Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 48/24
Data wyroku: 2024-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 48/24
WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 7 marca 2024 r.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowronprotokolant Monika Mazurprzy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Magdaleny Kolasińskiejpo rozpoznaniu w dniu 7 marca 2024 r.sprawy1A. K.ur. (...)wL., s.Z.,J.z domuS.oskarżonego zart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.2J. S.ur. (...)wJ., s.P.,M.z domuK.oskarżonego zart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.,art. 244 k.k.z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonychod wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górzez dnia 24 października 2023 r. sygn. akt II K 657/22Izmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. K.w pkt. VI części dyspozytywnej w ten sposób, że obniża wymierzoną mu karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy;IIw pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. K.utrzymuje w mocy;IIIutrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. S.;IVzwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowychza postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.UZASADNIENIEFormularz UK 2Sygnatura aktVI Ka 48/24Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:21CZĘŚĆ WSTĘPNA1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancjiWyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 24 października 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 657/221.2. Podmiot wnoszący apelację☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego☐ oskarżyciel posiłkowy☐ oskarżyciel prywatny☒ obrońca oskarżonego☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego☐ inny1.3. Granice zaskarżenia1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia☒ na korzyść☐ na niekorzyść☒ w całości☒ w części☐co do winy☐co do kary☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia1.3.2. Podniesione zarzutyZaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji☐art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu☐art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu☒art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia☒art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia☒art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka☐art. 439 k.p.k.☐brak zarzutów1.4. Wnioski☐uchylenie☒zmiana2Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy2.1. Ustalenie faktów2.1.1. Fakty uznane za udowodnioneLp.OskarżonyFakt oraz czyn, do którego fakt się odnosiDowódNumer karty---------------------------------------------------------------------------------------------2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnioneLp.OskarżonyFakt oraz czyn, do którego fakt się odnosiDowódNumer karty-------------------------------------------------------------------------------------------2.2. Ocena dowodów2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktówLp. faktu z pkt 2.1.1DowódZwięźle o powodach uznania dowodu--------------------------------------------------------------------------------------------2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2DowódZwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu-----------------------------------------------------------------------------------------------------------STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wnioskówLp.ZarzutW apelacji adw.A. P.obrońcy oskarżonegoJ. S.1Naruszenia prawa procesowego, a toart. 413 § 2 pkt1 k.p.k.poprzez jego błędne zastosowanie i niedokonanie modyfikacji opisu czynu przypisanego oskarżonemu wpkt Iczęści dyspozytywnej, w zakresie wartości łącznych strat pokrzywdzonego z tytułu kradzieży (69 500 zł) w sytuacji gdy ze stanowiska pełnomocnika pokrzywdzonego w toku postępowania wynika, że łączne straty wynosiły 44 120 zł;☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadny2Błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że łączna wartość szkody wynikającej z przestępstwa wnosi 62 120 zł, w sytuacji gdy pełnomocnik pokrzywdzonego w toku postępowania, w ramach głosów stron zmodyfikował wcześniejsze żądanie w zakresie obowiązku naprawienia szkody i wniósł o jego określenie w kwocie 41 120 zł;☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadny3Rażącej surowości środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wymierzonego oskarżonemu na okres 4 lat.☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadnyW apelacji adw.A. B.obrońcy oskarżonegoA. K.1Błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającą wpływ na jego treść, polegającego na przyjęciu przez Sąd, że oskarżonyA. K.dopuścił się zarzucanego mu czynu polegającego na włamaniu się do hangaru wD.w okresie 17-19 lutego 2022r. skąd zabrał w celu przywłaszczenia 3 skutery śnieżne oraz 12 hulajnóg górskich, co skutkowało uznaniem oskarżonego za winnego czynu zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje jednoznacznie na winę oskarżonego, co powinno skutkować jego uniewinnieniem.☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadny2Rażącej niewspółmierności kary, poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat, podczas gdy okoliczności i spraw i właściwości dotyczące oskarżonego uzasadniają orzeczenie kary łagodniejszej.☒ zasadny☐ częściowo zasadny☐ niezasadnyZwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadnyOdnośnie zarzutu nr 1 w apelacji adw.A. B.obrońcy oskarżonegoA. K.Najdalej idący zarzut apelacyjny podniesiony przez obrońcę oskarżonegoA. K.odnosił się do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych przez sąd rejonowy za podstawę orzeczenia, zmierzał bowiem wykazania konieczności uniewinnienia jednego z oskarżonych. Zasadnym jest zatem odnieść się do niegow pierwszej kolejności.

    Podkreślenia wymaga, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do ogólników i podniesienia jedynie odmiennej oceny materiału dowodowego lub samej polemiki z ustaleniami sądu pierwszej instancji znajdującymi wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżący, który podnosi zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, musi ściśle określić, przeciwko czemu zarzut się zwraca, wykazując konkretne nieprawidłowości, jakich dopuścił się sąd w zakresie zasad logicznego rozumowania lub w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego(wyrok SN z 22.01.1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975/5, poz. 58; wyrok SAw Poznaniu z 6.02.1992 r., II AKr 1/92, OSA 1992/6, poz. 41; wyrok SA w Krakowiez 19.05.2009 r., II AKa 73/09, KZS 2009/9, poz. 52; tak też S. Kalinowski,

    Przebieg procesu karnego, Warszawa 1961, s. 405).Apelujący podnosząc wskazany zarzut podjął próbę wykazania, że oskarżonyA. K.nie dopuścił się zarzucanego mu czynu. Okoliczność ta wynikać ma z faktu, że sąd rejonowy nieprawidłowo dał wiarę jego początkowym wyjaśnieniom składanym w toku postępowania przygotowawczego, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jednak wyjaśnienia te zostały zmienione w dalszej fazie procesu. Ponadto jedyną okolicznością obciążającą oskarżonegoA. K.pozostają wyjaśnienia współoskarżonegoJ. S..Wskazać należy, że sąd rejonowy w toku postępowania dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Początkowe przyznanie się do winy oskarżonego samo w sobie nie stanowi okoliczności pozwalającej na jednoznaczne stwierdzenie sprawstwa po stronie oskarżonego. Przy ocenie wiarygodności odmiennych wersji zdarzenia przedstawianej przez oskarżonego na różnych etapach postępowania należało zatem uwzględnić całokształt materiału dowodowego. Okoliczności sprawy nie dały jakichkolwiek podstaw do przypuszczenia, aby oskarżonyA. K.miał jakikolwiek interes w fałszywym samooskarżeniu. Nie można również tracić z pola widzenia, że forsowana teza jakoby w inkryminowanym czasie wykonywał dozór policji została w toku procesu skutecznie obalona. Z pisma właściwej jednostki policji (k. 247) wynika, że w dniach 17-19 lutego 2022 r. oskarżonyA. K.nie wykonywał dozoru, gdyż został on zastosowany później. Twierdzenia, że oskarżony w dniu 17 lutego2022 r. udał się do jednostki policji celem ustalenia z policjantami kiedy dozór ma zostać zastosowany są zatem całkowicie niewiarygodne. Faktem jest, że zeznania świadków w niniejszej sprawie nie odnoszą się szczegółowo do zdarzenia, albowiem ich widza ogranicza się do wydarzeń zaistniałych już po kradzieży z włamaniem do hangaru na stoku narciarskim. Przy ustaleniach faktycznych kluczowe znaczenie miały zatem wyjaśnienia współoskarżonegoJ. S.. W sposób kompletny zrelacjonował on przebieg zdarzenia, wskazał szczegóły przedstawiające poszczególne etapy działania współoskarżonych i wykazał konkretne role współoskarżonych przy dokonaniu kradzieży. W toku procesu nie ujawniono ponadto jakichkolwiek okoliczności wskazujących, iż miał interes w składaniu wyjaśnień niezgodnych z prawdą, bowiem obciążały one jednakowo obu współoskarżonych. Trafnie zatem sąd rejonowy oparł się przy ustaleniu faktów na wyjaśnieniach oskarżonegoJ. S.i z tego powodu słusznie również odmówił wiarygodności dalszym wyjaśnieniom oskarżonegoA. K., które uznać należy za przyjętą w procesie sądowym linię obrony. Podnoszona przez obrońcę okoliczność, że początkowe przyznanie się do winy oskarżonegoA. K.wynika z jego problemów z uzależnieniem i towarzyszących temu zaburzeń psychicznych nie ma poparcia w zasadach doświadczenia życiowego oraz logiki. Sąd rejonowy dysponując na rozprawie walorem bezpośredniości nie spostrzegł po stronie oskarżonegoA. K.okoliczności wskazujących na zaburzenie jego świadomości. Przy braku obiektywnych podstaw do samooskarżenia uznać należało, że późniejsza zmiana wyjaśnień była jedynie podjętą próbą poprawy sytuacji oskarżonego. Trafnie zatem sąd I instancji uznał winę i sprawstwo obu oskarżonych, którzy wspólnie i w porozumieniu dokonali przestępstwa kradzieży z włamaniem.Brak jest podstaw aby doszukać się jakichkolwiek błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w omawianym zakresie, odbyła się ona bowiemz poszanowaniem zasad logicznego rozumowania i w świetle wskazań wiedzyi doświadczenia życiowego. W świetle powyższych okoliczności podniesiony zarzut uznać należało za niezasadny.Odnośnie zarzutu nr 2 apelacji adw.A. B.obrońcy oskarżonegoA. K.oraz zarzutu nr 3 apelacji adw.A. P.obrońcy oskarżonegoJ. S.Wskazane zarzuty podniesione przez obrońców obu oskarżonych odnoszą się z jednej strony do rażącej surowości kary orzeczonej wobec oskarżonegoA. K., z drugiej zaś kwestionują surowość orzeczonego wobec oskarżonegoJ. S.środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wymierzonego na okres 4 lat. Stosownie zatem jest odnieść się łącznie do kwestii związanych z wymiarem kar i środków karnych zawartych w zaskarżonym wyroku.Przeprowadzone dowody w sprawie prowadziły do prawidłowych ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd rejonowy. Z dowodów tych jednoznacznie wynika, że oskarżeni wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży z włamaniem działając przy tym w warunkach powrotu do przestępstwa, na co wprost wskazują dane o ich uprzedniej karalności. Należy mieć na względzie, że zmiana zaskarżonego wyrokuw zakresie orzeczonej kary może nastąpić w wypadku, gdy sąd merti pominie określone istotne okoliczności, które mają wpływ na rodzaj i wymiar orzeczonej kary, w tym również nieprawidłowo zinterpretuje okoliczności o charakterze łagodzącym lub obciążającym. Stwierdzić należy, że taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy w zakresie jednej z orzeczonych kar.Sąd Rejonowy wymierzył za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., wobec oskarżonegoA. K.karę 2 lat pozbawienia wolności, natomiastwobecJ. S.karę 1 roku pozbawienia wolności. W toku procesu ustalono, że w zaistniałym zdarzeniu większą rolę odegrał oskarżonyA. K., bowiem to on wyszedł z inicjatywą kradzieży z włamaniem i nadzorował przebieg zdarzenia. Role jakie odegrali obaj oskarżeni były jednak zbliżone, działali bowiem wspólnie i w porozumieniu mając pełną świadomość działania niezgodnego z prawem.O ile orzeczona kara roku pozbawienia wolności za omawiane przestępstwo wobecJ. S.nie budzi zastrzeżeń sądu odwoławczego i nie była kwestionowana przez jego obrońcę w wywiedzionej apelacji, o tyle stwierdzić należy, że w zaskarżonym wyroku zaistniała dysproporcja w wymiarach kar. W ocenie sądu odwoławczego orzeczona wobec oskarżonegoA. K.kara 2 lat pozbawienia wolności wykracza poza dyrektywy wynikające zart. 53 k.k., bowiem przekracza stopień winy. Dwukrotnie wyższy wymiar kary wobec jednego z oskarżonych w jawny sposób godzi w wewnętrzną sprawiedliwość zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy dostrzegł zatem potrzebę obniżenia wskazanej kary, czyniąc zadość wymaganiom wynikającym z powołanego przepisu. Trafnie zatem apelujący w podniesionym zarzucie doszukał się konieczności zmiany zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary łagodniejszej. Wymiar kary wynoszący 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności nieznacznie przekracza zatem ustawowe minimum, czyniąc przy tym zadość wymogom dyrektyw jej wymiaru, a także spełniając cele kary z zakresie prewencji ogólneji szczególnej, traktując przy tym jednakowo sprawiedliwie obu współoskarżonych.Jednocześnie brak jest podstaw, by doszukać się rażącej surowości w zakresie orzeczonego wobec oskarżonegoJ. S.środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym na okres 4 lat. Zgodnie zart. 42 § 1a pkt 2 k.k.Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za wskazane przestępstwo w sytuacji jeżeli czyn sprawcy polegałna niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Materiał dowodowy w jednoznaczny sposób wykazał, popełnienie przez oskarżonego przestępstwa zart. 244 k.k.Skuteczne podniesienie zarzutu rażącej surowości orzeczonego środka karnego możliwe jest jedynie w sytuacji rażącej dysproporcji pomiędzy wymierzonym środkiem karnym, a powodowaną przez niego represją. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Stosownie doart. 43 § 1 k.k.omawiany środek karny wymierza się w latach od roku do 15 lat. Przyjęty przez sąd rejonowy wymiar orzeczonego zakazu mieści się zatem bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Należy mieć na względzie, że ratio legis środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów polega na wykluczeniu z ruchu drogowego jako kierujących osób nieprzestrzegających zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd okręgowy dostrzega przy tym, że okres obowiązywania omawianego środka karnego powinien być proporcjonalny to potencjalnego zagrożenia, jakie powoduje kierowca naruszający porządek prawny. Ponadto stanowi on skuteczny sposób wzmożenia bezpieczeństwa na drogach oraz zmusza oskarżonego do przestrzegania prawa. Nie można tracić z pola widzenia, że oskarżonyJ. S.prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym pomimo sądowego zakazu w celu popełniania innego czynu zabronionego przez ustawę karną. Należy zatem zaaprobować stanowczość sądu rejonowegow zakresie orzeczonego środka karnego. Brak jest podstaw do obniżenia okresu obowiązywania orzeczonego zakazu, gdyż godziłoby to w wymaganą represjęi stanowiło ponadto wyraz nieuzasadnionej pobłażliwości wobec naruszenia przez oskarżonego porządku prawnego. Jego wymiar koresponduje z wymaganiami wynikającymi z wymaganej przez ustawodawcę dolegliwości karnej i czyni zadość dyrektywom wymiaru środka karnego. Sąd odwoławczy nie znalazł jakichkolwiek obiektywnych podstaw do zakwestionowania jego wymiaru, toteż podnoszony przez obrońcę we wskazanym zakresie zarzut był niezasadny.Odnośnie zarzutów nr 1 i 2apelacji adw.A. P.obrońcy oskarżonegoJ. S.We wskazanych zarzutach apelujący starał się wykazać nieprawidłowość po stronie sądu rejonowego w zakresie orzeczenia środka kompensacyjnego. Oba zarzuty pozostają spójne, stosownym jest zatem odnieść się do nich łącznie.Wobec prawidłowych ustaleń odnośnie winy i sprawstwa oskarżonych w zakresie zarzucanego im przestępstwa kradzieży z włamaniem słusznie sąd rejonowy w wyroku skazującym zawarł orzeczenie o środku kompensacyjnym wobec obu współoskarżonych. Podstawą zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę orzeczenia w zakresie orzeczenia środka kompensacyjnego stanowić miało pominięcie przez sąd rejonowy składanego na rozprawie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego wniosku o zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego podmiotu kwoty 44 120 złotych. Obrońca niesłusznie dopatruje się związania sądu oświadczeniem złożonym w tym zakresie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w dniu 9 lutego 2023 r. Nie można tracić z pola widzenia okoliczność, że wskazany wniosek został rozszerzony pismem z dnia 29 marca 2023 r. Zaistniała nieścisłość w zakresie początkowego wniosku wynikała bowiem z nieuwzględnienia w wycenie strat wartości skradzionych hulajnóg górskich. Ponadto pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego sprecyzował zaistniałą szkodę poprzez uwzględnienie stanu technicznego ukradzionego sprzętu oraz faktu, że został on ostatecznie odsprzedany po niższej cenie, niż wartość rynkowa. Uwzględniając wysokość szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu, a także mając na względzie, że szkoda wyrządzona czynem zabronionym nie została naprawiona trafnie sąd rejonowy określił jej wysokość na 62 120 złotych, spełniając wymogi o jakich stanowiart. 46 § 1 k.k.Na wskazaną kwotę złożyły się bowiem kwoty: 18 000 złotych stanowiąca równowartość skradzionych i niezwróconych pokrzywdzonemu hulajnóg górskich oraz kwota 44 120 złotych stanowiąca różnicę pomiędzy wartością rynkową skuterów śnieżnych, a kwotami za które zostały sprzedane po ich odzyskaniu,z uwzględnieniem ich zniszczenia podczas kradzieży.Brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez sąd rejonowy przepisów procedury karnej w zakresie unormowań o jakich stanowiart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.W zarzutach stawianych obu oskarżonym oskarżyciel publiczny wskazał łączną wartość ukradzionego mienia, którą to określił jako strata zaistniała po stronie pokrzywdzonego podmiotu. Dostrzec należy jednak różnicę pomiędzy wartością skradzionych rzeczy ustaloną w toku postępowania przygotowawczego, a ustaleniem w trakcie postępowania jurysdykcyjnego realnej szkody poniesionej przez pokrzywdzonego w wyniku czynu zabronionego. Wartość szkody oszacowana w zarzucie nie musi być tożsama z realnie powstałą szkodą, której wysokość podlegała odrębnej analizie w toku przewodu sądowego. Tak stało się w realiach niniejszej sprawy, albowiem część skradzionego mienia została odzyskana, jednak ulegała zniszczeniu. Innych przedmiotów nie udało się natomiast odzyskać. Powyższe okoliczności w oczywisty sposób dowodzą, że powstała szkoda nie jest równoważna z pierwotnie szacowaną wartością skradzionego sprzętu. Wskazana okoliczność w żaden sposób nie implikuje jednak konieczności zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu. Zarzut stawiany przez apelującego w omawianym zakresie uznać należało zatem za bezzasadny. Wskazać należy, że sąd odwoławczy nie dostrzegł jakichkolwiek nieprawidłowości w zakresie orzeczenia o środku kompensacyjnym.WniosekW apelacji adw.A. P.obrońcyJ. S.O zmianę zaskarżonego wyroku:1co do pkt I części dyspozytywnej: poprzez wyeliminowanie z opisu czynu wartości poszczególnych rzeczy będących przedmiotami przestępstwa oraz ustalenie, że łączna wartość strat wyniosła 44 120 zł.☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadny2co do pkt VII części dyspozytywnej: poprzez jego zmianę i orzeczenie obowiązku naprawienie szkody w kwocie 44 120 zł.☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadny3co do pkt IV części dyspozytywnej: poprzez jego zmianę i obniżenie wymiaru zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do okresu 1 roku;☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadnyW apelacji adw.A. B.obrońcy oskarżonegoA. K.1o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czyny☐ zasadny☐ częściowo zasadny☒ niezasadny2o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punkcie VI jego części dyspozytywnej poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia☒ zasadny☐ częściowo zasadny☐ niezasadnyZwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.Odnośnie wniosków apelacji adw.A. P.obrońcyJ. S.Wobec niezasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S.brak było podstaw do uwzględnienie wyrażonych w niej wniosków. W poprzedniej części uzasadnienia wykazano prawidłowość rozwiązań w zakresie orzeczonego środka kompensacyjnego oraz środka karnego. Z tego względu wnioski o zmianę zaskarżonego we wskazanym zakresie wyroku były niezasadne.Odnośnie wniosków apelacji adw.A. B.obrońcy oskarżonegoA. K.Poczynione w poprzedniej części uzasadnienia ustalenia wykluczają również zasadność wniosku apelującego w zakresie zmiany wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoA. K.. Materiał dowodowy w jawny sposób potwierdził bowiem winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Należało zatem odmówić słuszności wnioskowi o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełniania zarzucanego mu czynu. Natomiast drugi z zarzutów apelacji odnoszący się do rażącej surowości orzeczonej kary był trafny, co skutkowało jej obniżeniem, z tego względu złożony w omawianym zakresie wniosek obrońcy o zmianę orzeczonej kary był zasadny.4OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU---------------------------------------------------------------------------------------------------------Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności---------------------------------------------------------------------------------------------------------5ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji1.Przedmiot utrzymania w mocyPozostały zakres zaskarżonego wyroku (niewymieniony w pkt. 5.2 niniejszego uzasadnienia)Zwięźle o powodach utrzymania w mocyPoza ingerencją w wymiar orzeczonej wobec oskarżonegoA. K.kary zaskarżony wyrok uznać należy za słuszny. Sąd Odwoławczy nie dostrzegł jakichkolwiek nieprawidłowości skutkujących koniecznością dalszej ingerencji w jego treść.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji1.Przedmiot i zakres zmianyObniżenie orzeczonej wobec oskarżonegoA. K.kary pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy.Zwięźle o powodach zmianyWobec zasadności zarzutu apelującego odnoszącego się do rażącej surowości orzeczonej kary, kierując się brzmieniemart. 53 § 1 k.k., koniecznym było zmniejszenie wymiaru orzeczonej kary wobec oskarżonegoA. K., co zostało szerzej opisane w pkt 3. niniejszego uzasadnienia).5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia1.1.---------------------------------------------------------------------☐art. 439 k.p.k.Zwięźle o powodach uchylenia---------------------------------------------------------------------------------------------------------2.1.Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości☐art. 437 § 2 k.p.k.Zwięźle o powodach uchylenia---------------------------------------------------------------------------------------------------------3.1.Konieczność umorzenia postępowania☐art. 437 § 2 k.p.k.Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia---------------------------------------------------------------------------------------------------------4.1.---------------------------------------------------------------------☐art. 454 § 1 k.p.k.Zwięźle o powodach uchylenia---------------------------------------------------------------------------------------------------------5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyrokuPunkt rozstrzygnięcia z wyrokuPrzytoczyć okoliczności---------------------------------------------------------------------------------------------------------6Koszty ProcesuPunkt rozstrzygnięcia z wyrokuPrzytoczyć okolicznościIV.OskarżeniA. K.orazJ. S.pracują jedynie dorywczo i nie posiadają znacznego majątku, ponadto wymierzono wobec nich kary pozbawienia wolności. Kierując się zatem względami słuszności sąd okręgowy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił obu oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi skarb państwa.7PODPIS1.3. Granice zaskarżeniaKolejny numer załącznika1Podmiot wnoszący apelacjęObrońca oskarżonegoJ. S.Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacjaOrzeczenie w zakresie środka kompensacyjnego oraz środka karnego1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia☒ na korzyść☐ na niekorzyść☐ w całości☒ w części☐co do winy☐co do kary☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia1.3.2. Podniesione zarzutyZaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji☐art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu☐art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu☒art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia☒art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia☒art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka☐art. 439 k.p.k.☐brak zarzutów1.4. Wnioski☐uchylenie☒zmiana1.3. Granice zaskarżeniaKolejny numer załącznika2Podmiot wnoszący apelacjęObrońca oskarżonegoA. K.Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacjaWina i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia☒ na korzyść☐ na niekorzyść☒ w całości☐ w części☐co do winy☐co do kary☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia1.3.2. Podniesione zarzutyZaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji☐art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu☐art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu☐art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia☒art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia☒art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka☐art. 439 k.p.k.☐brak zarzutów1.4. Wnioski☐uchylenie☒zmiana