Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 279/22
Data wyroku: 2023-05-08 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 279/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego wP.z dnia(...)r. w sprawie o sygn.(...)

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

2.

Obraza przepisów postępowania–art. 7 k.p.k.poprzez błędną ocenę dowodów w zakresie, w jakim Sąd dał wiarę świadkowiM. K..
Błąd w ustaleniach faktycznychpoprzez przyjęcie, że oskarżony dokonał czynu, za który został skazany.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1
W pierwszej kolejności wskazać należało, że zarzut ten, pomimo zakwalifikowania go, jako zarzutu naruszenia prawa procesowego, sprowadzał się w swej istocie do prostej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji. Apelujący podkreślał bowiem, iż nie zgadza się z sądową oceną danego dowodu, ale nie wskazywał konkretnych uchybień w procedowaniu tegoż Sądu – ograniczając się do wytknięcia naruszenia generalnej zasady procesowej, ujętej wart. 7 k.p.k.
Podkreślenia wymagało zaś, że w przypadku takiego zarzutu – wykazanie jego zasadności – wymaga uprzedniego dowiedzenia, że Sąd uchybił konkretnym (szczegółowym) regułom procedowania, w tym np. wymogowi oparcia ustaleń na całości materiału dowodowego wprowadzonego do procesu, czy konieczności oceny poszczególnych dowodów z poszanowaniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, czy logiki. Bez uprzedniego wykazania takich skonkretyzowanych błędów proceduralnych Sądu, zarzucenie naruszenia generalnych zasad procesowych pozostaje gołosłownym twierdzeniem apelującego, podobnie – jak niewykazanie jakiegokolwiek naruszenia procedury, czyni dowolnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Zauważyć następnie należało, że autor apelacji skupił się głównie na wytykaniu wadliwej oceny dowodu z zeznań świadkaM. K.– a w konsekwencji błędów w zakresie ustalonych faktów – opierając swoje stanowisko na argumentacji sprowadzającej sięde factowyłącznie do forsowania własnej oceny wymienionego dowodu. Apelujący nie baczył przy tym, że to właśnie zaproponowana przez niego ocena dowodów i wynikająca z nich wersja zdarzeń – w przeciwieństwie do tej przyjętej przez Sąd Okręgowy – była dowolna.
Apelujący obrońca oskarżonego nie miał zatem racji zarzucając naruszenie generalnej zasady procesowej ujętej wart. 7 k.p.k., mające polegać na wadliwej ocenie zeznań świadkaM. K.. Przede wszystkim, wbrew stanowisku obrońcy, z zeznań wymienionego świadka nie wynikały okoliczności ekskulpujące oskarżonego od czynu polegającego na przywiezieniu doP.narkotyków. Sam fakt, że świadek zeznał, że imię i nazwisko oskarżonego nic mu nie mówi, nie oznaczał bowiem, jakoby świadek nie zidentyfikował jednoznacznie oskarżonego, jako osobę dla której przewoził marihuanę zH.. I tak, świadekK., przesłuchiwany w dniu(...)r. – wówczas jako podejrzany w sprawie – podał, że nawiązał kontakt z ludźmi zP., z których jeden miałpseudonim (...)i zaczął dla tegoR.przewozić narkotyki (k. 127 i nast.). Następnie, przesłuchiwany w dniu(...)M. K.podał, że woził narkotyki jednocześnie dlaM.[S.] iM.iR., precyzując przy tym, że amfetaminę woził tylko dlaM.(k. 136 i nast.).
Niezasadne były też zgłoszone przez apelującego wątpliwości, co do identyfikacji osoby opseudonimie (...). Obrońca zdawał się nie pamiętać, żeM. K.jednoznacznie rozpoznał owegoR., dla którego przewoził narkotyki, na okazanym mu wizerunku oskarżonegoA. L.i to zarówno podczas składania wyjaśnień w charakterze podejrzanego w dniu(...)r. (k. 132), jak i w toku rozprawy głównej w dniu(...)r., gdy zeznawał jako świadek (k. 247).
Podkreślenia wymagało też, że zeznania świadkaM. K.w zakresie jego relacji o przewożeniu narkotyków dla oskarżonego, znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadkaM. S.(wcześniej również podejrzanego w sprawie). Ten podawał bowiem konsekwentnie, że wie„żeM.,ps. (...)[tj.M. K.]przewoził towar dla innych osób, gdzieś do ludzi zP.”(k. 73) oraz że wie,„żeM.woził towar dla ludzi zP.”(k. 79). Taka treść relacji procesowychM. S.korespondowała z przywołanymi wcześniej relacjamiM. K.o nawiązaniu przez niego kontaktu„z ludźmi zP.”, z których„jeden miał ksywęR.”i przewożeniu dla tegoR.narkotyków.
Nie było też tak – jak twierdził apelujący – jakoby z zeznań świadkaM. K.nie wynikały informacje dotyczące tego, dla kogo, jakie narkotyki i w jakich ilościach przewoził. Jak wskazano powyżej, świadek podał, że woził narkotyki jednocześnie dlaM.[S.],M.iR., precyzując przy tym, że amfetaminę woził tylko dlaM., wskazując tym samym jednoznacznie, że dla oskarżonego woził jedynie marihuanę. Z kolei z relacji świadka o częstotliwości kursów oraz ilości i rodzaju przewożonych narkotyków, jednoznacznie wynikało, jaka ilość narkotyków objęta była przewozami wykonywanymi dla oskarżonegoL.. Dodać należało, że Sąd I instancji należycie uwzględnił wszelkie przypadku braku wystarczającej precyzji w treści zeznań świadkaK., przyjmując wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego i ograniczając jego odpowiedzialność do 10 kg marihuany (z zarzuconych mu 20 kg).
Apelujący nie wykazał także, jakoby świadekK.– z uwagi na swoją własną rolę w przestępczym procederze objętym zarzutem postawionym oskarżonemuL.– obciążać miał tego ostatniego fałszywie. Przede wszystkim – co trafnie skonstatował Sąd I instancji –M. K.podając okoliczności obciążające oskarżonegoL., potwierdzał jednocześnie własny udział i rolę sprawczą w procederze przewozu narkotyków zH.– za co został zresztą prawomocnie skazany. Nie miał on zatem żadnego racjonalnego interesu w tym, by podawać nieprawdziwe informacje obciążające oskarżonego. Z kolei uwagi apelującego – jakoby świadekK.fałszywie obciążał oskarżonegoL., chroniąc innego sprawcę – miały charakter czysto spekulatywny.
Wbrew zatem stanowisku apelującego, analizowany przez Sąd I instancji dowód z zeznań świadkaM. K.oceniony został prawidłowo i nie zawierał on informacji pominiętych jakoby przez Sąd I instancji, a wskazujących na jakieś okoliczności o korzystnej dla oskarżonego wymowie. Wprost przeciwnie – to wątpliwości podniesione w tym zakresie przez obronę bazowały na wybiórczym odczytaniu dowodów, w tym zeznań wymienionego świadka. Tym samym w zakresie oceny dowodów przez Sąd I instancji nie doszło do obrazy reguły ujętej wart. 7 k.p.k.
Ad. 2
Jednoznaczny i pewny wynik przeprowadzonego przez Sąd i instancji postepowania dowodowego, przy jednoczesnym niewykazaniu przez apelującego jakiegokolwiek naruszenia procedury, czyniłde factobezzasadnym sformułowany w apelacji,zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Bowiem uprzednie dowiedzenie, że Sąd I instancji ustalając fakty, naruszył ustalone zasady procesowe, stanowi warunek konieczny wykazania błędu w ustaleniach faktycznych. Błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem wynikać wyłącznie z wątpliwości strony, czy też z przyjęcia przez nią odmiennej wersji zdarzeń, ale musi mieć konkretną przyczynę, a przyczyną taką jest właśnie naruszenie reguł procedowania, w tym np. pominięcie przez sąd niektórych dowodów, albo przeciwnie – oparcie się na dowodach niewprowadzonych do procesu, czy też w końcu dokonanie tychże dowodów wadliwej oceny – to jest odbywającej się z przekroczeniem granice swobodnej ich oceny, a zatem np. obrażającej zasady logicznego rozumowania, zasady wiedzy, czy doświadczenia życiowego. Apelujący jednakże – jak wskazano powyżej – wykazał zasadności podniesionego zarzutu naruszenia prawa procesowego. Tym samym nie mógł on też skutecznie wytykać Sądowi I instancji błędów w ustaleniach faktycznych. Przy czym stanowisko apelującego było tym bardziej nieuprawnione, że głównymde factoargumentem mającym dowodzić wadliwego ustalenia przez Sąd I instancji poszczególnych faktów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, było to, że oskarżony okoliczności te negował. Tymczasem prosta afirmacja relacji procesowej oskarżonego nie mogła skutecznie podważyć ustaleń Sądu I instancji. Negowanie przez oskarżonego sprawstwa i winy w zakresie zarzuconego mu czynu pozostawało bowiem w sprzeczności z wymową zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym z zeznań świadkówM. K.iM. S..
I tak, apelujący obrońca oskarżonego nie mógł zasadnie kwestionować ustalenia przez Sąd I instancji, że oskarżony przywiózł narkotyki zH.doP.i to w okolicznościach przyjętych w postawionym mu zarzucie – skoro okoliczności te wynikały w sposób niebudzący wątpliwości z omówionej powyżej treści zeznań wymienionych świadków, których wiarygodności apelujący nie zdołał podważyć.S.zatem stanowisko procesowe oskarżonego uznane zostało przez Sąd I instancji za realizację linii obrony, nie zaś relację o faktach.

Wniosek

1
O zmianę zaskarżonego wyroku poprzezuniewinnienieoskarżonego od zarzucanego mu czynu.

2
Ewentualny– o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ad. 1
Uwzględniając uwagi zaprezentowane przy omawianiu zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że – wbrew stanowisku tejże apelacji – brak było podstaw do zakwestionowania zawartego w wyroku Sądu I instancji zaskarżonego rozstrzygnięcia co do sprawstwa i winy oskarżonego, w szczególności apelacja nie wykazała zasadnych podstaw do postulowanego przez obrońcę uniewinnienia oskarżonego od przypisanego mu czynu z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 § 1 k.k.
Ad. 2
Wbrew stanowisku apelacji – brak też było podstaw do stwierdzenia, jakoby zaskarżony wyrok dotknięty był brakami, a postępowanie przed Sądem I instancji obarczone było wadami uzasadniającymi uchylenie wyroku i ponowne przeprowadzenie postepowania rozpoznawczego.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.1Pkt 1

0.1wyroku

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżone orzeczenie w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na to, że apelujący obrońcy oskarżonegoA. L.nie wykazał wadliwości w zakresie uznania oskarżonego za winnego czynu z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 § 1 k.k., a Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw by uczynić to z urzędu –rozstrzygnięcie w przedmiocie sprawstwa i winyoskarżonego w zakresie wskazanego czynu zasługiwało na aprobatę.
Prawidłowe okazało się także, stanowiące następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonego, zawarte w zaskarżonym wyroku,orzeczenie o karze. Orzeczenie to nie było kwestionowane wyodrębnionym zarzutem apelacji, a jego zaskarżenie wynikało z zaskarżenia w całości wyroku Sądu I instancji. Sąd Apelacyjny nie znalazł zaś podstaw by z urzędu uwzględnić wynikające z zakresu i kierunku apelacji obrońcy stanowisko, jakoby wymierzone oskarżonemu kary tak pozbawienia wolności – w wymiarze 3 lat i 8 miesięcy, jak i grzywny – w wymiarze 150 stawek dzienny po 50 zł każda – były zbyt surowe.
Sąd I instancji miarkując te kary, należycie uwzględnił w odniesieniu do oskarżonegoA. L.wszystkie okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące, zasadniczo tych ostatnich – poza faktem niekaralności oskarżonego przed datą popełnienia czynu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem – nie doszukując się. Brak jednak było jakichkolwiek podstaw do tego by wskazanej okoliczności nadawać dalej idącą wymowę łagodzącą.
Prawidłowe było także – niekwestionowane wyodrębnionym zarzutem apelacji – pozostałe rozstrzygnięcie z zakresu orzeczenia o karze, tj. orzeczenie wobec oskarżonego, na podstawie art. 70 ust. 4 powoływanej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nawiązki na rzeczStowarzyszenia (...)w wysokości 10 000 zł.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

0.0.1Pkt 2

wyroku

Orzekająco kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, Sąd Apelacyjny uwzględnił po pierwsze to, że w przedmiotowej sprawie koszty te obciążały co do zasady oskarżonegoA. L., a to z uwagi na fakt, że apelacja wniesiona przez jego obrońcę nie została uwzględniona (art. 636 § 1 k.p.k.).
Sąd Apelacyjny jednakże, na podstawie przepisówart. 624 § 1 k.p.k.iart. 634 k.p.k., zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia tych kosztów. Na potrzebę takiego zwolnienia wskazywała sytuacja majątkowa wymienionego i jego możliwości zarobkowe, w tym perspektywa odbywania kary izolacyjnej, które nakazywały przyjąć, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe. Z tych samych względów, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o kosztach sądowych w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 ze zmian.), zwolnieniem od kosztów objęto opłatę za drugą instancję.

7

PODPIS

P. M. (1)P. G.M. Ś.