Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 273/22
Data wyroku: 2023-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 273/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego wP.z dnia(...)

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

OskarżonyB. M. (1)

Fakt skazaniaB. M. (1)prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wG.z dnia(...)m.in. za przestępstwo zart. 266 § 1 k.k., popełnione w ten sposób że: w okresie od(...)wR.w woj.(...)wykorzystał informacje wbrew przyjętemu na siebie zobowiązaniu na podstawie załącznika do umowy w postaci oświadczenia z dnia(...)roku, z którą zapoznał się w związku z wykonywaną pracą wfirmie (...) sp. z o.o.(do dnia(...)roku wfirmie (...) sp. z o.o.) na stanowisku spedytora, na szkodę(...) sp. z.o.o.– przy czym sąd dodatkowo ustalił i przyjął, że oskarżony działał z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wykorzystał posiadane w związku z zajmowanym stanowiskiem informacje o posiadanych przez pracodawcę zleceniach na transport towarów na kierunku Holandii i warunkach zawieranych przez pracodawcę z przedsiębiorstwami transportowymi umów w ten sposób, że powierzał je podstawionemu przedsiębiorstwu, które następnie przekazywało te zlecenia do realizacji prowadzonej przez niego firmie transportowej.

Dokumenty z akt sprawy Sądu Rejonowego wG. (...), sygn.(...)

Akta ww. sprawy

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Dokumenty z akt sprawy Sądu Rejonowego wG. (...), sygn.(...)

Były to dokumenty, z których dowód dopuszczono w toku postępowania apelacyjnego z urzędu.
Z uwagi na urzędowy charakter tych dokumentów i niekwestionowanie ich wiarygodności przez żadną ze stron, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw by wiarygodność tę poddać w wątpliwość.
Dokumenty te, w szczególności wydany w sprawie(...)wyrok wraz z uzasadnieniem miały przy tym znaczenie dla rozstrzygnięcia, jako dostarczające wiedzę o okolicznościach rzutujących na ocenę istnienia w odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonemuM.powagi rzeczy osądzonej.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

Apelacja pełnomocniczki oskarżyciela posiłkowego(...) Sp. z o.o.:

Obraza przepisów postepowania –art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie przy wyrokowaniu:

a
części opinii biegłego z dziedziny informatykiz dnia 12 lipca 2019 r., w zakresie m.in. korespondencji sms, którymi oskarżonyM.autoryzował przelewy z konta formalnie należącego do oskarżonejB.oraz korespondencji pomiędzy obojgiem oskarżonych, z której wynikało, że oskarżonaB.miała pełną świadomość uczestniczenia w przestępczym procederze,

b
rejestru VATpodmiotu(...)B. M. (1), ujawnionego w ww. opinii biegłego w zakresie zleceń od podmiotu(...),

c
dokumentów zbanku (...)dotyczącej konta firmowego oskarżonejB.,

d
dokumentów zabezpieczonychw miejscu zamieszkania oskarżonegoM., dotyczących zleceń na usługi transportowe realizowane przez(...)B. M. (1)oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów podmiotu(...)w zakresie dat pierwszych i ostatnich załadunków w wystawionych zleceniach transportowych,

e
protokołów przeszukaniapomieszczeń mieszkalnych oskarżonych, z których wynika, że dokumenty dotyczące usług transportowych realizowanych fikcyjnie przez firmę oskarżonejB., znajdowały się jedynie u oskarżonegoM.,

f
zestawiania transportówz poszczególnych miesięcy i lat realizowanych dla pokrzywdzonego rzekomo przez firmie oskarżonejB., z którego wynika okres popełnienia zarzucanego czynu, który różni się od okresu wskazanego w akcie oskarżenia,

- co skutkowało brakiem prawnokarnej oceny czynu popełnionego przez oskarżonych pod kątem przestępstwa oszustwa popełnionego przez oskarżonych na szkodę pokrzywdzonego i to pomimo pouczenia stron na podstawieart. 399 § 1 k.p.k.o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu naart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.oraz brakiem ustalenia prawidłowego czasu popełnienia zarzuconego oskarżonym czynu zabronionego.
Obraza przepisów postępowania –art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę dowodu z zeznań świadkaM. K., skutkującą wadliwym przyjęciem, że wybór kontrahenta by decyzją świadka, a nie oskarżonego, gdy w rzeczywistości doszło do przejęcia podmiotu(...)przez oskarżonego.
Obraza przepisów postępowania –art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 170 § 3 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k., poprzez brak ustalenia wysokości szkody poniesionej przez pokrzywdzonego na skutek przejęcia klientów i zleceń – a to w następstwie nierozpatrzenia wniosku dowodowego oskarżyciela posiłkowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny ekonomiki transportu drogowego, jak również nieprzeprowadzenia tego dowodu z urzędu.
Błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez wadliwe przyjęcie, że:

a
w sprawie zachodzi tożsamość czynu zarzuconego oskarżonemuM.w pkt 1 aktu oskarżenia z czynem przypisanym mu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wG. (...)Z dnia(...)r., sygn.(...),

b
działania oskarżonychM.iB.w postaci wyrządzenia pokrzywdzonemu znacznej szkody majątkowej (w wysokości 6 880 593, 82 zł) nie zostały wykazane,

c
oskarżonyB. M. (1), pracując jako spedytor wfirmie (...), zlecał wykonywanie usług transportowych firmie oskarżonejB., a następnie działając jako jej podwykonawca faktycznie wykonywał te usługi jakofirma (...), co jest wewnętrznie sprzeczne z ustaleniami Sądu, że oskarżonyM.faktycznie płacił oskarżonejB.za firmanctwo.

Apelacja prokuratora:

    Błąd w ustaleniach faktycznychpoprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie zachodzi tożsamość czynu zarzuconego oskarżonemuM.w sprawie(...)Sądu Okręgowego wP., z czynem przypisanym mu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wG. (...)Z dnia(...)r., sygn.(...).
Obraz prawa materialnego –art. 70 § 1 k.k.w zw. zart. 89 § 1 k.k.poprzez zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonegoM.kary na okres 4 lat próby, podczas gdy stosowanie do dyspozycjiart. 70 § 1 k.k.okres próby wynosi do 3 lat, zaś reguły warunkowego zawieszenia kary łącznej wynikające z przepisówart. 89 § 1 k.k.mają zastosowanie w przypadku wyroku łącznego.
Obraz prawa materialnego –art. 72 § 1 k.k., poprzez nieorzeczenie wobec oskarżonego żadnego z wymienionych tam obowiązków, obligatoryjnych w sytuacji warunkowego zawieszenia wykonania kary.
Obraza przepisów postepowania –art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę, że firma oskarżonejB.była wykorzystywana przez oskarżonegoM.incydentalnie, także bez jej wiedzy oraz, że oskarżona nie może odpowiadać za przywłaszczenie, ponieważ nie była w posiadaniu praw należnych pokrzywdzonemu, podczas gdy działała ona wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymM..

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 4a) i 5
Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości, że – wbrew stanowisku obu apelacji – w odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonemuB. M. (1)w niniejszej sprawie (opisanego w pkt I części historycznej zaskarżonego wyroku) zachodziła przesłanka negatywna procedowania, określona wart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.(

    res iudicata), a to z uwagi na tożsamość tego czynu z przestępstwem prawomocnie przypisanym oskarżonemu wyrokiem Sądu Rejonowego wG. (...)z dnia(...)r., sygn.(...).
Przypomnieć należało, że zakaz prowadzenia postępowania wynikający z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, nowe zaś postępowanie pokrywa się lub jest częścią z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej. O tym samym czynie można zaś mówić jedynie wówczas, gdy chodzi o to samo zdarzenie faktyczne; w obu postępowaniach zachodzi zatem tożsamość podmiotu i przedmiotu przestępstwa, przedmiotu czynności wykonawczej, a także miejsca, czasu i okoliczności jego popełnienia. Ustalenie na podstawie wymienionych kryteriów tożsamości obu czynów eliminuje skazanie sprawcy w sytuacji, kiedy wcześniej co do tego samego zachowania sprawa została co do niego rozstrzygnięta (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2022 r., sygn. II KK 120/22).
W przedmiotowej sprawie – jak trafnie ocenił Sąd I instancji – wskazane w przywołanym powyżej judykacie kryteria tożsamości czynu zostały spełnione. Porównanie opisu czynu, przyjętego przez Sąd
    meriti(po dokonaniu
    nota benejego rozszerzenia) przypisanego oskarżonemuM.we wskazanym, wcześniejszym chronologicznie, wyroku w sprawie(...)z tym, z opisem czynu ujętym w zarzucie postawionym oskarżonemu w niniejszej sprawie(...)– wskazywało, że oba te czyny stanowiły jedno zdarzenie w ujęciu historycznym.
Oba te czyny miały zatem miejsce w tym samym, co do dnia, okresie (od(...)r.); obejmowały zespół czynności tej samej osoby (oskarżonegoM.) i miały ten sam przedmiot, tj. działania oskarżonego, który nieuczciwie, w sposób naruszający zakaz konkurencji, wykorzystując swoje stanowisko współce (...)(działającej jako pośrednik na rynku usług transportowych), zlecał – w imieniu tejże spółki – wykonywanie zamówionych przez różne podmioty usług transportowych, podstawionemu podmiotowi – firmie prowadzonej przezA. B.– który następnie przekazywał je do wykonania jego własnej firmie (M.).
Niezależnie zatem od różnicy pomiędzy kwalifikacją prawną czynu, przyjętą w sprawie(...)(art. 266 § 1 k.k.), a proponowaną przez oskarżyciela publicznego w niniejszej sprawie (art. 296 § 1 i 2 k.k.i zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i zart. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencjiw zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.), czy rozważaną przez Sąd I instancji po pouczeniu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu (uwzględniającej przepisart. 286 § 1 k.k.) – nie budziło wątpliwości, że czyny objęte dwoma wskazanymi postępowaniami karnymi stanowiły to samo zdarzenie faktyczne.
Dodać należało, że nawet owa różniąca się kwalifikacją prawną czynu będącego przedmiotem osądu w wymienionych dwóch różnych sprawach karnych, zawierała istotny element wspólny, jako że czyn prawomocnie przypisany oskarżonemu w sprawie(...), zakwalifikowany został zart. 266 § 1 k.k., zaś ten, zarzucony mu w niniejszej sprawie, kwalifikowany był z uwzględnieniem przepisu art. art. 23 ustawy z dania 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Podkreślenia wymagało zaś, że oba wymienione przepisy ze swej istoty pozostają w zbiegu kumulatywnym. Wskazywało to, że w ramach obu zarzuconych czynów, tożsamy był również przyjęty przez oskarżonegomodus operndi, polegający na naruszeniu tajemnicy przedsiębiorcy (spółki (...)), na rzecz którego pracował, w celu osiągnięcia własnej korzyści majątkowej.
Podkreślenia wymagało, że prawidłowości przyjęcia przez Sąd I instancji, istnienia w przedmiotowej sprawie negatywnej przesłanki procesowej, wskazanej wart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., nie negował w żaden sposób fakt, że w owym wcześniejszym postępowaniu, Sąd rozpoznający sprawę – pomimo uzupełnienia opisu czynu przypisanego oskarżonemu, o elementy mogące wskazywać na działanie ze szkodą dla pracodawcy – nie czynił ustaleń w przedmiocie takiej ewentualnej szkody, w tym jej wysokości, a w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuM., poprzestał na przepisieart. 266 § 1 k.k.Takie ewentualne nieskorzystanie przez Sąd orzekający w sprawie(...)z hipotetycznej możliwości odmiennego opisania i zakwalifikowania przypisanego oskarżonemu przestępstwa, nie wpływało bowiem w żaden sposób na ocenę tożsamości czynów oskarżonego objętych postępowaniem w sprawach(...)i(...)ani też nie otwierało pokrzywdzonemu pola do swoistego „uzupełniającego” dochodzenia odpowiedzialności karnej oskarżonegoM..
Ad. 1b) i f)
Oczywiście bezzasadne były podniesione w apelacji pełnomocniczki oskarżyciela posiłkowego zarzuty naruszenia przepisówart. 410 k.p.k.poprzez pominięcie dowodów w postacirejestru VATpodmiotu(...)B. M. (1), ujawnionego w ww. opinii biegłego w zakresie zleceń od podmiotu(...)orazzestawianie transportówz poszczególnych miesięcy i lat realizowanych dla pokrzywdzonego rzekomo przez firmę oskarżonejB., z którego wynika okres popełnienia zarzucanego czynu, który różni się od okresu wskazanego w akcie oskarżenia
Zarzuty te bazowały na założeniu przyjętym w apelacji, że działania oskarżonegoM.– którymi wyrządzić miał szkodę pokrzywdzonemu – polegały nie tylko na zlecaniu przez oskarżonego (działającego w imieniuspółki (...)) wykonania usług transportowych niejako (finalnie) samemu sobie (bofirmie (...)), ale też na nieuczciwym „przejęciu” jednego z kontrahentówspółki (...), tj.firmy (...), jak również – że obejmować miały inny okres niż zakreślony w akcie oskarżenia.
Tymczasem dowodowe zgłębianie kwestii objętych przedstawionymi powyżej założeniami apelującej, oznaczałoby naruszenie ujętej wart. 14 § 1 k.p.k.zasady skargowości i to pomimo tego, że – jak podkreślała apelująca pełnomocniczka oskarżyciela posiłkowego – zasada ta nie ogranicza sądu w ustaleniach szczegółowych elementów faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, w tym jego daty, ani w prawnej ocenie zarzucanego czynu. Zgodnie z zasadą skargowości, ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. W konsekwencji, sąd nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., II KK 26/21).
Nie sposób pominąć jednakże – co nie budzi kontrowersji w orzecznictwie – że w odniesieniu do skargi oskarżyciela, jej ramy zakreśla w szczególności wskazanie tych fragmentów zachowania człowieka, które wyodrębniono w akcie oskarżenia, wiążąc je ze znamionami czynności sprawczej w nim opisanej, zaś przyjęcie w wyroku – oprócz znamion czynu zarzucanego w akcie oskarżenia – ponadto innych zdarzeń lub znamion czynu przez rozszerzenie jego zakresu w stosunku do czynu zarzucanego albo zastąpienie go zupełnie innymi znamionami stanowi niedopuszczalne wyjście poza ramy oskarżenia. Utrzymanie się w granicach skargi wymaga, aby w czynie przypisanym w wyroku skazującym znalazł się opis tej samej czynności wykonawczej, skierowanej do tego samego przedmiotu, czyli podstawowe elementy określające fakt główny (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2021 r., sygn. IV KK 617/19).
Nie sposób przyjąć zaś, jakoby owe zakładane przez apelującą inne zachowania oskarżonego, mające polegać na „przejęciu” jednego z kontrahentówspółki (...), tj.firmy (...), mieściło się, w zakresie czynności sprawczych, objętych zarzutem postawionym oskarżonemu w niniejszej sprawie, mających z kolei polegać na „przywłaszczeniu powierzonych mu, a przysługujących spółce praw majątkowych, wynikających z umów o wykonanie przewozu – zleceń transportowych”.
W tej sytuacji, postulowane przez apelującą dowodowe badanie i ustalanie okoliczności obejmujących ewentualne inne – co do czasu i rodzaju czynności sprawczych – fragmenty zachowań oskarżonego, niż te objęte aktem oskarżenia, byłoby sprzeczne z zasadą skargowości i jako takie – niezasadne.
Niezależnie od powyższego wskazania wymagało, że oczywiści chybione było stanowisko apelującej – jakoby pominięcie ww. dowodów skutkować miało brakiem dokonania przez Sąd I instancjiprawnokarnej oceny czynu oskarżonych pod kątem przestępstwa oszustwana szkodę pokrzywdzonego i to pomimo pouczenia stron na podstawieart. 399 § 1 k.p.k.o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu naart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
W tym wypadku apelująca zdawała się nie pamiętać – co było w sprawie bezsporne – że oskarżony był osobą upoważnioną do prowadzenia spraw majątkowych pokrzywdzonejspółki (...)i w ramach tego umocowania, sam podejmował w imieniu spółki decyzje co do zawierania poszczególnych umów – zleceń usług transportowych. Oznaczało to, że oskarżony, będącyintraneusemw zakresie czynu zart. 296 § 1 k.k., miał jednocześnie samodzielną kompetencję do rozporządzenia mieniem innej osoby (pokrzywdzonego).
W doktrynie i orzecznictwie nie budzi zaś kontrowersji, że w takim układzie procesowym z uwagi na właściwości konstrukcyjne przestępstw – nadużycia zaufania (art. 296 § 1 k.k.) oraz oszustwa (art. 286 § 1 k.k.) – zasadniczo nie jest możliwe jednoczynowe dopuszczenie się przez intraneusa zamachu na mienie innego podmiotu od zewnątrz, objawiającego się wprowadzeniem w błąd oraz stanowiącym konsekwencję tego błędu niekorzystnym rozporządzeniem mieniem dokonywanym przez osobę wprowadzoną w błąd i rozporządzającą własnym lub cudzym mieniem na podstawie posiadanego upoważnienia oraz zamachu od wewnątrz, objawiającego się sprzeniewierzeniem szczególnego stosunku zaufania i wykorzystaniem posiadanych, charakteryzujących się odpowiednią dozą „samodzielności decyzyjnej” kompetencji do wyrządzenia mocodawcy szkody majątkowej. Przewidziane wart. 286 i 296konstrukcje karnistyczne nie stwarzają bowiem podstawy do przyjęcia, że możliwe jest wprowadzenie w błąd intraneusa przez samego intraneusa co do okoliczności istotnych z punktu widzenia decyzji majątkowych objawiających się rozporządzeniem mieniem mocodawcy, z którym łączy intraneusa szczególny stosunek zaufania. Zachowanie podejmowane przez osobę posiadającą charakteryzujące się odpowiednią dozą samodzielności decyzyjnej uprawnienia i obowiązki w zakresie zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą mocodawcy polegające na nadużyciu tychże uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków, jeśli skutkuje wyrządzeniem szkody majątkowej, jest realizacją znamion przestępstwa nadużycia zaufania oraz nigdy nie stanowi realizacji znamion przestępstwa oszustwa.Nie można bowiem tym samym czynem siebie samego wprowadzić w błąd co do okoliczności istotnych z punktu widzenia rozporządzenia cudzym mieniem i jednocześnie mając świadomość, że z uwagi na okoliczności rozporządzenie mieniem będzie mieć charakter niekorzystny, wyrządzić w ten sposób szkodę majątkową mocodawcy(tak: Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, opublikowano: WKP 2022; fragment: LEX – Komentarz do art. 296, teza 115; podkreślenie SA).
W tej sytuacji, argumentacja apelującej, zmierzająca do wykazania działania oskarżonego z zamiarem kierunkowym wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd co do podmiotu będącego faktycznym odbiorcą zleceń, była oczywiście chybiona.
Ad. 2
Niezależnie od uwag poczynionych powyżej – w odniesieniu do zarzutów apelacji pełnomocniczki oskarżyciela posiłkowego, przytoczonych wpkt 1b) i f) – stwierdzić należało, że brak było jakichkolwiek podstaw do zarzucenia Sądowi I instancji wadliwej – naruszającej przepisy postepowania,art. 7 k.p.k.– oceny dowodu z zeznańświadkaM. K..Świadek ta, do której należałafirma (...), zeznała, że w roku 2018 korzystała z usług transportowych świadczonych przez różne firmy, w tym zarównospółkę (...), jak ifirmę (...), przy czym wybór danego kontrahenta wynikał z jej własnych decyzji i wyborów biznesowych, a nie z decyzji narzuconych przez oskarżonego. Apelująca pełnomocniczka pokrzywdzonego nie przedstawiła zaś, a tym bardziej nie wykazała, żadnych racjonalnych przesłanek, dla których wzmiankowane powyżej relacje procesowe świadka, winne zostać uznane za niewiarygodne. Z całą pewnością sam, bezsporny w sprawie fakt, że świadek zamawiała usługi transportowe również w firmie oskarżonego, nie wystarczał do wykazania, jakoby w tym wypadku (wbrew jednoznacznym twierdzeniom świadka) wybór kontrahenta odbył się poza świadomością świadka i był w rzeczywistości decyzją oskarżonego, który dokonał „przejęcia” podmiotu(...).
Ad. 3 i 4b) i c)
W kontekście uwag zaprezentowanych powyżej, w odniesieniu do zarzutów apelacji przytoczonych wpkt 4a) i 5, jako oczywiście bezzasadne jawiły się też zarzuty apelującej pełnomocniczki oskarżyciela posiłkowego, jakoby Sąd I instancji z naruszeniem procedury–art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 170 § 3 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.,poniechał ustalenia wysokości szkodyponiesionej przez pokrzywdzonego na skutek przejęcia przez oskarżonego klientów i zleceń, a w konsekwencji – bezpodstawnie uznał, że okoliczność w postaci wyrządzenia pokrzywdzonemu znacznej szkody majątkowej (w wysokości 6 880 593, 82 zł) nie została wykazana. Skoro bowiem – jak wskazano powyżej – procedowanie w przedmiocie czynu zarzuconego oskarżonemuB. M. (1)w pkt I części historycznej zaskarżonego wyroku, napotykało przeszkodę w postaci powagi rzeczy osądzonej, to niedopuszczalnym i z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy – bezprzedmiotowym byłoby czynienie ustaleń faktycznych obejmujących okoliczności owego (wcześniej prawomocnie już osądzonego) czynu.
Niezależnie od powyższego, dodać należało, że – jak trafnie ocenił Sąd I instancji – stanowisko oskarżyciela posiłkowego w przedmiocie szkody, jaką w jego majątku spowodować miał swoimi działaniami oskarżony, było niekonsekwentne i nielogiczne. Oskarżyciel posiłkowy zatem, w toku postępowania przed Sądem I instancji zaprezentował pięć odmiennych kwot szkody i koncepcji ich wyliczenia, w tym przyjętą przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia, wersję podaną przez świadkaR.. W myśl tego stanowiska, szkodę w majątku pokrzywdzonego stanowić miała różnica w marży, jaką uzyskałby zlecając usługi transportowe stałym wykonawcom, a marżą, jaką „przepłacił” w sytuacji, gdy zlecenia te trafiały do firmy oskarżonejB.(a faktycznie do firmy oskarżonego(...)). Tymczasem – o czym apelująca zdawała się nie pamiętać – w przedmiotowej sprawie brak było dowodów nie tylko potwierdzających okoliczność, jakoby usługi transportowe zalecone formalnie (w wyniku nieuczciwych działań oskarżonegoM.)firmie (...), mogły być rzeczywiście wykonane przez innego przewoźnika (w szczególności stałego kontrahentaspółki (...)), ale też wskazujących, za jakie stawki taki hipotetyczny podmiot wykonałby daną usługę. W pełni dowolne było przy tym stanowisko oskarżyciela posiłkowego w przedmiocie wysokości zysku, jakispółka (...)średnio osiągać miała z danego zlecenia (15 %). Stanowisko takie pozostawało w sprzeczności z treścią zeznań pracownika pokrzywdzonej spółki, świadkaP. K., który podał, że 15-procentowy zysk nie był zyskiem średnim, ale maksymalnym do uzyskania przy spełnieniu określonych okoliczności, dotyczących indywidualnie danego zlecenia.
Równie dowolne było stanowisko oskarżyciela posiłkowego, jakoby poniesiona przezeń szkodą, miała być wartość kontraktów zlecanych przezfirmę (...), które przejąć miał do wykonania oskarżony z pominięciemfirmy (...). Jak bowiem wskazano powyżej, w przedmiotowej sprawie nie zostało w ogóle wykazane, jakoby zlecenia odfirmy (...)nie trafiły dospółki (...)z powodu nieuczciwych działań oskarżonego.
Wbrew stanowisku apelacji, sam fakt oraz wysokość poniesionej przez pokrzywdzoną spółkę szkody nie mógł też wynikać z okoliczności – bezspornej w przedmiotowej sprawie – że firma oskarżonejB., pomimo że oficjalnie występowała jako wykonawca usług transportowych zleconych przez oskarżonegoM.w imieniu(...), faktycznie usług tych sama nie wykonywała, ale pobierała od zleceniodawcy wynagrodzenie z zlecone transporty. W tym wypadku apelująca zdawała się mylić pojęcie niekorzystnego rozporządzenia mieniem (w rozumieniuart. 286 § 1 k.k.) i szkody majątkowej poniesionej w następstwie takiego rozporządzenia. O niekorzystnym rozporządzeniu mieniem (w znaczeniu prawnokarnym) można by mówić zaś w sytuacji, gdyby wykazane zostało, żespółka (...)zawierała umowy zlecenia usług transportowych zfirmą (...)w wyniku przestępczego (oszukańczego) wprowadzenia jej przedstawicieli w błąd, co do osoby kontrahenta. Jednakże – jak była o tym mowa powyżej – rozważania o ewentualnym wypełnieniu znamion czynu zart. 286 § 1 k.k.przez oskarżonegoM.były bezprzedmiotowe i to zarówno z uwagi na istnienie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, jak i bezsporną w sprawie okoliczność, że oskarżony był osobą upoważnioną do prowadzenia spraw majątkowych pokrzywdzonejspółki (...)i miał jednocześnie samodzielną kompetencję do rozporządzenia mieniem tejże spółki, co wykluczało możliwość przypisania mu jednoczynowego wypełnienia znamion przestępstw zart. 286 § 1 k.k.iart. 296 § 1 k.k.Z kolei w przypadku oskarżonejB.(o czym mowa będzie poniżej), pomimo występowania przez nią w ustalonym stanie faktycznym w charakterze podmiotu podstawionego przez oskarżonegoM., który płaci jej w tym wypadku za swoiste firmanctwo – działanie kierunkowe oszukania pokrzywdzonej spółki, nie zostało wykazane. Dodać przy tym należało, że – wbrew stanowisku apelującej – nie występowała wewnętrzna sprzeczność pomiędzy ustaleniem, że oskarżonyM.wykorzystywał firmę oskarżonejB.jako podmiot podstawiony, a stwierdzeniem braku podstaw dowodowych i faktycznych do przypisania oskarżonejB.przestępstwa oszustwa na szkodęspółki (...).
Tak więc na gruncie przedmiotowej sprawy nie sposób było w ogóle mówić o dokonaniu przez pokrzywdzoną spółkę niekorzystnego rozporządzenia mieniem (w znaczeniu prawnokarnym tego pojęcia).
Z kolei o szkodzie poniesionej przezspółkę (...)można by mówić w sytuacji, gdyby zapłaciła ona za usługi transportowe, które faktycznie nie zostałyby w ogóle wykonane. Tymczasem w przedmiotowej sprawie bezspornym było, że usługi te faktycznie były realizowane (i to bez zastrzeżeń), choć przez inny podmiot niż oficjalnie wskazany w zleceniach, bo nie przezfirmę (...), a przez prowadzoną przez oskarżonegoM.firmę (...).
Przedstawione powyżej okoliczności – niezależnie od wskazanej powyżej negatywnej przesłanki procesowej – czyniły tym bardziej trafną ocenę Sądu I instancji zarówno w zakresie stwierdzenia, że stanowisko obu oskarżycieli (posiłkowego i publicznego) w przedmiocie szkody poniesionej jakoby przezspółkę (...), nie znajdowało oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowych, jak i co do braku podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego na tę okoliczność, w tym poprzez powoływanie dodatkowego dowodu z opinii biegłego z zakresu usług transportowych.
1a), c), d), e) i 8
Za pomocą tych zarzutów apelująca pełnomocniczka oskarżyciela posiłkowego oraz prokurator kwestionowali rozstrzygnięcieuniewinniające oskarżonąA. B.od zarzuconego jej czynu; przy czym pierwsza z wymienionych czyniła to, starając się wykazać, jakoby Sąd I instancji pominął dowody, z dokumentów, w tym dokumentacji bankowej, dokumentów zabezpieczonych w miejscu zamieszkania oskarżonegoM., z których wynikać miało, żeoskarżonaB.miała pełną świadomośćuczestniczenia w przestępczym procederze, drugi zaś z wymienionych wywodził, jakoby Sąd I instancji dowolnie ocenił faktyczną i prawną możliwość przywłaszczenia przez oskarżoną praw majątkowych pokrzywdzonej spółki.
Tymczasem z dokumentów wskazanych w zarzutach pierwszej z wymienionych apelacji, wynikało – jak wskazywała sama apelująca – że cała dokumentacja dotycząca usług transportowych zlecanych przezspółkę (...)firmie oskarżonejB., znajdowała się u oskarżonegoM.oraz że to właśnie oskarżony autoryzował przelewy z konta formalnie należącego do oskarżonejB.. Fakty te jednakże – wbrew stanowisku apelacji – nie tylko nie były sprzeczne z konkluzjami Sądu I instancji, ale wręcz potwierdzały przyjęte przez tenże Sąd ustalenia faktyczne. Zaskarżony wyrok – jak wprost wynikało z jego uzasadnienia – oparty bowiem został w tym zakresie na ustaleniu, że „aktywnośćA. B.ograniczyła się w zasadzie do udzieleniaB. M. (1)niezbędnych danych jej firmy – wszelkie działania polegające na uzyskiwaniu zleceń dla(...)jak i następnie ich faktycznemu wykonywaniu przez(...)podejmowałB. M. (1)”.
Fakt, że oskarżonaB.udostępniła oskarżonemuM.dane, pozwalające na przekazywanie przez niego własnejfirmie (...)zleceń uzyskanych formalnie odspółki (...)przez oskarżoną ide factogodziła się na występowanie w roli podstawionego podmiotu uczestniczącego w obrocie przebiegającym według przedstawionego schematu, nie oznaczał jednakże, jakoby oskarżona – jak twierdziła apelująca – miała pełną świadomość uczestniczenia w przestępczym procederze.
Przede wszystkim, apelująca nie wskazała wprost, z zamiarem popełnienia jakiego to konkretnego czynu miałaby działać oskarżonaB.. Z treści apelacji wynikało przy tym, że apelująca z jednej strony polemizowała ze stanowiskiem Sądu I instancji, który uznał, że oskarżona – w ustalonym stanie faktycznym – nie mogła przywłaszczyć prawa majątkowego pokrzywdzonej spółki, a jednocześnie twierdziła, że oskarżonaB.działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymM.popełniła oszustwo.
Tymczasem – wbrew stanowisku obojga apelujących – nie budziło wątpliwości, że ustalone zachowania oskarżonejB., polegające na umożliwieniu oskarżonemuM.wykorzystywania jej firmy, jako podstawionego pomiotu, w celu przekazywania zleceń na usługi transportowe własnejfirmie (...)– jak trafnie ocenił Sąd I instancji – ze swej istoty nie nadawały się do wypełnienia czasownikowego znamienia przywłaszczenia mienia (art. 284 § 1 k.k.). Oskarżona bowiem, godząc się na to, by oskarżonyM.wykorzystywał jej firmę, jako podstawiony podmiot w celu przekazania zleceń własnej firmie, nie uzyskiwała dostępu do żadnych praw majątkowych pokrzywdzonej, które mogłaby następnie przywłaszczyć, tj. postępować z nimi jak właściciel.
Z kolei wykazanie działania oskarżonejB.z zamiarem oszustwa (art. 286 § 1 k.k.) wymagałoby jednoznacznego wykazania zamiaru kierunkowego, a zatem pełnej świadomości i chęci tego, by jej działania wprowadziły w błąd osobę dysponującą mieniem w imieniuspółki (...)i to w celu doprowadzenia tejże spółki do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Takie zaś elementy zachowania i świadomości oskarżonej nie wynikały z żadnego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności z dokumentów wskazywanych przez apelującą pełnomocniczkę oskarżyciela posiłkowego. Podkreślenia wymagało zaś że strona podmiotowa przestępstwa, w postaci zamiaru, nie może być przyjęta w sposób dorozumiany, ale opierać się musi na pewnych podstawach dowodowych i faktycznych.
Dodać należało, że – wbrew stanowisku obu apelacji – działanie oskarżonej z zamiarem oszustwa nie mogło na gruncie przedmiotowej sprawy wynikać z działania wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymM.. I w tym bowiem wypadku brak było w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw potwierdzających istnienie owego porozumienia.
Ad. 6
Jak trafnie wskazał apelujący prokurator, przepisart. 89 § 1 k.k.nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten reguluje bowiem kwestię warunkowego zawieszenie wykonania kary łącznej, w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, a zatem odnosi się do sytuacji zawieszenia wykonania kary orzekanej w wyroku łącznym. Stąd jego powołanie przez Sąd I instancji w podstawie prawnej orzeczenia w przedmiocie zawieszenia wobec oskarżonegoM.wykonania kary łącznej pozbawienia wolności było wadliwe i stanowiło obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu (art. 438 pkt 1a k.p.k.).
Podobnie, obrazę taką – w odniesieniu doart. 70 § 1 k.k.– stanowiło ustalenie przez Sąd I instancji długości okresu próby, orzekanego w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania wobec oskarżonegoM.kary, na 4 lata. Powołany przepis, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r., przewiduje bowiem okres próby, który wynosi od roku do 3 lat. Przy czym przepis aktualnie obowiązujący jest dla sprawcy względniejszy, brak zatem było podstaw do stosowania wobec oskarżonego reguły zawartej wart. 70 § 1 k.k.w jego brzmieniu sprzed wskazanej wyżej daty.
Ad. 7
Apelujący prokurator miał rację także w tym zakresie, w jakim wytknął, że Sąd I instancji wadliwie – z obrazą przepisuart. 72 § 1 k.k.–nie orzekł wobec oskarżonegoM.żadnego z wymienionych w tym przepisie obowiązków, pomimo, że w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary – jak wprost wynika z treści wskazanego przepisu – orzeczenie takie jest obligatoryjne.

Wniosek

Apelacja pełnomocniczki oskarżyciela posiłkowego(...) Sp. z o.o.:

1
O uchylenie zaskarżonego wyrokuco do pkt 1 i 6 i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacja prokuratora:

2
O uchylenie zaskarżonego wyrokuw całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ani apelująca pełnomocniczka oskarżyciela posiłkowego, ani prokurator nie wykazali, jakoby zaskarżony wyrok dotknięty był wadami uzasadniającymi jegouchylenie, a postępowanie rozpoznawcze przed Sądem Okręgowym obarczone było wadami i brakami uzasadniającymi potrzebę jego powtórzenia.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1Pkt 2

0.1wyroku

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości – poza zmianą zawartego w pkt 5 jego części rozstrzygającej, orzeczenia w przedmiocie środka probacyjnego.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Jak wskazano powyżej, w części 3 niniejszego uzasadnienia, żadna z apelacji nie doprowadziła do skutecznego zakwestionowania rozstrzygnięć w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonegoB. M. (1)oraz oskarżonejA. B., zawartych wpkt 1oraz wpkt 6części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku. Stąd orzeczenie oumorzeniu postępowaniaw zakresie zarzuconego oskarżonemuM.czynu opisanego w pkt I części historycznej zaskarżonego wyroku (z uwagi na przesłankęres iudicata) oraz orzeczenieuniewinniająceoskarżonąB.od zarzuconego jej czynu, zasługiwały na aprobatę.
Z kolei rozstrzygnięcia stwierdzające sprawstwo i winę oskarżonegoB. M. (1)co do czynów zart. 270 § 1 k.k., zawarte wpkt 2ipkt 3części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, nie były przez apelujących kwestionowane, Sąd Apelacyjny nie znalazł zaś podstaw by prawidłowość owych rozstrzygnięć poddać w wątpliwość z urzędu.
Prawidłowe okazało się także, stanowiące następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonegoB. M. (1), zawarte w zaskarżonym wyroku,orzeczenie o karze. Orzeczenie to nie było kwestionowane wyodrębnionym zarzutem żadnej z apelacji, a jego zaskarżenie wynikało z zaskarżenia w całości wyroku Sądu I instancji. Sąd Apelacyjny nie znalazł zaś podstaw by z urzędu uwzględnić wynikające z zakresu i kierunku apelacji obojga oskarżycieli stanowisko, jakoby wymierzona oskarżonemu kary, tak jednostkowe – w wymiarze 4 miesięcy oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności, jak i łączna – w wymiarze 7 miesięcy pozbawienia wolności – były zbyt łagodne.
Sąd I instancji miarkując te kary, należycie uwzględnił w odniesieniu do oskarżonegoM.wszystkie okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące, słusznie zaliczając do tych pierwszych okoliczności z zakresu motywacji sprawcy, dla którego podrobienie dokumentów stanowiło element realizacji procederu nieuczciwego uzyskiwania zleceń na usługi transportowe. Brak jednak było jakichkolwiek podstaw do tego by wskazanym okolicznościom nadawać dalej idącą wymowę obciążającą.
Co do zasady prawidłowe było także – niekwestionowane w tym zakresie wyodrębnionymi zarzutami apelacji – orzeczenie w przedmiocie warunkowego zawieszenia wobec oskarżonegoB. M. (1)wykonania kary łącznej 7 miesięcy pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to należycie uwzględniało przesłanki wskazane wart. 69 § 1 k.k., odpowiadając potrzebom z zakresu resocjalizacji sprawcy.
Jak wskazano w części 5.2 niniejszego uzasadnienia, orzeczenie w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary, wymagało korekty jedynie w zakresie podstawy prawnej tego orzeczenia, ustalenia długości okresu próby oraz nałożenia na oskarżonego obowiązku probacyjnego.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1Pkt 1
0.0.2wyroku

Przedmiot i zakres zmiany

Zawarte wpkt 5części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, rozstrzygnięciew przedmiocie środka probacyjnego, orzeczonego wobec oskarżonegoB. M. (1), poprzez:
- wyeliminowanie z podstawy prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności przepisuart. 89 § 1 k.k.,
- ustalenie, że zawieszenie to następuje na okres 3 (trzech) lat próby,
- zobowiązanie oskarżonegoB. M. (1)– na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.– do informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 (sześć) miesięcy.

Zwięźle o powodach zmiany

Jak wskazano powyżej, w części 3 niniejszego uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutu nr 6, przepisart. 89 § 1 k.k.przywołany został wadliwie przez Sąd I instancji w podstawie prawnej orzeczenia w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania wobec oskarżonegoM.kary łącznej pozbawienia wolności. Stąd zachodziła potrzeba jego wyeliminowania z owej podstawy.
Korekty wymagało także oznaczenie długości okresu próby, jako że zgodnie z przepisemart. 70 § 1 k.k.może on wynosić maksymalnie 3 lata. Taką też długość okresu próby przyjął Sąd odwoławczy w odniesieniu do środka probacyjnego stosowanego wobec oskarżonegoM..
Nadto – jak wskazano w części 3 niniejszego uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutu nr 7, przepisart. 72 § 1 k.k.–wymaga, by w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary, obligatoryjnie orzec wobec oskarżonego któryś z wymienionych w tym przepisie obowiązków. Wobec tego, Sąd Apelacyjny, uwzględniając potrzeby z zakresu resocjalizacji oskarżonegoB. M. (1)w ramach stosowanego wobec niego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.– zobowiązał go do informowania Sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

0.0.1Pkt 3

Wyroku

Orzekając o kosztach postępowania odwoławczego, Sąd Apelacyjny uwzględnił wynik sprawy, a zatem to, że apelacja pełnomocniczki oskarżyciela posiłkowego wniesiona na niekorzyść obojga oskarżonych, w tym uniewinnionej oskarżonejA. B., okazała się niezasadna w całości, zaś apelacja prokuratora – w zakresie dotyczącym oskarżonegoB. M. (1)– została częściowo uwzględniona. W tej sytuacji, zgodnie zart. 636 § 2 k.p.k., koszty procesu obciążały oskarżyciela posiłkowego, prokuratora oraz oskarżonegoB. M. (2)(w zakresie, w jakim wniesiona na jego niekorzyść apelacja prokuratora okazała się zasadna); przy czym – zgodnie zart. 633 k.p.k.w zw. zart. 636 § 2 k.p.k.– każdy z wymienionych koszty te ponosił stosownie do swojego udziału w sprawie.
W konsekwencji kosztami tymi obciążono:
- oskarżyciela posiłkowego(...)Sp. z o.o w ½ części, zasądzając od niego z tego tytułu na rzecz Skarbu Państwa 280 zł (dwieście osiemdziesiąt) złotych – w tym 240 złotych opłaty za drugą instancję,
- oskarżonegoB. M. (1)w ¼ części, zasądzając od niego z tego tytułu na rzecz Skarbu Państwa 50 zł (pięćdziesiąt) złotych – w tym 30 złotych tytułem opłaty za drugą instancję,
- Skarb Państwa w pozostałym zakresie wywołanym apelacją prokuratora.
Przy czym wysokość zasądzonych opłat ustalono – w przypadku oskarżyciela posiłkowego – na podstawieart. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U.2023.123 t.j.), zaś w przypadku oskarżonegoB. M. (1)(z uwagi na zakres uwzględnienia apelacji prokuratora) – na podstawie art. 11 tejże ustawy.

7

PODPIS

P. M. (1)P. G.M. Ś.