Sąd Rejonowy w Bydgoszczy
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III W 111/23
Data wyroku: 2023-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: AsKrzysztof Kurowski
Teza: Materiał dowodowy nie pozwolił na poczynienie ustaleń faktycznych tego rodzaju, że obwiniona nie dopełniła obowiązku dbania o swojego psa w ten sposób by nie stanowił uciążliwości dla otoczenia zakłócając spoczynek nocny pokrzywdzonym przez uporczywe szczekanie.

Sygn. aktIII W 111/23

POSTANOWIENIE
Dnia 16 lutego 2023 roku
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, Wydział III Karny
w składzie:
Przewodniczący: AsSRK. K.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu16 lutego 2023 roku
w sprawieE. U.
s.(...)zd.Ż.
ur. (...)wB.
obwinionej o to, żew okresie od dnia 10 grudnia 2021 roku do dnia 03 listopada 2022 roku wB., przyul. (...)naposesji nr (...)hałasem spowodowanym do należącego do niej psa, który uporczywie szczekał zakłócała spokój oraz spoczynek nocny, co stanowi uciążliwość dla mieszkańców posesjiul. (...)wB., tj.J. A.,H. A.,P. A.,T. A.iW. K., tj. o czyn z art. 51 § 1 k.w.
z urzędu
w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania
na podstawieart.62 § 1 k.p.w.iart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.

p o s t a n a w i a
odmówił wszczęcia postepowania przeciwkoE. U., o czyn z art. 51 § 1 k.w.

UZASADNIENIE
Do tutejszego Sądu w dniu 10.02.2023 r. wpłynął wniosek o ukaranieE. U.za czyn polegający na tym, że w okresie od dnia 10 grudnia 2021 roku do dnia 03 listopada 2022 roku wB., przyul. (...)naposesji nr (...)hałasem spowodowanym do należącego do niej psa, który uporczywie szczekał zakłócała spokój oraz spoczynek nocny, co stanowi uciążliwość dla mieszkańców posesjiul. (...)wB., tj.J. A.,H. A.,P. A.,T. A.iW. K., tj. o wykroczenie z art. 51 § 1 k.w.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu zarzucane obwinionej we wniosku o ukaranie zachowanie nie wypełniało znamion wykroczenia z art. 51 § 1 k.w.
Wykroczenia określone w treści art. 51 k.w. zarówno w postaci podstawowej ( § 1), jak i kwalifikowanej ( § 2) można popełnić jedynie umyślnie. Potwierdza to Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 30 września 2002 r. (III KKN 327/02), stwierdzając, że istota wybryku spenalizowanego w art. 51 § 1 k.w. jest uzależniona od szczególnych znamion strony podmiotowej, charakteryzującej się umyślnym okazaniem przez sprawcę lekceważenia dla norm zachowania się. Jako że wykroczenia z art. 51 są znamienne skutkiem (wykroczenie materialne), należy brać tu pod uwagę zarówno umyślność zachowania się sprawcy, które zawsze jest umyślne, jak i umyślność wywołanego tym działaniem skutku, który może już być objęty zarówno umyślnością, jak i nieumyślnością. Czynność sprawcza polega na wybryku, którego skutkiem będzie zakłócenie spokoju, porządku lub spoczynku nocnego, bądź też wywołanie zgorszenia w miejscu publicznym.
Tak więc zasadnicze znaczenie dla kwalifikacji zachowania z omawianego przepisu ma interpretacja pojęcia wybryku. Powszechnie przyjmuje się, że wybryk to zachowanie, które odbiega od przyjętego zwyczajowo postępowania w danym miejscu, czasie i okolicznościach, narusza czy lekceważy obowiązujące zasady współżycia społecznego. Przykładami wybryku może być właśnie, hałas jeśli tylko pozostawać będzie w sprzeczności z przyjętymi w danych okolicznościach normami postępowania, zasadami współżycia społecznego. Samo dopuszczenie się wybryku nie stanowi jeszcze wykroczenia z art. 51 k.w. - warunek karalności stanowią skutki wybryku w postaci zakłócenia spokoju publicznego, porządku, spoczynku nocnego lub też wywołanie zgorszenia w miejscu publicznym.
Tymczasem w zachowaniuE. U., nie sposób dopatrzeć się elementów pozwalających na nazwanie jej zachowania wybrykiem w sensie prawnym.
Zdaniem Sądu, zebrane w sprawie dowody wykazały ponad wszelką wątpliwość, żeE. U.nie dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu, a zakwalifikowanego przez oskarżyciela publicznego jako wykroczenia z art. 51 § 1 k.w., albowiem opisane we wniosku o ukaranie zachowanie obwinionej, w ogóle nie nosi znamion wykroczenia.
Zdaniem Sądu odczucia pokrzywdzonych, którzy wskazywali okoliczności powodujące, że dochodzące z posesji obwinionej odgłosy szczekania psa były przez nich odbierane jako nazbyt głośne i uniemożliwiające im wypoczynek, nie wystarczyły do uznania sprawstwa obwinionejE. U..
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań samych pokrzywdzonych, nie sposób zarzucić obwinionej braku dbałości o to, by jej pies nie stanowił zagrożenia lub – co bardziej istotne – uciążliwości dla otoczenia. Jak wynika z akt sprawy, obwiniona w żaden sposób nie stwarza sytuacji, które drażniłyby jej psa i powodowały jego szczekanie, nie drażni ani też nie znęca się nad zwierzęciem, pies ma zapewnione właściwe warunki bytowe.
Oceniając zachowanie obwinionej w ujęciu przesłanek ustawowych wykroczenia stypizowanego w art. 51 k.w. nie sposób pominąć również i tego, iż nie każda emisja hałasu przekraczająca dopuszczalne normy podpada pod ten przepis, jeżeli działaniu sprawcy nie można przypisać umyślności, tak jak w omawianym przypadku.
Podkreślić jednocześnie należy, niniejsze orzeczenie zapadł dlatego, że materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie ustaleń faktycznych tego rodzaju, że obwiniona nie dopełniła obowiązku dbania o swojego psa w ten sposób by nie stanowił uciążliwości dla otoczenia zakłócając spoczynek nocny pokrzywdzonym przez uporczywe szczekanie.
Wobec powyższych okoliczności, Sąd odmówił wszczęcia postepowania w niniejszej sprawie.
AsSRK. K.

ZARZĄDZENIE
Bardzo Proszę:

1
odnotować postanowienie;

2
odpis postanowienia doręczyć obwinionej z pouczeniem, pokrzywdzonym z pouczenie, oskarżycielowi publicznemu

3
akta z pływem lub za 21 dni.

B., dnia 16 luty 2023 r.
AsSRK. K.