Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 411/23
Data wyroku: 2023-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw

Sygn. akt IV Ka 411/23

UZASADNIENIE
Apelacja nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom w niej zawartym, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa i winy obwinionej są prawidłowe, gdyż stanowią wynik, nie budzącej zastrzeżeń oceny zebranych w sprawie dowodów.
Apelacja nie wykazała w skuteczny sposób, aby rozumowanie Sądu meriti, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej mają charakter polemiczny i opierają się na selektywnej oraz subiektywnej ocenie zebranych w sprawie dowodów.
Nie sposób podzielić twierdzeń skarżącego, iż Sąd Rejonowy dokonał dowolnej oceny wiarygodności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdzić natomiast należy, iż Sąd I instancji wnikliwie i starannie rozważył wszystkie dowody, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionej, a w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, szczegółowo i przekonywująco wykazał, dlaczego jednym dowodom należało dać wiarę, a innym z kolei – waloru takiego odmówić.
Ponieważ ocena zgromadzonych w sprawie dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście z innymi dowodami, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym, w pełni korzysta – wbrew stanowisku autora apelacji – z ochronyart. 7 k.p.k.
Sąd Rejonowy trafnie i przekonywująco wskazał powody, dlaczego niewiarygodna jest wersja obwinionej, jakoby nie doszło do żadnego kontaktu jej samochodu z zaparkowanym samochodem markiT.. Sąd I instancji słusznie uznał tu jako wiarygodne zeznania świadkaM. G.. Jest to osoba obca, zarówno dla obwinionej, jak i dla właścicielaT.. Świadek ten nie miał żadnych powodów, aby bezpodstawnie zeznawać na niekorzyść obwinionej, jeśliby w rzeczywistości sprawy przedstawiały się inaczej, narażając się przy tym na ryzyko odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
Zeznania świadkaM. G.znajdują ponadto potwierdzenie w wykonanych przez niego zdjęciach fotograficznych.
Wersji wynikającej z zeznań świadkaM. G.nie przeczy również – wbrew wywodom apelacji – opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki pojazdowej. Opinia ta wykluczyła jedynie możliwość powstania - w wyniku przedmiotowego zdarzenia - wzdłużnych śladów zarysowań na bocznej części nakładki tylnego zderzakaT.. Biegły nie wykluczył natomiast możliwości fizycznego kontaktu obu samochodów tj.M.iT., o czym mogą świadczyć punktowe uszkodzenia na lewym tylnym zderzakuM.. Także i z doświadczenia życiowego wynika, iż może dojść do zetknięcia dwóch pojazdów przy niewielkiej prędkości, w wyniku którego dochodzi jedynie do minimalnych, a wręcz niezauważalnych gołym okiem, uszkodzeń.
Skarżący usiłuje w apelacji zdyskredytować wiarygodność świadkaM. G., sugerując, iż świadek ten w istocie nie wiadomo co widział i słyszał. Pomija on jednak, że w swoich pierwszych zeznaniach złożonych, złożonych w niedługi czas po zdarzeniu, świadekM. G.wyraźnie stwierdził, iż gdy usłyszał odgłos uderzenia, podniósł wzrok znad telefonu i spojrzał w kierunku z którego dobiegał ten dźwięk. Zobaczył wówczas zetknięte ze sobą dwa pojazdy: srebrnąM.i szarąT., a następnie – jakM.się oddala. Z tego też względu postanowił, z własnej inicjatywy, wykonać telefonem zdjęcia, a następnie poczekać na właścicielaT., celem powiadomienia go o powyższym zdarzeniu (k.20). Z zeznań tych świadekM. G.nie wycofał się, potwierdzając je na rozprawie sądowej.
Żadnym argumentem nie może być tu powoływanie się w apelacji na okoliczność, że świadekM. G.miał przyznać, iż odgłos uderzenia mógł dochodzić z innego kierunku. Świadek ten w istocie zeznał, że zdaje sobie sprawę, iż dźwięk może dochodzić z innego kierunku, natomiast wówczas w jego polu widzenia nie było żadnych innych samochodów w ruchu (k.55). Skarżący pomija też okoliczność, że świadekM. G., oprócz usłyszenia odgłosu uderzenia, równieżwidziałzetknięte ze sobą pojazdyM.iT..
Wbrew twierdzeniom obrony, świadekM. G.kategorycznie nie stwierdził także, iż dźwięk jaki usłyszał był otarciem. Wręcz przeciwnie – w pierwszych zeznaniach, w postępowaniu wyjaśniającym, wyraźnie bowiem zeznał, że usłyszał odgłosuderzenia(k.20). Użycie stwierdzenia, iż słyszał odgłos otarcia w zeznaniach składanych na rozprawie sądowej, mogło być wynikiem upływu czasu. Natomiast po odczytaniu jego zeznań z postępowania wyjaśniającego świadekM. G.potwierdził je w całości (k. 53v).
Niczego nie może zmienić też okoliczność, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykluczył, aby uszkodzeniaT.w postaci wzdłużnych śladów zarysowań na bocznej części nakładki tylnego zderzakaT.powstały na skutek kontaktu z samochodemM.. Powoduje to jedynie, że zeznania świadkaJ. K.okazały się częściowo niewiarygodne, ale nie ma to znaczenia, ani dla oceny zeznań świadkaM. G., ani w konsekwencji dla odpowiedzialności karno - wykroczeniowej obwinionej (naruszenie obowiązku wskazanego wart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymnie wymaga dla swojego bytu zaistnienia jakiejkolwiek szkody)
Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania, jak również błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, które miałyby wpływ na jego treść. Tym samym brak było podstaw do zmiany wyroku, w kierunku uniewinnienia obwinionej.
Także i wymierzona wobec obwinionej kara nie mogła podlegać jakimkolwiek zmianom, gdyż Sąd I instancji wziął pod uwagę, przy wymiarze kary, wszystkie okoliczności mające znaczenie dla jej ukształtowania, a kary tej z pewnością nie można uznać jako rażąco surowej.
Dlatego też wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok, jako słuszny i odpowiadający prawu, należało w całości utrzymać w mocy.
O kosztach postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treśćart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 121 § 1 k.p.s.w., ustalając wysokość opłaty za II instancję na podstawieart. 8w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz.223 z późn. zm.).