Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 458/19
Data wyroku: 2019-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Beata Studzińska

Sygn.aktII K 458/19

UZASADNIENIE

S. M.stanął pod zarzutem tego , że w dniu 29 listopada 2017 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami , grożącV. A.użyciem przemocy przy zastosowaniu przedmiotu w postaci pistoletu pneumatycznegoA.kaliber 6 mm , produkcjit., dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci pieniędzy w kwocie 5000 zł , czym działał na szkodę w/w orazK. K. (1), tj. popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 k.k., jak również tego , że w dniu 29 listopada 2017 r. wG.naruszył nietykalność cielesnąV. A.w ten sposób , że uderzył go pistoletem pneumatycznymA.kal. 6 mm produkcjit.w lewą część twarzy , tj. o popełnienie przestępstwa zart. 217 § 1 k.k.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie :

W dniu 29 listopada 2017 r.P. S.orazS. M.spożywali alkohol w mieszkaniu wG.przyul. (...), w którymP. S.wraz z konkubinąM. N.zajmował jeden pokój . W pewnym momencie uzgodnili oni , że dokonają napadu na sklep spożywczo - monopolowy(...)mieszczący się wG.przyul. (...). Przygotowując się do powyższego mężczyźni około godziny 19.28 udali się do w/w sklepu w celu rozejrzenia się po lokalu , gdzie poprosili pracującą tam ekspedientkęA. B. (1)o podanie piwa marki(...)znajdującego się w lodówce za ladą , aby w tym czasie móc zbadać rozkład sklepu i sprawdzić , czy w sklepie znajdują się kamery przemysłowe . Po zakupie dwóch butelek piwaP. S.orazS. M.opuścili sklep i powrócili do mieszkania przyul. (...).
Po powrocie do mieszkania obaj mężczyźni przebrali się i zabrali z niego pistolet pneumatycznyA.kaliber 6 mm produkcjit., służący do oddawania strzałów przy wykorzystaniu sprężonego gazu oraz kulistych pocisków o średnicy około 6 mm , należący doP. S..P. S.orazS. M.nie zakładali użycia przemocy wobec ekspedienta - chcieli użyć wyłącznie groźby bezprawnej z zastosowaniem w/w broni w celu dokonania zaboru pieniędzy z kasy sklepu . NastępnieS. M.zadzwonił do swojego kolegiK. K. (2)proponując mu wzięcie udziału w dokonaniu napadu na sklep .K. K. (2)przyjął propozycjęS. M.i cała trójka udała się w kierunkusklepu (...)wG.”, gdzie od godziny 20.00 , jako sprzedawca , pracował obywatel UkrainyV. A..
O godzinie 23.44 ubrani w kominiarkiP. S.iS. M.wkroczyli dosklepu (...).K. K. (2), zgodnie z uzgodnionym wcześniej podziałem ról , postał na zewnątrz sklepu i obserwował jego otoczenie , zaś w przypadku zbliżenia się osoby trzeciej miał wbiec do jego wnętrza i zaalarmować o powyższymP. S.iS. M.. W chwili wejścia do lokaliP. S.iS. V.A.stał przy lodówce .S. M.podbiegł do niego , skierował w jego stronę trzymany w ręku pistolet pneumatycznyA.kaliber 6 mm produkcjit., rzucił w jego kierunku sportową torbę i zażądał wydania pieniędzy z kasy sklepu zwracając się do niego słowami „k.dawaj pieniądze z kasy”. Powtórzył te słowa kilkukrotnie . W tym czasieP. S.zwrócił się do ekspedienta słowami „chyba słyszałeś co mówi” . W dalszym ciąguS. M.dotknął lufą w/w broni twarzyV. A., który dostosował się do żądaniaS. M.iP. S.wkładając do torby wszystkie pieniądze z kasysklepu (...)w łącznej kwocie 5000 zł , w nominałach 100 zł , 20 zł i 10 zł , stanowiącej utarg tej placówki od dnia 27 listopada 2017 r.S. M.zażądał ponadto odV. A., aby oddał mu zegarek z ręki . Gdy ten odmówił ,S. M.uderzyłV. A.bronią pneumatyczną w lewą część twarzy . NastępnieP. S.iS. M.wybiegli ze sklepu i wraz zK. K. (2)udali się w kierunku mieszkaniaP. S., przechodząc przez tory kolejowe znajdujące się w pobliżu stacji(...) Miejskiej (...). Przedulicą (...)zapłaciłK. K. (2)500 zł i ten oddalił się w swoją stronę , natomiastP. S.iS. M.udali się do miejsca zamieszkaniaP. S.. Po opuszczeniu sklepu przez napastnikówV. A.uruchomił alarm , wzywając tym samym ochronę sklepu oraz zawiadomił o zdarzeniu jego właścicielaK. K. (3). Przybyli na miejsce zdarzenia około godziny 23.48 pracownicy ochrony zfirmy (...)w osobachJ. P. (1)iK. J.otrzymali odV. A.rysopis sprawców , zaś odR. P.- klienta sklepu informację , że widział trzech mężczyzn biegnących w kierunku stacji(...) Miejskiej (...). Pracownicy ochrony udali się na tę stację , lecz nie zastali tam nikogo odpowiadającego podanym rysopisom .
W tym czasie w mieszkaniu zajmowanym przezP. S.przyul. (...)podzielili między siebie po połowie pozostałą kwotę pieniędzy będącą przedmiotem zaboru.
Nagranie monitoringusklepu (...)przedstawiające opisane powyżej zdarzenie zostało opublikowane na portalach internetowych w czasie , gdyP. S.odbywał zastępczą karę pozbawienia wolności . PartnerkaS. K.przesłała ten film konkubinieP. M.N., która go obejrzała w mieszkaniu swojej przyjaciółki –A. M. (1)mieszczącym się wR.przyul. (...).M. N.rozpoznała na filmieP. S.iS. M., jak również ubrania , które miał w trakcie zdarzenia na sobieP. S..M. N.chciała , abyP. S.uniknął odpowiedzialności karnej za czyn popełniony w dniu 29 listopada 2017 r. , w związku z powyższym zapytałaA. M. (1), czy mogłaby u niej ukryć odzież ujawnioną na nagraniu, albowiem była ona droga i nie chciała jej wyrzucać . Ta zgodziła się na powyższe i przyjęła na przechowanie siatkę(...)z zawartością kurtki , katany oraz broni . Przedmioty te przechowywała w swoim mieszkaniu wR.przyul. (...). Rzeczy te zostały następnie ujawnione w mieszkaniu przez nią zajmowanym w dniu 24 lutego 2018 r. Pozostałą odzieżM. N.wyrzuciła do śmietnika.

/ dowód : zeznania świadkaV. A.k. 9-13 , protokół oględzin k. 16-19 , 95-93 , 101-141 , 424-430 , 473-489 , 688 – 695 , zeznania świadkaJ. P. (2)k. 22-25 i 1090 – 1091 , zeznania świadkaK. K. (1)k. 27 – 28 i 78-80 , fotogramy k. 41 – 51 i 86 , zeznania świadkaR. P.k. 55-58 i 1091 , zeznania świadkaA. B. (2)k. 82-85 i 1091 – 1092 , zapis monitoringu k. 147 , 151, 153 , 248 , 250 , 507 , 683 , tablice poglądowe k. 156-204 , 438-439 , 531- 532 , zeznania świadkaM. S.394-398 , zeznania świadkaK. H.k. 405 – 408 i 1092 , zeznania świadkaM. N.k. 432-437 , 494-500 i 1089 - 1090 , protokół zatrzymania osoby k. 445 , 450 , 537 , 865 , zeznania świadkaP. S.k. 511 – 515 , 522-523 , 528-530 i 1088-1089 , zeznania świadkaK. K. (2)k. 561-562 , 569 i 1143 , opinia biegłego z zakresu balistyki i broni k. 653-655, opinie sądowo – psychiatryczne k. 771-772 i 830 – 831 , opinie sądowo – psychologiczne k. 1114-1115 i 1150-1151/

K. K. (2)wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 09 lipca 2019 r. w sprawie II K 445/18 został skazany za współudział w przestępstwie zarzucanym oskarżonemuS. M.w punkcie I aktu oskarżenia na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lat ograniczenia wolności , jak również 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka.
Z koleiP. S.wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 03 sierpnia 2019 r. w sprawie II K 679/18 został skazany za współudział w przestępstwie zarzucanym oskarżonemuS. M.w punkcie I aktu oskarżenia na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

/ dowód : odpisy wyroków k. 992-995/

Przesłuchany po raz pierwszy w charakterze podejrzanegoS. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw . W złożonych wyjaśnieniach podał , iż nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia , ponieważ on o niczym nie wie . Na Policji widział filmik z rozboju , ale on nie rozpoznaje siebie na nim , podobnie , jak na okazanych mu w czasie przesłuchania zdjęciach . Oskarżony wyjaśnił , że nie kojarzyP. S.. NazwiskoA. M. (1)też nie jest mu znane .S. M.przyznał natomiast , że znaK. K. (2), od którego w przeszłości kupował „trawę” . Oskarżony stwierdził wreszcie , że nie pamięta co robił pod koniec listopada 2017 r. , ponieważ pali marihuanę i z pamięcią nie jest u niego za dobrze . Na rozprawie głównej oskarżony nie podtrzymał powyższych wyjaśnień stwierdzając , że taka była wówczas jego linia obrony , ale w rzeczywistości rozpoznał się na przedmiotowym zapisie monitoringu .
W toku przesłuchania na posiedzeniu aresztowymS. M.ponownie nie przyznał się do winy . Podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia . Dodatkowo podał , że leczył się , ponieważ był uzależniony od twardych narkotyków . Teraz pali marihuanę , ale nie czuje się od niej uzależniony . Na rozprawie głównej oskarżony nie podtrzymał powyższych wyjaśnień poza fragmentem dotyczącym narkotyków oświadczając , że było tak jak wyjaśnił przed Sądem .
Podczas przesłuchania w trakcie postępowania jurysdykcyjnegoS. M.przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów . Oskarżony podał , iż zaczęło się od tego , że miesiąc - półtora przed tym zdarzeniem , wziął on od współoskarżonegoP. S.marihuanę w ilości 30-35 gram , za którą nie zapłacił około 1000 zł, gdyż otrzymał ją na tzw. „na kreskę”. Kiedy nie zwracał długuP. S.zaczął mu grozić , że jak oskarżony nie spłaci tego długu , to zostanie „(...)” . On dosyć długo unikałP. S., który upominał się o zapłatę . Groził mu , pisał na facebooku , że jak nie odda pieniędzy to go(...).P. S.za gram marihuany żądał 40-45 zł . WcześniejP. S.udzielał mu pojedynczych porcji narkotyków . 29 listopada oskarżony pojechał doP. S., gdzie po dłuższej rozmowie z nim dowiedział się , że ten nie pracuje , że dziewczyna musi go utrzymywać, bo zwolnili go z pracy , a kilka dni wcześniej musiała go wykupić z komisariatu , czy aresztu i że musi mu natychmiast oddać pieniądze . Oskarżony wyjaśnił dalej , że tego 29 listopada wpadli wspólnie na pomysł , żeby zrobić napad na sklep . Najpierw była nieudana próba napadu nasklep (...)naŻ.kołoE.Areny , a później wraz zP. S.udał się on dosklepu (...), gdzie kupili dwa piwa i stwierdzili , że tam jest dobre miejsce , żeby to zrobić . Następnie poszli oni z powrotem naŻ.za aptekę przy deptaku , gdzie spotkali m.in.K. K. (2). Po zapaleniu marihuany i wypiciu kilku piw obaj mężczyźni poszli do domuP. S.przebrać się , wziąć torbę i broń . Torba i broń należały doP. S.. Jak wzięli te rzeczy to udali się do tego sklepu . Pod sklepem dopiero umawiali się kto co będzie robił . I tak ustalili , że oskarżony miał trzymać broń i wycelować ją w kasjera ,K. K. (2)miał stać przy drzwiach i pilnować, żeby nikt nie wszedł do sklepu , aP. S.miał wziąć torbę , którą na samym końcu on wziął , przekazać kasjerowi i kazać mu wsadzić pieniądze do środka . On wszedł do sklepu bodajże jako pierwszy .S. M.podał , że następnie on zaczął się w sklepie rozglądać gdzie jest kasjer , który stał przy lodówkach z piwem i oskarżony rzucił w niego torbą , do której miały być pakowane pieniądze . Oskarżony przyznał , że krzyczał na sprzedawcę , żeby załadował pieniądze do torby mając w niego wymierzoną broń . Ta broń to był straszak , czyli pistolet na metalowe kulki , który bardziej przypominał zabawkę . Sprzedawca zareagował w ten sposób , że podniósł tę torbę , podszedł do kasy i zaczął wyciągać pieniądze . Jak załadował te pieniądze do torby to wtedy oskarżony krzyknął do niego , żeby załadował jeszcze papierosy i alkohol i żeby oddał zegarek . W tym samym momencie , kiedy on krzyknął o papierosach i zegarku , toP. S.krzyknął „dawaj(...)” , czy coś w tym stylu i on uderzył tego sprzedawcę . Oskarżony nie potrafił wyjaśnić dlaczego uderzył pokrzywdzonego , był wystraszony . Uderzył go w lewą część twarzy , w policzek ręką , w której trzymał broń . To uderzenie w twarz było po tym , jak oskarżony dostał już pieniądze od pokrzywdzonego . Następnie wraz zP. S.wybiegli ze sklepu , pobiegli przez tory kolejowe do domuP. S., gdzie wyrzucili wszystkie pieniądze z torby , których było około 5000 zł .P. S.kiedy zobaczył , że tych pieniędzy jest aż tak dużo , to wziął garść pieniędzy i dał jeK. K. (2). On sam dostał 1800-1900 zł . Te pieniądze oskarżony przeznaczył na narkotyki i musiał z nich oddać część długu , który miał uP. S.. Te rzeczy , w które w trakcie zdarzenia byli ubrani oraz torbę zabrałP. S.i schował je chyba u siebie w domu . Mówił , że je spali . DalejK. K. (2)poszedł do domu , a oskarżony zP. S.zamówili taksówkę i pojechali do sklepu po alkohol . Oskarżony wyjaśnił także , że wcześniej uciekł z kraju, bo był zastraszany przezP. S., który powiedział mu , że jeżeli on komuś coś powie , albo to się wyda , to oskarżony będzie zakopany .

/ dowód : wyjaśnienia oskarżonegoS. M.k. 877-878 , 884-995 i 1141-1142/

W toku śledztwa dopuszczono w stosunku do oskarżonegoS. M.dowód z opinii dwóch biegłych psychiatrów , którzy w sporządzonej opiniach wskazali , że oskarżony nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo . Prezentuje natomiast cechy zaburzonej osobowości , na co wskazuje badanie kliniczne : tendencje do reagowania napięciem , poczuciem krzywdy , działań impulsywnych , utrwalona postawa lekceważenia zobowiązań i norm społecznych znaczenie których rozumie , niezdolność do korzystania z doświadczeń ( w tym przebytych kar ) . Taki wzorzec zachowania oskarżonego datuje się już od okresu szkoły podstawowej . Ponadto biegłe stwierdziły u oskarżonego uzależnienie mieszane . Wskazane leczenie odwykowe w warunkach zamkniętych . Zdaniem biegłych , w inkryminowanym czasieS. M.nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem . Zachodzą warunki zart. 31 § 3 k.k.W czasie czynu oskarżony był czynnym narkomanem . Jednakże zna on wpływ narkotyków na swój organizm , a jego poziom intelektualny pozwala mu na przewidzenie konsekwencji własnych czynów – był dwukrotnie leczony odwykowo , zalecano mu utrzymywanie abstynencji . Oznacza to , żeS. M.świadomie i z pełną wiedzą o grożących mu konsekwencjach tego stanu wprowadzał się w stan odurzenia . W ocenie biegłych brak jest podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonego , a przy stwierdzonym stanie jego zdrowia psychicznego może on brać udział w toczącym się postępowaniu i prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.

/dowód: opinia sądowo – psychiatryczna k. 939-940  , 957 , 961  /

W trakcie postępowania przygotowawczego dopuszczono również dowód z opinii biegłego z zakresu badania broni i balistyki . W sporządzonej opinii biegły stwierdził , że dostarczony do badań pistolet pneumatycznyA.kaliber 6 mm , produkcjit., nadaje się do oddawania strzałów przy wykorzystaniu sprzężonego gazu oraz kulistych pocisków o średnicy około 6 mm . Dowodowy pistolet nie nosi śladów świadczących o próbach jego przerabiania i nie stanowi broni palnej , a na jego posiadanie nie jest wymagane pozwolenie i nie stanowi on broni pneumatycznej podlegającej rejestracji . Dowodowe kulki z tworzywa sztucznego o średnicy około 6 mm nie stanowią amunicji , a na ich posiadanie nie jest wymagane pozwolenie .

/dowód: opinia kryminalistyczna k. 653-656 /

OskarżonyS. M.ma obecnie 25 lat . Posiada wykształcenie podstawowe , nie ma wyuczonego zawodu . Przed tymczasem aresztowaniem utrzymywał się z pracy w ogrodnictwie na terenie(...)uzyskując średni miesięczny dochód w wysokości 2700-2800 zł . Oskarżony nie posiada żadnego majątku . Jest bezdzietnym kawalerem . W przeszłości był leczony odwykowo – przeciwnarkotykowo .

/ dowód : oświadczenie oskarżonego k. 1139-1140 , dane osobopoznawcze k. 962 /

Na dzień popełnienia przestępstw opisanych w akcie oskarżenia oskarżonyS. M.był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2016 r. za ciąg czynów zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolność z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3-letni okres próby .
Wcześniej w stosunku doS. M.stosowano środki wychowawcze na podstawieustawy o postępowaniu w sprawach nieletnichza czyny karalne zart. 278 § 1 k.k., zart. 279 § 1 k.k.i zart. 280 § 1 k.k.

/ dowód : dane o karalności k. 1183-1185 , oświadczenie oskarżonego k. 877 , notatka urzędowa k. 384 , odpis wyroku k. 1044-1046/

Sąd zważył , co następuje :

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie , że zarówno wina oskarżonegoS. M., jak również okoliczności inkryminowanego zdarzenia nie budzą jakichkolwiek wątpliwości . Ustalając powyższe Sąd oparł się w szczególności na zeznaniach świadkówV. A.,J. P. (2),K. K. (1),R. P.,A. B. (2),P. S.,K. K. (2),M. N.,M. S.iK. H., jak również na wyjaśnieniach oskarżonego w części uznanej przez Sąd za wiarygodne oraz na dowodach dokumentarnych w tym przede wszystkim dokumentacji fotograficznej , zapisie monitoringu , czy opinii z zakresu broni i balistyki .
Sąd uznał w całości za wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoV. A.. Były to , w opinii Sądu , zeznania spontaniczne i rzetelne , w których świadek w sposób szczegółowy i precyzyjny przedstawił przebieg i dynamikę wypadków będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie , a jego zeznania znajdowały pełne odzwierciedlenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie , w szczególności w dowodach w postaci zapisu monitoringu , zeznaniach świadkówK. K. (2)iP. S.oraz wyjaśnieniach oskarżonegoS. M.uznanych przez Sąd za wiarygodne , tworząc z nimi spójną i konsekwentną całość . Sąd uwzględnił przy tym fakt , że zdarzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania dotyczą w/w świadka osobiście . Sąd nie dostrzegł pomimo tego w treści jego zeznań jakiejkolwiek tendencyjności , chęci zemsty , czy działania dla odwetu , na co wskazuje sposób relacjonowania przedmiotowego zdarzenia przez świadka , gdzie nie próbuje on przypisywać oskarżonemu żadnego zachowania , którego nie jest pewny , nie rozszerza jego odpowiedzialności i w żaden sposób nie wyolbrzymia jego działania . ŚwiadekV. A.w swojej relacji stara się być zatem obiektywny i skupia się na jak najwierniejszej relacji przebiegu przedmiotowych zdarzeń . Sąd pominął zeznania pokrzywdzonego tylko w jednym fragmencie , a mianowicie dotyczącym określenia wysokości szkody powstałej na skutek przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.uznając , że bardziej miarodajne w tej kwestii są zeznania właściciela sklepu , tj. świadkaK. K. (1).
Za odzwierciedlające prawdziwy stan rzeczy i stanowiące pełnowartościowy materiał dowodowy Sąd uznał zeznania świadkówP. S.iK. K. (2), tj. współsprawców czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia , które były jasne , kategoryczne , jak również zgodne ze sobą nie tylko w zakresie najistotniejszych faktów , ale i uzupełniały oraz potwierdzały się wzajemnie także w podawanych przez nich szczegółach . Analizując ich zeznania , jak i odczytane uprzednio złożone przez nich wyjaśnienia , okolicznością zwracającą uwagę jest fakt , iż przyznają się oni zgodnie do winy , ujawniając w całości własną rolę w przestępczej działalności , w żaden sposób nie próbując jej umniejszać , nie przerzucają też odpowiedzialności na oskarżonego . Z uwagi na fakt , iż we wszystkich kluczowych kwestiach zeznania omawianych świadków znajdują pełne potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w sprawie , w tym w wyjaśnieniach oskarżonego złożonych w toku postępowania sądowego , Sąd uznał , iż można uznać je za wiarygodne . Tym bardziej , iż przedstawiają one w sposób spójny i konsekwentny przebieg wydarzenia objętego punktem I aktu oskarżenia . Reasumując wyjaśnienia oraz zeznania złożone przezP. S.iK. K. (2), ocenione przez Sąd w sposób powyżej wskazany , posłużyły do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.
Za wiarygodne Sąd uznał także zeznania świadkówJ. P. (2),R. P.,A. B. (2),M. N.,M. S.iK. H., choć ich zeznania w przeważającej mierze nie miały większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem osoby te nie były bezpośrednimi świadkami inkryminowanych wypadków . Natomiast ich rzeczowe i koherentne relacje przysłużyły się ostatecznie do wykrycia sprawców czynu wskazanego w punkcie I aktu oskarżenia .J. P. (2)to pracownik ochrony , który przybył na miejsce zdarzenia ,R. P.to klient sklepu , który widział oddalające się w stronę stacji(...)postacie , zaśA. B. (1)to ekspedientka , która obsługiwałaP. S.w czasie pierwszego jego pobytu w sklepie stanowiącego swoisty „rekonesans” przed napadem . ZeznaniaM. S.iK. H.miały z kolei wyłącznie na celu ustalenie , że osobą , której wizerunek utrwalono na zapisie nagrania monitoringu , jestP. S.. Wreszcie zeznaniaM. N., która w inkryminowanym okresie była konkubinąP. S., potwierdziły przede wszystkim fakt , że drugą osobą , której wizerunek utrwalono na zapisie nagrania monitoringu , jest właśnie oskarżonyS. M..
Niewielkie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały konkretne i precyzyjne zeznania świadkaK. K. (1), tj. właścicielasklepu (...), w którym doszło do przedmiotowych przestępstw , albowiem nie był on naocznym obserwatorem żadnego z czynów objętych aktem oskarżenia i nie miał o nich żadnej wiedzy . Jedyną okolicznością podawaną przez świadka , którą Sąd wykorzystał w toku ustalenia stanu faktycznego było potwierdzenie , iż przedmiotem zaboru przez sprawców rozboju była kwota 5000 zł , co świadek ustalił na podstawie rozliczenia kasy . Powyższa kwota była jednocześnie zbieżna z wyjaśnieniami składanymi przez oskarżonegoS. M.na rozprawie głównej , czy zeznaniami świadkaP. S..
Natomiast zeznania świadkaA. M. (1)iA. M. (2), aczkolwiek nie ma podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności , nie wnoszą jednak do sprawy takich okoliczności , które dałyby podstawę do dokonywania na ich podstawie jakichkolwiek ustaleń faktycznych w sprawie .
Sąd dał również wiarę opinii z zakresu balistyki , gdyż została ona sporządzona w sposób rzetelny , przez osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę oraz zawiera jasno sformułowane wnioski , które nie były kwestionowane przez strony . Wnioski końcowe w/w opinii biegłego pozwoliły Sądowi na ustalenie w szczególności , że pistolet pneumatycznyA.kaliber 6 mm , produkcjit., którym posługiwał się w trakcie inkryminowanych wypadków oskarżonyS. M., nie stanowi broni palnej , a na jego posiadanie nie jest wymagane pozwolenie i nie stanowi on broni pneumatycznej podlegającej rejestracji .
Sąd nie znalazł także podstaw do odmówienia wiarygodności opinii sądowo – psychiatrycznej i sądowo – psychologicznym , albowiem zostały one poprzedzone wnikliwymi badaniami , były jasne , zupełne , a tok rozumowania biegłych logiczny i zrozumiały . Nadto szczegółowo odpowiadały one na pytania zawarte w tezach dowodowych , dlatego też na ich podstawie Sąd poczynił ustalenia odnośnie stanu psychicznego oskarżonego w inkryminowanym czasie , jak i w toku postępowania sądowego , jak również w kwestii wiarygodności zeznań świadkówP. S.iK. K. (2)z psychologicznego punktu widzenia .
Sąd nie dopatrzył się żadnych sprzeczności w omawianych opiniach , ani nierzetelności, czy też braku obiektywizmu , a tylko w takim wypadku zachodziłaby konieczność zasięgnięcia opinii innych biegłych w omawianym zakresie .
Należy także uznać za zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy treść pozostałych zebranych w sprawie dokumentów , z których Sąd przeprowadził dowód , albowiem nie zachodziły żadne okoliczności dające podstawę do zakwestionowania ich prawdziwości . Dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby , zgodnie z wymogami formalnymi , a ich treść nie budziła wątpliwości i korespondowała z osobowymi źródłami dowodowymi , jak również nie była na żadnym etapie postępowania kwestionowana przez strony . Sąd z urzędu również nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich prawdziwości i rzetelności .
Analizując całokształt materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania , iż wyjaśnienia oskarżonegoS. M.złożone w toku rozprawy głównej są w przeważającej mierze zgodne z rzeczywistym przebiegiem inkryminowanych wydarzeń . W opinii Sądu w wyjaśnieniach tych oskarżony szczerze przyznał się do winy oraz w sposób dokładny i szczegółowy opisał przebieg czynności jakie podjął on na miejscu zdarzenia , dopełniając zachowanie współoskarżonych , działając w ten sposób na szkodęV. A., a okoliczności te znajdują odzwierciedlenie przede wszystkim w zeznaniach w/w pokrzywdzonego , jak również zeznaniach świadkówP. S.iK. K. (2), czy zapisie monitoringu . Zdaniem Sądu w/w wyjaśniania oskarżonego są jednoznaczne , logiczne oraz tworzą całość , zgodną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego , jak i z pozostałym materiałem dowodowym . Tym samym nie budzą żadnych wątpliwości Sądu i w pełni zasługiwały one na przyznanie im waloru wiarygodności . Sąd z dużą ostrożnością podszedł natomiast do treści wyjaśnień oskarżonegoS. M.w zakresie motywów , jakie skłoniły go do tego , aby wziąć udział w przedmiotowym rozboju . Sąd zważył , iż wyjaśnienia oskarżonego w części motywacyjnej przestępnego zachowania są wykrętne , nieprzekonywające , bo nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranych dowodach i bez wątpienia mają stanowić wyłącznie usprawiedliwienie niewłaściwego zachowania oskarżonego w celu umniejszenia stopnia jego zawinienia , w sytuacji unaocznienia mu , w trakcie posiedzenia aresztowego , rodzaju i rozmiaru konsekwencji prawnych jego zachowania w dniu 29 listopada 2017 r.
Reasumując wyniki postępowania dowodowego Sąd uznał , że zebrany materiał dowodowy , oceniony w przedstawiony powyżej sposób , pozwolił na przyjęcie , że zarówno sprawstwo , jak i wina oskarżonegoS. M.nie budzą jakichkolwiek wątpliwości .
Odpowiedzialności karnej za czyn zart. 280 § 1 k.k.podlega ten , kto kradnie , używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności , za co grozi kara pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie , jak i literaturze poglądem , warunkiem przypisania sprawstwa przestępstwa rozboju jest stwierdzenie , że podmiot działał z zamiarem zaboru rzeczy w celu przywłaszczenia ( powziętym nie później niż w trakcie rozpoczęcia stosowania przemocy - przez przemoc wobec osoby należy rozumieć zastosowanie bezpośredniej przemocy fizycznej skierowanej na ciało człowieka w celu uniemożliwienia lub pokonania oporu , aby następnie dokonać kradzież( np. bicie , kopanie , duszenie, obezwładnienie i związanie itp.)i że chcąc ten cel osiągnąć , stosował określone wart. 280 § 1 k.k.środki zmierzające do doprowadzenia do stanu nieprzytomności , bądź bezbronności posiadacza rzeczy. Między zamachem skierowanym na osobę w rozumieniuart. 280 § 1 k.k., a zaborem mienia musi zatem istnieć ścisły i bezpośredni związek . Ten ścisły związek między dwoma elementami działania skierowanego przeciwko różnym dobrom ( zamach na osobę , zamach na mienie ) polega na tym , że zamach na człowieka jest tu jedynie środkiem do realizacji głównego celu, jakim jest zabór mienia . Środek ten sprawca stosuje po to , aby dokonać zaboru mienia( por. : m.in. Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 23 marca 1995 r. w sprawie II Akr 66/95 opubl. OSA 1996/4/16, czy Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 13 października 1992 r. w sprawie II Akr 196/92 opubl. KZS 1992/11/4, Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 sierpnia 1991 r. w sprawie II Akr 79/91 opubl. KZS 1991/9/5, Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 stycznia 1991 r. w sprawie II Akr 11/90 opubl. KZS 1991/2/ 5, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 maja 1987 r. w sprawie I KR 135/87 opubl. OSNPG 1988/10/103, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 kwietnia 1987 r. w sprawie I KR 109/87 opubl. OSNPG 1988/4/ 41, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02 maja 1983 r. w sprawie II KR 83/83 opubl. KZS 1997/8/106, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 05 maja 1982 r. w sprawie IV KR 72/82 opubl. OSNPG 1983/4/42, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 sierpnia 1975 r. w sprawie V KR 120/75 opubl. OSNKW 1975/12/163, Sąd Najwyższy w wyroku 7 sędziów z dnia 13 sierpnia 1974 r. w sprawie VI KR 37/74 opubl. OSNKW 1974/11/199, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 listopada 1972 r. w sprawie Rw 1161/72 opubl. OSNKW 1973/2-3/40, czy wreszcie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 lutego 1972 r. w sprawie Rw 87/72 opubl. OSP 1973/7/165) .
Z kolei współsprawstwo zachodzi wówczas , gdy dwie lub więcej osób działa w porozumieniu , którego treścią jest wspólne popełnienie czynu zabronionego . Uprzednia zmowa nie stanowi warunku koniecznego współsprawstwa . Wystarczy porozumienie osiągnięte najpóźniej w trakcie wykonywania czynu wspólnymi siłami i świadome współdziałanie sprawców w realizacji znamion przestępstwa( por : m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 1994 r. , II AKr 271/93 , KZS 1994/4/14 , wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2000 r. , II AKa 70/00 , P i P 2001/5/24 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1978 r. , I KR 120/78 , OSNKW 1978/10/110 , czy z dnia 22 grudnia 1987 r. , IV KR 412/87 , OSNPG 1988/12/1230 ). Jego forma jest dowolna , może ono być wyraźne lub dorozumiane . Istotne jest tylko to , że ma miejsce akceptacja wspólnego popełnienia przestępstwa( por. : wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2011 r., III KK 208/11, niepubl., LEX nr 1119511). Podkreślenia wymaga , że dla zaistnienia współsprawstwa nie jest konieczne , żeby każdy z współsprawców wypełnił swoim zachowaniem wszystkie znamiona danego przestępstwa np. w wypadku rozboju używał lub groził użyciem przemocy , czy w inny sposób doprowadzał pokrzywdzonego do stanu bezbronności . Wystarczy bowiem obiektywne współdziałanie w samym dokonaniu , w ramach podziału ról , jeżeli każdy z współdziałających obejmuje swoim zamiarem cały zespół przedmiotowych znamion przestępnego przedsięwzięcia .
Natomiastart. 217 § 1 k.k.stanowi , iż kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną podlega grzywnie , karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku . Naruszeniem nietykalności cielesnej są wszystkie czynności oddziałujące na ciało innej osoby, które nie są przez nią akceptowane . Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z powstaniem obrażeń , jednakże musi mieć ono wymiar fizyczny . Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z wywołaniem bólu , jednakże musi być ono fizyczne , tzn. atak musi napotkać ciało pokrzywdzonego , z tym że dla dokonania przestępstwa jest rzeczą obojętną , czy sprawca dotyka ofiary fizycznie . Oczywiście zazwyczaj zachowanie sprawcy polega na bezpośrednim działaniu na ciało innej osoby , głównie przez uderzenie ( ale także m.in. uszczypnięcie , ukłucie , targanie za włosy , kopnięcie , polanie wodą ) , jednak możliwe jest również tzw. działanie pośrednie , a mianowicie oddziaływanie środkami psychicznymi , o ile działa się przez to na ciało (np. nastraszenie kogoś, kto cofa się i uderza o ścianę ) . Naruszenie nietykalności cielesnej jest przestępstwem umyślnym , przy czym można je popełnić działając bądź to z zamiarem bezpośrednim , bądź to z ewentualnym . Sprawcą tego występku jest zatem zarówno ten , kto intencjonalnie chce naruszyć nietykalność cielesną , jak i ten , kto przewidując , że jego zachowanie może nie być akceptowane przez pokrzywdzonego , godzi się na to.
Przekładając powyższe rozważania na realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy , iż nie budziło wątpliwości Sądu , że oskarżonyS. M., działając wspólnie zP. S.orazK. K. (2), dopuścił się popełnienia czynu określonego wart. 280 § 1 k.k., albowiem dokonał kradzieży mienia w postaci pieniędzy w kwocie 5000 zł , działając na szkodę pokrzywdzonychV. A.iK. K. (1), gdzie w ramach przyjętego podziału ról oskarżonyS. M.groziłV. A.użyciem przemocy przy zastosowaniu przedmiotu w postaci pistoletu pneumatycznegoA.kaliber 6 mm , produkcjit., czym w konsekwencji oskarżeni doprowadzili pokrzywdzonego do stanu bezbronności , pozwalającego na swobodny zabór w/w mienia . Dodatkowo stan bezbronności pokrzywdzonego był również wynikiem konkretnego układu okoliczności faktycznych , tj. wielości napastników , gdzie sama obecnośćP. S.( przy braku stosowania przez niego groźby użycia przemocy ) oraz jego zachowania na miejscu zdarzenia sprawiły , że pokrzywdzony miał znacznie ograniczoną możliwość psychiczną i fizyczną przeciwdziałania zaborowi należących do niego rzeczy , gdyż sprawcy przewagą liczebną paraliżowali jego wolę oporu( vide :m.in. wyrok 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 1989 r., V KRN 99/89, OSNKW 1989, nr 7-12 , poz. 4 , czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2012 r., III KK 148/12 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r. ,II AKa 214/16 ,opubl.(...)LEX nr 2171232 ). WreszcieK. K. (2)stał na zewnątrz sklepu na tzw. czatach pilnując , żeby nikt w tym czasie nie wszedł do sklepu . Reasumując powyższeS. M.,K. K. (2)iP. S.byli obecni na miejscu zdarzenia , widzieli co się dzieje i akceptowali działania podejmowane w celu przywłaszczenia rzeczy , dzielili zatem zamiar dokonania rozboju i połączyli swoje działania w tym kierunku , dopuszczając się go razem , niejako wspólnymi siłami , a ich zachowania dopełniały się.
Jednocześnie , w ocenie Sądu , zebrane w sprawie dowody bezspornie wskazują na zamiar bezpośredni działania oskarżonego . Dla stwierdzenia istnienia u sprawcy zamiaru bezpośredniego konieczne jest określenie , czy sprawca miał świadomość okoliczności należących do charakterystyki czynu zabronionego w momencie podejmowania decyzji dotyczącej zachowania się w określony sposób( por. : wyrok SN z 12.1.2011 r., III KK 230/10, Prok. i Pr. - wkł. 2011, Nr 7-8, poz. 7; wyrok. SA weW.z 17.11.2010 r., II AKA 310/10, Prok. i Pr. - wkł. 2011, Nr 7-8, poz. 23; wyrok. SA wK.z 5.3.2014 r., II AKA 9/14,L.).W niniejszej sprawie przede wszystkim treść wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie głównej , bez cienia jakichkolwiek wątpliwości wskazuje , że miał on zamiar dokonania występku zart. 280 § 1 k.k.wspólnie zK. K. (2)iP. S.i z pełną świadomością realizował jego znamiona .
Następnie po tym , jakV. A.włożył do torby wszystkie pieniądze z kasysklepu (...)w łącznej kwocie 5000 złS. M.zażądał odV. A., aby ten oddał mu zegarek z ręki . Gdy ten odmówił ,S. M.uderzyłV. A.trzymaną w ręku bronią pneumatyczną w lewą część twarzy . Oskarżony działał przy tym bezspornie w zamiarze bezpośrednim chcąc naruszyć nietykalność cielesną pokrzywdzonego .
Tym samym Sąd podzielił kwalifikację prawną czynów przyjętą w akcie oskarżenia przez Urząd Prokuratorski .
Jednocześnie wskazać należy , iż aby przypisać winę sprawcy musi on być zdatny do jej przypisania , co uwarunkowane jest jego dojrzałością (art. 10 k.k.) oraz poczytalnością (art. 31 k.k.) , możnością rozpoznania bezprawności czynu (art. 30 k.k.) , możnością rozpoznania , że nie zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność lub winę (art. 29 k.k.) i ustaleniem , że w konkretnej sytuacji zachodziła wymagalność zgodnego z prawem zachowania(zob. J. Majewski, P. Kardas, O dwóch znaczeniach winy w prawie karnym, PiP 1993, nr 10, s. 77). Oskarżony był w momencie popełnienia czynów w wieku pozwalającym na poniesienie odpowiedzialności karnej, był poczytalny , co potwierdza opinia sądowo – psychiatryczna sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy i jednocześnie nie zachodziły żadne inne okoliczności , które mogłyby wyłączyć jego winę .
Reasumując wyniki postępowania dowodowego Sąd wymierzył oskarżonemuS. M.karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart. 280 § 1 k.k.Należy zaznaczyć , że w przypadku tego czynu Sąd mógł wymierzyć karę od 2 do 12 lat pozbawienia wolności . W tej sytuacji orzeczona kara w w/w wysokości nie może zostać uznana za nadmiernie surową , albowiem nieznacznie przekracza dolną ustawową granicę kary , jaką Sąd mógł wymierzyć . Podobnie rzecz ma się z karą 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną za występek zart. 217 § 1 k.k., gdzie górna granica kary wynosi 12 miesięcy pozbawienia wolności .
Przy określaniu wymiaru kar jednostkowych Sąd kierował się wskazanymi wart. 53 k.k.dyrektywami wymiaru kary , biorąc pod uwagę cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze , które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego . W szczególności Sąd uwzględnił rodzaj i charakter naruszonych dóbr prawnych ( zdrowie , wolność , nietykalność cielesna i mienie ) , a także stopień winy oskarżonego , zwłaszcza pobudki i sposób działania ( „główna” rola w przestępstwie , użycie pistoletu pneumatycznegoA.oraz kominiarek , współdziałanie na terenie sklepu zP. S.) , stopień społecznej szkodliwości czynów , ich następstwa ( wartość przywłaszczonego mienia wynosiła 5000 zł ) . Dodatkowo zważyć należy z jednej strony , iż oskarżony dokonał zarzucanych mu przestępstw nie mając racjonalnego powodu , który w najmniejszym stopniu mógłby usprawiedliwić jego zachowanie . Z drugiej zaś strony wskazać należy , iż oskarżony z uwagi na jego poziom intelektualny , zdolności percepcyjne i stan wiedzy nie mógł mieć najmniejszych trudności z rozpoznaniem znaczenia czynów i niewłaściwości swego zachowania . Nadto , zdaniem Sądu , oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim i to przemyślanym jeżeli chodzi o czyn zart. 280 § 1 k.k.(dolus premeditatus) . Podkreślenia wymaga również fakt , iż oskarżonego w chwili popełnienia czynu zart. 217 § 1 k.k.cechowała niezwykła łatwość podejmowania i realizowania zamiaru popełnienia przestępstwa . Sąd orzekający podziela wyrażony przez Sąd Najwyższy pogląd , iż taka łatwość w podejmowaniu i realizowaniu zamiaru popełnienia przestępstwa może świadczyć o niebezpiecznych cechach osobowości sprawcy , powiększając jego winę( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.05. 1975 r. , w sprawie VI KRN 7/750 ). Jako okoliczność obciążającą Sąd poczytał oskarżonemu również dokonanie przestępstw pod wpływem alkoholu , gdzie ujemne działanie alkoholu na organizm ludzki jest znane każdemu dorosłemu i w pełni poczytalnemu człowiekowi . A okoliczności , że wypicie alkoholu spowodowało u oskarżonego wyolbrzymienie błahych pobudek , rozluźnienie hamulców moralnych , zwiększenie zuchwalstwa i zmniejszenie obawy przed odpowiedzialnością za popełnione przestępstwa , nie tylko nie można uznać za przesłankę wyłączającą umyślność jego działania , ale również nie można jej traktować nawet jako okoliczności mającej łagodzić stopień winy . Odwrotnie , popełnienie przestępstwa pod wpływem alkoholu , właśnie ze względu na świadomość ujemnego działania na organizm ludzki tego typu używki , wpływa na zwiększenie stopnia zawinienia sprawcy . Dodatkowo na niekorzyść oskarżonego Sąd przyjął uprzednią karalność za ciąg przestępstw zart. 279 § 1 k.k.i to po niespełna 1,5 roku od wydania wyroku w w/w sprawie , w trakcie trwania okresu próby na który warunkowo zawieszono orzeczoną tam karę pobawienia wolności . Popełnienie przez oskarżonegoS. M.w tych warunkach świadczy niezbicie o tym , że oskarżony nie wyciągnął absolutnie żadnych wniosków z orzeczonej wówczas kary , która nie skłoniła go do refleksji nad własnym postępowaniem , nie wymusiła przestrzegania przepisów prawa i co najważniejsze również świadczy o braku chęci zmiany postępowania i nikłych efektach procesu jego resocjalizacji . W ocenie Sądu jest to poważna okoliczność obciążająca( por : wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 20 czerwca 2013 r. w sprawie IX Ka 174/13, LEX nr 1717678; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2007 r. w sprawie III KK 237/07, OSNwSK 2007/1/2257; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2013 r. w sprawie IIAKa 227/13, LEX nr 1366153; wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 2 sierpnia 2013 r. w sprawie IX Ka 846/13, LEX nr 1717771; wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie VII Ka 650/13, LEX nr 1715884; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie II AKa 97/15, LEX nr 1768706; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie II AKa 81/15, LEX nr 1953159). Zdaniem Sądu oskarżony jest sprawcą niepoprawnym i lekceważącym porządek prawny , a dotychczasowa kara nie spełniła względem niego żadnych celów wychowawczych i zapobiegawczych . Orzeczone wobec oskarżonego w tym postępowaniu kary pozbawienia wolności za zarzucane mu występki mają dodatkowo kształtować w świadomości potencjalnych sprawców przekonanie o konieczności przestrzegania naruszonych norm prawnych , nieopłacalności tego rodzaju zachowań , nieuchronności kary oraz wskazywać , iż państwo stanowczo reaguje na każde naruszenie norm sankcjonowanych . Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął natomiast przyznanie się do winy przez oskarżonegoS. M.w toku postępowania jurysdykcyjnego , choć tej okoliczności nie sposób przecenić w sytuacji , kiedy już w trakcie śledztwa sprawstwo oskarżonego było w sposób jednoznaczny udowodnione. Mając zatem na względzie aspekt społeczny , postawę oskarżonego , jak i skuteczne nań oddziaływanie, a także z uwagi na przewagę opisanych wyżej okoliczności obciążających w stosunku do jedynej okoliczności łagodzącej należało zatem orzec jednostkowe kary pozbawienia wolności w wysokościach jak powyżej.
Następnie Sąd połączył wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności , mając na uwadze ukształtowany w orzecznictwie pogląd , iż wymiar kary łącznej jest działalnością racjonalną polegającą na oznaczeniu kary w oparciu o zwykłe dyrektywy karania: słuszności i celowości , wyrażone przez związek podmiotowo-przedmiotowy i czasowy zachodzący między realnie zbiegającymi się przestępstwami . O granicach kary łącznej decyduje ścisłość tego związku , tj. stopień związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się realnie przestępstw . W aspekcie przedmiotowym związek przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych czynów jak tożsamość pokrzywdzonych ( największa ścisłość związku zachodzi, gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę ) , rodzaj naruszonych dóbr prawnych (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskość przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr) , sposób działania sprawcy , bliskość czasowa poszczególnych przestępstw itd. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy lub pobudki, jakimi kierował się sprawca , podobieństwo rodzajów i formy winy , zamiarów itd.( por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1983 r. w sprawie IV KR 213/83, OSNKW 1984/5-6/65, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie II Aka 10/12, KZS 2012/3/41, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 08 lutego 2011 r. w sprawie II Aka 14/11, KZS 2011/5/43, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie II Aka 241/11, KZS 2012/2/34, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie II Aka 144/10, KZS 2011/1/63, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie II Aka 230/09, KZS 2010/2/37, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r. w sprawie II Aka 189/09, KZS 2009/12/57, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie II Aka 44/07, KZS 2007/4/27, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie II Aka 138/02, KZS 2002/7-8/41, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 września 2011 r. w sprawie II Aka 372/11, KZS 2012/1/45, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie II Aka 168/11, PiP 2012/4/24, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie II Aka 198/08, KZS 2009/9/61, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie II Aka 178/08, KZS 2009/6/78, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 03 lipca 2008 r. w sprawie II Aka 93/08, KZS 2009/5/57, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2001 r. w sprawie II Aka 154/01, KZS 2002/5/62, czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 09 maja 2001 r. w sprawie II Aka 63/01, KZS 2002/9/25 ) .Podkreślenia jednak wymaga , iż w orzecznictwie od dawna dominuje przekonanie , że zasada pełnej absorpcji kar przy wymierzaniu kary łącznej winna być stosowana w wyjątkowych i nietypowych sytuacjach , gdzie pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami zachodzi zupełnie bliski związek podmiotowy i przedmiotowy(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 1997 r. w sprawie II Aka 321/96, PiP 1997/7-8/19, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie II Aka 100/10, KZS 2010/10/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie II Aka 129/08, KZS 2008/9/48, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2008 r. w sprawie II Aka 98/08, KZS 2008/12/47) .Trzeba przy tym jednocześnie pamiętać, że istotne znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma także wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary , w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 07 maja 2009 r. w sprawie II Aka 104/09, PiP 2010/2/3).
Mając zatem każdy ze wskazanych powyżej względów w odpowiednim zakresie na uwadze , Sąd połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone oskarżonemu opierając się na zasadzie asperacji , mając na uwadze z jednej strony zwartość czasową czynów , tożsamość osoby pokrzywdzonego , a z drugiej strony odmienny sposób działania oskarżonego i różnorodność naruszonych przepisów prawnych . I tak oscylując w granicach od najwyższej z wymierzonych jednostkowych kar pozbawienia wolności względemS. M., tj. od 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności do sumy kar , tj. 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności Sąd orzekł karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności . Zdaniem Sądu tak wymierzona oskarżonemu kara łączna jest odpowiednią reakcją karną na jego zachowanie , adekwatną do popełnionych przez oskarżonego czynów i zagwarantuje ona spełnienie celów kary , zarówno w odniesieniu do prewencji szczególnej , jak i ogólnej.
Mając na uwadze fakt , iż postępowanie karne ma służyć nie tylko wykryciu i ukaraniu sprawcy , ale również zadośćuczynieniu pokrzywdzonemu , Sąd zasądził od oskarżonego rzecz pokrzywdzonegoK. K. (1)obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej czynem zart. 280 § 1 k.k.w całości . W przypadku wyrządzenia szkody przez współsprawców przestępstwa zastosowanie mieć będzieart. 441 § 1 k.c., w świetle którego jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym , ich odpowiedzialność jest solidarna . Jednocześnie , wobec wcześniejszego rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody w stosunku doP. S., Sąd w punkcie IV wyroku uznał , że obowiązek zapłaty przez oskarżonegoS. M.jest solidarny z obowiązkiem zapłaty orzeczonym w stosunku do oskarżonegoP. S.w punkcie II wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku II Wydziału Karnego z dnia 03 sierpnia 2018 r. w sprawie II K 679/18 .
W punkcie V wyroku na poczet orzeczonej w stosunku do oskarżonegoS. M.łącznej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres tymczasowego aresztowania w sprawie począwszy od dnia 02 września 2018 r. , od godziny 17:50 .
Ponadto na podstawie wskazanych w wyroku przepisów Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu , obciążając nimi oskarżonego , albowiem biorąc pod uwagę jego sytuację rodzinną ( oskarżony nie posiada nikogo na utrzymaniu ) i majątkową Sąd uznał , iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie go od obowiązku uiszczenia tychże należności na rzecz Skarbu Państwa , które oskarżony będzie w stanie uiścić jeśli nie jednorazowo , to bezspornie po rozłożeniu ich na stosowne raty .

SSR Beata Studzińska

ZARZĄDZENIE

1
(...);

2
(...);

3
(...).

G., dnia 04 października 2019 r. SSR Beata Studzińska