Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 196/23
Data wyroku: 2024-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Izabela Kościarz-Depta, Adam Bednarczyk, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 168a, 168b kpk

Sygn. akt VI Ka 196/ 23 Warszawa, dnia 10 października 2024r.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VI Wydział Karny – Odwoławczy

w składzie :
Przewodniczący – Sędzia SO Beata Tymoszów
Sędziowie – SO Adam Bednarczyk
SR (del.) Izabela Kościarz – Depta
protokolant – protokolant sądowyM. J.
przy udziale prokuratora –R. S.
po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024r.
sprawyR. R. (1), synaZ.iW.,ur. (...)wW.M. P. (1), s.W.iG.,ur. (...)wW.
S. P., s.R.iE.,ur. (...)wW.
M. G., s.J.iZ.,ur. (...)wW.
J. G., s.S.iH.,ur. (...)wW.
W. K. (1), s.E.iJ.,ur. (...)wJ.
P. R., s.A.iM.,ur. (...)wW.
oskarżonych o przestępstwa zart. 279 § 1 kkw związku zart. 65 § 1 kk,art. 291 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora, obrońców oskarżonych:R. R. (1),P. R.iM. P. (1)oraz apelacjiR. R. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt III K 1070/13
stosującustawę – Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.
I. w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że:
1)w odniesieniu doR. R. (1):
– uchyla orzeczenie z punktu 3 o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny oraz orzeczenie z punktu 19 ,
- uchyla orzeczenie zpunktu 1, co do czynu opisanego wpunkcie XXIIIkomparycji i na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.postępowanie karne wobecR. R. (1)w tym zakresie umarza, zaś wydatkami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa,
2)w odniesieniu doM. P. (1):
– uchyla orzeczenie z punktu 7, 19 i 20
- zmienia rozstrzygnięcia z punktów 5 i 6 iM. P. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w punktach: XXVII i XXVIII komparycji wyroku ; w tej części wydatkami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa ;
3)w odniesieniu doS. P.:
– uchyla rozstrzygnięcie z punktu 12 w części dotyczącej czynu opisanego w punkcie XXXIII komparycji,
– uchyla orzeczenia zpunktów 9,10, 11 i 20i na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.w części dotyczącej czynów opisanych w punktach: XXXIII i XXXV komparycji postępowanie karne wobecS. P.umarza, wydatkami postępowania w sprawie w tej części obciąża Skarb Państwa;
4)w odniesieniu doW. K. (1)– uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.postępowanie karne wobec tego oskarżonego umarza, wydatkami postępowania w sprawie w tej części obciąża Skarb Państwa
II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;
III. na podstawieart. 63 § 1 k.k., zaliczaR. R. (1)okres tymczasowego aresztowania w sprawie, na poczet kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzonej w punkcie 2 wyroku – od dnia 19 września 2006r. do dnia 17 marca 2008r., zaś na poczet orzeczonej w tym punkcie kary grzywny – okres od dnia 18 marca 2008r. do dnia 1 czerwca 2008r.;
IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. C.kwotę 1239,84 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT;
V. tytułem opłaty sądowej zasądza na rzecz Skarbu Państwa: od oskarżonegoR. R. (1)– kwotę 2700 złotych, zaś od oskarżonegoP. R.– kwotę 1200 złotych i obciąża tych oskarżonych wydatkami postępowania odwoławczego w części związanej z wydaniem orzeczenia skazującego;
VI. w pozostałym zakresie wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
SSO Beata Tymoszów SSO Adam Bednarczyk SSR (del.) Izabela Kościarz Depta

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 196/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi–Południe w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2022 roku, sygn. akt III K 1070/13

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☒  na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1

R. R. (1)

stan majątkowy oskarżonego
uprzednia karalność oskarżonego

Informacja e- (...)
Karta karna

5160
(...)

2.1.1.2

M. P. (1)

stan majątkowy oskarżonego
uprzednia karalność oskarżonego

Informacja e- (...)
Karta karna

(...)
(...)

2.1.1.3

P. R.

stan majątkowy oskarżonego
brak karalności oskarżonego

Informacja e- (...)
Karta karna

(...)
5170

2.1.1.4

S. P.

stan majątkowy oskarżonego
uprzednia karalność oskarżonego

Informacja e- (...)
Karta karna

(...)
(...)

2.1.1.5

J. G.

stan majątkowy oskarżonego
brak karalności oskarżonego

Informacja e- (...)
Karta karna

(...)
(...)

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.2.

M. P. (1)

Popełnienie przez oskarżonego czynów zarzucanych mu w punktach: XXVII, XXVIII

ZeznaniaM. R.

(...)(...),(...)- (...)

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1
2.1.1.2
2.1.1.3
2.1.1.4
2.1.1.5

Informacje z e- (...)
Informacje o karalności

Dowody bezsporne, z dokumentów urzędowych – w sposób jednoznaczny stanowią podstawę do dokonania ustaleń co do dochodów uzyskanych przez oskarżonych oraz ich uprzedniej karalności bądź braku karalności

2.1.1.2.

ZeznaniaM. R.

Zostaną omówione szczegółowo w punkcie 3.3 – przy omawianiu apelacji obrońcy oskarżonegoP.

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty zawarte w apelacji prokuratora, w całości wniesionej na niekorzyść oskarżonych:

3.1.

W odniesieniu do:R. R. (1)w zakresie czynów opisanych w pkt od I do XXI;M. P. (1)w zakresie czynu opisanego w pkt XXV,S. P.w zakresie czynów opisanych w pkt od XXIX do XXXIV oraz XXXV ;M. G.w zakresie czynów opisanych w pkt od XXXVI do XXXVIII ;J. G.- w zakresie czynów opisanych w pkt od XXXIX do LII oraz LIII;W. K. (1)w zakresie czynu opisanego w pkt LIV
3.1.1.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 2 § 2 k.p.k.,art. 168a k.k.,art. 237 § 3 k.p.k.,art. 237a k.p.k.poprzez bezzasadne uznanie, iż dowody uzyskane w wyniku kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych przeprowadzonych w latach 2002-2003 nie mogą stanowić dowodów w niniejszej sprawie, gdyż zostały uzyskane z naruszeniem prawa, nie uzyskano wobec wszystkich osób, których rozmowy zarejestrowano i które są objęte niniejszym postępowaniem, tzw. zgód następczych na wykorzystanie tych dowodów zaś dowody z kontroli rozmów nie były i nie mogą być obecnie dowodem w zakresie przestępstw objętych postępowaniem, pomimo iż dowody te zostały zgromadzone zgodnie z prawem i brak jest przeszkód do wykorzystania ich w postępowaniu dowodowym przed sądem;
3.1.2. obraza przepisów postepowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez wykraczającą poza swobodną ocenę dowodów, powierzchowną, dowolną i wybiórczą interpretację dowodów skutkującą uznaniem za niewystarczające do ustalenia sprawstwa oskarżonych dowodów z zarejestrowanych rozmów telefonicznych, nieprzeprowadzenie analizy z danych bilingowych w zakresie autorów poszczególnych połączeń i miejsc logowania telefonów w trakcie tych rozmów oraz nieskonfrontowanie tych dowodów z miejscami popełnienia przestępstw objętych aktem oskarżenia, okolicznościami ich popełnienia i cechami pojazdów będących przedmiotem tych przestępstw co w konsekwencji skutkowało uniewinnieniem oskarżonych, podczas gdy wnikliwa ocena wszystkich zebranych w sprawie dowodów, przeprowadzona kompleksowo z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, iż oskarżeni wyczerpali znamiona zarzucanych im przestępstw
3.1.3obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez wykraczającą poza swobodną ocenę dowodów, powierzchowną, dowolną i wybiórczą interpretację dowodów skutkującą uznaniem za niemające znaczenia dla ustalenia istotnych w sprawie faktów oświadczeń procesowychP. W.,P. G. (1),W. W. (2),K. B.iA. S., podczas gdy wnikliwa ocena wszystkich zebranych w sprawie dowodów, przeprowadzona kompleksowo z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, iż oskarżeni wyczerpali znamiona zarzucanych im przestępstw.
- w odniesieniu doS. P.- co do czynu opisanego w pkt XXXV wyroku orazP. R.- co do czynu opisanego w pkt LV wyroku
3.1.4.obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.poprzez niewskazanie w wyroku w sytuacji zastosowaniaart. 4 § 1 k.k.z jakiej daty zastosowano przepisykodeksu karnego;
W odniesieniu doJ. G.co do czynu przypisanego w pkt LIII wyroku
3.1.5obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.poprzez niewskazanie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu wartości pojazdu, który był przedmiotem tego przestępstwa.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Co do zasady – apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie i to kilku względów.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów związanych z rozstrzygnięciami uniewinniającymi oskarżonych, których dotyczył ten środek odwoławczy omówić kwestie o zasadniczym wręcz znaczeniu, całkowicie pominięte przez autora apelacji.
Po pierwsze zatem, obecne postępowanie było powtórnym, a toczyło się z powodu uchylenia poprzedniego wyroku ( również uniewinniającego), wydanego wobec oskarżonych przez Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 5 grudnia 2011r. w sprawie sygn. akt XVIII K 80/08. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd prowadził m.in. analizę możliwości wykorzystania procesowego materiałów operacyjnych – podsłuchów, na jakie obecnie powołuje się prokurator i wskazał, że w jego ocenie – co do zasady, niezależnie od ich treści – takie wykorzystanie nie jest możliwe. Wyrok ten zaskarżony został m.in. przez prokuratora, który wprawdzie w petitum środka odwoławczego stawiał zarzut obrazyart. 424 § 1 k.p.k., ale już w uzasadnieniu prezentował odmienny pogląd prawny co do procesowych walorów owych materiałów niejawnych. Po rozpoznaniu apelacji, Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem wydanym w dniu 1 marca 2013r. sprawie sygn. II AKa 395/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji ( k. 3079 i nast.) W pisemnym uzasadnieniu tegoż orzeczenia Sąd odnosił się wprawdzie obszernie do sposobu sporządzenia pisemnych motywów wyroku przez sąd meriti, gdyż ten brak zaważył na uwzględnieniu wniesionych środków odwoławczych ale oprócz tej kwestii zajął również stanowisko w zakresie argumentacji oskarżyciela publicznego zawartej we wniesionej przezeń apelacji. Wskazał bowiem jednoznacznie, iżSąd Apelacyjny nie kwestionuje przedstawionego w motywach zaskarżonego wyroku poglądu prawnego co do dopuszczalności podsłuchu telefonicznego oraz możliwości procesowego wykorzystania, problemem jest jednak to, że sąd orzekający nie zapoznał się z całym tym materiałem” (vide: str. 40 uzasadnienia – k. 3119).Wymaga podkreślenia, że teza ta została wyrażona po rozpoznaniu apelacji prokuratora podlegającej rygoromart. 434 § 1 k.p.k.
Trzeba również przypomnieć, że zgodnie zart. 442 § 3 k.p.k.zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Z powyższego wynika więc, że rozpoznając po raz wtóry sprawę niniejszą, Sąd Rejonowy obowiązany był wykonać zalecenia sądu odwoławczego poprzez: zapoznanie się ze wszystkimi materiałami niejawnymi ( co uczynił) i ich przeanalizowanie – co do osobyR. R. (1)– pod kątem możliwości wyodrębnienia poszczególnych zapisów w kontekście zarzutów stawianych temu oskarżonemu, natomiast za przesądzoną uznał Sąd Apelacyjny kwestię procesowego wykorzystania tychże materiałów wobec pozostałych oskarżonych ( oczywiście przy spełnieniu warunków nakreślonych teoretycznie w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego).
Po drugie – od chwili wniesienia w niniejszej sprawie aktu oskarżenia, do dnia rozpoznania sprawy, nowelizacji uległ nie tylkoKodeks karny, ale także – m.in. z dniem 1 lipca(...). –Kodeks postępowania karnego. W ustawie z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, w art. art. 36 pkt. 1 wskazano wprost, że w sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ( czyli przed dniem 1 lipca 2015r. ) wniesiono do sądu akt oskarżenia ( jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) ,art. 168a k.p.k.nie stosuje się do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Oznacza to, że sama treść normy prawnej jest wystarczająca do zanegowania argumentacji skarżącego, zarzucającego wszak obrazę tego właśnie przepisu – poprzez jego niezastosowanie.
Wprawdzie ustawodawca nie wypowiadał się wówczas co do obowiązywaniaart. 168 b k.p.k., ale stało się tak wyłącznie dlatego, że tej jednostki redakcyjnej nie było wówczas wustawie – Kodeks postępowania karnego. Na gruncie tego rozwiązania pojawiła się jednak w doktrynie i orzecznictwie wątpliwość co do tego, czy tenże przepis w ogóle, co do zasady, może znaleźć zastosowanie w takiej kategorii spraw, to jest wtedy, gdy akt oskarżenia został skierowany do sądu przed datą 1 lipca 2015r. bądź też przed datą wprowadzeniaart. 168 b k.p.k., to jest przed dniem 15 kwietnia 2016r.
Odnotowania wypada więc, że już w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018r. powołano się na tę argumentację, jaka została następnie zawarta w postanowieniu z dnia 22 maja 2019 r.,I KZP 2/1, a z której wynika, żedowody uzyskane w toku kontroli operacyjnej, niebędące[co do których prokurator nie wystąpił ze stosowanym wnioskiem)w czasie obowiązywaniaart. 19 ust. 15 c ustawy z 6.04.1990 r. o Policji(Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.) przedmiotem wniosku, który prokurator był zobligowany skierować do sądu na podstawie tego przepisu, nie mogą być wykorzystane przez sąd w procesie w oparciu oart. 168 b k.p.k.Już choćby i z tego względu zastosowanie powyższego przepisu w odniesieniu do oskarżonych (pozaR. R. (1)) było wyłączone.
Po trzecie – jeśli podmiot fachowy, skarżący orzeczenie na niekorzyść oskarżonych, odwołuje się do dostępnych dla orzeczeń czy tekstów prawniczych, prezentujących poglądy tożsame z tymi, jakie przedstawił sąd meriti, a jednocześnie się z nimi nie zgadza ( w odróżnieniu od sądu odwoławczego, który je w pełni aprobuje), to należałoby oczekiwać, że poza zaznaczeniem stosowania zasady legalizmu i podaniem źródeł obowiązującego prawa, zaprezentuje konkurencyjny tok rozumowania, zapewniający mu skutek zakładany wniesieniem apelacji. Tak się jednak nie stało, gdyż z pewnością nie można uznać, by rozważania na kanwie obowiązywaniaart. 237 a k.p.k., stanowiły taką prezentację. Wreszcie – jakkolwiek ma rację prokurator podnosząc, że przestępstwa kradzieży z włamaniem nie były i nie są wymienione w katalogu przestępstw, których podsłuchy mogą dotyczyć, zaś ograniczenia wynikające zart. 237 a k.p.k.mają zastosowanie dopiero od dnia 11 czerwca 2011r., czyli od daty obowiązywania tego przepisu - to już błędnie zakłada, że do tej daty nie istniały inne ograniczenia związane z wykorzystaniem materiałami uzyskanych w drodze kontroli operacyjnej (podsłuchów), a zwłaszcza, że przed tą data ustawodawca nie przewidywał uzyskania tzw. zgody następczej sądu. Przeczy temu wyraźnie treśćart. 237 § 2 k.p.k., w zw. zart. 238 § 3 k.p.k.( w jego ówczesnym brzmieniu). Prokurator obowiązany był bowiem uzyskać taką zgodę w sprawie nie cierpiącej zwłoki (najpierw w terminie 3, a następnie - 5 dni) od rozpoczęcia kontroli operacyjnej. W wypadku jej braku, czyli wtedy gdy sąd nie zatwierdził postanowienia prokuratora, o którym mowa wart. 237 § 2albo też w sytuacji, gdy uzyskane materiały nie miały znaczenia dla postępowania karnego, po zakończeniu kontroli sąd zarządzał zniszczenie utrwalonych zapisów (art. 238 § 3 k.p.k.).
Wobec powyższego, skoro w odniesieniu doM. P. (1)zgodę taką uzyskano dopiero od dnia 12 czerwca 2003r. , wobecM. G.– od dnia 10 kwietnia 2006r, wobecJ. G.– od dnia 19 kwietnia 2006r. , a więc w okresach znacznie późniejszych niż czyny objęte zarzutami, zaś wobecS. P.nie uzyskano jej w ogóle, to wykorzystanie wobec nich materiałów uzyskanych w związku z kontrolą rozmów prowadzonych przezR. R. (1)m.in. z tymi oskarżonymi – nie było możliwe.
Gdy chodzi o tego ostatniego oskarżonego, zgodę tę uzyskano w dniu 20 lutego 2003r., co wiązało się z podejrzeniem popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 k.k., wymienionego w katalogu zart. 237 § 3 k.p.k.Zgodzić się przy tym należy, że skoro w zarzucie stawianym temu oskarżonemu mowa była o „udziale w grupie przestępczejmającej na celu popełnianie przestępstw kradzieży samochodów”,to materiały te mogły zostać wykorzystane procesowo również co do pozostałych zarzutów stawianychR. R. (1)- także po umorzeniu postępowania o czyn zart. 258 § 1 k.k.(postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 lipca 2013r., sygn. akt XVIII K 78/13). Ta decyzja procesowa miała jednak, zdaniem sądu odwoławczego, istotne znaczenie dla oceny dowodów tyczących owych pozostałych zarzutów, kwalifikowanych zart. 279 § 1 k.k.Umorzenie bowiem postępowania w zakresie czynu zart. 258 § 1 k.k., wykluczało także możliwość przywołania w każdym z jednostkowych zarzutów, działania „wspólnie i w porozumieniuw ramach zorganizowanej grupy przestępczej.W praktyce oznacza to, że wyrok skazujący z poszczególne kradzieże z włamaniem musiałby się opierać na takich dowodach, które pozwoliłyby ustalić jednoznacznie i bezspornie udziałR. R. (1)w popełnieniu każdego z owych przestępstw i jego rolę. Innymi słowy – w wypadku działania w grupie taki udział może być znacznie szerszy i sprowadzać się np. do umówienia nabywcy, przyjęcia zamówienia, zapewnienia zbytu etc. Przy braku możliwości przypisania oskarżonemuR.działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, dla przypisania popełnienia występku zart. 279 § 1 k.k.niezbędnym jest precyzyjne ustalenie jego roli – inaczej bowiem ocenić należy zachowanie będące pomocnictwem, inaczej – współdziałaniem, a inaczej – formą paserstwa. Tego zaś owe rozmowy, które sąd I instancji i sąd odwoławczy analizował szczegółowo, nie dowodzą. Za Sądem Rejonowym, którego wywody należy w pełni zaakceptować wskazać trzeba, że niewątpliwie świadczą one o tym, żeR. R. (1)- najogólniej mówiąc - miał do czynienia z działalnością przestępczą związaną z kradzieżami pojazdów: obracał się w takim środowisku, wymieniał informacje, a czasami urządzenia, temu służące; oferował do nabycia określone pojazdy. Przeprowadzona analiza ujawniła jednak także pomyłki w datach zarzutów wobec dat kradzieży ( np. VIII) bądź w wyglądzie pojazdów czy ich przebiegu ( np. k. 327 w zestawieniu z zeznaniamiP. G.). Forma prowadzenia owych rozmów i przekazywanych informacji istotnie nie daje podstaw do ustalenia, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, a rozważania o ewentualnej możliwości skazania za występki zart. 291 § 1 k.k.(nie dość, że w większości już przedawnione), wykraczałyby poza ramy zarzutów z aktu oskarżenia.
Wymaga przy tym wyraźnego podkreślenia, że to oskarżyciel, kwestionując rozstrzygnięcie i mając w polu widzenia treśćart. 437 § 2 k.p.k.w zw. zart. 454 § 1 k.p.k., podlegając ograniczeniom zart. 434 § 1 k.p.k., jeśli podejmuje polemikę ze stanowiskiem sądu meriti, powinien był ją poprzeć konkretami, przynajmniej w części uprawdopodabniającymi zarzut. Jeśli więc odwoływał się do „poszczególnych połączeń i miejsc logowania aparatów telefonicznych” albo treści prowadzonych rozmów, to choćby przykładowo powinien był podać o jakie numery telefonów chodzi, jakie połączenia i miejsca stacji bazowych ( abstrahując nawet od wątłości tego typu dowodu).
Podobne zastrzeżenia budzi zarzut () 3.1.3.) będący polemiką z oceną dowodów z zeznań:A. S.,P. G. (1)czyP. W.. Sąd Rejonowy dowodów tych nie pominął, przeanalizował treść owych zeznań i wyjaśnił, z jakiego powodu nie mogą one stanowić podstawy skazaniaR. R. (1)czy pozostałych oskarżonych za zarzucane im występki. Świadkowie ci bowiem dysponowali ogólną wiedzą o działalności(...)grupy(...), która to kwestia, w płaszczyźnie wiedzy nie mającej procesowego przełożenia, wątpliwości nie nasuwa. Wiedza ta pewnością mogła mieć znaczenie w początkowej fazie postępowania, gdy stawiano zarzuty kwalifikowane zart. 258 § 1 k.k.Niezależnie znów od ogólnikowości wywodów skarżącego, braku wskazania, którego z zarzutów dotyczą konkretne uwagi ( np. co do zeznańP. G. (1)), autor tej apelacji zdaje się nie dostrzegać różnicy akcentowanej przez sąd I instancji i się do niej nie odnosi. Nawet bowiem przy pełnym obdarzeniu wiarą zeznań wspomnianych świadków, nie dają one podstaw do ustalenia, że poszczególni oskarżeni popełnili zarzucane im występki kradzieży z włamaniem. Analiza tych zeznań nawet przy ustaleniu, czyje numery telefonów zapisane miał świadek w swym telefonie, nie pozwala na stanowcze ustalenie, kto był osobą określaną przez świadka mianem(...), przyprowadzającą doń określone pojazdy ( dwa z nich nie były w ogóle opisane w zarzutach). Nawet dostarczenie konkretnego samochodu przezR. R. (1)celem jego zbycia świadkowi, nie świadczy o dokonaniu przez tego oskarżonego kradzieży z włamaniem tego właśnie pojazdu. Jak słusznie zaznaczył Sąd Rejonowy zachowanie takie mogłoby rodzić, ewentualnie, odpowiedzialność za czyn zart. 291 § 1 k.k., ale takiego zarzutuR. R. (1)w tym zakresie niepostawiono.
Gdy zaś chodzi o zeznaniaK. B.prokurator zarzucając sądowi ich pobieżną ocenę, czyni to w oderwaniu od wypowiedzi świadka. Nie opisywał on przecież, by uczestniczył w jakiejkolwiek akcji zatrzymania oskarżonych, gdyż wprost stwierdził, że „zawsze trochę zabrakło, by ich zatrzymać” ( co, nota bene, musi budzić zdumienie zważywszy na poza obszerność materiału z podsłuchów, jakim dysponowała Policja). Bez wątpienia świadek dopasowując informacje uzyskane z kontroli operacyjnej rozmów do zgłoszeń kradzieży pojazdówna terenieW.wykazał się ogromną pracowitością, ale nie oznacza to, by w ten sposób pozyskano wiedzę odrębną od owych rozmów, mogącą znaleźć dowodowe zastosowanie . Gdyby bowiem, dysponując poza procesowymi informacjami o istniejącym świadku, doprowadzono do jego przesłuchania; wykonano czynność przeszukania, zabezpieczenia określonych przedmiotów, to naturalnie takie dowody uzyskałyby „swój własny byt” i mogły być wykorzystane w procesie. Świadek jednak taką wiedzą nie dysponował, a to, o czym zeznawał było jedynie relacją co do informacji pozyskanych wyłącznie w oparciu o podsłuchy. Tym samym jego zeznania oparte na sporządzanych notatkach z materiałów niejawnych, nie mogły być wykorzystanie, gdyż stanowiłoby to obejście ustawowego zakazu dowodowego. Na marginesie jeszcze wskazać trzeba, że owo „przypasowanie” może być o tyle mylące, że np. z jednej z rozmów prowadzonych przezR. R., a także zeznań M.R.wynika, iż bywały takie sytuacje, gdy członkowie różnych grup trudniących się kradzieżami pojazdów, spotykali się w tym samym miejscu, gdzie stał upatrzony pojazd lub też nawzajem ostrzegali o patrolach Policji podejmując usiłowania kradzieży w tym samym miejscu i czasie.
W tej części ( zarzut 3.1.2.) apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie jedynie w zakresie:
- zarzutu stawianegoS. P.w punkcie XXXIII, gdyż na posesji oskarżonego ujawniono części pochodzące z wymienionego w zarzucie, uprzednio skradzionego pojazdu, co nakazywało rozważenie jego odpowiedzialności w płaszczyźnieart. 291 § 1 k.k.Kierując się jednak stanowiskiem prokuratora prezentowanym na rozprawie odwoławczej, wobec przedawnienia karalności czynu, należało uchylić kwestionowane rozstrzygnięcie i umorzyć postępowanie;
- zarzutu stawianegoW. K. (1), gdyż należyta analiza zeznań jego brata –W. K. (2)co do sposobu „załatwienia auta” odR. R. (1), uzyskania dlań kredytu, nakazywała rozważenie odpowiedzialności oskarżonego choćby w płaszczyźnieart. 292 § 1 k.k.Jednakże, wobec przedawnienia karalności czynu, koniecznym stało się – zgodnie z wnioskiem prokuratora – uchylenie rozstrzygnięcia uniewinniającego i umorzenie postępowania.
Chybiony był także zarzut ( 3.1.5) dotyczący czynu przypisanegoJ. G.w punkcie 13 wyroku ( zarzut z punktu LIII) i to z kilku względów. Po pierwsze bowiem – sama wartość rzeczy skradzionej w wyniku włamania, lub której kradzieży usiłowano dokonać, nie ma znaczenia dla przyjęcia kwalifikacji prawnej zart. 279 § 1 k.k., zaś prokurator nie kwestionował jednocześnie wymiaru orzeczonych wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności i grzywny. Po wtóre – nie kto inny, jak właśnie oskarżyciel obowiązany był ustalić ową wartość i wskazać ją najpierw w postanowieniu o przedstawieniu zarzutu, a następnie w akcie oskarżenia. Wbrew zarzutowi – brak podania owej wartości nie jest skutkiem modyfikacji opisu czynu przez sąd I instancji, lecz wad aktu oskarżenia, będących efektem zaniechań oskarżyciela, gdyż w zarzutach stawianychR. R. (1),M.P.ani teżJ. G.wartości tejże nie podano. Końcowo wypada zaznaczyć, że jeśli już oskarżyciel zdecydował się na stawianie takiego zarzutu, a w konsekwencji wniosku o modyfikację orzeczenia, powinien był najpierw powołać dowody, pozwalające na ustalenie wartości pojazdu oraz tę wartość wskazać, czego również nie uczynił.
Co do stawianegoM. P. (1)zarzutu z punktu XXV – apelacja nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji poza tą, związaną z wiedzą pozyskiwaną z kontroli operacyjnej rozmów prowadzonych przez oskarżonegoR..
Miał natomiast rację skarżący podnosząc, że ograniczenie się przez sąd orzekający do przywołania, w kwalifikacji prawnej jedynieart. 4 § 1 k.k.odwołującego się do konkretnej normy intertemporalnej wymaga wskazania konkretnej daty ( lub przynajmniej okresu zakreślonego ramami czasowymi) stosowaniaustawy Kodeks karny. Błąd ten został konwalidowany przez Sąd Okręgowy.

Wniosek

1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie oskarżonych:
-R. R. (1)co do czynów opisanych w pkt I do XXI wyroku,
-M. P. (1)co do czynu z pkt XXV wyroku;
-S. P.co do czynów z pkt od XXIX do XXXIV wyroku,
-M. G.co do czynów z pkt od XXXVI do XXXVIII wyroku,
-J. G.co do czynów z pkt od XXXIX do LII wyroku,
-W. K. (1)co do czynu z w pkt LIV wyroku
i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w zakresie tych czynów;
2) w zakresie oskarżonychS. P.co do czynu opisanego w pkt XXXV wyroku orazP. R.co do czynu opisanego w pkt LV wyroku - uzupełnienie niewskazania w wyroku w sytuacji zastosowaniaart. 4 § 1 k.k.z jakiej daty zastosowano przepisykodeksu karnego.
3) w zakresie oskarżonegoJ. G., co do czynu opisanego w pkt LIII wyroku, uzupełnienie opisu czynu przypisanego wskazanemu oskarżonemu o wartość pojazdu będącego przedmiotem przestępstwa.
NA rozprawie odwoławczej prokurator, wobec wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności niektórych czynów, wniosek ten zmodyfikował i wniósł o uchylenie wyroku co do:R. R. (1)( czyn z punktu XXIII) ,W. K. (1)( co do czynu z punktu LIV) orazS. P.( wszystkie czyny, oprócz czynów z punktów: XXIX i XXXIV) i umorzenie postępowania

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Na uwzględnienie zasługiwał jedynie w części wniosek złożony na rozprawie apelacyjnej, w pozostałym zaś zakresie wnioski były chybione – z przyczyn wyżej wskazanych. Uchylenie rozstrzygnięcia uniewinniającego, choćby następczym orzeczeniem miało być umorzenie postępowania, nastąpić mogło tylko wtedy, gdy już na tym etapie postępowania możliwe było podważenie zasadności uniewinnienia Uwaga to dotyczy czynu zarzucanegoW. K. (1)orazS. P.( punkt XXXIII), co także zostało wyżej omówione.

Lp.

Zarzuty zawarte w apelacji obrońcyP. R.

3.2.

3.2.1.Obraza przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez obrazę przepisów:
1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego polegającej na wyprowadzeniu wniosków z niego nie wynikających oraz poprzez zaniechanie oparcia wyroku o analizę całokształtu materiału dowodowego, oparcie wyroku na podstawie części materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania z pominięciem dowodów zgromadzonych w toku postępowania, to jest:
- poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego w postaci depozycjiM. R., w szczególności polegające na pominięciu faktu, że w zakresie mającym wskazywać na sprawstwoP. R., zeznania te stanowią jedynie powtórzenie relacjiR. R. (1), który nie był ani świadkiem, ani uczestnikiem postrzelenia czy też odwiezienia do szpitala jednej z osób zS., a tym samym poprzez uznanie za wiarygodny materiał dowodowy ,,zgodnie z którymi – w myśl relacjiR. R. (1)– jedna z osób zS.została postrzelona i odwieziona do szpitala wW.”.
- poprzez sformułowanie, na podstawie treści zeznańP. B.,P. S.,M. M. (3), wniosku o ,,akcji policyjnej zakończonej postrzałem sprawcy i ucieczką pojazdu”, podczas gdy świadkowie formułowali jedynie przypuszczenia o oddaniu strzałów w kierunku samochodu, zaś żaden ze świadków nie potwierdził postrzelenia sprawcy zdarzenia.
3)art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 391 § 1 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k., poprzez odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania w charakterze świadka na rozprawieM. R.i ograniczenie się do odczytania protokołów zeznań świadka składanych na wcześniejszych etapach postępowania, przy równoczesnym zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do usunięcia przeszkody niepozwalającej na ww. czynności tj. zaniechaniu ustalenia prawidłowego adresu do doręczeń świadka, podczas gdy zeznania ww. świadka stanowią jedyny pośredni dowód pozwalający na dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie formułowania przezR. R. (1)twierdzeń o udzielaniu pomocy medycznej w szpitalu wW.współsprawcom przypisanego mu czynu zabronionego, a tym samym jedyną poszlakę pozwalającą na powiązanie obecnościP. R.w szpitalu wW.ze zdarzeniem przyul. (...).
3.2.2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mających wpływ na jego treść, polegający na niewłaściwym uznaniu, żeP. R.w dniu 19 września 2006 roku, był jedyną z osób znajdujących się przyul. (...)w pojeździeS., został postrzelony przez funkcjonariuszy policji, a tym działając wspólnie i w porozumieniu zR. R. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiT..

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty ( poza jednym) miały typowo polemiczny charakter. Jakkolwiek słuszne były uwagi obrońcy o potrzebie przesłuchania bezpośrednio na rozprawieM. R., to wobec uzupełnienia tego braku przez sąd odwoławczy, nie mogą się być skuteczne zastrzeżenia, co do wątpliwości, jakie rodziły jego zeznania. Bezpośredni kontakt ze świadkiem utwierdził Sąd Okręgowy co do prawidłowości wniosków wysnutych przez sąd meriti z analizy tego dowodu. Świadek bowiem zeznawał w sposób spokojny i wyrażono, zastrzegając, że nie wszystko dobrze pamięta i logicznie tłumaczył przyczynę tego stanu rzeczy. Nie starał się przy tym nieprawdziwie obciążać któregokolwiek z oskarżonych, choć powoływał się na reakcje znajomych z dawnej działalności przestępczej, gdy zdecydował się współpracować z organami ścigania. Oczywistym jest, że tzw. „skruszony przestępca”, decydujący się na taką współpracę, czyni to nie ze szlachetnych pobudek ( czy też – nie tylko z ich powodu), ale przede wszystkim, aby zapewnić sobie określoną korzyść procesową. Przez pryzmat tej wiedzy należy więc oceniać jego depozycie w realiach konkretnej sprawy.
W niniejszym postępowaniu wiedza, jaką dzielił się świadek w odniesieniu doP. R.była zupełnie marginalna. Trudno logicznie zakładać, że przy skali stawianych mu zarzutów i skali zdarzeń, o których zeznawał, informacje dotyczące np. postrzeleniaP. R.czy czynów popełnianych przezM. P. (1), miałyby istotny wpływ na sytuację procesowąM. R.. Były to przecież kwestie nie mające zaważyć na kształcie orzeczenia wydanego wobec niego, co wynika choćby z treści dołączonych do akt sprawy odpisów aktów oskarżenia czy wyroków zapadłych w innych sprawach.
Gdyby zaś świadek, chcąc współpracować z organami ścigania, zeznawał fałszywie czy był przez kogokolwiek „sterowany” , to zapewne zadbałby o to, by jego relacje zgadzały się w szczegółach z realiami zdarzeń. Kwestie omówione przy apelacji obrońcy M.P.temu przeczą, co – paradoksalnie – potwierdza tylko wiarygodność M.R.. Wreszcie należy wskazać, że rozmowa, jaką miał ze świadkiem toczyćR. R. (1)odbywała się w areszcie śledczym po jakimś czasie od zdarzenia, a nie np. tego samego dnia wieczorem. Nie wymaga chyba szerszego dowodzenia twierdzenie, iż postrzelenie oskarżonego, znanego dość dobrze młodym ludziom zW.i okolic, nie było zajściem codziennym, tuzinkowym. Wiedza o nim, to jest o tym, żeP. R.był w szpitalu i z jakiego powodu, z pewnością -choćby poprzez osoby trzecie - dotarła doR. R., który wiedząc jednocześnie, że(...)był jednym ze sprawców kradzieżyT. (...), tak właśnie relacjonował tę kwestię M.R.. Co więcej – o użyciu broni palnej, a tym samym możliwości postrzelenia jednego ze współsprawców,R. R.mógł mniemać na miejscu zdarzenia. Nawet bowiem, jeśli podjął ucieczkę ze skradzionego pojazdu, to z pewnością słyszał okrzyki policjanta wzywającego do zatrzymania się, a następnie strzały, które oddane w tym miejscu i czasie nie generowały odgłosu przypominającego ruch uliczny.
Podkreślenia wymaga przy tym, że zeznania M.R.nie były jedynym, a nawet nie najważniejszym dowodem obciążającymP. R.. Dowody takie, w postaci zeznań funkcjonariuszy Policji oraz pielęgniarki szpitala wW.G. R., analizy sposobu ( strzał z tyłu oddalającego się pojazduS.) i godziny użycia broni palnej w zajściu naul. (...)( 11,10) z godziną przyjęcia doszpitala (...)i jego dokumentacji medycznej, wskazują jednoznacznie, że był on osobą znajdującą się w uciekającym samochodzieS. (...), w którego kierunku strzelałP. B.. Rany postrzałowe w roku 2006, na terenieW.nie zdarzały się nagminnie, a naiwnym byłoby mniemanie, że akurat tego samego dnia w tym samym czasieP. R.odniósł tę ranę w zupełnie innych okolicznościach szczególnie, że nawet nie próbował ich opisywać. Odmiennie – przy przyjęciu do szpitala twierdził, że ma ranę kłutą, a możliwość omyłki należy tu jednoznacznie wykluczyć. Ustaleniu, iżP. R.był jedną z osób uciekających zul. (...)po dokonanej kradzieży innego pojazdu i został postrzelony przez policjanta nie stoi na przeszkodzie umorzenie postępowania toczącego się w kierunku czynu zart. 160 § 1 k.k.– do czego odwoływała się obrońca. Ani żaden dowód na to nie wskazywał, ani też Sąd Rejonowy nie przyjął, by ten oskarżony KIEROWAŁ wówczas pojazdem, a tylko kierujący mógłby odpowiadać za stworzenie swym sposobem jazdy zagrożenia dla życia zatrzymującego go funkcjonariusza Policji. Jest oczywistym, że skoro nie dało się jednoznacznie ustalić, kto był owym kierującym, w tym zakresie należało umorzyć postępowanie, co jednakże nie wyklucza obecności w owym pojeździeP. R.(jako pasażera lub właśnie - kierującego).
Skoro zaś uznane za wiarygodne przez sąd meriti dowody, szczegółowo omówione w uzasadnieniu, logicznie i przekonująco wskazywały na obecność w tymże pojeździeP. R., to uprawniony i racjonalny był wniosek, że uczestniczył on w kradzieży pojazdu na szkodęL. J.. Dla przypisania tego czynu nie jest przy tym niezbędne uzyskanie dowodu, a więc ustalenie, że to on np. przełamywał zamkniecie pojazdu, uruchamiał go etc. Wystarczającym jest przyjęcie, że zawiózł na miejsce zdarzeniaR. R. (1)i innego współsprawcę, oczekiwał na odjazd pojazduT., a następnie – w ramach podziału ról, go ubezpieczał. Sposób jazdyS.iT.opisywany przez świadkaP. B.wyklucza przypadkową obecność oskarżonego naul. (...), nieświadomość powodów, dla których jedzie za pojazdem kierowanym przezR. R. (1). A skoro tak – to w pełni prawidłowe są także ustalenia faktyczne bodące podstawą wyroku.

Wniosek

zmiana wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na to, że chybione były zarzuty apelacji, a nie zachodziły tez przesłanki zart. 440 k.p.k.

Lp.

Zarzuty zawarte w apelacji obrońcyM. P. (1)

3.3.

- co do czynów z pkt XXVII (pkt 5 wyroku) oraz XXVIII (pkt 6 wyroku)-
3.3.1obraza przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k., poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny i z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co wyrażało się bezkrytycznym daniu wiary depozycjom świadkaM. R.i oparcie istotnych ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie tego dowodu.
-art. 392 § 1 k.p.k.poprzez odstąpienie przez Sąd na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. od bezpośredniego przesłuchania świadkaM. R.i wyłącznie odczytanie zeznań świadka, podczas gdy depozycje w/w świadka były jedynym dowodem obciążającym oskarżonegoM. P. (1), a niedopuszczalne jest odstępstwo od zasady bezpośredniości w sytuacji, gdy dowód ma istotne znaczenie dla ustalenia winy sprawcy lub dla wymiaru kary.
3.3.2.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżonyM. P. (1)dokonał w dniu 16 maja 2006 r. kradzieży pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)(zarzut XXVII) oraz kradzieży z włamaniem pojazdu markiS. (...)onr rej. (...)w dniu 16 stycznia 2007 r. (zarzut XXVIII), co w rzeczywistości nie miało miejsca i nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego.
3.3.3.rażąca niewspółmierność kar jednostkowych w wymiarze roku bezwzględnego pozbawienia wolności za czyn zarzucany oskarżonemu w pkt XXVIII, a w konsekwencji kary łącznej 2 lata bezwzględnego pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności przedmiotowo-podmiotowe sprawy powinny skutkować wymierzeniem łagodniejszej kary, w tym w szczególności fakt, że przypisane oskarżonemu czyny miały miejsce w 2006 r. i 2007 r., co ma istotne znaczenie biorąc pod uwagę funkcję zapobiegawcze i wychowawcze kary.

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja okazała się zasadna tam, gdzie obrońca kwestionował prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych. Ze względów, jakie zostały omówione wyżej ( pkt. 3.2.) brak jest [odstaw do zanegowania wiarygodnościM. R., a tym samym prawdziwości jego zeznań. Rzecz jednak w tym, czego nie dostrzegł Sąd Rejonowy, że zeznania te nie tylko są dość ogólnikowe i nie pozwalają precyzyjnie ustalić jakiego zdarzenia dotyczą ( odnosi się to do zarzutu z punktu XXVIII czyli kradzieży z włamaniem pojazduS. (...)), ale wręcz – gdy chodzi o zarzut z punktu XXVII, a więc kradzieży samochoduA. (...)ich zestawienie z zeznaniami pokrzywdzonego – właściciela auta ( także uznanymi za wiarygodne) prowadzić musi do uniewinnieniaM.P..
Gdy bowiem chodzi o ten ostatni zarzut, tak z zeznańM. R.złożonych i ujawnionych na rozprawie odwoławczej, jak i zaliczonych w poczet materiału dowodowego przez sąd meriti jasno wynika, że miał on usłyszeć o dokonanej przezM. P. (1)kradzieży pojazdu markiA. (...)dokonanej w pobliżu kortów tenisowych ( bez wskazania, o które dokładnie chodzi), w bliżej nieokreślonej dacie. Skradziony pojazd byłzaparkowany,ale nie zamknięty na kluczyk. Gdy oskarżony do niego wsiadłznalazłkluczyki i odjechał.
Tymczasem z zeznań pokrzywdzonegoR. D., szczegółowo analizowanych przez sad meriti wynika jednoznacznie, że gdy pokrzywdzony jechał Trasą(...)usłyszał stukanie i kierowca innego pojazdu, zatrzymującego się na światłach, wskazał na tył samochodu ( o tym – dalej) Następnie pokrzywdzony zjechał nastację paliwS.,wysiadł z pojazdunie gasząc silnikai gdy udał się na jego tył, by sprawdzić usterkę , dostrzegł stłuczoną tylna lampę. W tym czasie do uruchomionego pojazdu dostał się złodziej, który dysponująckartą zbliżeniową, odjechał pojazdem. Już pobieżna analiza obu tych dowodów wskazuje, że jedynym logicznym jej wnioskiem musi bić stwierdzenie, że obaj świadkowie mówili o zupełnie różnych zdarzeniach. Trudno przecież znaleźć jakikolwiek racjonalny powód , dla któregoM. P.dzieląc się swą wiedzą z M.R., zamiast mówić o kradzieży na stancji benzynowej operowałby określeniem „korty tenisowe”, znajdujące się w dalekiej odległości. Znaczenie „pojazdu zaparkowanego przy kortach”, a pojazdu „zjeżdżającego na stację benzynową” jest kompletnie inne, podobnie jak sformułowanie o „znalezieniu kluczyka”. Skoro pojazd był cały czas uruchomiony, nie było potrzeby szukania czegokolwiek (i znalezienia) zwłaszcza, że nie było mowy o kluczyku, lecz karcie zbliżeniowej. Wreszcie, całkowicie nieracjonalne byłoby pominięcie przez oskarżonego, podającego tak wiele szczegółów, informacji o tym, że sprowokował kierującego do zjechania na stację i wyjścia z pojazdu. Przy skali „działalności” zarzucanej w śledztwie grupie(...)czyliR. R.nie da się wykluczyć, żeM. P., opowiadając M.R.o takiej kradzieży, mówił prawdę, tyle tylko, że nie dotyczy to czynu objętego aktem oskarżenia. Oczywistym jest przy tym, że przyjęcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż to M.P.był tym kierującym, który pokazywał pokrzywdzonemu usterkę w samochodzie, a następnie go ukradł, stanowiło pewien zabieg- skrót myślowy sądu orzekającego, który bazując na zeznaniach M.R., poczynił takie ustalenie. Sam właściciel skradzionego pojazdu nikogo nie rozpoznał, zaś jego relacja pozwala jedynie odtworzyć przebieg kradzieży, natomiast nie daje podstaw do wskazania jej sprawcy.
Jeszcze dalej idące wątpliwości dotyczą drugiego z czynów przypisanych temu oskarżonemu. M.R.wypowiadając się na ten temat podawał tylko bliżej nieokreślony czas ( rok 2006 lub 2007), markę pojazdu i typ nie odpowiadający przedmiotowi kradzieży –S. (...), podczas gdy skradziono pojazdS. (...). Nie ma w tej wypowiedzi, choć prawdziwej, żadnych szczegółów pozwalających na zindywidualizowanie owego zdarzenia, co zważywszy na skalę kradzieży dokonywanych w tym czasie na terenieW.przez różne grupy przestępcze, czyni ustalenia faktyczne stanowiące podstawę skazaniaM. P. (1), całkowicie dowolnymi ( podczas zajścia w dniu 19 września 2006r. współsprawcy kradzieżyT. (...)na szkodęL. J.poruszali się także kradzionym pojazdemS. (...)).
Odwołanie się do zasady określonej wart. 5 § 2 k.p.k.nakazywało więc uwzględnienie apelacji obrońcy, co zwalnia z konieczności szczegółowego odnoszenia się do pozostałych zarzutów.

Wniosek

zmiana wyroku i uniewinnienie oskarżonego od obu przypisanych mu czynów ewentualnie - zmiana wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych (a w konsekwencji i kary łącznej) pozbawienia wolności w niższym wymiarze z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary oraz wymierzenie niższej kary grzywny.

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodów omówionych wyżej w pełni zasadny był wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów z punktów: XXVII oraz XXVIII .

Lp.

Zarzuty zawarte w apelacji obrońcyR. R. (1)

3.4.

rażąca niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary grzywny poprzez przyjęcie, że zasłużył on na wymierzenie mu kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 80 złotych każda za przestępstwa objęte przedmiotowym wyrokiem, która zdaniem Sądu była wyważona i adekwatna do stopnia zawinienia, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego winna skutkować wymierzeniem mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, względnie kary pozbawienia wolności znacznie łagodniejszej oraz zdecydowanie niższej kary grzywny.
lub dla wymiaru kary.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na wstępie zaznaczyć należy, że rozważania sądu odwoławczego koncentrować się będą już nie wymiaru kar łącznych pozbawienia wolności grzywny, lecz jedynie kar orzeczonych za występek zarzucany wpunkcie XXIV, a kwalifikowany zart. 279 § 1 k.k.
Ja bowiem trafnie dostrzegł prokurator obecny na rozprawie apelacyjnej, w toku postępowania odwoławczego doszło do przedawnienia karalności czynu z punktu XXIII , a strony zgodnie wniosły o umorzenie postępowania w tym zakresie ( wina oskarżonego nie była kwestionowana).
Gdy natomiast chodzi o wymierzenieR. R. (1)za czyn zarzucany w punkcie XXIV kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny po 80 złotych, żadną miarą rozstrzygnięcia tego nie da się uznać za rażąco niewspółmiernie surowego i to uwzględniając jego obecny tryb życia oraz postawę, wynikające z wywiadu środowiskowego oraz dokumentów dołączonych do apelacji. Pomimo upływu lat od zdarzenia nie wolno przecież pominąć, iż kara izolacyjna jedynie nieznacznie przekracza ustawowy próg minimalnego zagrożenia dla każdej kradzieży z włamaniem, bez względu na inne okoliczności jej popełnia. Tu zaś w grę wchodzi wysoki stopień jej zorganizowania ( kilkoro sprawców, pojazd „osłaniający” ucieczkę, prowadzący skradziony samochód, profesjonalizm ( stosowny ubiór, realizacja złożonego „zamówienia”) , uprzednie planowanie przestępstwa. Bez wątpienia sprawa to, że ów czyn charakteryzuje się wyższym stopniem szkodliwości społecznej, aniżeli zdarzenie nagłe, zrealizowane pod wpływem impulsu czy okazji, czyn popełniony przez jednego sprawcę. Oskarżony był uprzednio, to jest przed obecnym wyrokiem, karany na karę 4 lat pozbawienia wolności, za takie same rodzajowo występki, a więc obecnie przypisany czyn nie był w jego życiu zdarzeniem incydentalnym.
Co zaś się tyczy kary grzywny w pierwszym rzędzie musi ona być adekwatna do wartości skradzionego pojazdu, odnoszącej się do realiów z daty przestępstwa. Siła nabywcza kwoty 46 000 złotych w roku 2006 z pewnością była znacząco wyższa niż obecnie, co znalazło wyraz w wysokości wymierzonej kary grzywny, na którą zaliczono oskarżonemu 75 dni okresu tymczasowego aresztowania, wobec czego należy ją traktować jako karę wykonaną.

Wniosek

zmiana wyroku poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, względnie o wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności znacznie łagodniejszej oraz niższej kary grzywny.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, bo choć formalnie istniałyby ku temu przesłanki, to dobrodziejstwo, o jakim mowa wart. 69 § 1 k.k.należy odnosić tylko do takich sprawców, których zachowanie wskazuje na odosobniony przypadek łamania porządku prawnego; chwilowe odstępstwo od przestrzegania prawa. Czyn przypisany oskarżonemu nie został popełniony z nagłych pobudek, impulsu, lecz był z góry zaplanowany i precyzyjnie realizowany.

Lp.

Zarzuty zawarte w apelacjiR. R. (1)

3.5.

Rażąca niewspółmierność kary wyrażająca się w błędnej ocenie okoliczności przedmiotowych i podmiotowych w sprawie, a także obraza przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicieart. 4 k.p.k.poprzez wymierzenie rażąco surowej kary. Wniósł o wymierzenie mu kary łagodniejszej kary pozbawienia wolności oraz niżej kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 złotych każda..

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut był niezasadny z przyczyn omówionych w punkcie 3.4.

Wniosek

zmiana wyroku poprzez wymierzenie mu łagodniejszej kary pozbawienia wolności oraz niżej kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 złotych każda.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z powodów opisanych w punkcie 3.4.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Orzeczenia uniewinniająceR. R. (1),M. P. (1)( czyn z punktu XXV),S. P.(za wyjątkiem czynów, co do których umorzono postępowanie),M. G.,J. G.oraz w części skazującejJ. G.iP. R.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zostały one szczegółowo omówione przy rozważaniach dotyczących poszczególnych środków odwoławczych i poszczególnych zarzutów.

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

UniewinnienieM. P. (1)

Zwięźle o powodach zmiany

Opisane w punkcie 3.3.

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1

Co do oskarżonegoR. R. (1)– w zakresie czynu zpunktu XXIII(art. 291 § 1 k.k.) oraz co doS. P.– w zakresie czynu zarzucanego wpunkcie XXXV(art. 291 § 1 k.k.)

☒art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

W tym zakresie Sąd orzekał poza granicami apelacji oraz niezależnie od podniesionych zarzutów, a to wobec przedawnienia karalności czynów – po upływie 20 lat od dat ich popełnienia. Występek zart. 291 § 1 k.k.zagrożony jest kara pozbawienia wolności nie przekraczającą lat 5. Podstawowy okres przedawnienia jego karalności wynosi zatem lat 10 (art. 101 § 1 pkt. 3 k.k.), a jeśli w tym okresie wszczęto postępowanie – ulega on wydłużeniu o kolejne 10 lat (art. 102 § 1 k.k.). Zatem, wobec wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k., kierując się treściąart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k., koniecznym było uchylenie wyroku w tej części i umorzenie postępowania.

5.3.1.2

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3

Konieczność umorzenia postępowania

☒art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności czynów, od popełnienia których uprzednio uniewinnionoW. K. (1)iS. P.( zarzut z punktu XXXIII), uniemożliwiała kontynuowanie postępowania. Podzielając więc, co do zasady zarzuty apelacji prokuratora, należało wyrok w tej części uchylić i umorzyć postępowanie.

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Wskazanie dokładnie, z jakiej daty stosowany został akt prawny –Kodeks karny, a to w związku zart. 4 § 1 k.k.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt IV

Punkt V

O wynagrodzeniu obrońcy wyznaczonego z urzędu –adw. D. C.rozstrzygnięto w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Zgodnie zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.Sąd obciążył kosztami procesuR. R. (1)iP. R.– w związku z częścią skazującą wyroku.

7

PODPIS

SSO Beata Tymoszów SO Adam Bednarczyk SSR (del.) Izabela Kościarz – Depta

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w części uniewinniającej oskarżonych i części skazującejJ. G.,S. P.iM.P.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

1.12

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaM. P. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcia skazujące i kara łączna

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.13

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaP. R.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie skazujące

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.14

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaR. R. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie skazujące

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

Zmiana

1.15

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

5

Podmiot wnoszący apelację

R. R. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie skazujące

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana