Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 921/22
Data wyroku: 2023-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Waldemar Majka
Słowa kluczowe: Powaga rzeczy osądzonej
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk

Sygnatura akt IV Ka 921/22

1.

2.WYROK

2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 kwietnia 2023 roku

4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

1.Przewodniczący:

1.SSO Waldemar Majka

1.Protokolant:

1. Ewa Ślemp

przy udziale Eligiusza Wnuka Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniach 8 grudnia 2022 roku i 21 kwietnia 2023 roku

    6.sprawyP.P.

7.synaA.iA. z domu B.
8.urodzonego (...)wW.
9.oskarżonego zart. 190 § 1 k.k.,art. 191 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 211 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
10.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
11.od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
12.z dnia 1 lipca 2022 roku, sygnatura akt II K 1569/19
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenia z punktów V, VI, VII, VIII, IX i XIII dyspozycji,

2
w ramach czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie I dyspozycji – uniewinnia oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku kwalifikowanego zart. 190 § 1 k.k., zaś na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.w zw. zart. 414 § 1 k.p.k.umarza postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku kwalifikowanego zart.190§1 k.k.stwierdzając, iż koszty procesu w sprawie w tym zakresie ponosi Skarb Państwa,

3
w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II dyspozycji oskarżonegoP.
P.uznaje za winnego tego, że w dniu 12 stycznia 2018 roku wL.woj.(...)chcąc zrealizować swoje prawo do kontaktów z małoletnią córkąJ. P.zastosował przemoc wobec matki dzieckaI.P.celem zmuszenia jej do zachowań dających możliwość oskarżonemu realizacji jego prawa poprzez popychanie i wykręcanie palców prawej dłoni pokrzywdzonej powodując u niej obrzęk prawej dłoni skutkujący naruszeniem czynności narządu ciała pokrzywdzonej na czas nie dłuższy niż siedem dni, to jest występku zart. 191 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

4
w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie IV dyspozycji oskarżonegoP.
P.uznaje za winnego tego, że w dniu 15 maja 2018 roku wL.woj.(...)chcąc zrealizować swoje prawo do kontaktów z małoletnią córkąJ. P.zastosował przemoc wobec matki dzieckaI.
P.celem zmuszenia jej do zachowań dających możliwość oskarżonemu realizacji jego prawa w ten sposób, że usiłując wyrwać z rąk matki - małoletnią córkęJ. P.doprowadził do upadkuI.
P., a następnie leżąc na pokrzywdzonejI.
P.i przygniatając własnym ciałem ją oraz małoletniąJ. P.wyrwał dziecko z rąk matki i oddalił się w wyniku czegoI.P.doznała obrażeń ciała w postaci urazu kończyn górnych z zasinieniem i otarciem naskórka obu ramion i łokci, drobnych zasinień i otarć naskórka w okolicy ud, kolan i lewego podudzia, urazu szyi bez zmian urazowych, zaś małoletniaJ. P.doznała urazu głowy, urazu prawej ręki z krwiakiem kłębu, urazu tułowia z otarciem skóry pleców i krwiakiem okolicy łopatki prawej oraz ramienia prawego powodując u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządu ciała na czas nie dłuższy niż siedem dni, to jest występku zart. 191 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności

5
na podstawieart. 85 § k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy wymierzone powyżej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i wymierza karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

6
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesza tytułem próby na okres lat 3 (trzech);

7
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązuje oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co 6 (sześć) miesięcy,

II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataB. Ś.kwotę 470,40 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej jako kurator małoletniejJ. P.z urzędu w postępowaniu odwoławczym,
IV. zasądza od oskarżonegoP.
P.na rzecz oskarżycielki posiłkowejI.P.1008 złotych tytułem poniesionych przez nią kosztów związanych z udziałem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym,
V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie w ½ części w tym wymierza mu opłatę w wysokości 120 złotych za obie instancje.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 921/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z 1 lipca 2022 roku, sygnatura akt II K 1569/19

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☐  na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części, tj. punkt I, II, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XII, XIII.

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☐

Uchylenie

☒

Zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

P.P.

Ocena zdarzenia z 12 stycznia 2018 roku, sposób prawomocnego zakończenia postępowania, treść opinii biegłegoM. B.
Karalność oskarżonego

Akta Sądu Rejonowego w Kłodzku II K 1377/19
Informacja z KRK

1434

2.1.1.2.

P.P.

Kompetencje wychowawcze oskarżonego oraz oskarżycielki posiłkowejI.P., tryb wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletniąJ. P.i realizacji kontaktów z dzieckiem oskarżonego

Opinia(...)im.J. S.wK.z 28 czerwca 2022 roku z akt Sądu Rejonowego w Kłodzku III Nsm 53/20

1367-1407

2.1.1.3.

P.P.

Zakres toczących się postępowań inicjowanych przez oskarżonego

Informacje Sądu Rejonowego w Chorzowie

1473,1506

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Do dowodów opisanych w części 2.1. odniesiono się w części 3 niniejszego uzasadnienia

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi w punkcie I (w części dot. czynu z punktu I części wstępnej) zarzucił:
1. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu:
1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego polegają na:
a) uznaniu stenogramu rozmowy sporządzonego przez oskarżycielkę posiłkowąI.P.(k. 43 akt sprawy) za wiarygodny i miarodajny dowód w sprawie, mimo że do materiału dowodowego nie dołączano nośnika z oryginałem nagrania odzwierciedlającego rzeczywisty przebieg rozmowy, zaś oskarżony kwestionował przebieg rozmowy przedstawiony w stenogramie,
b) uznaniu za w pełni wiarygodne zeznań złożonych przezI.P.w zakresie wjakim wskazywała, że oskarżony miał jej grozić w dniu 14 grudnia 2017 roku podczasgdy jej zeznania pozostają w sprzeczności nawet z treścią sporządzonego przez niąstenogramu znajdującego się na k. 43, a co za tym idzie powinny być uznane zaniewiarygodne,
c) uznaniu, że oskarżony w swoich wyjaśnieniach potwierdził przebieg rozmowyprzedstawiony w stenogramie przygotowanym przez oskarżycielkę posiłkową,podczas gdy oskarżony w swoich wyjaśnieniach potwierdził wyłącznie, że w dniu 14grudnia 2017 r. miała miejsce rozmowa z oskarżycielką posiłkową, podczas którejoskarżony pytał, jakby czuła się oskarżycielka posiłkowa, gdyby ją pozbawićkontaktów z córką oraz zaprzeczył, aby miał wypowiadać wobec oskarżycielkiposiłkowej jakiekolwiek groźby pozbawienia życia czy porwania dziecka,
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony w dniu 14 grudnia 2017 r. groził oskarżycielce posiłkowej pozbawieniem życia oraz porwaniem ich małoletniej córki
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi w punkcie I (w części dot. czynu z punktu V części wstępnej) zarzucił:
1. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniuart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego polegają na uznaniu za wiarygodne zeznań oskarżycielki posiłkowejI.
P.i przyjęciu

    wyłącznie na podstawie jej zeznańże oskarżony w dniu 15 maja 2018 r. wL.Z.podczas zdarzenia na parkingu przysklepie (...)podduszał oskarżycielkę posiłkową oraz groził jej słowami „(...)", podczas gdy zeznania te nie znajdują potwierdzenia w żadnym innym dowodzie (interweniujący Policjanci i funkcjonariusze Straży Miejskiej zaprzeczyli, aby oskarżycielka posiłkowa miała im zgłaszać groźby, jak również żaden ze świadków zdarzenia nie potwierdził twierdzeńI.
P.w tym zakresie) i wynikają wyłącznie z intencjonalnego dążenia oskarżycielki posiłkowej do oskarżeniaP.P.o przestępstwo, którego nie popełnił;

    należy także zauważyć, że Sąd uznał zeznania oskarżycielki posiłkowej za niewiarygodne w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie III aktu oskarżenia (także dotyczącego rzekomych gróźb), co ma niebagatelneznaczenie dla ogólnej oceny wiarygodności oskarżycielki posiłkowej.
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony w dniu 15 maja 2018 r. groził oskarżycielce posiłkowej pozbawieniem życia

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Słusznie podnosi apelujący, iż „

    Sąd I instancji błędnie uznał jako wiarygodny i miarodajny dowód w postaci stenogramu rozmowy sporządzonego przez oskarżycielkę posiłkowąI.P.(k. 43 akt sprawy). Po pierwsze należy zaznaczyć, że do materiału dowodowego nie dołączano nośnika z oryginałem nagrania odzwierciedlającego rzeczywisty przebieg rozmowy, zaś oskarżony kwestionował przebieg rozmowy przedstawiony w stenogramie”.

Stenogram rozmowy przedłożony przez świadka (pokrzywdzoną) stanowi jedynie rodzaj zapisku poczynionego przez jego autora w rozumieniuart. 174 kpk, który może stanowić dowód w sprawie w sytuacji przesłuchania w charakterze świadka autora zapisku czy notatki, jednak w aspekcie mocy dowodowej stanowi jedynie dowód tego że jego autor sporządził zapisek określonej treści. W istocie „

    oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie potwierdził przebiegu rozmowy przedstawionej w stenogramie przygotowanym przez oskarżycielkę posiłkową (k. 43). Oskarżony w swoich wyjaśnieniach potwierdził wyłącznie, że w dniu 14 grudnia 2017 r. miała miejsce rozmowa z oskarżycielką posiłkową, podczas której oskarżony pytał jakby czuła się oskarżycielka posiłkowa, gdyby ją pozbawić kontaktów z córką (por. wyjaśnienia złożone na rozprawie w dniu 21 stycznia 2021 r.). Oskarżony zaprzeczył, aby miał wypowiadać wobec oskarżycielki posiłkowej jakiekolwiek groźby pozbawienia życia czy porwania dziecka. Nie sposób pominąć cały kontekst sytuacyjny związany z wywiezieniem przezI.P.bez wiedzy i zgody oskarżonego małoletniej córki, a następnie uniemożliwianie ojcu kontaktów z dzieckiem” (k.1341-1342).

Analizując relację pokrzywdzonej trafnie również podnosi apelujący, iż zdziwienie budzi

    „uznanie przez Sąd I instancji za w pełni wiarygodne zeznań złożonych przezI.
P.w zakresie w jakim wskazywała, że oskarżony miał jej grozić w dniu 14 grudnia 2017 r. pozbawieniem życia i porwaniem dziecka. Należy zaznaczyć, iż z uwagi na istniejący pomiędzy oskarżonym, aI.
P.konflikt do oceny zeznań złożonych w tym zakresie przez oskarżycielkę posiłkową należało podejść z ponadprzeciętną dozą ostrożności (o czym najdobitniej może świadczyć fakt, żeI.
P.oskarżyłaP.P.nawet o dopuszczanie się czynów pedofilnych wobec swojego dziecka - postępowanie zostało umorzone). Co istotne - zeznania oskarżycielki posiłkowej złożone na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2021 r. pozostają w sprzeczności nawet z treścią sporządzonego przez nią stenogramu znajdującego się na k. 43. Oskarżycielka posiłkowa relacjonowała przebieg rozmowy z oskarżonym w dniu 14 grudnia 2017 r. w następujący sposób: „mówił, że mnie dopadnie, że będzie jechał za mną, że mnie zajebie jak mnie dopadnie, że ja już nie żyję". Przytoczony fragment zeznań nijak ma się do przebiegu rozmowy przedstawionej w sporządzonym przez oskarżycielkę posiłkową i kwestionowanym przez oskarżonego stenogramie znajdującym się na k. 43 akt sprawy. Brak jest jakiejkolwiek informacji w zeznaniach oskarżycielki posiłkowej o rzekomych groźbach porwania dziecka, Co za tym idzie zeznania oskarżycielki posiłkowej - skoncentrowanej na postawieniuP.P.w stan oskarżenia - powinny być uznane za niewiarygodne, jako niepotwierdzone w żadnym innym materiale dowodowym” (k.1342).

Do zeznań pokrzywdzonej należy podchodzić z należytą wnikliwością i ostrożnością, biorąc pod uwagę również jej stan emocjonalny, rys osobowościowy i nieskrywaną niechęć do oskarżonego oraz chęć odpłacenia mu za doznane subiektywnie krzywdy (co wynika z treści opinii(...)im.J. S.wK.z 28 czerwca 2022 roku - k.1376,1403). Eksponowane przez obrońcę rozbieżności w treści zeznań pokrzywdzonej w zestawieniu ze sporządzonym przez nią stenogramem pozwalają wątpić w rzetelność tego zapisu jak i relacji pokrzywdzonej. Warto też zwrócić uwagę na fakt, iż pisemne zawiadomienie o przestępstwie pokrzywdzona złożyła 19 stycznia 2018 roku (k.42) załączając sporządzony przez siebie stenogram rozmowy i domaga się ścigania męża

    „z tytułu gróźb jakie stosował wobec mnie 14.12.2017 roku”. Nie wspomina zatem o groźbach kierowanych wobec małoletniejJ. P., a nadto nawet przy przyjęciu wypowiedzenia groźby, co jest wysoce wątpliwie, wątpliwa również pozostaje obawa spełnienia groźby u pokrzywdzonej, a wątpliwości takie podjął przecież sąd I instancji w zakresie czynu opisanego w puncie III części wstępnej wyroku mającego mieć miejsce 12 stycznia 2018 roku. Dla ustalenia wystąpienia uzasadnionej obawy nie wystarczy, że pokrzywdzona oświadczy, iż obawiała się spełnienia groźby. Konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jej przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonej, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia. Powyższe wnioskowania natomiast, a w tym przede wszystkim analiza postawy pokrzywdzonej w relacjach z oskarżonym, co słusznie eksponuje skarżący, pozwalają zasadnie powątpiewać w istnienie takiej obawy nawet przy przyjęciu, że groźba została sformułowana, co także jest wątpliwe, o czym wspomniano powyżej. Również aktywnośćI.P.w inicjowaniu rozmaitych postępowań przeciwko oskarżonemu kończących się odmową wszczęcia lub umorzeniem postępowania (k.485-500), co słusznie eksponuje skarżący, pozwala zasadnie powątpiewać w występowanie jakiejkolwiek obawy u pokrzywdzonej w aspekcie działań oskarżonego.
W zakresie domniemanego jak się wydaje (w zakresie czynów opisanych w punktach I i V części wstępnej wyroku) - przyjęcia przez sąd I instancji - istnienia u pokrzywdzonej obawy spełnienia gróźb niezależnie od zaistnienia uzasadnionych wątpliwości czy groźby w istocie były formułowane trafnie podnosi skarżący w uzasadnieniu apelacji, co pomija zupełnie sąd I instancji (k.1325 odwr.) wskazując, iż

    „ procedowana sprawa jest elementem kilkuletniego konfliktu okołorozwodowego, w którym spór toczy się głównie w zakresie sprawowania opieki nad wspólnym dzieckiem. W międzyczasie z inicjatywy oskarżycielki posiłkowej wszczynanych było szereg postępowań mających - w ocenie oskarżonego -charakter odwetowy. Powyższe w żaden sposób nie potwierdza, aby oskarżycielka posiłkowa miała obawiać się oskarżonego czy „żyć w ciągłym strachu" wręcz przeciwnie -swoim dotychczasowym zachowaniem pokazała jednoznacznie, że nie obawia się oskarżonego. Sąd I instancji pominął także kontekst sytuacyjny związany z bardzo trudną sytuacją rodzinną, w jakiej znalazł sięP.
P.na skutek pozbawienia go kontaktów z córką (mimo wykonalnych orzeczeń Sądów) oraz podejmował on próby kontaktów z dzieckiem (co znalazło usprawiedliwienie m.in. w treści postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I ACz 498/18.Trafnie podnosi apelujący, iż zeznania oskarżycielki posiłkowejI.P.nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach. Interweniujący policjanci i funkcjonariusze straży miejskiej pytani szczegółowo na tę okoliczność w istocie zaprzeczyli, aby oskarżycielka posiłkowa miała im zgłaszać groźby, duszenie czy utratę przytomności. Nagrania dotyczące zdarzenia z dnia 15 maja 2018 roku również nie wskazują na to aby pokrzywdzona zgłaszała o takich zachowaniach oskarżonego, a wypowiadanych rzekomo gróźb nie potwierdzili również pozostali świadkowie zdarzenia.
Bardzo zdawkowe i lakoniczne pozostają też ustalenia sądu I instancji w zakresie formułowanych gróźb (k.1318,1321). Odnośnie zdarzenia z 14 grudnia 2017 roku sąd I instancji nie wyjaśnia z jakich sformułowań ujętych w sporządzonym przez pokrzywdzoną stenogramie upatruje gróźb porwania dziecka czy pozbawienia życia. Jeśli zaś chodzi o zdarzenie z 15 maja 2018 roku to oskarżony miał wypowiadać groźbę leżąc na pokrzywdzonej, czego jednak nie potwierdzają świadkowie zdarzenia, do których relacji sąd I instancji się nie odnosi opierając się wyłącznie o relację pokrzywdzonej (k.1321).
Niezależnie od powyższego – przepis art.17§1 pkt 7 stanowił przeszkodę procedowaniu sądu I instancji w zakresie rzekomych gróźb kierowanych 14 grudnia 2017 roku.
Zawiadomienie o przestępstwie dotyczące gróźb z 14 grudnia 2017 roku wraz ze stenogramem rozmowy załączonym przez pokrzywdzoną zostało załączone do wcześniej wszczętej sprawy o znęcanie, co wynika z zeznańK. R.(k.57), jak i treści informacji zKPW.W.(k.81). Przedłużając okres dochodzenia prokurator uczynił to odnośnie zdarzenia mającego miejsce 12 stycznia 2018 roku i czynu zart.191§1 kk(k.65,89,90,106,113).
Mimo wyłączenia tych materiałów i braku wszczęcia postępowania w tym zakresie - Prokurator Rejonowy w Bystrzycy Kłodzkiej postanowieniem z dnia 28 września 2018 roku (PR Ds. 61.2028.D – k.121-127)) umorzył postępowanie również o groźby które miały być kierowane 14 grudnia 2017 roku. PokrzywdzonaI.
P.w zażaleniu na opisane postanowienie (k.130-133) w żaden sposób nie kwestionuje umorzenia postępowania o groźby mające mieć miejsce 14 grudnia 2017 roku, co uszło uwadze sądu rozpoznającego zażalenie (k.135) i w efekcie orzeczenia uchylającego postanowienie w zakresie niezaskarżonym. Ponadto postanowieniem Prokuratora Rejonowego dla Warszawy Mokotów z 20 kwietnia 2018 roku (PR Ds.234.2018.III – k.485) odmówiono wszczęcia dochodzenia o czyn zart.207§1 kkmający mieć miejsce od 10 grudnia 2017 roku do 15 grudnia 2017 roku obejmujący również groźby uprowadzenia małoletniej i pozbawienia życia z powodu innej okoliczności wyłączającej ściganie, przyjmując za podstawę rozstrzygnięciaart.17§1 pkt 11 kpk.
W opisanych okolicznościach postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 roku (k.518) postawiono oskarżonemu zarzut mających miejsce 14 grudnia 2017 roku gróźb pozbawienia życiaI.P.oraz porwania małoletniejJ. P.mimo braku wszczęcia postępowania w tym zakresie i dwukrotnego prawomocnego umorzenia postępowania także w tym zakresie.
W świetle powyższego nie sposób uznać aby w niniejszym postępowaniu istniały proceduralne podstawy do formułowania w akcie oskarżenia w niniejszym postepowaniu zarzutu opisanego w punkcie I części wstępnej zaskarżonego wyroku, gdyby zaś istniały to w świetle powyższej argumentacji oskarżony zostałby uniewinniony również od rzekomych gróźb z 14 grudnia 2017 roku.

Wniosek

uniewinnienie oskarżonegoP.P.od popełnienia przypisanych czynów opisanych w punkcie I i V części wstępnej wyroku i obciążeniewydatkami Skarb Państwa,

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych powyżej.

3.2.

Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi wpunkcie IIzarzucił:
1. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu:
1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego polegają na:
a) błędnej ocenie nagrania z dnia 12 stycznia 2018 r. i uznanie, iżP.
P.miałużywać przemocy wobecI.
P.poprzez popychanie, kopanie i wykręcaniepalców prawej dłoni w celu zaniechania przez nią działań zmierzających doodebrania mu małoletniej córki, podczas gdy takie zachowania nie wynikają znagrania obrazującego cały przebieg zdarzenia z dnia 12 stycznia 2018 r. - tymbardziej, żeP.P.w tym czasie siedział na murku i trzymał dziecko na rękachi nie miał nawet obiektywnej możliwości popychania oskarżycielki posiłkowej, a tymbardziej, aby ją kopać kiedy stała za nim,
b) błędnej ocenie nagrania z dnia 12 stycznia 2018 r. i uznanie, żeL. M.
przewróciła się na skutek popchnięcia przezP.P., podczas gdy nanagraniu widać wyraźnie, iżL. M.przewraca się na skutek potknięcia owózek,
c) błędnym przyjęciu, że znajdujące się w aktach sprawy nagranie jestfragmentaryczne, podczas gdy prawidłowa analiza nagrania prowadzi do wniosku,iż było ono nagrane bez żadnej przerwy, a co za tym idzie przedstawia całościowy ikompletny przebieg zdarzenia z dnia 12 stycznia 2018 r.,
d) błędnej ocenie protokołu oględzin rzeczy, tj. płyta DVD „(...)_nagranie z
L." sporządzonego przez asp. sztab.D. M.z Komisariatu PolicjiwL.znajdującego się na k. 85-88 akt niniejszej sprawy, z którego wynika,że to oskarżycielka posiłkowaI.P.orazL. M.były agresywnewobec oskarżonego i to one wyrywały mu dziecko, które wcześniej wyjął z wózka,
e) błędnym przyjęciu na podstawie zeznańI.P.iL.M., żeP.

P.miał używać przemocy wobec oskarżycielki posiłkowej, podczas gdy opisanyprzez nie przebieg zdarzenia nie znajduje potwierdzenia w odtworzonym narozprawie nagraniu zdarzenia z dnia 12 stycznia 2018 r.,
f) błędnej ocenie wyjaśnień złożonych przez oskarżonegoP.
P., z którychwynika, że to oskarżycielka posiłkowaI.
P.(a takżeL. M.
obciążająca w swoich zeznaniachP.
P.) były agresywne, natomiastdziałaniaP.
P.miały na celu wyłącznie odparcie kierowanych wobecniego bezprawnych i bezpośrednich ataków (P.
P.siedział spokojnie namurku i czekał na wzywaną przez siebie Policją) i nie były one nasilone w takimstopniu, aby mogły spowodować obrażeniaI.
P.ustalone przez Sąd, atakże pominięcie wskazywanej przez oskarżonego motywacji swoich działańzwiązanych z faktem, żeI.
P.w grudniu 2017 r. wywiozła małoletnią
J. P.bez jego wiedzy i zgody zW.i nie umożliwiałaP.

P.kontaktów z córką a czyniła to - jak podaje oskarżony - wspólnie i wporozumieniu ze swoim ówczesnym partnerem życiowymS. J.,wobec którego - według wiedzy oskarżonegoP.P.- ProkuratorProkuratury Okręgowej w Szczecinie w dniu 25 października 2019 r. (sygn. akt PO I1 Ds. 29.2019) miał postawić cztery zarzuty karne za organizowanie porwańrodzicielskich dzieci i pomoc w ukrywaniu ich i wywożeniu za granicę,
g) nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji opinii biegłego lekarza medycyny sądowej
M. B.z dnia 5 listopada 2021 r. sporządzonej w postępowaniutoczącym się przed Sądem Rejonowym w Kłodzku w sprawie o sygn. II K 1377/19(mimo że opinia ta została zaliczona w poczet materiału dowodowego na rozprawiew dniu 14 kwietnia 2022 r.), z której wynika jednoznacznie, że

    „opierając się nazapisie filmowym przy uwzględnieniu zmian urazowych ujawnionych i opisanych wdokumentacji lekarskiejI.P.można uznać, że te opisane jakowystępujące na klatce piersiowej mogły powstać w wyniku silnego przytrzymywaniamężczyzny i nacisku na jej ciało; te stwierdzone na jej rękach od próbwyswobodzenia się z jej ucisku przez mężczyznę, a te na kończynach dolnych od ichkontaktu z murkiem, na którym wraz z mężczyzną znajdowała się i o niego opierała "-co uzasadnia przyjęcie, że obrażenia u oskarżycielki posiłkowej opisane w wyroku

    powstały na skutek samodzielnego działania oskarżycielki posiłkowej, a nie naskutek stosowania wobec niej przemocy przez oskarżonego

    2)art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegające na braku wskazania przez Sąd konkretnych fragmentów nagrania zdarzenia z dnia 12 stycznia 2018 r., na podstawie których Sąd poczynił ustalenie, żeP.
P.zastosował wobec oskarżycielki posiłkowejI.P.przemoc w sposób opisany w wyroku,
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść polegający na błędnym przyjęciu, żeP.
P.w dniu 12 stycznia 2018 r. miał zastosować wobecI.
P.przemoc w celu zaniechania przez nią działań zmierzających do odebrania mu małoletniej córki, podczas gdy to zachowanieI.P.było agresywne i nieadekwatne do zachowania oskarżonego, który siedział spokojnie ma murku oczekując przyjazdu Policji

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W istocie ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji odnośnie zdarzenia z 12 stycznia 2018 roku (k.1318 odwr.) pozostają tożsame z tymi poczynionymi w sprawie II K 1377/19 (k.546 przywołanych akt). W zakresie zarzutów odnoszących się do zachowaniaL.M., to należy odesłać w tym zakresie do uzasadnienia prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z 28 października 2022 roku (IV Ka 441/22 – k.705-713 akt II K 441/22), ponieważ wymieniona nie występuje jako pokrzywdzona w niniejszym postępowaniu, zaś ocena jej zachowania nastąpiła w prawomocnie zakończonym postępowaniu. Wiążące w niniejszym postępowaniu (art.8 kpk) pozostaje przyjęcie w przywołanym wyroku, iż pokrzywdzonaI.P.działała w obronie koniecznej w zakresie w jakim została prawomocnie uniewinniona, jednak nie prowadzi to automatycznie do przyjęcia poczynionej tamże oceny dowodów, bowiem zgodnie zart. 8 § 1 k.p.k.sąd karny zobligowany jest rozstrzygać samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne i nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Tym samym dokonana ocena dowodów w innej sprawie nie może mieć żadnego przełożenia na ocenę dowodów w sprawie niniejszej. Sąd co do zasady nie jest związany żadnym wyrokiem wydanym w innej sprawie karnej, a to, że w innej sprawie dowód został uznany za niewiarygodny, nie oznacza, że ten sam dowód nie może być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie niniejszej. Wiążące jednak dla sądu orzekającego w niniejszym postępowaniu pozostaje, iż naruszenie przezI.
P.nietykalności cielesnejP.P.w dniu 12 stycznia 2018 roku miało uzasadnienie i podjęte zostało w ramach obrony koniecznej, co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 28 października 2022 roku, sygnatura akt IV Ka 441/22 (k.700, 706-707), a niezależnie od tego sąd odwoławczy podziela argumentację wyrażoną w uzasadnieniu przywołanego wyroku, że pokrzywdzona podjęła zachowania przemocowe wobec oskarżonego aby uniemożliwić mu oddalenie się z dzieckiem abstrahując już od tego czy oskarżony przejawiał taką wolę czy też nie.
Słusznie jednak argumentuje apelujący, iż

    „jako rażące naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.należy uznać nieuwzględnienie przez Sąd opinii biegłego lekarza medycyny sądowejM. B.z dnia 5 listopada  2021 r. sporządzonej w postępowaniu toczącym się przez Sądem Rejonowym w Kłodzku w sprawie o sygn. II K 1377/19 (mimo że opinia ta została zaliczona w poczet materiału dowodowego na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2022 r,). Z ww. opinii ("

      sporządzonej po dokonaniu przez biegłego analizy nagrania zdarzenia z dnia 12 stycznia 2018 r.) wynika jednoznacznie, że „opierając s/ę na zapisie filmowym przy uwzględnieniu zmian urazowych ujawnionych (opisanych) w dokumentacji lekarskiejI.
P.można uznać, że te opisane jako występujące na klatce piersiowej mogły powstać w wyniku silnego przytrzymywania mężczyzny i nacisku na jej ciało; te stwierdzone na jej rękach od prób wyswobodzenia się z jej ucisku przez mężczyznę, a te na kończynach dolnych od ich kontaktu z murkiem, na którym wraz z mężczyzną znajdowała się i o niego opierała"- co uzasadnia przyjęcie, że obrażenia u oskarżycielki posiłkowej opisane w wyroku powstały na skutek samodzielnego działania oskarżycielki posiłkowej, a nie na skutek stosowania wobec niej przemocy przez oskarżonego. Tymczasem Sąd I instancji - jak wynika z uzasadnienia wyroku i przywołanych dowodów - oparł się na opinii biegłegoB. J.(k. 114-115 akt sprawy), która została sporządzona na podstawie prywatnej dokumentacji medycznej wydanej przez lekarzaA. P.(która to dokumentacja jest wyłącznie dokumentem prywatnym uzyskanym na zlecenieI.
P.i została wykonana przez dobrego znajomego matki i ojczymaI.P.- co potwierdziła w trakcie zeznańL. M.). BiegłyB. J.nie dokonywał oględzin nagrania zdarzenia z dnia 12 stycznia 2018 r., aby móc stwierdzić czy opisane w prywatnej dokumentacji medycznej obrażenia w ogóle mogły powstać w okolicznościach wynikających z nagrania (zakwestionował to biegłyM. B.)”.Apelujący nie przywołuje jednak całości tezy z punktu 22 opinii biegłegoM. B.(k.457 akt II K 1377/19) pomijając sformułowanie

    „Obrażenia te mogły powstać także w wyniku okoliczności, których nie widać podczas pierwszych minut zapisu.”

Nagranie przebiegu zdarzenia jest o tyle fragmentaryczne, że jego część nie została zarejestrowana wobec faktu, iż nagrywający znajdował się w miejscu w którym rosnące krzaki zasłaniały miejsce zdarzenia.
W świetle powyższego koniecznym pozostawała zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu i wyeliminowanie skutków, co do których istnieje wątpliwość czy powstały w wyniku działania oskarżonego, co też sąd odwoławczy uczynił, bowiem nie sposób przypisać oskarżonemu skutków co do których istnieją poważne wątpliwości w jakich okolicznościach powstały. Pomocna pozostawała w tym zakresie analiza zapisu video z przebiegu zdarzenia (k.85-88) oraz analiza akt postępowania II K 1377/19, a w tym opinii biegłegoM. B., do których odwołuje się apelujący. Sąd odwoławczy przyjął jedynie te czynności sprawcze oskarżonego, które są niewątpliwe, pozostałe zaś wyeliminował z opisu czynu przypisanego co doprowadziło do redukcji znamion czynu zabronionego. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości sąd odwoławczy wziął też pod uwagę postać zamiaru i motywację oskarżonego (art.115§2 kk), bowiem czynów z 12 stycznia 2018 roku i 15 maja 2018 roku oskarżony dopuścił się w aktach desperacji (opinia(...)k.1379, 1399) po tym jak pokrzywdzonaI.
P.konsekwentnie utrudniała oskarżonemu kontakt z małoletniąJ. P.nie bacząc na orzeczenia sądów w tym zakresie (co wyeksponowano w cytowanym przez apelującego postanowieniu z dnia 4 lipca 2018 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny, sygn. akt I ACz 498/18). Zachowanie oskarżonego prowadzące do naruszenia prawa oczywiście było naganne, jednak nie zostało dokonane z niskich pobudek. W wieloletnim konflikcie okołorozwodowym małżonków popadli oni w swoisty „stan zatracenia z pola widzenia” tego co w tym konflikcie winno być najistotniejsze oraz tego kto w istocie pozostaje najbardziej pokrzywdzonym w wyniku podobnych zdarzeń, a istotą najbardziej pokrzywdzoną i dotkniętą traumą jest przecież małoletniaJ. P.biorąc udział w podobnych zajściach. Jeśli nie nastąpi opamiętanie rodziców dziecka traumy te u małoletniej będą się pogłębiać. PokrzywdzonaI.P.wymaga terapii prowadzącej do uświadomienia jej roli ojca w normalnym i harmonijnym rozwoju córki (opinia (...)). Oskarżony natomiast musi zrozumieć, że domagając się ochrony prawnej nie może tego osiągać poprzez łamanie prawa. Rodzice powinni kierować się dobrem dziecka, czego nie sposób zauważyć w działaniu oskarżonego ale i pokrzywdzonej, a z działań tych wynika przedmiotowe traktowanie dziecka i „używanie go” celem zademonstrowania przewagi w konflikcie między rodzicami dziecka. Te wszystkie okoliczności rzutują na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego.

Wniosek

uniewinnienie oskarżonegoP.P.od popełnienia przypisanego czynu i obciążenie wydatkami Skarb Państwa

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uniewinnienia oskarżonego.

3.3.

Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi w punkcie IV zarzucił:
1. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu:
1)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego polegającą na:
a) błędnej ocenie zeznań oskarżycielki posiłkowejI.P.i uznaniu ich za wpełni wiarygodne w zakresie, w jakim wskazywała, że oskarżony rzucił się naoskarżycielkę posiłkową, przewrócił ją na ziemię, podduszał ją i leżąc na niejprzygniatał małoletniąJ., podczas gdy relacja oskarżycielki posiłkowej jestsprzeczna z zeznaniami przesłuchanych świadków zdarzenia,
b) błędnej ocenie wyjaśnień złożonych przez oskarżonego w zakresie, w jakimopisywał przebieg zdarzenia oraz motywację swoich działań związaną z obawąprzed niewłaściwym sprawowaniem opieki przez matkę oraz wywiezieniemdziecka przez matkę za granicę, a także zaprzeczał, aby zamierzał porwać dziecko,a tym bardziej, aby zamierzał je skrzywdzić;
c) błędnym przyjęciu, że znakomita większość okoliczności przedstawionych przezoskarżonego w wyjaśnieniach nie miała znaczenia w niniejszej sprawie, podczasgdy opisany przez oskarżonego kontekst związany z zachowaniemI.
P.
oraz jej związku zS. J.rzutował na działania oskarżonego wysocezaniepokojonego o bezpieczeństwo swojej córki; tymczasem Sąd uznał za nieistotne okoliczności poprzedzające zdarzenie w dniu 15 maja 2018 r. w których znalazł się oskarżony tj. wywiezienie i ukrywanie jego dziecka przezI.
P.i jej ówczesnego partneraS. J., informacje o niewłaściwym sposobie sprawowania opieki nad dzieckiem oraz o chęci wywiezienia dziecka za granicę powziętych odM. K., problemach oskarżycielki posiłkowejI.
P.z alkoholem (co znajduje odzwierciedlenie w wynikach badania(...)wW.w postępowaniu rozwodowym oraz historią chorobyI.P.),
d) uznanie przez Sąd za nieistotne zeznań złożonych przez świadkaM.

N.-K.i przyjęcie, że wiedza świadka przedstawiona w zeznaniachwynika z „prowokacji i intryg oskarżonego", podczas gdy tego rodzaju ustalenieSądu I instancji jawi się jako nieuprawnione, zwłaszcza, że zeznania ww, świadkaw najlepszy sposób potwierdzają motywację oskarżonego i obawę przedwywiezieniem małoletniejJ. P.za granicę, a także potwierdzają obawęoskarżonego o sprawowanie przezI.P.niewłaściwej opieki naddzieckiem; należy dodać, że nagrania dostarczone przez oskarżonego ocenioneprzez Sąd za „prowokacje i intrygi oskarżonego" zostały zarejestrowane przezfunkcjonariusza Policji w trakcie pobytu oskarżonego na komisariacie Policji, gdzieodbył zarejestrowane rozmowy zM. K.(nagraniarozmów w aktach sprawy); oskarżony wskazuje, że potwierdzenie powyższychokoliczności znajduje się w aktach sprawy PR 1 DS. 845.2020 prowadzonej przezProkuraturę Rejonową w Bolesławcu,
e) błędnej ocenie postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca2018r. wydanego w sprawie o sygn. I ACz 498/18, który stwierdził jednoznacznie:

    „podejmowane przezP.
P.próby nawiązania kontaktu z dzieckiem,niekiedy w sposób niewłaściwy z pominięciem procedury uregulowanej wart.
    598(

          15)
       k.p. c.i nast. wynikają z bezskuteczności podejmowanych zgodnie z prawemprób wykonania postanowienia w przedmiocie kontaktów i konsekwentnejpostawy pozwanej [tj.I.P., która te kontakty uniemożliwia" -couzasadniało motywację oskarżonego, a tym samym brak zamiaru wyrządzeniakrzywdy zarówno małoletniej córce, jak również oskarżycielce posiłkowejI.

P., albowiem zamiarem oskarżonego było wyłącznie uzyskanie kontaktu z dzieckiem
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść polegający na błędnym przyjęciu, żeP.
P.w dniu 15 maja 2018 r. działał umyślnie w celu dokonania uszkodzenia ciała oskarżycielki posiłkowej oraz małoletniejJ., podczas gdy oskarżony nie działał z zamiarem uszkodzenia ciała a ewentualnie powstałe skutki były nieumyślne i powstały na skutek wyzywającego zachowaniaI.
P., a nadto motywacją oskarżonego było wyłącznie uzyskanie kontaktu z córką, którego (na moment zdarzenia) był pozbawiony od kilku miesięcy na skutek działańI.P.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Nie można podzielić argumentacji apelującego, iż „

    błędne jest ustalenie Sądu, że to oskarżony w sposób zamierzony zastosował przemoc wobecI.
P.i spowodował upadek na ziemię, na skutek którego oskarżycielka posiłkowa i małoletniaJ.P.doznały obrażeń ciała. Ustalenie przez Sąd, że oskarżony „zastosował przemoc" wobec oskarżycielki posiłkowej jest ustaleniem niezgodnym z rzeczywistością”.

Analiza zapisów video w zestawieniu z relacjami świadków nie pozostawiają wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, potwierdzają iż oskarżony pozostawał inicjatorem zajścia i w wyniku jego działań doszło do upadku pokrzywdzonych. W tym zakresie sąd odwoławczy w pełni podziela ustalenia faktyczne sądu I instancji jak i dokonaną ocenę dowodów.
Odnosząc się do eksponowanych przez apelującego motywów działania oskarżonego - Sąd odwoławczy nie kwestionuje występowania obaw u oskarżonego o losy dziecka w związku z chorobą alkoholową matki dziecka czy nieakceptowanym przez oskarżonego „sposobem prowadzenia się” przezI.
P.i utrzymywanie kontaktów zS. J., jak też i tego, na co wskazuje skarżący, iż zamiarem oskarżonego w dniu 15 maja 2018 roku było uzyskanie kontaktu z dzieckiem, którego był pozbawiony od kilku miesięcy na skutek zachowaniaI.
P.. Fakt ten w istocie wynika z zeznań przesłuchiwanych w sprawie funkcjonariuszy Policji, którzy potwierdzili, że oskarżony od stycznia do maja 2018 roku wielokrotnie wzywał Policję na interwencję wL.z uwagi na „niewydawanie przezI.P.dziecka na kontakt z ojcem”. Żadna jednak z tych okoliczności nie uzasadnia dopuszczania się przestępstwa przez oskarżonego popełnianego kolejny raz na oczach i w tym wypadku na szkodę również małoletniejI.P..
W świetle powyższego Sąd odwoławczy i w tym wypadku dokonał zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu przyjmując, iż działał chcąc zrealizować swoje prawo do kontaktów z małoletnią córkąJ. P.wobec długotrwałego utrudniania tego kontaktu przez pokrzywdzonąI.P., co też szczegółowo opisano powyżej w części 3.2. niniejszego uzasadnienia. Wskazane ustalenie wpłynęło na korzyść oskarżonego w zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości jego czynu.

Wniosek

uniewinnienieP.P.od popełnienia przypisanego mu czynu i obciążenie wydatkami Skarb Państwa,

    alternatywnieumorzenie postępowania lubwarunkowe umorzenie postępowania

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uniewinnienia oskarżonego czy też umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania

3.4.

Niezależnie od powyższych zarzutów związanych z przeprowadzoną przez Sąd oceną dowodów i ustaleniem stanu faktycznego na podstawieart. 438 pkt 3 i 4 k.p.k.obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. Obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczeniapolegającą na naruszeniu:
1)art. 170 § 1 3 i 5 k.p.k.polegające na oddaleniu wniosków dowodowychoskarżonego o zwrócenie się przez Sąd do Prokuratury Okręgowej w Szczecinie onadesłanie akt o sygn. akt PO 11 Ds. 29.2019 a następnie dopuszczenie dowodu zeznajdujących się w aktach nagrań celem ustalenia rzeczywistych motywów działańoskarżycielki posiłkowej,
2)art. 170 § 1 3 i 5 k.p.k.polegające na oddaleniu wniosków dowodowychoskarżonego o dopuszczenie dowodu z nagrań pomiędzy oskarżycielką posiłkową aE. S.celem ustalenia rzeczywistych motywów działań oskarżycielkiposiłkowej,
3)art. 41 § 1 k.p.k.orazart. 37 k.p.k.polegające na nieuwzględnieniu wnioskuoskarżonego o wyłączenie Sędziego, a także nieuwzględnienie wniosku oskarżonegoo zwrócenie się do Sądu o przekazanie sprawy do innego Sądu Rejonowego spozaapelacji(...)z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości,
2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł miećwpływ na jego treść polegający na:
1) błędnym przyjęciu, iż w realiach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki dozasądzenia wobec oskarżonego dodatkowej kary grzywny, podczas gdy orzeczeniegrzywny w zawieszeniu wykonania kary jest fakultatywne, a okoliczności sprawynie uzasadniały jej zasądzenia,
2) błędnym przyjęciu przez Sąd, że adekwatnym środkiem probacyjnym będziezobowiązanie oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonejI.
P.podczas gdy orzeczony obowiązek stanowi przejaw dodatkowego poniżenia oskarżonego - zwłaszcza w kontekście zachowaniaI.
P., bezzasadnego uniemożliwiania oskarżonemu przezI.
P.kontaktów z córką (mimo orzeczeń sądowych) oraz jego bezskutecznych prób nawiązania kontaktów z dzieckiem, a także kierowania wobec oskarżonego bezzasadnych oskarżeń i zawiadomień karnych (w tym dotyczących rzekomych zachowań pedofilnych) oraz rozpowszechnienia przezI.
P.nagrania wideo przedstawiającego nagiegoP.P.(w tym zakresie - jak podaje oskarżony - prowadzone jest aktualnie postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w Bolesławcu),
3) błędnym przyjęciu przez Sąd, że w realiach sprawy zaistniały podstawy do objęciaoskarżonego dozorem kuratora sądowego, podczas gdy środek ten jestfakultatywny, zaś wskazane przez Sąd okoliczności uzasadniające dozór kuratorapozostają w sprzeczności ze stanem faktycznym - albowiem Sąd zbagatelizowałfakt, że toI.P.nie respektuje orzeczeń Sądów w przedmiocie kontaktówz dzieckiem oraz dąży do konfliktu,
4) błędnym przyjęciu przez Sąd, że zasadnym jest orzeczenie wobec oskarżonegoobowiązku zapłaty kwoty po 5.000 zł tytułem zadośćuczynieniaI.
P.i
J. P.za doznaną krzywdę, podczas gdy błędne jest przyjęcie Sądu, iż
I.
P.żyła w ciągłym strachu i doznała traumy (I.
P.swobodnieporuszała się z dzieckiem po parku, chodziła do sklepu, widywana była bardzoczęsto na zewnątrz przez pracowników(...)wL.) - przy ponownympominięciu sytuacji, w jakiej znalazł sięP.
P.na skutek pozbawienia gokontaktów z córką (mimo wykonalnych orzeczeń Sądów) oraz podejmował onpróby kontaktów z dzieckiem (co znalazło usprawiedliwienie m.in. w treścipostanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie osygn. akt I ACz 498/18), a nadto jego zamiarem nigdy nie było spowodowanieobrażeń ciała aniI.P., a tym bardziej małoletniej córki, a ewentualneskutki były nieumyślnie.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut jest w części zasadny.
Podejmowane przez oskarżonego ale i oskarżycielkę posiłkowąI.P.próby zaangażowania sądu odwoławczego w inne toczące się z inicjatywy wymienionych postępowania sądowe i przygotowawcze nie mogło odnieść zamierzonego efektu, czemu sąd odwoławczy dał wyraz w postanowieniu dowodowym oddalającym (częściowo powielone z postępowania przed sądem I instancji) wnioski dowodowe na rozprawie 21 kwietnia 2023 roku (k.1580). Wzajemna niechęć stron i pozostawanie w zaognionym permanentnym konflikcie to fakt który jawi się jako oczywisty w świetle zakresu i wyników (w większości odmowy wszczęcia i umorzenia) toczących się innych postępowań. Jeśli w wyniku jakiegokolwiek innego prawomocnie zakończonego postępowania ujawnią się okoliczności uzasadniające wznowienie niniejszego postępowania wówczas mogą pozostawać przedmiotem oceny, w dacie orzekania natomiast przez sąd odwoławczy okoliczności takie się nie ujawniły, a zatem nie było podstaw do sięgania do relacji świadków (czy zapisów ich rozmów) z innych postępowań.
W świetle powyższego sąd odwoławczy nie dopatrzył się w procedowaniu sądu I instancji naruszeniaart.170 kpkprzy rozpoznawaniu wniosków dowodowych, nie dostrzegł również podstaw do wyłączenia sędziego orzekającego w I-szej instancji (art.41 kpk).
Do zarzutów dotyczących orzeczenia o karze odniesiono się w części 5.2.1 niniejszego uzasadnienia.

Wniosek

zmiana wyroku w punkcie od V do X oraz XII-XIII poprzez ich uchylenie w całości

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodów wskazanych w części 5.2. niniejszego uzasadnienia.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W zakresie nie zmienionym opisanym w części 5.2.1. (pkt II)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

8
uchylono orzeczenia z punktów V, VI, VII, VIII, IX i XIII dyspozycji,

9
w ramach czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie I dyspozycji – uniewinniono oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku kwalifikowanego zart. 190 § 1 k.k., zaś na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.w zw. zart. 414 § 1 k.p.k.umorzono postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku kwalifikowanego zart.190§1 k.k.stwierdzając, iż koszty procesu w sprawie w tym zakresie ponosi Skarb Państwa,

10
w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II dyspozycji oskarżonegoP.
P.uznano za winnego tego, że w dniu 12 stycznia 2018 roku wL.woj.(...)chcąc zrealizować swoje prawo do kontaktów z małoletnią córkąJ. P.zastosował przemoc wobec matki dzieckaI.P.celem zmuszenia jej do zachowań dających możliwość oskarżonemu realizacji jego prawa poprzez popychanie i wykręcanie palców prawej dłoni pokrzywdzonej powodując u niej obrzęk prawej dłoni skutkujący naruszeniem czynności narządu ciała pokrzywdzonej na czas nie dłuższy niż siedem dni, to jest występku zart. 191 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

11
w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie IV dyspozycji oskarżonegoP.
P.uznano za winnego tego, że w dniu 15 maja 2018 roku wL.woj.(...)chcąc zrealizować swoje prawo do kontaktów z małoletnią córkąJ. P.zastosował przemoc wobec matki dzieckaI.
P.celem zmuszenia jej do zachowań dających możliwość oskarżonemu realizacji jego prawa w ten sposób, że usiłując wyrwać z rąk matki - małoletnią córkęJ. P.doprowadził do upadkuI.
P., a następnie leżąc na pokrzywdzonejI.
P.i przygniatając własnym ciałem ją oraz małoletniąJ. P.wyrwał dziecko z rąk matki i oddalił się w wyniku czegoI.P.doznała obrażeń ciała w postaci urazu kończyn górnych z zasinieniem i otarciem naskórka obu ramion i łokci, drobnych zasinień i otarć naskórka w okolicy ud, kolan i lewego podudzia, urazu szyi bez zmian urazowych, zaś małoletniaJ. P.doznała urazu głowy, urazu prawej ręki z krwiakiem kłębu, urazu tułowia z otarciem skóry pleców i krwiakiem okolicy łopatki prawej oraz ramienia prawego powodując u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządu ciała na czas nie dłuższy niż siedem dni, to jest występku zart. 191 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności

12
na podstawieart. 85 § k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączono wymierzone powyżej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i wymierzono karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

13
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary łacznej pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawieszono tytułem próby na okres lat 3 (trzech);

14
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązano oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie co 6 (sześć) miesięcy

Zwięźle o powodach zmiany

Z przyczyn wskazanych w części 3.1. niniejszego uzasadnienia uniewinniono oskarżonego od gróźb przypisanych mu w punkcie I dyspozycji, a opisanych w punkcie V części wstępnej wyroku, zaś w zakresie gróźb opisanych w punkcie I części wstępnej zaskarżonego wyroku umorzono postępowanie.
Z powodów opisanych w puntach 3.2. i 3.3. niniejszego uzasadnienia dokonano zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie II i IV dyspozycji. Redukcja znamion przypisanych czynów w zakresie skutków, jak również przyjęcie w opisie motywacji działania oskarżonego w świetle utrudniania mu kontaktów z małoletnią córką przez pokrzywdzonąI.P.prowadzić musiała do obniżenia wysokości orzeczonych kar pozbawienia wolności i wymierzenia na nowo kary łącznej z uwzględnieniem, iż apelację wniesiono jedynie na korzyść oskarżonego i wyeliminowano jedną z kar (za groźby) będących podstawą orzekania kary łącznej. Wobec kierunku zaskarżenia wyroku koniecznym orzeczeniem pozostawało też warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej.
Jak już wskazano w przywołanej w części 3 niniejszego uzasadnienia zachowanie oskarżonego prowadzące do naruszenia prawa, a mianowicie użycia przemocy i zmuszania pokrzywdzonej do określonego zachowania oczywiście oceniane być musi jako naganne, jednak nie zostało dokonane z niskich pobudek i ma tu znaczenie opisywana postawaI.
P.. W wieloletnim konflikcie okołorozwodowym małżonków popadli oni w swoisty „stan zatracenia z pola widzenia” tego co w tym konflikcie winno być najistotniejsze oraz tego kto w istocie pozostaje najbardziej pokrzywdzonym w wyniku podobnych zdarzeń, a istotą najbardziej pokrzywdzoną i dotkniętą traumą jest przecież małoletniaJ. P.biorąc udział w podobnych zajściach. Kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania daje nadzieję, że nastąpi opamiętanie oskarżonego ale też pokrzywdzonej, która konsekwentnie nie realizuje orzeczeń sądowych pozbawiając oskarżonego kontaktów z dzieckiem. Jak już wspomniano pokrzywdzonaI.P.wymaga terapii prowadzącej do uświadomienia jej roli ojca w normalnym i harmonijnym rozwoju córki (opinia (...)). Oskarżony natomiast winien zrozumieć, że domagając się ochrony prawnej nie może tego osiągać poprzez łamanie prawa. Rodzice powinni kierować się dobrem dziecka, czego nie sposób zauważyć w działaniu oskarżonego ale i pokrzywdzonej, a z działań tych wynika przedmiotowe traktowanie dziecka i „używanie go” celem zademonstrowania przewagi w konflikcie między rodzicami dziecka. Te wszystkie okoliczność rzutują na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, miały też znaczenie przy wymiarze kary.
W następstwie powyżej opisanych rozstrzygnięć uchylono orzeczenia z punktów V, VI, VII, VIII i IX i XIII dyspozycji uznając, iż brak jest powodów aby oskarżonego oddawać pod dozór kuratora sądowego, orzekać dodatkowo grzywnę czy obligować do przeprosin pokrzywdzonej na piśmie, jeśli się weźmie eksponowaną przez skarżącego postawę pokrzywdzonej w relacjach z oskarżonym, ustabilizowany tryb życia oskarżonego czy wyniki przywoływanej jako dowód w sprawie opinii(...).
Sąd odwoławczy pozostawił w mocy orzeczenie z punktu X dyspozycji oparte oart.46§1kk, bowiem orzeczenie to choć dotknięte wadliwością odpowiada prawu, bowiem zaistniały podstawy do orzeczenia zadośćuczynień (w oparciu o przepisyart.444§1 kkiart.445§1 kc), a wypadku wniosków mają charakter obligatoryjny . Orzekając zadośćuczynienie sąd I instancji winien odnieść się w treści rozstrzygnięcia do skazania za konkretne przestępstwo, czego nie uczył orzekając zadośćuczynienie niejako „zbiorczo” mając na względzie poszczególne skazania. Biorąc pod uwagę wyniki postępowania odwoławczego istniały podstawy do orzeczenia zadośćuczynień na rzecz małoletniejJ. P.oraz pokrzywdzonejI.P.w związku ze skazaniami z punktów I.3. i I.4. wyroku sądu odwoławczego mając na względzie traumatyczne skutki zdarzeń wywołanych przez oskarżonego zwłaszcza na szkodę małoletniej pokrzywdzonej, która pozostawała nie tylko obserwatorem ale niestety uczestnikiem zajść. Zadośćuczynienie pełni funkcję kompensacyjną zmierzając do naprawienia krzywdy w postaci doznanych przez poszkodowanego cierpień fizycznych i ujemnych przeżyć psychicznych istniejących zarówno w chwili orzekania, jak i tych, które z pewnością lub z dużym stopniem prawdopodobieństwa będzie on odczuwał także w przyszłości. W świetle powyższego kwoty zadośćuczynień nie są wygórowane, zaś wyrok skarżony jest jedynie na korzyść oskarżonego, a zatem nie było podstaw do zmiany rozstrzygnięcia z punktu X dyspozycji i orzekania odrębnych zadośćuczynień w związku z popełnieniem dwóch przestępstw przez oskarżonego, dlatego zaskarżone orzeczenie w tym zakresie utrzymano w mocy.
Warunkowo zawieszając wykonanie kary sąd zobligowany jest do orzeczenia przynajmniej jednego z obowiązków opisanych wart.72 kk, dlatego orzeczono jak wpunkcie I.7.uznając orzeczony obowiązek za wystarczający.
Koniecznym też pozostawało uchylenie rozstrzygnięcia z punktu XIII w zakresie kosztów i ponowne o nich orzeczenie oraz wymierzenie opłaty za obie instancje, co też uczyniono w V wyroku.

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☒art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Wobec zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w zakresie czynu przypisanego w punkcie I dyspozycji a opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku – uchylono zaskarżony wyrok w tym zakresie i postępowanie umorzono (art.17§1 pkt 7 kpk).

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

I
III
IV
V

O kosztach sądowych w części uniewinniającej i umarzającej postępowanie orzeczono na podstawieart.632 pkt 2 kpk.
Na podstawie §1 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. 2018 poz 535) oraz § 11 ust.2 pkt 4 a nadto §17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokataB. Ś.kwotę 470,40 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej jako kurator małoletniejJ. P.z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawieart. 636§1 kpkoraz§11 ust.2 pkt 4 i ust.7, anadto §17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) zasądzono od oskarżonegoP.
P.na rzecz oskarżycielki posiłkowejI.P.1008 złotych tytułem poniesionych przez nią kosztów związanych z udziałem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.
Ze względu na wynik postępowania i częściowe uniewinnienie na podstawieart. 636§1 kpk,art.633§1 kpki na podstawieart.10 ust.1 i art.2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądzono od oskarżonegoP.P.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie w ½ części w tym wymierza mu opłatę w wysokości 120 złotych za obie instancje.

7

PODPIS

SSO Waldemar Majka

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z 1 lipca 2022 roku, sygnatura akt II K 1569/19

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części
punkt I, II, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XII, XIII.

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

Zmiana