Sąd Okręgowy w Poznaniu
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 394/23
Data wyroku: 2024-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Anna Kulczewska-Garcia
Słowa kluczowe: Najem pojazdu zastępczego
Podstawa prawna: art. 361 kc

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2024 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Anna Kulczewska-Garcia
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 roku
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaA. K.
przeciwko(...) SAz siedzibą wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 15 listopada 2022 r.
sygn. akt IX C 1496/20

1
oddala apelację;

2
zasądza od powoda na rzecz pozwanego, jako zwrot kosztów procesu za instancję odwoławczą, 1.800 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty.

Anna Kulczewska-Garcia

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2022r. Sąd Rejonowy Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu w pkt 1 powództwo oddalił , w pkt 2 zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4.367 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty i w pkt 3 nakazał ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu kwotę 1.493,71 zł.
Apelację od powyższego wyroku złożył powód . Zaskarżył wyrok w całości . Zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenieart. 233 §1 kpcw zw zart. 278 §1 kpci277 kpcpoprzez pominięcie istotnych wniosków zawartych w opinii biegłego sądowego w sposób wskazany w apelacji, błędną ocenę oświadczenia uczestników kolizji z dnia 9 marca 2019r. , zeznań świadkaE. M., świadkaF. Z.oraz dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach szkody .
Nadto apelujący zarzucił naruszenie prawa materialnego tjart. 361 §1 i §2 kcpoprzez bark zasądzenia na rzecz powoda kosztów najmu pojazdu zastępczego, kosztów holowania i parkowania, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż do zdarzenia doszło w deklarowanych okolicznościach a szkoda pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo - skutkowym ze zdarzeniem z dnia 9 marca 2019r.
Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 13.886,70zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 czerwca 2019r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu za I i II instancję ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
W apelacji powód wniósł o przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy szeregu dowodów w postępowaniu odwoławczym szczegółowo opisanych apelacji.
W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego na rzecz pozwanego od powoda. Wniósł także o oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w apelacji .
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024r. Sąd Okręgowy na podstawieart. 235 §1 kpcpkt 2,5,6, w zw zart. 391§1 kpcoddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez powoda w apelacji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja była bezzasadna.
Sąd Rejonowy poczynił w sprawie ustalenia faktyczne, które miały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, nie budziły zastrzeżeń i nie zostały przez apelującego skutecznie zakwestionowane. Dlatego Sąd Okręgowy zaakceptował je i na podstawieart. 382 k.p.c.przyjął za własne.
Nie było podstaw do uzupełnienia postępowania dowodowego przed Sądem drugiej instancji w zakresie wnioskowanym w apelacji. Odnośnie do świadkaL. P., apelujący wskazał jego adres, na który w toku postępowania pierwszoinstancyjnego próbowano doręczyć mu wezwanie i okazało się, że od dawna tam nie mieszka (k.143). Dlatego należało uznać, że przeprowadzenie tego dowodu jest niemożliwe z przyczyn obciążających apelującego. Co do wniosków o uzupełniające przesłuchanie świadkaE. M.i powołanie biegłego, zostały one powołane na okoliczności, dotyczące stopnia przyczynienia się kierowców do kolizji. Była to kwestia wtórna w stosunku do tego, czy do takiej kolizji w ogóle doszło. Ponieważ apelujący nie wykazał, że do tego zdarzenia doszło, nie zaktualizowała się potrzeba rozważania przyczynienia. Dlatego zgłoszone w apelacji wnioski dowodowe podlegały oddaleniu.
Bezzasadny był zarzut apelującego naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.we wszystkich jego aspektach.
Wart. 233 § 1 k.p.c.została wyrażona zasada swobodnej oceny dowodów. Stosując ją sąd orzekający ocenia wiarygodność dowodów, czyli decyduje o tym, czy określony środek dowodowy ze względu na jego indywidualne cechy i obiektywne okoliczności, zasługuje na zaufanie, czy też nie. W ramach tej reguły sąd ocenia też moc dowodową, czyli siłę przekonania, jaką uzyskał wskutek przeprowadzenia określonych dowodów o istnieniu lub nieistnieniu faktu. Naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.może więc wynikać z tego, iż sąd przy ocenie wiarygodności i mocy dowodowej określonych dowodów przekroczył granice swobodnej ich oceny, dokonując oceny dowolnej, a więc sprzecznej z wymaganiami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia. Rzeczą strony, która zgłasza taki zarzut jest więc wykazanie, że przy ocenie wiarygodności i mocy dowodowej konkretnego dowodu, przekroczono granice swobodnej jego oceny, a nadto iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie zarzut taki będzie nieskuteczny.
Apelujący nie uargumentował zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.w sposób, od którego uzależniona jest jego skuteczność. Skierował go przeciwko ocenie pięciu dowodów: opinii biegłego, dokumentu oświadczenia uczestników kolizji, zeznań świadkaF. Z., zeznań świadkaE. M.i dokumentacji fotograficznej. Jednakże w żadnym przypadku nie wykazał, że Sąd Rejonowy w ramach oceny tych dowodów przekroczył prawo procesowe lub wyciągnął wnioski sprzeczne z doświadczeniem życiowym czy regułami logiki oraz, że uchybienia te miały wpływ na wynik procesu. Apelujący nawet nie przedstawił własnej, konkurencyjnej oceny dowodów, tylkoa prioriprzyjął, że wartościowe są dowody dla niego korzystne.
W sprawie podstawowe znaczenie miały te dowody, które wprost miały świadczyć o zaistnieniu wypadku ubezpieczeniowego, czyli oświadczenie z 9 marca 2019 r. i zeznania świadkaE. M..
Sąd Rejonowy trafnie skonstatował, że autentyczność podpisuL. P.na oświadczeniu z 9 marca 2019 r. nie została przez powoda udowodniona, choć była przez pozwanego kwestionowana. Nieudowodnienie, żeL. P.podpisał ten dokument, nie pozwalało przyjąć, że złożył zawarte w nim oświadczenie. Apelujący nie podważał faktu, że autentyczność tego podpisu nie została wykazana. W tej sytuacji niepoparty żadnymi argumentami zarzut wadliwej oceny oświadczenia musiał być uznany za całkowicie chybiony.
Dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zeznań świadkaE. M.nie budzi zastrzeżeń. Sąd logicznie i przekonująco wskazał, dlaczego uznał jej zeznania za w dużej części niewiarygodne. Apelujący nie przedstawił żadnych argumentów, które podważałyby tę ocenę.
Skoro dokonana przez Sąd Rejonowy ocena oświadczenia z 9 marca 2019 r. i zeznań świadkaE. M.była prawidłowa i pozostawała pod ochronąart. 233 § 1 k.p.c., to w sprawie nie było materiału, który pozwoliłby ustalić, że doszło do wypadku ubezpieczeniowego w okolicznościach, na które powoływał się powód. W konsekwencji taka lub inna ocena pozostałych dowodów nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, a więc zarzuty wymierzone w ich ocenę nie mogły odnieść skutku. W tej sytuacji tylko na marginesie można zauważyć, że także tym zarzutom nie towarzyszyła argumentacja, która w świetleart. 233 § 1 k.p.c.była konieczna dla ich skuteczności.
Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował w sprawie prawo materialne i Sąd Okręgowy podziela jego rozważania w tym przedmiocie. Zarzuty apelującego naruszenia prawa materialnego były oparte na założeniu skuteczności zarzutów naruszenia prawa procesowego. Błędność tego założenia czyniła je bezprzedmiotowymi.
W konsekwencji powyższych rozważań Sąd Okresowy ocenił apelację jako bezzasadną, co prowadziło do jej oddalenia na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.Powód, jako przegrywający proces w drugiej instancji, był zobowiązany zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty w postaci wynagrodzenia pełnomocnika procesowego.
SSO Anna Kulczewska-Garcia