Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 490/22
Data wyroku: 2023-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Piotr Maksymowicz, Katarzyna Capałowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo gospodarcze, Przestępstwo przeciwko mieniu, Przestępstwo nadużycia zaufania
Podstawa prawna: art. 296 § 1 k.k., art. 297 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 490/22
Sygn. akt II AKa 490 / 22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 marca 2023r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Katarzyna Capałowska
Sędziowie: SSA Anna Zdziarska
SSO (del.) Piotr Maksymowicz (spr.)
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Moniki Bożek
po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023r. w Warszawie na rozprawie sprawy

A. C. (1)c.A.iR.z domuI.

ur. dnia (...)wO.
oskarżonej o czyn zart. 296 §§ 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;

M. W. (1)

c.A.iR.z domuI.
ur. dnia (...)wO.
oskarżonej o czyn zart. 296 §§ 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;

K. W. (1)

s.W.iE.z domuK.
ur. dnia (...)wN.
oskarżonego o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 §§ 1 i 2 kkw zw. zart. 21 § 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;

E. K. (1)

c.K.iL.z domuZ.
ur. dnia (...)wC.
oskarżonej o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 §§ 1 i 2 kkw zw. zart. 21 § 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk

J. K. (1)

s.Z.iJ.z domuS.
ur. dnia (...)wW.
oskarżonego o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 §§ 1 i 2 kkw zw. zart. 21 § 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;

J. B.

s.T.iT.z domuB.
ur. dnia (...)wB.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

M. P. (1)

c.W.iL.z domuW.
ur. dnia (...)wO.
oskarżonej o czyn zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

J. J. (2)

s.J.iM.z domuK.
ur. dnia (...)w m.D.
oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

A. K.

c.J.iM.z domuK.
ur. dnia (...)wW.
oskarżonej o czyn zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

D. M. (1)

c.J.iB.z domuB.
ur. dnia (...)wH.
oskarżonej o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

I. K. (1)

c.J.iH.z domuW.
ur. dnia (...)wW.
oskarżonej o dwa czyny zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

A. B.

c.M.iH.z domuN.
ur. dnia (...)wW.
oskarżonej o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

P. R. (1)

s.K.iE.z domuG.
ur. dnia (...)wW.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

V. M.

c.J.iT.z domuG.
ur. dnia (...)wK.
oskarżonej o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

Ł. S.

s.K.iJ.z domuM.
ur. dnia (...)wP.
oskarżonego o czyn zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

M. K. (1)

c.J.iM.z domuA.
ur. dnia (...)wN.
oskarżonej o czyn zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

M. M. (5)

s.Z.iA.z domuG.
ur. dnia (...)wC.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

A. P. (1)

c.E.iT.z domuG.
ur. dnia (...)wW.
oskarżonej o czyn zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

K. K. (5)

s.I.iB.z domuN.
ur. dnia (...)wC.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

R. L. (1)

s.Z.iL.z domuS.
ur. dnia (...)wD.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

J. K. (2)

s.S.iM.z domuW.
ur. dnia (...)wC.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

A. S. (1)

s.R.iA.z domuS.
ur. dnia (...)wK.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

E. S.

c.E.iH.z domuK.
ur. dnia (...)wB.
oskarżonej o czyn zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

R. M.

s.M.iE.z domuA.
ur. dnia (...)wB.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

na skutek apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 30 marca 2022r., sygn. akt XVIII K 18 / 19
wniesionych przez:

    Prokuratorawobec(...)

C.
,
M. W. (1)
,
K. W. (1)
,

E. K. (1)
,
J. B.
,
J. J. (6)­skiego,
D. M. (1)
,
I. K. (1)
,

A. B.
,

P. R. (1)
,

V. M.
,

M. M. (5)
,

K. K. (5)
,R.L.
,

J. K. (2)
,

A. S. (1)
i

R. M.

orazobrońców oskarżonychA. C. (1),M. W. (1),K. W. (2)­mowskiego,J. K. (1),M. P. (1),J. J. (2),A.­nyM. K. (2),P. R. (1),Ł. S.,M. K. (1),M. M. (5),A. P. (1),J. K. (2)iE. S.

orzeka

wobec oskarżonejA. C. (1):

zmieniazaskarżony wyrokw ten tylko sposób, że jako podstawę skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkprzyjmujeart. 12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.; nadto z podstawy wymiaru kary elimi­nujeart. 64 § 2 kk,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejM. W. (1):

zmieniazaskarżony wyrokw ten tylko sposób, że jako podstawę skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkprzyjmujeart. 12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.; nadto z podstawy wymiaru kary elimi­nujeart. 64 § 2 kk,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonegoK. W. (1):

zmieniazaskarżony wyrokw ten tylko sposób, że jako podstawę skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkprzyjmujeart. 12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.; nadto z podstawy wymiaru kary elimi­nujeart. 64 § 2 kk,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejE. K. (1):

zmieniazaskarżony wyrokw ten tylko sposób, że jako podstawę skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkprzyjmujeart. 12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.; nadto z podstawy wymiaru kary elimi­nujeart. 64 § 2 kk,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonegoJ. K. (1):

zmieniazaskarżony wyrokw ten tylko sposób, że jako podstawę skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkprzyjmujeart. 12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.; nadto z podstawy wymiaru kary elimi­nujeart. 64 § 2 kk,

w pozostałym zakresiewyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejM. P. (1)zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonegoJ. J. (2)zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejA. K.zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia oskarżoną od dokonania zarzuconego jej czynu, zaś z mocyart. 632 pkt 2) kpkkosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;

wobec oskarżonegoP. R. (1)zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonegoŁ. S.zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejM. K. (1):

zmienia zaskarżony wyrokw ten tylko sposób, że ustala wysokość pożyczki za­ciągniętej przez oskarżoną na kwotę 31.965,95 zł,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonegoM. M. (5):

zmienia zaskarżony wyrokw ten sposób, że w miejsce kary pozbawienia wolnoś­ci wymierzonej za przypisany oskarżonemu czyn, na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 37a kk(w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020r.) w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza mu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejA. P. (1)zaskarżony wyrok utrzymuje w mo­cy;

wobec oskarżonegoJ. K. (2):

zmienia zaskarżony wyrokw ten sposób, że w miejsce kary pozbawienia wolnoś­ci wymierzonej za przypisany oskarżonemu czyn, na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 37a kk(w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020r.) w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza mu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

na podstawieart. 435 kpkwobec oskarżonegoA. S. (1):

zmienia zaskarżony wyrokw ten sposób, że w miejsce kary pozbawienia wolnoś­ci wymierzonej za przypisany oskarżonemu czyn, na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 37a kk(w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020r.) w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza mu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym,

w pozostałym zakresiezaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonejE. S.zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

wobec oskarżonychJ. B.,D. M. (1),I. K. (1),A. B.,V. M.,K. K. (5),R. L. (2)­skiegoiR. M.utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części;

przyznaje od Skarbu Państwa tytułem zwrotu nieopłaconych przez strony kosz­tów pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoław­czym na rzecz:

adwokatK. R.w związku z reprezentowaniem os­karżonejM. P. (1),

adwokatK. R.w związku z reprezentowaniem os­karżonejA. K.,

adwokatU. K.w związku z reprezentowaniem oskarżonegoJ. J. (2),

adwokatU. K.w związku z reprezentowaniem oskarżonejE. S.,

adwokataM. O.w związku z reprezentowaniem oskarżone­goM. M. (5),

adwokatK. P.w związku z reprezentowa­niem oskarżonejA. P. (1),

adwokatE. O.w związku z reprezentowaniem oskarżonegoJ. K. (2),

adwokataE. M.w związku z reprezentowaniem oskarżone­goA. S. (1)

kwoty – w zakresie każdego z punktów – po 1.476,00 (jeden tysiąc czterysta sie­demdziesiąt sześć 00/100) złotych, w tym kwoty po 276,00 (dwieście siedem­dziesiąt sześć 00/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług;

na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydat­kami w nim poniesionymi obciążając Skarb Państwa; w zakresie apelacji wnie­sionej przez Prokuratora z mocyart. 636 § 1 kpkkoszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 490 / 22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

8

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 marca 2022r.

sygn. akt XVIII K 18 / 19

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒oskarżyciel publicznyalbo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel subsydiarny

☐ oskarżyciel posiłkowy

☒obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☒na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1) kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nies­łusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

W.Ż

A. P. (1)

trwała niezdolność do pracy oskarżonej

orzeczenie ZUS

załącznik do apelacji

2.

J.

J. K. (2)

przeciętna opinia środowiskowa, aktualnie brak zastrzeżeń do zachowania oskarżonego, brak interwencji Policji

wywiad kuratora

k.338624-8626

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----

-----

-----

-----

-----

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

kopia orzeczenia lekarza orzecznika ZUS

dowód niekwestionowany co do zgodności z oryginałem

2

wywiad kuratora dot.J. K. (2)

wywiad sporządzony przez uprawnioną osobę w sposób prawidłowy i pełny

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-----

-----

-----

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Uzasadnienie w tej części sporządzono z pominięciem wzoru formularza określonego w załączniku do Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2349).Apelacje od wyroku Sądu Okręgowego złożyło kilka stron, miały one różny zakres i kierunek – sąd odwoławczy zdecydował się na spo­rządzenie tej części uzasadnienia w tradycyjnej formie. Odrębnie zostaną przywoła­ne zarzuty sformułowane w poszczególnych apelacjach oraz zawarte w nich wnioski. Następnie od razu zostanie przedstawiona ocena ich zasadności.
Spośród podmiotów apelujących wnioski o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego złożyli:

Prokurator;

obrońca oskarżonychA. C. (1),M. W. (1)iK. W. (2)­wskiego;

obrońca oskarżonejA. P. (1);

obrońca oskarżonegoM. M. (5);

obrońca oskarżonegoJ. K. (2);

obrońca oskarżonejM. P. (1);

obrońca oskarżonejA. K.;

obrońca oskarżonegoP. R. (1).

Nadto wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego złożył ob­rońca oskarżonegoA. S. (2)(który nie składał apelacji).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie prezentowany jest pogląd, że z jednej strony sam fakt wprowadzenia formularzy uzasadnienia wyroku /art. 99a § 1 kpk/ nie może być automatycznie odczytywany jako naruszenie standardu rzetelnego proce­su karnego (postanowienie SN z dnia 21.04.2022r., II KK 165/22, Lex nr 3430954, postanowienie SN z dnia 16.06.2021r., II KK 247/21, Lex nr 3347085). Zarazem Sąd Najwyższy kategorycznie wskazuje, że sporządzenie uzasadnienia na formularzu jest prawnie dozwolone tylko wówczas, gdy sąd ten nie dojdzie do przekonania, że materia sprawy nie pozwala mu na sporządzenie tego dokumentu w tej uproszczonej formie bez naruszenia prawa strony do rzetelnego procesu, które to prawo ma ab­solutny prymat przed uprawnieniem sądu do stosowania tych pomocnych rozwiązań o charakterze biurowo-technicznym (wyrok SN z dnia 16.11.2021r., IV KK 448 /20, Lex nr 3391770; wyrok SN z dnia 19.01.2022r., I KA 13/21, Lex nr 3370653).

* * *

Na wstępie należało zauważyć, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się żadnych uchybień określonych wart. 439 § 1 kpk, których wystąpienie obligowałoby sąd odwoławczy do uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesio­nych zarzutów, a także wpływu uchybienia na treść orzeczenia.

1. apelacja Prokuratora

    Prokuratorwyrok Sądu Okręgowego zaskarżył w odniesieniu do oskarżonychA.C.,M. W. (1),K. W. (1),E. K. (1)orazJ. B.,J. J. (2),D. M. (1),I. K. (2)­kiej,A. B.,P. R. (1),V. M.,M. M. (5),K.­laK.,R. L. (1),J. K. (2),A. S. (1)iR. M..
W odniesieniu doA. C. (1)sformułował zarzuty:

błędu w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, a polegają­cego na niesłusznym przyjęciu, iż swoim zachowaniem oskarżona nie wypełniła znamion czynu zart. 297 § 1 kk, podczas gdy prawidłowo ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny pozwala na przypisanie jej popełnienie przes­tępstwa zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, a nie zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk;

rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonej polegającej na wy­mierzeniu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wy­konania na okres próby 5 lat i na podstawieart. 33 § 2 kkkary grzywny w wyso­kości 500 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na 100 zło­tych, a więc w rażąco niskiej wysokości zarówno w stosunku do kary pozbawie­nia wolności oraz grzywny, a także z niesłusznym zastosowaniem środka proba­cyjnego, podczas gdy okoliczności sprawy, w tym charakter naruszonych dóbr prawnych, szeroki zakres czynu, wysokość wyrządzonej szkody, a także względy prewencji ogólnej wskazują, iż wobec oskarżonej powinna zostać orzeczona bez­względna kara 3 lat pozbawienia wolności i kara grzywny w ilości 200 stawek dziennych po 800 zł każda.

Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku

zastosowanie kwalifikacji zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kki uwzględnienie tej kwalifikacji zgodnie z aktem oskarżenia;

wymierzenie oskarżonej kar za ten czyn w wymiarze: 3 lat pozbawienia wolności bez zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych po 800 zł każda.

W przypadkuM. W. (1)sformułowano zarzuty:

błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść orzeczenia, a polega­jącego na niesłusznym przyjęciu, iż swoim zachowaniem oskarżonaM. W. (1)pomogłaA. C. (1)do popełnienia zarzucanego jej czynu oraz, że nie wypełniła znamion czynu zart. 297 § 1 kk, podczas gdy prawidłowo ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny pozwala na przypisanie ww. oskarżonej popełnienie przestępstwa zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, a nie zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;

rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonej polegającej na wy­mierzeniu kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawieart. 33 § 2 kkkary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na 100 złotych, a więc w rażąco niskiej wysokości zarówno w stosunku do kary pozbawienia wolności oraz grzywny, a także z niesłusznym zastosowaniem środka probacyjnego, podczas gdy okoliczności sprawy, w tym charakter naruszonych dóbr prawnych, szeroki zakres czynu, wysokość wyrzą­dzonej szkody, a także względy prewencji ogólnej wskazują, iż wobec oskarżonej powinna zostać orzeczona bezwzględna kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wol­ności i kara grzywny w ilości 150 stawek dziennych po 600 zł każda.

Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

zastosowanie kwalifikacji zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kki uwzględnienie tej kwalifikacji zgodnie z aktem oskarżenia;

wymierzenie oskarżonejM. W. (1)kar w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy poz­bawienia wolności bez zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia i grzy­wny w liczbie 150 stawek dziennych po 600 zł każda na podstawieart. 33 § 2 kk.

W zakresie dotyczącymE. K. (1)Prokurator sformułował za­rzut błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść orzeczenia, a polega­jącego na niesłusznym przyjęciu, iż swoim zachowaniem oskarżona nie wypełniła znamion czynu zart. 297 § 1 kk, podczas gdy prawidłowo ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny pozwala na przypisanie jej popełnienie przestępstwa zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, a nie przestępstwa zakwalifikowanego zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk. Prokurator domaga się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie kwalifi­kacji zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk.
W przypadkuK. W. (1)Prokurator sformułował zarzut rażącej niewspółmierność kary orzeczonej polegającej na wymierzeniu kary 2 lat pozbawie­nia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat i na podstawieart. 33 § 2 kkkary grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na 100 złotych, a więc w rażąco niskiej wysokości zarówno w stosunku do kary pozbawienia wolności oraz grzywny, a także z niesłusznym zas­tosowaniem środka probacyjnego, podczas gdy okoliczności sprawy, w tym charakter naruszonych dóbr prawnych, szeroki zakres czynu, wysokość wyrządzonej szkody, a także względy prewencji ogólnej wskazują, iż wobec oskarżonego powinna zostać orzeczona bezwzględna kara 3 lat pozbawienia wolności i kara grzywny w liczbie 150 stawek dziennych po 800 zł każda. Prokurator wniósł o zmianę wyroku poprzez wy­mierzenie takich właśnie kar.
W przypadku oskarżonychJ. B.,J. J. (2),D. M. (2)­niak,I. K. (1),A. B.,P. R. (1),V. M.,M.M.,K. K. (5),R. L. (1),J. K. (2),A.­maS.orazR. M.apelacja zawiera zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na niesłusznym przyjęciu, iż swoim zachowaniem oskarżeni nie wypełnili wszystkich znamion czynu zart. 286 § 1 kk, podczas gdy prawidłowo ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny pozwala na przypisanie ww. oskarżonym po­pełnienie przestępstwa zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a nie wyłącznie przestępstwa zakwalifikowanego zart. 297 § 1 kk. Wobec tych osób Prokurator domaga się zastosowania kwalifikacji zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki uwzględnienie tej kwalifikacji w opisie czynów zgodnie z aktem oskarżenia i w podstawie wymiaru kary.

Zgodnie zart. 433 § 1 kpksąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskar­żenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzyg­nięciu - również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treśćart. 447 § 1-3 kpk, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych wart. 435 kpk,art. 439 § 1, kpkart. 440 kpkiart. 455 kpk. Zarazem (art. 434 § 1 kpk) sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie:
1) wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz
2) w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależ­nie od granic zaskarżenia, oraz
3) w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym, chyba że środek odwoławczy nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika i nie podniesiono w nim zarzutów albo ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów.
Apelacja Prokuratora w swoim najszerszym zakresie podmiotowym (str. 4.) zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na niesłusznym przyjęciu, że pożyczkobiorcy nie wypełnili wszystkich znamion przestęp­stwa oszustwa, na skutek czego sąd I instancji przypisał im wyłącznie czyny zart. 297 § 1 kk, a nie zarzucone aktem oskarżenia występki zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Uzasadnienie zarzutu znajduje się na str. 20.-21. apelacji.
Ocenić należy, czy zarzut ten (ale i pozostałe zarzuty z apelacji Prokuratora, oparte naart. 438 pkt 3) kpk) zostały w ogóle prawidłowo skonstruowane? Czy Prokurator w istocie nie zarzuca obrazy prawa materialnego poprzez niewłaściwą subsumpcję prawidłowo ustalonego stanu faktycznego pod normy prawa karnego.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powi­nien polegać na wykazaniu jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświad­czenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowo­dowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w zaskarżonym wyroku, gdyż sama możli­wość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego, odmiennego poglądu w kwes­tii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest sku­teczny tylko wtedy, kiedy skarżący wykaże konkretne uchybienia w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się sąd I instancji, stosujący reguły logicznego rozumo­wania, zasady wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok SN z dnia 1.03.2007r., WA 8/07, OSNwSK 2007/1/559). Błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd braku), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 kpk), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych, itd. (T. Grzegor­czyk,Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze 2003, teza 9 do art. 438 kpk). Tymczasem Prokurator w istocie nie kwestionuje żadnych ustaleń faktycz­nych dokonanych przez sąd I instancji, a jedynie ich ocenę prawną.
Niezależnie jednak od tych wątpliwości wskazać trzeba, że Sądmeritiprawidłowo zauważył w przypadku każdego z pożyczkobiorców, że nie można im przypisać przestępstwa oszustwa. Polega ono na doprowadzeniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Do znamion przestępstwa zart. 286 § 1 kknależą trzy oszukańcze sposoby jego popełnienia: wprowadzenie innej osoby w błąd, wyzyskanie błędu, wyzyskanie niezdolności innej osoby do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Pierwszy i drugi opiera się na błędzie pokrzywdzonego, którego wyobrażenie o rzeczywistości nie odpowia­da faktom w zakresie istotnym dla podjęcia decyzji o określonym rozporządzeniu mieniem. Sprawca albo błąd ten wywołuje, przedstawiając pokrzywdzonemu fał­szywy obraz rzeczywistości, albo wykorzystuje fakt, że pokrzywdzony z innego po­wodu jest już w błędzie. Trzeci sposób popełnienia oszustwa wiąże się ze szcze­gólnymi cechami osoby dokonującej rozporządzenia mieniem. Jej niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania może mieć charakter trwały /nie­dojrzałość/, jak i przejściowy /np. stan odurzenia/ (wyrok SN z dnia 2.12.2002r.,IV KKN 135/00, Prok. i Pr.-wkł. 2003/6/8).W przypadku oszustwa na szkodę osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej bez osobowości prawnej wprowadzenie w błąd (lub inne oszukańcze metody) dotyczy osób fizycznych wchodzących w skład organu tej jednostki lub też innych osób w jej strukturze uprawnionych do podejmowania decyzji majątkowych(wyrok SN z dnia 5.12.2006r.,WA 32/06, OSNwSK 2006/1/ 2362).
W ustalonym stanie faktycznym, z uwagi na treść umowy agencyjnej i zakres umoco­waniaA. C. (1)to ona (z pomocąM. W. (1)) podejmowała w imieniu(...) S.A.decyzję o udzieleniu pożyczki, o ile jej kwota nie przekraczała 50 tysięcy złotych. Obie oskarżone wiedziały, że zaświadczenia o zatrudnieniu są pod­robione, a pożyczkobiorcy nie mają zdolności kredytowej takiej, jaka wynikałaby ze złożonych wniosków i zaświadczeń. Oskarżone nie weryfikowały tych zaświadczeń wiedząc, że byłaby ona negatywna. Tym samym nie sposób uznać – jak chciałby te­go Prokurator – że osoba uprawniona na mocy umowy agencyjnej oraz pełnomocnic­twa do podejmowania decyzji majątkowych odnoszących się do mienia Banku była wprowadzona w błąd przez pożyczkobiorców. Patrząc na to zagadnienie z ich per­spektywy – nie mogli oni wprowadzić jej w błąd, skoroA. C. (1)znała rze­czywisty stan rzeczy. Oczywiście finalnie doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Banku, ale nie przekonuje argumentacja, że o zaistnieniu oszustwa ma świadczyć to, że oskarżone rejestrowały wniosek i przekazywały do oddziałuBanku (...) S.A.Wszystko odbywało się poprzez rejestrację w systemie banku (…), a praca agencji była przez bank nadzorowana. Faktycznie wnioski były wprowadzane do systemu, który dokonywał ich oceny (tzw. systemscooringowy), ale był to system elektroniczny oparty o wcześniej opracowany algorytm (nie dochodziło do analizy wniosku przez analityka kredytowego w oddziale). Tymczasem wprowadzić w błąd można inną osobę, a nie system komputerowy (por. str. 52. uzasadnienia). Dlatego eliminacja z opisu czynu znamion oszustwa, a z kwalifikacji prawnejart. 286 § 1 kkbyła decyzją prawidłową.

Prokurator kwestionuje również wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynów przypi­sanychA. C. (1),M. W. (1)(niezależnie od podstawowego zarzutu przyjęcia, że dopuściła się ona czynu w postaci zjawiskowej pomocnictwa, a nie współsprawstwa) iE. K. (1)art. 297 § 1 kk. Zarzut ten, ujęty ja­ko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest trafny. Uzasadnienie zaskarżone­go wyroku nie wyjaśnia powodu takiej modyfikacji kwalifikacji prawnej czynu, ale można go zrekonstruować na podstawie przedstawionych ustaleń faktycznych. Otóż w przypadkuE. K. (1)postępowanie dowodowe nie wykazało (odmiennie niż w przypadkuK. W. (1)iJ. K. (1)), by brała ona udział w preparowaniu zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach. Prokurator nie kwestionuje, że rola oskarżonej polegała na dowożeniu osób z okolicC.­wy do agencji wL.i przyjmować należy, że znała ona przynajmniej w ogólnym zarysie ich sytuację materialną. Jednak zbyt daleko idzie postulat by oprócz pomoc­nictwa do przestępstwa niedopełnienia obowiązków i oszustwa (związanego z wyłu­dzeniem nienależnych prowizji) przypisać jej jednocześnie pomocnictwo do czynu penalizowanego wart. 297 § 1 kk. Natomiast w przypadkuA. C. (1)iM.(...)zauważyć trzeba, że faktycznie obie oskarżone były świadome, że zaś­wiadczenia o zatrudnieniu są podrobione i że są dokumentami mającymi istotne zna­czenie dla uzyskania pożyczki przez pożyczkobiorców, czyli dla
    kogo innegowedle brzmieniaart. 297 § 1 kk. Rzecz jednak w tym, że to oskarżona podejmowała decy­zje o udzieleniu pożyczek – skoro pożyczkobiorcom przypisano dokonanie występ­ków określonych wart. 297 § 1 kkpolegających na
    przedłożeniupodrobionych zaś­wiadczeń o zatrudnieniu, to logiczną sprzecznością byłoby przypisanie tego czynu osobom, którym te zaświadczenia
    przedłożono. Godzi się zauważyć, że Prokurator w kwalifikacji zarzutu aktu oskarżeniaart. 297 § 1 kkumieścił w tym miejscu, który odpowiadał zachowaniu polegającym na wyłudzeniu nienależnej prowizji (pomiędzyart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kk). Wyżej wskazano, że proces udzielania pożyczek odbywał się niejako automatycznie poprzez wprowadzenie danych do systemu kom­puterowego banku, który przy wykorzystaniu odpowiedniego algorytmu dokonywał oceny zdolności kredytowej i proponował decyzję w przedmiocie złożonego wniosku. Zatem
    de factodla przyznania pożyczki zaświadczenie o zatrudnieniu mogłoby na­wet nie istnieć (do systemu można byłoby wprowadzić dowolnego pracodawcę spoś­ród rzeczywiście istniejących podmiotów i wymyśloną kwotę wynagrodzenia). Zaś­wiadczenie o zatrudnieniu było natomiast potrzebne do
    rozliczeniazawartej umowy pożyczki – musiało zostać przekazane do Banku wraz z pozostałą dokumentacją nie tylko dla zarchiwizowania, ale również byA. C. (1)mogła uzyskać prowizję. Czyniąc to oskarżona posługiwała się podrobionym dokumentem (w rozumieniuart. 270 § 1 kk), a nie dokumentem podrobionym dotyczącym okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego (w rozumieniuart. 297 § 1 kk). Pod­robione zaświadczenia o zatrudnieniu straciły tę rolę z chwilą udzielenia pożyczek. Zatem kwalifikacja pomijającaart. 297 § 1 kkjest prawidłowa.

Prokurator zarzucił również niezasadne przyjęcie, żeM. W. (1)zarzuconego jej czynu dopuściła się w formie zjawiskowej pomocnictwa (zamiast zarzuconego jej aktem oskarżenia działania wspólnie i w porozumieniu zA. C. (1)). Zarzut ten również sformułowano jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Wątpliwości nie budzi, żeM. W. (1)nie była stroną umowy agencyjnej zawartej w dniu 3 kwietnia 2014r. i nie została umocowana przez pokrzywdzony bank do zawierania umów w jego imieniu. Ustalony stan faktyczny nie potwierdza poglądu Prokuratora, żeM. W. (1)

    mogła osobiście kontrolować i kształtować, np. poprzez weryfi­kację składanych oświadczeń oraz wprowadzanie danych do systemu, informacje, które były niezbędne do oceny zdolności kredytowej, a w rezultacie do zawierania w imieniu banku umowyoraz, że odM. W. (1)

    zależało również, jakie dane o pożyczkobiorcy zostaną wprowadzone, co następnie przesądzało o udzieleniu po­życzki.Owszem oskarżona nie była ubezwłasnowolniona wolicjonalnie i hipotetycz­nie mogła zadecydować jakie dane wprowadzić i zweryfikować prawdziwość zaś­wiadczeń. Rzecz jednak w tym, żeM. W. (1)będąc jedną z osób współdzia­łających w przestępczym funkcjonowaniu agencji pośrednictwa kredytowego czynić tego nie zamierzała. Przez to nie można jej, na równi zA. C. (1)traktować jako

    osobę zajmującą się sprawami majątkowymiBanku. Zagadnienie, kto jest osobą

    zajmującą się sprawami majątkowymipodmiotu budzi wątpliwości w doktrynie oraz judykaturze. Pewne jednak jest, że przestępstwo określone wart. 296 kkjest przes­tępstwem indywidualnym, a

art. 296 § 1jednoznacznie przesądza, co może stanowić źródło obowiązku zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospo­darczą, zaliczając do nich: 1) przepis ustawy, 2) decyzję właściwego organu, 3) umo­wę.M. W. (1)nie była zobowiązana do zajmowania się sprawami majątkowy­mi(...) S.A.na żadnej z tych podstaw. Za daleko by szła teza, że faktyczne wy­konywanie przez nią określonych czynności zastąpiło

    zobowiązaniewynikające z jednego z tych trzech źródeł.

    Zajmowanie sięcharakteryzuje się zresztą pewną sa­modzielnością działania podmiotu, której nie można rozumieć zbyt wąsko, jedynie jako samodzielnego podejmowania decyzji lub samodzielnego dbania, w sensie de­cydowania o zamierzonych działaniach, o wzrost majątku lub zapobieganie stratom. Do zajmowania się konieczne jest jednak dysponowanie przez sprawcę określoną sferą kompetencji władczych, umożliwiających mu – co najmniej w pewnym zakresie – kształtowanie władczo, a więc w sposób wiążący i wynikający z decyzji podejmo­wanych przez sprawcę – sfery praw i obowiązków podmiotu, w imieniu i na rzecz którego działa w ramach posiadanych uprawnień i obowiązków (postanowienie SN z dnia 3.11.2004r., IV KK 173/04, OSNwSK 2004/1/1981). W tym kontekście czyn­ności wykonywanych przezM. W. (1)nie sposób utożsamiać z jakimkolwiek zakresem władztwa. Dlatego tak sformułowany przez Prokuratora zarzut nie zasługi-wał na uwzględnienie. W perspektywie współsprawstwa do przestępstwa zart. 296 § 1 kknależy mieć na uwadze skutkowy charakter tego przestępstwa oraz treśćart. 21 § 2 kk, co oznacza, że

    extraneusmoże odpowiadać karnie za współsprawstwo tego przestępstwa, jeżeli tylko miał świadomość współdziałania ze

    zobowiązanym do zaj­mowania się sprawami majątkowymiinnej osoby (wyrok SN z dnia 30.10.2013r., II KK 81/13, OSNKW 2014/3/25). Zarazem przepis ten przesądza, iż każdy współdzia­łający (podżegacz, pomocnik, współsprawca, sprawca kierowniczy lub wydający po­lecenie) ponosi odpowiedzialność za wchodzące w grę przestępstwo indywidualne, jeżeli o danej okoliczności wiedział (tzn. uświadamiał sobie, iż współdziała z podmio­tem przestępstwa indywidualnego). W ten sposób ustawodawca

    zrównałsytuację wszystkich współdziałających w przestępstwie indywidualnym (wyrok SA w Warsza­wie z dnia 24.01.2014r., II AKa 264/13, Lex nr 1419143). Sąd I instancji prawidłowo przyjął – nikt tego nie kwestionuje – żeM. W. (1)wiedziała, żeA. C. (1)z mocy umowy agencyjnej i pełnomocnictwa jest zobowiązana do zajmowana się sprawami majątkowymi(...) S.A.i trafnie uznał, że ze względu na zakres wy­konywanych przez nią czynności i brak samodzielności, jak też kompetencji wład­czych jej współdziałanie jako

    extraneusaw przestępstwie indywidualnym właściwym należy ocenić tylko jako pomocnictwo.

Dokonując natomiast oceny zarzutów dotyczących rażącej niewspółmierności (w zna­czeniu łagodności) kar wymierzonych oskarżonymA. C. (1),M. W. (1)orazK. W. (1)zauważyć należy, że Prokurator kwestionuje zarówno wymiar kary pozbawienia wolności, jak i kary grzywny. W zakresie tego za­rzutu popada jednak w sprzeczność i już samo to pozbawia ten zarzut skuteczności. Otóż Prokurator zdaje się chyba zapominać, że od wejścia w życie aktualnie obowią­zującegokodeksu karnegokara grzywny oparta jest na systemie mieszanym – od­rębnie określa się liczbę stawek dziennych (uwzględniając kryteria zart. 53 kk), by następnie – stosownie do wyznaczników zart. 33 § 3 kk– określić wysokość stawki dziennej. Tymczasem w apelacji Prokurator, chociaż domaga się określenia wyso­kości stawek dziennych na zdecydowanie wyższym poziomie, nie formułuje żadnego zarzuty pod adresem ustaleń sądumeriti, iż stawka dzienna w kwocie 100,00 zł pra­widłowo uwzględnia dochody sprawców, ich warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Niezależnie od kwestii, że postulowane przez Prokuratora grzywny z uwagi na wyższą stawkę dzienną stanowiłyby dla oskarżo­nych większą dolegliwość, to przecież domagając się wymierzenia – przykładowo –A. C. (1)kary 200 stawek dziennych grzywny (w miejsce 500, jak w zaskar­żonym wyroku)de factozgłasza wniosek złagodzenia tej kary. Skoro zaś kary wy­mierzane kumulatywnie powinny być skorelowane ze sobą stopniem surowości (nie sposób przecież racjonalnie uzasadnić wymierzenia tej samej osobie za ten sam czyn kary pozbawienia wolności zbliżonej do górnej granicy ustawowego zagrożenia i kary grzywny równej dolnej granicy), to Prokurator konsekwentnie powinien doma­gać się również złagodzenia kar pozbawienia wolności.
W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że przyjęcie rażącej niewspółmierności kary zakłada, że na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna – nie dająca się zaak­ceptować – różnica między karą wymierzoną a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Chodziłoby m. in. o sytuacje, w których kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia spo­łecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwz­ględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (postanowienie SN z dnia 13.03.2023r., II ZK 86/22, Lex nr 3567881). Kara rażąco niewspółmierna to taka, której wymiar niejakobije w oczy(np. wyrok SA w Warszawie z dnia 19.05.2023r., II AKa 114/23, Lex nr 3581608).
Prokurator w aspekcie surowości kar pozbawienia wolności utrzymuje, że

    okolicz­ności sprawy, w tym charakter naruszonych dóbr prawnych, szeroki zakres czynu, wysokość wyrządzonej szkody, a także względy prewencji ogólnejprzemawiają za wymierzeniem oskarżonym kar surowszych:A. C. (1)3 lat pozbawienia wol­ności (zamiast 2 lat),M. W. (1)2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (za­miast 1 roku i 8 miesięcy), aK. W. (1)3 lat pozbawienia wol­ności (zamiast 2 lat). Zarzuty w tym zakresie Prokurator uzasadnił na str. 9., 12.-13. i 14. uzasadnienia apelacji. O ile zgodzić się można było z Prokuratorem, że oskar­żeni uczynili sobie z popełnionego przestępstwa stałe źródło dochodu, proceder był przemyślany i zorganizowany, trwał przez pewien czas, a wyrządzona szkoda jest niebagatelna, to zestawienie tych okoliczności z niekwestionowanymi przecież przez Prokuratora faktami, takimi jak niekaralnośćA. C. (1)iM. W. (1), po­zytywna opinia środowiskowa wszystkich oskarżonych, upływ czasu od dokonania przestępstwa, przyznanie się do winy przezK. W. (1)musi skutko­wać uznaniem, że wymierzone im kary przez sąd I instancji nie są

    rażącołagodne. Na oskarżonych ciąży obowiązek naprawienia szkody i zgodzić się należy z poglą­dem sądu okręgowego, że jego wypełnienie będzie bardziej realne w sytuacji ich przebywania na wolności. Nie należy

    a priorizakładać, że oskarżeni wobec – jak twierdzi skarżący – łagodności kary obowiązek ten zlekceważą. Zauważyć trzeba, że jakkolwiek Prokurator domaga się wymierzeniaA. C. (1)iK. W. (1)kar po 3 lata pozbawienia wolności (czyli o połowę surowszych od kar wymierzonych zaskarżonym wyrokiem), to nadal są to kary w dolnych granicach zag­rożenia ustawowego. Przez to nie sposób przyjąć, by dysproporcja między karami wymierzonymi a oczekiwanymi była rażąca, by

    biła po oczach. Chociaż Prokurator generalnie kwestionował zasadność zastosowania wobec tych oskarżonych środka probacyjnego warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, to nawet alternatywnie nie sformułował zarzutu dotyczącego błędnego zastosowaniaart. 69 kkiart. 70 kk(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r.).

* * *

2. apelacja obrońcy oskarżonychA. C. (1)(punkty 1.-3. wyroku Są­du Okręgowego),M. W. (1)(punkty 4.-6.) orazK. W. (1)(punkty 7.-9.)
Obrońca oskarżonych

A. C. (1)
,

M. W. (1)iK. W. (1)

wyrok sądu I instancji zaskarżył w całości na rzecz reprezentowanych. Od­nośnie czynu przypisanego

A. C. (1)zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoraz czynów przypisanych

M. W. (1)iK. W. (1)zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kksformułował zarzut obrazy prze­pisów postępowania mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, to jestart. 7 kpkpo­przez dowolną ocenę znajdującego się w aktach materiału dowodowego, uchybia­jącą zasadom logiki i prawidłowego wnioskowania, polegającą na nieuzasadnionej odmowie nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychA. C. (1),M. W. (1)iK. W. (1)w zakresie, w jakim nie przyznali się do działania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wyrządzenia(...) S.A.szkody majątkowej i doprowadzenia(...) S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (wskazując m.in., że ich celem było zawieranie umów pożyczek wyłącznie z osobami, które będą w stanie wywiązać się z zaciągniętego zobowiązania), pod­czas gdy wyjaśnienia oskarżonych złożone przed sądem stanowią spójną i logiczną całość, nadto korespondują z pozostałym materiałem dowodowym i ujawnionymi okolicznościami, w szczególności:

wyjaśnieniami współoskarżonych pożyczkobiorców w zakresie, w jakim potwier­dzili, że ich rzeczywiste możliwości finansowe pozwalały na spłatę zaciągniętych zobowiązań,

faktem wywiązania się przezM. P. (1),M. K. (3),A. N.,A. K.,A. B.,Z. S.,J. S.,K. S.,Ł. S.,K. G.,D.D.,A. P. (1),K. K. (5),A. H.,I. P.,A. P. (2),E. K. (3)z zawartych umów pożyczek,

wyjaśnieniamiE. K. (1)w zakresie, w jakim przyznała, żeA. C. (1)iK. W. (1)interweniowali w sprawie osób, które zalegały z płatnościami,

zeznaniamiA. S. (3)iM. W. (2), z których wynika, że oskarżeni nie obejmowali zamiarem spowodowania skutku w postaci powstania znacznej szko­dy majątkowej ani doprowadzenia(...) S.A.do niekorzystnego rozporzą­dzenia mieniem, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynuA. C. (1)zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkoraz do błędnego przypisaniaM. W. (1)iK. W. (1)pomoc­nictwa do popełnienia przestępstwa głównego przypisanegoA. C. (1).

Odnośnie czynu przypisanego

M. W. (1)zart. 18 §
3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zw. zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkobrońca zarzucił dokonanie błędnych ustaleń fak­tycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bezpodstawne przyjęcie, żeM.(...)w okresie objętym zarzutem działała w celu osiągnięcia korzyści majątko­wej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu w ten sposób, że przyjmowała wnioski o udzielenie pożyczek, dokumenty poświadczające zatrudnienie i zarobki, wprowa­dzała dane do sytemu oraz uruchamiała pożyczki, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego i ujawnionych w sprawie okoliczności wynika, że oskarżona nie była stroną umowy agencyjnej z(...) S.A., nie miała kompetencji do uru­chamiania pożyczek oraz nie otrzymywała dodatkowych dochodów z tytułu kredytów udzielonych przezAgencję (...).
Obrońca we wnioskach apelacji domagał się:

zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniaA. C. (1)od zarzucanego jej czynu zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kki orzeczenia na nowo o karze w pozostałym zakresie,

zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniaM. W. (1)od zarzucanego jej czynu zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kki orzeczenia na nowo o karze w pozostałym zakresie,

zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniaK. W. (1)od za­rzucanego mu czynu zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 296 § 1 i 2 kkw zb. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoraz orzeczenia na nowo o karze w pozostałym zakresie.

Dokonując oceny apelacji autorstwa adw.J. K. (3)na wstępie wskazać na­leżało, że wnioski zawarte w środku odwoławczym są oczywiście błędne. Lektura za­rzutów prowadzi do wniosku, że zarzucając obrazę przepisów postępowania (art. 7 kpkw przypadku trojga oskarżonych) skarżący chce osiągnąć efekt w postaci wyeli­minowania z opisu czynów im przypisanych – odpowiednio w formie zjawiskowej sprawstwa oraz pomocnictwa – znamion przestępstwa niegospodarności menedżer­skiej (art. 296 §§ 1 i 2 kk) oraz oszustwa (art. 286 § 1 kk), zaś formułując zarzut błę­du w ustaleniach faktycznych (odnośnieM. W. (1)) znamieniadziałania w celu osiągnięcia korzyści majątkowejorazuczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu(art. 65 § 1 kk). Skarżący wnosi ouniewinnienieoskarżonych od zarzuco­nych im czynów o określonej kwalifikacji oraz oorzeczenie na nowo o karze w pozos­tałym zakresie. Takie sformułowanie wniosków jest oczywiście błędne, a to z uwagi na zasadę jedności czynu (art. 11 § 1 kk). Zatem nie jest możliwe uniewinnienieod częściczynu i skazanie za jego pozostałą część. Prawidłowy wniosek apelacyjny po­winien obejmować wyeliminowanie z opisu czynu kwestionowanych przez skarżące­go znamion i odpowiadającej im kwalifikacji prawnej oraz ewentualne złagodzenie kary na skutek odmienności czynu przypisanego w wyroku odwoławczym.
Po zasygnalizowaniu mankamentów wniosków skargi odwoławczej należało dokonać analizy zawartych w niej zarzutów.N.były one zasadne. Formułując zarzut 1. ob­rońca starał się przekonać Sąd odwoławczy, że jego mocodawcy nie działali w wyko­naniu z góry powziętego zamiaru wyrządzenia(...) S.A.szkody majątkowej i do­prowadzenia tego Banku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Zarazem ob­rońca nie kwestionuje, żeA. C. (1)iM. W. (1)świadomie nie weryfi­kowały zaświadczeń o dochodach przedkładanych przez kolejnych
    pośredników, ale dotyczyło to wyłącznie pożyczkobiorców, co do których miały przekonania, że ich sy­tuacja finansowa pozwala na spłatę pożyczek. Zapewnienia te miały pochodzić od samych pożyczkobiorców oraz od tychże
    pośredników, którzy mieli weryfikować ich zdolność kredytową. Obrońca jednak pomija, że to obowiązkiem oskarżonejA.­kiC.była weryfikacja zdolności kredytowej, w tym autentyczności zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach, a poprzez zaniechanie przeprowadzenia tej czynności nie dopełniała ona swoich obowiązków. Skarżący akcentuje, że szereg pożyczkobiorców spłaciło zaciągnięte pożyczki jeszcze przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. To okoliczność bezsporna. Jednak kolejne osoby pożyczek nie spłaciły mimo upływu terminu, na jaki zostały one udzielone. W przypadku niektórych pożyczkobiorców za­ległości nie są duże, ale można wyodrębnić też grupę takich, którzy w ogóle nie przy­stąpili do spłat (ewentualnie spłacone zostały tylko 3 pierwsze raty, co miało na celu
    zabezpieczeniewypłaty prowizji w prawidłowo ustalonym przez sąd I instancji
    modus operandidziałania oskarżonych – por. str. 121.-122. uzasadnienia). Naiwnością rażą wyjaśnienia, że dla oskarżonych wystarczające były zapewnienia samym pożyczko­biorców przekazywane osobiście. Nic przecież nie stało na przeszkodzie, by wów­czas dokonać weryfikacji prawdziwości i rzetelności zaświadczeń. Oskarżone tego nie czyniły wiedząc, że wynik weryfikacji będzie negatywny. Sąd I instancji trafnie przywołał (str. 118.), że umowa agencyjna z dnia 3 kwietnia 2014r. nakładała na os­karżoną nie tylko trudny do zdefiniowania obowiązek
    działania z najwyższą staran­nością w celu zachowania renomy i dobrego imienia(...) S.A.
, ale też jak naj­bardziej namacalny i sprawdzalny obowiązek dbałości o jakość portfela kredytowego, w szczególności poprzez minimalizację kredytów zagrożonych. Analizując apelację Prokuratora wskazano, że niekorzystne rozporządzenie mieniem zachodzi nie tylko wtedy, gdy powstaje faktyczna szkoda. Rozporządzenie mieniem jest niekorzystne, gdy taka dyspozycja jest oceniana negatywnie z punktu widzenia interesów mająt­kowych pokrzywdzonego, nawet jeśli nie doszło do rzeczywistej straty. Niekorzystne rozporządzenie mieniem ma miejsce bowiem nie tylko wówczas, gdy pokrzywdzony nie otrzyma należnego mu świadczenia, ale również, gdy wskutek wprowadzenia w błąd, dochodzi do zawarcia umowy o wyższym stopniu ryzyka niż ten, który istnieje w przekonaniu pokrzywdzonego (wyrok SN z dnia 18.04.2018r., III KK 380/17, Lex nr 2515712; wyrok SA w Łodzi z dnia 22.12.2021r., II AKa 273/21, Lex nr 3482008). Niezależnie bowiem od deklaracji pożyczkobiorców, iż dysponują innymi źródłami do­chodów (niż wynagrodzenie za pracę od
    pracodawców, od których pochodziły zaś­wiadczenia) wskazać trzeba, że zazwyczaj były to dochody z prac dorywczych, nig­dzie nie zgłoszone. W przypadku braku spłaty pożyczki jej windykacja, czy później nawet egzekucja należności przysądzonej prawomocnie orzeczeniem sądu cywilne­go jest znacznie utrudniona, przez co udzielenie pożyczki w takiej sytuacji obarczone jest większym ryzykiem (pożyczka taka jest pożyczką zagrożoną, a obowiązkiem os­karżonejA. C. (1)było dążenie do minimalizacji liczby takich pożyczek, a nie ich świadome kreowanie). Zupełnie zatem nietrafne jest przywoływanie fragmentów wyjaśnień współoskarżonych pożyczkobiorców (str. 6. apelacji), a nawet przeciwnie – potwierdzają one powyższe stanowisko Sądu odwoławczego. Tytułem przykładu po­dać można wyjaśnieniaJ. J. (3), który jakkolwiek w 2014 roku miał pracować na umowę zlecenie i umowę o dzieło w branży budowlanej, to umowy te zawierał ustnie. Nie był zatem nigdzie zgłoszony (
    praca na czarno, podobnie jakM. K. (3)).
Kolejna część uzasadnienia analizowanej apelacji skupia się na zagadnieniu dbałoś­ci oskarżonych o to, by pożyczkobiorcy spłacali pożyczki – wręcz ich porozumienia, że jakkolwiek będą one udzielane osobom niemogącym wykazać formalnie swojej zdolności kredytowej, ale posiadającym środki (np. właśnie z zatrudnienia

    na czarno) pozwalające na uiszczanie rat. Ten wywód jedynie potwierdza trafność przypisania oskarżonejA. C. (1)czynu określonego wart. 296 §§ 1 i 2 kk, a dwójce po­zostałych oskarżonych pomocnictwa do tego czynu. Kolejny raz wskazać należy na obowiązki ciążące na oskarżonej na mocy umowy agencyjnej – pośród nich był obo­wiązek działania z najwyższą starannością. Bank zawierając umowę z całą pewnoś­cią nie wymagał owej

    najwyższej starannościw wyszukiwaniu klientów, którzy

    nie mogli uzyskać wsparcia finansowego w sposób zgodny z wymaganiami stawianymi przez banki(str. 7. apelacji). Banki stawiając wymogi formalne i materialne dla uzys­kania kredytów / pożyczek i do zadań pośredników kredytowych (agentów) nie nale­ży ich kontestowanie oraz

    opracowywaniewłasnych procedur oceny zdolności kredy­towej klientów. Zaprezentowanego tu stanowiska nie zmienia okoliczność, że jeden z pośredników współpracujących z Agencją

    wyłamał sięz opracowanego

    porozumie­nia(mowa oE. K. (1)) i doszło do udzielenia pożyczek oso­bom, które nie miały żadnej zdolności kredytowej. Opisywane przez oskarżonych próby nawiązania kontaktu zE. K. (1)czy nawet bezpośrednio z pożyczkobiorcami nakierowane były nie troską o mienie Banku tylko o własny inte­res objawiający się zagrożeniem uzyskania prowizji z tytułu udzielenia pożyczek tym osobom. Potwierdzają to zresztą zeznaniaA. S. (3). W działaniach oskarżonych nie sposób dopatrywać się

    dbałości o dobór klientów, którzy mieli możliwości finanso­we gwarantujące spłacenie pożyczek, skoro złamali oni podstawowy obowiązek umo­wy agencyjnej działania z najwyższą starannością. Jeżeli nawet jedynieM. M. (7)­łowski,K. K. (5)iR. M.opisali sytuacje polegające na przekazaniu znacznej części pożyczkiE. K. (1), to przecież i inni pożyczko­biorcy wyjaśniali o kilkunastoprocentowych prowizjach za pośrednictwo w doprowa­dzeniu do udzielenia pożyczek. Nie będzie dowolna teza, że prowizje te pozostające w gestiiK. W. (1)i pozostałych oskarżonych stanowiły rezerwę na wypadek, gdyby klienci nie opłacali rat. Nie można było tracić z pola widzenia i tego, że nieprawidłowości będące przedmiotem zarzutów dotyczyły pożyczek nieprzekra­czających 50.000,00 zł – to kolejny argument za celowym i wyrachowanym działa­niem oskarżonych celem uzyskania wynagrodzenia prowizyjnego, a nie w trosce o interes pożyczkobiorców i pokrzywdzonego Banku.
Dokonując oceny zarzutu dotyczącego wyłącznieM. W. (1): zgodnie zart. 115 § 4 kkkorzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.M. W. (1)nie była stroną umowy agencyjnej łączącejagencję (...)z(...) S.A.(dlatego została skazana wyłącznie za pomocnictwo) – była tam zatrudniona jako pracownik. Była świadoma istnienia procederu przestępczego, uczestniczyła w nim jako pomocnik. Jej wynagrodzenie uzależnione byłode factood jego funkcjonowania, a podejmowane przez nią czynności skutkowały przysporze­niem dla pożyczkobiorców (udzielone pożyczki) iA. C. (1)(uzyskiwana pro­wizja od Banku).
Końcowo zauważyć trzeba, że zachowanie podejmowane przez osobę posiadającą charakteryzujące się odpowiednią dozą samodzielności decyzyjnej uprawnienia i obowiązki w zakresie zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą mocodawcy polegające na nadużyciu tychże uprawnień lub niedopeł­nieniu obowiązków, jeśli skutkuje wyrządzeniem szkody majątkowej, jest realizacją znamion przestępstwa nadużycia zaufania oraz nigdy nie stanowi realizacji znamion przestępstwa oszustwa. Nie można bowiem tym samym czynem siebie samego wprowadzić w błąd co do okoliczności istotnych z punktu widzenia rozporządzenia cudzym mieniem i jednocześnie mając świadomość, że z uwagi na okoliczności rozporządzenie mieniem będzie mieć charakter niekorzystny, wyrządzić w ten spo­sób szkodę majątkową mocodawcy (P. Kardas, M. Dąbrowska-Kardas [w:] W. Wró­bel, A. Zoll (red.),Kodeks karny. Część szczególna. Tom III, Warszawa 2022, teza 115 do art. 296 kk; wyrok SA w Poznaniu z dnia 17.05.2023r., II AKa 273/22, Lex nr 3586954).
Przypisując oskarżonejA. C. (1)w ramach jednego czynu przestępstwo zart. 296 §§ 1 i 2 kkoraz zart. 286 § 1 kksąd I instancji nie postąpił wbrew temu poglądowi. Z opisu czynu jej przypisanego (analogicznie innym oskarżonym w formie zjawiskowej pomocnictwa) wynika jasno, że przestępstwo niegospodarności dotyczy­ło udzielania pożyczek na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Bank oraz umowy agencyjnej, a przestępstwo oszustwa – wyłudzenia prowizji.

* * *

3. apelacja obrońcy oskarżonejA. P. (1)(punkt 46. wyroku)
Obrońca oskarżonejA. P. (1)przywołującart. 438 pkt 2)i 3)kpkzarzu­ciła:

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, to jestart. 7 kpkorazart. 410 kpkpoprzez dokonanie nieprawidłowej oceny wyjaśnień os­karżonejA. P. (1)i uznanie ich za niewiarygodne w zakresie braku wiedzy oskarżonej o przedłożonym zaświadczeniu o zarobkach z miejsca pracy (
    vides. 91. uzasadnienia), a także poprzez pominięcie wyjaśnień oskarżonej w części,
w jakiej wskazywała ona, iż: nie znaK. W. (1); jedy­nym powodem nieotrzymania przez nią pożyczki w jej banku był fakt figurowania w BIK, a nie to, że miała niewystarczające zarobki, przy czym nikt zbanku (...)nie żądał od niej zaświadczenia o zarobkach
    (vide protokół przesłuchania z dnia 26 sierpnia 2016r.); nie dawała przy zaciąganiu pożyczki żadnego zaświadcze­nia, bo miały wystarczyć same wyciągi z rachunku bankowego; podczas podpisa­nia umowy pożyczki podpisywała wiele dokumentów, składała podpisy i parafki
    (videprotokół przesłuchania z dnia 30 maja 2017 r.), a wyglądało to w ten spo­sób, że
    ta pani przekręcała kartki umowy, a ja tylko podpisywałam (...) Na drugim egzemplarzu pokazywała, gdzie mam się podpisywać. (...) Z tym plikiem, który został u tej pani ja się nie zapoznawałam. Ja przeczytałam kopię, którą dostałam. Ta pani obróciła dokumenty w moją stronę i kartkowała, pokazując miejsca w których mam się podpisać, a ponadto oskarżona wyjaśniła także, że kwota, która była w harmonogramie odpowiadała jej możliwościom finansowym
    (s. 23.-25. protokołu rozprawy z dnia 24 października 2019r.)
- podczas gdy okoliczności te mają kluczowe znaczenie z punktu widzenia treści stawianego oskarżonej zarzutu, a nieodniesienie się do nich przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku świadczy o dokonaniu ustaleń stanu faktycznego i wyrokowaniu jedynie na pods­tawie części dowodów ujawnionych w toku rozprawy głównej, a ponadto relacja oskarżonej pozostawała w całości konsekwentna i spójna oraz korespondowała z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie (w tym z opinią biegłego, z której wynika, że zaświadczenie o zatrudnieniuA. P. (1)zostało podrobione przezK. W. (1), co Sąd Okręgowy uznał za udo­wodnione na s. 21.-22. oraz na s. 40. uzasadnienia swego wyroku, jednocześnie nie nadał jednak tej okoliczności właściwego znaczenia);

mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 kpkpoprzez nieprawidłową ocenę wyjaśnień oskarżonegoK. W. (1)i uznanie ich za wiarygodne w części dotyczącej wiedzy klientów o tym, iż posłu­gują się podrobionymi dokumentami (vides. 64. uzasadnienia wyroku) - podczas gdy w szczególności w odniesieniu do oskarżonejA. P. (1)brak jest przesłanek pozwalających na stwierdzenie, iżK. W. (1)posiadał ja­kąkolwiek wiedzę na temat stanu jej świadomości w momencie podpisywania umowy pożyczki, skoro oskarżony w szczególności na rozprawie głównej w dniu 12 grudnia 2019r. wyjaśniał, że nie poznałA. P. (1), nie spotkał się z nią nigdy osobiście i nie kojarzy sytuacji udzielenia jej pożyczki, a przy tym samaA. P. (1)także wyjaśniała, że nie znałaK. W. (2)­skiego (videprotokół jej przesłuchania z dnia 26 sierpnia 2016r.); dodatkowo ze znajdującej się w aktach sprawy notatki urzędowej wynika, że analiza kontaktów telefonicznych numeru, którym posługiwał sięK. W. (1)nie wykazała połączeń pomiędzy nim aA. P. (1);

będący skutkiem obrazy przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycz­nych,polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że wszyscy klienci mieli wiedzę w jaki sposób uzyskują pożyczkę, tj. wiedzieli o tym, że posługują się podrobiony­mi dokumentami, albowiem wcześniej byli negatywnie weryfikowani w bankach pod kątem możliwego otrzymania wsparcia finansowego lub sami wiedzieli, że kredytów nie uzyskają, zaś w trakcie podpisywania umowy składali również swo­je podpisy pod dokumentami, które były zatytułowane zaświadczenie o zatrudnie­niu, przy czym zaświadczenia te pochodziły z innych firm, niż oskarżeni pra­cowali lub też oskarżeni w ogóle nie byli zatrudnieni, a ponadto pożyczkobiorcy mieli do wglądu wniosek o udzielenie pożyczki, w którym były wpisane nierze­telne dane, tożsame z zaświadczeniem, który to dokument również podpisywali, jadąc do placówki bankowej odległej od miejsca zamieszkania i płacili bardzo wysoką prowizję (s. 64.-65. uzasadnienia wyroku) – podczas gdy okoliczności tych nie sposób stwierdzić w odniesieniu do oskarżonejA. P. (1), która zaciągnęła pożyczkę będąc osobą zatrudnioną, w wysokości adekwatnej do swych możliwości finansowych – o czym świadczy także fakt dokonania term­inowej jej spłaty (która nastąpiła przed postawieniem jej zarzutu w sprawie);

będący skutkiem obrazy przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycz­nych, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżonaA. P. (1)w złożonym wniosku o pożyczkę z(...)oświadczyła, że jest zatrudniona wfirmie (...) Sp. z o.o.na czas nieokreślony i uzyskała dochód miesięcz­ny z ostatnich trzech miesięcy w kwocie 3.697,88 zł (vides. 40. uzasadnienia) – podczas gdy jak wynika z jej konsekwentnych i spójnych wyjaśnień o udzielenie pożyczki do agencji wL.zwróciła się ona właśnie dlatego, że w tej jednost­ce nie wymagano przedłożenia zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach (które­go uzyskanie od jej ówczesnego pracodawcy było bardzo czasochłonne), zaś sa­mo podpisanie umowy pożyczki wyglądało w ten sposób, że pracownica agencji przekładała kartki umowy, któreA. P. (1)podpisywała we wskazanych miejscach, nie mając świadomości co do tego, że częścią dokumentacji kredyto­wej było sfałszowane wcześniej przezK. W. (1)zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach;

będący skutkiem obrazy przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oskarżonaA. P. (1)do­puściła się popełnienia zarzucanego jej czynu, zakwalifikowanego jako przestęp­stwo zart. 297 § 1 kk– podczas gdy wnikliwa i poprawna analiza zgromadzone­go materiału dowodowego na stwierdzenie owej okoliczności nie pozwala.

Obrońca na wypadek niepodzielenia przywołanych zarzutów, na podstawie art. 438 pkt 4) zarzuciła rażącą niewspółmierność kary 100 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na 25,00 zł – w sytuacji, gdy na zasadność wymierzenia oskarżonej kary łagodniejszej wskazują jej dotychczasowy sposób życia, uprzednia niekaralność, a także fakt, iżA. P. (1)jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i pobiera świadczenie emerytalne, wobec czego kwota grzywny w połączeniu z wysokością kosztów sądowych jest dla niej kwotą wygórowaną.
Sformułowawszy te zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia oraz uniewinnienie oskarżonejA. P. (1); w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd odwoławczy podstawowych zarzutów o uwzględnienia zarzutu alternatywnego – o zmianę wyroku poprzez obniżenie orzeczonej wobecA. P. (1)kary grzywny.

Zarzuty obszernej apelacji obrońcy oskarżonejA. P. (1)nie były zasadne i miały typowo polemiczny charakter z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego. Dla oceny świadomości oskarżonej, że podpisując wniosek o udzielenie pożyczki składa

    nierzetelne pisemne oświadczenieoraz zarazem

    przedkładapodrobiony do­kument irrelewantne jest, czy oskarżona znałaK. W. (1)i czy miała z nim jakikolwiek kontakt oraz, czy ten oskarżony poznałA. P. (1), spotkał się z nią i czy był obecny w siedzibieAgencji (...)w dniu, w którym została zawarta umowa pożyczki. Oskarżona wyjaśniła, że do Agencji wL.skierowała ją pośredniczka (czyli kobieta), a ze zgromadzonych dowodów wynika, że z agencją tą współpracowało kilku pośredników. Nie będzie dowolna teza, że po owym

    skiero­waniuK. W. (1)wiedząc, że jest kolejny klient, któremu trzeba

    załatwićpożyczkę spreparował fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu nie kontaktując się wcześniej z oskarżoną. Taki mógł być powód zawarcia we wniosku nieprawdziwych danych o posiadanym prawie jazdy oraz dacie założenia rachunku bankowego. Zara­zem zaświadczenie o zatrudnieniu było niezbędne do udzielenia pożyczki. Oskarżo­na wyjaśniła, że wybór agencji wL.podyktowany był tym, że nie wymagano tam zaświadczeń o zatrudnieniu, a jej miejscu pracy ich uzyskanie było czasochłon­ne. Jednak finalnie oskarżona złożyła swój podpis na podrobionych zaświadczeniu. Twierdzenie, że zrobiła to w pośpiechu składając podpisy na kolejno podsuwanych jej kartkach traktować należy jako linię obrony już z tego powodu, że zaświadczenie o zatrudnieniu swoim wyglądem zasadniczo różni się od wniosku o pożyczkę, umowy oraz licznych załączników do niej. ZatemA. P. (1)nie mogła nie zauwa­żyć, że pośród dokumentów znajduje się zaświadczenie o zatrudnieniu, którego tam teoretycznie nie powinno być (gdyż agencja miała go nie wymagać). Oskarżoną pa­radoksalnie obciąża również zgodność miejsca pracy na podrobionym zaświadczeniu z rzeczywistym miejscem zatrudnienia. Różni się natomiast i to diametralnie wyso­kość wynagrodzenia: w rzeczywistości 2.600,00 zł brutto; na zaświadczeniu 3.600,00 zł netto. Połączenie tego z faktem, że oskarżona figurowała w BIK i inny bank odmó­wił jej udzielenia pożyczki uprawniało Sąd

    meritido wniosku o świadomym złożeniu nieprawdziwego oświadczenia oraz posłużenia się podrobionym dokumentem.
Nie był zasadny również zarzut alternatywny rażącej niewspółmierności kary wymie­rzonej oskarżonej. Wcześniej przedstawiono, kiedy kara może być uznana za

    nie­współmierną.A. P. (1)wymierzono karę grzywny, czyli karę rodzajowo najłagodniejszą (wedle gradacji kar zart. 32 kk). Jej wymiar (100 stawek dziennych) nie może razić surowością.Art. 33 § 1 kkstanowi, że – o ile ustawa nie stanowi ina­czej – najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. Liczba 100 stawek dziennych przewyższa dolną granicę, ale daleka jest od górnej granicy ustawowego zagrożenia. Zarazem określenie stawki dziennej na poziomie 25,00 zł odpowiada kryteriom zart. 33 § 3 kk, to jest dochodom oskarżonej, jej warunkom osobistym, rodzinnym, stosunkom majątkowym i możliwości zarobkowym.A. P. (1)była osobą niezdolną do pracy (

    videkopia orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wyda­nego w sierpniu 2020 roku, dokument stanowił załącznik do apelacji). Niemniej wedle stanowiska obrońcy obecnie pobiera świadczenie emerytalne. Sąd Apelacyjny to twierdzenie przyjmuje jako notorię powszechną (art. 168 zdanie pierwsze kpk: skoroA. P. (1)urodziła się dnia (...), to dnia 28 grudnia 2021r. osiągnęła

    powszechny wiek emerytalnydla kobiet – czyli jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku). Oznacza to, że niezdolność do pracy nie ma już znaczenia dla oceny możliwości zarobkowych oskarżonej, która otrzymuje świadczenie emery­talne. Dolegliwość kary grzywny sprowadzająca się do konieczności uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty 2.500,00 zł i nie może przez to razić surowością. Ow­szem, do dnia 30 czerwca 2015r. obowiązywałart. 58 § 2 kkstanowiący, że

    grzywny nie orzeka się, jeżeli dochody sprawcy, jego stosunki majątkowe lub możliwości za­robkowe uzasadniają przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści i nie będzie jej moż­na ściągnąć w drodze egzekucji. Przepis ten hipotetycznie mógłby znaleźć zastoso­wanie z uwagi na datę popełnienia przypisanego przestępstwa oraz regulacjęart. 4 § 1 kk. Ale nie sposób uznać, że uiszczenie kwoty 2.500,00 zł pozostaje poza możli­wościami oskarżonej. Należność ta może zostać ściągnięta w drodze egzekucji. Je­żeli oskarżona chce jej uniknąć, może złożyć wniosek o rozłożenie jej uiszczenia na raty (art. 49 kkw).

* * *

4 apelacja obrońcy oskarżonegoM. M. (5)(punkt 45. wyro­ku)
Obrońca oskarżonegoM. M. (5)sformułował zarzuty:

naruszeniaart. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowo­du w postaci wyjaśnieńM. M. (5)i przyjęcie, żeM. M. (7)­ski miał zamiar wyłudzić pożyczkę i jej nie spłacić, podczas gdy z wyjaśnień os­karżonego wynika, że nie miał on świadomości, że w procesie starania się o po­życzkę inne osoby wykorzystają dokumenty niezbędne do zawarcia pożyczki, w tym w szczególności w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach z(...) Sp. z o.o.z dnia 5 września 2014r. (Zaświadczenie o zatrud­nieniu), które były podrobione albo nierzetelne;

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na treść orzeczenia i polegający na błędnym uznaniu, żeM. M. (5)miał zamiar dokonać wyłudzenia pożyczki poprzez przedłożenie dokumentów niez­będnych do otrzymania pożyczki, w tym
    Zaświadczenia o zatrudnieniu, który to dokument miał być podrobiony (a także nierzetelny)
    ,podczas gdyM. M. (5)chciał uzyskać pożyczkę w sposób legalny i następnie ją spłacić, a wyko­rzystanie podrobionych albo nierzetelnych dokumentów było dokonane bez jego świadomości.

Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od za­rzuconego mu czynu.

W świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez Sądmeritiodnośnie tego czynu (str. 39.-40. uzasadnienia) oraz dokonanej oceny dowodów (str. 90.-91.) zarzuty na­ruszenia zasady swobodnej oceny dowodów mającej skutkować błędem w ustale­niach faktycznych jawią się jako oczywiście niezasadne. Skarżący pomija, że w okre­sie, w którym zaciągnięto pożyczkęM. M. (5)nie pracował, miał zadłużone mieszkanie, a jego jedynym w miaręstałymźródłem dochodu był zasiłek z MOPS-u w wysokości około 500,00 zł. Oskarżony przecież wyjaśnił, że nie miał z czego spła­cać pożyczki – część pożyczki (przekazane 15.000,00 zł) miała spłacaćG. K.. Ktoś zapłacił za niego trzy raty, ale on nawet nie wie kto. Apelu­jący pomija, że finalnieM. M. (5)przypisano jedynie tzw. oszustwo kredytowe (art. 297 § 1 kk) eliminując z opisu czynu oraz kwalifikacji znamiona oszu­stwa zwykłego iart. 286 § 1 kk. Przez to na drugim planie pozostają kwestie, czy os­karżony swoim zamiarem obejmowałchęć wyłudzenia pożyczkiorazchęć niespłace­nia pożyczki(przy treści jego wyjaśnień wątpliwości nie powinno budzić, że tak było). Apelujący akcentuje natomiast rzekomy brak świadomości oskarżonego, że pośród dokumentów złożonych w agencji znajdowało się podrobione i poświadczające nie­prawdę zaświadczenie o zatrudnieniu w(...) Sp. z o.o.Obrońca przywołuje wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy, że nie czytał umowy i podpisywał wszystkie dokumenty podsunięte mu przezG. K..N.można podzielić wywodu obrońcy, żeM. M. (5)pozostawał w uzasadnionym błęd­nym przekonaniu, że procedura uzyskiwania pożyczki opiera się na prawdziwych do­kumentach. Jakie bowiemprawdziwedokumenty miały potwierdzać jego zdolność kre­dytową, jeżeli jego jedynym dochodem był zasiłek z opieki społecznej. Okoliczności uzyskania pożyczki, w tym koniecznośćpodzieleniasię nią z osobą trzecią dowodzą świadomości oskarżonego, że udzielana jest ona wnadzwyczajnejprocedurze, a to prowadzi do wniosku, że przypisanieM. M. (5)występku zart. 297 § 1 kkbyło zasadne.
Apelacja obrońcy nie formułowała nawet alternatywnych zarzutów dotyczących kary. Było to zrozumiałe, skoro obrońca zakwestionował sprawstwo oraz zawinienie. Sąd Apelacyjny dokonując natomiast całościowej kontroli orzeczenia doszedł do przeko­nania, że z uwagi na konieczność zapewnienia wewnętrznej sprawiedliwości wyroku orzeczenie dotyczące kary wymaga korekty.
W dość zwięzłej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego dotyczącej wymiaru kary dla poszczególnych pożyczkobiorców (str. 165.-166.) wyjaśniono, że został on zróżnicowany przy wykorzystaniu kryteriów:

sytuacji materialnej,

faktu spłacenia (lub nie) pożyczki,

ewentualnej uprzedniej karalności,

wysokości zaciągniętej pożyczki.

Wedle tego algorytmuM. M. (5)wymierzono karę 1 roku pozbawie­nia wolności, albowiem kwota pożyczki wynosiła blisko 40 tysięcy złotych, utrzymują­ca się zaległość blisko 32 tysiące złotych (spłacone tylko 3 razy przez osobę trzecią),
był on uprzednio karany i dodatkowo odpowiadał w warunkach określonych wart. 64 § 1 kk.
Powyższe okoliczności nie są podważane, jednak w ocenie Sądu odwoławczego – mimo uprzedniej karalności i powrotności do przestępstwa – wymierzenie pojedyn­czemu pożyczkobiorcy kary bezwzględnej 1 roku pozbawienia wolności w sytuacji, w której organizatorzy procederu zostali skazani na karę 2 lat pozbawienia wolności (dodatkowo warunkowo zawieszoną), a większość pożyczkobiorców na kary grzywny zaburza wewnętrzną sprawiedliwość wyroku. Dlatego wymagał on w tym zakresie ko­rekty (art. 440 kpk). W punkcie XII.1) wyroku dokonano jego zmiany w ten sposób, że w miejsce kary pozbawienia wolności wymierzonej za przypisanyM. M. (7)­łowskiemu czyn, na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 37a kk(w brzmieniu obo­wiązującym do dnia 24 czerwca 2020r.) w zw. zart. 4 § 1 kkwymierzono mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu nieodpłatnej, kontrolo­wanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Kara ta będzie dolegliwa, ale pozostanie karą wolnościową. W pozostałym zakresie wyrok co doM. M. (5)utrzymano w mocy.

* * *

5. apelacja obrońcy oskarżonegoJ. K. (2)(punkt 55. wyroku Sądu Ok­ręgowego)
Obrońca oskarżonegoJ. K. (2)w apelacji zawarła zarzuty:

naruszenia prawa procesowego, to jestart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpkiart. 410 kpk, które miało wpływ na treść orzeczenia polegającego na tym, że Sąd wydając wy­rok uznał, że z materiału dowodowego wynika, że oskarżony dopuścił się zarzu­canego mu czynu nie wskazując konkretnie, które dowody za tym przemawiają, podczas gdy w sprawie brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego, zaś wszelkie niewyjaśnione okoliczności należy inter­pretować na korzyść oskarżonego;

naruszenia prawa procesowego, to jestart. 7 kpk, które miało wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie, iż w toku postępowania zostało udowodnione popełnienie przez oskarżonegoJ. K. (2)zarzucanego mu czynu zart. 297 § 1 kk, podczas gdy w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżone­go odnośnie wymienionych czynów;

błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż oskarżony wyłudził pożyczkę przedkładając nierzetelne zaświadczenie o wysokości zarobków i zat­rudnieniu, podczas gdy to zaświadczenie zostało podrobione przezK. W. (1);

z daleko posuniętej ostrożności procesowej – rażącej niewspółmierności kary do zarzutów stawianych oskarżonemu, rozmiarów szkody.

Stawiając te zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzuconemu mu czynu.

Z zarzutów apelacji ostatni, rażącej niewspółmierności kary zasługiwał na częściowe uwzględnienie.J. K. (2)był uprzednio karany m. in. za czyn zart. 280 § 1 kk– przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa. Oskar­żony nie spłacił pożyczki (zaległość wynosi 32.030,00 zł), a jej wysokość wynosiła 39.957,44 zł. W przekonaniu sądu odwoławczego, identycznie jak w przypadkuM. M. (5)te okoliczności, chociaż obciążające nie uzasadniały wymie­rzenia mu kary bezwzględnej 1 roku pozbawienia wolności. W ten sposób zaburzono wewnętrzną sprawiedliwość wyroku i wymagał on w tym zakresie korekty. Dokonano jej w ten sposób (punkt XIV.1) wyroku), że w miejsce kary pozbawienia wolności wymierzonej za przypisanyJ. K. (2)czyn, na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 37a kk(w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020r.) w zw. zart. 4 § 1 kkwymierzono mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Wobec uprzedniej karalności kara powinna być odczuwalna, ale pozostanie karą wolnościową. Z wywiadu kuratora (dowód prze­prowadzony w postępowaniu odwoławczym na wniosek obrońcy – k. 8624 i n.) wy­nika, że oskarżony generalnie prawidłowo funkcjonuje w społeczeństwie. Aktualnie nie nadużywa alkoholu, nie awanturuje się, nie są przeprowadzane interwencje w je­go miejscu zamieszkania. Oskarżony co prawda nie ma stałego zatrudnienia, ale ma to związek z jego stanem zdrowia.
Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie zarzuty poprzedzające zarzut rażącej niewspółmierności kary. W zarzucie 1. przywołano m. in.art. 4 kpkjako przepis, któ­rego naruszenia miał się dopuścić sąd I instancji. W uzasadnieniu apelacji nie znaj­dujemy natomiast szerszego uzasadnienia, w jaki sposób miałaby zostać naruszona zasada obiektywizmu. Zaś zarzut naruszeniaart. 4 kpk, wyrażającego zasadę obiek­tywizmu adresowaną do organów prowadzących postępowanie, bez wykazania kon­kretnych naruszeń innych przepisów procedury z nim powiązanych, musi być uznany za bezpodstawny. Dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazyart. 4 kpknie wys­tarczy ogólne stwierdzenie o braku obiektywizmu sądu, opierające się wyłącznie na subiektywnym odczuciu strony postępowania karnego, w szczególności wynikającym z odmiennej od dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego (postanowienie SN z dnia 24.08.2022r., III KK 161/22, Lex nr 3411411; postanowienie SN z dnia 22.03.2022r., II KK 31/22, Lex nr 3417265). O ile nawet skarżąca starała się powią­zać zarzut naruszeniaart. 4 kpkz naruszeniem innych przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk), to nie zdołała wykazać, że sądmeritinieobiek­tywnie ocenił zebrany materiał dowodowy.
Wbrew twierdzeniom apelacji sąd I instancji wskazał (str. 44. uzasadnienia), na pods­tawie jakich dowodów ustalił, żeJ. K. (2)dopuścił się zarzuconego mu czynu. Tym samym nie doszło do naruszeniaart. 410 kpk, w szczególności poprzez oparcie wyroku na dowodzie, który nie został ujawniony w toku rozprawy głównej. Nie można zgodzić się również z tezą, iż sąd wyrokował w oparciu o wybiórczo wyselekcjonowa­ne dowody. Wiązanie w zarzucie naruszeniaart. 7 kpkiart. 410 kpkjest zasadne tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, że uchybienie poprawnej oceny dowodów było spowodowane pominięciem istotnej okoliczności zdarzenia, bądź nieujawnienia jej na rozprawie w sposób niezgodny z procedurą gromadzenia i przeprowadzania dowodów. W przypadku, gdy sąd prawidłowo ujawnił na rozprawie dowody, które pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i poddał je ocenie, zarzut naruszeniaart. 410 kpkjest bezpodstawny (wyrok SA w Warszawie z dnia 22.03.2023r., II AKa 514/21, Lex nr 3569167).
W uzasadnieniu (str. 97.-99.) dokonano oceny wyjaśnień oskarżonego, zeznań jego konkubinyA. C. (3)i opinii biegłego. Dokonana ocena korzysta z ochronyart. 7 kpk. Opinia biegłego z zakresu badań porównawczych pisma (k.(

    IX-51 )39-56) rze­czywiście nie jest kategoryczna. We wnioskach wskazuje, że dokumenty bankowe (m. in. wniosek o udzielenie pożyczki, umowę i zaświadczenie o zatrudnieniu) pod­pisała jedna osobą i prawdopodobnie jest niąJ. K. (2). Sąd

    meritiprzekonująco wskazał, że mimo nieprawidłowości w funkcjonowaniu Agencji wL.postępowa­nie przygotowawcze (ale też postępowanie kontrolne prowadzone przez Bank) nie ujawniło, by umowy były zawierane na

    słupy(w znaczeniu, że fałszowano podpisy pożyczkobiorców).J. K. (2)nie zgłosił utraty dowodu osobistego, a jego pełne i prawidłowe dane znajdują się na dokumentacji bankowej. Nie sposób zatem uznać, że ktoś się

    pod niego podszył. Dlatego prawidłowo w kategoriach linii obrony sąd I instancji ocenił wyjaśnienia oskarżonego (i wspierające jego wersję zeznania konku­biny), że nigdzie nie wyjeżdżał, nie zaciągał pożyczki i w sprawie jest osobą pokrzyw­dzoną. O zaciągnięciu pożyczki przez oskarżonego świadczą też wyjaśnieniaK.W.o prowizji otrzymanej przez niego za

    zorganizowanieudzielenia pożyczki. Nie ma uchwytnego powodu, dla któregoK. W. (1)miałby po­mawiać oskarżonego. Oczywiście toK. W. (1)sfałszował zaświadczenie o zatrudnieniu w(...) S.A., niemniej to oskarżony je przedłożył z wnios­kiem o udzielenie pożyczki, zaś w samym wniosku złożył nierzetelne pisemne oś­wiadczenie o znaczeniu istotnym dla oceny jego zdolności kredytowej. Przypomnieć trzeba, że oskarżony był wtedy osobą bezrobotną i utrzymywał się z prac dorywczych na budowie. Zatem oskarżony nie mógł się bronić twierdzeniem, że pobrał ze swoje­go zakładu pracy zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków, które następ­nie – poza jego wiedzą – zostało przerobione lub podmienione. To, że opinia biegłe­go była niekategoryczna we wnioskach co do autorstwa podpisów na dokumentach nie obligowało sądu I instancji do sięgnięcia po instytucję określoną wart. 5 § 2 kpk. Przepisart. 5 § 2 kpkdotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem za­prezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (np. posta­nowienie SN z dnia 14.09.2022r., III KK 409/22, Lex nr 3487756).

* * *

przypadek oskarżonegoA. S. (1)(punkt 56. wyroku Sądu Okręgo­wego)
OskarżonyA. S. (1)wyrokiem Sądu Okręgowego został skazany za czyn ok­reślony wart. 297 § 1 kkna karę 1 roku pozbawienia wolności. Z ustaleń faktycznych (str. 45.-46.) wynika, żeA. S. (1)był osobą bezrobotną; posłużył się zaświad­czeniem o zatrudnieniu zfirmy (...)pojazdowaz wynagrodzeniem netto w wy­sokości 2.654,76 zł (netto); wysokość pożyczki 39.957,44 zł; zaległość 32.030,00 zł. Wyrok w stosunku doA. S. (1)został zaskarżony wyłącznie przez Prokura­tora (w zakresie kwalifikacji prawnej); obrońca oskarżonego wyroku nie zaskarżył.
Art. 435 kpkstanowi, że sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te sa­me względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych. W przekona­niu Sąduad quemargumentacja przytoczona powyżej, dotycząca oskarżonychM.M.iJ. K. (2)przemawia za korektą orzeczenia w zakresie kary również wobecA. S. (1). Okoliczność, że jest on osobą karaną, uzależ­nioną od alkoholu, praktycznie całe dorosłe życie jest osobą bezrobotną, a pożyczka nie została spłacona nie uzasadniał wymierzenia kary bezwzględnej pozbawienia wolności. Była to kara rażąco surowa, zaburzająca wewnętrzną sprawiedliwość wyro­ku. Dlatego – analogicznie jak w przypadku współoskarżonych – (punkt XV.1) wyro­ku) uległ on zmianie w ten sposób, że w miejsce kary pozbawienia wolności wymie­rzonej za przypisany oskarżonemu czyn, na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 37a kk(w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 czerwca 2020r.) w zw. zart. 4 § 1 kkwymierzono mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na świadczeniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w sto­sunku miesięcznym. W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w mocy.

* * *

6. apelacja obrońcy oskarżonejM. P. (1)(punkt 18. wyroku Są­du Okręgowego)
Obrońca oskarżonejM. P. (1)wyrokowi sądu I instancji zarzuciła:

obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, to jestart. 7 kpkiart. 410 kpkpolegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny do­wodów polegającej na uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przekonanie jakobyM. P. (1), ubiegając się o pożyczkę z(...)przedłożyła dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i za­robkach, który był podrobiony, a także złożyła nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania tego wsparcia finan­sowego, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jakichkol­wiek środków dowodowych, które jednoznacznie wskazywałyby na sprawstwo oskarżonej oraz by oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim popełnienia występku, jakim jest oszustwo kredytowe spenalizowane wart. 297 § 1 kk, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bez­podstawne przyjęcie, że oskarżonaM. P. (1)popełniła zarzucany jej czyn umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, której to postaci zamiaru wymaga ustawodawca do przypisania czynu zart. 297 § 1 kk, podczas gdy nie zostało wykazane, że działaniu oskarżonej towarzyszył zamiar bezpośredni kie­runkowy, a z jej wyjaśnień wynika, iż oskarżona nie miała świadomości jakie do­kumenty zostały dołączone do wniosku kredytowego, bowiem korzystając z pro­fesjonalnych usług pośredników działała w przekonaniu, że ma do czynienia z osobami godnymi zaufania i oskarżona swoją świadomością nie obejmowała faktu nierzetelności przedkładanych przez inne osoby w procedurze wnioskowa­nia o pożyczkę dokumentów, co w konsekwencji przesądza o braku wypełnienia wszystkich znamion zarzucanego jej czynu.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniosła o uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu; ewentualnie, w przypadku uznania przez sąd II instancji, że oskarżona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu – o warunkowe umorze­nie postępowania na okres próby 1 roku.

Zarzuty sformułowane w apelacji przez obrońcę oskarżonej nie były zasadne. Bez znaczenia dla oceny zachowania oskarżonej pozostaje kwestia, czy znała ona osoby zatrudnione w Agencji wL.(przez co obrona sugeruje – jak się wydaje – że istnienie takiej znajomości mogłoby wskazywać na działanie
    wspólnie i w porozumie­niu). Nie przekonuje argumentacja przedstawiona na stronie 4. apelacji dotycząca ra­chunku, który oskarżonaM. P. (1)posiadała od wielu lat w(...) S.A.Owszem banki częstokroć udzielają pożyczek na podstawie historii rachunku banko­wego klienta i nie żądają zaświadczeń o zatrudnieniu – zaświadczenia te są zbędne, bowiem pracownicy banków w historii rachunków są w stanie zidentyfikować regular­ne comiesięczne wpływy tytułem wynagrodzenia za pracę. JednakM. P. (2)­ska takimi regularnymi wpływami nie mogła się wykazać, gdyż w tamtym okresie nie pracowała. Przez to nie może się bronić twierdzeniem, że zamierzała uzyskać po­życzkę jako wieloletni klient(...) S.A.A jeżeli nawet – to starałaby się ją uzyskać w macierzystym oddziale, a nie w agencji mieszczącej się pozaW.. Nie prze­konywało również wyjaśnienie, że kwota pożyczki wyższa od rzeczywistych potrzeb (sfinansowanie wesela) była związana z chęcią uniknięcia wielokrotnych zapytań do BIK, które miały obniżać lub wręcz skutkować utratą zdolności kredytowej. Istotnie fakt wielokrotnych zapytań do BIK od różnych instytucji finansowych ma wpływ na zdolność kredytową (sugeruje to, że kolejne podmioty nie udzielają pożyczek / kredy­tów i klient zgłasza się do następnych), aleM. P. (1)wówczas zdolności kredytowej nie miała. Wytłumaczenie zaciągnięcia pożyczki w kwocie przekraczają­cej potrzeby jest bardzo proste –
    nadwyżkaprzeznaczona była na
    prowizjędla poś­rednika. Stosunek kwoty prowizji do kwoty pożyczki (blisko 15%) świadczy, jak trafnie to wykazał Sąd Okręgowy (str. 70.-71. uzasadnienia), że oskarżona była świadoma, że podstawą udzielenia jej tego wsparcia jest nierzetelne zaświadczenie o zatrudnie­niu. O ile umowy pożyczki / umowy kredytowe rzeczywiście są formułowane w spo­sób dość nieprzystępny, to jednak wnioski (szczególnie o pożyczkę konsumpcyjną) nie mają skomplikowanej formy i łatwo się zorientować, jakie treści zostały w nich za­mieszczone. Stwierdzenie, że przed podpisaniem oskarżona wniosku nie czytała to wyłącznie linia obrony, bowiem gdyby – co wspomniano – oskarżona zamierzała
    ucz­ciwieuzyskać pożyczkę, nie korzystałaby z usługi pośredników spozaW.oraz nie godziłaby się na tak wysoką prowizję. Podsumowując należało uznać, że dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów jest prawidłowa i nie zaistniał błąd w ustaleniach faktycznych.
Sąd odwoławczy nie podzielił wniosku alternatywnego o zmianę zaskarżonego wyro­ku poprzez warunkowe umorzenie postępowania przeciwko oskarżonej. Postulat ten motywowano przede wszystkim sytuacją zawodową oskarżonej, która jako nauczy­ciel musi wykazać się przymiotem niekaralności. Czyn przypisany oskarżonej zagro­żony jest kara nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, oskarżona nie była ka­rana, a pożyczka została spłacona. Jednakart. 66 § 1 kkjako podstawową przesłan­kę warunkowego umorzenia postępowania wskazuje, by wina i społeczna szkodli­wość czynu nie były znaczne. Z ocenie Sądu Apelacyjnego już chociażby z uwagi na wysokość zaciągniętej pożyczki (blisko 50.000,00 zł) oraz sposób działania oskarżo­nej, w tym motywację (uzyskanie środków za zorganizowanie wesela) nie można by­ło przyjąćnieznacznościwiny i stopnia społecznej szkodliwości tego czynu.

* * *

7. apelacja obrońcy oskarżonejA. K.(punkt 25. wyroku Sądu Okręgowego)
Obrońca oskarżonegoA. K.wyrokowi sądu I instancji zarzuciła:

obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść zapadłego wyro­ku, to jestart. 7 kpkiart. 410 kpkpolegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał do­wodowy uzasadnia przekonanie jakobyA. K., ubiegając się o po­życzkę z(...)przedłożyła dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach, który był podrobiony, a także złożyła nierzetelne pisemne oświad­czenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania tego wsparcia finansowego, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jakich­kolwiek środków dowodowych, które jednoznacznie wskazywałyby na sprawstwo oskarżonej oraz by oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim popełnienia występku, jakim jest oszustwo kredytowe spenalizowane wart. 297 § 1 kk, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bez­podstawne przyjęcie, że oskarżonaA. K.popełniła zarzucany jej czyn umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, której to postaci zamiaru wymaga ustawodawca do przypisania czynu zart. 297 § 1 kk, podczas gdy nie zostało wykazane, że działaniu oskarżonej towarzyszył zamiar bezpośredni kie­runkowy, a z jej wyjaśnień wynika, iż oskarżona nie miała świadomości jakie do­kumenty zostały dołączone do wniosku kredytowego, bowiem korzystając z pro­fesjonalnych usług pośredników, działała w przekonaniu, że ma do czynienia z osobami godnymi zaufania i oskarżona swoją świadomością nie obejmowała faktu nierzetelności przedkładanych przez inne osoby w procedurze wniosko­wania o pożyczkę dokumentów, co w konsekwencji przesądza o braku wypeł­nienia wszystkich znamion zarzucanego jej czynu.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniosła o uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu; ewentualnie, w przypadku uznania przez sąd II instancji, że oskarżona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu – o warunkowe umorze­nie postępowania na okres próby 1 roku.

Apelacja obrońcy oskarżonejA. K.pod względem sformułowanych zarzutów oraz ich uzasadnienia była niezwykle zbliżona do pochodzącej od tego sa­mego adwokata apelacji dotyczącejM. P. (1). Jednak środek odwoław­czy dotyczącyA. K.okazał się skuteczny, bowiem sytuacja obu os­karżonych – chociaż obrońca starała się przedstawić ją jako tożsamą – była odmien­na. Wskazać jednoznacznie trzeba, że Autorka apelacji nie wypunktowała tych oko­liczności, które Sąd Apelacyjny dostrzegł analizując akta sprawy, a których komplek­sowa ocena doprowadziła do najdalej idącej zmiany kontrolowanego wyroku i unie­winnienia oskarżonejA. K.od dokonania zarzuconego jej czynu.

A. K.– odmiennie odM. P. (1)– w 2014 roku była zatrud­niona na umowę o pracę (por. str. 28.-29. i 77.-78. uzasadnienia). Co więcej była zatrudniona wMiejskim Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o.i osiągała wy­nagrodzenie w wysokości (brutto) 4.308,90 zł (k.(
    IX-)
(...)). Oskarżona wyjaśniła, że pobrała od pracodawcy zaświadczenie o zatrudnieniu, które przekazałaK. W. (1). Do wniosku o udzielenie pożyczki dołączone zostało jednak zaś­wiadczenie sfałszowane przezJ. K. (1), na którym widniała kwota 3.659,00 zł (brutto), równoważna kwocie 2.616,13 zł (netto). Zaświadczenie to os­karżona podpisała. Zarazem – co bezsporne – do wniosku o udzielenie pożyczki zos­tało dołączone również zaświadczenie mające potwierdzać dodatkowe źródło docho­duA. K.– miała to byćfirma (...)(4.605,00 zł brutto, 3.274,85 zł netto). Z opinii biegłego z zakresu badań porównawczych pisma (k.(
    IX-12)80-81) wy­nika, że podpis oskarżonej na tym zaświadczeniu został sfałszowany metodą naśla­downictwa. Oskarżona w swoich wyjaśnieniach opisała okoliczności związane z za­ciągnięciem pożyczki, w tym dokładnie przebieg wizyty w agencji i podpisywania do­kumentów. Oskarżona podpisała wtedy
    Wniosek o pożyczkę gotówkową, w którym na pierwszej stronie u dołu widnieje adnotacja o zatrudnieniu w(...) Sp. z o.o.We wniosku jest też informacja o wcześniej zaciągniętej pożyczce w wysokości 18,5 ty­siąca złotych. Wzmianka, że wnioskodawczyni osiąga też dodatkowy dochód znajdu­je się na drugiej stronie wniosku u góry i obiektywnie trzeba przyznać, że jest mało widoczna. Dlatego, biorąc pod uwagę, że oskarżona przekazałaK. W. (2)­mowskiemu zaświadczenie o zatrudnieniu pozyskane od pracodawcy, zaświadczenie sfałszowane obrazuje jej wynagrodzenie niższe od rzeczywiście uzyskiwanego w(...) Sp. z o.o., a jej podpis na zaświadczeniu dotyczącymfirmy (...)

został sfałszowany za wyjaśnieniamiA. K.przyjąć trzeba, że podpisując wniosek nie zauważyła ona wzmianki o dodatkowym dochodzie. Tym samym nie można przyjąć, że świadomie złożyła ona
    nierzetelne pisemne oświadczeniew rozu­mieniuart. 297 § 1 kk. Sfałszowanie podpisu oskarżonej na zaświadczeniu zfirmy (...)wyklucza przypisanie oskarżonej jego
    przedłożenia. W przypadku zaświad­czenia z(...) Sp. z o.o.: zaświadczenie sfałszowane obrazuje zarobki niższe niż rze­czywiście uzyskiwane. Nie sposób zatem przyjąć, by oskarżona miała jakikolwiek in­teres w posłużeniu się takowym. Trudno racjonalnie wytłumaczyć, dlaczegoJ. K. (1)zaświadczenie to podrobił i ono zostało dołączone w miejsce prawdziwe­go. Niemniej wszystkie te okoliczności przemawiały za zmianą zaskarżonego wyroku oraz uniewinnieniem oskarżonej od dokonania zarzuconego jej przestępstwa. Koszty sądowe w takim wypadku ponosi Skarb Państwa.

* * *

8. apelacja obrońcy oskarżonegoP. R. (1)(punkt 33. wyroku Sądu Ok­ręgowego)
Obrońca oskarżonegoP. R. (1)wyrokowi sądu I instancji zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to naruszenie

art. 201 kpkw zw. zart. 193 § 1 kpkpoprzez brak dopuszczenia opinii uzu­pełniającej biegłych celem ustalenia, czy podpisy znajdujące się na przedmioto­wej dokumentacji zostały złożone przez oskarżonegoP. R. (1), w sytuacji w której opinia znajdująca się w aktach sprawy pozostawia wątpliwość co do au­tentyczności podpisów oskarżonego na części dokumentacji bankowej;

art. 193 § 1 kpkpoprzez brak dopuszczenia opinii biegłych celem ustalenia, czy ww. podpisy znajdujące się na dokumentacji bankowej znajdujących się w aktach sprawy, a stanowiącej materiał dowodowy w sprawie zostały naniesione własno­ręcznie przez oskarżonegoP. R. (1)na wydrukowanej dokumentacji, czy też zostały nadrukowane na kartkach, na których znajdowały się podpisy oskar­żonegoP. R. (1)złożonein blancoprzekazane następnie, zgodnie z twier­dzeniami oskarżonegoP. R. (1),J. K. (1);

art. 410 kpkpoprzez brak uwzględnienia ustaleń Sądu co do czynówJ. (...), w tym w szczególności sporządzania dokumentacji dotyczącej zaś­wiadczenia o zatrudnieniu, podczas orzekania w przedmiocie oskarżonegoP. R. (1), a w konsekwencji przyjęcia, iż oskarżony mimo trudnej sytuacji osobis­tej oraz jak wskazuje oskarżony przekazania podpisów
    in blancomiał świado­mość co do nierzetelności podpisywanych przez siebie dokumentów;

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż biorąc pod uwagę, iż oskarżony podpisał umowę pożyczki, nie ma podstaw do uznania, iż nie jest autorem pozostałych podpisów podczas, gdy z prawidłowej analizy materiału dowodowego wynika, iż nie można stwierdzić kategorycznie, iż ww. podpisy pozostają podpisami oskarżonegoP. R. (1);

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na uwzględnienie oraz pozostają całkowicie niewiarygodne, podczas gdy wyjaśnienia złożone na etapie postępowania sądowego pozostają zgodne z zasadami doświadczenia ży­ciowego, zasadami logiki oraz nie stoją w sprzeczności ze zgromadzonym w przedmiotowym postępowaniu materiałem dowodowym;

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż wyjaśnienia oskarżonego dotyczące okoliczności podpisa­nia umowy nie zasługują na uwzględnienie, podczas gdy z prawidłowej analizy materiału dowodowego uwzględniając zasady doświadczeni życiowego poczynić należy wniosek odmienny. Zaznaczyć należy, iż okoliczności sprawy jaki i zezna­nia innych osób w sprawie wskazują na przebieg wydarzeń w sposób wskazany przez oskarżonegoP. R. (1)oraz brak świadomości oskarżonego co do nierzetelności dokumentów bankowych. Tym samym uznać należy, iż wyjaśnie­nia oskarżonegoP. R. (1)pozostają w pełni wiarygodne oraz odzwier­ciedlają rzeczywisty stan faktyczny sprawy;

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż oskarżonyP. R. (1)miał świadomość co do nierzetel­ności dokumentacji sporządzonej przez agencję pośrednictwa, podczas gdy z materiału dowodowego wynika wniosek odmienny. Sam oskarżony wskazuje, iż nie miał możliwości zapoznania się z dokumentacją kredytową oraz nie miał świadomości, iż znajduje się w niej fałszywe zaświadczenie;

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż podpisanie przez oskarżonego wniosku kredytowego wskazuje na świadomość oskarżonego co do nierzetelności ww. dokumentacji oraz na podpisanie zaświadczenia, podczas gdy z materiału dowodowego ww. okoliczności nie wynikają; nadto w ocenie oskarżonego czynienie ustaleń co prawdopodobieństwa podpisania przez oskarżonego zaświadczenia na podsta­wie podpisania wniosku pozostaje w świetle materiału dowodowego nieupraw­nione. Nie sposób bowiem stosować uproszczonego założenia, iż podpisanie jednego dokumentu powoduje podpisanie pozostałych, bez materiału dowodowe­go potwierdzającego ww. czynność oskarżonego;

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż oskarżony podpisał wniosek, w którym były zawarte nie­prawdziwe dane i prawdopodobnie także zaświadczenie, podczas gdy z zebra­nego materiału dowodowego wynika, iż toJ. K. (1)wypisywał przedmio­towe zaświadczenie dotyczące miejsca zatrudnienia oskarżonegoP. R. (1)­sia, przy czym oskarżony wskazuje, iż w związku ze swoją złą sytuacją osobistą dostarczyłJ. K. (1)swoje podpisyin blanco, zaświadczenia o zatrudnieniu pochodzące z rzeczywistego miejsca pracy oskarżonego oraz nie miał świadomości co do nierzetelności ww. dokumentacji bankowej wygenero­wanej przez przedmiotową agencję;

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie przez Sąd, iż zebranej dokumentacji wynika, iż oskarżonyP. R. (1)podpisał się na dokumentach związanych z pożyczką, podczas gdy z prawidło­wej analizy materiału dowodowego, w szczególności z analizy przedmiotowej dokumentacji nie wynika, iż oskarżonyP. R. (1)podpisał się na ww. doku­mentacji, a jedynie, iż ww. podpisy mogące pochodzić odP. R. (1), bo­wiem opinia biegłego nie pozostaje kategoryczna co do większości przedmioto­wych podpisów znajdujących się na ww. dokumentacji, jednakże Sąd nie ustalił, czy ww. podpisy zostały naniesione po wydrukowaniu ww. dokumentacji, czy też ww. dokumentacja została nadrukowana na kartki posiadające podpisy oskarżo­nego złożonein blancoa przekazaneJ. K. (1);

art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów poprzez brak uwzględnienia sytuacji osobistej oskarżonegoP. R. (1)w okresie ob­jętym aktem oskarżenia oraz dążeniu oskarżonego do spłaty przedmiotowej na­leżności.

Obrońca wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji oraz przekazanie sprawy do po­nownego rozpoznania temu Sądowi, ewentualnie – o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoP. R. (1)od zarzucanego mu czynu. Zaś zdaleko posuniętej ostrożności procesowejo warunkowe umorzenie postępowania wobec tego oskarżonego.

Żaden z zarzutów sformułowanych w przedmiotowym środku odwoławczym – mimo ich wielości i obszerności – nie był zasadny. Wskazać trzeba, że skarżąca stawiając obszerne zarzuty niewiele miejsca przeznaczyła na ich umotywowanie.
Dokonując oceny zarzutów zpunktów 1. i 2. przypomnieć należało, że zgodnie zart. 427 § 3a kpkw środku odwoławczym nie można podnosić zarzutu nieprzeprowadze­nia dowodu z urzędu, chyba że okoliczność, która ma być udowodniona, ma istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony, czy stanowi on przestępstwo i jakie, czy czyn zabroniony został popełniony w warunkach, o których mowa wart. 64lubart. 65Kodeksu karnego, lub czy zachodzą warunki do orze­czenia pobytu w zakładzie psychiatrycznym na podstawieart. 93gKodeksu karnego. Przyznać trzeba, że zakres wyłączenia spod tego zakazu jest tak szeroki, że przepis ten niewiele zmienia w inkwizycyjnym modelu postępowania sądowego. Dopuszczal­ne jest zatem postawienie zarzutu nieprzeprowadzenia przez sąd z urzędu dowodu co do sprawstwa, co do elementów struktury przestępstwa i jego postaci określonej także w przepisachczęści ogólnejKodeksu karnego(bezprawność, karalność, kary­godność, zawinienie, a także konstrukcje prawne czynu ciągłego, czy chuligańskiego charakteru czynu), co do form stadialnych i zjawiskowych przestępstwa, co do odpo­wiedzialności w warunkachart. 64kklubart.65kk(D. Świecki [w:] D. Świecki (red.),Kodeks postępowania karnego. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2023, tezy 31-32 do art. 427 kpk).
Zarzuty z punktów 1. i 2. odnoszą się do zagadnienia, czy to na pewnoP. R. (1)złożył podpisy na dokumentacji bankowej: umowie pożyczki i dokumentacji sporzą­dzonej przed jej zawarciem. Niezależnie od potencjalnych sporów o zakres prekluzji w formułowaniu zarzutów, o których mowa wart. 427 § 3a kpkprzyznać trzeba, że te sformułowane przez obrońcę dotyczą okolicznościistotnychdla sprawstwa oskarżo­nego. Ubolewać jedynie można, że obrońca wniosków o opinie uzupełniające nie złożyła w postępowaniu pierwszo-instancyjnym.
Obrońca zatem zarzuciła, że sąd
    meritinie dopuścił dowodu z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu badań porównawczych pisma w sytuacji, w której opinia znajdują­ca się w aktach
    pozostawia wątpliwość co do autentyczności podpisów oskarżonego na części dokumentacji bankowej.Art. 201 kpkstanowi, że jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opi­niami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych biegłych lub po­wołać innych. Uznanie opinii za jasną i pełną w rozumieniuart. 201 kpkjest domeną organu procesowego, a nie strony procesowej (postanowienie SN z dnia 20.04.2022r., IV KK 277/21, Lex nr 3430923). Obrońca poza przywołaniem faktu, że biegły wnioski sformułował częściowo w kategorii prawdopodobieństwa nie wykazała żadnych man­kamentów złożonej opinii. Biegły przecież wskazał, że brak możliwości sformułowa­nia wniosków kategorycznych dotyczących części dokumentów wynika z ograniczo­nej wartości materiału dowodowego. Rzeczywiście już pobieżny ogląd konstrukcji graficznych w funkcji podpisów prowadzi do stwierdzenia, że są one bardzo up­roszczone, a przez to ich wartość identyfikacyjna jest ograniczona. Opracowanie opinii uzupełniającej wymagałoby uzyskania materiału porównawczego w postaci wzorów pisma oskarżonegoP. R. (1), adekwatnego jakościowo oraz ilościowo do zapisów dowodowych. Trudno poszukiwać tzw. materiału bezwpływowego spo­rządzonego obejmującego podpisy w takiej samej konwencji
    niestaranności. Materiał bezwpływowy to zazwyczaj wnioski o wydanie dowodu osobistego / paszportu, które wypełniane są starannie i podpisywane czytelnie, a nie w formie parafki lub podpisu nieczytelnego. Obrońca formułując ten zarzut chyba nie dostrzegła, że oskarżony na rozprawie zmodyfikował stanowisko względem zarzutu, które prezentował w postę­powaniu przygotowawczym. W śledztwieP. R. (2)kwestionował zaciągnięcie pożyczki, ale rozpoznał swój podpis na umowie (co samo w sobie już było logicznie sprzeczne) iJ. K. (1)jako osobę, która miała
    załatwićkredyt. W postę­powaniu sądowym oskarżony przyznał się, że był
    w bankui podpisywał dokumenty; kwestionował wyłącznie świadomość ich treści oraz dołączenia do wniosku nierze­telnego zaświadczenia. W przypadku tego zaświadczenia biegły wskazał, że podpis w pozycji
    Podpis Wnioskodawcy / Poręczycielaprawdopodobnie został nakreślony przez oskarżonego. Obrońca oskarżonego zarzucała również zaniechanie dopusz­czenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy podpisy oskarżonego zostały nakreślone na wydrukowanej dokumentacji, czy może treść dokumentacji zo­stała nakreślona na kartkach, na którychP. R. (1)podpisał się
    in blanco. Dowód taki nie został dopuszczony, a jego przeprowadzenie było zupełnie zbędne. Oskar­żony nigdy nie wyjaśnił, że
    in blancopodpisał kilkanaście kartek (a na tylu znajduje się wniosek o udzielenie pożyczki, umowa pożyczki i załączniki do niej). Natomiast w przypadku zaświadczenia o zatrudnieniu przeprowadzenie takich badań nie było możliwe, albowiem podpis w żadnym miejscu nie krzyżuje się z nadrukiem – a tylko w przypadku krzyżowania się treści nadrukowanej z zapisem / podpisem naniesio­nym odręcznie można byłoby podjąć badania, których brak obrońca zarzuciła w ape­lacji. Przyjmując nawet, żeP. R. (1)jakiś formularz zaświadczenia o zatrudnieniu podpisał
    in blanco, to sąd I instancji trafnie wskazał (str. 82. uzasadnienia), że gdyby oskarżony dysponował od swojego pracodawcy (Miejskie Zakłady (...)) zaś­wiadczeniem o treści umożliwiającej uzyskanie pożyczki (odpowiednia wysokość za­robków, brak zajęcia wynagrodzenia), nie miałby potrzeby podpisywania jakiegokol­wiek dokumentu
    in blanco.
Przechodząc natomiast do zarzutów naruszeniaart. 7 kpkprzypomnieć wypada, iż dokonana przez Sądmeritiocena dowodów (przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych) korzysta z ochrony tego przepisu, jeśli tylko: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na ko­rzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doś­wiadczenia życiowego; a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (np. postanowienie SN z dnia 13.10.2010r., IV KK 248/10, OSNwSK 2010/1/1940).
Zarzuty z punktów 4.-11. łączy w istocie wspólna argumentacja, że sąd I instancji w sposób nieuprawniony przyjął, że skoro oskarżony podpisał umowę pożyczki (co kategorycznie potwierdza opinia biegłego), to złożył swój podpis również na podro­bionych zaświadczeniu o zatrudnieniu oraz wniosku o udzielenie pożyczki (opinia co do tych dokumentów nie jest kategoryczna),ergomiał świadomość, że do wniosku dołączony jest podrobiony dokument. Skarżąca powołuje się również natrudną sy­tuację osobistąoskarżonego (nie precyzując, na czym miała ona polegać) oraz pod­pisanie dokumentuin blanco. Wyżej już wyjaśniono, dlaczego podpisanie druku zaś­wiadczeniain blanco(jeżeli rzeczywiście miało miejsce) tylko obciąża oskarżonego. Na wniosku o udzielenie pożyczki dane fikcyjnego pracodawcy są wyraźnie widocz­ne, a twierdzenie, iż oskarżony nie miał możliwości zapoznania się w dokumentacją traktować należy jako przyjętą linię obrony. Dokonując oceny relacji oskarżonego nie można było pomijać, że doszło do jej istotnej zmiany pomiędzy postępowaniem przy­gotowawczym a sądowym. W śledztwie oskarżony zupełnie odżegnywał się do wizyt w agencji pośrednictwa kredytowego wL., ale zarazem twierdził, iż rozpoznaje swój podpis na umowie (ale parafki nie zostały nakreślone przez niego). Brak logiki tych wyjaśnień jest oczywista. W ocenie Sądu Apelacyjnego ocena dowodów doty­czącychP. R. (2)została dokonana prawidłowo i kompleksowo, toteż w odnie­sieniu do niego zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

I.1)

II.1)

III.1)

IV.1)

V.1)

zmiana zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonychA. C. (1),

M. W. (1)
,

K. W. (1)
,

E. K. (1)
i

J. K. (1)
w ten sposób, że:
- jako podstawę skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkprzyjęto brzmienieart. 12 kkobowiązujące do dnia 30 czerwca 2015r.;
- z podstawy wymiaru wobec tych osób kary wyeliminowanoart. 64 § 2 kk

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

art. 455 kpkstanowi, że nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i pod­niesionych zarzutów. Poprawienie kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżo­nego może nastąpić tylko wtedy, gdy wniesiono środek odwoławczy na jego niekorzyść.
Sąd odwoławczy akceptuje ustalenia faktyczne Sądumeriti, że oskarżeni wy­mienieni w polu poprzedzającym przypisanych im przestępstw dopuścili się działając w warunkach tzw. przestępstwa ciągłego, to jest w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Uwadze sądu I instancji umk­nęło jednak, że w 2014 roku (data popełnienia czynu)art. 12nie dzielił się na jednostki redakcyjne. Podział na§ 1 i § 2pojawił się dopiero od dnia 15 listo­pada 2018r. (dotychczasowyart. 12 kkstał się§ 1dwuelementowej jednostki redakcyjnej kodeksu). Zmiana ta nie miałaby zasadniczo znaczenia, ponieważ treść przepisu nie uległa zmianie, ale z czasem zmianie uległo jego otoczenie normatywne. Tytułem przykładu wskazać trzeba, że od dnia 24 czerwca 2020r. obowiązuje art. 57b zaostrzający karę za przestępstwo ciągłe. Dlatego wyrok zmieniono w tym zakresie przyjmując, że podstawą skazania za przestępstwo ciągłe z uwagi na treśćart. 4 § 1 kkjestart. 12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r.
Z podstawy wymiaru kary w przypadku tych pięciorga oskarżonych wyelimino­wanoart. 64 § 2 kk. Co prawdaart. 65 § 1 kkstanowi, że przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem spraw­cy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2, stosuje się m. in. do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, jednak powołanie w podstawie wymiaru karyart. 65 § 1 kk(jak uczy­niono) czyli zbędnym równoległe przywoływanieart. 64 § 2 kk.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

w zakresie rozstrzygnięć dotyczących

M. P. (1)
(VI.),

J. J. (2)
(VII.),

P. R. (1)
(IX.),

Ł. S.
(X.),

A. T.P.
(XIII.),

E. S.
(XVI.),

J. B.
,

D. M. (1)
,

I. K. (1)
,

A. B.
,

V. M.
,

K. K. (5)
,

R. L. (1)
i

R. M.
(XVII.)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

wyjaśniono powyżej

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

2.

Przedmiot i zakres zmiany

w zakresie rozstrzygnięć dotyczących:
-A. C. (1)(I.),M. W. (1)(II.),K. W. (1)(III.),E. K. (1)(IV.),J. K. (1)(V.) –co do kwalifikacji prawnej skazania i podstawy wymiaru kary,
-A. K.(VIII.) –poprzez uniewinnienie,
-M. K. (1)(XI.) –poprzez zmianę opisu czynu;
-M. M. (5)(XII.),J. K. (2)(XIV.) orazA. S. (1)(XV.) –poprzez złagodzenie kary

Zwięźle o powodach zmiany

wyjaśniono powyżej

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

3.1.

-----

☐art. 439 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia

------

3.2.

konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia

------

3.3.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

------

3.4.

-----

☐art. 454 § 1 kpk

Zwięźle o powodach uchylenia

------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-------------

-------------

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XVIII.

o wynagrodzeniu obrońców za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 29 ust. 1 Ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(tekst jednolity: Dz. U. z 2022 roku, poz. 1184 ze zm.) przy zastoso­waniu § 11 ust. 2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokac­kie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.) oraz§ 4 ust. 3Rozporzą­dzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w spra­wie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 roku, poz. 18 ze zm.).
Co prawda nadal obowiązuje § 17 ust. 2 pkt 5) Rozporządzenia z dnia 3 października 2016r. określającego wysokość opłaty za obronę w po­stępowaniu przed sądem apelacyjnym, jednak za utrwaloną należy uznać linię orzeczniczą Trybunały Konstytucyjnego, iż przepisy rozpo­rządzenia z października 2016 roku przez to, że wskazane w nim stawki dla adwokatów ustanowionych obrońcami z urzędu są niższe od stawek w tych samych sprawach dla adwokatów ustanowionych obrońcami z wyboru są częściowo niezgodne zart. 64 ust. 2w zw. zart. 31 ust. 3,art. 32 ust. 1,art. 2iart. 92 ust. 1zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej(wyrok TK z dnia 20.12.2022r., SK 78/21, OTK-A 2023/20; wyrok TK z dnia 23.04.2020r., SK 66/19, OTK-A 2020/13; wyrok TK z dnia 13.06.2023r., SK 83/19, OTK-A 2023/54; wyrok TK z dnia 20.04.2023r., SK 53/22, OTK-A 2023/49; wyrok TK z dnia 19.04.2023r., SK 85/22, OTK-A 2023/41).
Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylkoKonstytucjioraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Nie­kwestionowaną konsekwencją zasady wyrażonej w tym przepisie jest prawo sędziego do incydentalnej kontroli legalności (zgodności z us­tawami i aktami wyższego rzędu) aktów podustawowych (np. rozpo­rządzeń czy aktów prawa miejscowego). Tego rodzaju kontrola nie prowadzi do pozbawienia takiego aktu mocy obowiązującej, a jedynie do odmowy jego zastosowania w konkretnej sprawie (B. Naleziński [w:] P. Tuleja (red.),

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komen­tarz, Lex/el 2021, teza 4 doart. 178; wyrok NSA z dnia 11.04.2017r., I OSK 1904/15, Lex nr 2378324; postanowienie TK z dnia 13.01.1998r., U 2/97, OTK 1998/1/4; P. Winczorek,

    Komentarz doKonstytucjiRze­czypospolitej Polskiej…, Warszawa 2000, s. 233).
Uwzględniając m. in., że Trybunał Konstytucyjny w przywołanych wy­rokach dotyczących wynagrodzenia adwokatów / radców prawnych dokonywał oceny zgodności przepisów rozporządzeń m. in. zart. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucjijako jednym z wzorców kontroli Sąd Apelacyjny odmówił zastosowania § 17 ust. 2 pkt 5) Rozporzą­dzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w spra­wie ponoszenia przez Skarb Państwa… i wynagrodzenie obrońców z urzędu ustalił z wykorzystaniem § 11 ust. 2 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie op­łat za czynności adwokackie. Natomiast Rozporządzenie z paździer­nika 2016 roku znalazło zastosowanie tylko w zakresie podstawy po­większenia przyznanego wynagrodzenia o podatek od towarów i us­ług.

XIX.

na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkzwolniono os­karżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami w nim poniesionymi obciążając Skarb Państwa;
w zakresie apelacji wniesionej przez Prokuratora z mocyart. 636 § 1 kpkkoszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Pań­stwa;
w punkcie VIII. wyroku rozstrzygnięto natomiast o kosztach procesu w zakresie odnoszącym się do oskarżonejA. K.– wo­bec jej uniewinnienia koszty te ponosi Skarb Państwa (art. 632 pkt 2) kpk).

PODPISY

Anna Zdziarska

Katarzyna Capałowska Piotr Maksymowicz

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

co do wszystkich oskarżonych w różnych zakresach

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒na niekorzyść

☐ w całości

☒w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonychA. C. (1),M. W. (1)iK. W. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktów 1.-3., 4.-6., 7.-9.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonejA. P. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktu 46. i pochodnych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nie­słusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoM. M. (5)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktu 45. i pochodnych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nie­słusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

5

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoJ. K. (2)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktu 55. i pochodnych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nie­słusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

6

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonejM. P. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktu 18. i pochodnych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nie­słusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

7

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonejA. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktu 25. i pochodnych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nie­słusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

8

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoP. R. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

dot. punktu 33. i pochodnych

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒na korzyść
☐ na niekorzyść

☒w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1) kpk– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a)kpk– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 kpk, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2) kpk– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3) kpk– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4) kpk– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub nie­słusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana