Sąd Rejonowy w Zawierciu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 18/15
Data wyroku: 2015-09-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Cisowski

Sygn. akt II K 18/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 września 2015r.
Sąd Rejonowy w Zawierciu II Wydział Karny
W składzie:
Przewodniczący:SSR Paweł Cisowski
Protokolant:Sylwia Kopa - Dobosz
w obecności Prokuratora Wojciecha Szczygieł z Prokuratury Rejonowej w Zawierciu
po rozpoznaniu dnia 20.04.2015r., 08.06.2015r., 30.07.2015r., 10.09.2015r.,
sprawy:
I.M. J.
urodzonego w dniu (...)wZ.
synaA.iD.zd.O.
oskarżonego o to, że:
1)w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ., woj.(...)naul. (...), działając umyślnie, dokonał zniszczenia telefonu komórkowego markiH. (...)o wartości 500 złotych, który uprzednio wyrwał z rękiJ. K. (1), a następnie rzucił nim o asfalt drogi i nadepnął na niego nogą, czym spowodował jego uszkodzenie, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 27.10.2008r. sygn. akt II K 173/08, mocą którego wymierzono mu karę za czyn zart. 288 § 1 k.k.i inn. karę łączną dwóch lat i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 20.09.2008r. do dnia 30.07.2010r., będąc przedterminowo zwolnionym,

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,
2)w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ., woj.(...)naul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. S. (1)dokonał pobiciaA. K.zadając mu ciosy pałką teleskopową, szarpiąc oraz uderzając go pięściami po całym ciele i w twarz, czym spowodował obrażenia ciała w postaci stłuczenia i krwiaka czoła i policzka po stronie lewej, stłuczenia gałki ocznej, krwiaka lewego przedramienia w okolicy dołu łokciowego, które to naruszyły czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu, czym naraził go na nastąpienie skutku określonego wart. 157 § 1 k.k.,

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.,
II.A. S. (1)
urodzonego w dniu (...)wZ.
synaZ.iG.zd.(...)
oskarżonego o to, że:
3)w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ., woj.(...)naul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. J.dokonał pobiciaA. K.zadając mu ciosy pałką teleskopową, szarpiąc oraz uderzając go pięściami po całym ciele i w twarz, czym spowodował obrażenia ciała w postaci stłuczenia i krwiaka czoła i policzka po stronie lewej, stłuczenia gałki ocznej, krwiaka lewego przedramienia w okolicy dołu łokciowego, które to naruszyły czynności organizmu na okres poniżej dni siedmiu, czym naraził go na nastąpienie skutku określonego wart. 157 § 1 k.k.,

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.,
4)w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ., woj.(...)naul. (...)groził pobiciem i śmierciąJ. K. (1)oraz jej dzieciom, przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.,

1
uznaje oskarżonychM. J.iA. S. (1)za winnych tego, że w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ., woj.(...)naul. (...)wzięli udział w pobiciuA. K.narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k., tj. za winnych popełnienia przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i za to z mocyart. 158 § 1 k.k.skazuje oskarżonych na kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,

2
uznaje oskarżonegoA. S. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt.4 części wstępnej wyroku, tj. za winnego popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.i za to z mocyart. 190 § 1 k.k.skazuje oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

3
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuA. S. (1)karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

4
na podstawieart. 5 § 1 pkt.4 k.p.w.umarza postępowanie karne wobec oskarżonegoM. J.o to, że w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ., woj.(...)naul. (...), działając umyślnie, dokonał zniszczenia telefonu komórkowego markiH. (...)o wartości 380 złotych, który uprzednio wyrwał z rękiJ. K. (1), a następnie rzucił nim o asfalt drogi i nadepnął na niego nogą, czym spowodował jego uszkodzenie, tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w. z uwagi na przedawnienie karalności czynu,

5
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. J.kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat tytułem próby,

6
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. S. (1)kary łącznej pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat tytułem próby,

7
na podstawieart. 73 § 1 k.k.oddaje oskarżonychM. J.orazA. S. (1)w okresie próby pod dozór kuratora,

8
na podstawieart. 415 § 1 k.p.k.zasądza od oskarżonychM. J.iA. S. (1)solidarnie na rzecz pokrzywdzonegoA. K.kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem wniesionego przez Prokuratora powództwa cywilnego,

9
na podstawieart. 618 § 1 pkt.11 k.p.k.w zw. z§ 14 ust.2 pkt. 1 i 3, § 16, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. K.kwotę 752,76 zł (siedemset pięćdziesiąt dwa złote i siedemdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuM. J.,

10
na podstawieart. 618 § 1 pkt.11 k.p.k.w zw. z§ 14 ust.2 pkt. 1 i 3, § 16, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P.kwotę 752,76 zł (siedemset pięćdziesiąt dwa złote i siedemdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuA. S. (1),

11
na podstawieart. 618 § 1 pkt.11 k.p.k.w zw. z§ 14 ust.1, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. G.i adw.K. K.kwoty po 221,40 zł. (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonym w postępowaniu przygotowawczym,

12
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i obciąża nimi Skarb Państwa.

Za zgodność

Starszy sekretarz sądowy

S. D.
Sygn. akt II K 18/15

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 czerwca 2013 r. wŁ.odbywała się impreza plenerowa z okazji tzw. DniŁ.. W imprezie tej uczestniczył oskarżonyA. S. (1), który udał się na nią wrazzM. J., żonąA. S. (2)oraz matkąM. D.J.. Oskarżony orazM. J.podczas zabawy spożywali alkohol. W imprezie tej udział brał również pokrzywdzonyA. K.wraz z dziećmi. Pokrzywdzony i oskarżonyA. S. (1)zamieszkiwali w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym wŁ.przyul. (...), z tym że oskarżony na parterze, a pokrzywdzony na I piętrze. Około godziny 22-ej pokrzywdzony wraz z dziećmi wrócił do domu, gdzie spożył alkohol w postaci 2-3 piw. Około godziny 23-ejA. K.wyszedł z mieszkania z zamiarem udania się na dworzec PKP, na którym miała na niego oczekiwać żona wracająca z pracy. Wychodząc z bloku zauważył, iż w pobliżu wejścia stoi oskarżonyA. S. (1)wraz zM. J.,A. S. (2)iD. J..A. K.przechodząc obok w/w kobiet zagadnął do nich, po czym oddalił się w kierunku dworca. OskarżonyA. S. (1)iM. J.widząc, że pokrzywdzony rozmawiał z towarzyszącymi im kobietami, pobiegli za nim, zgłaszając pretensje, o to, że zaczepił towarzyszące im kobiety. Kiedy dobiegli do pokrzywdzonegoM. J.zadałA. K.uderzenie w twarz, a następnie w okolicę prawego oka. Po chwili doM. J.dołączył oskarżonyA. S. (1), który zadawałA. K.uderzenia pałką teleskopową w twarz i plecy. Oskarżony iM. J.przewrócili pokrzywdzonego na ziemię. W czasie gdy pokrzywdzony leżał na ziemi oskarżonyA. S. (1)zadawał mu uderzenia pałką teleskopową, mówiąc, że jest to odpłata za nieuzasadnione w jego ocenie wzywanie przez jego żonę Policji na interwencje. Pokrzywdzony chcąc uniknąć dalszych aktów agresji przeprosiłA. S. (1)za zachowanie żony, co spowodowało, iż oskarżony przestał zadawać uderzenia i pozwolił mu się oddalić.
Bezpośrednio po pobiciuA. K.udał się w kierunku dworca PKP, gdzie miała na niego oczekiwać żona. Do spotkania pokrzywdzonego z żonąJ. K. (1)doszło jednak już w rejonieskrzyżowania ulic (...), bowiem pokrzywdzona nie zastawszy męża na dworcu udała się sama w kierunku miejsca zamieszkania.A. K.przekazał żonie co go spotkało i kazał wezwać Policję. KiedyJ. K. (1)wyciągnęła telefon podszedł do niejM. J.i wyrwał go jejz ręki. Jednocześnie oskarżonyA. S. (1)cały czas odnosił się wulgarnie wobec pokrzywdzonejJ. K. (2)i groził jej oraz jej dzieciom pobiciem i śmiercią. Słowa oskarżonego wzbudziły obawę u pokrzywdzonej, że groźby mogą zostać spełnione.J. K. (1)odeszła na bok i z telefonu służbowego wezwała Policję, co spowodowało, iż oskarżony iM. J.oddalili się w kierunku torowiska.
Na skutek pobicia pokrzywdzonyA. K.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia i krwiaka czoła i policzka po stronie lewej, stłuczenia gałki ocznej prawej, krwiaka 2x1 cm lewego przedramienia okolicy dołu łokciowego, które naruszały czynności jego ciała na okres poniżej 7 dni. OskarżeniA. S. (1)orazM. J.biorąc udział w pobiciu pokrzywdzonegoA. K.narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody w postaci:

-

częściowo wyjaśnień oskarżonegoA. S. (1)z k. 55-58, 192v-193, 224, 475-475v, 477,

zeznań pokrzywdzonegoA. K.k. 2-6, 194, 476v-478

zeznań pokrzywdzonejJ. K. (1)z k. 8-10, 15-16, 194v-195v, 269, 478- 479,

protokołu przeszukania wraz z nakazem k. 12-14,

zeznań świadkaA. S. (2)k. 19-21,195v-196, 531, 582v-583v,

zeznań świadkaD. J.k.531v-532,

zeznań świadkaG. C.k.532-532v,

zeznań świadkaT. L.k.532v-533,

historii choroby z k. 26-27,

opinii sądowo – lekarskiej k. 32,

zeznań biegłegoM. C.k.556v,

częściowo wyjaśnieńM. J.k. 37-40, 223v-224, 473v – 475, 479,

informacji zKPŁ.z k. 489,

raportu z historii działania z k. 490-492,

notatników służbowych z k. 495-502.

OskarżonyA. S. (1)ma 33 lata, wykształcenie zawodowe, z zawodu wyuczonego jest ślusarzem. Obecnie pracuje i osiąga dochód 1200 złotych miesięcznie. Ma na utrzymaniu dziecko. Nie posiada żadnego majątku. Był wielokrotnie karany. W związku z faktem, iż oskarżony leczył się psychiatrycznie w postępowaniu przygotowawczym dopuszczono dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Biegli po jednorazowym badaniu oskarżonego w warunkach ambulatoryjnych nie stwierdzili u niego objawów choroby psychicznej, rozpoznali natomiast upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim oraz osobowość nieprawidłową. Biegli stwierdzili nadto, iż w chwili dokonywania zarzuconych mu czynówA. S. (1)miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. W ocenie biegłych poczytalność oskarżonego w czasie trwania postępowania nie budzi wątpliwości.
(dowód: dane o karalności, k. 438-439, 565-567, odpisy wyroków, k.30-32 i k.49, odpisy wyroków Sądu Rejonowego w Zawierciu w sprawach: VIK 242/10 z k. 78, VIK 227/08 z k. 79 , VIK 519/09 z k. 81-84, IIK 289/04 z k. 103- , IIK 704/03 z k. 104 -106, VIIK 822/03 z k. 105 VIIK 634/03 z k. 106, odpisy wyroków Sądu Okręgowego w Częstochowie w sprawach sygn. VIIKa 1085/08 z k. 80, VIIKa 154/10 z k. 85, odpisy wyroków SO w Częstochowie w sprawach : IIK 112/11 z k. 87 – 88, IIK 86/10 z k. 89-90, IIK 41/06 z k. 92, IIK 149/04 z k. 94 - 100, odpis wyroków SA w Katowicach w sprawach : IIAKa 467/10 z k. 91 , IIAKa 336/06 z k. 93,IIAKa 461/06 z k. 101 -102, opinia sądowo-psychiatryczna z k. 133-136, kwestionariusz wywiadu kuratorskiego z k. 228-229, wyjaśnienia oskarżonego z k. 473).
W postępowaniu przygotowawczym oskarżonyA. S. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż nie słyszał by w ostatnim czasie pobito kogoś na ulicy, na której mieszka i nie doszło do żadnego pobicia w jego obecności. Zaprzeczył, aby pobił pokrzywdzonego. Dodał, że lokatorzy mieszkający w jego kamienicy ciągle spożywają alkohol i się awanturują, jeśli zatem kogoś pobito, to być może „meliniarzy”. Potwierdził, iż zna oskarżonegoJ., z którym chodził przez miesiąc zbierać złom na torowisko (k. 55-58).
Przed Sądem podczas pierwszego rozpoznania sprawy ponownie nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił wówczas (k.192v-193), że z widzenia kojarzy jedynie pokrzywdzoną, natomiast pokrzywdzonegoA. K.praktycznie nie widywał, stąd też trudno mu mówić o jakichś zatargach z nim. Wskazał, że w dniu 23.06.2013r. wŁ.nad zalewem odbywała się duża impreza pod nazwą DniŁ.. Uczestniczył w tej imprezie razemz obecną żoną. Prawdopodobnie był wówczas z nimi równieżM. J.. Po zakończeniu imprezy udał do domu. Idąc do domu nie widział innych osób na ulicy, tylko przejeżdżające radiowozy. Zaprzeczył, by posiadał pałkę teleskopową, aby kiedykolwiek kogoś pobił, a tym bardziej by wraz zJ.pobił pokrzywdzonego. Nie groził również pokrzywdzonej pobiciem. Stwierdził, iż to pokrzywdzeni chcą go zastraszyć dlatego, że kierował do Prokuratury Generalnej pisma, w których wnosił o ukaranie pokrzywdzonych, wskazując, iżA. K.kieruje samochodem w stanie nietrzeźwości, parkuje samochodem w sposób sprzeczny z przepisami, a pokrzywdzona wyprowadza psa, który nie miał założonego kagańca. Wskazał, że podejmowane przez niego działania mogły spowodować, iż pokrzywdzeni mieli nieprzyjemności i nałożono na nich mandaty karne, na co w odwecie złośliwie go pomówili o czyny których nie popełnił, aby go uciszyć. Dodał, że w ogóle nie spożywa alkoholu i podczas imprezy odbywającej się nad zalewem będąc zJ.również nic nie pił, przy czym nie pamięta czyJ.spożywał alkohol.
W ustosunkowaniu do wyjaśnień oskarżonegoM. J., oświadczył, że nie będzie ich komentował, jak również nie będzie wypowiadał się na temat ich prawdziwości (k. 224).
Podczas ponownego rozpoznania sprawy oskarżonyA. S. (1)przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień, przepraszając pokrzywdzonych za swoje zachowanie (k. 475-475v). W ustosunkowaniu do wcześniejszych wyjaśnień oświadczył, iż składał je, ale nie polegają one na prawdzie. Nie chciał wskazać powodów zmiany stanowiska procesowego i przyznania się do stawianych mu zarzutów. Dodał, że nie wie dlaczego wcześniej złożył takiej treści wyjaśnienia. Wyraził żal i skruchę z powodu tego co zrobił.
W ustosunkowaniu do zeznań pokrzywdzonego przyznał, że pobił pokrzywdzonego (k. 477) wyrażając jednocześnie zdziwienie faktem nie udania się przez niego bezpośrednio po zdarzeniu do lekarza, tylko w dniu następnym. Wskazał, że kiedy sam został pobity pogotowie przyjechało do niego bez żadnych problemów, a Policja przyjmuje zgłoszenia nawet w nocy, co pozwala wykluczyć, że obrażenia ciała mogły powstać w innych okolicznościach niż podaje.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Dokonując oceny dowodów zgromadzonych w sprawie Sąd miał na uwadze, iż poprzedni wyrok wydany w niniejszej sprawie został zaskarżony wyłącznie na korzyść oskarżonegoA. S. (1), co spowodowało, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd był związany zakazemreformationis in peius, określonym wart. 443 k.p.k., zgodnie z którym Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie mógł wydać orzeczenia surowszego niż uchylone, przy czym zakaz ten dotyczy nie tylko rozstrzygnięcia o karze, ale również rozciąga się na ustalenia faktyczne i to niezależnie od tego czy zawarte są w opisie czynu przypisanego oskarżonemu, czy jedynie w części motywacyjnej orzeczenia (postanowienie SN z dnia 5.10.2010r.(...)). Skoro zatem poprzednie orzeczenie zostało zaskarżone wyłącznie na korzyść oskarżonegoA. S. (1), to Sąd nie mógł czynić ustaleń mniej korzystnych niż poprzednio.
Dokonując oceny materiału procesowego Sąd miał również na uwadze, iż zdarzeniew którym doszło do pobicia pokrzywdzonegoA. K., miało charakter dynamicznya oskarżeni oraz pokrzywdzony znajdowali się po wpływem alkoholu, co mogło przełożyć się na możliwość postrzegania i zapamiętywania przez nich etapów tego zdarzenia.
Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoA. S. (1)złożonym przed Sądem podczas ponownego rozpoznania sprawy, w których przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów, przeprosił pokrzywdzonych oraz wyraził żal i skruchę z powodu swego zachowania, albowiem nie miał on żadnych powodów by siebie bezpodstawnie obciążać, a ponadto jego przyznanie się do winy w pełni koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonychA. K.iJ. K. (1). Za wymowne należy także uznać spontaniczne wyjaśnienia oskarżonegoA. S. (1), który podał: „świadek powiedział, że pobiłem o 22-ej, no pobiłem, ale dlaczego świadek nie zgłosił się tego samego dnia do lekarza, żeby nic więcej się świadkowi w międzyczasie nie stało” (k.477). Oskarżony tym samym ponownie przyznał fakt pobicia pokrzywdzonego, aczkolwiek jednocześnie zdaje się zupełnie zapominać o tym, iż pokrzywdzeni od razu zawiadomili o zdarzeniu Policję, co nota bene spowodowało ucieczkę oskarżonych z miejsca zdarzenia. Symptomatyczne jest to, iż składając kolejne wyjaśnienia przed Sądem oskarżonyA. S. (1)zanegował prawdziwość poprzednio złożonych w sprawie wyjaśnień, w których gołosłownie zaprzeczał by w dniu 23 czerwca 2013r. w godzinach nocnych w ogóle spotkał pokrzywdzonych.
Sąd natomiast nie przyznał waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoA. S. (1), które złożył w postępowaniu przygotowawczym oraz przed Sądem podczas pierwszego rozpoznawania sprawy, albowiem są gołosłowne, pozostają w sprzeczności nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonych, lecz także świadkaA. S. (2)oraz wyjaśnieniami współoskarżonegoM. J.. Nadto podczas składania kolejnych wyjaśnień oskarżonyA. S. (1)wyraźnie stwierdził, iż uprzednie jego wyjaśnienia nie polegają na prawdzie.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoA. K.co do przebiegu zajścia, w którym doznał obrażeń ciała opisanych w dokumentacji medycznej, uznając je za rzeczowe i logiczne. Wiarygodności tej nie podważa również fakt, iż pokrzywdzony w czasie zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu, bowiem sposób relacjonowania zdarzenia w postępowaniu przygotowawczym, wskazuje na to, że pamiętał jego przebieg, a wypity alkohol nie miał wpływu na zapamiętywanie i odtwarzanie przez niego przebiegu zajścia. Zauważa Sąd pewne nieścisłości pomiędzy zeznaniami świadka składanymi na etapie postępowania przygotowawczego i składanymi w postępowaniu sądowym, co należy wiązać z upływem czasu i zatarciem szczegółów w pamięci, na co wskazywał sam świadek, podnosząc, iż lepiej okoliczności zajścia pamiętał podczas składania zeznań w postępowaniu przygotowawczym, bowiem miało to miejsce zaledwie 4 dni po zdarzeniu.A. K.wówczas wskazywał, że toM. J.zadał mu pierwsze uderzenia, a po chwili dołączył do niego oskarżonyA. S. (1), który zadał uderzenia pałką teleskopową w plecy, po czym obaj zaczęli go szarpać i przewrócili na podłoże. Z zeznań tych wynika zatem, iż agresorów było dwóch,aM. J.wbrew jego twierdzeniom nie tylko szarpał pokrzywdzonego i przewrócił na podłoże, ale czynnie współdziałał z oskarżonymA. S. (1)w zadawaniu uderzeń. Wprawdzie na rozprawieA. K.nie był już pewny kto zadał pierwsze uderzenie, kto go szarpał i przewrócił na ziemię, to cały czas wskazywał, że zarównoA. S. (1)iM. J.doskoczyli do niego i zaczęli go okładać pięściami. Pokrzywdzony wskazał nadto, iż był kopany, przyduszony kolanem, podnosząc, iż obecnie nie jest w stanie powiedzieć czy zadawano mu uderzenia pałką teleskopową. Wszelkie rozważania na ten temat tego, czy oskarżony iM. J.kopali pokrzywdzonego, jak i czy któryś z nich przytrzymywał go kolanem czy też podduszał są jednak bezprzedmiotowe w świetleart. 443 k.p.k., bowiem Sąd poprzednio rozpoznający sprawę przyjął, iż oskarżony iM. J.powyższych zachowań nie dopuścili się. Podkreślić jednak przy tym należy, że najistotniejsze dla odpowiedzialności oskarżonego było to, że na miejscu wspólnie zM. J.stosował przemoc wobec pokrzywdzonego, a zeznania pokrzywdzonego w tym zakresie były konsekwentne.
Zeznania pokrzywdzonego korespondują przy tym z opinią biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowejM. C.. Biegły wskazał, że obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego mogły powstać od uderzenia pięścią w twarz i w oko oraz od uderzenia pałką teleskopową, bowiem możliwe jest, iż nawet przy większej ilości zadanych ciosów, obrażeń ciała jest mniej, na co wpływ ma siła zadanych ciosów i ubiór pokrzywdzonego. Biegły podniósł, że co prawda obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego nie posiadają cech charakterystycznych pozwalających na indywidualną identyfikację narzędzi jakimi zostały zadane i możliwe jest jedynie stwierdzenie, iż powstały od narzędzi twardych, płaskich, tępokrawędzistych takich jak pięść, noga, głowa, pałka teleskopowa, czy też na skutek upadku na twarde podłoże, wskazać należy jednocześnie, że biegły przyznał, iż mało prawdopodobnym jest aby do stłuczenia gałki doszło na skutek upadku na twarde podłoże, bowiem w takim przypadku doszłoby również do obrażeń nosa i szerszych obrażeń twarzy, których nie stwierdzono u pokrzywdzonego. W ocenie biegłego bardziej prawdopodobne jest, iż do stłuczenia gałki oka doszło wskutek uderzenia pięścią lub pałką teleskopową, co potwierdza zeznania pokrzywdzonego odnośnie okoliczności powstania obrażeń ciała. Biegły wypowiedział się nadto odnośnie charakteru obrażeń, jakich doznałA. K., wskazując, iż naruszały one czynności narządu jego ciała na okres poniżej 7 dni. W ocenie Sądu opinia wydana przez biegłegoM. C.na piśmie, jak i uzupełniająca ustna złożona w trakcie rozprawy, są jasne, pełne, a sformułowane w nich wnioski przejrzyste, poparte stosowną wiedzą i analizą dokumentacji medycznej pokrzywdzonego.
Za w pełni wiarygodne Sąd ocenił zeznania pokrzywdzonejJ. K. (1). Zeznania te były spójne, logiczne i konsekwentne. Świadek w sposób zbieżny z zeznaniami mężaA. K.przedstawiła przebieg zdarzenia z udziałem oskarżonegoA. S. (1)iM. J.w nocy 23.06.2013r. Przytoczyła nadto słowa gróźb jakie kierował pod jej adresemA. S. (1), oraz powody, dla których obawiała się ich spełnienia.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. J.w zakresie w jakim kwestionował swój udział w pobiciu pokrzywdzonego. Zauważa Sąd, żeM. J.starał się umniejszyć swoją rolę w zdarzeniu przerzucając cały ciężar odpowiedzialności za pobicie pokrzywdzonegoA. K.na oskarżonegoA. S. (1), który to wedle twierdzeń współoskarżonego miał uderzyć pokrzywdzonego kilka razy pięścią w twarz (k.473v). Twierdzeniom oskarżonegoM. J., iż nie uderzył pokrzywdzonego przeczą jednak zeznania pokrzywdzonegoA. K., który w swoich pierwszych zeznaniach jednoznacznie wskazał, iż nie tylko oskarżonyA. S. (1)zadawał mu uderzenia, zaś stwierdził, że to oskarżonyM. J.pierwszy zadał mu uderzenia ręką. Nie dał Sąd wiary wyjaśnieniomM. J.również co do tego, iżA. S. (1)po raz pierwszy pałki teleskopowej użył dopiero podczas zajścia z pokrzywdzonąJ. K. (1). O tym, że wyjaśnienia oskarżonegoM. J.nie są wiarygodne świadczy także fakt, iż wraz z oskarżonymA. S. (1)uciekli z miejsca zdarzenia po tym jak zorientowali się, iż pokrzywdzona zawiadomiła Policję, a uprzednio próbowali odwieść pokrzywdzonych od wezwania Policji. Jeśli więc oskarżonyM. J.rzekomo nie pobił pokrzywdzonego, a jedynie szarpnął go za kurtę gdy tenże się na niego rzucił, zaś jedynym sprawcą pobicia był oskarżonyA. S. (1), to nic nie stało na przeszkodzie by o takim przebiegu zdarzenia poinformować policjantów, nie zaś rzucić się w ucieczkę, na skróty przez tory (k.473v). Za wiarygodne Sąd uznał natomiast twierdzeniaM. J.co do okoliczności poprzedzających zdarzenia z wieczora 23.06.2013r. z udziałem pokrzywdzonych, czyli w części dotyczącej pobytu na festynie.
Niewiele do sprawy wniosły zeznania świadków – policjantówG. C.iT. L., którzy nie pamiętali by przeprowadzali interwencję z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonych w dniu 23.06.2013r.. Sąd załączył do akt sprawy odpisy ich notatników służbowych, jednakże brak w nich zapisów o przeprowadzeniu interwencji, choć z informacji przesłanej przezKPŁ.wynika, iż to właśnie świadkowie obsługiwali interwencję po zgłoszeniu dokonanym przez pokrzywdzoną o godz. 23.54 (wskazane imięA.w zgłoszeniu uznać należy za omyłkę).
Dla ustaleń stanu faktycznego nie miały większego znaczenia zeznania świadkaD. J., która utrzymywała, iż nie posiada wiedzy odnośnie czynów zarzucanych oskarżonemuA. S. (1).
Sąd dokonując oceny zeznań świadkaA. S. (2)miał na uwadze relacje jakie łączyły ją z oskarżonymiA. S. (1)iM. J.. Podkreślić należy, iż świadek początkowo korzystała z prawa do odmowy składania zeznań w zakresie dotyczącym jej męża – oskarżonegoA. S. (1), jednakże ostatecznie (k.582v) nie skorzystała z tego prawa i złożyła zeznania, w którym generalnie wskazywała na te okoliczności, które podawała już podczas pierwszego przesłuchania (k.20). Tym samym zeznania tego świadka są kontatybilne, zeznając na rozprawie świadek nie wskazywała na jakieś szczególne okoliczności, których nie ujawniłaby podczas pierwszego przesłuchania. Zeznania tego świadka korespondują z innymi dowodami zebranymi w tej sprawie, zwłaszcza z zeznaniami pokrzywdzonych. W świetle powyższego Sąd nie miał podstaw, aby podważać wiarygodność zeznań świadkaA. S. (2)składanym w toku postępowania przygotowawczego w zakresie przyznania przez nią, iż w dniu 23.06.2013r. oskarżony orazM. J.spożywali alkohol, pokrzywdzony zagadywał do niej i matkiM. J., oraz że oskarżeni udali się za pokrzywdzonym, jako znajdującym potwierdzenie w zeznaniachA. K.. Świadek składając zeznania podczas pierwszego rozpoznania sprawy wyraźnie dystansowała się od zdarzenia i wycofała się ze stwierdzenia, iżA. S. (1)spożywał w inkryminowanym dniu alkohol, przez co w ocenie Sądu chciała pomóc oskarżonemu. Oskarżony podnosił wprawdzie, iż świadek z uwagi na konflikt jaki pomiędzy nimi istnieje, składa zeznania obciążające go, jednakże nawet na rozprawie w dniu 10.09.2015r. nie wskazywała ona by widziała jak oskarżony iM. J.biją pokrzywdzonego, podnosząc jedynie, że słyszała jak oskarżony krzyczał coś do pokrzywdzonego i widziała moment, gdy pokrzywdzony leżał na ziemi, a obok niego stał oskarżony, jak iM. J.. ŚwiadekA. S. (2)podała także na rozprawie (k.583), iż Policja była na miejscu po jakimś czasie po zdarzeniu, po upływie pół godziny i sąsiadA. K.powiedział Policji, że został pobity przezA. S. (1). Zeznania świadka w tym zakresie korespondują z wersją pokrzywdzonych, a także ostatnimi wyjaśnieniami oskarżonegoA. S. (1), w których przyznał, iż pobił pokrzywdzonego.
Sąd dał wiarę dowodom o charakterze nieosobowym, m.in. w postaci protokołu przeszukania, historii choroby, kwestionariusza kuratorskiego wywiadu środowiskowego, informacje o karalności, odpisów wyroków, wydruku raportu historii działania, odpisów notatników służbowych, bowiem zostały sporządzone przez odpowiednie podmioty, w granicach przyznanych im kompetencji i nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Podzielił nadto wnioski opinii wydanej przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzyw sposób jasny i przekonujący uzasadnili swe stanowisko co do poczytalności oskarżonegoA. S. (1), tak w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów, jak i podczas postępowania karnego.
Sąd na podstawieart. 170 § 1 pkt.2 k.p.k.oddalił wniosek dowodowy oskarżonegoA. S. (1)w przedmiocie przesłuchania policjantów (k.533v), albowiem w trakcie przeszukania nie znaleziono w jego mieszkaniu pałki teleskopowej, co jednoznacznie wynika z protokołu przeszukania, a tym samym okoliczność, iż w mieszkaniu oskarżonego nie znaleziono pałki teleskopowej została już udowodniona. Na podstawieart. 170 § 1 pkt.2 k.p.k.Sąd oddalił wnioski dowodowe oskarżonegoA. S. (1)dotyczące akt sprawy pod sygn. 2 Ds. 929/14 oraz czy w dniu festyny zginęła pałka policyjna, albowiem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż pierwszy wniosek dotyczy innej sprawy nie związanej ze zdarzeniem z dnia 23.06.2013r., zaś fakt czy na festynie zginęła czy też nie pałka policyjna nie przesądza w żaden sposób o tym, iż oskarżonyA. S. (1)użył pałki teleskopowej podczas zdarzenia. Na podstawieart. 170 § 1 pkt.2 k.p.k.Sąd oddalił także wnioski dowodowe oskarżonegoA. S. (1)o załączenie akt spraw RSD 191/15 i RSD 135/15, albowiem nie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z tych samych powodów jak wyżej związanych ze sprawą 2 Ds. 929/14, a nadto w sposób oczywisty zmierzały do przedłużenia postępowania. Sąd nadto odtworzył nagranie dostarczone przez oskarżonegoA. S. (1)mające świadczyć o tym, że oskarżonyM. J.wpływa na świadkaA. S. (2), co jednak nie potwierdziło się, albowiem z nagrania nie wynika by taka sytuacja miała miejsce (k.584v).
W oparciu o powyższe ustalenia i wywody Sąd uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku ponownego rozpoznania sprawy, jak również zeznań pokrzywdzonych, dawał pełne podstawy do przyjęcia, iż oskarżonyA. S. (1):

-

w dniu 23 czerwca 2013r. wŁ.woj.(...)naul. (...)wspólnie zM. J.wziął udział w pobiciuA. K.narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157§ kk, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 158 § 1 k.k.,

w dniu 23 czerwca 2013 r. wŁ.woj.(...)naul. (...)groził pobiciem i śmierciąJ. K. (1)oraz jej dzieciom, przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 190 § 1 k.k..

Odpowiedzialności karnej zart. 158 § 1 k.k.podlega ten, kto bierze udział w pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu. Przypuszczony przezM. J.atak na pokrzywdzonego polegający na zadaniu uderzeń pięścią w twarz oraz przyłączenie się do niego oskarżonegoA. S. (1), który zadawał uderzenia pałką teleskopową, bez wątpienia wyczerpywał znamiona występku pobicia w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu. Fakt, iż zadawane ciosy zlokalizowane były w okolicach głowy i korpusu pokrzywdzonego, bezdyskusyjnie wskazuje na to, że zachowaniem swoim nie tylko spowodowali skutek, o jakim mowa wart. 157 § 2 k.k., ale też narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k.. Okoliczności sprawy jasno świadczą przy tym o tym, iż oskarżonyA. S. (1)w zakresie mu przypisanym działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim. Motywem działania oskarżonego w przypadku pokrzywdzonegoA. K.była chęć odwetu za zawiadomienia kierowane przez żonę pokrzywdzonego do Policji, a pretekstem fakt, iż zagadnął onA. S. (2)orazD. J.. Ustalone okoliczności dają podstawę do tego, by bez żadnych wątpliwości przypisaćA. S. (1)sprawstwo przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.. Słowa jakie oskarżony skierował w dniu 23.06.2013r. wobecJ. K. (1), są jednoznaczne i stanowią zapowiedź popełnienia przestępstwa na szkodę jej i jej dzieci. Takie zachowanie oskarżonego, w kontekście wydarzeń rozgrywających się tej nocy, wobec jawnie okazywanej złości na pokrzywdzoną i jej męża z powodu zainicjowania interwencji Policji w mieszkaniu oskarżonego i pobiciaA. K., mogło wywołać wJ. K. (1)obawę spełnienia zapowiadanego przestępstwa. W kontekście takich okoliczności obawa spełnienia gróźb, jaka niewątpliwie powstała u pokrzywdzonej, jest obiektywnie uzasadniona. Nie miał przy tym Sąd żadnych wątpliwości, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim wywołania u pokrzywdzonej stanu obawy.
Sąd uznał, iż wina oskarżonego w odniesieniu do obu przypisanych mu czynów nie budzi wątpliwości, a okoliczności sprawy wskazują, iż w chwili ich popełnienia można mu było przypisać winę jako wymagalność postępowania zgodnego z prawem. Oskarżony jest osobą dorosłą, zdolną do prawidłowej oceny swojego postępowania. W chwili popełnienia czynów był w pełni świadomy naruszenia obowiązującego porządku prawnego i choć mógł zachować się zgodnie z normami prawnymi, tego nie uczynił.
Za przypisane oskarżonemu przestępstwo zart. 158 § 1 k.k.Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast za czyn zart. 190 § 1 k.k.karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wymierzając karę oskarżonemu stosował przepisyustawy Kodeks Karnyw brzmieniu sprzed 1.07.2015r. uznając, iż są one względniejsze dla niego, tj. przewidujące łagodniejsze konsekwencje dla oskarżonego. Dokonując wyboru ustawy Sąd miał na uwadze nie tylko kryteria ustawowego zagrożenia kary, ale i przepisy związane z poddaniem sprawcy próbie. Oskarżony był już uprzednio karany na karę pozbawienia wolności, co w przypadku stosowania przepisuart. 69 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od 1.07.2015r. wykluczałoby możliwość zawieszenia orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności.
Wymierzając oskarżonemuA. S. (1)kary jednostkowe za przypisane mu przestępstwa Sąd miał na względzie, by nie przekroczyły stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Niewątpliwie stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego musi zostać uznany za znaczny, z uwagi na okoliczności zdarzenia, jego przebieg, ilość i rodzaj zadawanych pokrzywdzonemuA. K., jak również fakt, że działał on wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co niewątpliwie zwiększało poczucie zagrożenia u ofiary, a jego działania narażały pokrzywdzonego na znacznie poważniejsze obrażenia niż te, których faktycznie doznał. Okolicznością obciążającą oskarżonego była jego dotychczasowa karalność, w tym za czyn przeciwko wolności, fakt, że działał on pod wpływem alkoholu w odwecie za nieuzasadnione w jego ocenie zawiadamianie Policji. Okolicznością łagodzącą było ostateczne przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów, wyrażenie żalu i skruchy oraz przeproszenie pokrzywdzonych. Sąd wymierzając oskarżonemuA. S. (1)karę łączną zastosował zasadę pełnej absorpcji, uznając że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych będzie wystarczająca dla osiągnięcia zakładanych wobec skazanego celów kary zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.
Sąd uznał, że dla osiągnięcia zakładanych celów kary nie jest konieczna izolacja oskarżonego od społeczeństwa. W ocenie Sądu wobec oskarżonego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna pozwalająca stosownie doart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.zawiesić wykonanie wymierzonej mu kary łącznej pozbawienia wolności na okres 3 lat próby. Stosując środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary, Sąd jest przekonany, iż w ten sposób zrealizowane zostaną cele prewencji indywidualnej, która ma na celu wychowanie sprawcy i zapobieżenie powrotowi na drogę przestępstwa, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd uznał, iż oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, mimo uprzedniej karalności, w tym za czyn zart. 190 § 1 k.k., bowiem skazanie to miało miejsce w 2010r., a po popełnieniu czynów zarzucanych mu w tej sprawie był karany jedynie za czyn zart. 233 § 1 k.k.w 2013r., a obecnie prowadzi ustabilizowany tryb życia, posiada stałe zatrudnienie. Dla zweryfikowania przyjętej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej Sąd wyznaczył 3 letni okres próby, nad przebiegiem, którego będzie czuwał ustanowiony dla oskarżonego na mocyart. 73 § 1 k.k.kurator sądowy.
W sprawie przyjęte zostało powództwo adhezyjne złożone przez Prokuratora. Tym samym Sąd mając na uwadze, że oskarżony został skazany za popełnienie czynu zart. 158 § 1 k.k., na mocyart. 415 § 1 k.p.k.uwzględnił w całości powództwo wniesione przez Prokuratora i zasądził solidarnie od oskarżonegoM. J.i oskarżonegoA. S. (1)na rzeczA. K.kwotę 500 złotych.
Sąd zasądził na rzecz adw.M. P.kwotę 752,76 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuA. S. (1)z urzędu w postępowaniu sądowym oraz na rzecz adw.K. K.kwotę 221,40 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przygotowawczym.
W pkt. 12 wyroku Sąd na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, uznając, iż ze względu na sytuację rodzinną i majątkową, ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe.