Sąd Rejonowy w Koninie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 702/21
Data wyroku: 2023-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 § 1 k.c., art. 176 § 1 k.c.

Sygnatura akt I Ns 702/21

POSTANOWIENIE
Konin, dnia 15-05-2023 r.
Sąd Rejonowy w Koninie I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczącysędzia Daniel Adamczyk

Protokolantsekretarz sądowy Sebastian Hermanowski

po rozpoznaniu w dniu 24-04-2023 r. w Koninie
na rozprawie
sprawy z wnioskuM. S. (1)
przy udzialeI. S.,K. S.,W. G.,H. P.,K. P.,M. P.,E. R.,Ł. S.,J. S.
o zasiedzenie
POSTANAWIA

1
oddalić wniosek;

2
przyznać od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Koninie na rzecz adwokatN. S.kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskodawczyniM. S. (1);

3
przyznać od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Koninie na rzecz adwokatA. K.kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestnikomI. S.iJ. S.;

4
przyznać od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Koninie na rzecz adwokatA. Ł.kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestniczceK. S.;

5
obciążyć wnioskodawczynię i uczestników kosztami postępowania w zakresie przez nich poniesionym

6
nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa.

sędzia Daniel Adamczyk
Sygn. akt I Ns 702/21

UZASADNIENIE
M. S. (1)wniosła o stwierdzenie, że nabyła przez zasiedzenie nieruchomość gruntową onumerze geodezyjnym (...)o powierzchni 0,2600 ha zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni około 80 m2, garażem o pow. około 30 m2oraz budynkiem gospodarczym o pow. około 40 m2położonej wS.przyul. (...), dla której Sąd Rejonowy wK.prowadziksięgę wieczystą (...). W uzasadnieniu podała, że wskazane nieruchomości weszły w jej posiadanie w 1977 r. gdy rodzice nią rozdysponowali. Wówczas część przekazali synowiS. S. (1)i jego żonieI., a wnioskodawczyni przekazali posiadanie reszty. Sami zamieszkiwali na niej dalej na zasadzie służebności aż do swej śmierci w 1988 r. i 2001 r., a wnioskodawczyni- jako jedyna sprawowała nad nimi opiekę. Po roku 1977 r. wnioskodawczyni gospodarzyła na niej według własnego uznania i dokonywała remontów.
UczestnicyI. S.,K. S.,W. G.,J. S.,K. P.wnieśli o oddalenie wniosku o zasiedzenie. Wskazali, że matka wnioskodawczyniA. S. (1)do śmierci w 2001 r. decydowała o nieruchomości, a wnioskodawczyni objęła ją w samodzielne posiadanie dopiero po jej śmierci. Wcześniej na nieruchomości zamieszkiwały także inne osoby w postaci jej rodzeństwa. Ogród i podwórze, a także garaż były z kolei użytkowane w części przezS. S. (1)i jego żonę.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Nieruchomość położona wS.przyul. (...)oznaczonanumerem geodezyjnym (...)o powierzchni 0,2600 ha, dla której Sąd Rejonowy wK.prowadziksięgę wieczystą (...)stanowiła własnośćW. S. (1)i jego żonyA. S. (1). W ewidencji gruntów widnieje jako tereny mieszkaniowe i grunty orne.
W dniu 22 grudnia 1977 r.W.iA. S. (1)z będącej ich własnościądziałki (...)o pow. 0,35 ha sprzedali wydzielonądziałkę (...)o pow. 0,09 haS.iI.małżonkomS.. Po transakcji tej zdziałki (...)pozostała sprzedawcom wyżej opisanadziałka (...).
Dowód: wypis i wyrys z ewidencji gruntów – k. 11-13, odpis księgi wieczystej – k. 9-10, kopia aktu własności ziemi – k. 14, akt notarialny z 22.12.1977r. – k. 15-16, okoliczności bezsporne
W dniu 13 marca 1988 r. zmarłW. S. (1). Spadek po nim nabyli z mocy ustawy: żonaA. S. (1)w ¼ części oraz dzieciJ. S.,M. S. (2),S. S. (1),E. P. (1),M. S. (1)w 3/20 części każdy z nich.
Dowód: postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku z w sprawie I Ns 1913/01 SRK.– k. 17
W dniu 21 listopada 2001 r. zmarłaA. S. (1). Spadek po niej na podstawie testamentu alograficznego z 02.07.1999 r. nabyła w całościM. S. (1). Wskazany testament wymieniał nieruchomość objętą wnioskiem jako jedyny majątek spadkowy.
Dowód: postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku z w sprawie I Ns 1864/01 SRK.– k. 18, kopia testamentu – k. 69
Po śmierciW. S. (1)w 1988 r. w domu posadowionym na nieruchomości objętej wnioskiem zamieszkiwałaA. S. (1)wraz z dziećmi, które w kolejnych latach zawierały związki małżeńskie i wyprowadzały się z niego.S. S. (1)wyprowadził się pod koniec lat -70-ych XX w. do nowo wybudowanego domu na sąsiedniejdziałce (...). W 1990 r. wyprowadził sięJ. S., a wcześniej w 1980 r.M. S. (2). Ten ostatni około 1990 r. powrócił jednak do domu rodzinnego po nieudanym małżeństwie i zamieszkiwał w nim do śmierci w 1996 r. Wszyscy domownicy orazS. S. (1)z rodziną korzystali z placu przy domu objętym wnioskiem.S. S. (1)wybudował przy domu rodzinnym garaż, z którego korzystał prowadząc w nim m.in. punkt sprzedaży butli gazowych. W 2001 r., po śmierciA. S. (1), wnioskodawczyni zabroniła mu tego i przejęła posiadanie tego budynku. Wjazd nadziałkę (...)jest tożsamy co na działkę objętą wnioskiem i prowadzi przez tę samą bramę. Przy wjeździe tymA. S. (1)uprawiała warzywa. Od kilku lat syn wnioskodawczyni w miejscu tym parkuje własne auto.
Mieszkając w domu rodzinnym wnioskodawczyni dokładała środki do prowadzonych remontów domu. Przy ich wykonywaniu pomagaliJ. S.,M. S. (2)czyS. S. (1). W tym czasie wnioskodawczyni pracowała w(...)wS.. Remonty były konieczne do zachowania substancji domu. Dotyczyły remontu piwnicy, założenia CO, wymiany okien, przyłącza kanalizacyjnego. Część remontów miała miejsce po 2001 r. np. wymiana okien, które wykonywała już tylko wnioskodawczyni. Po 2001 r. wnioskodawczyni wyjeżdżała zarobkowo doW., pozostawiając w domu objętym wnioskiem dorastającego syna.
W tylnej części działki objętej wnioskiem, w przedłużeniudziałki (...),S. S. (1)posadził las sosnowy za zgodą swej matki. Po śmierciA. S. (2)S. S. (1)kosił działkę objętą wnioskiem w części zarośniętej samosiewną trawą.
S. S. (1)zmarł 09.04.2018 r.E. P. (2)zmarła w 2015 r. Wnioskodawczyni od wielu lat pozostaje w sporach z rodzeństwem.
Od śmierci matki w 2001 r. wnioskodawczyni faktycznie zajmuje z synem stary dom, budynek gospodarczy, garaż, ogrodzone podgórze przed starym domem, warzywnik za budynkiem gospodarczym i korzysta z wjazdu. Porusza się także po całej działce objętej wnioskiem współkorzystając z niej. W 2021r. wnioskodawczyni wynajęła firmę, która oczyściła ogród. W zarysiedziałki (...)S. S. (1)z żoną posadzili tuje.
Dowód: częściowo zeznaniaD. N.– k. 171v-172, zeznaniaL. M.– k. 192-193,E. S.– k. 193v-194, częściowo wnioskodawczyni – k. 234-235, 281,J. S.– k. 236,K. P.– k. 237,K. S.– k. 237v-238,I. S.– k. 279-281, oględziny nieruchomości – k. 243-244,W. G.– k. 280v
Dokumenty, na podstawie których ustalono stan faktyczny Sąd uznał za całkowicie wiarygodne. Co do ich autentyczności i prawdziwości treści w nich zawartych nie były kwestionowane przez uczestników, a i Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu.
W zakresie osobowego materiału dowodowego pojawiły się dwie sprzeczne wersje przebiegu wypadków różniące się początkiem posiadania samoistnego przez wnioskodawczynię i jego zakresu, tj. czy dotyczyło to całej nieruchomości objętej wnioskiem oraz czy nastąpiło w 1977 r. czy też w 2001r. po śmierciA. S. (2). Pierwsza wersja jest prezentowana jedynie w zeznaniach wnioskodawczyni oraz częściowoD. N.. Z kolei druga wynika z zeznań uczestników i pozostałych świadków:L. S.,E. S.. ZeznaniaE. M.nie wniosły niczego do sprawy z uwagi na jej brak wiedzy.
Sąd nie dał wiary zeznaniomD. N.orazM. S. (1), że to wnioskodawczyni już od 1977r., jeszcze przed śmiercią matki, była osoba decyzyjną w domu i w konsekwencji posiadaczem samoistnym całości nieruchomości. Przeczą temu wiarygodne i zgodne zeznania pozostałych uczestników oraz świadkówL. S.,E. S.. Należy zauważyć, że w tym czasie wnioskodawczyni miała 21 lat. Była młodą osobą wkraczającą dopiero w dorosłe życie, a w domu zamieszkiwało jeszcze część rodzeństwa. Trudno uznać, że w tym czasie oboje rodzice, którzy byli jeszcze w pełni sił nieformalnie przekazali jej posiadanie nieruchomości, w której sami zamieszkiwali, a co więcej będącej ich jedynym majątkiem. Należy zauważyć, że w tym samym roku w formie aktu notarialnego sprzedali fragment tej samej nieruchomości synowi i jego żonie. Wynika z tego, że były im znane zasady obrotu nieruchomościami. Jeżeli zatem ich wolą było wówczas przekazanie posiadania wnioskodawczyni, mogli jej w tym czasie nieruchomość darować. Nie uczynili jednak tego do śmierci. Przekazanie posiadania wnioskodawczyni w 1977 r. byłoby także nieracjonalne, biorąc pod uwagę że jej rodzice ciągle na niej zamieszkiwali wraz z kilkorgiem dzieci, co do których nie wiedzieli jakie będą ich dalsze losy. Tym samym wnioskodawczyni nie mogła być już wówczas osobą decyzyjną, zwłaszcza że jak wynika z zeznań uczestników, przy remontach pomagało rodzeństwo. W ocenie sądu prawdopodobne jest, że rodzice widzieli we wnioskodawczyni swoją opiekunkę na starość. Ta jako osoba zamieszkująca nieruchomość dokładała środki na jej remonty, ale ich zakres nie był szeroki i sprowadzał się do zachowania substancji tj. możliwości zamieszkiwania. W remontach tych pomagało rodzeństwo. Trudno uznać, że rodzice jako właściciele nieruchomości w latach 80-ych czy 90-ych nie partycypowali w remontach, jak twierdzą uczestnicy. Zresztą na tę okoliczność wnioskodawczyni nie nakierowała żadnych innych dowodów. Pozostanie na nieruchomości przez wnioskodawczynię wyniknęło z próby czasu i okoliczności życiowych tj. wyprowadzania się rodzeństwa po zawartych związkach małżeńskich, podczas gdy wnioskodawczyni była osobą nie pozostającą w związku, a w późniejszym czasie samotną matką. Tym samym zeznania wskazujące na to, że już w 1977 r. była osobą decyzyjną nie mogą polegać na prawdzie. Zauważenia wymaga, żeD. N.nie była częstym gościem w domu objętym wnioskiem. Około 19 lat temu przeprowadziła się doK.. Jej wzmożone wizyty były w czasie ostatniego okresu życiaA. S. (2), którą opiekowała się odpłatnie gdy wnioskodawczyni szła do pracy. Po śmierciW. S. (2)w 1988 r. bywała tam rzadko, a z biegiem czasu jej wizyty były coraz rzadsze. Podobnie rzadko pojawiała się po śmierciA. S. (2). Z jej zeznań wynika, że częstsze wizyty sprawdzały się do okresu za życiaW. S. (2)oraz ostatniej fazy życia jego żony. Tym samym nie mogła posiadać pewnej i pełnej wiedzy w zakresie decyzyjności co nieruchomości objętej wnioskiem w okresie od 1977 r. do chwili obecnej.
Wniosek o przesłuchanie w charakterze świadkaM. K.został cofnięty ( k. 124). ZeznaniaM. P.nie wniosły niczego do sprawy, podobnie jak zeznaniaŁ. S.,E. R., gdyż osoby te nie posiały wiedzy w zakresie objętym żądaniem wniosku.
Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych uczestników oraz świadkówL. S.,E. S., albowiem pozostawały zgodne, logiczne, wzajemnie ze sobą korespondowały i tworzyły spójną całość. Sąd uznał także częściowo za wiarygodne zeznaniaD. N.i wnioskodawczyni w zakresie korespondującym z zeznaniami uczestników. W konsekwencji sąd odmówił wiary znacznej części zeznań wnioskodawczyni dotyczącym zwłaszcza jej samoistnego posiadania w okresie od 1977 do 2001 r. z przyczyn podanych wyżej. Należy podkreślić, że zeznania wnioskodawczyni są w swej treści odosobnione i poza zeznaniamiD. N., które budzą wątpliwości nie zostały poparte innym materiałem dowodowym. Wiarygodne z kolei okazały się zeznania wnioskodawczyni dotyczące samoistnego posiadania domu wraz podwórzem i zabudowaniami po 2001r.
Oględziny były się przydatnym środkiem dowodowym w sprawie, pozwalając sądowi na zorientowanie się w topografii terenu i faktycznego stanu nieruchomości objętej wnioskiem.

Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie zart. 172 § 1 kodeksu cywilnegoposiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Wówczas to skutek w postaci nabycia własności następuje po upływie lat trzydziestu (art. 172 § 2 kc). Terminy zasiedzenia w brzmieniu powyższym zostały wydłużone noweląkodeksu cywilnego z dnia 28 lipca 1990 r.(Dz. U. nr 55, poz. 321) zmieniającej powyższą ustawę z dniem 1 października 1990 roku. Wcześniej tj. od daty wejścia w życiekodeksu cywilnego, czyli 1 stycznia 1965 roku, wynosiły one odpowiednio 10 i 20 lat. Zgodnie z kolei zart. XLI § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Przepisy wprowadzające kodeks cywilnydo zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnego, stosuje się od tej chwili przepisy tego kodeksu; dotyczy to w szczególności możności nabycia prawa przez zasiedzenie. Oczywiście dotyczy to sytuacji biegu terminu zasiedzenia, a więc wówczas gdy zasiedzenie nie nastąpiło wcześniej na podstawie przepisów dotychczas obowiązujących.
Zgodnie z kolei zart. 176 § 1 k.c.jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.
§ 2. Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza.
Władztwo nad rzeczą może przejawiać się w różnych postaciach. Czy to jako posiadanie samoistne, zależne, dzierżenie, czy też prekarium. Posiadanie samoistne zostało zdefiniowane wart. 336 k.c.Posiadaczem rzeczy jest zatem ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel, w odróżnieniu od posiadacza zależnego, który rzeczą włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca, lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Domniemywa się przy tym, że ten kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym (art. 339 kc). W doktrynie dominuje powszechne stanowisko, wywodzące się jeszcze z prawa rzymskiego, że posiadanie składa się z dwóch elementów tj. samego faktycznego władztwa nad rzeczą (corpus possessionis) oraz woli posiadania rzeczy dla siebie jak właściciel (animus rem sibi habendi) (vide: „Nabycie przez zasiedzenie” Stanisław Rudnicki, Lexis Nexis, Warszawa 2007, s. 62, czy też Komentarz do Kodeksu Cywilnego , księga druga, Stanisław Rudnicki Lexis Nexis, Warszawa 2003, s. 198). Zasadnicze znaczenie ma zatem traktowanie siebie przez posiadacza jak właściciela rzeczy będącej przedmiotem wniosku. Należy przy tym podkreślić, iż sama tylko świadomość posiadacza, że inna osoba jest właścicielem rzeczy będącej przedmiotem posiadania, nie wyklucza samoistnego charakteru posiadania. Wpływa to jedynie na przyjęcie jego złej wiary i tym samym wydłużenie terminu zasiedzenia (vide: uzasadnienie orzeczenia SN z 28.04.1999r. w sprawie I CKN 430/98 opubl. w OSNIC 11/99 poz. 198). Należy jednak pamiętać, że wola odnosi się do treści samego posiadania, a nie oznacza chęci nabycia prawa, czyli osiągnięcia skutku prawnego, jaki prawo łączy z konkretnym sposobem posiadania. W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z samym władztwem faktycznym, które bez ukierunkowania na własność lub określone prawo dające w oznaczonym zakresie władze nad rzeczą nie jest posiadaniem. Innymi słowy faktyczne władanie staje się posiadaniem tylko wtedy, gdy swoją treścią odpowiada prawu podmiotowemu: własności lub innemu prawu, z którym wiąże się władztwo nad rzeczą.
Woli posiadania brak jednak władztwu prekaryjnemu (precarium), które nie będąc stosunkiem prawnym, opiera się na grzeczności właściciela rzeczy wyświadczającemu prekarzyście przysługę, pozwalając na użycie rzeczy w określonym celu. Różni się ono od użyczenia tym, że jest relacją czysto faktyczną, podczas gdy użyczenie jest stosunkiem prawnym (vide: „Nabycie przez zasiedzenie” Stanisław Rudnicki, Lexis Nexis, Warszawa 2007, s. 63).
Podkreślić należy, że o posiadaniu samoistnym nie świadczy sama tylko długotrwałość posiadania (vide: Komentarz do Kodeksu Cywilnego , księga druga, Stanisław Rudnicki Lexis Nexis, Warszawa 2003, s. 198).
Mając na uwadze szczegółowo opisany wyżej materiał dowodowy, należało przyjąć, iż wnioskodawczyniM. S. (1)weszła w posiadanie samoistne nieruchomości objętej wnioskiem dopiero w dniu śmierciA. S. (1)tj. 21.11.2001 r. Nieruchomość ta była wówczas w ½ własnościąA. S. (2), a poza zeznaniami wnioskodawczyni, która jest żywotnie zainteresowana wynikiem sprawy brak dowodu by matka przekazała jej posiadanie samoistne za życia. Sposób rozumowania prezentowany przez wnioskodawczynię budzi poważne wątpliwości. Nieruchomość objęta wnioskiem była bowiem własnością jej rodziców tj.W. S. (1)iA. S. (1). Od chwili śmierciW. S. (1)w 1988 r. właścicielami nieruchomości byłaA. S. (1)posiadająca swój udział ½ oraz spadkobiercyW. S. (1)j.A. S. (1)i ich dzieci, w tym wnioskodawczyni. Bezspornym jest, żeA. S. (1)mieszkała na tej samej nieruchomości do swojej śmierci w 2001r., przy czym pomiędzy 1988 r. a 2001 r. liczba domowników stopniowo zmniejszała się z uwagi na wyprowadzanie się kolejnych dzieci, będących jednocześnie właścicielami. Na nieruchomości od urodzenia do chwili obecnej zamieszkiwała wnioskodawczyni. Dodatkowo w latach -90-ych powrócił na niąM. S. (2)– brat wnioskodawczyni, który mieszkał tam do chwili śmieci w 1996r. będąc jej współwłaścicielem. Na działce obok zamieszkiwałS. S. (1), który również był współwłaścicielem nieruchomości objętej wnioskiem. Ze swej istoty posiadanie samoistne wnioskodawczyni nad rzeczą by prowadziło do zasiedzenia musiało być skierowane przeciwko pozostałym właścicielom tejże nieruchomości, czyli przeciwko jej matce i rodzeństwu. Władztwo takie musiało mieć jednoznaczny charakter, widoczny dla otoczenia, a nie ograniczać się do samego zamieszkiwania, albowiem winno wynikać z niego że wnioskodawczyni wyzuwa z posiadania pozostałe uprawnione osoby, w tym zwłaszcza matkę. TymczasemA. S. (2)cały czas mieszkała w tym samym domu, mając do tego największy udział w prawie własności. Do chwili śmierci nie sporządziła żadnego dokumentu, z którego wynika, że za życia przekazała posiadanie nieruchomości wnioskodawczyni czy komukolwiek innemu. Wręcz przeciwnie, pozostawiła po sobie testament, w którym opisuję tę nieruchomość, a zatem dokonała rozrządzenia na wypadek śmierci, mającego skutek dopiero od chwili otwarcia spadku. Świadczy to o świadomości bycia właścicielem i posiadaczem nieruchomości i zamiarze wyzbycia się swych praw właścicielskich dopiero po śmierci, a nie wcześniej, co przeczy wersji prezentowanej przez wnioskodawczynię.
W przedmiotowej sprawie nie sposób doliczać okresu posiadania rodziców wnioskodawczyni, gdyż ci byli właścicielami nieruchomości.
W wypadku dziedziczenia nieruchomości spadkowej przez kilku spadkobierców, spadkobierca władający całą nieruchomością czyni to zazwyczaj w imieniu własnym i pozostałych spadkobierców, chyba że w niedwuznaczny sposób uważa się za samoistnego posiadacza całej nieruchomości. Z chwilą otwarcia spadku może on wprawdzie samowolnie zawładnąć całą nieruchomością i stać się posiadaczem samoistnym całości, ale wtedy początkiem biegu terminu zasiedzenia będzie dzień, w którym ujawnił swą wolę posiadania dla siebie w sposób jawny i dostrzegalny dla otoczenia (vide komentarz od art. 172 k.c. pod red. S. Rudnickiego, LexisNexis). Taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Żaden z rodzeństwa (współwłaścicieli na skutek dziedziczenia poW. S. (1)) nie słyszał, ani nie wiedział o rzekomym przekazaniu nieruchomości wnioskodawczyni. Nikt takiej okoliczności się nie spodziewał, albowiem do 2001 r. żyłaA. S. (1). Sytuacja zmieniła się dopiero po jej śmierci. Rozumowanie prezentowane przez uczestników jest zatem jak najbardziej uzasadnione.
Podkreślenia wymaga, że wnioskodawczyni w chwili obecnej posiada już największy udział w prawie własności nieruchomości objętej wnioskiem. Jej udział wynosi 7/10, choć w księdze wieczystej ujawniono jedynie spadkobranie poA. S. (2), czyli co do udziału ½. Do tego doliczyć należy jednak udział wnioskodawczyni poW. S. (1)( 3/20 części) oraz udział ¼ z ½ przypadającyA. S. (2)po mężu, a który to udział na skutek dziedziczenia testamentowego po matce odziedziczyła wnioskodawczyni ( ½ + ½ x ¼ + ½ x 3/20 = 14/20 = 7/10). Wyliczenie to wynika zresztą prawidłowo z wypisu z rejestru gruntów ( k. 11), który nie stanowi jednak dowodu własności. W tym zakresie wnioskodawczyni nie mogła zatem zasiedzieć później własnego udziału prawa własności, nawet przy hipotetycznym liczeniu początku posiadania w 1977, gdzie koniec przypadałby na 2007 r.
Przekładając powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, władztwo faktyczne nad objętą wnioskiem rzeczą przezM. S. (1)dopiero po śmierciA. S. (1)miało przymiot posiadania samoistnego. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż od tej chwili władała ona faktycznie przynajmniej częścią nieruchomości ze starym domem i podwórzem.
Niewątpliwie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie z posiadaniem samoistnym w złej wierze, skoro posiadaczka traktowała nieruchomość objętą wnioskiem jak swoją i fizycznie ją użytkowała, ale jednocześnie nie posiadała żadnego dokumentu, który uprawniałby do przyjęcia dobrej wiary.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie przez wnioskodawczynię. Licząc od daty objęcia przynajmniej zabudowanej części nieruchomości w posiadanie samoistne tj. 21.11.2001 r. nie upłynął jeszcze okres 30 lat konieczny do zasiedzenia w złej wierze. W konsekwencji wniosek podlegał oddaleniu.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskodawczyni oraz uczestnikomJ. S.,I. S.iK. S.orzeczono na podstawie Rozporządzenia MS z 22.10.2015r. sprawie opłat za czynności adwokackie, mając na uwadze orzeczenie TK dotyczące zrównania wysokości wynagrodzenia pełnomocników ustanowionych z urzędu i z wyboru. W przypadku kosztów adw.A. K.przyznano jedno wynagrodzenie za reprezentowanie dwójki uczestników (I. S.iJ. S.), gdyż ich stanowiska i interesy były tożsame, a podejmowane czynności identyczne.
O kosztach postępowania wpkt 5orzeczono na podstawieart. 520 § 1 k.p.c., zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Wobec zwolnienia wnioskodawczyni od kosztów sądowych z uwagi na jej trudną sytuację materialną, nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa.
sędzia Daniel Adamczyk