Sąd Okręgowy w Krośnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 292/23
Data wyroku: 2023-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Jarosław Krysa

Sygn. akt II Ka 292/23

UZASADNIENIE

J. C.został obwiniony to, że w dniu 3 maja 2022 r. około godz. 15:30 w miejscowościK., pow.(...)znajdując się w rejonie ronda kierując po drodze publicznej motocyklem markiB.onr rej. (...)jechał z prędkością 103 km/h w obszarze zabudowanym, na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h przekraczając dopuszczalną prędkość o 53 km/h tj. o czyn z art. 92a §2 k.w.
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI W 193/22 Sąd Rejonowy w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z siedzibą w Ustrzykach Dolnych
I. U z n a ł obwinionegoJ. C.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie i tam opisanego, a stanowiącego wykroczenie z art. 92a §2 k.w. i za to na podstawie art. 92a § 2 k.w. w zw. z art. 24 §1 i §3 k.w. skazał go na karę grzywny w wysokości 1.000,00 (jeden tysiąc) złotych,
II. na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 118 §1 i §3 k.p.w.i w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. (Dz.U. z 2023r.123.t.j) o opłatach w sprawach karnych w zw. z §2 i §3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.12.2017 r. „w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków...” zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 100,00 (sto) złotych oraz kwotę 4688,82 zł (cztery tysiące osiemset osiemdziesiąt 82/100) tytułem wynagrodzenia biegłego i zwalnia od opłaty sądowej.

Apelację od powyższego wyroku w całości wniósł obwinionyJ. C., który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. Obrazęart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez dowolną ocenę zeznań świadkówM. R.,M. G.orazD. K.i uznanie ich za spójne, logiczne, szczegółowe nie noszące znamion przypuszczeń oraz bezsprzeczne, podczas gdy;
- świadkowie nie potrafili jednoznacznie i pewnie wskazać na podstawie czego stwierdzili, że pomiar wykonany był obwinionemu w jaki sposób dokonali identyfikacji obwinionego,
- zeznania świadków są sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w konsekwencji przyjęcia, że dokonany pomiar jest prawidłowy i możliwe jest z odległości 447,6 m przy rzekomej prędkości 103 km/h dokonanie celowania w tylną tablicę motocykla, podczas gdy z takiej odległości tablica ta jest niewidoczna i nierozpoznawalna,
2. obrazę zasady swobodnej oceny dowodów polegająca na przekroczeniu jej granic i dokonaniu dowodów w sposób dowolny, wybiórczy i wbrew wskazaniom wiedzy oraz logicznego rozumowania,
3. obrazęart. 39 § 1 k.p.s.w w zw. zart. 70 § 5 k.p.s.w iart. 366 § 1 k.p.kpolegającą na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z przeprowadzenia eksperymentu procesowego mającego na celu potwierdzenie możliwość dokonania prawidłowego pomiaru oraz możliwość prawidłowej weryfikacji sprawcy wykroczenia,
4. obrazęart. 5 § 2 k.p.kw zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego wyłącznie na podstawie zeznań świadków policjantówM. G.iM. R., mimo że w świetle tych zeznań wina obwinionego jest co najmniej wątpliwa i powinna być rozpatrywana przy uwzględnieniu zasady „in dubio pro reo”,
5. obrazę przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 281) przez oparcie rozstrzygnięcia na wskazaniach urządzenia, które z mocy prawa nie może być wykorzystywane do dokonywania pomiarów prędkości;
6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość o 53 km/h podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, że pomiar wykonany był prawidłowo a zasady logiki i doświadczenia życiowego przeczą możliwości wykonania z odległości ok. 450 m pomiaru prędkości pojazdu (motocykla) jadącego z prędkością ok. 103 km/h w taki sposób, żeby - przy uwzględnieniu czasu jaki wymaga pomiar i jego weryfikacja pod kątem prawidłowości bądź ewentualnego błędu - można było skutecznie zidentyfikować pojazd oddalający się od miejsca kontroli „na tzw. odjeździe”,
7. błędną ocenę materiału dowodowego w szczególności nieuwzględnienia wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadkaJ. S., co w konsekwencji doprowadziło do uznania winnym obwinionego podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że obwinionyJ. C.powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu.
Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego jest całkowicie nieuzasadniona.
Należy zauważyć na wstępie, iż Sąd I instancji przeprowadził niezwykle szczegółowe postępowanie dowodowe i obszernie przesłuchał wszystkie osoby mogące mieć informacje w sprawie, jak również dopuścił dowód z opinii biegłego w dodatku na wniosek stron uzupełniając tą opinię.
Należy zauważyć, iż zeznania świadków funkcjonariuszy policjiM. R.iM. G.mają istotny walor dowodowy. W oparciu o te zeznania nie tylko ustalono kompetencje świadków do przeprowadzania kontroli (odbyte szkolenia), ale również prawidłowość samej kontroli w tym konkretnym przypadku.
Co istotniejsze, zgodne zeznania świadków pozwoliły na ustalenie, że obwiniony początkowo poczuwał się do czynu, zdecydował się przyjąć mandat i że dopiero w momencie jego wypisywania, gdy pojawił się jego znajomyJ. S.zmienił swoją postawę.
Świadek ten (emerytowany policjant) zaczął na miejscu kontroli drogowej zgłaszać swoje pretensje, kwestionować kompetencje policjantów, w efekcie czego został przez nich poproszony o zaprzestanie utrudniania czynności służbowych.
W sprawie przesłuchano takżeD. K., z którego zeznań wynika, iż był wyprzedzany przez motocyklistów „na podwójnej ciągłej” i zaraz za motocyklistami pojawił się nieoznakowany radiowóz nakazujący zatrzymania się obwinionemu. Zeznania powyższe korespondują z zeznaniami policjantów.
Jak wspomniano, w sprawie przeprowadzono także dowód z obszernej opinii biegłego inż.W. L.w zakresie sposobu przeprowadzenia kontroli prędkości motocykla którym poruszał się obwiniony. Z opinii biegłego wynika, iż jeśli sprzęt którym posługiwał się funkcjonariusz policji był sprawny technicznie (co zostało ustalone przed Sądem I instancji) i faktycznie oświetlał selektywnie tył motocykla wiązką laserową, to przy ustalonej odległości pomiaru i nawet przy nieidealnym celowaniu w całość tablicy rejestracyjnej, to wskazane na urządzeniu ustalenie prędkości (103 km/h) należy uznać za miarodajne, co najwyżej przy uwzględnieniu tolerancji pomiarowej (± 2 km/h).
Uzupełniająca opinia biegłego pozytywnie zweryfikowała jedynie miejsce kontroli przy ustaleniu, iż warunki terenowe nie stwarzały żadnych utrudnień dla biegu wiązki laserowej ręcznego urządzenia pomiarowego.
Zatem należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zostało przez Sąd I instancji słusznie ustalone, iż kontrola prędkości obwinionego została przeprowadzona sprawnym urządzeniem pomiarowym przez wykwalifikowanych i przeszkolonych funkcjonariuszy Policji w sposób profesjonalny, w miejscu zdatnym do przeprowadzenia kontroli. Zresztą miejsce to służyło już wcześniej do przeprowadzania pomiaru kontroli prędkości.
Nie było zatem potrzeby przeprowadzania wnioskowanego w apelacji eksperymentu procesowego.
Argumenty zawarte w apelacji stanowią zatem jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji.
Sąd odwoławczy orzekał o treśćart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 1 k.p.s.w.