Sąd Rejonowy w Kłodzku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1198/18
Data wyroku: 2018-09-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Kosińska-Szota
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 720, 353§1, 354§1, 481, 482 i 359 kc, art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim

Sygn. akt I C 1198/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 września 2018 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący SSR Izabela Kosińska – Szota
Protokolantprot. sąd. Magda Biernat
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 roku w Kłodzku
sprawy z powództwa(...) Bank (...)z siedzibą wS.przeciwkoW. J.
o zapłatę 3755,45 zł

I
zasądza od pozwanegoW. J.na rzecz strony powodowej(...) Bank (...)z siedzibą wS.kwotę 3755,45 zł (trzy tysiące siedemset pięćdziesiąt pięć złotych 45/100) z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych od dnia 20 lipca 2017 roku,

II
zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 964 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE
Strona powodowaF.Bank p.l.c. z siedzibą wS.wniosła o zasądzenie od pozwanegoW. J.kwoty 3 755,45 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 20 lipca 2017 r. i zasądzenie kosztów procesu wskazując w uzasadnieniu pozwu, że przekazała na rzecz pozwanego kwotę 3000 zł , na podstawie umowy pożyczki, która miała być spłacana w 15 ratach, lecz pozwany nie wywiązał się z obowiązku zwrotu pożyczonych środków i odsetek kapitałowych .
Od wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw i o oddalenie powództwa w całości. Pozwany zarzucił przedwczesność powództwa uwagi na brak wymagalności roszczenia, zaprzeczył by były podstawy do wypowiedzenia umowy, zarzucił brak doręczenia wypowiedzenia umowy oraz abuzywny charakter zapisów co do odsetek karnych i umownych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 marca 2017 r. strona powodowaF.(...)z siedzibą wS.naM.i pozwanyW. J.zawarłyumowę pożyczki nr (...), na podstawie której pozwanemu udzielono pożyczki 3 000 zł, na 450 dni, opłatę z tytułu uruchomienia kredytu określono na 390 zł a opłatę administracyjną na 1 409,99 zł , odsetki wynosiły 10 % w skkali roku. Całkowity koszt pożyczki wyniósł 2 047,03 zł.
Dowód:umowa pożyczki z dnia 06.03.2017 r. - k.27 - 28
Pozwanemu wypłacono kwotę pożyczki w dniu 6 marca 2017 r.
Dowód:przelew z rachunku - k.30
W związku z opóźnieniem w spłacie kwot wynikającej z przedmiotowej pożyczki kwoty 679,36 zł strona powodowa pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. przesłała pozwanemu wypowiedzenie umowy pożyczki z zachowaniem 30 - dniowego okresu wypowiedzenia.
Dowód:wypowiedzenie umowy pożyczki z dnia 05.06.2017 r. z kserokopią książki nadawczej - k.32 - 33
Następnie pismem z dnia 19 lipca 2017 r. strona powodowa powiadomiła pozwanego, że umowa uległa rozwiązaniu ze skutkiem na dzień 19 lipca 2017 r. i wezwała do uregulowania zadłużenia w kwocie 3 666,43 zł w terminie 3 dni od daty otrzymania pisma.
Dowód:pismo z dnia 19.07.2017 r. - k.31
Strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 3 755,45 zł pismem z dnia 22 listopada 2017 r.
Dowód:wezwanie z dnia 22.11.2017 r. z kserokopią książki nadawczej - k.34 - 35

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.
Z przeprowadzonych na wniosek strony powodowej dowodów z dokumentów wynika jednoznacznie, że pozwany zaciągnął zobowiązanie wobec strony powdowej na podstawie zawartej w dniu6 marca 2017 r. umowy pożyczki. Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Natomiast przepisart.232 1 k.p.c.stanowi, iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
W ocenie sądu strona powodowa zgodnie z tymi regułami uczyniła zadość spoczywającym na niej obowiązkach dowodowych i wykazała zarówno zasadę, na podstawie której pozwany obowiązany jest spłacić zadłużenie, jak i jego wysokość. Skoro pozwany zaprzeczył tym okolicznościom nie odnosząc się w istocie do złożonych wniosków dowodowych, to winien również w odniesieniu do wyżej powołanych przepisów wykazać, że nie odpowiada ani co do zasady, ani w wysokości dochodzonej pozwem. Samo podniesienie okoliczności przez pozwanego, bez poparcia ich dowodami, nie ma żadnego znaczenia.
W odniesieniu do zarzutu pozwanego przedwczesności roszczenia wskazać należy, że strona powodowa pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. wypowiedziała pozwanemu umowę pożyczki wskazując, że zaległość w spłacie rat wynosiła wówczas 679,36 zł i umowa ulegnie rozwiązaniu po upływie okresu wypowiedzenia, chyba że pozwany w tym terminie spłaci zadłużenie, a przesłanie pisma pozwanemu wykazała potwierdzeniem z książki nadawczej, z której wynika, ze 5 czerwca 2017 r. pismo zostało wysłane do pozwanego. Pozwany w żaden sposób nie zaprzeczył, by nie podpisywał umowy pożyczki z 6 marca 2017 r. co dowodzi, iż miedzy nim a stroną powodową istniał określony stosunek prawny i na pozwanym spoczywał obowiązek spłaty pożyczki. Każda ze stron umowy jest przez pozwanego parafowana, pod umową widnieje podpis pozwanego z imienia i nazwiska. Natomiast z umowy pożyczki wynika, że pozwany zobowiązała się poczynając od 5 kwietnia 2017 r,. do spłaty pożyczki w ratach po 336,47 zł, a harmonogram znajduje się w pkt 3 ppkt (11) umowy pożyczki. Jeśli pozwany uznał, że nie posiada zadłużenia wobec strony powodowej lub posiada je w innej wysokości, a w związku z tym nie było podstaw do wypowiedzenia umowy, to powinien był złożyć dowody wpłat poszczególnych rat. Wówczas sąd mógłby dokonać oceny zadłużenia i jego wysokości. Skoro pozwany nie uczynił temu obowiązkowi zadość, to uznać należało, że strona powodowa zasadnie skierowała do pozwanego pismo o wypowiedzeniu umowy wobec zaległości w spłacie zadłużenia wynikającego z przedmiotowej umowy pożyczki oraz następnie wezwania do zapłaty z 19 lipca 2017 r. (zatytułowane wypowiedzenie umowy pożyczki, choć w istocie była to informacja o tym, że umowa uległa rozwiązaniu ze skutkiem na 19 lipca 2017 r.) i z dnia 22 listopada 2017 r.
Pozwany podniósł także abuzywny charakter zapisów o odsetkach karnych i umownych.. Z pkt 3 ppkt (5) umowy pożyczki z dnia 6 marca 2017 r,. wynika, że odsetki zostały określone na 10 % w skali roku, zaś w pkt 10 w skazano, że w przypadku opóźnienia w płatności, odsetki za zwłokę narastają w maksymalnej wysokości, o której mowa w polskimkodeksie cywilnym, tj. w wysokości dwukrotności stopy referencyjnej Narodowego Banku polskiego oraz 5,5 punktów procentowych oraz podlegają zmianom wraz ze zmianą stopy referencyjnej. Na dzień zawarcia umowy odsetki za zwłokę wynoszą (14%) w skali roku. Wbrew zarzutowi pozwanego, przepisy dotyczące oprocentowania zarówno umownego (pkt 3 ppkt (5), jak i pkt 10) nie naruszają przepisuart.359 § 21k.c., aniart.481 § 1 - 22k.c.Przepisart. 359 § 21k.c.stanowi, że maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych (odsetki maksymalne). Zgodnie zart.359 § 2 k.c.jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny sposób określona, należą się odsetki ustawowe w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punktów procentowych. Jest to 1,5 % (stopa referencyjna NBP od 5 marca 2015 r. ) plus 3,5 %, a więc 5 %. Zatem dopuszczalne oprocentowanie umowne mogło wynosić 10 % w stosunku rocznym, jako dwukrotność odsetek ustawowych. Co do odsetek za zwłokę, zgodnie z przepisemart.481 § 1 - 22k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Skoro stopa referencyjna NBP od 5 marca 2015 r. wynosi 1,5 %, to maksymalne odsetki za opóźnienie w stosunku rocznym nie mogą przekraczać (1,5 % + 5, 5 %) x 2=14 %, co znalazło wyraz w pkt 10 umowy pożyczki.
W związku z tym zarzut zastosowania klauzul niedozwolonych w kontekście zastosowania wyższego niż dozwolone wart.359 § 21k.c.odsetek maksymalnych jest chybiony.
Wbrew twierdzeniom pozwanego, strona powodowa nie przedstawiła wyciągu z ksiąg banku, a swe roszczenia wykazała dowodami, na podstawie których sąd dokonał ustaleń stanu faktycznego.
Sąd dokonał, w związku z zarzutem braku udowodnienia wysokości dochodzonego roszczenia, analizy postanowień umownych w odniesieniu do przepisu art. 36a ust. 1 z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jednolity z 2016 r., poz.1528), zgodnie z którym pozaodsetkowe koszty pożyczki nie naruszają przepisu w myśl którego maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru:
(...)≤ (K x 25%)+(K x n/R x 30%), w którym poszczególne symbole oznaczają:
(...)maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,
K - całkowitą kwotę kredytu,
n - okres spłaty wyrażony w dniach,
R - liczbę dni w roku.
Biorąc zatem do wyliczeń na podstawie wyżej wskazanego wzoru i postanowień umownych z umowy pożyczki z dnia 6 marca 2017 r., a więc całkowita kwotę pożyczki 3 000 zł i okres spłaty wyrażony w dniach 450 dni, to pozaodsetkowe koszty przedmiotowej pożyczki wyniosły 1 799,99 zł (opłata z tytułu uruchomienia pożyczki i 1 409,99 zł opłata administracyjna). Zatem generalnie strona powodowa ustaliła pozaodsetkowe koszty kredytu niższe niż dopuścił to ustawodawca na podstawie art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, bowiem mogły one wynieść 1 859,59 zł..
Ponadto zwrócić należy uwagę, że pozwany otrzymał kwotę pożyczki 3 000 zł, co wynika jednoznacznie z przelewu z rachunku z dnia 6 marca 2017 r. (k.30 akt).
Mając na względzie powyższe sąd na podstawieart.720 k.c.iart.353 § 1 i 354 § 1 k.c.zasądził od pozwanego zgodnie z żądaniem kwotę 3 755,45 zł z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych od dnia 20 lipca 2017 r., a więc od daty rozwiązania umowy pożyczki mając również na względzie przepisart.482 k.c.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart.98 § 1 i 3 k.p.c.a na koszty te składają się 900 zł koszty zastępstwa procesowego, 47 zł opłata od pozwu i 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa.