Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1118/22
Data wyroku: 2023-01-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski

Sygn. aktIV Ka 1118/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 stycznia 2023 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski
Protokolant stażysta Damian Biesiekierski
przy udziale ---
po rozpoznaniu dnia 26 stycznia 2023 r.
sprawyL. R. (1),s.K.iJ.,ur. (...)wB.
obwinionego z art. 107kw , art. 72 kw, art. 77 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt IV W 885/21

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50,00 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go zryczałtowanymi kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie sygn. akt IV W 885/21 uznał obwinionegoL. R. (1)winnym tego, w okresie od 20 marca 2019 roku do 3 czerwca 2021 roku wD.w m.M.w celu dokuczeniaM. Z.,M. B. (1)iS. B.złośliwe ich niepokoił w ten sposób, że wielokrotnie składał niepotwierdzone doniesienia do dzielnicowego miejscowościM.oraz do Urzędu GminyD.dotyczące spalania w piecu odpadów ich gospodarstwa domowego, co skutkowało uciążliwymi kontrolami ze strony policji i urzędników, to jest czynu z art. 107 k.w., jak również tego, że w okresie od 1 marca 2020 roku do 31 marca 2021 roku wD.w m.M., będąc właścicielem trzech psów nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psów w wyniku czego wypuszczone poza posesje psy przebywały na posesji państwaB.stwarzając zagrożenie dla zwierząt hodowlanych, tj. czynu z art. 77 k. w. oraz tego, że w maju 2021 roku wD.w m.M., stawiając płot z siatki nie dokonał odpowiedniego zabezpieczenia wykopanego dołu stwarzając niebezpieczeństwo dla zdrowia człowieka, wskutek czegoM. Z.doznała skrętu stawu skokowego to jest wykroczenia z art. 72 k.w. i za to na podstawie art. 72 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę 500 złotych grzywny oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 120 złotych oraz 50 złotych tytułem opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego który zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Powyższemu wyrokowi zarzucił:
1.na zasadzieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, żeL. R. (1)w okresie od 20 marca 2019 roku do 3 czerwca 2021 roku wD.w m.M.w celu dokuczeniaM. Ż.,M. B. (1)iS. B.złośliwe ich niepokoił w ten sposób, że wielokrotnie składał niepotwierdzone doniesienia do dzielnicowego miejscowościM.oraz do Urzędu GminyD.dotyczące spalania w piecu odpadów ich gospodarstwa domowego, co skutkowało uciążliwymi kontrolami ze strony policji i urzędników to jest czynu z art. 107 k.w., podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu: w szczególności wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków oraz dokumentacja fotograficzna wskazują, żeL. R. (1)składając zawiadomienia do Urzędu GminyD.oraz dzielnicowego miejscowościM.nie miał zamiaru złośliwego niepokojenia i dokuczeniaM. Ż.,M. B. (1)iS. B., korzystał ze swoich prawnych uprawnień, które umożliwiają mu zawiadamianie organów państwowych, a także ilość przeprowadzanych kontroli (jedna lub dwie) nie wskazuje, aby mogły one zostać uznane za uciążliwe dla ww. pokrzywdzonych;
2.na zasadzieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, żeL. R. (1)w okresie od 1 marca 2020 roku do 31 marca 2021 roku wD.w m. Mała
Kępa, będąc właścicielem trzech psów nie zachował zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psów w wyniku czego wypuszczone poza posesje psy przebywały na posesji państwaB.stwarzając zagrożenie dla zwierząt hodowlanych, tj. czynu z art. 77 k.w. podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu: w szczególności wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków oraz dokumentacja fotograficzna wskazują, żeL. R. (1)nie jest właścicielem wszystkich psów, podjął on wszelkie środki ostrożności, aby zwierzęta nie opuszczały działki należącej doZ. Ł.stawiając m in. ogrodzenie, a także w toku postępowania nie ustalono, który z psów zaatakował kurę należącą do pokrzywdzonych;
3. na zasadzieart. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, żeL. R. (1)w maju 2021 roku wD.w m.M., stawiając płot z siatki nie dokonał odpowiedniego zabezpieczenia wykopanego dołu stwarzając niebezpieczeństwo dla zdrowia człowieka, wskutek czegoM. Z.doznała skrętu stawu skokowego to jest wykroczenia z art. 72 k.w. podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu: w szczególności wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadków oraz dokumentacja fotograficzna wskazują, żeL. R. (1)w odpowiedni sposób zabezpieczył miejsca, w których stawiał płot z siatki oznaczając niebezpieczne miejsce drewnianymi kołkami, natomiast dokumentacja medyczna przedłożona przezM. Ż.w żaden sposób nie potwierdza tego, że obrażenia w postaci skrętu stawu skokowego nastąpiły w wyniku nieprawidłowego zachowaniaL. K..
W związku z powyższymi zarzutami na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanych mu czynów.
ewentualnie o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i na uwzględnienie nie zasługiwała.
Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie oparte zostały o wszechstronną , wnikliwą i kompleksową analizę ujawnionych w sprawie dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej i logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów , chronionej treściąart.7 kpk. Natomiast lektura uzasadnienia sporządzonego przez Sąd orzekający dowodzi, iż jest ono szczegółowe i odniesiono się w nim do wszystkich dowodów przeprowadzonych na rozprawie, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego w sposób przewidziany treściąart.424 kpk.
W tym miejscu przytoczyć należy kilka uwag natury ogólnej odnośnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych jaki postawił wyrokowi skarżący. Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie
lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut obrazy przepisuart. 7 k.p.k.i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.i brak będzie podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto sąd nie orzeknie z obraząart. 410 k.p.k.i424 § 2 k.p.k.oraz nie uchybi dyrektywieart. 5 § 2 k.p.k.(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2003 V KK 119/02, LEX nr 76996, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2008 r., II AKa 176/03, KZS 2009/5/65).
W tej sprawie skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywamiart. 7 k.p.k.).Tego rodzaju uchybień jakie obrońca podnosił w związku z oceną czynów zarzucanych obwinionemu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju (ukierunkowanego na kwestionowanie oceny dowodów) nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.
Uwzględniając powyższe zastrzeżenia Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami w postaci zeznań świadków, dokumentacji fotograficznej i medycznej, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.
Apelacja w zakresie podniesionych zarzutów, podejmuje w gruncie rzeczy jedynie polemikę z prawidłowymi ustalenia Sądu Rejonowego, prezentując nader wybiórczą i subiektywną optykę dowodów oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń.
Sąd odwoławczy nie dostrzega w rozumowaniu Sąd I instancji kolizji z przepisemart. 7 kpk. Sąd meriti wszak oparł swe ustalenia o istniejące dowody, ustalił istotne fakty w tej sprawie opierając się na zeznaniach pokrzywdzonych, świadków K.(...).M., dokumentację fotograficzną i medyczną oraz częściowe wyjaśnienia obwinionego.
Tok rozumowania przedstawiony przez Sąd meriti nie zawiera luk i w żadnym razie nie przekonano o istnieniu przesłanek pozwalających kwestionować jego ustalenia. Czyni to zarzuty apelującego nietrafnymi.
Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie dowody zebrane w sprawie zwłaszcza zeznania świadków i wyjaśnienia obwinionego. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym dowodom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.
W konsekwencji skoro skarżący de facto nie neguje zeznań poszczególnych świadków wskazujących na winę obwinionego, które słusznie potraktowane zostały jako wiarygodne i niepozostawiające wątpliwości a autor apelacji w sposób polemiczny kwestionuje oparte na nich ustalenia Sądu, zarzuty te nie znajduje żadnego uzasadnienia i w postępowaniu odwoławczym oscylują w granicach oczywistej bezzasadności.
Odnosząc się natomiast do poszczególnych kwestii szczegółowych:
- wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy w sposób w pełni prawidłowy dokonał wykładni przepisu artykułu 107 k.w; nie ulega wątpliwości, że czyn z art. 107 k.w. ma charakter kierunkowy, a jego sprawca musi działać w celu dokuczenia innej osobie, a zatem jego zachowanie musi być złośliwe; zasadnie Sąd Rejonowy uznał żeL. R.składając zawiadomienia do Urzędu GminyD.oraz dzielnicowego miejscowościM.działał z zamiarem złośliwego niepokojenia i dokuczeniaM. Ż.,M. B. (1)iS. B.; nie sposób uznać, iż korzystał on z prawa umożliwiającego mu zawiadamianie organów państwowych, a ilość przeprowadzanych kontroli nie powodowała ich uciążliwości dla pokrzywdzonych; sama bowiem ilość kontroli w kontekście znamion czynu z art. 107 kw nie ma istotnego znaczenia, a przy tym z całą pewnością, w momencie gdy kontrole nie wykazały prawdziwości zarzutów obwinionego, dalsze zawiadamianie przez niego poszczególnych organów, w oczywisty sposób dowodzi złośliwego działania w celu dokuczenia pokrzywdzonym;
- nie jest skuteczne podnoszenie zarzutu, jakobyL. R. (1)nie był właścicielem wszystkich psów, podjął wszelkie środki ostrożności, aby zwierzęta nie opuszczały działki należącej doZ. Ł.oraz by w toku postępowania nie ustalono, który z psów zaatakował kurę należącą do pokrzywdzonych, skoro zeznania pokrzywdzonych oraz dokumentacja fotograficzna temu przeczą, a co znamienne, sam obwiniony w swoich pisemnych wyjaśnieniach ( k. 84-5) przyznał, że to były jego 3 psy, opisywał okoliczności ich pozyskania, zaprzeczał tylko by biegały u sąsiadów i zaatakowały kurę;
- podobnie nie jest zasadny zarzut jakoby materiał dowodowy wskazywał, żeL. R. (1)w odpowiedni sposób zabezpieczył miejsca, w których stawiał płot z siatki oznaczając niebezpieczne miejsce drewnianymi kołkami a dokumentacja medyczna przedłożona przezM. Ż.w żaden sposób nie potwierdzała, że skręcenie stawu skokowego nastąpiło w wyniku nieprawidłowego zachowaniaL. K.albowiem wiarygodny materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, dokumentacji fotograficznej i medycznej wskazuje na tezę przeciwną do stawianej przez obrońcę; co istotne, w oczywisty sposób karta informacyjna z leczenia szpitalnego ( k. 144) wprost wpisuje się w twierdzeniaM. B.–Ż., potwierdzając okoliczności i datę zdarzenia.
W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do podważenia prawidłowego toku procedowania Sądu Rejonowego oraz prawidłowych ustaleń faktycznych, uznając tym samym rozstrzygnięcie Sądu za słuszne i prawidłowe.
W konsekwencji Sąd Okręgowy nie uwzględnił argumentów apelacji i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 118 § 1 k.p.w.orazart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.- wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych -§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. 2001.118.1269), zaś opłaty w kwocie 50 złotych orzeczono na podstawieart. 3 ust. 1w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).