Sąd Rejonowy w Giżycku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 309/23
Data wyroku: 2023-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: asesor sądowy Katarzyna Kozłowska
Słowa kluczowe: Oszustwo, Czyn ciągły
Podstawa prawna: art. 286§1 i 3 kk, art. 278§1 kk

Sygn. akt II K 309/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2023 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku II Wydział Karny w składzie:

Przewodnicząca – asesor sądowy Katarzyna Kozłowska
Protokolant– sekr. sąd. Anna Rogojsza
pod nieobecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej wG.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2023 roku i 7 listopada 2023 r.
sprawyA. K., synaJ.iI.z domuK.,urodzonego w dniu (...)wG.

oskarżonego o to, że:

w dniu 28 października 2022 roku wG., podczas zawierania umowy sprzedaży słuchawekmarki S. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził(...)Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą wE.do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 150,00 złotych poprzez wprowadzenie pracownika tejżeSpółki (...)w błąd co do pochodzenia sprzedawanych słuchawek,

tj. o czyn zart. 286§1 kk

w bliżej nieustalonym okresie, od dnia 1 października 2022 roku do dnia 31 marca 2023 roku w miejscowościP., gminaG., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia cudze rzeczy ruchomej w postaci: słuchawekmarki S. (...)o wartości 590,00 złotych, dalmierzamarki D. (...)o wartości 400,00 złotych oraz mikrofonumarki S. (...)wraz z srebrną walizką o wartości 999,01 złotych, tj. mienia o łącznej wartości 1.989,01 złotych na szkodęR. O.,

tj. o czyn zart. 278§1 kkw zw. zart. 12§1 kk

oskarżonegoA. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, z tą zmianą, iż przyjmuje, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 i 3 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 3 k.k.w zw. zart. 34 §1 i 1a pkt 1 k.k.iart. 35 §1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.09.2023 r. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku uznaje oskarżonegoA. K.za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie, od dnia 1 października 2022 roku do dnia 31 marca 2023 roku w miejscowościP., gminaG., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia cudze rzeczy ruchomej w postaci: słuchawekmarki S. (...)o wartości 590,00 złotych oraz dalmierzamarki D. (...)o wartości 400,00 złotych, tj. mienia o łącznej wartości 990,00 złotych na szkodęR. O., czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 57b k.k.przy zastosowaniuart. 37a §1 k.k.w zw. zart. 34 §1 i 1a pkt 1 k.k.iart. 35 §1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.09.2023 r. wymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 i 3 k.k.. w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.09.2023 r. łączy orzeczone w punkcie I i II wyroku kary ograniczenia wolności i wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzeczR. O.kwoty 400,00 (czterystu) złotych;

na podstawieart. 43b k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości przez jednokrotne opublikowanie jego treści na koszt oskarżonej wGazecie (...), z wyłączeniem danych pozwalających na identyfikację pokrzywdzonych, tj. ich imienia i nazwiska, nazwy spółki oraz siedziby, w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się wyroku;

zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa oraz kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 309/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I , II

A. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z treściąart. 286 § 1k.k.przedmiotowego występku dopuszcza się ten, kto celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Nie ulega żadnych wątpliwości, iż omawiany czyn zabroniony jest typem powszechnym tj. takim, do którego popełnienia zdatny jest nieograniczone krąg podmiotów zdolnych do odpowiedzialności karnej. Podobnie bezsporne w doktrynie prawa karnego jest to, że ów czyn zabroniony jest typem skutkowym, który materializuje się w poczynieniu przez pokrzywdzonego niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Co szczególnie istotne doktryna zwraca uwagę na to, że jest to typ konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo tym samym z owej niekorzystności rozporządzenia mieniem nie musi wynikać bezpośrednio szkoda dla podmiotu nim rozporządzającego. Przedmiotową niekorzystność należy rozumieć w sposób obiektywny, jako powzięcie czynności choćby pośrednio niekorzystnej dla pokrzywdzonego. Ważne jest, aby owa okoliczność będąca przedmiotem błędu/niemożności pojęcia przedsiębranego działania miała relewantne znaczenie dla powzięcia przedmiotowej decyzji w przedmiocie rozporządzenia mieniem. Jednocześnie rozporządzenie mieniem należy rozumieć, jako wydanie dyspozycji o charakterze majątkowym prowadzącej do przejścia określonych składników mienia do dyspozycji innej osoby. Na gruncie przedmiotowego przepisu nie jest istotne czy osoba rozporządzająca mieniem na skutek inkryminowanego oddziaływania sprawcy dysponowała mieniem własnym czy też cudzym. Oszustwo jest przestępstwem umyślnym zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych, gdyż ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest osiągnięcie korzyści majątkowej. W doktrynie oraz orzecznictwie podkreśla się, że o zamiarze sprawcy przesądza całokształt tak podmiotowych jak i przedmiotowych okoliczności sprawy (patrz m.in. Kodeks karny, pod red. A. Zoll, Część szczególna, Komentarz, tom II, Zakamycze 2006; Kodeks karny, Praktyczny komentarz pod red. M. Mozgowa, wyd. 2, Volter Kluwer Polska Sp. z o.o. 2007 r.).
Jednocześnie należało zważyć, że ustawodawca wart. 286 § 3k.k.przewidział tzw.wypadek mniejszej wagi. O ocenie czynu jako wypadku mniejszej wagi decydują bowiem elementy składające się na ocenę stopnia jego społecznej szkodliwości. Wypadek mniejszej wagi charakteryzuje się stopniem społecznej szkodliwości zmniejszonym w stosunku do typu podstawowego (wyrok SN z 3.12.1980 r.,V KRN 338/80, OSNPG 1981/5, poz. 50; wyrok SN z 9.10.1996 r.,V KKN 79/96, OSNKW 1997/3–4, poz. 27). Ponadto zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu zabronionego wskazują, że z jednej strony sam czyn charakteryzuje się niewielkim stopniem społecznej szkodliwości, z drugiej zaś jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, aby stosować wobec niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo (por. J. Makarewicz, Kodeks karny..., s. 446–447; wyrok SN z 7.02.1935 r.,II K 1627/34).

Przenosząc powyższe teoretyczno-prawne rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że oskarżonyA. K.swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona czynu zart. 286 § 1 k.k.. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony podczas zawierania umowy sprzedaży słuchawekS. (...)wprowadził pracownika spółki(...)sp. z o.o. sp. k. z siedzibą wE.w błąd co do pochodzenia sprzedawanych słuchawek. Oskarżony podpisując umowę sprzedaży słuchawek z lombardem oświadczył, że „słuchawki stanowią jego własność, nie pochodzą z przestępstwa i są wolne od wad fizycznych i prawnych” - mimo że miał świadomość, że słuchawki są własnością jego pracodawcyR. O., które wcześniej zabrał w celu przywłaszczenia. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony doprowadził ww. spółkę do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 150 zł. Jest to kwota, którą oskarżony uzyskał ze sprzedaży słuchawek, co potwierdza również fakt, że oskarżony działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
W ocenie Sądu czyn oskarżonego należy zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi określony§ 3wspominanego artykułu. Sąd przede wszystkim miał na uwadze wysokość szkody wyrządzonej przestępstwem, która jest nieznaczna i wynosi 150 zł. Oczywiście Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że zgodnie z poglądami doktryny jak i orzecznictwa wypadek mniejszej wagi nie może być utożsamiany wyłącznie z małą wartością mienia przeciwko któremu skierowany jest czyn, niemniej jednak w przypadku przestępstwa oszustwa wysokość dobra prawnego naruszonego poprzez działanie sprawcy ma istotne znaczenia dla określenia stopnia społecznej szkodliwości czynu, co jak wyżej wskazano ma także relewantne znaczenie dla przyjęcia wypadku mniejszej wagi. Ponadto sposób i okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów przemawiają za tym, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest na niższym poziomie niż typowe przestępstwo oszustwa. Jednocześnie uznając, że przekroczony został próg znikomości określony wart. 1 § 2 k.k.

Ponadto oskarżony dopuścił się drugiego z zarzucanych mu czynów, tj. przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona przestępstwa kradzieży. Oskarżony wymienionego czynu dopuścił się umyślnie z zamiarem kierunkowym – tj. zamiarem zaboru rzeczy ruchomych należących do pokrzywdzonegoR. O., który był w okresie popełnienia czynu pracodawcą oskarżonego. W ocenie Sądu ten czyn oskarżonego cechuje się znaczną społeczną szkodliwością, albowiem godzi w mienie i związane z nim prawo własności, a przy tym został on popełniony z chęcią łatwego i szybkiego zysku. Jednocześnie oskarżony dokonał zaboru rzeczy swojego pracodawcy, który obdarzył go zaufaniem, a obowiązkiem oskarżonego jako pracownika było pilnowanie i dbanie o powierzone mienie.
Sąd zastosował w przypadku tego przestępstwa konstrukcję czynu ciągłego określoną wart. 12 § 1 k.k., zgodnie z którym dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Zastosowanieart. 12 § 1k.k.uzależnione jest z jednej strony od przesłanki podmiotowej (subiektywnej) w postaci "z góry przyjętego zamiaru", z drugiej - od przesłanek przedmiotowych, takich jak "krótkie odstępy czasu" oraz tożsamość pokrzywdzonego, jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste. Pojęcie zamiaru na gruncieart. 12 § 1k.k.należy interpretować zgodnie zart. 9 § 1k.k."Z góry powzięty zamiar" oznacza zamiar, który już w chwili jego powzięcia odnosi się do zindywidualizowanych, przynajmniej w ogólnych zarysach, zachowań oraz obejmuje wszystkie te zachowania, które składają się na czyn ciągły" . Oskarżony dokonał zaboru słuchawekmarki S. (...)oraz dalmierzamarki D. (...)w krótkich odstępach czasu, a nadto z wykorzystaniem tej samej sposobności. Ponadto w świetle powyżej przedstawionych okoliczności należało stwierdzić, że oskarżony działał z góry powziętym zamiarem zaboru mienia swojego pracodawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Jednocześnie Sąd z opisu tego czynu wyeliminował przedmiot w postaci „mikrofonumarki S. (...)”, gdyż z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynikało, że to oskarżony dokonał jego zaboru. Oskarżony przyznał się jedynie do zaboru słuchawek i dalmierza, wiadomym jest, że jego wyjaśnienia można uznać jako przyjętą linię obrony, jednakże również inne obiektywne dowodu przeprowadzone w sprawie nie dowiodły tego, że to oskarżony dokonał zaboru tego przedmiotu. Przedmiotowy mikrofon nie został znaleziony w lombardach na terenieG.mimo jego poszukiwań przez policję. Nadto żaden ze świadków przesłuchanych w sprawie, w tym pokrzywdzony, nie widzieli, aby to oskarżony dokonał zaboru tego przedmiotu, ani też nie dowiedli tego chociażby pośrednio. Faktu dokonania zaboru mikrofonu przez oskarżonego nie można wywodzić jedynie z tego, że zgubił się on w okresie, w którym oskarżony pracował jeszcze w firmie pokrzywdzonegoR. O..

☐

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. K.

A. K.

A. K.

A. K.

A. K.

I

II

III

IV

V

I

II

III

IV

V

Sąd na podstawieart. 286 § 3 k.k.w zw. zart. 34 § 1 i 1a i art. 35 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 30.09.2023 r. wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Przy wymiarze kary sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1i2k.k., bacząc aby kara odpowiadała stopniowi winy i stopniowi społecznej szkodliwości czynu., a także konieczność realizacji celów prewencyjnych kary, jak również właściwości i warunki osobiste sprawcy, w tym sposób życia przed i po popełnieniu przestępstwa.
Stopień winy w ocenie Sądu był wysoki. Oskarżony miał świadomość, że popełnia czyn zabroniony.A. K.jest osobą dorosłą, dojrzałą emocjonalnie oraz w pełni poczytalną, a tym samym posiada zdolność rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem. Oskarżony dopuścił się popełnienia czynu umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym. Wobec oskarżonego nie ujawniły się żadne okoliczności, które umniejszyłyby jego winę. Oskarżonemu znane są normy społeczne i prawne, a konsekwencji ich nieprzestrzegania już doświadczył.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd uwzględnił rodzaj i charakter naruszonego dobra w postaci mienia, także to, że oskarżony swoim zachowaniem nie wyrządził znacznej szkody, jak również okoliczności i sposób popełnienia czynu.

Jako okoliczność obostrzającą Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego.
Na korzyść oskarżonego przemawiało natomiast jego przyznanie się do popełnienia zarzucanych czynów.
Sąd wymierzając zatem karę 8 miesięcy ograniczenia wolności uwzględnił wszystkie powyżej przedstawione okoliczności, jak również właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu. W ocenie Sądu mimo wcześniejszej karalności oskarżonego kara pozbawienia wolności nawet w najkrótszym wymiarze za ten czyn byłaby karą nadmiernie surową. Kara swoją surowością nie powinna przekraczać stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów, a w realiach tej sprawy nie sposób jest twierdzić, aby oszukanie 1 pokrzywdzonego na kwotę 150 złotych nakazywało orzeczenie kary pozbawienia wolności. Ponadto oskarżony jest osobą młodą i zdrową, a więc mając na uwadze dyrektywy wymiaru kary w zakresie prewencji indywidualnej karą ograniczenia wolności będzie karą najbardziej adekwatną do zawinienia i stopnia społecznej szkodliwość czynu, jak również uwzględnia właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz spełnia wymogi w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Sąd na podstawieart. 278 § 1w zw. zart. 57 b k.k.oraz przy zastosowaniuart. 37a § 1 k.k.iart. 34 § 1 i 1a oraz art. 35 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do 30.09.2023 r. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że Sąd podziela stanowisko judykatury opowiadające się za tym, żeart. 57b k.k.nie wprowadza nadzwyczajnego obostrzenia kary w ten sposób, że ogranicza on wybór rodzaju kary w sytuacji jeżeli istnieje możliwość takiego wyboru, a jedynie nakazuje aby wybrana przez sąd kara była nadzwyczajne obostrzona. W ocenie Sądu przepisart. 37a k.k., jest regulacją uzupełniającą ustawowe zagrożenie karą pozbawienia wolności o kary alternatywne. Tym samym stanowi modyfikator sankcji, który poszerza katalog kar w przypadku przestępstw zagrożonych tylko kara pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara nie była surowsza od roku (zob. m.in. wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, sygn. akt II Ka 2/22, LEX nr 3359700). Rozumienie przepisuart. 37a §1 k.k.w ten sposób jest zgodne również z uzasadnieniem do projektu nowelizacji Kodeksu karnego z 2015 roku.

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przy występek kradzieży stypizowanym wart. 278 § 1k.k., którego ustawowe zagrożenie wynosi od 3 miesięcy do lat 5, sąd wymierzając oskarżonemu karę za kradzieże, których dopuścił się w warunkachart. 12 § 1 k.k.., przy obligatoryjnym zastosowaniuart. 57b k.k., mógł na podstawieart. 37a§1k.k.i przy uwzględnieniu warunków przewidzianych w tym przepisie, wymierzyć oskarżonemu karę ograniczenia wolności w wysokości od co najmniej 2 miesięcy, a w przypadku kary grzywny w wysokości od co najmniej 101 stawek dziennych. Karę można wymierzyć do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia, przy czym trzeba pamiętać, że zgodnie zart. 38 § 2k.k.kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności lub 20 lat pozbawienia wolności.
Z uwagi na zastosowanieart. 4 § 1 k.k.i uznanie, że reżim prawny obowiązujący przed 30.09.2023 r. był względniejszy dla oskarżonego, Sąd zastosował regulacje obowiązuję do 30.09.2023 r.  w całości do wszystkich rozstrzygnięć (kwestii) zawartych wyroku dotyczącym tego czynu.

Przy wymiarze kary sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1i2k.k., bacząc aby kara odpowiadała stopniowi winy i stopniowi społecznej szkodliwości czynu., a także konieczność realizacji celów prewencyjnych kary, jak również właściwości i warunki osobiste sprawcy, w tym sposób życia przed i po popełnieniu przestępstwa.
Stopień winy w ocenie Sądu był wysoki. Oskarżony miał świadomość, że popełnia czyn zabroniony.A. K.jest osobą dorosłą, dojrzałą emocjonalnie oraz w pełni poczytalną, a tym samym posiada zdolność rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem. Oskarżony dopuścił się popełnienia czynu umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym. Wobec oskarżonego nie ujawniły się żadne okoliczności, które umniejszyłyby jego winę. Oskarżonemu znane są normy społeczne i prawne, a konsekwencji ich nieprzestrzegania już doświadczył.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości Sąd doszedł do przekonania, że jest znaczny, albowiem godzi w mienie i związane z nim prawo własności, a przy tym został on popełniony z chęcią łatwego i szybkiego zysku. Ponadto oskarżony dokonał zaboru rzeczy swojego pracodawcy, który obdarzył go zaufaniem, a obowiązkiem oskarżonego jako pracownika było pilnowanie i dbanie o powierzone mienie.
Jako okoliczność obostrzającą Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego.
Na korzyść oskarżonego przemawiało natomiast jego przyznanie się do popełnienia zarzucanych czynów.
S ąd wymierzając zatem karę 1 roku ograniczenia wolności uwzględnił powyższej przedstawione okoliczności oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu. W ocenie Sądu mimo wcześniejszej karalności oskarżonego kara pozbawienia wolności nawet w najkrótszym wymiarze za ten czyn byłaby karą nadmiernie surową. Kara swoją surowością nie powinna przekraczać stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów. Wartość ukradzionego mienia wyniosła łącznie 990,00 zł, tym samym niewiele przekroczyła kwotę 800 zł, która od 1.10.2023 r. stanowi kwotę decydującą o tym czy dany czyn należy zakwalifikować jako przestępstwo zart. 278 § 1 k.k., czy też wykroczenie zart. 119 § 1k.w. Ponadto oskarżony jest osobą młodą i zdrową, a więc mając na uwadze dyrektywy prewencji indywidualnej karą ograniczenia wolności będzie karą najbardziej adekwatną do zawinienia i stopnia społecznej szkodliwość czynu, jak również uwzględnia właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz spełnia wymogi prewencji ogólnej w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Działając na podstawieart. 85 § 1k.k.,art. 86 § 1i 3 k.k.w zw. zart. 4§ 1 k.k.. wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary ograniczenia wolności Sąd połączył i wymierzył mu karę łączną ograniczenia wolności w wysokości 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowane pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
Sąd uznał, że dla osiągnięcia wobec oskarżonego celu wychowawczego i zapobiegawczego nie jest konieczna izolacja penitencjarna, ale w pełni wystarczające jest sięgnięcie po karę łagodniejszą, w tym wypadku karę ograniczenia wolności, której wysokość jest znaczna. Również cele kary w zakresie prewencji ogólnej i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa nie sprzeciwiają się wymierzeniu tego rodzaju kary. Oskarżony musi ponieść realne konsekwencje swoje przestępczego działania, które pozwolą mu na przemyślenie zachowania i działanie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.

Sąd zasądził od oskarżonego na rzeczR. O.kwotę 400 zł tytułem naprawienia szkody powstałej na skutek popełnionego przez niego przestępstwa. Wartość szkody stanowi wartość skradzionego dalmierza. Z uwagi na to, że słuchawki zostały zwrócone pokrzywdzonemu Sąd nie orzekł obowiązku naprawienia szkody w tym zakresie.

Na podstawieart. 43bk.k.sąd orzekł wobec oskarżonego podanie wyroku do publicznej wiadomości. Zastosowanie tego środka karnego ma dla sprawcy wymiar represyjno- prewencyjny, a także spełnia przesłanki prewencji szczególnej, a także spełni swe funkcje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Za zastosowaniem danego środka karnego przemawiał także rozmiar ujemnych następstw działania oskarżonego oraz charakter popełnionego przez niego czynu,

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Mając na uwadze fakt, że w czasie orzekania obowiązywała inna ustawa, niż w czasie popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd kierując się dyrektywamiart. 4 § 1k.k., zgodnie z którym, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy - uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki do stosowania ustawy obowiązującej poprzednio zarówno co do I jak i II czynu zarzucanego oskarżonemu. Co prawda zagrożenie karą zarówno za czyn zart. 286 § 1 i 3 k.k., jak i za czyn zart. 278 § 1 k.k.nie uległo zmianie, jednakże uległo zmianie szereg innych przepisów, w tymart. 37a § 1 k.k.,art. 57b k.k.,art. 34 k.k.iart. 86 k.k., które miały zastosowanie w niniejszej sprawie, Sąd do obu czynów przypisanych oskarżonemu w całości do wszystkich rozstrzygnięć (kwestii) zawartych wyroku dotyczącym tego czynów zastosował stan prawny obowiązujący do dnia 30.09.2023 r.
W tym miejscu wspomnieć należy, że ustawa względniejsza to taka, która stwarza możliwość korzystniejszego dla interesów sprawcy osądu (korzystniejszej oceny prawnokarnej czynu), skutkując tym samym przyjęciem mniej surowych reguł odpowiedzialności lub zastosowaniem mniej dotkliwych sankcji (Wąsek (w:) Górniok i in., t. 1, s. 58-59). Przy ocenie "względności ustawy" należy brać pod uwagę wszystkie prawnokarne instytucje porównywanych ustaw, które mogłyby mieć zastosowanie do danego sprawcy, tj. nie tylko samo zagrożenie karą, ale też np. przedawnienie, instytucje probacyjne, granice wieku odpowiedzialności karnej, dyrektywy wymiaru kary, powrotność do przestępstwa, zatarcie skazania, nadzwyczajne złagodzenie kary; ocena ta powinna być dokonywana in concreto, a nie in abstracto (por. uchwała SN z dnia 12 marca 1996 r.,I KZP 2/96, OSNKW 1996, nr 3-4, poz. 16; postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2001 r.,V KKN 67/01, OSNKW 2002, nr 5-6, poz. 36).

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VI

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawieart. 627k.p.k.zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. (o opłatach w sprawach karnych tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) sąd wymierzył również oskarżonemu opłatęw wysokości 300 złotych.

1Podpis