Sąd Okręgowy w Toruniu
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Gz 188/17
Data wyroku: 2017-09-06 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jerzy P. Naworski

Sygn. akt VI Gz 188/17

POSTANOWIENIE
Dnia 06 września 2017 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Jerzy P. Naworski
po rozpoznaniu w dniu 06 września 2017 r. w Toruniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaM. L.
przeciwko(...) sp. z o.o.wS.
o zapłatę
na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 07 czerwca 2017 r., sygn. akt V GC 104/17
postanawia
oddalić zażalenie

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy oddalił, zawarty w apelacji od swojego wyroku, wniosek pozwanego o zwolnienie go od kosztów sądowych, w tym od opłaty od apelacji stwierdzając, że wbrew dyspozycjiart. 103 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 623 ze zm., dalej jako u.k.s.c.), pozwany nie wykazał braku dostatecznych środków na koszty sądowe. Sąd ten podkreślił, że z rachunku zysków i start na koniec marca 2017 r. wynika, że sam przychód netto ze sprzedaży towarów w I kwartale 2017 r. wyniósł ponad 195.000,00 zł. Ponadto pozwany dysponuje kwotami od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych na co wskazuje zestawienie przepływów na rachunkach bankowych. W konsekwencji pozwany dysponuje odpowiednimi środkami na pokrycie kosztów sądowych (k. 76-76, s. 2.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił mu naruszenie:1) art. 103 u.k.s.c. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie że ma dostateczne środki na koszty sądowe w wysokości 2.694,00 zł,
2) art. 100 ust. 2 u.k.s.c. przez jego błędne zastosowywanie i przyjęcie, że ma dostateczne środki we wskazanej wyżej wysokości,
3)art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2w zw. zart. 2 Konstytucji RPoraz art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez uniemożliwienie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez sąd i zamknięcie drogi do ochrony słusznych praw.
Wskazując na te podstawy żalący się wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwolnienie go od kosztów sądowych ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu (k. 256-259).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Skarżący w istocie kwestionuje ustalenie dokonane przez Sąd pierwszej instancji, że dysponuje odpowiednimi środkami pozwalającymi na uiszczenie kosztów sądowych. Zwolnienie od kosztów sądowych oznacza w istocie rzeczy udzielenie przez Skarb Państwa swoistego kredytu, a zatem powinno mieć miejsce w wyjątkowych przypadkach, zwłaszcza gdy dotyczy przedsiębiorców mających status osoby prawnej.
Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 9 lipca 1992 r. (sygn. akt ACz 393/92, niepublikowane), każdy przedsiębiorca w procedurze planowania wydatków związanych z prowadzoną działalnością winien zagwarantować sobie środki służące nie tylko czynnemu dochodzeniu roszczeń, ale również obronie przeciwko ewentualnym żądaniom do niego kierowanym. Podobne stanowisko zaprezentował Sąd Apelacyjny w Szczecinie w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2009 r. (IACz 3/09, Lex nr 516573) uznając, że planowanie wydatków bez uwzględnienia środków na prowadzenie i obronę w procesie sądowym, jest naruszeniem równoważności w traktowaniu swoich powinności finansowych; strona, która realizuje swoje zobowiązania w ten sposób, że wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów sądowych – preferencyjnie traktując inne zobowiązania – nie może skutecznie zarzucać, że odmowa zwolnienia od kosztów narusza jej prawa do sądu. Także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 lutego 2005 r. (V CZ 8/05, Lex 848176) stwierdził, że koszty dochodzenia przed sądem roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią dla strony koszty tej działalności, które musi ona uwzględniać w racjonalnym planowaniu wydatków. Nie ma przy tym uzasadnionych podstaw, by co do zasady uznać preferencję dla innych wydatków, w tym związanych z pokryciem bieżących kosztów jej funkcjonowania jako przedsiębiorcy w stosunku do należnych od niej kosztów sądowych.
W świetle przedstawionego orzecznictwa zarzut błędnych ustaleń jest nietrafny. Przestawione przez skarżącego dokumenty nie tylko ich nie podważają, ale potwierdzają stanowisko Sądua quo. Pozwany prowadzi działalność gospodarczą osiągając na koniec marca 2017 r. zysk, choć w niewielkiej wysokości. Co więcej, z wyciągu z rachunku bankowego za okres od marca do maja 2017 r. wynika, że w tym czasie dysponował kwotami od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych (k. 66-71, s. 2). Z tego względu zgodzić trzeba się z Sądem pierwszej instancji, że pozwany jest w stanie uiścić opłatę od apelacji w wysokości 2.694,00 zł.
W związku z tym zarzut błędnych ustaleń i tym samym naruszenia art. 103 u.k.s.c. jest chybiony. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 100 ust. 2 u.k.s.c. przez jego błędne zastosowanie, skoro przepis ten stanowi, że sąd może zwolnić stronę od kosztów sądowych i odsyła do odpowiedniego stosowania ust. 1. Bezzasadny jest zarzut naruszenia pozostałych wymienionych w zażaleniu unormowań, a więc powołanych przepisówKonstytucji RPiKonwencji o ochronie prawa człowiek i podstawowych wolności. Nie sposób uznać, że odmowa zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych zamyka mu drogę do sądu w sytuacji, w której jest on w stanie je ponieść.
Zażalenie jako bezzasadne należało zatem oddalić (art. 385w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.).
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)

(...)(...)