Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 2672/21
Data wyroku: 2023-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 2672/21

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 października 2021 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi- Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa MiastaŁ.przeciwkoB. S.o zapłatę:

1
umorzył postępowanie w zakresie kwoty 8 902,10 zł;

2
oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

Apelację od tego wyroku wniósł powód, zaskarżając orzeczeniew części, to jest w zakresie pkt 2. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaciart. 233 § 1 k.p.c.także w zw. zart. 6 k.c.oraz sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że pozwanej nie obciąża niespłacone zadłużenie z tytułu zamiany mieszkania. W konsekwencji podniesionych zarzutów powód wniósł o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżenia poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie wyrokuz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o oddalenie tego środka zaskarżenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się bezzasadna.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne.
Nie można zgodzić się z powodem, że doszło do naruszeniaart. 233§ 1 k.p.c.Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów,z których strony wywodzą skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał konkretnych błędów w sposobie oceny materiału dowodowego. Zarzut apelacji odnosi się do wiarygodności dowodu z przesłuchania pozwanej (choć dowód taki w ogóle nie został przeprowadzony) i rzekomego przyjęcia niewiarygodności bliżej nieokreślonych dokumentów. Można odnieść wrażenie, że skarżący po prostu powołał się na wszystkie złożone do akt sprawy dokumenty i zestawienia, które uznał za wystarczające do zasądzenia dochodzonego roszczenia. Nie uwzględnił jednak okoliczności, że Sąd Rejonowy nie zakwestionował wiarygodności dokumentów i wydruków, ale podważył merytoryczną prawidłowość przedstawionych wyliczeń. Z takim rozumowaniem Sądu I instancji skarżący w ogóle nie polemizuje. Apelujący ograniczył się do ogólnikowego zarzutu i uzasadnienia apelacji, które sprowadza się do przywołania istoty zasady swobodnej oceny dowodów, ale bez powiązania tych wywodów z okolicznościami niniejszej sprawy.
Nie można zgodzić się z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych. Skarżący także w tym przypadku nie wskazuje konkretnych wadliwości podstawy faktycznej, tylko powołuje się na istnienie niespłaconego zadłużenia. Wykazanie wysokości długu wymagało porównania wysokości zobowiązańi wpłat dokonywanych przez pozwaną. Wszystkie okoliczności wymagane do przeprowadzenia takiej operacji były bezsporne i znalazły się w stanie faktycznym sprawy. Za sporne można uznać wyłącznie przedawnienie części należności odsetkowych i sposób zaliczenia wpłat pozwanej na kapitał i odsetki. Rozumowanie takie dotyczy sposobu zastosowania prawa materialnego, a nie budowy podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
Skarżący nie mógł liczyć na uznanie, że sporządzone przez niego wyliczenia zostaną uznane za wystarczające do uwzględnienia powództwa. Wbrew zarzutowi naruszeniaart. 6 k.c., Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował zasadę rozkładu ciężaru dowodu. Pozwana wykazała wszystkie wpłaty, których dokonała na spłatę zadłużenia, czym wywiązała się z obowiązku nałożonego na nią z mocyart. 6 k.c.Łączna wysokość tych wpłat przekroczyła kwotę rozłożoną na raty. Powoda obciążało wykazanie, że wpłaty pozwanej prawidłowo zarachował i właściwie wyliczył odsetki. Sąd Rejonowy podważył prawidłowość wyliczenia odsetek (przyjął zastosowanie zawyżonego oprocentowania)i zakwestionował uprawnienie powoda do odsetek za okres przed 10 września 2017 roku z uwagi na przedawnienie. Trzeba przyznać, że wywody SąduI instancji nie są precyzyjne. Sąd ten bezzasadnie wykluczył możliwość wyliczenia odsetek za opóźnienie od rat kapitałowych po przekroczeniu terminu płatności, zapominając iż zgodnie z umową odsetki kapitałowe należą się tylko za okres do terminu płatności. W uzasadnieniu zabrakło też zbadania oświadczeń pozwanej pod kątem ewentualnego uznania roszczenia, co wpłynęłoby na ocenę czy rzeczywiście mogło dojść do przedawnienia. Tyle że powód nie polemizował z wywodami Sądu Rejonowego i nie wyjaśnił w jaki sposób wpłaty pozwanej z okresu po wytoczeniu powództwa (skarżący nie zakwestionował ustalenia o wpłatach w roku 2021 w łącznej wysokości 16 271,28 zł) zmniejszyły roszczenie wyliczone w pozwie w roku 2020 na 21 898,37 zł tylko o kwotę w wysokości 8 902,10 zł. W tym znaczeniu zestawienia i wyliczenia powoda nie wykazywały rzeczywistej wysokości zadłużenia pozwanej i nie mogły być uznane za wystarczające do uznania, że powód wypełnił swój obowiązek zart. 6 k.c., a powództwo, jako nieudowodnione, podlegało oddaleniu ponad kwotę objętą częściowym cofnięciem pozwu.
Podsumowując powyższy wywód stwierdzić należy, iż wywiedziona przez powoda apelacja nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego i w konsekwencji podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.