Sąd Okręgowy w Siedlcach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 203/23
Data wyroku: 2023-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Kirsch
Słowa kluczowe: Kredyt
Podstawa prawna: art. 69 ustawy Prawo bankowe

S ygn. akt I C 203/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 maja 2023 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Andrzej Kirsch
Protokolant: p. o. sekr. sąd. Agata Masternak
po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 r. w Siedlcach
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.
przeciwkoM. K.iA. K.
o zapłatę

powództwo w stosunku do pozwanychM. K.iA. K.oddala,

zasądza od powoda(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.na rzecz pozwanychM. K.iA. K.kwoty po 2.717 zł (dwa tysiące siedemset siedemnaście złotych) na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 203/23

UZASADNIENIE

W dniu 9 listopada 2022 r. wpłynął do Sądu Okręgowego w Siedlcach pozew(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.o wydanie nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym i orzeczenie, że pozwaniM. K.iA. K.zobowiązani są zapłacić solidarnie na rzecz powoda kwotę 84.775,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasadzenie od pozwanych kosztów procesu.
Szczegółowe uzasadnienie pozwu znajduje się na kartach od 4v do 6v akt sprawy.
W dniu 29 listopada 2022 r. w sprawie I Nc 134/22 Sąd Okręgowy w Siedlcach wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 66).
W dniu 9 stycznia 2023 r. wpłynął do akt sprawy sprzeciw pełnomocnika pozwanych od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, w którym pozwani zaskarżyli nakaz zapłaty w całości, nie uznali powództwa i wnieśli o jego oddalenie, a także zasadzenie na ich rzecz zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 74-74v). W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik pozwanych zarzucił przede wszystkimbrak wymagalności roszczenia dochodzonego pozwem oraz jego przedwczesność. Pełnomocnik pozwanych w tym zakresie stwierdził, że pozwaninie zostali prawidłowo wezwani do zapłaty w terminie nie krótszym niż 14 dni i nie zostali poinformowani o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia.
Szczegółowe uzasadnienie sprzeciwu od nakazu zapłaty znajduje się na kartach od 74v do 78 akt sprawy.
W dniu 24 lutego 2023 r. wpłynęło do akt pismo procesowe pełnomocnika powoda stanowiące odpowiedź na sprzeciw od nakazu zapłaty pełnomocnika pozwanych. Pełnomocnik powoda stwierdził w szczególności, że powodowy Bank prawidłowo przeprowadził wobec pozwanych (dłużników) tzw. procedurę upominawczą i w tym zakresie wskazał, że w dniu 11 lipca 2019 r. doręczona została pozwanym przesyłka rejestrowana numer(...), zawierająca pismo z dnia 4 lipca 2019 r., w którym powodowy Bank wezwał pozwanych do zapłaty zaległości w terminie 14 dni, a także poinformował ich o możliwości złożenia w terminie 14 dni wniosku o restrukturyzację zadłużenia.
Szczegółowe uzasadnienie pisma pełnomocnika powoda znajduje się na kartach od 91v do 95v akt sprawy.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W dniu 6 listopada 2015 r. poprzednik prawny powodowegoBanku (...) S.A.z siedzibą wW.i pozwaniM. K.orazA. K.zawarliumowę nr (...)kredytu w rachunku bieżącym w złotych zabezpieczonego hipoteką(...), mocą której powód udzieli pozwanym kredytu w kwocie 100.000 zł na okres od dnia 6 listopada 2015 r. do dnia 5 listopada 2020 r.
W związku z zaprzestaniem terminowej spłaty zobowiązania przez pozwanych, w dniu 4 lipca 2019 r. poprzednik prawny powodowego Banku sporządził pismo zatytułowane „ostateczne wezwanie do zapłaty”, w którym wezwał pozwanych do natychmiastowej zapłaty wymagalnej należności, wyznaczył w tym zakresie 14 dni roboczych od dnia otrzymania niniejszego wezwania, zapowiedział możliwość wypowiedzenia umowy w przypadku, gdy powstała zaległość nie zostanie spłacona w terminie, a także poinformował pozwanych o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W piśmie wskazany został adres pozwanych: „K.M. A.(...),(...)-(...) S.”.
Do pisma pełnomocnika powoda z dnia 17 lutego 2023 r. załączone zostało wygenerowane przez powodowy Bank zestawienie, w którym pod liczbą porządkową „(...)” widnieje informacja o doręczeniu w dniu 11 lipca 2019 r. pozwanym przesyłki rejestrowanej o numerze „(...)” (k. 119).
W pismach z dnia 30 grudnia 2019 r. Bank złożył pozwanymM. K.iA. K.oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu wraz z wezwaniem do zapłaty, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Pisma zostały nadane przesyłkami poleconymi na adres „(...),(...)-(...) S.” i pokwitowane przezM. K.jako odebrane w dniu 3 stycznia 2020 r.
W pismach z dnia 21 lipca 2020 r. Bank skierował do pozwanych na powyższy adres przedsądowe wezwania do zapłaty. Pisma zostały odebrane w dniu 27 lipca 2020 r. przez domownikaE. K.. Przedsądowe wezwania do zapłaty ponownie skierowane zostały do pozwanych w pismach datowanych na dzień 27 maja 2022 r. Pisma zostały odebrane przezM. K.w dniu 2 czerwca 2022 r.
W dniu 3 listopada 2022 r. powodowy Bank wystawił dokument w postaci „oświadczenia dotyczącego wysokości dochodzonego zadłużenia, w którym ustalił wysokość wymaganego zadłużenia pozwanych na kwotę 84.775,63 zł.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:umowy nr (...)kredytu w rachunku bieżącym z dnia 6 listopada 2015 r. (k. 7-10v), pisma stanowiącego ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 4 lipca 2019 r. (k. 13), pisma stanowiącego wypowiedzenie wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia 30 grudnia 2019 r. i dowodów doręczenia (k. 14-17), przedsądowego wezwania do zapłaty z dnia 21 lipca 2020 r. i dowodów doręczenia (k. 18-21), przedsądowego wezwania do zapłaty z dnia 27 maja 2022 r. i dowodów doręczenia (k. 22-25), oświadczenia dotyczącego wysokości dochodzonego zadłużenia (k. 27).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W świetle zapisów umowy z dnia 6 listopada 2015 r. nie ulegało wątpliwości, że pozwaniM. K.iA. K.zobowiązali się do spłaty zaciągniętego kredytu w wysokości 100.000 zł w okresie do dnia 5 listopada 2020 r. Zobowiązani byli również do wykorzystania kredytu zgodnie z jego przeznaczeniem, a także utrzymywania wpływów na rachunek bieżący w wysokości 3.000 zł w okresach miesięcznych.
Z uwagi na to, że zasadniczym zarzutem zgłoszonym przez pełnomocnika pozwanych był brak wymagalności dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy doszło do prawidłowego wypowiedzenia umowy kredytu i tym samym – prawidłowego postawienia zadłużenia wobec pozwanych w stan natychmiastowej wymagalności.
Procedura wypowiedzenia umowy kredytu bankowego uregulowana jest ramowo wart. 75i następnychustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. Ustęp 1 i 2 powyższego artykułu, w wersji ustawy obowiązującej w dacie wypowiedzenia pozwanym umowy (grudzień 2019 r.), stanowiły – „w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu; termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy – 7 dni”. W przypadku umowy zawartej pomiędzy stronami, uzupełnienie zapisów ustawowych w zakresie warunków wypowiedzenia umowy, stanowiła regulacja zawarta w paragrafie 10 umowy z dnia 6 listopada 2015 r.
W świetle obowiązujących ówcześnie regulacji ustawowych i umownych nie budzi wątpliwości, że warunkiem koniecznym do skutecznego dochodzenia w niniejszej sprawie określonej w pozwie należności, było uprzednie prawidłowe przeprowadzenie przez poprzednika prawnego pozwanego Banku procedury zmierzającej do wypowiedzenia umowy kredytu, a tym samym doprowadzenie do ziszczenia się przesłankiwymagalności zadłużenia, co – jak wskazano powyżej – następowało w ostatnim dniu upływu terminu wypowiedzenia umowy.
Dokonując oceny przeprowadzonej przez poprzednika prawnego powodowego Banku procedury wypowiedzenia umowy, nie można było stracić z pola widzenia takiej oto okoliczności, że na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. zmieniającej z dniem 27 listopada 2015 r.ustawę Prawo bankowe,dodany został do przepisów ustawy art. 75c. Przepis ten obowiązywał w 2019 roku, kiedy to Bank przeprowadził procedurę wypowiedzenia pozwanym umowy kredytu, i stanowił on, iż – „ust. 1) jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych; ust. 2) w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia”.
W ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, że kredytodawcaBank (...) S.A.z siedzibą wW.nie zachował wobec pozwanychM. K.iA. K.trybu wynikającego zart. 75c ustawy Prawo bankowe. Z przedłożonych w sprawie przez powoda dokumentów nie wynika bowiem, aby powód przed złożeniem oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej skutecznie wezwał pozwanych do dokonania spłaty zadłużenia w terminie 14 dni roboczych, a także by poinformował ich o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Powód nie wykazał zatem, by dochował wymogów zart. 75c Prawa bankowego. Wprawdzie powyższy przepis został dodany doustawy Prawo bankowejuż po zawarciu przez strony w dniu 6 listopada 2015 r. umowy o kredyt, a mianowicie ustawą z dnia 25 września 2015 r. i wszedł w życie w dniu 27 listopada 2015 r., ale niewątpliwie ma on zastosowanie także do umów zawartych przed nowelizacją ustawy. Ustawa nie zawierała przepisów przejściowych dotyczących umów kredytowych zawartych przed tą datą, a zatem znajduje zastosowanie do wszystkich trwających kontraktów. Należy podkreślić, że art. 12 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianieustawy Prawo bankowe,wyznaczał m.in. bankom termin 30 dni od daty wejścia w życie wyżej wymienionej ustawy, na dostosowanie ich działalności do wymagań określonych w art. 75c ustawy. Obowiązek nałożony na banki i wynikający z treści art. 12 ustawy dotyczył zatem również umów „niewypowiedzianych” w dniu wejścia w życie tejże ustawy. W niniejszej sprawieBank (...) S.A.z siedzibą wW.usiłował dokonać wypowiedzenia umowy kredytu w pismach z dnia 30 grudnia 2019 r., a zatem procedura wypowiedzenia powinna być zgodna ze znowelizowanymart. 75c ustawy Prawo bankowe. Nie ulega wątpliwości, że poprzednik prawny powodowego Banku miał możliwość zastosowania w umowie rozwiązań korzystniejszych dla kredytobiorców, ale nie było możliwe odstąpienie od obowiązku wezwania pozwanych do zapłaty powstałego zadłużenia w minimum 14-dniowym terminie oraz od obowiązku poinformowania kredytobiorców o możliwości złożenia w powyższym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia.Stąd wniosek, że w przypadku, gdy przesłanki wynikające zart. 75c ustawy Prawo bankowenie zostały przez bank spełnione, to czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy kredytu –jest bezskuteczna. W szczególności nie prowadzi ona do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części kredytu, co do której kredytobiorca nie pozostawał w opóźnieniu.W tej sytuacji nie można mówić o wymagalności roszczenia, gdyż umowa kredytowa nadal łączy strony. W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest również możliwe potraktowanie pisma stanowiącego wypowiedzenie umowy kredytu jako wezwania do zapłaty i jednocześnie uznania, że pozew w sprawie zastępuje wypowiedzenie umowy kredytowej i wywołuje skutek rozwiązania umowy kredytowej po upływie 30 dni od jego doręczenia pozwanej, ponieważ pisma z dnia 30 grudnia 2019 r. zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu, nie zawierały w swej treści obligatoryjnego pouczenia kredytobiorców o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do ustalenia, że poprzednik prawny powodowego Banku sporządził pisma datowane na dzień 4 lipca 2019 r., w których ostatecznie wezwał pozwanych do uregulowania na wskazany rachunek – w terminie 14 dni roboczych od dnia doręczenia wezwania – zaległości w spłacie kredytu, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Z treści pism wynika również, że znalazła się w nich informacja o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (k. 13).
W tym miejscu należy zwrócić szczególną uwagę na fakt, że pełnomocnik pozwanychM. K.iA. K.stanowczo kwestionował fakt doręczenia pozwanym pism z dnia 4 lipca 2019 r.
Nie ulega wątpliwości, że w tym zakresie powód(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.obowiązkom dowodowym nie podołał. Oczywistym jest, że aby w ogóle mówić o rozpoczęciu prawidłowej procedury wypowiedzenia umowy kredytu, musi uprzednio dojść do doręczenia wezwania do zapłaty powstałego zadłużenia w terminie minimum 14 dni roboczych i informacji o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Jak podniesiono powyżej, w sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu doręczenia pozwanymM. K.iA. K.przedmiotowego ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 4 lipca 2019 r.
Przepisart. 61 par. 1 kcokreśla chwilę skutecznego złożenia oświadczenia woli składanego innej osobie. Następuje to, jak tylko dotrze ono do tej osoby, w taki sposób, że mogła ona się z nim zapoznać. Jeżeli treść oświadczenia woli składanego innej osobie zawarta jest w piśmie przesyłanym pocztą, a przesyłka - wobec niemożności doręczenia - zostanie pozostawiona w urzędzie pocztowym z powiadomieniem o tym adresata, dojście oświadczenia do wiadomości tej osoby, w rozumieniuart. 61 par. 1 kc, następuje z chwilą doręczenia pisma w dniu, przyjętym analogiczne do doręczania pisma sądowego, w trybieart. 139 par. 1 kpc. Zasadniczym celem doręczenia jest to, aby odbiorca faktycznie pismo otrzymał i zapoznał się z jego treścią. Chodzi zatem o to, żeby adresat odebrał korespondencję z urzędu pocztowego w wyznaczonym czasie, co pozwala mu na realne zapoznanie się z treścią oświadczenia. Dopuszczona została możliwość zastosowania do składania i przyjmowania oświadczeń woli w sferze prawa materialnego teoria tzw. doręczeń zastępczych, w rozumieniukodeksu postępowania cywilnego(por. wyroki Sądu najwyższego z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 53/09 i z dnia 18 kwietnia 2011 r., V CSK 215/11, niepublikowane). Ustawodawca przyjął kwalifikowaną teorię doręczenia, odnoszącą się do konieczności ustalenia możliwości zapoznania się adresata z oświadczeniem w zwykłym toku rzeczy. Oznacza to, że jeśli nadawca oświadczenia doręcza pismo w miejsce, które stanowi miejsce zamieszkania odbiorcy albo miejsce jego stałej aktywności, za decydujący dla uznania go za doręczone uważana jest chwila dostarczenia pisma w to miejsce.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do przyjmowania fikcji doręczenia i możliwości zapoznania się przez pozwanychM. K.iA. K.z treścią pisma, ponieważ w sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu na właściwe doręczenie pozwanym pisma z dnia 4 lipca 2019 r. bądź tzw. doręczenie zastępcze. W konsekwencji, wysłanie oświadczenia w przesyłce pocztowej nie rodzi sytuacji równoznacznej z dojściem oświadczenia woli do adresata, do momentu faktycznego odbioru przesyłki, lub uzyskania realnej możliwości zapoznania się z treścią awizowanej przesyłki pocztowej, wskutek udania się do placówki odbiorczej. Skutkiem tego musiało być przyjęcie, że w ogóle nie doszło ani do prawidłowego wezwania pozwanych do uregulowania zaległości, ani poinformowania ich o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzacji zadłużenia.
Skuteczne i dokonane ponad wszelką wątpliwość doręczenie (właściwe bądź zastępcze) pozwanym pisma z dnia 4 lipca 2019 r. skutkowałoby: po pierwsze – otwarciem czternastodniowego terminu do uregulowania powstałego zadłużenia, a po drugie – otwarciem czternastodniowego terminu, w ciągu którego pozwani (dłużnicy) mieliby prawo złożyć wniosek o dokonanie restrukturyzacji ich zadłużenia. Z kolei dopiero w sytuacji, kiedy skutecznie otworzy się dla dłużnika termin do dokonania powyższych czynności i mimo to nie spłaci on w powyższym terminie powstałego zadłużenia, ani nie złoży wniosku o dokonanie jego restrukturyzacji, możliwe jest złożenie przez Bank (kredytodawcę) oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Skoro powodowy Bank nie był w stanie wykazać w niniejszym procesie, na co dobitnie zwracali uwagę pozwani, czy rzeczywiście doszło do skutecznego doręczenia (właściwego bądź zastępczego) im wezwania do zapłaty, to w pełni uprawniona jest konstatacja, że brak jest w sprawie dowodów, aby w ogóle doszło do otwarcia dla pozwanych terminu do uregulowania zadłużenia bądź złożenia wniosku o jego restrukturyzację.
W ocenie Sądu Okręgowego oczywistym jest, że dywagacje typu, czy doszło do doręczenia pozwanym wezwania do zapłaty, jeżeli tak, to kiedy, czy pozwani mieli możliwość zapoznać się z wezwaniem do zapłaty i informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a jeżeli tak, to najwcześniej w jakiej dacie, są absolutnie niedopuszczalne. W tym zakresie nie można czynić mniej lub bardziej trafnych założeń, ponieważ daty otwarcia terminu do uregulowania zadłużenia bądź złożenia wniosku o jego restrukturyzację, i ich upływ – muszą być pewne. Reasumując stwierdzić należy, że w przypadku stosownych zarzutów pozwanych, powodowy Bank miał procesowy obowiązek wykazania ponad wszelką wątpliwość, w jakiej dacie (kiedy) doszło do doręczenia pozwanym pisma datowanego na dzień 4 lipca 2019 r. (ostateczne wezwanie do zapłaty), ponieważ od tego uzależniona była ocena, czy w następstwie ewentualnego braku spłaty zadłużenia i braku wniosku o jego restrukturyzację, Bank był uprawniony do złożenia pozwanym kolejnego oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy kredytu.
Dalece niewystarczające w tym zakresie jest powoływanie się w sprawie na wygenerowane przez powodowy Bank zestawienie, w którym pod liczbą porządkową „(...)” widnieje informacja o doręczeniu pozwanym w dniu 11 lipca 2019 r. przesyłki rejestrowanej oznaczonej numerem „(...)” (k. 119). Z powyższego zestawienia wynika, że przesyłka została do pozwanych nadana w dniu 8 lipca 2019 r.
Należy zdecydowanie zauważyć, że: po pierwsze – powyższy wydruk (zestawienie) został wygenerowany przez powoda, a więc stronę ewidentnie zainteresowaną wynikiem przedmiotowego procesu i został on w toku sprawy zakwestionowany przez pozwanych, a po drugie – sama bliskość daty pisma (4 lipca 2019 r.) oraz daty rzekomego jego nadania (8 lipca 2019 r.) i daty doręczenia (11 lipca 2019 r.), nie może sama przez się skutecznie świadczyć o tym, żefaktycznie tego dnia, o ile w ogóle, nadane zostało do pozwanychwłaśnie pismo z dnia 4 lipca 2019 r., które załączone zostało do pozwu (k. 13). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przekonuje, że poprzednik prawny powodowego Banku kierował do pozwanych liczną korespondencję. Nie jest zatem wystarczające poprzestanie jedynie na przypuszczeniach i domniemaniach, że w dniu 8 lipca 2019 r. nadano do pozwanych właśnie pismo z dnia 4 lipca 2019 r. stanowiące ostateczne wezwanie do zapłaty, o którym mowa powyżej.
W ocenie Sądu Okręgowego, istnieją również w sprawie bardzo poważne zastrzeżenia, co do rzetelności przedstawionego przez powodowy Bank zestawienia (k. 118-120). Otóż na stronie internetowej Poczty Polskiej „emonitoring.poczta-polska.pl” znajduje się narzędzie do śledzenia przesyłek rejestrowanych (T.). Po wpisaniu do wyszukiwarki numeru przesyłki rejestrowanej, na którą powołuje się w sprawie powodowy Bank, tj. „(...)”, otrzymujemy informację – „brak danych o tej przesyłce”.
Wyłącznie na marginesie należy również odnotować, że w piśmie z dnia 4 lipca 2019 r. (ostateczne wezwanie do zapłaty) jako adres pozwanych wskazano „(...),(...)-(...) S.”, podczas kiedy adresem zamieszkania i adresem do korespondencji pozwanych, co wynika z umowy kredytu, był „
(...),(...)-(...) S.”.
Skoro powód(...) Bank (...) S.A.z siedzibą wW.nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, aby dochował tryby upominawczego przewidzianego wart. 75c ustawy Prawo bankowe, to nie doszło do skutecznego wypowiedzenia pozwanymM. K.iA. K.umowy kredytu w rachunku bieżącym z dnia 6 listopada 2015 r. Tym samym powództwo oparte na okoliczności, że dochodzona w niniejszej sprawie kwota jest rzekomo wymagalna – było bezzasadne.
W ocenie Sądu Okręgowego, wobec uwzględnienia zarzutu braku wymagalności zgłoszonego w sprawie roszczenia, ocena dalszych zarzutów zgłoszonych przez pełnomocnika pozwanych stała się zbędna.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w wyroku. Na podstawieart. 98 par. 1 kpcSąd orzekł o kosztach procesu.