Sąd Rejonowy w Pabianicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1/15
Data wyroku: 2016-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Pasińska
Podstawa prawna: art. 222 § 1 kk, art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, art. 226 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk
Teza: przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego

Sygn. akt II K 1/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 stycznia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Pabianicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia S.R. Barbara Pasińska
Protokolant – st. sekr. sąd. Monika Szwej , sekr. sąd. Renata Jakóbczak

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pabianicach – Kazimierza Sójty
po rozpoznaniu dnia 06 sierpnia 2015r. , 24 września 2015r. , 07 października 2015r. , 26 listopada 2015r. , 13 i 27 stycznia 2016r.
sprawy:
1.A. A.
synaJ.iH.z domuJ.
urodzonego (...)wP.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 23 grudnia 2013r. wP.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiP. P.w ten sposób, że ciągnął pokrzywdzonego za mundur, popychał go oraz znieważył pokrzywdzonego używając wobec niego słów powszechnie uznawanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,
tj. o przestępstwo zart.  222 § 1 k.k.w zw. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
II. w dniu 23 grudnia 2013r. wP.znieważył funkcjonariusza PolicjiP. W.używając wobec niego słów powszechnie uznawanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,
tj. o przestępstwo zart.  226 § 1  k.k
2.R. A.
synaJ.iH.z domuJ.
urodzonego (...)wP.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 23 grudnia 2013r. wP.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiP. P.w ten sposób, że ciągnął pokrzywdzonego za mundur, popychał go oraz znieważył pokrzywdzonego używając wobec niego słów powszechnie uznawanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,
tj. o przestępstwo zart.  222 § 1 k.k.w zw. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
II. w dniu 23 grudnia 2013r. wP.znieważył funkcjonariusza Policji
P. W.używając wobec niego słów powszechnie uznawanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,
tj. o przestępstwo zart.  226 § 1  k.k

1
w ramach czynów zarzucanych oskarżonemuA. A.oskarżonegoA. A.uznaje za winnego tego , że w dniu w dniu 23 grudnia 2013r. wP.naruszył nietykalność cielesną stosując przemoc polegającą na szarpaniu za mundur oraz popychaniu funkcjonariusza PolicjiP. P.podczas i w związku z pełnieniem przez niego czynności służbowych w celu zmuszenia funkcjonariusza PolicjiP. P.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymaniaR. A.czym wypełnił znamiona czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuA. A.na okres próby lat 3 (trzech),

3
na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuA. A.grzywnę w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych,

4
na podstawieart. 73 §1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoA. A.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego ,

5
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuR. A.w punkcie I oskarżonegoR. A.uznaje za winnego tego , że w dniu 23 grudnia 2013r. wP.naruszył nietykalność cielesną stosując przemoc polegającą na szarpaniu za mundur oraz popchaniu funkcjonariusza PolicjiP. P.podczas i w związku z pełnieniem przez niego czynności służbowych w celu zmuszenia funkcjonariusza PolicjiP. P.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci wylegitymowania czym wypełnił znamiona czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności ,

6
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuR. A.w punkcie II oskarżonegoR. A.uznaje za winnego tego , że w dniu 23 grudnia 2013r. wP.używając słów powszechnie uznanych za obelżywe znieważył funkcjonariuszy PolicjiP. P.iP. W.podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych czym wypełnił znamiona czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 226 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

7
na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy _Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2015r. , Nr 396) łącząc kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuR. A.w punkcie 5 i 6 niniejszego wyroku wymierza oskarżonemu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

8
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 §1 k.k.wykonanie orzeczonej wpunkcie 7kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemuR. A.na okres próby 3 ( trzech) lat ,

9
na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuR. A.grzywnę w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych,

10
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oddaje oskarżonegoR. A.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego

11
na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 §1 k.k.zalicza oskarżonemuA. A.na poczet orzeczonej w punkcie 3 grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 23 grudnia 2013 roku do dnia 24 grudnia 2013 roku, to jest wymiarze 2 (dwóch) dni , uznając grzywnę za uiszczoną w wymiarze 4 (czterech) stawek dziennych,

12
na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.zalicza oskarżonemuR. A.na poczet orzeczonej w punkcie 9 grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 23 grudnia 2013 roku do dnia 24 grudnia 2013 roku, to jest wymiarze 2 (dwóch) dni , uznając grzywnę za uiszczoną w wymiarze 4 (czterech) stawek dziennych,

13
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. Ż.kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć i 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną z urzędu oskarżonemuR. A.,

14
zwalnia oskarżonych w całości od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Wobec złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wyłącznie przez obrońcę oskarżonegoR. A.w części dotyczącej tego oskarżonego, Sąd na postawieart. 423 § 1a k.p.k.ograniczył zakres uzasadnienia do części wyroku dotyczących tego oskarżonego.
Sygn. akt II K 1/15

UZASADNIENIE
W dniu 23 grudnia 2013 roku oskarżeniR. A.iA. A.orazM. T. (1)spożywali wspólnie alkohol. Następnie mężczyźni postanowili odprowadzićA. A.do domu naul. (...)wP..R. A.iA. A.orazM. T. (1)szliulicą (...)wP.w kierunkuul. (...). (częściowo zeznania świadkaM. T. (1)k. 234, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. A.k.231-232, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. A.k. 232-233)
P. P.orazP. W.są funkcjonariuszami Komendy Powiatowej Policji wP.. W dniu 23 grudnia 2013 roku pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym oznakowanym radiowozem.P. P.orazP. W.byli umundurowani. Około godz. 19:25 przyskrzyżowaniu ulic (...)wP.funkcjonariusze Policji zauważyli trzech mężczyzn –R. A.,A. A.iM. T. (1), którzy widząc radiowóz policyjny zaczęli głośno krzyczeć i gestykulować. W zaistniałej sytuacji funkcjonariusze Policji postanowili wylegitymować mężczyzn.R. A.,A. A.iM. T. (1)zostali poproszeni przez funkcjonariuszy PolicjiP. P.iP. W.o okazanie dokumentów tożsamości. Mężczyźni nie stosowali się do wydawanych poleceń zostali więc wezwani do zachowania zgodnego z prawem. W pewnym momencieR. A., w celu zaniechania wylegitymowania , naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiP. P.w ten sposób , że złapał funkcjonariusza Policji za mundur i zaczął go szarpać oraz popychać. NadtoR. A.użył wobec funkcjonariuszy PolicjiP. P.iP. W.słowa powszechnie uznawane za obelżywe jak na k. 2v i 7v akt sprawy. Funkcjonariusze Policji zastosowali wobecR. A.siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających oraz założyli mu kajdanki. W trakcie doprowadzaniaR. A.do radiowozu,A. A., w celu uniemożliwienia zatrzymaniaR. A., naruszy nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiP. P.w ten sposób , że złapał funkcjonariusza Policji za mundur , szarpał go oraz popychał. (zeznania świadkaP. W.k. 244-245, zeznania świadkaP. P.k. 243 -244)
W tym czasie na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze PolicjiP. G.iM. Z., którzy w dniu 23 grudnia 2013 roku pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie miastaP.. (zeznania świadkaP. W.k. 244-245, zeznania świadkaP. P.k. 243-244 , zeznania świadkaP. G.k. 245)
Funkcjonariusze Policji widząc stojący oznakowany patrol Policji podejmujący interwencję w stosunku do kilku osób postanowili udzielić im wsparcia.P. G.iM. Z.dokonali wylegitymowania, a następnie zatrzymaniaM. T. (1). (zeznania świadkaP. G.k. 245)
W czasie przedmiotowego zdarzenia oskarżonyR. A.znajdował się w stanie nietrzeźwości – 1,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. (protokół użycia alkometru k. 14-14v, świadectwo legalizacji  k. 16)
OskarżonyR. A.był zatrzymany do niniejszej sprawy od dnia 23 grudnia 2013 r. od godz. 19.35 do dnia 24 grudnia 2013r. , do godz. 13.20 . (protokół zatrzymania osoby k. 15-15v)
R. A.ma 36 lat, wykształcenie podstawowe. Oskarżony jest kawalerem i nie ma nikogo na utrzymaniu. Z zawodu jest dziewiarzem.R. A.otrzymuje rentę z uwagi na utratę słuchu w kwocie 500 zł. Nie posiada majątku, ani oszczędności. Nie leczył się psychiatrycznie i odwykowo. Oskarżony leczył się neurologicznie. (wyjaśnienia oskarżonegoR. A.k. 231 , 275)
R. A.nie był karany. Uprzednie skazanie oskarżonego uległo bowiem zatarciu. (dane o karalności k. 187-188 , 238-239, odpis wyroku k. 250-250v, pismoB. B.k. 264, wyjaśnienia oskarżonegoR. A.k. 275)
Wobec wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego, oskarżonyR. A.został poddany badaniu sądowo – psychiatrycznemu. Z opinii biegłych psychiatrów wynika, że uR. A.nie stwierdzono objawów choroby psychicznej, ani cech upośledzenia umysłowego. Biegli stwierdzili jednak u oskarżonego cechy osobowości nieprawidłowej oraz uzależnienie od alkoholu. W ocenie biegłychR. A.w chwili dokonywania zarzucanych mu czynów znajdował się w stanie zwykłej nietrzeźwości, stąd zdaniem biegłych brak jest podstaw do kwestionowania jego poczytalności w myślart. 31 § 1 i 2 k.k.(opinia sądowo- psychiatryczna k. 145-146)
OskarżonyR. A.w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do dokonania zarzucanych mu czynów. Oskarżony podał, że w dniu 23 grudnia 2013 roku wraz ze swoim bratemA.oraz kolegą o imieniuM.spożywali alkohol w postaci piwa. Po spożyciu alkoholu poszli odprowadzićA. A.do domu. W pewnym momencie podjechał do nich oznakowany radiowóz Policji. OskarżonyR. A.podał, iż funkcjonariusze Policji szarpali się z jego bratemA.. Podszedł do funkcjonariusza Policji i tylko go dotknął , ponieważ chciał żeby zostawił jego brata. Oskarżony podał, iż na pewno nie szarpał funkcjonariusza Policji i nie obrzucał słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe.R. A.wyjaśnił nadto, iż posiada wadę słuchu (wyjaśnienia oskarżonegoR. A.k. 232-233)
Na rozprawie oskarżonyR. A.również nie przyznał się do dokonania zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Po odczytaniu wyjaśnień z postępowania przygotowawczegoR. A.potwierdził je. Na pytanie obrońcy oskarżonyR. A.wyjaśnił, iż na miejscu zdarzenia oprócz niego byłA. A.,M. T. (1)oraz inne osoby, których on nie zna. Oskarżony wyjaśnił, iż jego brat miał butelkę, którą chciał wrzucić do kosza, ale nie trafił i butelka rozbiła się. Wtedy podjechali funkcjonariusze Policji, którzy wrzuciliA. A.do radiowozu. Oskarżony podał, iż bał się o brata, ponieważA. A.miał operacje głowy.R. A.wyjaśnił, iż on tylko dotknął funkcjonariusza Policji ponieważ chciał żeby go usłyszał i wypuściłA. A.. Wtedy został skuty i wsadzony do radiowozu. Nie używał wobec funkcjonariuszy słów powszechnie uznawanych za obelżywe, nie popychał ich, ani nie ciągnął za mundur. Zdaniem oskarżonego funkcjonariusze Policji tak samo potraktowaliM. T. (1). (wyjaśnienia oskarżonegoR. A.k.232-233)
Ustalając stan faktyczny w przedmiotowej sprawie w zakresie czynów przypisanych oskarżonemuR. A.Sąd oparł się na zeznaniach pokrzywdzonychP. P.orazP. W.. Zeznania pokrzywdzonych są jasne i rzeczowe, a także wzajemnie potwierdzają się i uzupełniają tworząc logiczną całość. Pokrzywdzeni potwierdzili treść notatki urzędowej sporządzonej bezpośrednio po zdarzeniu przezP. W.. Z zeznań pokrzywdzonychP. P.orazP. W.wynika, że w dniu 23 grudnia 2013 roku około godz. 19:25 przyskrzyżowaniu ulic (...)wP.zauważyli trzech mężczyzn, jak się później okazałoR. A.,A. A.iM. T. (1), którzy widząc radiowóz policyjny zaczęli głośno krzyczeć i gestykulować. W zaistniałej sytuacji postanowili ich wylegitymować.R. A.,A. A.iM. T. (1)zostali poproszeni przez funkcjonariuszy Policji o okazanie dokumentów tożsamości. Zdaniem pokrzywdzonych mężczyźni nie stosowali się do wydawanych poleceń zostali więc wezwani do zachowania zgodnego z prawem. Pokrzywdzeni podali, iż w trakcie przedmiotowej interwencjiR. A.złapał funkcjonariusza PolicjiP. P.za mundur i zaczął go szarpać oraz popychać. Nadto z zeznańP. P.iP. W.wynika, iżR. A.obrzucił ich słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe jak na k. 2v i 7v. Co prawda w toku postępowania przygotowawczegoP. W.zeznał, iż słowa powszechnie uznawane za obelżywe oskarżonyR. A.kierował wyłącznie doP. P., jednakże już przed Sądem pokrzywdzony jednoznacznie wskazał, że wyrażenia te odnosiły się także do jego osoby. W ocenie Sądu logiczne pozostają twierdzeniaP. W., iż biorąc pod uwagę treść słów wypowiadanych przez oskarżonego, w szczególności okoliczność, iż były one sformułowane w liczbie mnogiej nie budzi wątpliwości fakt, iż zwroty te odnosiły się do obu funkcjonariuszy policji . PokrzywdzonyP. W.potwierdził, iż w tym czasie był w radiowozie, jednakże podał, iż miał otwarte drzwi i dokładnie słyszał słowa oskarżonego. Zdaniem Sądu pokrzywdzeni nie starali się nadmiernie obciążać oskarżonego, w sposób wyważony przedstawili jedynie zaistniałe fakty. W ocenie Sądu brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek aby przyjąć, że pokrzywdzeni celowo obciążą swoimi zeznaniami oskarżonego, a tym samym narażają siebie na odpowiedzialność karną.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. T. (1)co do okoliczności czynów przypisanych oskarżonemuR. A., jedynie w zakresie zgodnym z ustalonym stanem faktycznym. W pozostałym zakresie zdaniem Sądu zeznania świadka nie zasługują na wiarę, nie mają bowiem odzwierciedlenia w pozostałym wiarygodnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W ocenie Sądu zeznania świadka są nacechowane brakiem obiektywizmu i zmierzają jedynie do ochrony oskarżonego przed ewentualną odpowiedzialnością karną. W postępowaniu przygotowawczym świadekM. T. (1)zasłaniając się niepamięcią spowodowaną stanem nietrzeźwości podał, iż nie posiada wiedzy co do okoliczności krytycznych zdarzeń. Nie pamięta co było przyczyną interwencji funkcjonariuszy Policji. Nie wie jak zachowywali się podczas tej interwencji, ale wydaje mu się, że byli spokojni. Przed Sądem świadekM. T. (1)podał, iż został pobity przez funkcjonariuszy Policji. Zeznał, iż szedł z oskarżonymi, pili piwo, zachowywali się spokojnie. W okolicach(...) Handlowego (...)podjechał do nich oznakowany radiowóz, z którego wyskoczyło dwóch funkcjonariuszy Policji, którzy zaczęli ich bić. Świadek podał, iż były bity przez funkcjonariusza Policji ręką po całym ciele. Nie wie jak funkcjonariusze Policji zachowywali się wobec oskarżonych ponieważ on jako pierwszy został odprowadzony do radiowozu. Nie wie co robili oskarżeni, bo on leżał twarzą do ziemi. Nie widział by oskarżeni szarpali się z funkcjonariuszami, by używali w stosunku do nich słów wulgarnych. Zdaniem oskarżonego został tak szybko zabrany z miejsca zdarzenia, że nie widział tego drugiego radiowozu. Nie wie czy któryś z nich próbował wrzucić butelkę do koszta i by ta butelka rozbiła się. Nie pamięta żeby miała miejsce taka sytuacja.
Zdaniem Sądu wyżej wskazane zeznania świadkaM. T. (1)nie mają odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie w postaci zeznań świadkówP. P.,P. W.iP. G., z których wynika wprost, iż jako pierwsi na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze PolicjiP. P.iP. W., którzy dokonali zatrzymania oskarżonych. ŚwiadekM. T. (1)został natomiast zatrzymany przez funkcjonariuszy PolicjiP. G.iM. Z., którzy przyjechali kolejnym radiowozem. Nadto z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iżM. T. (1)obserwował zatrzymanie oskarżonych, a nawet wyrażał swoje niezadowolenie z tego powodu. Znamienne jest także to , że gdyby oskarżeni i świadekM. T. (2)zachowywali się spokojnie w czasie interwencji , to nie byłoby potrzeby udzielenia pomocy przez dodatkową załogę Policji .
Waloru wiarygodności co do przebiegu krytycznych zdarzeń nie można przypisać również wyjaśnieniom oskarżonegoA. A.. OskarżonyA. A.wyjaśnił, że nie wie dlaczego zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji. Nie krzyczeli, ani nie gestykulowali. Oskarżony podał, iż podjechał do nich oznakowany radiowóz policyjny i funkcjonariusze Policji zatrzymali jego brata.A. A.wyjaśnił, że zapytał funkcjonariuszy Policji dlaczego zatrzymaliR. A.i on wtedy też został zatrzymany. Nie pamięta czyR. A.był agresywny w stosunku do funkcjonariuszy Policji i czy ich szarpał, popychał i używał w stosunku do nich słów powszechnie uznawanych za obelżywe. Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego zmierzają do ochrony oskarżonegoR. A.przed ewentualną odpowiedzialnością karną, a także są wyrazem przyjętej przezA. A.linii obrony na użytek niniejszego postępowania karnego. Ze względu na powyższe Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w zakresie przywołanym w części historycznej uzasadnienia.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem Sądu, nie można przypisać waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoR. A.. Wyjaśnienia oskarżonego są bowiem sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w zakresie zgodnym z ustalonym stanem faktycznym. W pozostałym zakresie zdaniem Sądu wyjaśnieniaR. A.stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony mającą na celu uniknięcie lub zmniejszenie jego odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwa. Oskarżony nie zaprzeczał, że był na miejscu krytycznego zdarzenia, jednakże przebieg tego zdarzenia oraz swój udział w tym zdarzeniu opisał w sposób sprzeczny ze zgromadzonym wiarygodnym materiałem dowodowym. Oskarżony wyjaśnił, żeA. A.miał butelkę, którą chciał wrzucić do kosza, ale nie trafił i butelka rozbiła się. Wtedy podjechali funkcjonariusze Policji, którzy „wrzucili”A. A.do radiowozu.R. A.wyjaśnił, iż on tylko dotknął funkcjonariusza Policji ponieważ chciał żeby go usłyszał i wypuściłA. A.. Wtedy został skuty i wsadzony do radiowozu. Nie używał wobec funkcjonariuszy słów powszechnie uznawanych za obelżywe, nie popychał ich, ani nie ciągnął za mundur. Zdaniem Sądu powyższe twierdzenia nie mają odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za prawdziwy. Po pierwsze należy zauważyć, iż jak wynika z zeznań pokrzywdzonych powodem interwencji był fakt, iż oskarżeni orazM. T. (1)widząc radiowóz policyjny zaczęli głośno krzyczeć i gestykulować. Co więcej żaden ze świadków, czy też oskarżonyA. A., nie wspomina o rozbitej butelce. Uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym nie mają również twierdzenia oskarżonego jakoby jedynie dotknął funkcjonariusza Policji ponieważ chciał żeby ten go usłyszał i wypuścił uprzednio zatrzymanegoA. A.. Jak wynika niewątpliwie z zebranego materiału dowodowego w postaci zeznań pokrzywdzonych, a nawet samego oskarżonegoA. A., jako pierwszy został zatrzymanyR. A.. WtedyA. A.podjął działania zmierzające do uniemożliwienia zatrzymaniaR. A.w postaci szarpania funkcjonariusza PolicjiP. P.za mundur i popychania go w wyniku czego on również został zatrzymany.
Niewiele do sprawy wniosły zeznaniaP. G., który nie posiadał większej wiedzy co do okoliczności krytycznych zdarzeń. Funkcjonariusz Policji przybył bowiem na miejsce zdarzenia już po zatrzymaniu oskarżonegoR. A..
Sąd nie poczynił ustaleń w oparciu o zeznaniaD. Ł., który nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania i nie posiada wiedzy w tym zakresie.
Za wiarygodną Sąd uznał opinię sądowo - psychiatryczną. Opinia ta jest jasna, pełna i logiczna. Udziela odpowiedzi na wszystkie postawione biegłym pytania, na które odpowiedzieli zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnych i udostępnionych mu materiałów dowodowych, uwzględnia wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności oraz zawiera logiczne uzasadnienia wyrażonych w niej ocen oraz poglądów. Sformułowania zawarte w opinii pozwalają na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich, nie zawiera również wewnętrznych sprzeczności dlatego tez należy dać jej wiarę.
Sąd uznał za wiarygodny także pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie, gdyż z jednej strony żadna ze stron ich nie kwestionowała, a z drugiej strony nie były sprzeczne z osobowymi źródłami dowodowymi, zostały sporządzone przez osoby uprawnione, zgodnie z przepisami prawa.
Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości przesądza o sprawstwieR. A.w zakresie przypisanych mu czynów.
R. A.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 23 grudnia 2013r. wP.naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza PolicjiP. P.w ten sposób, że ciągnął pokrzywdzonego za mundur, popychał go oraz znieważył pokrzywdzonego używając wobec niego słów powszechnie uznawanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,

tj. o przestępstwo zart. 222 § l k.k.w zw. zart. 226 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

II
w dniu 23 grudnia 2013r. wP.znieważył funkcjonariusza PolicjiP. W.używając wobec niego słów  powszechnie uznawanych za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,

tj. o przestępstwo zart. 226 § l k.k.
Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny Sąd zmienił opis i kwalifikację prawną czynów zarzucanych oskarżonemu. Przyjęcie przez Sąd innej kwalifikacji prawnej oraz opisu czynu nie wykracza w ocenie Sądu poza granice zakreślone aktem oskarżenia. Sąd dokonał bowiem jedynie odmiennej oceny prawnej tych samych zdarzeń faktycznych. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego Sąd orzekający nie jest związany opisem poszczególnych elementów zarzucanego czynu o ile modyfikacja tego elementu pozostaje w ramach tego samego zdarzenia faktycznego (postanowienie SN z dnia 12.01.2006 r., II KK 96/05, Lex nr 172202). Sąd może inaczej niż oskarżyciel publiczny dostrzegać zakres i przesłanki odpowiedzialności oskarżonego o popełnienie zarzucanego mu czynu, co w razie skazania pociągnie za sobą konieczność zmiany kwalifikacji prawnej tego zachowania i zwykle będzie konsekwencją odmiennego określenia czynności wykonawczej przestępstwa.
Przepis 222§ 1 k.k.penalizuje zachowania polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Naruszenie nietykalności cielesnej polega z kolei na każdym nieporządnym, krzywdzącym czy obraźliwym dla innej osoby dotknięciu jej ciała w szczególności poprzez szarpanie, ukłucie, oplucie, kopnięcie, uszczypnięcie, zadrapanie czy polanie wodą. Nie może ono jednak wywoływać skutków większych niż zasinienie bądź pozostawiać większych śladów. Jest to przestępstwo powszechne i umyślne dokonywane tylko w zamiarze bezpośrednim. Naruszenie nietykalności cielesnej musi być podjęte w celu wywierania wpływu, co oznacza pewne zakłócenie wykonywania czynności służbowych, zmuszanie organu do podjęcia konkretnych czynności czy też do zaprzestania już podjętych.
Czyn określony wart. 224 § 2 k.k.polega z kolei na zmuszaniu funkcjonariusza publicznego albo osoby przybranej mu do pomocy do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej. Czynność sprawcza wymaga tu zastosowania przemocy lub groźby bezprawnej. Czynność służbowa oznacza "każdą czynność, która realizuje zadania instytucji państwowych lub samorządowych i dla której wykonania przewidziane są jakieś normy proceduralne, a powierzana jest z reguły do wykonywania funkcjonariuszom publicznym" (O. Górniok (w:) Kodeks..., s. 30). Czynność służbowa będzie z reguły tą czynnością, do której przeprowadzenia kompetentny jest dany funkcjonariusz publiczny. Typ czynu zabronionego określony wart. 224 § 2jest przestępstwem bezskutkowym (A. Zoll (w:) Kodeks..., s. 725). Dla dokonania tego przestępstwa wystarczające jest wypowiedzenie groźby bezprawnej lub zastosowanie przemocy motywowane chęcią osiągnięcia określonego w przepisie celu. Osiągnięcie tego celu, tj. zmuszenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej do określonego postępowania, jakkolwiek ma wpływ na stopień społecznej szkodliwości zachowania sprawcy, nie stanowi znamienia komentowanego typu czynu zabronionego. Przedmiotem czynności wykonawczej jest funkcjonariusz publiczny lub osoba do pomocy mu przybrana. Jest to przestępstwo umyślne, które można popełnić działając wyłącznie z zamiarem bezpośrednim (tzw. przestępstwo kierunkowe).
W przedmiotowej sprawieR. A.niewątpliwie działał w celu zmuszenia funkcjonariusza PolicjiP. P.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci wylegitymowania. Funkcjonariusz Policji jest niewątpliwie funkcjonariuszem publicznym i jako osoba powołana do ochrony bezpieczeństwa publicznego, realizując swoje uprawnienia, ma prawo do podejmowania określonych czynności służbowych w ramach przeprowadzanej interwencji, jak chociażby legitymowanie. W czasie krytycznego zdarzenia pokrzywdzony był umundurowany, dlatego też oskarżony doskonale wiedział, że jest funkcjonariuszem Policji, pomimo tego oskarżony nie wykonywał poleceń wydawanych przezP. P., a także naruszył jego nietykalność cielesną stosując przemoc polegającą na szarpaniu za mundur oraz popychaniu.
Mając na względzie powyższe Sąd w miejsce zarzucanego w punkcie I czynu oskarżonegoR. A.uznał za winnego tego, że w dniu 23 grudnia 2013r.wP.naruszył nietykalność cielesną stosując przemoc polegającą na szarpaniuza mundur oraz popychaniu funkcjonariusza PolicjiP. P.podczas i wzwiązku z pełnieniem przez niego czynności służbowych w celu zmuszenia funkcjonariusza PolicjiP. P.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci wylegitymowania czym wypełnił znamiona czynu wyczerpującego dyspozycjęart.222 § l k.k.iart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § l k.k.
Z kolei w miejsce czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia Sąd uznałR. A.za winnego tego, że w dniu 23 grudnia 2013 r. wP.używając słów powszechnie uznawanych za obelżywe znieważył funkcjonariuszy PolicjiP. P.iP. W., podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Policji obowiązków służbowych to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Przestępstwo znieważenia zart. 226 § 1 k.k.jest przestępstwem skierowanym przeciwko godności osobistej człowieka. Przepis ten chroni godność osobistą funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Ustawodawca nie sprecyzował jednak co należy rozumieć pod pojęciem „znieważa”, nie wskazał sposobów zachowania sprawcy mieszczących się w tym pojęciu. Biorąc pod uwagę przedmiot ochrony udzielanej przez ten przepis, za zniewagę uważa się zachowanie uwłaczające godności, wyrażające lekceważenie lub pogardę dla człowieka. O tym czy zachowanie to ma charakter znieważający, decydują dominujące w społeczeństwie oceny i normy obyczajowe (tak w: W. Kulesza, Zniesławienie i zniewaga, s. 165-169). Najczęściej zniewaga ma formę wypowiedzi słownej w postaci użycia słów wulgarnych czy epitetów pod adresem pokrzywdzonego, ale może być wyrażona także za pomocą symbolu, rysunku. Znieważenia można dokonać, działając tylko z zamiarem bezpośrednim. Znieważenie musi mieć miejsce podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.
W przedmiotowej sprawie oskarżonyR. A.obrzucił funkcjonariuszy PolicjiP. P.iP. W.słowami jak na k. 2v i 7v akt sprawy. Słowa te niewątpliwie godzą w ich cześć, subiektywne poczucie własnej wartości i bez wątpienia według zdeterminowanych kulturowo i społecznie aprobowanych ocen stanowią wyraz pogardy i znieważenia innej osoby. Oskarżony jedną czynnością wykonawczą w postaci wypowiedzi zawierającej słowa powszechnie uznane za obelżywe znieważył dwóch funkcjonariuszy Policji .
Sąd rozpoznając sprawę stosownie do dyspozycjiart. 4 § l k.k.zastosował wobec oskarżonegoustawę kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynów to jest w dniu 23 grudnia 2013 roku, jako względniejszą dla sprawcy. Ustawa w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z dnia 20 lutego 2015 roku, która weszła w życie z dniem 01 lipca 2015 roku pozwala bowiem na nienakładanie na oskarżonego, w przypadku warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, dodatkowych obowiązków probacyjnych wymienionych wart. 72 § 1 k.k.Korzystniejszy dla oskarżonego był również sposób zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Oskarżony był zatrzymany w dniu 23 grudnia 2013 roku o godzinie 19:35, zwolniony został w dniu 24 grudnia 2013 roku o godzinie 13:20. Sąd dokonując zaliczenia okresu zatrzymania oskarżonego na poczet orzeczonej grzywny, przyjął iż są to dwa dni rzeczywistego pozbawienia wolności, uznając grzywnę za uiszczoną w wymiarze 4 stawek dziennych. Natomiast zgodnie zart. 63 § 5 k.k.ustawy obowiązującej w dacie wyrokowania za dzień przyjmuje się okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego pozbawienia wolności czyli w przedmiotowej sprawie zaliczeniu na poczet grzywny podlegałby wyłącznie 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności.
OskarżonyR. A.jest człowiekiem dorosłym. W toku postępowania nie ujawniono żadnych okoliczności, które mogłyby u niego wyłączać lub ograniczać zdolność rozpoznania znaczenia dokonanych czynów i pokierowania swoim postępowaniem.R. A.dysponował możliwością oceny swoich zachowań pod względem faktycznym i prawnym, w chwili ich dokonywania miał wolną wolę i mógł zachować się zgodnie z normami prawnymi. Nie zaistniały także w przedmiotowej sprawie żadne szczególne okoliczności, które wyłączałyby bezprawność przestępstw przypisanychR. A.. Oskarżony miał zatem świadomość, iż popełniając przypisane mu czyny narusza porządek prawny.R. A.obejmował zatem swą świadomością wszystkie znamiona przypisanych mu czynów. Mógł zatem powstrzymać się od przedmiotowych zachowań, mimo to chciał ich dokonać. Oskarżony swoimi zachowaniami wypełnił zatem dyspozycję: I - zart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., II–art. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.co pozwala uznać, że czyny te są czynami karalnymi.
Sąd zważając aby dolegliwość kary nie przekroczyła stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, wymierzył oskarżonemu za przestępstwo przypisane oskarżonemu w punkcie 5 wyroku jednostkową karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast za przestępstwo przypisane oskarżonemu w punkcie 6 wyroku jednostkową karę 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Na niekorzyść oskarżonego przy wymiarze kar jednostkowych przemawia wysoki stopień społecznej szkodliwości przestępstw przypisanych oskarżonemu z uwagi na dobra, w które godził, sposób i miejsce działania – w miejscu publicznym, działanie umyślne w zamiarze bezpośrednim, w stanie nietrzeźwości. Nadto w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 5 wyroku Sąd na niekorzyść oskarżonego poczytał okoliczność, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję dwóch przepisów ustawy karnej, natomiast w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 6 wyroku na niekorzyść oskarżonego Sąd uwzględnił fakt, iż oskarżony znieważył dwóch pokrzywdzonych.
Okolicznością łagodzącą jest fakt, że oskarżony nie był karany.
Na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. Nr 396) łącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt 5 i 6 wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Zdaniem Sądu zachodziły ustawowe przesłanki do połączenia kar jednostkowych zapadłych za wymienione przestępstwa. Oskarżony popełnił wyżej wskazane przestępstwa zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z nich. Za poszczególne przypisane oskarżonemu przestępstwa Sąd wymierzył oskarżonemu kary pozbawienia wolności, które podlegają łączeniu. Sąd orzekł wobec oskarżonego powyższą karę mając na względzie zasadę absorpcji. Wymierzając oskarżonemu karę łączną Sąd nie rozstrzygał ponownie o stopniu społecznej szkodliwości i winie poszczególnych przestępstw, lecz rozważył przedmiotowo-podmiotowy związek zachodzący między realnie zbiegającymi się przestępstwami oraz położył nacisk na cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma odnieść w stosunku do skazanego kara, zgodnie z teząP. Z.przedstawioną w glosie do uchwały SN z dnia 25 października 2000 r., sygn. akt I KZP 28/00, opublikowanej wPS 2002/4/114- t.4. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że przestępstwa popełnione przez oskarżonego godzą w te same dobra prawnie chronione - przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, a także zostały popełnione tego samego dnia.
Zdaniem Sądu orzeczona łączna kara pozbawienia wolności w takim wymiarze spełni wobec oskarżonego zamierzone cele prewencji indywidualnej, swą dolegliwością wpłynie na oskarżonego w ten sposób, że nie popełni on w przyszłości przestępstwa. Nadto kara ta spełni także cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jednoznacznie sygnalizując brak jakiegokolwiek pobłażania dla osób rażąco naruszających porządek prawny.
Uwzględniając całokształt okoliczności dotyczącychR. A.Sąd zdecydował się zastosować wobec niego instytucję warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu brak jest konieczności resocjalizacji oskarżonego w warunkach zakładu karnego. Zdaniem Sądu 3 letni okres próby wdroży oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości, a w szczególności zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa. W ocenie Sądu orzeczony okres próby pozwoli w pełni zweryfikować istnienie pozytywnej prognozy wobec oskarżonego.
Na podstawieart. 73 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.Sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. W ocenie Sądu przyczyni się to do dyscyplinowania oskarżonego i zapewni lepszy wgląd w jego postępowanie, a aktywny nadzór kuratora pozwoli na motywowanie oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego.
Jednocześnie Sąd, stosownie do treści przepisuart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu grzywnę w wymiarze 40 stawek, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych. W ocenie Sądu orzeczona grzywna wzmocni realizację względem oskarżonego celów kary i będzie stanowiła dla niego dodatkową dolegliwość finansową, a w szczególności przyczyni się do zapobieżenia popełnienia przez niego przestępstwa w przyszłości. Wymierzona oskarżonemu ilość stawek jest adekwatna do stopnia jego winy i nie nosi znamion zbyt małej dolegliwości. Ustalając wysokość jednej stawki Sąd wziął pod uwagę dochody oskarżonego, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe, a w szczególności fakt, iż oskarżony obecnie pobiera rentę na stosunkowo niskim poziomie. Reasumując w ocenie Sądu sytuacja majątkowa i rodzinna oskarżonego pozwala na orzeczenie kary grzywny w takim wymiarze. Zdaniem Sądu oskarżony niewątpliwie będzie w stanie uiścić orzeczoną grzywnę, chociażby po rozłożeniu jej na raty. Należy także pamiętać, że wymierzona kara, aby spełniała swoje cele musi stanowić pewną dolegliwość ekonomiczną dla oskarżonego, a co za tym idzie sytuacja materialna oskarżonego nie może mieć decydującego znaczenia dla ustalenia jej wymiaru.
R. A.został zatrzymany w niniejszej sprawie w dniu 23 grudnia 2013 roku i zwolniony w dniu 24 grudnia 2013 roku. W związku z powyższym na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.na poczet orzeczonej w punkcie 9 wyroku grzywny Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 23 grudnia 2013 roku do dnia 24 grudnia 2013 roku, to jest w wymiarze 2 dni, uznając grzywnę za uiszczoną w wymiarze 4 stawek dziennych.
Na podstawie§ 2, § 3, § 14 ust 2 pkt 1 i § 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2013 poz. 461 ze zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. Ż.kwotę 885,60 złotych tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, uwzględniając rzeczywistą ilość terminów rozpraw, w jakich obrońca oskarżonego uczestniczył w toku postępowania.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonegoR. A.w całości od zapłaty kosztów sądowych. Zdaniem Sądu z uwagi na jego sytuację majątkową, w kontekście orzeczonej kary grzywny, obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi byłoby dla oskarżonego nadmiernie uciążliwe.