Sąd Rejonowy w Piszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 249/24
Data wyroku: 2024-09-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Magdalena Łukaszewicz
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: 117 kc

Sygn. akt I C 249/24

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 września 2024 r.
Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: sędzia Magdalena Łukaszewicz
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Topa
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2024 roku
sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego z siedzibą wW.
przeciwkoA. B.
o zapłatę
o r z e k a:
oddala powództwo.

UZASADNIENIE
W dniu 25 czerwca 2024 roku Agencja Mienia Wojskowego wW.wytoczyła powództwo przeciwkoA. B.o zapłatę kwoty 1 062,40 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w okresie od 2005 do 2013 roku pozwany zamieszkiwał wlokalu mieszkalnym nr (...)przyulicy (...)wO., który to lokal pozostawał w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (obecnie Agencja Mienia Wojskowego). Podstawą zamieszkiwania w lokalu przez pozwanego byładecyzja nr (...)DyrektoraOddziału (...)Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wO.z dnia 26 października 2005 roku. W trakcie zajmowania ww. lokalu przez pozwanego, doszło do powstania uszkodzeń elementów wyposażenia lokalu oraz urządzeń technicznych. Koszt naprawy tych uszkodzeń wyniósł 561,19 złotych i obciąża pozwanego. Pismem z dnia 31 maja 2024 roku powódka wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty należności w wysokości 1 058,26 złotych, w tym: kwoty 561,19 złotych tytułem należności głównej i kwoty 497,07 złotych tytułem odsetek naliczonych do dnia sporządzenia wezwania. Wezwanie pozostało bezskuteczne.
Powódka wskazała, że podstawę prawną dochodzonego przez nią roszczenia stanowi art. 69 ust. 7 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.
PozwanyA. B.w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. Podniósł zarzut przedawnienia roszczenia.

Sąd ustalił, co następuje:
DyrektorOddziału (...)Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wO.decyzją nr (...)z dnia 26 października 2005 roku, na podstawie przepisówustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej PolskiejprzyznałA. B.prawo do zamieszkiwania wlokalu mieszkalnym nr (...)przyulicy (...)wO..
W lokalu powyższymA. B.zamieszkiwał do 2013 roku.
W trakcie zajmowania ww. lokalu przezA. B., doszło do powstania uszkodzeń elementów wyposażenia lokalu oraz urządzeń technicznych. Koszt naprawy tych uszkodzeń wyniósł 561,19 złotych. W dniu 8 listopada 2013 roku Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wW.wystawiła notę księgową na ww. kwotę, którą obciążyłaA. B.. Termin płatności określono na 14 dni od dnia doręczenia noty adresatowi.
Pismem z dnia 31 maja 2024 roku Agencja Mienia Wojskowego wezwałaA. B.do dobrowolnej zapłaty należności w wysokości 1 058,26 złotych, w tym: kwoty 561,19 złotych tytułem należności głównej i kwoty 497,07 złotych tytułem odsetek naliczonych do dnia sporządzenia wezwania. Wezwanie pozostało bezskuteczne.
(okoliczności bezsporne)

Sąd zważył, co następuje:
W myślart. 117 § 1 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.
W przedmiotowej sprawie powódka niewątpliwie dochodzi roszczenia majątkowego – domaga się bowiem zasądzenia na jej rzecz od pozwanego kwoty 1 062,40 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Zgłoszone przez powódkę roszczenie nie jest objęte żadnym wyjątkiem od zasady przedawniania się roszczeń majątkowych.
Zgodnie z aktualnym brzmieniemart. 118 k.c., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba, że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Powyższy przepis został zmieniony w zakresie długości terminu przedawnienia ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018.1104), która w art. 5 ust. 1 i 2 stanowi, że do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisykodeksu cywilnego, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą; jeżeli zgodnie zkodeksem cywilnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, termin przedawnienia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy; jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Ustawa weszła w życie w dniu 9 lipca 2018 roku.
Z poczynionych w sprawie ustaleń, w szczególności z załączonej do pozwu noty księgowej z dnia 8 listopada 2013 roku (k. 10), wynika, że termin przedawnienia przedmiotowego roszczenia powódki rozpoczął swój bieg w listopadzie 2013 roku. Termin 10-letni upływałby zatem w listopadzie 2023 roku, a termin sześcioletni liczony od dnia 9 lipca 2018 roku upływałby w dniu 9 lipca 2024 roku. W sprawie zastosowanie ma zatemart. 125 § 1 k.c.w dotychczasowym brzmieniu, określający 10-letni termin przedawnienia.
Odnośnie terminu, od którego zaczyna biec przedawnienie należy odwołać się doart. 120 § 1 zd. 1 k.c., w myśl którego bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenia mogą uzyskać przymiot wymagalności w dniu oznaczonym przez ustawę lub przez czynność prawną, albo przez właściwość zobowiązania. W doktrynie określa się wymagalność jako stan, w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Jest to stan potencjalny, o charakterze obiektywnym, którego początek zbiega się z chwilą uaktywnienia się wierzytelności. Stanowi to początek biegu przedawnienia.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że możliwość żądania przez powódkę zaspokojenia przedmiotowej należności głównej z odsetkami za opóźnienie w spłacie, powstała z chwilą upływu 14 dni od dnia doręczenia pozwanemu noty księgowej wystawionej w dniu 8 listopada 2013 roku. Powódka nie przedłożyła dowodu doręczenia ww. noty pozwanemu, więc zważywszy na datę wystawienia noty Sąd przyjął, iż termin jej płatności upłynął w listopadzie 2013 roku.
Zgodnie zart. 123 § 1 pkt 1 k.c.bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia.
Bieg przedawnienia przerywa się także przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Przerwanie biegu terminu przedawnienia może więc wynikać z zachowania wierzyciela lub dłużnika.
Zgodnie zart. 124 § 1 k.c., po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na owo.
Z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową nie wynika, aby w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia. Również czynność procesowa podjęta przez powódkę, a polegająca na wniesieniu niniejszego pozwu o zapłatę, nie przerwała biegu terminu przedawnienia, gdyż została podjęta już po upływie tegoż terminu.
Przedawnienie jest instytucją prawa bezwzględnie obowiązującego (ius cogens) i regulujące je przepisy nie mogą być uchylone lub zmienione wolą stron – zgodnie z treścią przepisuart. 119 k.c., terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.
W tym stanie rzeczy, uznając, iż dochodzone przez powódkę roszczenie przedawniło się, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów powództwo oddalił.