Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 573/15
Data wyroku: 2017-05-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt III K 573/15

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 maja 2015 r. oskarżonyS. K.na terenie Akademika Studenckiego wW.przyul. (...), w wyniku kopnięcia wywołał u pokrzywdzonegoP. B.uszkodzenie ciała na okres powyżej 7 (siedmiu dni), polegające na urazie kolana prawego – zwichnięcie boczne rzepki (k. 49).
Do zdarzenia tego doszło w nocy z 13 na 14 maja 2015 r. po imprezie zorganizowanej przez mieszkańców akademika, która miała miejsce na jego terenie (k. 16-17).
Z zeznań świadkaA. M. (1)wynika, że doznany uraz ciała powstały uP. B.nastąpił na skutek zachowania oskarżonegoS. K., który przepychał się z pokrzywdzonym oraz kopnął go w kolano, co spowodowało jego skrzywienie (k. 13-14).
PokrzywdzonyP. B.twierdzi, że oskarżonyS. K.wzywał go, aby przyszedł na trawnik przez Akademikiem Studenckim, co pokrzywdzony w sposób dorozumiany aprobował (zjawił się na trawniku), tam oskarżony uderzył pięścią pokrzywdzonego w twarz. Uderzenie w twarz pokrzywdzonego doprowadziło go do upadku. W trakcie, gdy pokrzywdzony znajdował się w pozycji leżącej, oskarżony prócz kopnięć w plecy i pośladki, kopnął również pokrzywdzonego w prawe kolano (k. 18-20). Skutkiem kopnięcia było powstanie u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci zwichnięci bocznego rzepki prawej (k. 21).
Na etapie postępowania przygotowawczego oskarżonyS. K.wyjaśnił, że pokrzywdzony swoim zachowanie go prowokował, co spowodowało do zaistnienia zajścia z pokrzywdzonymP. B.. Ponadto oskarżonyS. K., jak wyjaśnił, nie działał z zamiarem wywołania u pokrzywdzonego trwałych szkód zdrowotnych (k. 36-37).
Z kolei świadekT. B.zeznał, że oskarżonyS. K.chciał się bić z pokrzywdzonymP. B.. Pokrzywdzony zamiar oskarżonego lekceważył. Oskarżony jednak uderzył pokrzywdzonegoP. B.pięścią w twarz. Potem oskarżony kopnąłP. B.w kolano, co spowodowało, żeP. B.upadł, a oskarżony nadal kopał go w brzuch, co zostało zakończone przez oskarżonego obezwładnieniemP. B.w ten sposób, że oskarżonyS. K.usiadł na pokrzywdzonym (k. 39-40).
ŚwiadekK. D.zeznała, że zajścia pomiędzy oskarżonymS. K.aP. B.bezpośrednio nie widziała, a o całym zdarzeniu dowiedziała się od oskarżonego, który powiedział świadekK. D., iż pokrzywdzony chciał się bić, w trakcie wymiany wzajemnej uderzeń pokrzywdzony upadł na ziemie. ŚwiadekK. D.dodała, że oskarżonyS. K.powiedział jej, że kopał on pokrzywdzonegoP. B.(k. 42-43).
Według zeznań świadkaA. K.to pokrzywdzony pierwszy uderzył oskarżonegoS. K.. Świadek więcej nie był w stanie zeznać, bowiem nie był bezpośrednio przy zdarzeniu, jakie zaistniało na trawniku przed Akademikiem Studenckim (k. 44-45).
Analogiczny przebieg zdarzenia również utrzymuje świadekM. K., wskazując, że to oskarżonyS. K.został uderzony pierwszy przez pokrzywdzonego, przy czym wskazać należy, żeM. K.był bezpośrednim świadkiem bójki (k. 46-47).
Przedmiotowe zdarzenie poprzedzone zostało konfliktem wywołanym przez towarzyszące pokrzywdzonemu dziewczyny, które zaatakowałyK. D.na terenie akademika, który to konflikt stanowił genezę objętego niniejszym postępowaniem zachowania oskarżonego –S. K.wywołanego, jak wynika z materiału dowodowego, przez postawę pokrzywdzonego –P. B.i towarzyszące mu osoby.
S. K.przyznał się do starcia z pokrzywdzonym, zaprzeczał jednak aby zachowaniem swym mógł wywołać u niego obrażenia.
Sąd zważył co następuje.
Zeznania wszystkich świadków oceniać należało ze szczególna ostrożnością, część z nich bowiem nie widziała zdarzenia objętego postępowaniem, a część była w jego trakcie pod znacznym wpływem alkoholu. Co do zasady sąd uznał za wiarygodne zeznania kolegów i koleżanek oskarżonego w zakresie sprowokowania przez znajome pokrzywdzonego awantury w akademiku, jeśli chodzi zaś o opis zdarzenia sprzed akademika, sąd uznał za bliższe prawdy zeznania osób towarzyszących pokrzywdzonemu. Jest oczywistym bowiem, iż koleżankiP. B.chciały przedstawić się w pozytywnym świetle i zataić, iż to w rzeczy samej ich postawa skutkowała późniejszym konfliktem z oskarżonym. Jest równie oczywiste, iż oskarżony i jego znajomi, próbowali przekonać sąd do dania wiary ich wersji zdarzeń sprzed akademika.
Walor wiarygodności sąd przyznał zeznaniom świadekA. M. (2)(k. 135-137) w odniesieniu do przebiegu zdarzeń po opuszczeniu akademika. Również za wiarygodne sąd uznał zeznanie funkcjonariusza PolicjiA. M. (3)(k. 16-17) złożone w czasie postępowania przygotowawczego, a odczytane podczas rozprawy, bowiem zeznania te są spójne, logiczne, a policjant jest obcy wobec stron, a więc nie był on zainteresowany uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia sądowego dla którejkolwiek ze stron występujących w niniejszym postępowaniu.
Nadto, sąd nie odmówił wiarygodności opinii sądowo-lekarskiej, gdyż opinię sporządził lekarz specjalista, który w niniejszej sprawie z uwagi na posiadane wiadomości specjalne, spełniał wymogi stawiane biegłemu (k. 49).
Wiarygodności dowodowej sąd odmawia świadekP. K., bowiem sama przyznała, iż zna się z pokrzywdzonym od wielu lat, a w chwili zaistnienia zdarzenia była pod wpływem alkoholu i nie pamięta szczegółowo bezpośrednio powodu zajścia pomiędzy oskarżonymS. K.a pokrzywdzonymP. B.(k. 144-145). Również Sąd nie mógł dać wiary zeznaniom świadekK. D., bowiem nie widziała ona bezpośrednio bójki, a jej zeznanie opiera się wyłącznie na tym, co powiedział po zdarzeniu oskarżonyS. K.(k. 42-43).
Dokonane ustalenia faktyczne pozwalają z całą stanowczością stwierdzić, iż oskarżonyS. K.swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa określonego wart. 157 § 1 kk. albowiem spowodował u pokrzywdzonegoP. B.naruszenie czynności narząd na okres przekraczający 7 dni.
Oceniając całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że wina oskarżonegoS. K.nie budzi wątpliwości i została mu w pełni udowodniona,
Zważywszy na powyższe, mając na względzie właściwości i warunki osobiste sprawcy, sąd warunkowo umorzył postępowanie na okres prób dwóch lat oddając oskarżonego pod dozór kuratora i zasądzając od niego na rzeczP. B.nawiązkę w kwocie 2.000 zł.
Sąd warunkowo umarzając postępowanie miał na względzie to, iż oskarżonyS. B.jest osobą niekaraną, pracuje i uczy się (k. 36 i k. 52, k. 91), co pozwala prognozować, że cel postępowania karnego został osiągnięty, a oskarżonyS. K.będzie przestrzegał obowiązującego porządku prawnego, a zatem Sąd dostrzegł istnienie, po stronie oskarżonego, pozytywnej prognozy, co do zachowania się w przyszłości,. Sąd orzekając o potrzebie dozoru kuratora wobec oskarżonego kierował się brzmieniem art. 67 § 2 stanowiącym: „umarzając warunkowo postępowanie karne sąd, może w okresie próby poddać sprawcę pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym. W wypadku oskarżonego dozór kuratora jest uzasadniony tym, że oskarżony jest osobą młodą, i wskazane jest aby w jego przekonaniu utrwalić potrzebę respektowania obowiązującego porządku prawnego w każdej okoliczności, bowiem nie jest przez porządek prawny oraz społecznie akceptowanie rozwiązanie sytuacji spornych w drodze stosowania siły fizycznej.
Nawiązkę na rzeczP. B.sąd orzekł w wysokości 2.000 zł biorąc pod uwagę rozmiar doznanej krzywdy przez pokrzywdzonego, a także mając na względzie możliwości majątkowe oskarżonego, bacząc aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu. W ocenie sądu dokonanej na podstawie materiału dowodowego w szczególności opinii sądowo-lekarskiej (k. 49-50),  nawiązka w kwocie 2.000 zł do zapłaty której zobowiązuje się oskarżonegoS. K.jest wystarczająca, aby osiągnąć cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał przy tym na względzie, iż genezą przedmiotowego zdarzenia było agresywne zachowanie pokrzywdzonego i towarzyszących mu osób, które wywołały awanturę w akademiku.
O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w myśl którego Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również, gdy przemawiają za tym względy słuszności.