Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 151/16
Data wyroku: 2016-11-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Wiśniewski

Sygn. akt II K 151/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2016 roku
Sąd RejonowywBielsku PodlaskimwII Wydziale Karnymw składzie:
PrzewodniczącySSR Dariusz Wiśniewski
ProtokolantJoanna Radziszewska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 2 września i 18 listopada 2016 roku
w postępowaniu toczącym się z powodu oskarżeń wzajemnych
sprawy:
E. N., synaC.iK.z domuN.,urodzonego w dniu (...)wB.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 16 maja 2016 roku wB.przyul. (...)znieważyłM. O., znajdującą się na chodniku przy ogrodzeniu własnej działki, podczas wykonywania prac porządkowych przez kierowanie do jej osoby słów powszechnie uważanych za wulgarne: „tys.”, „tyk.”, „tyk.”,
to jest o czyn zart. 216 § 1 k.k.,
a następnie brutalnie zaatakowałM. O.poprzez bicie pięściami po głowie, szarpanie za włosy, wykręcanie rąk, na skutek czego doznała obrażeń w postaci trzech krwiaków w okolicach owłosienia skóry górnej, obrzęku i zasinienia nosa oraz obrzęku i zasinienia przedramienia lewego, skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała nie przekraczających 7 dni,
to jest o czyn zart. 157 § 2 k.k.,
M. O.z domuW., córkiJ.iR.z domuJ.,urodzonej w dniu (...)wP.,
oskarżonej o to, że:
w dniu 16 maja 2016 roku wB.dokonała uszkodzenia ciałaE. N.w ten sposób, że uderzyła go metalową szufelką w głowę, powodując otwartą ranę głowy, wymagającą zszycia, co spowodowało naruszenie prawidłowych czynności narządu ciała na czas nie przekraczający 7 dni,
to jest o czyn zart. 157 § 2 k.k.,

I
OskarżonegoE. N.uznaje za winnego tego, że w dniu 16 maja 2016 roku około godziny 14:00 wB.przyulicy (...)znieważyłM. O.,w jej obecności kierując do niej słowa wulgarne i powszechnie uznawane za obelżywe, to jest czynu zart. 216 § 1 k.k.– i za to na mocyart. 216 § 1 k.k.skazuje go i wymierza mukarę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych.

II
OskarżonegoE. N.uznaje także za winnego tego, że w dniu 16 maja 2016 roku około godziny 14:00 wB.przyulicy (...)uderzałM. O.pięściami, szarpał ją, popychał i kopał, powodując obrażenia w postaci: otarć naskórka i podbiegnięć krwawych na twarzy, obrzęku i podbiegnięcia krwawego na głowie, zaczerwienienia skóry z ubytkiem włosów w okolicy potylicznej, a także obrzęku oraz zasinienia lewego przedramienia, które naruszyły czynności powłok jej ciała na czas nie przekraczający 7 dni, to jest czynu zart. 157 § 2 k.k.– i za tona mocyart. 157 § 2 k.k.skazuje go oraz wymierza mukarę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych.

III
Na mocyart. 85 § 1 i § 2 k.k.,art. 85a k.k., orazart. 86 § 1 i § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoE. N.karę łączną 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę10 (dziesięć) złotych.

IV
Na mocyart. 41a § 1 i § 4 k.k.orazart. 43 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoE. N.zakaz zbliżania siędo oskarżycielki prywatnejM. O.na odległość mniejszą niż dziesięć metrówna okres 1 (jednego) roku.

V
Na mocyart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoE. N.obowiązek zadośćuczynieniaza krzywdę doznaną przez oskarżycielkę prywatnąM. O.poprzez zapłatę na jej rzecz kwoty1.000 (jeden tysiąc) złotych.

VI
Zasądzaod oskarżonegoE. N.na rzecz oskarżycielki prywatnejM. O.kwotę300 (trzysta) złotychtytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów procesu.

VII
OskarżonąM. O.uniewinniaod popełnienia zarzuconego jej czynu i w tym zakresie kosztami procesu obciąża oskarżyciela prywatnego (wzajemnego)E. N..

Sędzia

:
II K 151/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 16 maja 2016 rokuE. N.z żonąN. N. (2)poruszali się pojazdem markiV. (...)ulicą (...)wB.. Zatrzymali pojazd w pobliżuposesji oznaczonej numerem (...), przy którejM. O.wykonywała akurat prace porządkowe.E. N., znajdujący się pod wpływem alkoholu, nie wysiadając z pojazdu, zaczął krzyczećdoM. O., z którą od dłuższego czasu pozostawał w konflikcie, i wyzywać ją.M. O.zdenerwowała się jego zachowaniem i rzuciła w niego sadzonki pokryte ziemią, które trzymała w dłoni.N. N. (2)zwróciła jej wtedy uwagę, iż ubrudziła samochód.E. N.wysiadł z auta i rzucił się naM. O., zadając jej ciosy pięściami. Kobieta, próbując odeprzeć ów atak, uderzyła napastnika trzymaną w dłoni szufelką, raniąc go w głowę.E. N.chwycił ją wtedy za włosy i popchnął w stronę ogrodzenia posesji.M. O.uderzyła go wówczas szufelką po nogach.E. N.próbował odebrać jej to narzędzie, uderzając ją rękoma i kopiąc. W końcu zaprzestał jednak ataków, wrócił do samochodu i wspólnie z żoną odjechał. W wyniku tego zdarzeniaM. O.doznała obrażeń ciała w postaci: otarć naskórka i podbiegnięć krwawych na twarzy, obrzęku i podbiegnięcia krwawego na głowie, zaczerwienienia skóry wraz z ubytkiem włosów w okolicy potylicznej, a także obrzęku oraz zasinienia lewego przedramienia, które naruszyły czynności powłok jej ciała na czas nieprzekraczający 7 dni.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustaliłw oparciu o wyjaśnieniaM. O.(k. 57 – 57o) oraz zeznaniaB. K.(k. 58 – 58o) iŁ. I.(k. 104o), jak również przy wykorzystaniu kserokopii dokumentacji medycznej (k. 6, 42 – 43, 46, 64 – 65, 69 – 70, 73 – 74) i sprawozdania sądowo – lekarskiego wraz z opinią (k. 81 – 89).
E. N.został oskarżony o popełnienie czynów zart. 216 § 1 k.k.orazart. 157 § 2 k.kMężczyzna nie przyznał się do winy. Wyjaśnił (por. k. 56o – 57), że w dniu 16 maja 2016 roku pojechał z żoną na zakupy.N. N. (2)była kierowcą pojazdu, gdyż on znajdował się pod wpływem alkoholu. W pewnym momencie, jego żona zobaczyłaM. O., z którą od dłuższego czasu pozostają w konflikcie. Zatrzymała wtedy samochód i przez otwarte okno zapytała ją o powód ostatnich zaczepek. WówczasM. O.zbliżyła się do samochodu i zaczęła go wyzywać, po czym wrzuciła ziemię z szufelki do wnętrza pojazdu. Następnie, uderzyła go w głowę, powodując rany cięte. Wysiadł z auta, by otrząsnąć z siebie ziemię. W tym czasie napastniczka przytrzymała drzwi pojazdu i powtórnie próbowała zadać mu cios szufelką, którą trzymała w prawej dłoni. Odepchnął kobietę drzwiami, które mogły uderzyć ją w głowę. Doszło do szarpaniny, kiedy próbował odebrać jej ww. narzędzie. Oskarżony kategorycznie zaprzeczył, aby zadawałM. O.ciosy, bądź też chwytał ją za włosy. Przytrzymał tylko jej prawą rękę, w której trzymała szufelkę. Nie dotykał jej lewej ręki. Zanegował również kierowanie wyzwisk wobecM. O.. Nie zauważył, aby odniosła ona jakiekolwiek obrażenia.
E. N.wystąpił przeciwkoM. O.z oskarżeniem wzajemnym przez przedstawienie jej zarzutu popełnienia na jego szkodę występku zart. 157 § 2 k.k.Kobieta nie przyznała się do winy. Wyjaśniła (por. k. 57o – 58), że w dniu 16 maja 2016 roku, w godzinach popołudniowych, sadziła kwiaty. W pewnym momencie, usłyszała krzyki i wyzwiska. Zauważyła, że toE. N.wraz z żoną zatrzymali obok niej swój pojazd. To mężczyzna wyzywał ją, jego żona nie odzywała się. Zdenerwowała się i rzuciła w niego sadzonkami roślin, które trzymała w prawej dłoni. W lewej ręce miała szufelkę.N. N. (2)zwróciła jej wówczas uwagę, że ubrudziła samochód, a chwilę późniejE. N.wysiadł z auta i rzucił się na nią, uderzając ją pięściami w czoło. Chciała uderzyć go szufelkąw rękę, jednakże niefortunnie trafiła go w głowę. Mężczyzna chwycił ją za włosy i popchnął na płot. Wtedy uderzyła go szufelką w nogi, zaś on zadał jej cios pięścią w twarz. Kiedy próbował odebrać jej szufelkę, uderzył ją drugą ręką w czoło i kopał. Wyczuwała od niego woń alkoholu. Chwilę później napastnik wrócił do auta i wraz z żoną odjechał. Na miejsce przybiegłaB. K., która była świadkiem zdarzenia. Zaczęła udzielać jej pomocy, gdyż doznała obrażeń w postaci krwiaków, otarć na głowie. Wyczesała dwie garści wyrywanych włosów. Następnie,B. K.zawiozła ją do lekarza i na Policję. Po powrocie do domu gorzej się pouczuła, doskwierał jej ból głowy, więc jej syn wezwał karetkę pogotowia. Trafiła do szpitala.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia złożone przezE. N.stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony i nie zasługują na uwzględnienie, albowiem przeczy im pozostały materiał dowodowy zebrany w toku postępowania, zasady logiki oraz wskazania doświadczenia życiowego.
WyjaśnieniaM. O.zasługują z kolei na obdarzenie ich przymiotem wiarygodnych. Pokrzywdzona szczegółowo opisała przebieg całego zdarzenia, nie zaprzeczając przy tym, iż mogła trafić napastnika w głowę szufelką, próbując odeprzeć jego atak.
W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadkówB. K.,N. N. (2)orazŁ. I..
B. K.zeznała (k. 58 – 58o), że naulicy (...)zauważyła wówczas busa poruszającego się z dużą prędkością. Pojazd ten zatrzymał się w pobliżu posesjiM. O.. Jego kierowcą była kobieta. Po chwili usłyszała dobiegające z niego krzyki, lecz nie konkretne słowa. W tym czasieM. O.była zwrócona plecami do tego samochodu, gdyż sadziła kwiaty. Z auta wysiadł po chwili jakiś mężczyzna, który zaczął okładać pokrzywdzoną pięściami oraz wyrywać jej włosy, jak też kopał ją. Kobieta próbowała odeprzeć atak napastnika, uderzając go szpadelkiem. Ten wsiadł w końcu do samochodu, który oddalił się z miejsca zdarzenia. Pobiegła doM. O.. Była ona roztrzęsiona. Spostrzegła krew na jej głowie, jak też siniaki na twarzy. Miała na sobie zakrwawioną kurtkę. Opatrzyła jej rany. Na miejsce wezwana została Policja. Po interwencji, zawiozła sąsiadkę do lekarza, a następnie udała się z nią na komendę. Tam spotkałyE. N., który zachowywał się w sposób arogancki i agresywny, a na głowie miał opatrunek.
Z relacji przybyłego na miejsce zdarzenia funkcjonariusza PolicjiŁ. I.wynika (por.k. 104o), żeM. O.poinformowała go wówczas, że została zaatakowana przez mężczyznę, który najpierw jej ubliżał, a następnie zaczął ją szarpać i uderzać. W obronie własnej uderzyła go łopatką. Napastnik odjechał. Kobieta trzymała w dłoni pęk wyrwanych włosów, miała również zaczerwienienie na głowie.
Zdaniem Sądu, depozycje wskazanych wyżej świadków należało uznać za wiarygodne. Są one bowiem spójne i logiczne oraz wzajemnie się uzupełniają i nie pozostają w sprzeczności z jakimkolwiek dowodem zebranym w sprawie.
Dowody w postaci dokumentacji medycznej obojga uczestników zajścia (por. k. 6, 42 – 43, 46,64 – 65, 69 – 70, 73 – 74) i sprawozdania sądowo – lekarskiego wraz z opinią (por. k. 81 – 89) wskazują, iż w wyniku krytycznego zdarzeniaM. O.doznała obrażeń ciała w postaci otarcia naskórka w powłokach czoła, policzka, podbiegnięć krwawych w okolicy czołowej, obrzęku i podbiegnięć krwawych w skórze owłosionej głowy, zaczerwienionej skóry w okolicy potylicznej głowy z ubytkiem włosów, obrzęku oraz zasinienia przedramienia lewego. Powstały one w wyniku urazów zadanych narzędziami twardymi, tępymi, tępokrawędzistymi, do jakich zaliczana jest ludzka ręka, pięść, palce dłoni oraz paznokcie. Biegła wskazała, że otarcia naskórka powstały, kiedy narzędzie o stosunkowo szorstkiej powierzchni przesuwało się po powierzchni skóry, ocierając ją z zewnętrznej warstwy rogowej. Podbiegnięcia krwawe oraz obrzęk tkanek miękkich były natomiast następstwem uszkodzenia naczyń krwionośnych skóry i wynaczynienia krwi. Podbiegnięcia krwawe w powłokach głowy, jak też obrzęk tkanek miękkich mogły powstać podczas uderzania rękoma, pięściami w głowę, a otarcia naskórka - w wyniku szarpaniny i prób odebrania kobiecie szufelki. Podbiegnięcie krwawe z obrzękiem w obrębie przedramienia lewego mogło wynikać zarówno z uderzenia pięścią w przedramię, jak również z chwytania rękoma za tą okolicę podczas próby odebrania narzędzia. Zaczerwienienie skóry głowy oraz ubytek włosów mogły być wynikiem szarpania za włosy. Obrażenia te naruszyły czynność powłok ciałaM. O.na czas nie przekraczający siedmiu dni. UE. N.stwierdzono natomiast ranę w kształcie litery V, zlokalizowaną w okolicy ciemieniowo – potylicznej głowy. Biegła określiła, że mogła ona być wynikiem urazu zadanego w głowę narzędziem twardym, tępo – ostrokrawędzistym, jakim jest szpadelek ogrodowy. Obrażenie to naruszało czynność powłok ciała na czas nie przekraczający siedmiu dni.
Sąd uznał, że powyższa opinia jest jasna i kompletna, wydana została przy tym przez osobę o odpowiedniej wiedzy specjalistycznej i wieloletnim doświadczeniu, zawarte w niej wnioski poprzedzono wnikliwą analizą materiałów zgromadzonych w aktach sprawy i poparto logiczną, zgodną ze wskazaniami doświadczenia życiowego, argumentacją. W konsekwencji, treść tej opinii i wnioski w niej zawarte Sąd w całości podzielił.
Jedynym dowodem wspierającym linię obronyE. N.są zeznania złożone przez jego żonę.N. N. (2)podała (por. k. 58o – 59), że w dniu 16 maja 2016 roku jechała razem z mężem samochodem. ZobaczyłaM. O., zajętą kwiatkami. Zatrzymała samochód i przez otwarte okno powiedziała jej, aby przestała ich zaczepiać i obrażać. Kobieta rzuciła piaskiem z szufelki w stronę samochodu i zaczęła wymachiwać tym narzędziem. Gdy mąż odwrócił się w jej stronę, spostrzegła krew.E. N.otworzył drzwi auta, by się otrzepać z ziemi, a wówczas kobieta próbowała go ponownie uderzyć. Mąż, stojąc przy samochodzie, chciał odebrać jej szufelkę. Kobieta wyzywała go. W tym czasieE. N.nie kierował do niej żadnych słów, nie zdawał jej ciosów.
W ocenie Sądu, zeznaniaN. N. (2)nie zasługują na wiarę. Jest ona osobą najbliższą dlaE. N., zainteresowaną uchronieniem go przed odpowiedzialnością karną, toteż do jej twierdzeń należało podejść z dużą ostrożnością, dążąc do potwierdzenia ich innymi dowodami. W sprawie niniejszej takich dowodów tymczasem nie ma: cały pozostały materiał dowodowy stoi w sprzeczności z relacjami tego świadka oraz jej męża. Wskazania doświadczenia życiowego prowadzą w takiej sytuacjido wniosku, że twierdzeniaN. N. (2)nie stanowiły spontanicznej wypowiedzi, opartej na własnych spostrzeżeniach i zapamiętanych faktach, lecz były prezentacją historii ułożonej wspólnie z oskarżonym.
Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do przyjęcia, żeE. N.w dniu 16 maja 2016 roku około godziny 14:00 wB.przyulicy (...)znieważyłM. O., w jej obecności kierując do niej słowa wulgarne oraz powszechnie uznawane za obelżywe. W ocenie Sądu, takim zachowaniem oskarżony zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa zart. 216 § 1 k.k.Ponadto,E. N.w dniu 16 maja 2016 roku około godziny 14:00 wB.przyulicy (...)uderzałM. O.pięściami, szarpał ją, popychał i kopał, powodując obrażenia w postaci: otarć naskórka i podbiegnięć krwawych na twarzy, obrzęku i podbiegnięcia krwawego na głowie, zaczerwienienia skóry wraz z ubytkiem włosów w okolicy potylicznej, a także obrzęku oraz zasinienia lewego przedramienia, które naruszyły czynności powłok jej ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Swoim zachowaniem wyczerpał więc również znamiona czynu stypizowanego wart. 157 § 2 k.k.
Sąd wymierzyłE. N.za czyn zart. 216 § 1 k.k.- karę 50 stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 złotych, zaś za czyn zart. 157 § 2 k.k.– karę 100 stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 złotych, a łącznie – kierując się zasadą asperacji – karę 120 stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 złotych. Przesłanką o charakterze łagodzącym był tutaj brak wcześniejszych konfliktówE. N.z prawem (por. k. 33), jak również prowadzenie w pełni ustabilizowanego trybu życia. Okolicznością obciążającą było zaś niezwykle agresywne zachowanieE. N.względem oskarżycielki prywatnej. Kształtując wymiar kary łącznej, Sąd miałna względzie, iż oba przypisane oskarżonemu czyny zostały popełnione w tym samym czasie i na szkodę tej samej osoby, ale zarazem godziły w różne dobra chronione prawem, a społeczna szkodliwość czynu napaści na kobietę, której następstwo stanowiły obrażenia jej ciała, była wyższa od jej znieważenia.
Zgodnie z dyspozycjąart. 41a § 1 i § 4 k.k.orazart. 43 § 1 k.k., orzeczono wobec oskarżanego zakaz zbliżania się do oskarżycielki prywatnejM. O.na odległość mniejszą niż 10 metrów na okres jednego roku. W ocenie Sądu, środek ten skutecznie zagwarantuje, żeE. N.w przyszłości nie będzie dopuszczał się dalszych ataków na osobę pokrzywdzonej, wzmacniając zarazem jej poczucie bezpieczeństwa.
Oskarżycielka prywatna sformułowała w postępowaniu wniosek o zasądzenie od oskarżonegona jej rzecz kwoty 6.000 złotych tytułem zadośćuczynienia. Nie ulega wątpliwości, że na skutek działańE. N.pokrzywdzona doznała krzywdy – odniosła obrażenia ciała, musiała korzystaćz pomocy medycznej i przyjmować leki, pojawiły się u niej stany lękowe. Z drugiej jednak strony, zajściez dnia 16 maja 2016 roku nie spowodowało uM. O.żadnych trwałych następstw, procesjej rekonwalescencji był stosunkowo krótki, zaś obserwując ją na sali rozpraw Sąd nie dostrzegł, aby w szczególny sposób obawiała się swojego adwersarza. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczność, za adekwatne do krzywdy pokrzywdzonej Sąd uznał zadośćuczynienie w kwocie 1.000 złotych.
Zgodnie z treściąart. 25 § 1 k.k., nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Mając zatem na uwadze fakt, żeE. N.przepuścił nagły, gwałtowny, niczym nie sprowokowany atak na pokrzywdzoną, uderzając ją pięściami, szarpiąc, popychając oraz kopiąc, nie może być wątpliwości, że dopuścił się on bezpośredniego, bezprawnego zamachu na nietykalność cielesną i zdrowieM. O., a tym samym miała ona pełne prawo do jego odparcia. Pokrzywdzona – niejako odruchowo – użyła w tym celu przypadkowego przedmiotu, który akurat trzymała w ręku. Było to uzasadnione, zwłaszcza, że napastnik górował nad nią warunkami fizycznymi, a do tego znajdował się pod wpływem alkoholu. Jej zachowanie, jak też jego skutek w postaci zranienia agresora, mieściło się w granicach obrony koniecznej, przeto Sąd uniewinnił ją od popełnienia na szkodęE. N.występku zart. 157 § 2 k.k.
O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z treściąart. 628 pkt 1 k.p.k.iart. 632 pkt 1 k.p.k.

Sędzia

: