Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 405/14
Data wyroku: 2014-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Wojciech Kociubiński, Barbara Krameris
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 405/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Krameris (spr.)

Sędziowie:

SSA Wojciech Kociubiński
SSA Witold Franckiewicz

Protokolant:

Iwona Łaptus

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Ratajczyka
po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r.
sprawyA. M.
oskarżonego zart. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. 2005 Nr 179 poz.1485)
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt III K 109/14
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. M.w ten sposób, że w odniesieniu do czynu zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. 2005 Nr 179, poz. 1485 ze zm.) przypisanego oskarżonemu w pkt I części rozstrzygającej stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary i na podstawie art. 55 ust. 3 w/w ustawy w zw. zart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 kkwymierza oskarżonemuA. M.karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. stwierdza, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt IV części rozstrzygającej;
III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
IV. na podstawieart. 85, art. 86 § 1 kkorazart. 63 § 1 kkza oba zbiegające się przestępstwa wymierza oskarżonemu karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres  rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od dnia 19 listopada 2013 r. do 21 listopada 2013 r.;
V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. T.600 zł z tytułu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł z tytułu zwrotu VAT;
VI. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 300 zł tytułem opłaty za obie instancje.

UZASADNIENIE
A. M.został oskarżony o to, że :

I
w nieustalonym dniu, w październiku 2013 roku, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości posiadanej przez siebie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze nie mniejszej niż 100 gramów, poprzez przemieszczenie tej substancji psychotropowej z terytorium Republiki Federalnej Niemiec przez granicę państwową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2005 r., Nr 179, poz. 1485 ze zm.).

II
w listopadzie 2013 roku wB., woj.(...), wbrew przepisom ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze nie mniejszej niż 44,50 grama netto;

tj. o czyn zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2005 r., Nr 179, poz. 1485 ze zm.).
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt: III K 109/14 uznał oskarżonegoA. M.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, to jest popełnienia zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec niego kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 20 zł każda stawka dzienna.
Uznał oskarżonegoA. M.za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, że ilość substancji psychotropowej była znaczna, to jest występku z ar. 62ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoA. M.przepadek substancji psychotropowej w postaci amfetaminy (pozostałej po badaniu w ilości 38,04 g – karta 120 akt) wobec popełnienia przestępstwa przypisanego mu w punkcie II części rozstrzygającej niniejszego wyroku i zarządził jej zniszczenie.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuA. M.karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuA. M.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania od dnia 19 listopada 2013 roku do dnia 21 listopada 2013 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. T.kwotę 1.033 zł i 20 gr brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuA. M.przez adwokata ustanowionego z urzędu.
Na podstawieart. 627 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 punktu 5)ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(j.t. Dz.U. nr 49 z 1983 r.)poz. 223ze zm.) zasądził od oskarżonegoA. M.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe z tytułu wydatków w kwocie 1.636 zł i 28 gr oraz z tytułu opłaty w kwocie 400 złotych.
Powyższy wyrok zaskarżyła w całości w imieniu oskarżonegoA. M.jego obrończyni.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, wyrażający się w przyjęciu, iż wina i sprawstwo oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje do tego jednoznacznych podstaw.

2
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaciart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na zaniechaniu uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz przekroczeniu dopuszczalnych granic swobodnej oceny dowodów oraz zasady in dubio pro reo, co znajduje wyraz, w szczególności, w całkowitym odrzuceniu wiarygodności wyjaśnień oskarżonego złożonych podczas postępowania sądowego bezzasadnie uznanych za desperacką próbę obrony i niewiarygodne, przy jednoczesnym oparciu istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń w oparciu jedynie na wyjaśnieniach oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym, pasujących do postawionych zarzutów.

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 437 k.p.k.wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Przy rozpoznawaniu sprawy Sąd Okręgowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowaniaart. 4, 5 § 2, art. 7 i art. 410 k.p.k.i dokonał ze wszechmiar słusznych ustaleń faktycznych.
Rzeczywiście głównym dowodem w niniejszym postępowaniu były wyjaśnienia oskarżonegoA. M., który w toku śledztwa przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów, a w postępowaniu jurysdykcyjnym odwołał przyznanie. Poza sporem jest okoliczność, że w toku przeszukania samochodu należącego do oskarżonego ujawniono w schowku 44,60 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy. Oskarżony przesłuchany na Policji (k.38-42) jak i w Prokuraturze (k. 46-48) przyznał, że znaleziona substancja jest jego własnością. Nadto wyjaśnił, że miesiąc wcześniej zakupi w Niemczech 100 g amfetaminy, którą przywiózł do Polski z przeznaczeniem na własne potrzeby.
W toku rozprawy głównej oskarżonyA. M.odwołał wcześniejsze wyjaśnienia i stwierdził, że ujawniona w samochodzie amfetamina była własnością kolegiA. C.. Krytycznego dnia kolega ten pożyczał od oskarżonego samochód i tam pozostawił w schowku ujawnioną później amfetaminę. Nie powiedział wcześniej prawdy, by chronić kolegę.
Wobec takiej treści wyjaśnień oskarżonego Sąd orzekający był zobligowany rozstrzygnąć, które wyjaśnienia oskarżonego są prawdziwe i mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Oceny tej dokonywał w kontekście innych dowodów zebranych w sprawie.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób wyczerpujący przedstawia rozumowanie Sądu, które doprowadziło ten sąd do uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego złożonych w śledztwie.
Zarzut obrazyart. 4, 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegający na dokonaniu ustaleń jedynie w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym nie jest należycie uargumentowany, bo nie uwzględnia tych wszystkich okoliczności, które doprowadziłySąd meritido dokonanego wyboru.
Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie może ograniczać się jedynie do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych wyjaśnień oskarżonego, a niewiarygodności innych. Powinien wskazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu (zob. m.in. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 r., II AKa 85/12, Lex nr 1162856).
Oskarżony już w chwili przeszukania jego samochodu i ujawnienia woreczka z zawartością amfetaminy, tj. w dniu 20 listopada 2013 r. przyznał, że jest to amfetamina i stanowi jego własność (k.18). Okoliczności zakupu na terenie Niemiec przedstawił w depozycjach złożonych w toku kolejnych przesłuchań. Sugestia, że oskarżony działał pod przymusem zwłaszcza wobec składania wyjaśnień przed różnymi przesłuchującymi, nie znajduje żadnego potwierdzenia. Nie jest prawdą, że ilość 100 g amfetaminy przyjęta wpkt Izarzutu zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniinie znajduje oparcia w żadnych dowodach. O takiej ilości wyjaśnił sam oskarżony w toku śledztwa. O tym, że oskarżony wie o czym mówi świadczy fakt, że od razu stwierdził, że ujawniona substancja to amfetamina, zanim dokonano badań laboratoryjnych.
Zasadnie Sąd Okręgowy odrzucił wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie i potraktował je jako linię obrony. Nie potwierdziły się słowa oskarżonego, że pożyczał owego dnia samochód koledzeA. C., który przyprowadził samochód na zakładowy parking, a świadkiem przekazania kluczyków miał być portier. Ów portier takiego zdarzenia nie przypominał sobie. Gdy zważyć, że wersja o użyczeniu samochoduA. C.pojawiał się na rozprawie w chwili, gdy wskazywany kolega nie żył i brak było możliwości zweryfikowania twierdzeń oskarżonego, to zasadnym jest wnioskowanie o przedstawieniu tej wersji wyłącznie na użytek procesu.
Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną (k.172-173), zażywającą narkotyki, jakkolwiek podejmującą próby leczenia i wyjścia z nałogu. Jego duże obycie z sądem sprawia, że trudno uznać, iż przyznałby się do popełnienia jakiegoś czynu nie będąc sprawcą. Wręcz przeciwnie, w pierwszym odruchu mógł liczyć na łagodniejsze potraktowanie jeżeli ujawni przestępcze zachowanie.
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zupełnie niewiarygodnej wersji przedstawionej w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie, uznanie za prawdziwe pierwszych depozycji było ze wszechmiar słuszne i nie wymagało złożonej argumentacji.
Oczywiście bezzasadny jest zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Nie ma podstaw do twierdzenia o złamaniu zakazu rozstrzygania na niekorzyść oskarżonego wątpliwości nie dających się usunąć, gdy rzecz sprowadza się do odmówienia wiary jednym wyjaśnieniom, a przyjęciem za wiarygodne innych. Stan owych wątpliwości zachodziłby, gdyby dowodów nie było lub nie dało się rozstrzygnąć, którym z nich należy uwierzyć.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bardzo dokładnie przedstawił fakty i dowody które zdecydowały o uznaniu winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów.
Krytyka odwoławcza sprowadza się do zapewniania, że badane zdarzenia miały inny przebieg, ale nie wskazuje na usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia, które zostało wydane przy pełnym respektowaniu zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej wart. 7 k.p.k.
Podzielając w pełni stanowisko Sądu Okręgowego w zakresie skazania oskarżonego za oba przypisane przestępstwa, Sąd Apelacyjny dopatrzył się w orzeczeniu o karze cech rażącej niewspółmierności (art. 447 § 1 k.p.k.).
Niezależnie od uprzedniej karalności oskarżonegoA. M.nie można stracić z pola widzenia tego, że skazanie go za czyn polegający na wewnętrzwspólnotowym nabyciu 100 g substancji psychotropowej w postaci amfetaminy stanowiący zbrodnię zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, było oparte wyłącznie na przyznaniu oskarżonego. Okoliczność ta ma bardzo duże znaczenie dla ukształtowania orzeczenia o karze. Stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa (art. 60 § 2 k.k.).
Z tych przyczyn Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. M.w ten sposób, że w odniesieniu do czynu z art. 55 ust. 3 w/w ustawy zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary i na podstawie tego przepisu w zw. zart. 60 § 2 k.k.i60 § 6 pkt 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tej wysokości jest odpowiednia do stopnia winy oskarżonego, jego postawy w procesie i spełni właściwe cele w zakresie społecznego oddziaływania. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Konsekwencją reformatoryjnego orzeczenia o karze za czyn pierwszy było wymierzenie nowej kary łącznej pozbawienia wolności. Karę tę orzeczono w wymiarze roku i 6 miesięcy, stosując zasadę pełnej absorpcji, którą zastosował także Sąd Okręgowy.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19 listopada 2013 r. do 21 listopada 2013 r.
O kosztach nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawieart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzew zw. z§ 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 461).
Przy orzekaniu o opłacie za obie instancje Sąd odwoławczy wymierzył oskarżonemu wyłącznie opłatę od kary pozbawienia wolności, bo tylko od tej kary wymierzył opłatę Sąd pierwszej instancji, co oznacza, że wymierzył opłatę częściową pomijając tę należną od grzywny.
Podstawą zasądzenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym częściowej opłaty za obie instancje w wysokości 300 zł, stanowią przepisyart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 10 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych.