Sąd Rejonowy w Zawierciu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 901/13
Data wyroku: 2015-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Noszczyk

Sygn. akt II K 901/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Zawierciu w  II – im Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący  SSR Jarosław Noszczyk
Protokolant   Bożena Moryń
w obecności Romana Kaweckiego Prokuratora z Prokuratury Rejonowej w Zawierciu
po rozpoznaniu w dniu: 5.02.2015r., 29.06.2015r., 1.10.2015r. 26.11.2015r.
sprawyS. D.s.E.iA., ur. dn. 18.03.1973r. wP.

oskarżonemu o to, że:

w dniu 01 maja 2013 roku wD.gminyP.województwa(...)skierował groźby pozbawienia życia pod adresemB. Ś.co wzbudziło w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia,
tj. o czyn zart. 190 § 1 kk.

1
OskarżonegoS. D.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek zart. 190§1kki na podstawieart. 190§1kkw zw. zart. 33§1 i 3kkwymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych,

2
na podstawieart.627kpkw zw. zart. 3 ust.1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.Ust. 1983Nr 49poz.223z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 346,83 (trzysta czterdzieści sześć 83/100) złotych, w tym opłatę sądową 200 (dwieście) złotych i wydatki 146,83 (sto czterdzieści sześć 83/100) złotych.

II K 901/13

UZASADNIENIE
S. D.stanął pod zarzutem popełnienia występku zart. 190§1 kk, polegającego na tym, że w dniu 1 maja 2013r. wD., gminyP., woj.(...)skierował groźby pozbawienia życia pod adresemB. Ś., co wzbudziło w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 1 maja 2013r.B. Ś.przyjechał do miejscowościD.do swojej babciK. W.. Wieczorem jeżdżąc rowerem po okolicy spotkał kolegówD. Z.iS. G.. Dołączył do nich takżeT. G.. Około godziny 21 zatrzymali się na jednym z przystanków autobusowych przy tzw. StarymK.. Po pewnym czasie drogą w pobliżu tego przystanku przejeżdżali na motorowerachŁ. S.iD. D. (1), syn oskarżonego. Jako pierwszy przejeżdżałŁ. S., a za nim w pewnej odległościD. D. (1), któremu przejazd próbował utrudnićB. Ś.. ZachowanieB. Ś.zaniepokoiłoD. D. (1), który przestraszył się bo nie wiedział co mogłoby się wydarzyć gdyby został zatrzymany. Po dotarciu do miejsca zamieszkaniaŁ. S.,D. D. (1)o zdarzeniu telefoniczne powiadomił swoją matkęD. D. (2), która przyjechała po niego i zabrała go do domu. Następnie około godziny 22.00D. D. (2)wraz z mężem udali się samochodem do przystanku przy StarymK.. Widząc, że w dalszym ciągu przebywał tamB. Ś.z kolegami, oskarżonyS. D.wysiadł z samochodu i skierował się od razu w stronę pokrzywdzonego. Był pod wpływem alkoholu, posiadał w dłoni jakiś kij.B. Ś.zaczął wtedy uciekać. OskarżonyS. D.gonił go i krzyczał, że go zabije.B. Ś.zatrzymał się gdy zorientował się, że oskarżony przestał go gonić. Zobaczył wtedy, żeS. D., wrócił na przystanek i odgrażał się jego kolegom oraz szarpałD. Z.. Po chwili oskarżony ponownie podjął pościg za pokrzywdzonym, wykrzykując, że go zabije. Nie zdołał jednak do niego dobiec, dlatego wrócił do samochodu i odjechał wraz zD. D. (2).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o materiał dowodowy, na który złożyły się: zeznania świadkówB. Ś.(k. 7-8;26; 123-123v),S. G.(k. 11-12;82v-83),T. G.(k. 13-14;83),D. Z.(k. 15-16;133),K. W.(k. 17-18; 124124v)Ł. S.(k. 20; 124v-125)W. S.(k. 28; 125-125v)częściowoD. D. (1)(k. 24-25; 133v-134).
OskarżonyS. D.ma 42 lata, wykształcenie zasadnicze zawodowe, jest rolnikiem, utrzymuje się z prac dorywczych z których osiąga dochody około 1.000 zł. miesięcznie. Jest żonaty posiada na utrzymaniu dwoje dzieci. Był dotychczas wielokrotnie karany za przestępstwa zart. 177§1 kk, 178a§1 kkorazart. 244 kk(dane o karalności k. 88-89).Nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
Przesłuchany w charakterze podejrzanego(k. 33-34; 115v)nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, że zdarzenie miało miejsce w dniu 03 maja 2015r. i polegało na tym, że wraz z żoną podjechali na przystanek, gdzie przebywała grupa chłopców i to jego żona podjęła z nimi rozmowę. Nie opuszczał pojazdu do momentu gdy usłyszał jak zaczęli wyzywać jego żonę, przy czym zaprzeczył aby wypowiadał jakiekolwiek groźby pod ich adresem.
Sąd zważył, co następuje.
Okoliczności popełnienia czynu zarzuconego oskarżonemuS. D.nie budzą wątpliwości.
Sąd w zasadniczej części uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonegoB. Ś., w szczególności w zakresie w jakim dotyczyły one przebiegu zdarzenia z udziałemS. D.. Znajdują one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym w postaci zeznań bezpośrednich świadków:S. G.,T. G.iD. Z., którzy ze szczegółami zrelacjonowali okoliczności przyjazdu oraz zachowania się oskarżonego i jego żony, a ich relacje są zdaniem Sądu zbieżne.
O ile natomiastK. W.nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, które rozegrało się na przystanku autobusowym, złożone przez nią zeznania są istotne albowiem dotyczą zachowania oskarżonego oraz jego żony, którzy przyjechali na jej posesję i w sposób agresywny i napastliwy dopytywali o jej wnuka, nie ukrywając przy tym, że ich zamiarem jest, delikatnie mówiąc, danie mu nauczki, za to że zaczepia ich syna. Znamienne jest także to, żeK. W.w obawie o zdrowie, a nawet życieB., uprzedziła go telefonicznie o grożącym mu niebezpieczeństwie na wypadek gdyby wracał do domu. To właśnie dlatego pokrzywdzony, w obawie przed reakcją oskarżonego i jego żony wracał do domu babki, przedzierając się przez krzaki, aby nie zostać przez nich zauważonym.
ŚwiadekW. S.także nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, rozmawiała jednak zD. D. (2), gdy ta przyjechała do niej po syna, i to z jej ust padły słowa, iż rozprawi się z chłopakami na przystanku, którzy zaczepiali jej syna. Zeznania te Sąd uznał za wiarygodne, albowiem świadekW. S.nie miała absolutnie żadnego powodu aby składać odbiegające od prawdy oświadczenia określonej treści.
Sąd odmówił natomiast wiarygodności zeznaniomB. Ś.w zakresie w jakim zaprzeczał aby pomiędzy nim, a synem oskarżonegoD. D. (1)w rejonie przystanku autobusowego doszło do jakiejkolwiek konfrontacji. Jego twierdzeniom przeczą nie tylko zeznania świadkaD. D. (1)ale także zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Gdyby bowiemD. D. (1)bez żadnych przeszkód przejechał obok przystanku, w pobliżu którego przebywałB. Ś.i jego koledzy, to na pewno nie zawiadamiałby o niczym swojej matki. PonadtoŁ. S.potwierdził, że po przyjeździe na plac,D. D. (1)powiedział mu, że przebywający na przystanku chłopcy przestraszyli go i powiadomił o tym telefonicznie swoją matkę, która przyjechała po niego i zabrała go do domu.
Za niewiarygodne Sąd uznał zeznania świadkaD. D. (2), która w toku składania zeznań w postępowaniu przygotowawczym(k. 21)zaprzeczyła okolicznościom zarówno dotyczącym zdarzenia na przystanku autobusowym, jak i wizyty na posesjiK. W., a także przybycia po syna na posesjęW. S.. Przed Sądem(k. 116v)przedstawiła zupełnie nową wersję przebiegu zdarzenia zeznając, że po tym jak dowiedziała się o zajściu na przystanku, które według jej relacji miało polegać na tym, że obecni tam chłopcy grozili jej synowi, sama tam pojechała i zwróciła im na to uwagę. Zaprzeczyła aby wraz z nią był tam obecny jej mąż.
Zeznania świadkaJ. L.orazA. W.Sąd uznał za wiarygodne, przy czym opierały się one jedynie na relacjach o zdarzeniu przedstawionych przez pokrzywdzonego oraz jego babkęK. W..
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności wyjaśnienia oskarżonegoS. D.Sąd uznał za niewiarygodne zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Nie znajdują one żadnego potwierdzenia w tworzącym spójną i logiczną całość materiale dowodowym. Nie są także zbieżne z tym, co zeznała jego żona.
Za popełnienie przypisanego czynu, Sąd wymierzył oskarżonemuS. D.karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie okoliczności zdarzenia stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, a także jego sytuację materialną i osobistą. W ocenie Sądu orzeczona kara spełni wymagane cele w zakresie indywidualnego oraz generalnego oddziaływania. Sąd ponadto obciążył oskarżonego kosztami postępowania w sprawie.