Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 407/13
Data wyroku: 2015-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt. IV K 407/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
B.A.jest właścicielem lokalu(...)położonego przyul. (...)wL..
Dnia 4 września 2013 r.R. B.udał się do tego lokalu, w którym przebywali m.in.E. B.,A. K. (1),P. W., obywatel SyriiF. A.,S.H..
P. W.siedziała przy stoliku razem zS.H.. W pewnym momencie została sama, gdyżS.H.poszedł tańczyć. Wówczas podszedł do niej będący w stanie nietrzeźwymR. B., prawiąc jej komplementy.P. W.odniosła wrażenie, że chciał ją „poderwać”. Odpowiedziała, że nie jest zainteresowana jego osobą. Po usłyszeniu tych słów zapytał: „dlaczego tańczy z czarnuchami” (świadekP. W.k. 97-98, 306-307v). Widząc tę sytuacjęS.H.powrócił do stolika. WtedyR. B.zaczął wyzywać go słowami obelżywymi, jednocześnie grożąc zabójstwem, zaśP. W.nazwał „dziwką”, po czym trzymaną w ręce szklanką do piwa uderzył go w lewy policzek na wysokości oka. Szklanka pękła i jeszcze raz zamachnął się, kierując ją w kierunku jego oczu,S.H.zasłonił się lewą ręką i wtedyR. B.wymierzył mu cios tą rozbitą szklanką w lewe ramię. Widząc swoje obrażeniaS.H.salwował się ucieczką (zeznania świadkaS.H.k. 10-10v,N. G.k. 22v, 244).
Zajście to zauważyłF. A., który podszedł do napastnika z zamiarem powstrzymania go od dalszych ataków. WówczasR. B.skierował pod jego adresem stek wyzwisk, a ponadto kopnął go w rękę i uderzył pięścią w twarz. W wyniku tegoF. A.doznał stłuczenia śródręcza lewej ręki, powodując tym samym naruszenie czynności ciała i rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu (k. 42), zaśS.H.rany twarzy i lewego ramienia szczegółowo opisane w opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej AM wL.(k. 44-45, 49).
R. B.słowa obelżywe kierował nie tylko pod adresemS.H.iF. A., ale także wypowiadał je w stosunku do przebywających w tym lokalu osób (zeznania świadkaA. Z. (1)k. 92v, 251-252v). Jednocześnie groził tymże osobom, że je „spali razem z lokalem” (zeznania świadkaF. A.k. 14-15, 267-269v).
W czasie tego zdarzeniaR. B.pomówiłE. B.iA. K. (1), twierdząc, że: „puszczają się z Arabami”, a kiedyE. B.podeszła do niego chcąc zwrócić mu uwagę, została przez niego uderzona ręką w twarz, po którym to ciosie upadła na ziemię (zeznania świadkaE. B.k. 20v, 269-271v,A. K. (1)k. 71v).A. K. (1)widząc tę sytuację podeszła do niej i pomagała jej wstać. WówczasR. B.uderzył ją również w twarz w prawy policzek (świadekA. K. (1)k. 71v-72).
Z uwagi na agresywną postawęR. B., interweniowali pracownicy ochronyfirmy (...):T. M., RyszardWalczewski, a takżeA. G.iM. G., którzy powiadomili Policję (świadekT. M.k. 90-91, 130-130v, 249v-250, świadekR. W.k. 88-89, 248v-249, świadekA. G.k. 77-78, 246v, świadekM. G.k. 90-91, 249v-250). Przybyli na miejsce funkcjonariusze wyprowadzili agresywnego, awanturującego się oskarżonego. Podczas tego wyprowadzaniaR. B.kopnął w stolik o wartości 50 zł., uszkadzając go w ten sposób, że nie nadawał się do dalszego użytku (świadekF. A.k. 268).
Nadto oskarżony nie dał zbadać się na zawartość alkoholu, zachowywał się wulgarnie, w związku z czym odwieziony został do szpitala, a później do(...)L., Przez cały czas zachowywał się agresywnie, wyzywając policjantów słowami obelżywymi (świadekM. S.k. 3v, 265-265v, świadekP. Ś.k. 403-403v).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przytoczone dowody.
Na rozprawie oskarżonyR. B.nie przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu i wyjaśnił (k. 240v-243, 269, 272, 308-309, 338v), że w momencie gdy siedział przy stoliku z dziewczyną, podszedł do nich pokrzywdzony i zaczął go szarpać. W obawie przed jego uderzeniem zamachnął się ręką, w której trzymał szklankę z piwem i wymierzył mu tą szklanką cios w głowę. Szklanka stłukła się, pokaleczył sobie rękę. NastępnieS.chciał go znowu bić, poznał to po jego gestach i ruchach, lecz nie zdążył tego uczynić. Wtedy poślizgnął się i wywrócił na podłogę. W czasie kiedy pokrzywdzony go atakował,E. B.szarpała go za koszulę i wyzywała wulgarnymi słowami. Wówczas mógł ją odepchnąć. Nie przypominał sobie, aby uderzył ją w policzek, lecz nie wykluczył tego. Przyznał, że atakował go drugiS.i tego też uderzył pięścią w głowę oraz kopnął w bok tułowia. Zaprzeczył, aby zniesławiłE. B.iA. K. (1)oraz żeby uderzył tę ostatnią. Potwierdził, że kopnął jeden lub dwa stoliki, ale nie wiedział czy celowo, czy odruchowo. Zaprzeczył, aby komukolwiek groził zabójstwem i podpaleniem lokalu.
Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym (k. 35-37) stwierdził, że w czasie pobytu w klubie był pijany, nie pamiętał wszystkiego. Zaznaczył, że bił się z trzema Arabami. Nie pamiętał czy któryś z nich odepchnął go, czy uderzył. Bronił się przed nimi. Nie przypominał sobie, aby używał szklanek. Nikogo nie wyzywał, nikogo też nie znieważył, nie uderzył żadnej dziewczyny.
Składając wyjaśnienia po raz drugi (k. 144v-145), wyjaśnił, iż zeznania świadkóww niniejszej sprawie są nieprawdziwe. Wykluczył, aby groził komuś zabójstwem. Dodał,że uderzył dwóchS.. Jednego w głowę szklanką z piwem wtedy, gdy go popychał. W stosunku do drugiego tylko się zamachnął. Kopnął w jakiś stolik, bo przeszkadzał mu w obronie przed biegnącym w jego kierunku mężczyzną. Działał instynktownie, bez zamiaru jego zniszczenia.
Zaprzeczył, aby jakakolwiek dziewczyna leżała na ziemi. Wulgarnych słów używał jedynie podczas interwencji Policji.
Wyjaśnieniom oskarżonego nie przyznającego się do dokonania zarzuconych mu czynów Sąd nie dał wiary, bowiem sprzeczne są z zebranym materiałem dowodowym.
Jeżeli chodzi o sam przebieg zajścia, Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonych (S.H.nie mógł być przesłuchany na rozprawie, bo wyjechał z Polski – nieznany jest jego adres – świadekF. A.k. 268), a także na zeznaniach świadków, którzy byli jego obserwatorami, bądź całości zajścia, bądź jego fragmentów (świadkowie:P. W.,N. G.k. 22v, 244,M. A.k. 68-69, 248-248v, 338,J. S.k. 79-80, 290-292v,A. Z. (1)k. 92v, 250-251,A. S.k. 95-96, 251-252v).
Z zeznańS.H.wynika bezspornie, że całe zdarzenie zaczęło się w momencie kiedy oskarżony siadł przy stolikuP. W.i wtedy zaczął go wyzywać słowami obelżywymi, po czym trzymaną w ręku szklanką z piwem uderzył go w lewy policzek na wysokości oka, a kiedy ten zasłonił się ręką, rozbitą szklanką wymierzył cios w lewe ramię (k. 10v). Słowa obelżywe: „czarnuchy” potwierdziła świadekA. Z. (1)(k. 92v, 250-251), przebywająca w tym czasie w lokalu, a także świadekF. A., który widział moment uderzenia pokrzywdzonego szklanką w twarz i rękę. Potwierdził używane w stosunku do nich słowa obelżywe, a także pod adresem całego narodu arabskiego, jak też groźby, iż spali ich wraz z lokalem oraz zabije, a groźby te wzbudziły obawę spełnienia (k. 14-15, 128-129).Co prawda świadek ten na rozprawie złożył odmienne zeznania, twierdząc, że nie widział samego uderzenia, tylko lecącą krew z głowy i rękiS.H.(k. 267), lecz po odczytaniu zeznań z postępowania przygotowawczego, przyznał, że po tak długim okresie czasu wszystkiego nie pamiętał, a to co zeznał w odczytanych mu zeznaniach polega na prawdzie.
Podobną relację przedstawiła świadekP. W., która zeznała o znieważeniu pokrzywdzonych i groźbach wypowiadanych przez oskarżonego (k. 97v-98, 306-307v). Nieco inne zeznania złożyła na rozprawie, zaznaczając, że widziała jak oskarżony zaatakowałS.H., lecz momentu samego uderzenia nie zauważyła. Rozbieżność tą wytłumaczyła tym, że upłynął już długi okres czasu od dnia zdarzenia, dlatego przesłuchana w postępowaniu przygotowawczym lepiej pamiętała jego przebieg. Widziała jednak jak pokrzywdzony trzymał się za lewą rękę i leciała mu krew. Uderzenie w rękę zauważyła teżN. G.(k. 22v, 244v). Zresztą sam oskarżony przyznał się do uderzenia pokrzywdzonego z tym, że zaznaczył, że działał we własnej obronie (k. 241). Wyjaśnienia te nie polegają na prawdzie, ponieważ żaden ze świadków nie podtrzymał wersji oskarżonego co do początku zajścia, a wręcz przeciwnie, o jego agresywnej postawie zeznała nie tylko świadekP. W., ale takżeA. S.(k. 95-96). Podkreśliła, że pokrzywdzony zachowywał się spokojnie,a oskarżony „rzucił się na niego bez powodu”. Zaprzeczyła, aby ktokolwiek uderzyłR. B.(świadekA. S.k. 252).
Zeznaniom w/w świadków Sąd dał wiarę, ponieważ wzajemnie się uzupełniają, tworząc jedną logiczną całość. O tym, że oskarżony nie był atakowany przezS.świadczą jego wyjaśnienia na karcie 308v, z których wynika wprost, że nie odniósł żadnych obrażeń od tych osób. Wyjaśnienie oskarżonego świadczące o tym, że musiał się bronić, gdyż po przebytym urazie głowy atak na niego mógłby się zakończyć śmiercią (k. 338v), jest argumentacją nie do przyjęcia, bowiem z przytoczonego materiału dowodowego wynika, że to on był stroną atakującą i to on pierwszy zaczął całe zajście, zachowując się agresywnie nie tylko do pokrzywdzonych, ale także do osób zatrzymujących go, tak pracowników ochrony jak też funkcjonariuszy Policji.
Nieprawdziwe są też wyjaśnienia oskarżonego obciążające funkcjonariuszy Policji, gdzie podał, że był torturowany na komendzie, bowiem sprawa w tym przedmiocie została umorzona (fakt przyznany przez oskarżonego k. 308v-309).
F. A.potwierdził również zachowanie oskarżonego w stosunku doE. B.i drugiej dziewczyny, której nazwiska nie znał. Podał zdaniem Sądu jej mylne imięM., podczas gdy chodziło oA. K. (1). Widział jakR. B.uderzyłw twarz jedną i drugą (świadkowieF. A.k. 267,E. B.k. 20v, 269v-271). Co prawdaA. K. (1)nie rozprawie nie była pewna, czy uczynił to oskarżony, lecz później potwierdziła zeznania z postępowania przygotowawczego, gdzie w sposób wyraźny wskazałaR. B.(k. 248-248v), a także na rozprawie w czasie konfrontacji zM. A.(k. 338).
Sprzeczność w zeznaniach tłumaczyła upływem czasu od daty zdarzenia.
Fakt uderzeniaE. B.stwierdziła takżeJ. S.(świadekJ. S.k. 79v, 292-292v). Zaznaczyła, że po tym ciosie w/w przewróciła się na podłogę.
W świetle przytoczonych zeznań wyjaśnienia oskarżonego, iż nie uderzyłA. K. (2)iE. B.są nieprawdziwe, odosobnione, nie poparte żadnymi innymi dowodami.
BezspornieR. B.w czasie opisanego wyżej zdarzenia pomówiłE. B.iA. K. (1)o postępowanie mające je poniżyć w opinii publicznej, używając słów, iż: „puszczają się z Arabami”. Okoliczność tę potwierdziła świadekP. W., która co prawda nie wymieniła nazwisk tych osób, stwierdziła, że słowa te odnosiły się do kelnerek (A. K. (1)pracowała w tymże barze, zaśE. B.była w jej towarzystwie). ZeznaniaE. B.iA. K. (1)zostały wsparte przez świadkaJ. S.(k. 79v, 290-292v), która przytoczyła słowa wypowiadane przez oskarżonego.
Sąd obdarzył wiarą zeznania świadkówS.H.,F. A.,B.A.,A. K. (1),E. B.bowiem wzajemnie się uzupełniają.
Sąd stanął na stanowisku, iż nie można przyjąć, że oskarżony zniszczył pięć stołówi cztery fajki wodne wbarze (...), gdyż z zeznańF. A.wynika, że widział jak oskarżony kopnął celowo jeden stolik podczas wyprowadzania przez policjantów. Zaprzeczył, aby na tym stoliku stała fajka wodna. Nie potwierdził zeznańz postępowania przygotowawczego, gdzie wspomniał o pięciu zniszczonych stolikach (k. 81-82), twierdząc na rozprawie, że pewny jest co do jednego, zaś jego zdaniem pozostałe stoliki uszkodzone były w czasie szarpaniny, zaznaczając, że po wylaniu piwa zrobiło się ślisko. Wtedy osoby które interweniowały, nie chcąc dopuścić do dalszych konsekwencji zdarzenia, poślizgnęły się i niektóre z nich upadły na stoliki, w wyniku czego przewróciły się i połamały, a zatem uszkodzenia te zdaniem Sądu nie były rezultatem celowego działania oskarżonego.
W świetle zeznańF. A., Sąd nie dał wiary twierdzeniomS.H.(k. 132v), który wskazał, żeR. B.kopnął pięć stolików, w wyniku czego połamały się oraz zniszczył stojące na nich fajki wodne, przede wszystkim z tego względu, że z jego zeznań wynika, że po całym zajściu z oskarżonym był w szoku. Pamiętał tylko, że ktoś opatrywał mu rany i sprawca został zatrzymany, a następnie przekazany Policji. Zaznaczył, że wszystko co działo się po tym drugim uderzeniu: „pamięta jakby ze snu” (k. 132v).
ZeznaniaF. A.wsparła częściowoE. B.z tym, że ilość uszkodzonych stolików określiła na dwa, dodając, że być może te dwa stoliki kopnął oskarżony wówczas, gdy chciał go ktoś obezwładnić, albo chciał od siebie odwrócić uwagę. Nie widziała, aby stały tam fajki wodne. ZeznaniaF. A.potwierdził równieżA. G.(k. 77-78, 246v), a takżeR. W.(k. 248v-249). ŚwiadekJ. S.(k. 79v, 292-292v) zauważyła jeden połamany stolik. Okoliczność tę potwierdził takżeP. Ś.(k. 403).
ŚwiadekM. A.(k. 68-69, 245) nie potrafiła wskazać, czy stoliki były przewrócone celowo, czy też nastąpiło to w wyniku szamotaniny.
W tej więc sytuacji zeznaniaS.H.nie mogą stanowić przekonywującego dowodu, na podstawie którego można by przypisać oskarżonemu zniszczenie pięciu stolikówi czterech fajek wodnych, tak jak to zostało przypisaneR. B.w akcie oskarżenia zwłaszcza, że istnieją rozbieżności w zeznaniach przytoczonych świadków. Zgodnie z treściąart. 5 § 2 k.p.k.wszelkie wątpliwości należy przyjąć na korzyść oskarżonego. Tylko zeznaniaF. A.te z rozprawy,A. G.,R. W.,A. Z. (1),M. S.,P. Ś.,A. S., są konsekwentne co do ilości zniszczonego mienia (jeden stolik), dlatego Sąd obdarzył je wiarą i na nich podstawie zmienił opis czynu pod pkt II, a w związku z tym jego kwalifikację.
Podstawą tych ustaleń był także odtworzony na rozprawie w dniu 16 października2014 r. monitoring (k. 271v), z którego wynika, że całkowicie uszkodzony został jeden stolik.
Oskarżony z uwagi na to, że miał zdarzenie polegające według jego wyjaśnień na uderzeniu maczetą w głowę, w wyniku czego przebywał w szpitalu naul. (...)z obrażeniami pęknięcia dwóch płatów czołowych, Sąd wywołał opinię sądowo-psychiatryczną i psychologiczną.
Po przeprowadzeniu badania biegli stwierdzili, że oskarżony nie jest osobą chorą psychicznie ani upośledzoną umysłowo. W czasie czynu miał zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i do pokierowania swoim postępowaniem (k. 383-393).
Jednocześnie biegli stwierdzili, że iloraz inteligencji kształtuje się na poziomie powyżej przeciętnej (k. 390), a zatem oskarżony doskonale wiedział o następstwach swoich czynów.
Sąd w pełni podzielił powyższą opinię. Jest ona logiczna, pełna, jasna, sporządzona przez osoby posiadające fachową wiedzę.
W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a czyny których dokonał wyczerpują dyspozycjęart. 119 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 257 k.k.w zw.zart. 12 § 2 k.k.– czyn podpkt I, art. 124 § 1k.w. – czyn podpkt II i art. 212 § 1 k.k.w zb.zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 12 § 2 k.k.– czyn podpkt III.
Czynność sprawcza przestępstwa zart. 119 § 1 k.k.polega na stosowaniu przemocy lub groźby bezprawnej wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodu, o którym mowa w tym przepisie. Przedmiotem bezpośredniego działania przestępstwa z§ 1jest człowiek (komentarz do art. 119 § 1 k.k. Zb. Ćwiąkalski, A. Zoll i inni).
Art. 257 k.k., to przestępstwo o charakterze wieloodłamowym, a czynność sprawcza polega na znieważeniu względnie naruszeniu nietykalności cielesnej. Znieważenie musi nastąpić publicznie, zaś zamiar sprawcy co do każdej postaci przestępstwa musi być ściśle związany z powodem, którym jest przynależność narodowa, etniczna, rasowa, wyznaniowa lub bezwyznaniowość sprawcy.
Analizując wyżej wymienione przesłanki na tle niniejszej sprawy, niewątpliwieR. B.użył przemocy wymierzając pokrzywdzonemu cios szklanką w twarz, a następnie w ramię, w wyniku czego doznał obrażeń ciała powodujący rozstrój zdrowia i naruszenie czynności ciała poniżej dni siedmiu –art. 157 § 2 k.k., a przy tym znieważyłS.H.– obywatela Syrii z powodu jego przynależności narodowej, używając wulgarnych słów, których Sąd nie będzie przytaczał, a znajdują one potwierdzenie m.in. w zeznaniachS.H.,F. A.,E. B.,A. K. (1). Wypowiadając te wulgaryzmy stwierdził, że: „Polska dla Polaków”.
To przestępcze zachowanie oskarżonego wiązało się z arabskimi – syryjskim pochodzeniem pokrzywdzonych.
Tak więc przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji również co doart. 157 § 2 k.k.jestw pełni zasadne, a potwierdza to komentarz do tego przepisuA. Z.i innych (k. 1171).
Sąd zmienił kwalifikację i opis czynu z pkt II, bowiem oskarżony w wyniku kopnięcia w stolik zniszczył go, powodując straty w kwocie 50 zł. Z uwagi na wartość zniszczonego mienia, czyn ten stał się wykroczeniem wyczerpującym dyspozycję art. 124 § 1 k.w.
Sąd nie podzielił stanowiska prokuratora, że przemoc oskarżonego wobec przedmiotów wiązała się z przynależnością narodową obywatela SyriiS.H., bowiem w oparciuo materiał dowodowy omówiony we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, wynika, że do kopnięcia przedmiotowego stolika doszło w momencie wyprowadzania oskarżonego przez funkcjonariuszy Policji już po zajściu. Zdaniem Sądu była to typowa agresja, złośćR. B., którą należy rozpatrywać w kategorii jego psychiki, a nie w powiązaniuz przynależnością narodowąS.H..
Kwalifikację w czynie pod pkt III Sąd w pełni podzielił.
Niewątpliwie lokal(...)jest miejscem publicznym. W czasie zdarzenia przebywało tam dużo osób i użycie obelżywych słów wobecE. B.iA. K. (1)poniżyło je w opinii publicznej.
Nadto oskarżony naruszył ich nietykalność cielesną poprzez uderzenie ich ręką w twarz, przy tymE. B.po tym ciosie upadła na podłogę. Obie nie doznały żadnych obrażeń ciała.
Przystępując do wymiaru kary, Sąd miał na względzie dyrektywy wynikające zart.53 § 1 k.k.
Wymierzając kary za poszczególne czyny Sąd kierował się stopniem winy, społeczną szkodliwością czynu, która w czynie opisanym pod pkt I jest znaczna. Oskarżony zaatakował jedno z najważniejszych dóbr chronionych prawem – zdrowie człowieka. Gdyby nie interwencja osób znajdujących się w lokalu, mogłoby dość do dużo poważniejszych następstw, zwłaszcza że jak podkreślili wszyscy świadkowie, oskarżony wykazywał bardzo agresywną postawę, a ponadto działał w stanie nietrzeźwości, bez wyraźnej przyczyny. Wymienione okoliczności są niewątpliwie okolicznościami obciążającymi, podobnie jak uprzednia jego karalność (k. 121 – SR Lublin-Zachód wyrok z dnia 28.09.2010 r., podstawa prawna –art. 157 § 1 k.k.– kara 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat).
Oskarżony wśród sąsiadów posiada pozytywną opinię – co jest okolicznością łagodzącą. W ich ocenie nie nadużywa alkoholu, jest człowiekiem uczynnym. Podkreślili konflikt między oskarżonym, a jego ojcem, który jest osobą despotyczną. Kurator miał trudności dokończenia rozmowy zR. B., bowiem nie zgłosił się on na umówione spotkanie. Zdaniem Sądu wykazał w ten sposób lekceważącą postawę w stosunku do polecenia wydanego przez kuratora (wywiad środowiskowy k. 332-333).
Wymienione okoliczności zadecydowały o tym, że za czyn I Sąd wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat czterech, dochodząc do wniosku, że dłuższy okres zawieszenia powstrzyma oskarżonego od popełnienia kolejnych przestępstw. Wymierzając oskarżonemu za czyn II i III grzywny, odpowiednio 500 zł. i 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. miał na względzie wartość uszkodzonego mienia – 50 zł., stopień zawinienia, sytuację materialną i realne możliwości płatnicze. Oskarżony jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, przed zatrzymaniem pracował na terenie Belgii, osiągał miesięczny dochód w granicach 800-1000 EUR (k. 240v).
Sąd zasądził na rzeczB.A.– właściciela(...)równowartość wyrządzonej szkody.
Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty i wydatków w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k., gdyż nie posiada żadnego majątku, obecnie nie pracuje (wywiad kuratora k. 332v).