Sąd Okręgowy w Łomży
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 340/19
Data wyroku: 2019-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. I Ca 340/19, I Cz 268/19

UZASADNIENIE
WnioskodawczyniM. D., po ostatecznym sprecyzowaniu wniosku, wniosła o stwierdzenie, że nabyła przez zasiedzenie z mężemS. D. (1)z dniem 1 stycznia 2008 r. na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej prawo własności nieruchomości o powierzchni 5,01 ha, składającej się z działek o nr(...), położonych we wsiK.oraz nr 27, położonej we wsiW.. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz od uczestnikaT. D. (1)kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
UczestnikT. D. (1)poparł wniosek o zasiedzenie co do zasady, z tym, że domagał się stwierdzenia zasiedzenia przedmiotowych nieruchomości na rzecz jego rodziców –S.iT.małżonkówD., ewentualnie na rzecz uczestnika w ½ części i wnioskodawczyni i jej męża na zasadzie małżeńskiej wspólności majątkowej w ½ części. Ponadto, wniósł o obciążenie zainteresowanych kosztami sądowymi w równych częściach oraz wzajemne zniesienie kosztów zastępstwa prawnego.
UczestniczkaT. S.poparła stanowisko wnioskodawczyni, zaśA. S.nie oponował jej wnioskowi.
Postanowieniem z 24 lipca 2019 r., sygn. I Ns 32/18 Sąd Rejonowy w Wysokiem Mazowieckiem stwierdził, że wnioskodawczyniM. D.i jej mążS. D. (1)(obecnie nieżyjący) nabyli przez zasiedzenie naprawach małżeńskiejwspólności ustawowej z dniem 1 stycznia 2008 r. własność nieruchomości położonej wK., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o numerach: 137 o powierzchni 0,0600 ha, 157 o powierzchni 2,5100 ha, 94 o powierzchni 0,2200 ha, 119 o powierzchni 0,2100 ha, dla której Sąd Rejonowy w Wysokiem Mazowieckiem prowadzi księgę wieczystą(...)oraz nieruchomość położoną wW., oznaczonej w ewidencji gruntów nr(...)o powierzchni 2,0100 ha. Poza tym Sąd orzekł o kosztach postępowania, stwierdzając, że zainteresowani we własnym zakresie ponoszą koszty postępowania związane z udziałem w sprawie.
W uzasadnieniu Sąd Rejonowy stwierdził, że prawo własności nieruchomości położonych wK., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o nr:(...)nabyłM. W.na mocy decyzji Powiatowego Urzędu Ziemskiego wB.z 4 lutego 1946 r. i decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej wS.z 30 listopada 1962 r. (akta księgi wieczystej nr(...)Następnie na mocy aktu własności ziemi z 30 czerwca 1975 r. własność tych nieruchomości nabył jego bratA. W.(akta uwłaszczeniowe nr(...)457-(...)). Ponadto,A. W.nabył na mocy aktu własności ziemi z 2 października 1975 r. własność nieruchomości położonej wW., oznaczonej w ewidencji gruntów nr 27 (akta uwłaszczeniowe nr(...)8-30/27/75).
Następnie powyższe nieruchomości we wrześniu 1977 r. nabyli odA. W.na podstawie nieformalnej umowy sprzedaży teściowie wnioskodawczyni, a rodziceT. D. (1)iT. T. (2)iS.małżonkowieD.i od tej daty byli oni w ich posiadaniu.S. D. (1)zmarła 6 stycznia 2011 r., zaś jej mążT. D. (1)– 3 maja 2015 r. Natomiast ich syn, a mąż wnioskodawczyniS. D. (1)zmarł 21 kwietnia 2011 r.
Jak wynikało z zeznań i wyjaśnień wnioskodawczyni, znajdujących potwierdzenie w zeznaniach i wyjaśnieniach uczestnikówT. S.iA. S.oraz w zeznaniach wszystkich przesłuchanych w tej sprawie świadków, przedmiotowe nieruchomości od momentu ich zakupu najpierw były w posiadaniu i użytkowaniuT.iS.małżonkówD., którzy czuli się ich właścicielami i tak byli postrzegani. Następnie od 2000 r., tj. od momentu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego i uzyskania uprawnień emerytalnych, nieruchomości te znajdowały się w posiadaniu wnioskodawczyni i jej mężaS. D. (1)do jego śmierci w 2011 r. Po śmierci męża wnioskodawczyni nadal miała je w swoim władztwie, jednakże od 2013 r. bez zgody wnioskodawczyni w posiadanie gruntów rolnych objętych wnioskiem wszedł uczestnikT. D. (1).
W ocenie Sądu Rejonowego, jakkolwiek z powyższych dowodów wynika, że na działce siedliskowej wW., oznaczonej nr 27, zamieszkiwali wspólnie wnioskodawczyni z mężem i dziećmi oraz uczestnikT. D. (1)i jego rodzice, zajmując odrębne pomieszczenia, to nigdy nie zostały w tym domu wyodrębnione oddzielne mieszkania, zaś wnioskodawczyni wraz z mężem (a po jego śmierci samodzielnie), dbali o całą działkę siedliskową i ogrodzenie tej działki, dokonywali remontów i napraw w domu, ponosili wszystkie opłaty związane z domem i działką, uprawiali grunty rolne i regulowali podatki, a także pobierali tzw. dopłaty bezpośrednie, zachowując się jak właściciele i tak byli postrzegani przez sąsiadów i inne osoby. Natomiast – zdaniem Sądu Rejonowego – brak było dowodów wskazujących, że uczestnikT. D. (1)posiadaczem samoistnym, przejawiającym zachowania właścicielskie w stosunku do nieruchomości objętych wnioskiem i był postrzegany na zewnątrz jako ich właściciel.
O powyższym nie świadczył fakt zamieszkiwania na siedlisku objętym wnioskiem i wykonania w niewielkim zakresie prac remontowych w zajmowanych przez niego pomieszczeniach, a także wtargnięcia na przedmiotowe nieruchomości rolne po śmierci brata, bez zgody wnioskodawczyni. Wyjaśnienia i zeznania uczestnikaT. D. (1)w części, jako sprzeczne z omówionymi powyżej wiarygodnymi dowodami i nie znajdujące potwierdzenia w żadnych dowodach zebranych w sprawie, zostały ocenione jako niewiarygodne.
Uczestnik potwierdził natomiast, że przejściu na emeryturę rodzice nie uprawiali już ziemi, gospodarzył tamS. D. (1)do swej śmierci i on decydował, co miało tam być zasiane. Przyznał też, że kilka lat temu wnioskodawczyni ogrodziła działkę wokół domu i remontowała swoją stronę domu, nie uzgadniając tego z uczestnikiem, a także, iż opłacała podatek od nieruchomości po śmierci męża. Potwierdził także kupno przedmiotowych ponad 30 lat temu działek przez jego rodziców odA. W.(protokoły rozpraw z 3 października 2018 r. – k. 85v-86 i z 24 lipca 2019 r. – k. 144). Ta część jego zeznań i wyjaśnień została uznana za wiarygodną.
W tych okolicznościach Sąd Rejonowy, że wraz z przekazaniem majątku przezS.iT.małżonkówD.w 2000 r. na rzecz dzieci, nastąpiło także przekazanie posiadania przedmiotowych nieruchomości na rzeczS.iM.małżonkówD.i odtąd oni władali tymi gruntami i decydowali o nich samodzielnie, czując się właścicielami całości opisanych we wniosku nieruchomości i tak byli postrzegani na zewnątrz. Taki stan trwał nieprzerwanie – odnośnieS. D. (1)– do dnia jego śmierci w dniu 21 kwietnia 2011 r., zaś wnioskodawczyni nadal czuje się właścicielką tych gruntów, jednakże wbrew jej woli posiadanie gruntów rolnych zostało jej odebrane przez uczestnika około 2014 r. Sąd Rejonowy nie miał wątpliwości, że przed 2000 r., od momentu zakupu przedmiotowych działek nieformalną umową w 1977 r., to teściowie wnioskodawczyniS.iT.małżonkowieD.posiadali przedmiotowe działki i władali nimi jak właściciele.
Przyjmując, że nabycie posiadania na podstawie nieformalnej umowy nastąpiło w złej wierze, Sąd I instancji zastosował, przewidziany wart. 172 § 2 k.c.30-letni okres zasiedzenia. Nie budziło bowiem żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego, że posiadanie przedmiotowych działek przezM.iS. D. (1)oraz ich poprzedników prawnych było posiadaniem samoistnym. Przyjmując zatem początek biegu zasiedzenia na datę 31 grudnia 1977 r. (tj. ostatni dzień roku, w którymS.iT. D. (1)objęli w samoistne posiadanie przedmiotowe nieruchomości po ich zakupie odA. W.), jako pewną i niewątpliwą, Sąd stwierdził, że z dniem 31 grudnia 2007 r. upłynął wymagany prawem 30-letni termin zasiedzenia. Ze względu na przeniesienie posiadania podczas biegu zasiedzenia, na podstawieart. 176 § 1 k.c.do czasu, przez który posiadali przedmiotowe nieruchomościM.iS.małżonkowieD., Sąd doliczył czas posiadania ich poprzedników. Pozwoliło to ustalić, że dniem 1 stycznia 2008 r.M.iS.małżonkowieD.nabyli przez zasiedzenie naprawach małżeńskiejwspólności ustawowej prawo własności nieruchomości objętych wnioskiem.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do zasady wyrażonej wart. 520 §1 k.p.c.
Powyższe postanowienie w całości apelacją zaskarżył uczestnikT. D. (1), który zarzucił:

1
naruszenie przepisów postępowania, a mianowicieart. 233 §1 k.p.c.przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego wyrażającej się w:

a
niezasadnym uznaniu, że wnioskodawczyni wraz z mężem uzyskała samoistne posiadanie nieruchomości objętych wnioskiem, zaś uczestnikT. D. (1)był tylko lokatorem, podczas gdy z ujawnionych okoliczności sprawy wynika, że w równej mierze na wnioskodawczyni i jej mąż oraz uczestnikT. D. (1)zostali obciążeni dożywociem, co w sposób oczywisty przeczy twierdzeniom wnioskodawczyni, żeT.był tylko lokatorem, a wolą rodziców było przekazanie nieruchomości objętych wnioskiem w tym nieruchomości zabudowanej domem tylko wnioskodawczyni i jej mężowi, podobnie budynki gospodarcze przekazano na współwłasność także uczestnikowi;

b
nieuwzględnienie przez sąd I instancji faktów, które należy uznać za niewątpliwe, bo wynikające z depozycji nie tylko zainteresowanych sprawą osób, ale i przesłuchanych świadków, że dom był faktycznie podzielony do użytku pomiędzy wnioskodawczynię i jej męża, a uczestnikaT. D. (1), że wnioskodawczyni z mężem dochowywali ojca, a uczestnik matkę i to każde na swojej części domu, że z siedliska w równej mierze korzystałT. D. (1)trzymając w zabudowaniach własny inwentarz, co przeczy ustaleniom sądu I instancji, czyniąc je dowolnymi, że to wnioskodawczyni z mężem byli samoistnymi posiadaczami nieruchomości objętych wnioskiem po 2000 r.;

c
niezasadnym przyjęciu, że po sporządzeniu aktu notarialnego o wszystkich objętych wnioskiem nieruchomościach decydowali wyłącznie wnioskodawczyni i jej mąż podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że to rodzice uczestników (teściowie wnioskodawczyni)T.iS. D. (1)mieli zdanie wiodące o własnych nieruchomościach, a po ich śmierci każdy z posiadaczy, tj. wnioskodawczyni z mężem i uczestnikT. D. (1)decydowali we własnym zakresie licząc się z posiadaniem drugiego;

2
sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na:

a
przyjęciu, że aktem notarialnym z 22 lutego 2000 r.T.iS.małżonkowieD.poza rozporządzeniem własnością gruntów dodatkowo przekazali wnioskodawczyni i jej mężowi nieruchomości objęte wnioskiem, podczas gdy treść aktu notarialnego wskazuje odmiennie;

b
przyjęciu, że dom nie był podzielony do użytku pomiędzy wnioskodawczynię i jej męża, a uczestnikaT. D. (1)podczas gdy okoliczności sprawy wskazują odmiennie.

Na tej podstawie uczestnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, że własność nieruchomości położonych wK., oznaczonych w ewidencji gruntów, jako działki nr:(...)o powierzchni 0,0600 ha, nr:(...)o powierzchni 2,5100 ha, nr:(...)o pow. 0.2200 ha, nr:(...)o powierzchni 0.2100 ha dla której Sąd Rejonowy w Wysokiem Mazowieckiem prowadzi księgę wieczystą(...)oraz nieruchomości położonej w miejscowościW., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr:(...)o powierzchni 2,0100 ha nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. rodzice uczestnika tj.T. D. (1)iS. D. (1)na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, ewentualnie stwierdzenie zasiedzenia na rzecz uczestnika postępowaniaT. D. (1)w ½ części oraz na rzecz wnioskodawczyniM. D.i jej mężaS. D. (1)w ½ części na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej. Ponadto wniósł o wzajemne zniesienie kosztów postępowania za obie instancje.
Wnioskodawczyni wywiodła zażalenie na pkt II postanowienia Sądu Rejonowego, zarzucając naruszenieart. 520 §2 k.p.c.poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że zainteresowani ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, podczas gdy interesy wnioskodawczyni i uczestnika były sprzeczne, a w konsekwencji Sąd powinien zasądzić od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Domagała się także zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
Apelacja uczestnika nie zasługiwała na uwzględnienie, natomiast zażalenie wnioskodawczyni okazało się zasadne.
Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy oraz dokonaną na ich podstawie ocenę prawną oraz przyjął je za własne w całości.
Nie sposób zgodzić się z tymi argumentami apelacji, na których skarżący oparł zarzut naruszeniaart. 233 §1 k.p.c., kwestionując tym samym podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zgodnie zart. 233 §1 k.p.c.sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wnikliwy dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd Rejonowy podał w sposób logiczny i wyczerpujący przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. W rzeczywistości strona apelująca nie wykazała zasadności postawionych przez siebie zarzutów, gdyż – jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie – sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego.
Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 §1 k.p.c.wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne.
Za niezasadny należało też uznać zarzut sprzeczności ustaleń Sąd I instancji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzut ten ma rację bytu jedynie wówczas, gdy zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami faktycznymi sądu a dowodami, które sąd ten uznał za wiarygodne, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Stosownie doart. 336 k.c.posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. W rozumieniu tego przepisu na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) oraz element psychiczny (animus).C.czyli władztwo fizyczne oznacza, że dany podmiot znajduje się w sytuacji, który daje jej możliwość władania rzeczą w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, przy czym nie jest konieczne efektywne wykonywanie tego władztwa (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2009 r., I CSK 82/09, LEX nr 578034; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 września 2010 r., I CSK 586/09, LEX nr 630169).A.zaś oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie. Wola ta wobec otoczenia wyraża się w takim postępowaniu posiadacza, które wskazuje na to, że uważa się on za osobę, której przysługuje do rzeczy określone prawo (por. J. Ignatowicz (w:) Komentarz, t. I, 1972, s. 768 i n.; A. Kunicki (w:) System prawa cywilnego, t. II, 1977, s. 830; postanowienie Sądu Najwyższego z 25 marca 2011 r., IV CK 1/11, LEX nr 989138).
Artykuł 336 k.c.wyróżnia dwa rodzaje posiadania: posiadanie samoistne i posiadanie zależne. Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności (za: Teresa A. Filipiak, Komentarz do art. 336 Kodeksu cywilnego, Lex 2012). Manifestowane przez posiadacza i widoczne na zewnątrz przejawy władania rzeczą pozwalają na ustalenie charakteru posiadania, t. j. czy jest ono samoistne, czy może zależne, jednak zawsze muszą się one odnosić do okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie natomiast zart. 172 §2 k.c.po upływie lat trzydziestu posiadacz samoistny nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Odnosząc powyższe wywody do okoliczności sprawy niniejszej, zgodzić należało się z Sądem Rejonowym, że analiza dowodów zebranych w sprawie świadczy o braku samoistnego posiadania przedmiotowych nieruchomości przez uczestnika. Wraz z przekazaniem swojego majątku przezT.iS.małżonkówD.na rzecz dzieci w 2000 r., nastąpiło także przekazanie posiadania przedmiotowych nieruchomości na rzeczS.iM.małżonkówD.. O tej pory władali oni przedmiotowymi gruntami i decydowali o nich samodzielnie.
Niewątpliwie zarówno wnioskodawczyni i jej mąż, jak i uczestnik zostali obciążeni dożywociem na rzecz rodziców i teściów w wypadku wnioskodawczyni, jednak obciążenie to dotyczyło nieruchomości objętych umową notarialną z 22 lutego 2000 r. (rep. A nr 462/2000 Kancelarii Notariusz(...)w(...)), czyli w wypadku wnioskodawczyni i jej męża oraz uczestnika działki (o charakterze siedliska) o nr(...)wW.przypadłej im na współwłasność, w wypadku wnioskodawczyni i jej męża działek o nr(...)wW., zaś

    w wypadku uczestnika działek o nr(...)
Nieruchomości objęte niniejszym postępowaniem nie były przedmiotem powyższej umowy i nie zostały obciążone dożywociem, przede wszystkim z powodu nieuregulowania ich stanu prawnego. W szczególności dożywociem nie została obciążona działka nr(...)wW.na którejT.iS.małżonkowieD.wybudowali budynek mieszkalny i w którym to budynku mieszkała cała wielopokoleniowa rodzina, w tym uczestnik, który był człowiekiem samotnym, nie założył własnej rodziny. Niemniej wszystkie grunty (w tym działka nr(...)) posiadane przezT.iS. D. (2)na podstawie nieformalnej umowy zostały przekazane wnioskodawczyni i jej mężowi z chwilą zawarcia umowy powyżej opisanej notarialnej, który gospodarowali na nich oraz dbali o siedlisko i ponosili ciężary publiczne związane ich posiadaniem. Fakt władania tymi gruntami przezS. D. (1)do jego śmierci potwierdził również uczestnik, który przyznał także regulowanie podatków przez wnioskodawczynię już po śmierci męża. Poza tym małżonkowie, a później wnioskodawczyni pobierali dopłaty bezpośrednie w związku z posiadaniem spornych nieruchomości.
Okoliczności te wskazywały na samoistne posiadanie małżonkówS.iM. D.oraz brak zarówno woli władania jak i władztwa fizycznego ze strony uczestnika. Taka wola władania obojga małżonków pod tytułem właścicielskim została potwierdzona przez uczestnikówT. S.iA. S., którzy potwierdzili fakt przekazania tej części majątku przez rodziców na ich rzecz oraz świadkówT. D. (2),M. Ż. (1),B. T.,W. T.,K. Z.,M. Ż. (2), a takżeA. D.– córkę wnioskodawczyni. Fakt pracyS. D. (1)na gruntach rolnych stanowiących przedmiot sporu potwierdził także świadekJ. S., który nie miał jednak wiedzy odnośnie sposobu podziału majątku przezT.iS. D. (2). Świadkowie podkreślali, że uczestnik korzystał z budynków gospodarczych w obrębie gruntów przekazanych mu umową notarialną, mieszkał jednak wspólnie z rodzicami.
To, że działka nr(...)przypadła na współwłasność wnioskodawczyni i jej mężowi (do majątku wspólnego) oraz uczestnikowi samoistnie nie stanowił, że również działka nr działka nr(...)wW.miała przypaść braciom. Po 2000 r. była bowiem przedmiotem władania pod tytułem właścicielskim przez wnioskodawczynię i jej męża, w szczególności małżonkowie dbali o tę nieruchomość, dokonywali remontów domu, ponosili koszty jego utrzymania, a po śmierci męża wnioskodawczyni czyniła to samodzielnie. Uczestnik nie partycypował w powyższych kosztach i nadal tego nie czyni, mimo że tam mieszka. Przykładowo w 2016 r. wnioskodawczyni wykonała nowe ogrodzenie działki na własny koszt.
Fakt zajmowania się przez uczestnika matką przed jej śmiercią nie dawał mu uprawnień do dysponowania domem, czego zresztą nie czynił, po śmierci męża cały zarząd sprawowała bowiem wnioskodawczyni.
Niewątpliwie uczestnik w kilka lat po śmierci brata w 2011 r., jak ustalił Sąd Rejonowy około roku 2014, zawłaszczył grunty rolne wbrew woli wnioskodawczyni, która nie była w stanie mu się przeciwstawić. Zaczął też przetrzymywać inwentarz w pomieszczeniach gospodarczych na działce nr(...). Okoliczności te wskazują na zmianę woli władania ze strony uczestnika i przejęcie przez niego władztwa nad gruntami. Nie mogły jednak doprowadzić do uzyskania tytułu własności przez zasiedzenie ze względu na brak upływu terminu zart. 172 §2 k.c.
Natomiast posiadanieS.iM.małżonkówD.wraz z możliwym do doliczenia (na mocyart. 176 §1 k.c.) posiadaniem samoistnymT.iS.małżonkówD.oraz spełnieniem przesłanek zart. 172 §2 k.c.doprowadziło do nabycia przez nich tytułu własności przez zasiedzenie najpóźniej z dniem 1 stycznia 2008 r.
Reasumując: Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do podzielenia zaprezentowanej przez apelującego oceny materiału dowodowego, uznając, że ma ona jedynie charakter osobistego przekonania uczestnika, nieznajdującego oparcia w powyższych dowodach.
Wobec powyższego apelacja podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono stosownie doart. 520 §2 k.p.c., z tym że uczestnik przegrał apelację, zaś wnioskodawczyni nie poniosła kosztów w postępowaniu odwoławczym.
Zasadny był natomiast postawiony przez wnioskodawczynię zarzut naruszeniaart. 520 §2 k.p.c., stanowiący, że jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości; To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników. W postępowaniu o zasiedzenie uczestnicy postępowania mają sprzeczne interesy, oscylujące wokół przedmiotu własności, do którego każda z nich rości sobie prawo. Z tego też względu rozstrzygając o kosztach, sąd może swoje orzeczenia oprzeć o treśćart. 520 §2 k.p.c., a nieart. 520 §1 k.p.c.(postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt I CZ 117/11, Legalis nr 966580).
Stąd też, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 §2 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.należało zmienić zaskarżone postanowienie w pkt II. o tyle, że należało zasądzić od uczestnika postępowaniaT. D. (1)na rzecz wnioskodawczyniM. D.kwotę 1.350 zł tytułem zwrotu części kosztów sądowych w I instancji, a także obciążyć go kosztami postępowania zażaleniowego w kwocie 200 zł.