Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III Ns 848/14
Data wyroku: 2017-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: Dominika Chruścielewska
Słowa kluczowe: Służebność drogi koniecznej
Podstawa prawna: art. 145§1 k.c.

sygn. akt III Ns 848/14

POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi III Wydział Cywilny, w składzie :
Przewodniczący: Sędzia SR Dominika Chruścielewska
po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 roku w Łodzi
na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku
M. R.iP. R.
z udziałem
GminyŁ.– Prezydenta MiastaŁ.iM. M.
o ustanowienie służebności drogi koniecznej
z urzędu w przedmiocie zażalenia wnioskodawców na zawarte w postanowieniu z dnia 7 marca 2017 roku rozstrzygnięcie dotyczące nieuiszczonych przez wnioskodawców kosztów sądowych (punkt 4. sentencji postanowienia)
p o s t a n a w i a:

1
uchylić, w trybieart. 395 § 2 kpc, uznając zażalenie wnioskodawców z dnia 10 marca 2017 roku za oczywiście uzasadnione, zawarte w postanowieniu z dnia 7 marca 2017 roku rozstrzygnięcie dotyczące nieuiszczonych przez wnioskodawców kosztów sądowych (punkt 4. sentencji postanowienia) w całości,

2
pobrać solidarnie od wnioskodawcówM. R.iP. R.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 4.975,17 (cztery tysiące dziewięćset siedemdziesiąt pięć i siedemnaście groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych,

3
nie obciążać uczestników obowiązkiem zwrotu na rzecz wnioskodawców kosztów zastępstwa procesowego wnioskodawców w postępowaniu zażaleniowym,

4
zwrócić, na podstawieart. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 623 ze zm.), ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi solidarnie na rzeczM. R.iP. R.kwotę 30 (trzydzieści) złotych, uiszczoną w dniu 10 marca 2017 roku, tytułem opłaty od zażalenia(...), zaksięgowaną pod pozycją(...)/(...).

UZASADNIENIE
W dniu 10 marca 2017 roku wnioskodawcyM. R.iP. R.wnieśli zażalenie na zawarte w postanowieniu z dnia 7 marca 2017 roku rozstrzygnięcie dotyczące nieuiszczonych przez nich kosztów sądowych (punkt 4. sentencji postanowienia).
M. R.iP. R.zarzucili kwestionowanemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że nieuiszczone przez nich koszty postępowania wynoszą 6.785,55 złotych, podczas gdy wyniosły one w rzeczywistości 4.975,17 złotych.
Mając powyższe na uwadze wnioskodawcy wnieśli o rozpoznanie zażalenia przez Sąd I instancji na podstawieart. 395 § 2 kpcpoprzez uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i pobranie solidarnie od wnioskodawców na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwoty 4.975,17 złotych.
Wnioskodawcy wnieśli również o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, według norm prawem przepisanych.
Wnioskodawcy uiścili opłatę od zażalenia, w wysokości 30 złotych.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.
Zgodnie zart. 395 § 2 kpcjeżeli zażalenie (…) jest oczywiście uzasadnione, Sąd który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt sądowi drugiej instancji, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Po uchyleniu zaskarżonego postanowienia (punkt 1. sentencji), Sąd rozpoznając sprawę „na nowo”, orzekł o nieuiszczonych przez wnioskodawców kosztach sądowych.
Istotnie, mają rację skarżący, iż sąd błędnie określił wysokość nieuiszczonych przez nich kosztów sądowych z tytułu wynagrodzenia biegłych.
Skarb Państwa – Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi poniósł tymczasowo za wnioskodawców następujące kwoty z tytułu wynagrodzenia biegłych:
a) 118,19 złotych, zgodnie z pkt 2. postanowienia z dnia 31 marca 2015 roku (dla biegłegoJ. C.za sporządzenie dla wezwanego do udziału w sprawie uczestnikaM. M.dodatkowego egzemplarza opinii pisemnej z zakresu geodezji z dnia 14 stycznia 2015 roku),
b) 136,20 złotych, zgodnie z pkt 2. postanowienia z dnia 17 grudnia 2015 roku (dla biegłegoJ. C.za stawiennictwo na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 roku i wydanie na niej ustnej opinii uzupełniającej z dziedziny geodezji),
c) 3.316,35 złotych, zgodnie z pkt 2. b postanowienia z dnia 3 lutego 2016 roku (dla biegłegoK. K.za sporządzenie pisemnej opinii z dziedziny szacowania wartości nieruchomości z dnia 2 lutego 2016 roku),
d) 502,50 złotych, zgodnie z pkt 2. postanowienia z dnia 30 maja 2016 roku (dla biegłegoK. K.za sporządzenie pisemnej uzupełniającej opinii z dziedziny szacowania wartości nieruchomości z dnia 13 maja 2016 roku),
e) 901,18 złotych, zgodnie z pkt 2. postanowienia z dnia 16 listopada 2016 roku (dla biegłegoK. K.za sporządzenie pisemnej uzupełniającej opinii z dziedziny szacowania wartości nieruchomości z dnia 9 listopada 2016 roku).
Łącznie Skarb Państwa – Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi poniósł tymczasowo za wnioskodawców kwotę 4.975,17 złotych.
Sąd omyłkowo pominął przywołany przez wnioskodawców fakt, iż istotnie uiścili oni zaliczkę na poczet opinii biegłego geodetyJ. C.w wysokości 1.741,42 złotych, zgodnie z postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 roku.
Nadto kwotą 68,69 złotych przyznaną biegłemuJ. C.za stawien-nictwo na rozprawie w dniu 28 lutego2017 roku i wydanie na niej ustnej opinii uzupełniającej z dziedziny geodezji obciążony zostanie wnioskujący o nią uczestnikM. M..
Tym samym mają rację wnioskodawcy, iż winna być od nich pobrana kwota 4.975,17 złotych, nie zaś – jak omyłkowo wskazano w kwestionowanym orzeczeniu 6.785,55 złotych.
Tak więc, w punkcie 2. sentencji Sąd „rozpoznał sprawę na nowo” i nakazał pobrać solidarnie od wnioskodawcówM. R.iP. R.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 4.975,17 złotych tytułem wskazanych nieuiszczonych kosztów sądowych.
Odnośnie wniosku o zasądzenie kosztów procesu w zakresie postępowania zażaleniowego, wskazać należy, jak następuje.
Co do zasady w postępowaniu, w którym sąd o zażaleniu rozstrzyga na podstawieart. 395 § 2 kpc, stronie wygrywającej, zgodnie z ogólną regułą odpowiedzialności za wynik procesu zart. 98 kpc, należą się koszty tego postępowania, jako postępowania zażaleniowego. Jak wskazał SN w Postanowieniu z dnia 14 marca 2012 roku, sygn. akt II CZ 177/11,lex117231, okoliczność, że Sąd przy rozpoznawaniu zażalenia skorzysta z uprawnienia przewi-dzianego wart. 395 § 2 kpc, nie oznacza, że w postępowaniu zakończonym w taki sposób, stronie wygrywającej nie należą się koszty postępowania zażaleniowego. Postępowanie to zostało bowiem wszczęte na skutek zażalenia wnioskodawców, byli oni przy tym zastępowani przez pełnomocnika. Niewątpliwie więc w tym postępowaniu wnioskodawcy ponieśli zwykłe koszty postępowania zażaleniowego, to jest co najmniej opłatę od zażalenia i koszty wynagrodzenia pełnomocnika wraz z opłatą od pełnomocnictwa. Tylko istnienie tego szczególnego przepisu, pozwalającego na autokontrolę, spowodowało, że zażalenie zostało rozpoznane przez sąd, który je wydał, a nie sąd instancyjnie wyższy, do którego kierowane było zażalenie. Co do zasady więc w postępowaniu, w którym sąd o zażaleniu rozstrzyga na podstawieart. 395 § 2 kpc, stronie wygrywającej, zgodnie z ogólną regułą zart. 98 kpcw związku zart. 13 § 2 kpcodpowiedzialności za wynik procesu, należą się koszty tego postępowania, jako postępowania zażaleniowego.
Jednakże w realiach niniejszej sprawy Sąd postanowił przy orzekaniu o kosztach procesowych związanych z wniesieniem zażalenia i rozpoznaniem go przez Sąd I instancji w trybieart. 395 § 2 kpczastosować przepisart. 102 kpc. Dopuszczalność stosowania przepisuart. 102 kpcw postępowaniu nieprocesowym jest przesądzona (por. np. Postanowienie SN z dnia 2 marca 2012 roku, sygn. akt II CZ 170/11,lex1170229).
Art. 102 kpcjest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzają-cej i wykluczającym stosowanie uogólnień wymagającym do swego zastosowania wystąpie-nia wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on pojęcia wypadków szczególnie uzasad-nionych, pozostawiając ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (por. m.in. postanowienie SN z dnia 20 grudnia 1973 roku, sygn. II CZ 210/73,lex7366). Przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia w związku z wniesionym przez wnioskodawców zażaleniem, Sąd wziął pod uwagę fakt, że konieczność jego wniesienia nie została spowodowana działaniem „przegranych” uczestników. Zażalenie skorygowało usterkę Sądu o charakterze „oczywistym”, do którego doszło nie na skutek działania uczestników. W tej sytuacji nie byłoby słusznym obciążanie ich kosztami procesowymi przeciwnika, które nie pozostają w żadnym związku z jego działaniem. Jednocześnie sytuacja wnioskodawców nie ulegnie pogorszeniu z uwagi na niezasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania zażalenio-wego.
Mając powyższe na względzie Sąd w punkcie 3. sentencji na podstawieart. 102 kpcpostanowił nie obciążać uczestników kosztami zastępstwa procesowego poniesionymi przez wnioskodawców w postępowaniu zażaleniowym.
Nadto, w punkcie 4. Sąd nakazał zwrot na rzecz wnioskodawców uiszczonej opłaty od zażalenia.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1
odpis postanowienia doręczyć stronom

- wnioskodawcom przez pełnomocnika,
- uczestnikom przez pełnomocników, jednocześnie doręczając odpis zażalenia,

2
w zakresie punktu 4. Skierować do Kasy SR

Dnia 27 marca 2017 roku