M.iA.

ur. (...)wT.

oskarżonego o to, że:

w dniu w dniu 17 października 2020 roku wT.przyul. (...), na tereniefirmy (...)używał wobecA. D.przemocy poprzez szarpnięcie go, dwukrotnie uderzenie pięścią w lewy bark i odepchnięcie, w celu zmuszenia pokrzywdzonego do zwrotu dokumentów transportowych
tj. o przestępstwo zart. 191 § 1 k.k.

orzeka:

1
Ustalając, że odnośnie uderzeń pięścią, jedno z nich zostało oddane w lewy bark pokrzywdzonego, a jedno w okolice jego serca, na mocyart. 66 § 1 i 2 k.k.iart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne w sprawie VIII K 511/21 przeciwkoD. C.warunkowo umarza na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby;

2
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.zobowiązuje oskarżonegoD. C.do zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoA. D.kwoty 5 000(pięciu tysięcy) złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

3
Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. D.1 200 (jeden tysiąc dwieście) złotych netto tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

4
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 100 (sto) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami w wysokości 260 (dwustu sześćdziesięciu) złotych.

VIII K 511/21

UZASADNIENIE
PokrzywdzonyA. D.pracował wfirmie (...)z siedzibą wT.. W październiku 2020 roku złożył wypowiedzenie. 17 października 2020 roku wrócił z trasy po Europie i udał się do siedziby firmy celem zdania samochodu.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 132v-133v).
W siedzibie firmy spotkałD. C.– syna właścicieli, któremu chciał przekazać kluczyki do samochodu. Mężczyźni rozmawiali o zakończeniu pracy przezA. D.. Po chwiliD. C.odszedł i wrócił z kartką papieru, którą kazał podpisaćA. D.. Powiedział również pokrzywdzonemu, że z dniem dzisiejszym już u niego nie pracuje. Pokrzywdzony odpowiedział, że został zatrudniony przez ojca oskarżonego, a wszystkie dokumenty podpisywał jak dotąd z jego matką.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 132v-133v).
Według wiedzy pokrzywdzonego, oskarżony nie był upoważniony do odebrania od niego dokumentów, dlatego też pokrzywdzony nie przekazał ich.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 132v-133v).
Oskarżony ponownie odszedł i wrócił po chwili. Był już wówczas zdenerwowany i zaczął krzyczeć na pokrzywdzonego, żądając od niego wydania wszystkich dokumentów transportowych, międzynarodowego listu przewozowego i dokumentów pojazdu.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 132v-133v).
A. D.przekazał mu dokumenty dotyczące ostatniego ładunku. W tym celu udał się do swojego auta, stojącego 10-15 m od ciężarówki. Podczas otwierania drzwi samochodu, oskarżony szarpnął pokrzywdzonego, uderzył dwukrotnie w lewę ramię i w okolice serca, pchnął na pojazd. Oskarżony chciał w ten sposób wymusić na pokrzywdzonym oddanie mu wszystkich dokumentów transportowych.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 1-4, 32-33, 132v-133v).
Pokrzywdzony zdołał wejść do samochodu i zamknąć zamki. Oskarżony zaczął wówczas krzyczeć na niego, nazywając go złodziejem.D. C.zamknął bramę wjazdową, uniemożliwiając pokrzywdzonemu wyjazd z terenu firmy.A. D.zadzwonił wówczas na numer alarmowy 112. Poprosił o przyjazd patrolu policji oraz karetki pogotowia ze względu na drętwienie nóg i rąk.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 3, 132v-133v).
Po przyjeździe karetki,D. C.otworzył bramę wjazdową, a sam opuścił miejsce zdarzenia. Pogotowie zabrało pokrzywdzonego do szpitala, gdzie wykonano mu badania. W wyniku dwukrotnego uderzenia pokrzywdzonego w lewy bark i okolice serca oraz pchnięcia doznał naruszenia nietykalności cielesnej.
Dowód: zeznaniaA. D.(k. 3), szpitalna karta informacyjna (k 7), opinia sądowo – lekarska (k. 11).
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem.
Dowód: wyjaśnieniaD. C.(k. 81-83, 132 – 132v).
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, ponieważ przeczą temu przede wszystkim spójne i logiczne zeznania pokrzywdzonego.A. D.nie miał powodów, żeby fałszywie pomówićD. C., narażając się tym samym na odpowiedzialność karną. Działania pokrzywdzonego nie ograniczyły się jedynie do złożenia zawiadomienia w komisariacie policji. Bezpośrednio po zdarzeniuA. D.zadzwonił na numer 112. Przed zdarzeniem z 17 października 2020 roku pokrzywdzony z oskarżonym mieli poprawne relacje, między nimi nie było żadnego zatargu i konfliktu.A. D.nie kierowała chęć zemsty czy odwetu. Z tych powodów sąd uznał za obiektywne i przekonujące zeznania pokrzywdzonego (k. 1-4, 32-33, 132v-133v), które były głównym dowodem w sprawie i pozwoliły szczegółowo ustalić przebieg zdarzenia.
ZeznaniaM. C.(k. 44),P. P. (1)(k. 53) iR. A.(k. 132v) są obojętne dla sprawy. Nie byli oni bezpośrednimi świadkami pobicia, a wiedzę na ten temat posiadali jedynie z ustnych przekazów osób w nim uczestniczących. Świadczą o tym fragmenty ich wypowiedzi.M. C.: „ Ja nie wiem co dokładnie zaszło między moim synem a tymD.” (k. 44v).P.: „ Ja nie znam dokładnych okoliczności zajścia, nie byłem jego świadkiem,” (k. 53v).A.: „Nie wiem kto kogo miał popchnąć. Ja nie znam też PanaD..” (k. 132v).
Opinia sądowo-lekarska (k. 11) została wydana w sposób obiektywny i bezstronny przez biegłego z wieloletnim doświadczeniem. Ten dowód jest prawdziwy.
Pozostałe dokumenty urzędowe w postaci: danych o karalności oskarżonego (k. 67) i dokumentacji medycznej (k. 7) korzystały z dwóch domniemań: autentyczności oraz zgodności z prawdą złożonych w nich oświadczeń. Domniemania te nie zostały skutecznie wzruszone przez żadną ze stron w toku postępowania jurysdykcyjnego.
D. C.został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu zart. 191 § 1 k.k.Użył wobecA. D.przemocy działając w celu zmuszenia go do określonego działania, to jest wydania dokumentów transportowych. Wina umyślna wystąpiła w postaci zamiaru bezpośredniego. Sprawca chciał popełnić to przestępstwo i go dokonał.
Przesądzając winę oskarżonego sąd zastosował wobec niego instytucję warunkowego umorzenia postępowania zart. 66 § 1 i 2 k.k.oraz67 § 1 k.k., okres próby ustalił na 2 lata. Warunkowe umorzenie postępowania jest środkiem probacyjnym, który opiera się na zaniechaniu skazania i wymierzenia kary sprawcy winnemu popełnienia przestępstwa. Przesłankami warunkowego umorzenia postępowania są: uprzednia niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne, zagrożenie czynu karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, stopień winy i stopień społecznej szkodliwości nie mogą być znaczne, brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu, tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna, wyrażająca się w opartym na ocenie właściwości i warunków osobistych sprawcy oraz jego dotychczasowym sposobie życia przypuszczeniu, że sprawca pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.D. C.spełnił warunki do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Oskarżony jest niekarany, jego wina i okoliczności zdarzenia nie budzą wątpliwości. Ponadto, jego dotychczasowy sposób życia przemawia za tym, by sądzić, że samo postępowanie karne jest dla niego wystarczającą karą i w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego.
Sąd uznał za słuszne zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 5 000 (pięciu tysięcy) złotych, co nastąpiło na mocyart. 67§3 k.k.Kwota ta odpowiada krzywdzie, jaką oskarżony wyrządził oskarżycielowi posiłkowemu. Krzywda to uszczerbek dotykający sfery przeżyć człowieka, np. w postaci cierpienia fizycznego (bólu) albo cierpień psychicznych takich jak stres czy uczucie pogorszenia jakości życia. Zdarzenie z 17 października 2020 roku negatywnie wpłynęło na stan psychiczny i fizyczny pokrzywdzonego. Oskarżony wiedział, żeD.ma problemy z żebrami i właśnie w to miejsce uderzył zadając dotkliwy ból. Sąd uwzględnił charakter i natężenie doznanych przez pokrzywdzonego cierpień fizycznych i psychicznych, a także okoliczności zdarzenia i motywacji sprawcy. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, że kwota 5 000 tysięcy złotych odpowiada charakterowi krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego.
Koszty zastępstwa procesowego zostały określone według stawek minimalnych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 2 pkt 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Na tej podstawie zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego 1 200 (jeden tysiąc dwieście) złotych netto tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
O kosztach sądowych orzeczono na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.iart. 629 k.p.k.