Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1480/23
Data wyroku: 2024-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Tomasz Morycz
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Warszawa, dnia 29 października 2024 r.
Sygn. akt VI Ka 1480/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Morycz
protokolant sądowy Natalia Pieczurczyk
przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera
po rozpoznaniu dnia 15 października 2024 r.
sprawyJ. J.synaT.iD.,ur. (...)wM.
oskarżonego o przestępstwa zart. 160 § 1 kk,art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 18 września 2023 r. sygn. akt II K 136/16

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciąża go wydatkami tego postępowania.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1480/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 18 września 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 136/16

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

J. J.

Dotychczasowa niekaralność

Karta karna - k.557

Sytuacja majątkowa

Informacja e- (...)
k.556

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Dotychczasowa niekaralność
Sytuacja majątkowa

Karta karna
Informacja e- (...)

Dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, nie były kwestionowana i nie budziły żadnych wątpliwości.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
W odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie I wyroku:
1) obrazęart. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.polegającą na skazaniu oskarżonego za czyn zart. 160 § 3 k.k.w zw. zart. 160 § 1 k.k.w sytuacji braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, co stanowi bezwzględna przyczynę uchylenia orzeczenia, określona wart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
Ponadto zarzucił:
1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść orzeczenia odnoszący się do przypisanego zamiaru sprawczego oraz polegający na wadliwym ustaleniu, że oskarżony zdawał sobie sprawę z tego, że w przypadku postrzelenia, może zadać komuś ból i cierpienie, a także miał świadomość, że w pobliżu jego ogrodzenia znajduje sięP. O.wraz ze swoimi psami, w sytuacji w której zamiar, jak każda inna okoliczność stanu faktycznego, podlega udowodnieniu i to w oparciu o okoliczności zewnętrzne, zobiektywizowane oraz przedmiotowe, co zważywszy na brak w materiale dowodowym jakiegokolwiek dowodu, pozwalającego na poczynienie pozytywnego ustalenia w powyższym zakresie, z jednoczesnym szeregiem dowodów podważających ustalenia Sądu w odniesieniu do stanu świadomości oskarżonego, czyni całkowicie dowolnymi ustalenia Sądu Orzekającego, odnoszące się do strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemuJ. J.;
Jednocześnie zarzucił:
1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k., polegającą na dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodu w postaci zeznań świadkaP. O.poprzez wadliwe uznanie tego dowodu za wiarygodny, jasny, spójny i znajdujący odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, z całkowitym pominięciem okoliczności, iż pomiędzy oskarżonym i oskarżycielem posiłkowym istnieje konflikt sąsiedzki, który został zainicjowany przez oskarżyciela posiłkowego jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie niniejszej, przez co Sąd winien szczególnie skrupulatnie podejść do oceny niniejszego dowodu uwzględniając okoliczność, iż wszczęte postępowanie karne może stanowić formę odwetu za prawomocne ukaranie oskarżyciela posiłkowego za czyn z art. 107 k.w. polegający na złośliwym niepokojeniu oskarżonego i jego żony przezoskarżyciela posiłkowego, a także z całkowitym pominięciem okoliczności, iż świadekP. O.składał sprzeczne zeznania w postępowaniu przygotowawczym i sądowym w zakresie swojej postawy w momencie oddania strzału, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony strzelił w kierunkuP. O., podczas gdy w rzeczywistości oskarżony oddał strzał do puszki, która znajdowała się na jego posesji, zaś oskarżyciel posiłkowy nie widział momentu oddania strzału;
2) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 201 k.p.k.w zw. z 7k.p.k., polegającą na sprzecznej z treściąart. 7 k.p.k.ocenie dowodu z opinii biegłego sądowegoW. O.specjalisty medycyny sądowej i patomorfologii z dnia 8 maja 2023 roku i niedostrzeżeniu, iż opinia ta nie spełnia kryteriów jasności oraz nie jest należycie umotywowana, albowiem biegły nie tylko nie uwzględnił okoliczności, iż oskarżyciel posiłkowy zeznał, że był odwrócony i nie widział momentu oddania strzału, ale także biegły odniósł się do czynu zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k., nie zaś czynu zart. 160 k.k., co doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd, iż oskarżony nieumyślnie naraził oskarżyciela posiłkowego na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci jednoocznej trwałej ślepoty.
II. W odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie II wyroku:
1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść orzeczenia odnoszący się do przypisanego zamiaru sprawczego oraz polegający na wadliwym ustaleniu, że oskarżony miał działać ze świadomością tego, że w przypadku postrzelenia zwierzęcia będzie ono narażone na ból i cierpienie, w sytuacji w której zamiar, jak każda inna okoliczność stanu faktycznego, podlega udowodnieniu i to w oparciu o okoliczności zewnętrzne, zobiektywizowane oraz przedmiotowe, co zważywszy na brak w materiale dowodowym jakiegokolwiek dowodu, pozwalającego na poczynienie pozytywnego ustalenia w powyższym zakresie, z jednoczesnym szeregiem dowodów podważających ustalenia Sądu w odniesieniu do stanu świadomości oskarżonego, czyni całkowicie dowolnymi ustalenia Sądu Orzekającego, odnoszące się do strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemuJ. J..
2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia i mający wpływ na treść orzeczenia odnoszący się do przypisanego zamiaru sprawczego w postaci umyślności w działaniuJ. J.poprzez błędne wskazanie, że oskarżony co najmniej godził się na popełnienie przestępstwa bez konkretnego wskazania czy umyślność ta sprowadza sięin concretodo zamiaru bezpośredniego czy ewentualnego, a tym samym również bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjętej formy zamiaru w oparciu o okoliczności zewnętrzne i zobiektywizowane niniejszej sprawy, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, w szczególności w oparciu o wywód z pkt 3.1. formularza, że strona podmiotowa przypisanego oskarżonemu czynu została ustalona w drodze rozumowania od skutku do przyczyny, nie zaś w oparciu o wypracowane kryteria orzecznicze sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego, przy czym prawidłowo ustalona postać zamiaru ma kluczowe znaczenie w kwestii możliwości przypisania popełnienia czynu zabronionego, bowiem przestępstwa zart. 35ust. laustawy o ochronie zwierzątmoże być popełnione wyłącznie umyślnie w zamiarze bezpośrednim.
Ponadto zarzucił:
1) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k.,polegającą na dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodu w postaci zeznań świadkaP. O.poprzez wadliwe uznanie tego dowodu za wiarygodny, jasny, spójny i adekwatny do udziału w sprawie, z całkowitym pominięciem okoliczności, iż pomiędzy oskarżonym i oskarżycielem posiłkowym istnieje konflikt sąsiedzki, który został zainicjowany przez oskarżyciela posiłkowego jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie niniejszej, przez co Sąd winien szczególnie skrupulatnie podejść do oceny niniejszego dowodu uwzględniając okoliczność, iż wszczęte postępowanie karne może stanowić formę odwetu za prawomocne ukaranie oskarżyciela posiłkowego za czyn z art. 107 k.w. polegający na złośliwym niepokojeniu oskarżonego i jego żony przez oskarżyciela posiłkowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż oskarżony strzelił w kierunku psaP. O., podczas gdy w rzeczywistości oskarżony oddał strzał do puszki, która znajdowała się na jego posesji, zaś oskarżyciel posiłkowy nie widział momentu oddania strzału.
2) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k., polegającą na dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodu w postaci zeznań świadkaK. W.poprzez wadliwe uznanie, iż relacja świadka zasługiwała na przyznanie jej w pełni waloru wiarygodności, a także uznanie, iż zeznania świadka są jasne, spójne i adekwatne do udziału w sprawie, podczas gdy świadekK. W.zeznała, iż nie pamięta o co w sprawie chodzi, w ogóle nie przypomina sobie takiej sprawy, a także nie pamięta co spowodowało, że napisała w karcie informacyjnej wizyty, iż widoczne na zdjęciu RTG ciało obce to „prawdopodobnie śrut typu grzybek”, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż śrut -znajdujący się w ciele psa jest tożsamy ze śrutem z wiatrówki, a w konsekwencji uznania oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu.
3) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 201 k.p.k.w zw. z 7k.p.k., polegającą na sprzecznej z treściąart. 7 k.p.k.ocenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu weterynariiM. W.z dnia 24 września 2020 roku i niedostrzeżeniu, iż opinia ta nie spełnia kryteriów jasności oraz braku wewnętrznej sprzeczności, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż śrut znajdujący się w ciele psa jest tożsamy ze śrutem z wiatrówki, a w konsekwencji uznania oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zarzuty były bezzasadne.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do bezwzględnej przyczyny odwoławczej zart. 439 § 1 pkt 9 kpk, to wbrew twierdzeniom obrońcy taka sytuacja nie zaistniała. Wprawdzie przypisany oskarżonemu czyn zart. 160 § 1 i 3 kkjest - zgodnie z dyspozycjąart. 160 § 5 kk- ścigany na wniosek pokrzywdzonego, którego Sąd Rejonowy nie uzyskał, uprzedzając o możliwej zmianie kwalifikacji prawnej, jednak zarządzeniem z dnia 11 marca 2024 r. Sąd Okręgowy zwrócił się do oskarżyciela posiłkowego o zajęcie stanowiska w tym zakresie (k.537). W efekcie ten w piśmie z dnia 26 marca 2024 r. złożył taki wniosek (k.540). Tym samym przedmiotowe uchybienie zostało konwalidowane. Powyższe potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt V KK 118/18, stwierdzając że możliwe jest odebranie od uprawnionej osoby wniosku o ściganie także na etapie postępowania sądowego, również w toku postępowania odwoławczego. Z kolei w postanowieniu z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt IV KK 171/17 wskazał, że wniosek o ściganie może być złożony na każdym etapie postępowania karnego, w tym również w postępowaniu odwoławczy. Zarówno liczne orzecznictwo, jak i sądowa praktyka są w tej materii ugruntowane, nie budząc żadnych wątpliwości.
Co do pozostałych zarzutów, to ich ilość, rodzaj, a przede wszystkim wzajemne powiązanie przemawiały za ich zbiorczym omówieniem. Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego wersja, że strzelał nie do psa, ale do metalowej puszki pozostawała w sprzeczności nie tylko ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ale i logiką. Podczas przeszukania jego miejsca zamieszkania nie ujawniono bowiem takiego przedmiotu, który miał stać w pobliżu ogrodzenia i w który rzekomo trafił, chcąc spłoszyć zwierzęta. Nie przedstawił go też sam oskarżony, mogąc w ten sposób próbować potwierdzić swoje racje. To samo tyczy się śrutu, który rzekomo odbił się od tej puszki i zaplątał w sierść jego psa, po czym wypadł. Co więcej, podczas przeszukania oskarżony nic nie mówił na ten temat, zaprzeczając nawet, że ma wiatrówkę i się nią posłużył, jak również twierdząc, że psy próbował spłoszyć poprzez uderzenie klapkiem w podłogę. Zdanie zmienił dopiero po jej ujawnieniu, wskazując że do nikogo nie celował i nie postrzelił psa. Powyższe wprost wynika z zeznań świadkaR. T., będącego funkcjonariuszem Policji dokonującym przeszukania. Wprawdzie świadekE. J., będąca żoną oskarżonego, która przebywała wówczas w domu twierdziła, że puszka została zabrana podczas tej czynności (k.180), jednak pozostaje to w sprzeczności z protokołem przeszukania (k.13-18), w którym wskazano jedynie wiatrówkę z lunetą i śrutem. Gdyby były to jeszcze jakieś inne przedmioty, to z pewnością zostałoby to odnotowane lub wynikało z innych dowodów. Nie wspomniano o tym także w notatce urzędowej (k.11). Co więcej, zaprzeczył temu także pokrzywdzony, wskazując że gdyby taki przedmiot znajdował się na płocie, to by go zauważył i zdjął. Ponadto wersja z puszką pojawiła się po raz pierwszy dopiero w postępowaniu sądowym, dokładnie na rozprawie w dniu 25 września 2019 r., co miało miejsce ponad 3,5 roku po zdarzeniu. Składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym oskarżony nic na ten temat nie mówił. Powyższe tym bardziej podważało jego wiarygodność.
Ponadto wystrzał z wiatrówki nie daje dźwięku, który mógłby przynieść zamierzony efekt w postaci przestraszenia psów. Wykorzystuje się ją, żeby trafić śrutem w jakiś cel. Gdyby oskarżony chciał spłoszyć psy, to użyłby broni hukowej. Ewentualnie wywołał hałas w inny, bezpośredni, sposób. Konstrukcja, w jakiej miałby postawić puszkę, w dodatku w pobliżu ogrodzenia, w którą miałby idealnie trafić z tarasu i wywołać odstraszający zwierzęta odgłos byłaby karkołomna, o racjonalności nie wspominając. Tym bardziej, że oskarżony nie mógłby przewidzieć, w którą stronę poleci potem śrut, mogąc przecież zranić jego psy, które miały znajdować się w pobliżu. Zdaniem Sądu Okręgowego, w pełni podzielającego ustalenia Sądu Rejonowego, oskarżony oddał bezpośredni strzał w stronę psa pokrzywdzonego i go trafił. Jego zachowanie pozostawało w związku przyczynowo - skutkowym z obrażeniami zwierzęcia, jakie stwierdzono zaledwie dzień później. Na wykonanym wówczas prześwietleniu dobrze widoczny był śrut w kształcie grzybka (k.10). Był on wizualnie zbieżny z tym zabezpieczonym podczas przeszukania i stwierdzenie tego nie wymagało wiedzy specjalnej. Jak ponadto wskazano w opinii biegłego sądowego z zakresu weterynariiM. W., która nie budziła żadnych zastrzeżeń śrut, mający kształt zdeformowanego grzybka bądź podobny, mógł się znaleźć w ciele psa w deklarowanych przez pokrzywdzonego okolicznościach (k.248). Tym bardziej, że jedyną osobą, która w czasie bezpośrednio poprzedzającym wizytę u weterynarza strzelała w pobliżu zwierzęcia był oskarżony. Z tych względów brak było podstaw do przyjęcia, że zostało ono postrzelone w innych okolicznościach i przez inną osobę. Wbrew twierdzeniom skarżącego powyższego nie zmienia fakt nie uzyskania opinii biegłego sądowego z zakresu balistyki potwierdzającej pochodzenie tego konkretnego śrutu z tej konkretnej wiatrówki, co było niemożliwe z uwagi na pozostawienie go w ciele psa i usytuowanie w takim miejscu, że wydobycie zagrażałoby jego zdrowiu i życiu. Zważywszy na to, że oskarżony widział zwierzę i oddał w jego kierunku strzał, w dodatku z niewielkiej odległości i korzystając z lunety znacznie poprawiającej celność, chciał go trafić i sprawić mu ból. Tym samym w ocenie Sądu Okręgowego można mu przypisać winę umyślną w zamiarze bezpośrednim, co - jak słusznie zauważył skarżący - jest wymagane dla popełnienia przestępstwa zart. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Naciśnięcie na spust po to, żeby przestrzelić byłoby nielogiczne.
Jeśli chodzi o pokrzywdzonego, to oskarżony widział, że znajduje się w pobliżu. Z pewnością w zasięgu wiatrówki. Wprawdzie w ostatnim momencie, kiedy doszło do trafienia psa miał prawo go nie zauważyć, co przyznał sam pokrzywdzony, wskazując że przemieszczał się za pełnym ogrodzeniem i zza niego wychodził, jednak nieumyślnie naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Pokrzywdzony znajdował się w tym momencie blisko zwierzęcia, które zostało postrzelone. W dodatku pochylał się w stronę znajdującego się obok innego psa, którego chciał zabrać do domu. Usłyszał wówczas charakterystyczny dźwięk wystrzeliwanego śrutu i odwrócił głowę w stronę oskarżonego, po czym znajdujący się około metr od niego pies pisnął. Tym samym niewiele brakowało, żeby sam został trafiony. Wprawdzie doszło do tego zimą, temperatura była ujemna i był ubrany stosownie do pogody, a co za tym idzie i co znajduje potwierdzenie w opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej i patomorfologiiW. O., śrut nie zrobiłby mu krzywdy, zatrzymując się na odzieży, o tyle bezpośrednie trafienie w oko mogło by skutkować trwałą ślepotą rozumianą jako inne ciężkie kalectwo w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 kk(k.429). Wbrew twierdzeniom skarżącego w/w opinia nie budziła żadnych wątpliwości, będąc pełna, rzetelna i jednoznacznie odpowiadając na pytania wymagające wiedzy specjalnej. Nie zmienia tego fakt, że nie odwołano się w niej wprost doart. 160 kk. Skoro bowiem w w/w przepisie mowa o narażeniu na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, którym bez wątpienia jest jednooczna ślepota, to oczywistym jest, że strzelając do psa w sytuacji, gdy w pobliżu znajdował się pokrzywdzony mogło dojść do co najmniej nieumyślnego popełnienia w/w czynu. W ocenie tak Sądu Rejonowego, jak i Sądu Okręgowego, które - w przeciwieństwie do biegłego - są władne do oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nawet jeśli oskarżony stracił go na pewien czas z oczu, skupiając się na zwierzętach, to jak każdy dorosły, myślący i odpowiedzialny człowiek mógł i powinien przypuszczać, że może znajdować się w pobliżu i może go postrzelić. Tym bardziej, że pokrzywdzony chciał zabrać stamtąd psy, wołając na nie, co nie przynosiło zamierzonego skutku. Jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt III KK 28/17, w przypadku przestępstw nieumyślnych, gdy brak jest co do zasady szczególnej, podmiotowej komponenty negatywnej moralnej oceny czynu w postaci nagannego zamiaru, dla przyjęcia karygodnego charakteru przyczynienia się do powstania skutku konieczne jest ustalenie, że sprawca - niezależnie od innych warunków obiektywnego przypisania skutku - zachowaniem swoim w sposób znaczący zwiększył ryzyko wystąpienia skutku stanowiącego znamię typu czynu zabronionego, co najczęściej będzie można wnioskować z faktu istotnego naruszenia reguł ostrożnego postępowania z dobrem prawnym w danych warunkach. Jak z kolei wskazał w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt V KK 342/15, przestępstwo określone wart. 160 § 2 i 3 kkjest przestępstwem skutkowym i dla jego dokonania konieczne jest zaistnienie skutku w postaci obiektywnie istniejącego potencjału niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Narażenie na to niebezpieczeństwo ma mieć charakter konkretny. Ustawodawca wymaga, aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Bezpośredniość tę rozumieć należy jako nieuchronne następstwo dalszego niebezpiecznego dla życia lub zdrowia rozwoju sytuacji albo jako wysokie prawdopodobieństwo jego wystąpienia. Zdaniem tak Sądu Rejonowego, jak i Sądu Okręgowego w zaistniałej sytuacji można mówić o takiej właśnie konkretności i bezpośredniości. Wpływ na to miała przede wszystkim bliskość postrzelonego psa i postawa pokrzywdzonego.
Słusznie nie dano zatem wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie. Co do zeznań świadkaE. J., to w chwili, kiedy oskarżony wyszedł na taras i oddał strzał znajdowała się w domu, a co za tym idzie nie widziała momentu postrzelenia. Nie zaobserwowała też, gdzie znajdował się wówczas pokrzywdzony. Co do oceny depozycji pokrzywdzonego, to choć nie ulega wątpliwości, że pomiędzy nim a oskarżonym istnieje silny i długotrwały konflikt, w którym zdaje się odgrywać istotną rolę, o tyle nie prowadzi to do automatycznej dyskwalifikacji jego zeznań. Tym bardziej, że słusznie nie dostrzeżono, żeby w tej konkretnej sytuacji podawał nieprawdę. W szczególności nie twierdził, że strzałów było więcej, oskarżony go dostrzegł i chciał postrzelić także jego. Wręcz przeciwnie, podnosił korzystne dla niego okoliczności, takie jak to, że oskarżony mógł go nie widzieć i zauważył oskarżonego dopiero po strzale, skupiając się przede wszystkim na psie, a nie sobie. Co do zwierzęcia, to faktycznie pokrzywdzony mógł początkowo nie stwierdzić, że śrut znajduje się w jego ciele. Równie dobrze mógł przecież spowodować jedyne ból, odbijając się lub zatrzymując na sierści. Dowiedział się o tym dopiero, kiedy zobaczył plamę krwi w miejscu, w którym leżał. Powyższe korespondowało z dokumentacją medyczną (k.9) i w/w prześwietleniem, które powstały dzień później, jak również zeznaniami świadkówD. O., będącej żoną pokrzywdzonego, która widziała zachowanie i obrażenia psa orazK. W., będącej lekarzem weterynarii, do którego zgłosił się pokrzywdzony i która udzielała psu pomocy medycznej. Tej oceny nie zmienia fakt, że zeznania pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym nieco się różniły od tych złożonych w postępowaniu sądowym, przede wszystkim w zakresie szczegółowości. Wbrew twierdzeniom skarżącego to, że pokrzywdzony zeznał, iż w momencie oddania strzału był odwrócony nie oznacza automatycznie, że w takiej pozycji pozostał. Tym bardziej, że zasady prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują, że słysząc nagle jakiś niepokojący odgłos automatycznie poszukuje się jego przyczyny, patrząc w kierunku, z którego dobiegł.
W tym miejscu podkreślić należy, że korzystanie z wiatrówki w celu „odegrania się” - jak nazwał to sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach (k.154) - jest zachowaniem niedopuszczalnym. Prowadziło to bowiem tylko do eskalacji konfliktu, w której ktoś wcześniej czy później mógł doprowadzić do nieszczęścia. Co więcej, zaistniała sytuacja sprowadzała się jedynie do obecności psów pokrzywdzonego w pobliżu posesji oskarżonego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, żeby były one agresywne, w tym próbowały sforsować ogrodzenie i wyrządzić szkodę. Oskarżony nie musiał się zachowywać w taki sposób. Niemniej, warunkowe umorzenie postępowania jest rozstrzygnięciem prawidłowym, które uwzględnia wszystkie okoliczności niniejszej sprawy. W tym postawę samego pokrzywdzonego, niejednokrotnie zbliżającego się do ogrodzenia i prowokującego oskarżonego. Oskarżony musi jednak zrozumieć niewłaściwość swojego postępowania i wyciągnąć z niego wnioski. Umożliwi to nie tylko fakt stwierdzenia jego winy, ale też poddanie go próbie. Wątpliwości nie budziły też pozostałe rozstrzygnięcia, w tym symboliczna nawiązka na rzecz pokrzywdzonego i przepadek dowodów rzeczowych.

Wniosek

Obrońca oskarżonego, w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie I wyroku - wobec wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej zart. 439 § 1 pkt 9 kpk- o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie, gdyby Sąd nie podzielił stanowiska wobec wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej - jego zmianę poprzez uniewinnienie oskarżonego. Z kolei w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie II wyroku wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z opisanych wyżej względów wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień, prawidłowo oceniając zgromadzony materiał dowodowy i dokonując trafnych ustaleń faktycznych, a co za tym idzie stwierdzając winę oskarżonego.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k.,art. 440 k.p.k.).

1

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 18 września 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 136/16.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Jak już wyżej wskazano, Sąd Rejonowy wydał trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo oceniając zgromadzony materiał dowodowy i dokonując trafnych ustaleń faktycznych. Nie dopuścił się też innych uchybień, słusznie stwierdzając winę oskarżonego.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1
1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

2

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

3

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6

Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

J. J.

II

Mając na uwadze wynik procesu, oskarżony powinien ponieść wszelkie koszty, jakie wygenerowało jego postępowanie. W związku z tym, na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpk, zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążono go pozostałymi wydatkami tego postępowania. Wysokość w/w opłaty wynikała zart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego uiszczenie tych należności postępowania nie powinno stanowić dla niego żadnego problemu.

7

PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 18 września 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 136/16

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

Uchylenie

☒

zmiana