Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 354/17
Data wyroku: 2017-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Adrianna Gołuńska-Łupina
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art.222 kc

Sygn. akt I C 354/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2017 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni, Wydział I Cywilny
w składzie
Przewodniczący: SSR Adrianna Gołuńska-Łupina
Protokolant: st. sek. sąd. Iwona Górska
po rozpoznaniu w dniu 07 listopada 2017r. w Gdyni
na rozprawie
sprawy z powództwaE. S.iP. P.
przeciwkoL. W.iZ. W.
o eksmisję

I
nakazuje pozwanymL. W.iZ. W.opuszczenie, opróżnienie i wydanie powodomE. S.iP. P.lokalu mieszkalnego nr (...)znajdującego się wbudynku (...)przyulicy (...)wG.;

II
ustala, że pozwanymL. W.iZ. W.przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego z zasobówGminy M.G.;

III
wstrzymuje wykonanie punktu I do czasu złożenia pozwanymL. W.iZ. W.przezGminę M.G.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego;

IV
zasądza solidarnie od pozwanychL. W.iZ. W.na rzecz powodówE. S.iP. P.kwotę 474 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu;

Sygnatura akt: I C 354/17

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowodowieE. S.orazP. P.są właścicielamilokalu nr (...)położonego przyul. (...)wG.w budynku wielorodzinnym na gruncie należącym doGminy M.G.. Dla wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego Sąd Rejonowy w Gdyni, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr:(...)oraz nr(...).
E. S.orazP. P.prawo własności wyżej wymienionego lokalu nabyli w wyniku nabycia spadku poK. S.(wcześniejP.) orazS. P..
W dniu 25 lutego 2005 r.Gmina M.G.zawarła zL. W.orazZ. W.umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu oraz oddania gruntu w użytkowanie wieczyste. Dnia 23 maja 2005 r. na podstawie wyżej wymienionej umowy lokal ten wpisano do nowej księgi wieczystej nr kw:(...):(...), w której jako właściciele lokalu zostali ujawnieniL. W.orazZ. W..
W chwili zbycia ilokalu nr (...)położonego przyul. (...)wG.oraz założenia dla tej nieruchomości księgi wieczystej nr kw:(...), dla wyżej wymienionego lokalu była już prowadzonaksięga wieczysta nr (...), a w księdze tej byli wpisani poprzedni właściciele lokalu:K. S.(wcześniejP.) orazS. P., których spadkobiercami są powodowie.
Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 28 lipca 2016 r. wydanego w sprawie – sygnatura akt: I C 1396/14 Sąd nakazał usunięcie niezgodności między stanem prawnymlokalu nr (...)położonego wG.przyul. (...), dla którego Sąd Rejonowy w Gdyni, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą nr (...), w której jako właściciele wpisani byliL. W.iZ. W., a rzeczywistym stanem prawnym, w wyniku czego do księgi tej jako właściciele przedmiotowej nieruchomości wpisani zostaliE. S.w udziale ½ w prawie własności tego lokalu orazP. P.w udziale wynoszącym ½ w prawie własności lokalu.
Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie wksiędze wieczystej nr (...):(...)jako właścicielelokalu nr (...)położonego wG.przyul. (...)(wcześniejul. (...)) 7 wpisani byliK. S.(wcześniejP.) orazS. P..
PozwanymL. W.iZ. W., którzy zawarli umowa sprzedaży przedmiotowego lokalu z podmiotem niebędącym jego właścicielem, tj.Gminą M.G., nie przysługuje prawo własnościlokalu nr (...)położonego wG.przyul. (...)(wcześniejul. (...)) 7.
PozwaniL. W.iZ. W.nie posiadają także innego tytułu prawnego do wyżej wymienionego lokalu.
PowodowieE. S.orazP. P.w piśmie z dnia 14 listopada 2016 r. wezwaliL. W.iZ. W.do opuszczenialokalu nr (...)położonego wG.przyul. (...).
Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie PozwaniL. W.iZ. W.nie opuścili wyżej wymienionego lokalu mieszkalnego.
Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie pozwanaL. W.orazZ. W.nie korzystali z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wG., poza jednorazowym skorzystaniem przezZ. W.z pomocy prawnej.
L. W.iZ. W.do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie mieli statusu osób bezrobotnych.

okoliczności bezsporne, a nadto dowody:

kopia wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 28 lipca 2016 r. wraz z uzasadnieniem – sygn. akt I C 1396/14 (k. 9 - 12), odpis kw nr(...)z dnia 4.04.2017 (k. 13 – 17), odpis kw nr(...)z dnia 4.04.2017 (k. 18 – 22), stwierdzenie nabycia spadku (k. 23-24v.), kopia wypisu aktu notarialnego (k. 25 -27), kopia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej (k. 28 – 30v.), kopia wezwania do opuszczenia lokalu (k. 32 – 32v.), pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wG.z dnia 27.07.2017 r. (k. 69), pismo Powiatowego Urzędu Pracy wG.(k. 71), kopia wniosku o wpis w księdze wieczystej (k. 75 – 79), zawiadomienie (k. 85 – 86v.), dokumenty znajdujące się w aktachksięgi wieczystej nr (...)(k. 2 – 7, 12 – 13, 16v., 17v., 31v., k.33 – 35, 39 – 40v., 48 – 50, 60 – 67, 72-73, 81, 83-87, 91, 10, 105 107v.).

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony oraz dołączonych do akt, a także dokumentów znajdujących się w aktach księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Gdyni, V Wydział Ksiąg Wieczystychnr(...). W ocenie Sądu powyższe dokumenty nie budzą wątpliwości co do swej prawdziwości oraz wiarygodności, a nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron, zatem brak było podstaw do podważenia ich wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto Sąd pominął wniosek strony pozwanej o przesłuchanie pozwanych z uwagi na fakt, iż był on zbędny, bowiem wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały wykazane za pomocą innych dowodów.
Podstawę prawną roszczenia powodów stanowi przepis art.art. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą.
Na wstępie należy podkreślić, że pozwani domagali się oddalenia powództwa w całości, jednakże nie kwestionowali uprawnień właścicielskich powodów. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy, z uwagi na treśćksiąg wieczystych GD1Y/00015997/1 oraz nr (...), a także na załączone w sprawie akty stwierdzenia nabycia spadku po pierwotnych właścicielach lokaluK. S.orazS. P., a także dokumenty znajdujących się w aktachksięgi wieczystej nr (...)oraz orzeczenie Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 28 lipca 2016 r. wydanego w sprawie – sygnatura akt: I C 1396/14, nie ulega wątpliwości, iż w momencie zawarcia umowy sprzedaży ww. lokalu pomiędzyGminą M.G.a pozwanymi oraz założenia dla tego lokaluksięgi wieczystej nr (...), właścicielami tego lokalu byliK. S.oraz spadkobiercyS. P.. Pozwani nie dołożyli zatem należytej staranności i nie sprawdzili istniejącej już uprzednio treści księgi wieczystej lokalu, w celu sprawdzenia jej treści. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. (Dz.U. z 2017, poz. 1007) rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń dokonanych na rzecz osób pozostających w złej wierze, przy czym zgodnie z ust. 2 tego artykułu w złej wierze jest ten, kto w momencie zawarcia umowy wiedział, że treść  księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym, albo ten, kto z łatwością mógł się o tym dowiedzieć. Ponadto z uwagi na fakt, iż rejestr nieruchomości jest rejestrem jawnym, przyjmuje się domniemanie, iż każdy ma możliwość sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości, którą zamierza nabyć. Wskazać nadto należy, iżGmina M.G.nie była w momencie zawarcia przez pozwanych umowy ujawniona jako właściciel przedmiotowego lokalu, a zatem objęcie pozwanych ochroną na mocy rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych w ogóle w tej sytuacji nie było możliwe. Zważywszy także fakt, iż na mocy umowy zawartej przez pozwanych zGminą M.G.nigdy nie doszło do skutecznego rozporządzenia prawem własności przedmiotowego lokalu, bowiem prawo własności tego lokaluGminie M.G.nie przysługiwało, a w księdze wieczystej prowadzonej dla tego lakolu nr(...):(...)jako właściciel ujawnieni byliK. S.orazS. P., których spadkobiercami są powodowie, należało uznać, iż pozwanym nie przysługuje prawo własności wyżej wymienionego lokalu. Okoliczność, iż prawo własnościlokalu nr (...)położonego wG.przyul. (...)przysługuje powodom zostało zatem wykazane w sposób niewątpliwy. Ponadto pozwani nie wykazali, iż posiadają inny tytuł prawny do tego lokalu, a zatem nie wykazali przesłanki wskazanej wart. 222§1 k.c., tj. skutecznego wobec właściciela nieruchomości prawa, uprawniającego ich do zamieszkiwania w lokalu powodów.
Z wyżej wskazanych przyczyn Sąd uznał, iż skoro pozwanym nie przysługuje uprawnienie do władania rzeczą, żądanie powodów nakazania pozwanym opuszczenia przedmiotowego lokalu i wydania go powodom, zasługuje na uwzględnienie i na podstawieart. 222 § 1 k.c.orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.
Sąd zważył, iż nie sposób uznać by żądanie zgłoszone przez powodów stanowiło nadużycie prawa, zważywszy iż powodowie wykazali chęć ugodowego załatwienia sprawy oraz dali powodom czas do opuszczenia lokalu, a nadto fakt, iż pozwani nie dołożyli należytej staranności w chwili zawierania umowy sprzedaży lokalu zGminą M.G., polegającej na sprawdzeniu treści księgi wieczystej lokalu. Podkreślić nadto należy, iżGmina M.G.zawarła umowę sprzedaży przedmiotowego lokalu nie będąc jego właścicielem, bez wiedzy jego ówczesnych właścicieli. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony można uznać obecnie pogląd, zgodnie z którym możliwość nieuwzględnienia roszczenia windykacyjnego na podstawieart. 5 k.c.może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych. Oddalenie powództwa na podstawieart. 5 k.c.oznacza bowiem pozbawienie właściciela ochrony przysługującego mu prawa własności, którego ochrona jest zasadą konstytucyjną (por: orzeczenie SN z 22.11.1994 r. II CRN 127/94 niepublikowany; wyr. SN z 27.01.1999r. II CKN 151/98, wyrok SN z 22.03.2000r. I CKN 440/98). Sąd Najwyższy trafnie stwierdził w orzeczeniu z dnia 25 maja 1973 r. III CRN 86/73, że zasady współżycia społecznego chronią wprawdzie przed nadużyciem prawa, ale nie mogą tego prawa w ogóle unicestwić. W szczególności przy żądaniu eksmisji mogą one jedynie powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności. Sytuacja życiowa, w jakiej znaleźli się pozwani jest bez wątpienia niełatwa, lecz nie może być ona uznana za szczególnie wyjątkową, pozwani nie są osobami bezrobotnymi, nie korzystają także z pomocy instytucji opieki społecznej.
Sąd zważył także, iż zgodnie z dyspozycją przepisuart. 14 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego(Dz.U. z 2016 r., poz. 1610), Sąd zobowiązany jest z urzędu badać przesłanki w zakresie orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego wobec osób których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu. Zgodnie z przepisem ust. 4 art. 14 ww. ustawy obowiązek przyznania takiego lokalu istnieje w przypadku: 1) kobiety w ciąży, 2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznejlub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, 3) obłożnie chorych, 4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, 5) osoby posiadającej status bezrobotnego, 6)  osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały – chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany. Na mocyart. 14 ust. 7wyżej wymienionej ustawy ust. 4 tego przepisu nie stosuje się jednakże do osób, które utraciły tytuł prawny do lokalu niewchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, z wyjątkiem osób, które były uprawnione do używania lokalu na podstawie stosunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią mieszkaniową albo z towarzystwem budownictwa społecznego.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż w stosunku do pozwanych nie zachodzą obligatoryjne przesłanki do przyznania lokalu socjalnego, gdyż lokal, którego dotyczy niniejsze postępowanie nie wchodzi w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, nie był także używany na podstawie stosunku prawnego nawiązanego ze spółdzielnią albo towarzystwem budownictwa społecznego. Biorąc jednak pod uwagę szczególne okoliczności w jakich znaleźli się pozwani, tj. zawarcie umowy sprzedaży z organem gminy, a zatem uwzględniając fakt, iż pozwani działali w zaufaniu do organu państwa, a także okoliczność, iż przedmiotowy lokal do momentu zgłoszenia swojego roszczenia przez powodów traktowali oni jak swoją własność, nie posiadają innego lokalu, gdzie mogliby zamieszkać, a dodatkowo oboje są osobami starszymi, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie pozwanym lokalu socjalnego na mocyart. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego.
Zatem z uwagi na fakt, iż pozwani spełniają przesłanki zart. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, Sąd ustalił uprawnienie pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego, zaś na podstawieart. 14 ust. 6wyżej cytowanej ustawy, Sąd nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanym przezGminę M.G.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (pkt II. i III. sentencji wyroku).
O kosztach Sąd orzekł na mocyart. 98 k.p.c.w zw. z w zw. z § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015, poz. 1800, z późn. zm.).490) i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwotę 474 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwotę 200 zł tytułem wniesionej opłaty sądowej oraz 34 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (pkt IV. sentencji wyroku).