Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1183/24
Data wyroku: 2025-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Anna Kalbarczyk, Adam Bednarczyk, Aleksandra Mazurek
Słowa kluczowe: Czynna napaść
Podstawa prawna: art.280 §1 kk

Warszawa, dnia 15 stycznia 2025 r.
Sygn. akt VI Ka 1183/24

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSA (del.) Anna Kalbarczyk
Sędziowie: SO Adam Bednarczyk,
SO Aleksandra Mazurek
protokolant sądowy Justyna Kutnikowska
przy udziale prokuratora Gabriela Żuławskiego
po rozpoznaniu dnia 15 stycznia 2025 r.
sprawyK. K. (1)synaJ.iA.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 15 lipca 2024 r. sygn. akt IV K 844/23
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. O.kwotę 1033, 20 zł, w tym podatek VAT obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonego w instancji odwoławczej;
3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Adam Bednarczyk SSO Aleksandra Mazurek

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1183/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

    Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie

z dnia 15 lipca 2024 r., sygn. akt IV K 844/23  przeciwkoK. K. (1).

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

Lp.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

karalność oskarżonego

karta karna k. 228229

2.

stan majątkowy oskarżonego

EPUAP k. 223

3.

Informacja o cenach aut używanych

k. 258

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1, 2

Karta karna, EPUAP

Dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

3.

Informacja o cenach aut używanych

Dokument niekwestionowany przez strony.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

I
naruszenie przepisów postępowania:art. 7w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez:

a
dokonanie ustaleń w przedmiocie wartości mającego podlegać zaborowi samochoduB.onr rej. (...)na kwotę nie mniejszą niż 15.000 zł w oparciu o dowody nie ujawnione w trakcie rozprawy głównej tj. „fakty powszechnie znane z portali ogłoszeniowych”, podczas gdy wycena wartości konkretnego samochodu danej marki nie jest faktem powszechnie znanym, zwłaszcza przy braku ustalenia przez Sąd Rejonowy jakichkolwiek bliższych danych dot. tego samochodu, zaś w trakcie rozprawy głównej nie został przeprowadzony dowód z oględzin portali ogłoszeniowych,

b
przyjęcie, iż samochód stanowiący przedmiot zaboru należał doP. G., podczas, gdy ani ona, ani pokrzywdzonyK. P.nie złożyli takiego zeznania, zaś notatka urzędowa znajdująca się w aktach sprawy na k. 101 wskazuje, iż właścicielem samochodu jestM. P.,

c
uznanie, iż oskarżony uderzył pokrzywdzonego kilkakrotnie pięścią w twarz, pomimo, iż ten element opisu zdarzenia pojawił się dopiero podczas kolejnego przesłuchania pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym, pokrzywdzony pominął go opisując zdarzenie świadkowiK. K. (2)oraz podczas etapu swobodnych zeznań na rozprawie głównej dnia 16 V 2024 r., zaś bezpośrednio po zdarzeniu pokrzywdzony nie miał na twarzy żadnych śladów,

d
pominięcie tego fragmentu zeznań świadkaK. K. (2)(pomimo uznania ich w całości za wiarygodne) i wyjaśnień oskarżonego, w których mowa jest o: rzeczywistym zamiarze zaboru samochodu pokrzywdzonemu z uwagi na fakt, iż zażywa w samochodzie narkotyki, nietypowym przebiegu spotkania pokrzywdzonego z oskarżonym po dokonaniu zaboru, kiedy to oskarżony nie uciekał, lecz pertraktował z pokrzywdzonym oddanie kluczyków do samochodu i wskazanie miejsca jego parkowania, podczas, gdy dowody powyższe wskazują, iż zamiarem oskarżonego był krótkotrwały zabór samochodu z uwagi na fakt zażywania w nim narkotyków przez pokrzywdzonego nie zaś w celu przywłaszczenia,

e
pominięcie faktu, iż pokrzywdzony w dacie czynu zażywał narkotyki, co sam przyznał w swoich zeznaniach, oraz zauważenie tego przez oskarżonego już w dacie czynu, co wskazuje na prawdziwość wyjaśnień oskarżonego co do zamiaru przywłaszczenia samochodu,

f
pominięcie w ocenie celu zaboru samochodu wyjaśnień oskarżonego oraz dokumentacji leczenia psychiatrycznego, które wskazują na trudności w kontrolowaniu emocji przez oskarżonego i możliwość podjęcia reakcji nieadekwatnych do bodźca.

☒ zasadne
☐ częściowo zasadne
☐ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zawiera argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wbrew stanowisku skarżącego, sąd rejonowy rozstrzygał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który z poszanowaniem reguł procesu karnego ujawnił w toku rozprawy głównej. Zgromadzone dowody oceniono z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie dokonanej oceny prawidłowo ustalono stan faktyczny. Argumentacja sądu, rzeczowa i logiczna, zasługuje na pełną aprobatę. Obrońca oskarżonego w sposób selektywny podchodzi do materiału dowodowego, uwypuklając i w zasadzie opierając całą argumentację na wyjaśnieniach oskarżonego, stąd wyprowadza dowolne wnioski.

2
Jako jeden z argumentów wadliwości wyroku sądu pierwszej instancji obrońca podał brak dokładnego ustalenia wartości skradzionego samochodu, kwestionując przyjęte w tym zakresie kryteria. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że samochód był„nieustalonej bliżej wartości, wynoszącej co najmniej kilkanaście tysięcy złotych”. Wbrew twierdzeniom obrońcy w aktach sprawy znajdowały się informacje mogące przybliżyć wartość samochodu. W protokole oględzin (k. 5) podano bowiem, że odnaleziony samochód toB. (...), a zdjęcia (k. 98) wskazują faktycznie, że było toB. (...)pierwszej generacji produkowane pomiędzy 20042011 rokiem o typie podwozia hatchback, pięciodrzwiowy, o czym świadczy kształt przednich i tylnych lamp. Nie ma zatem racji obrońca, że nie ustalono modelu pojazdu uniemożliwiającego oszacowanie jego wartości. Jednakże, z uwagi na niepewność obrońcy co do właściwego oszacowania wartości pojazdu, sąd drugiej instancji przeprowadził dowód z informacji o cenach tego typu samochód w okresie ich produkcji, które potwierdziły prawidłowość ustaleń sądu pierwszej instancji. Jak wynika informacji o cenach średnich używanych samochodówB. (...)– ceny w przedziale lat 2004 – 2011 kształtowały się od 13.300 zł do 29.999 zł. Ustalenie sądu pierwszej instancji, że samochód był nieustalonej bliżej wartości, wynoszącej co najmniej kilkanaście tysięcy złotych jest ze wszech miar prawidłowe.

3
Po drugie brak dokładnego ustalenia wartości samochodu nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Oskarżonemu przypisano bowiem popełnienie czynu zart. 280 § 1 k.k., które w przeciwieństwie do zwykłej kradzieży nie jest uzależnione od wartości skradzionej rzeczy, która może przybrać dowolną wartość.

4
Na treść wyroku nie miał wpływu brak wskazania faktycznego właściciela skradzionego pojazdu, to jest czy był nimM. P., czy też użytkująca samochód jego córkaP. G.. Dostrzega to również obrońca stwierdzając, że nie jest to pierwszoplanowa okoliczność dla przypisania sprawstwa oskarżonemu. Sąd słusznie nie czynił w tym zakresie ustaleń, gdyż nie miały one żadnego znaczenia.

5
Przechodząc do kwestii istotniejszych wskazanych w zarzutach apelacji to jest ustalenia, że oskarżony uderzył pokrzywdzonegoK. P.pięścią w twarz sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że oskarżonyK. K. (1)„użył wobecK. P.przemocy w postaci spryskania twarzy gazem łzawiącym, a następnie kilkukrotnego uderzenia pięścią w twarz”. Takie ustalenia zostały poczynione na podstawie zeznań świadkaK. P.. Rację ma obrońca oskarżonego, że świadek ten w trakcie pierwszych zeznań nie podał, że oskarżony uderzył go pięścią w twarz. Świadek wytłumaczył natomiast , z jakiego powodu nie wskazał tej okoliczności będąc przesłuchiwanym w nocy 19 kwietnia 2023 roku, o godz. 00:40.

6
W dniu 27 kwietnia 2023 roku świadekK. P.złożył zeznania po raz kolejny, kiedy to rozpoznał oskarżonego na okazanych mu fotografiach. Zeznał wówczas, że„jestem tego pewien w 100%, nie mam żadnych wątpliwości. Mężczyzna był głównym sprawcą który ukradł mój samochód markiB.. Mężczyzna w pierwszej kolejności mnie zagazował ja wyskoczyłam z samochodu zaczęłam pytać dlaczego to zrobił, i zapytał czy mam jakieś pieniądze. Powiedziałem, że nie mam a ten mężczyzna zaczął grzebać w moim samochodzie i rzucać rzeczy na podłogę. Ja próbowałem odciągnąć mężczyznę od samochodu i zaczęliśmy się szarpać. Mężczyzna uderzył mnie z pięścią w twarz, nie pamiętam ile razy.”(K. 61-62). Te zeznania zostały przez niego potwierdzone w toku rozprawy głównej.

7
K. P.zeznając na rozprawie po odczytaniu zeznań złożonych jako pierwszych, w nocy 19 kwietnia 2023 roku podał„Podtrzymuję. Są różnice, dzisiaj parę szczegółów mi wyleciało z głowy. Jak się uspokoiłem to mi się przypomniało parę rzeczy, wtedy było na szybko i byłem w szoku. (…) jak ten mężczyzna psiknął mi gazem to jeszcze kilkakrotnie mnie uderzył pięścią w twarz.”(k. 162).

8
Ocena wszystkich złożonych zeznań wskazuje, że świadek nie powiedział o uderzeniu pięścią w twarz tylko za pierwszym razem, w każdych kolejnych podawał tę okoliczność. W tym aspekcie zauważyć należy, że pierwszy raz świadek był przesłuchiwany w nocy 19 kwietnia 2023 roku, o godz. 00:40, tuż po zdarzeniu. Z pewnością był to dla świadka czas szczególny, bo cztery godziny po traumatycznych dla niego wydarzeniach. Doświadczenie życiowe wskazuje, że nie wszystkie okoliczności mogły wówczas zostać odtworzone przez świadka, w szczególności, że była to pora nocna i stresująca sytuacja. I tak też wytłumaczył swoje zeznania świadek na rozprawie.

9
Ewentualny brak obrażeń na twarzy nie wskazuje, żeK. P.nie został uderzony przez oskarżonego, a tylko że uderzenie to mogło nie pozostawić śladów, w szczególności, że nie dociekano o siłę, z jaką zostały zadane. Natomiast świadekK. K. (2)zeznał, jedynie„Nie przypominam sobie, by oskarżony miał obicia na twarzy, było ciemno, ale nie przypominam sobie”(k. 171).

10
Wszystkie te okoliczności nie wskazują na to, by świadek miałyby jakiś nieustalony własny cel, by zeznać o uderzeniu pięścią. Jego zeznania prawidłowo zostały ocenione jako wiarygodne, gdyż nie ujawniły się w toku postępowania żadne fakty mogące podważyć prawdziwość jego relacji. Świadek ten jest osobą obcą dla oskarżonego, nie ma żadnego interesu w tym by fałszywie go oskarżać.

11
Całkowicie niewiarygodną wersją jest podawany przez oskarżonego powód zabrania samochodu, to jest rzekome zażywanie narkotyków przezK. P.. Świadek na rozprawie powiedział wprost, że„wtedy tego dnia nie zażywałem narkotyków”. Wcześniejsze używanie narkotyków, czy też jakiekolwiek problemy świadka w tym zakresie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Absurdem byłoby przyjęcie za wiarygodne, że oskarżony w sytuacji hipotetycznego dostrzeżenia zażywania narkotyków przez osobę siedzącą na miejscu pasażera w samochodzie, używa gazu łzawiącego, bije pięścią a następnie odjeżdża i ukrywa samochód. Tylko dlatego, że„Było w planach dać nauczkę pokrzywdzonemu bo spożywał coś w samochodzie na podwórku. Chciałem mu dać nauczkę po spożywał narkotyki w samochodzie”(k. 82v), ewentualnie„Chciałem powstrzymać, było coś takiego, chciałem pogonić on nas spod bloku, były skargi, że ćpa pod blokiem, kręci, zatacza się koło tego samochodu”(k. 172).

12
Z dokumentacji medycznej dotyczącej oskarżonego, do której odwołuje się obrońca nie wynika, by oskarżony miał problemy ze zdrowiem psychicznym wskazującym na anormalne zachowania, które miałyby uzasadniać jego rzekomą przesadną reakcję na zauważenie w pojeździe osoby zażywającej narkotyki. Stwierdzić bowiem należy, że działanie oskarżonego to nie obywatelska postawa mająca na celu uniemożliwienie osobie zażywającej środki odurzające prowadzenie pojazdu mechanicznego, a dokonanie kradzieży tego samochodu po wcześniejszym użyciu przemocy.

13
O takim zamiarze świadczy sposób działania oskarżonego, czyli użycie wobecK. P.przemocy w postaci spryskania gazem łzawiącym, kilkukrotnego uderzenia pięścią w twarz, a następnie odjechanie samochodem, szybka ucieczka z miejsca zdarzenia i ukrycie go na terenie ogródków działkowych.

14
Reasumując zarzuty podniesione w apelacji są całkowicie bezzasadne w stopniu oczywistym.

Wniosek

Obrońca wniósł o zmianę wyroku i o uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot zmiany

W całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Wyrok sądu pierwszej instancji był prawidłowy.

5.4 Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. O.kwotę 1033, 20 zł, w tym podatek VAT obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonego w instancji odwoławczej.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

3.

Zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa (art. 624 § 1 k.p.k.)

7

PODPIS

A. B.A. A. (2)Mazurek

7.1.1. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt IV K 873/22 przeciwkoP. S..

7.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

7.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

7.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana