Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1009/22
Data wyroku: 2023-06-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń
Podstawa prawna: art. 442^1^ kc i 819 kc

Sygn. akt III Ca 1009/22

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 roku, wydanym w sprawie z powództwaM. J.przeciwko Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wW.o zapłatę kwoty 1500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dni 28 listopada 2017 roku do dnia zapłaty, Sąd Rejonowy w Pabianicach oddalił powództwo i zasądził odM. J.na rzecz Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wW.kwotę 287 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienie się wyroku do dnia zapłaty.
(wyrok k. 69)
Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając gow całości. Skarżący wydanemu orzeczeniu zarzucił:

1
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez zastosowanie dowolnej i swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie, iż odwołania kierowane do(...)nie przerywają biegu terminu przedawnienia;

2
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 819 k.c.poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienie biegu przedawnienia.

W związku z powyższym powód wniósł:

-

zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I i II instancji.

(apelacja k. 98-99)
W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych.
(odpowiedź na apelację k. 106-110)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wbrew zapatrywaniom apelującego, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia i w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści niniejszego uzasadnienia. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd I instancji w sposób właściwy zastosował również odpowiednie przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa procesowego tj.art. 233 § 1 k.p.c.należy go uznać za oczywiście bezzasadny. Przepis ten bowiem statuuje zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów tj. rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego, przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału (vide: wyrok SN z dnia 16 lutego 1996 r., II CRN 173/95, Lex nr 1635264). Skarżący natomiast podnosząc zarzut naruszenia w/w przepisu nie kwestionuje wiarygodności przedłożonych w sprawie dowodów, ustaleń dokonanych w oparciu o te dowody,, a jedynie zasadność rozstrzygnięcia Sądu I instancji w oparciu o zasadniczo bezspornie ustalony stan faktyczny. W przedmiotowej sprawie nie był bowiem sporny fakt, iż przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie przeciwko Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wW.wszelkie zgłoszenia związane ze szkodą pojazdu markiF. (...)onr rej. (...)z dnia 5 września 2017 roku były zgłaszane do nominowanego korespondenta ukraińskiego zakładu ubezpieczeń tj.(...) S.A.wW., ocena zaś skutków tak podejmowanych przez powoda działań odbywa się na gruncie przepisów prawa materialnego poprzez nadanie określonego znaczenia ustalonym faktom i nie ma żadnego związku z oceną i wiarygodnością niekwestionowanych przecież w sprawie dowodów. Wnioski więc wyciągnięte ze wskazanych ustaleń i kwestionowane przez skarżącego podlegają ocenie wyłącznie w kontekście zgłoszonych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.
W przedmiotowej sprawie jednakże zgłoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez Sąd I instancjiart. 819 k.c.poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przerwania biegu przedawnienia również jest niezasadny albowiem przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że powód zgłosił szkodę ubezpieczycielowi sprawcy szkody poprzez jego korespondenta to jest(...) S.A.wW., a ten przeprowadził czynności likwidacyjne w imieniu ukraińskiego zakładu ubezpieczeń. Zgłaszając szkodę ubezpieczycielowi, powód niewątpliwie przerwał bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody w pojeździe w związku ze zdarzeniem z dnia 5 września 2017 r. względem tego podmiotu zgodnie z regulacją zawartą wart. 819 § 4 k.c.Przerwanie biegu przedawnienia względem ubezpieczyciela nie miało jednakże skutku wobec pozwanego tj. Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wW., który ewidentnie nie jest ubezpieczycielem w rozumieniuart. 819 § 4 k.c., bowiem, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych realizuje swoje zadania ustawowe, a jego odpowiedzialność nie wynika z umowy ubezpieczenia lecz z ustawy (nadto zob. wyrok SO w Łodzi z dnia 4 grudnia 2015 w sprawie III Ca 1056/15, Lex nr 2132176). Powód nie podjął żadnych czynności, których skutkiem mogło być przerwanie biegu przedawnienia względem pozwanego w stosunku do roszczenia w kwocie 1 500 zł dochodzonego w tej sprawie. Pierwszą tego rodzaju czynnością, podjętą przez powoda, było dopiero wniesienie pozwu w niniejszej sprawie w dniu 16 lipca 2021 r. Nastąpiło to jednak już po upływie terminu przedawnienia, który w przedmiotowej sprawie jest liczony w oparciu o przepisart. 4421§ 1 k.c.w zw. zart. 118 k.c.Termin przedawnienia upłynął z dniem 31 grudnia 2020 roku, gdyż wiedzę o wysokości szkody związanej z najmem pojazdu zastępczego poszkodowany posiadł najpóźniej w dniu 26 października 2017 roku, to jest w dniu wystawienia faktury za najem pojazdu. Mimo więc przeciwnych sugestii apelacji, Sąd I instancji, dokonał wnikliwej i trafnej oceny jurydycznej podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia w aspekcie okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, a swoje stanowisko przy tym także przekonująco i wyczerpująco uzasadnił odnośnie braku podstaw do zastosowaniaart. 819 k.c.Należy przy tym podkreślić, iż przywoływane przez skarżącego w uzasadnieniu apelacji orzeczenia tj. wyroki SA w Łodzi z dnia 12 lipca 2016 roku w sprawie I ACa 50/16 i z dnia 25 czerwca 2015 roku w sprawie I ACa 104/15 w ogóle nie przeczą stanowisku wyrażonemu przez Sąd I instancji albowiem nie dotyczą one likwidacji szkody za pośrednictwem Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wW.lecz dokonywanych przez zakłady ubezpieczeń. Wobec faktu, że nie jest rzeczą Sądu Odwoławczego powielanie wywodu prawidłowo przedstawionego już przez Sąd Rejonowy, którego argumentację Sąd Okręgowy w całości podziela, w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należało na przytoczeniu tejże argumentacji, co wyżej uczyniono.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia apelacji i działając na podstawieart. 385 k.p.c.orzekł jak w sentencji.
Mając na względzie wynik niniejszego postępowania, o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o zasadę wyrażoną wart. 98 § 1 i 3 k.p.c.Na koszty poniesione przez pozwanego w postępowaniu apelacyjnym złożyło się wynagrodzenie jego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, ustalone w oparciu o§ 2 pkt 2w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku.