Sąd Rejonowy w Siedlcach
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 189/14
Data wyroku: 2015-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Banasiuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo
Podstawa prawna: art.157 § 1 kk

Sygn. akt VII K 189/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2015r.
Sąd Rejonowy w Siedlcach VII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Magdalena Banasiuk
Protokolant: sekr. sąd..I. S.
w obecności Prokuratora :Arkadiusz Szewczak
po rozpoznaniu w dniach : 05.02.2015r., 02.06.2015r. i 31.07.2015r.
sprawyA. J.
synaM.iC.z domuW.
urodzonego (...)wH.
oskarżonego o to że:
w dniu 09 maja 2013 roku w miejscowościH.przyul. (...)gm.P.woj.(...)dokonał umyślnego uszkodzenia ciałaK. K. (1)w postaci siniaków, zadrapań okolicy oczodołu prawego, nasady nosa, prawego i lewego ramienia tj. obrażeń ciała na czas nie przekraczający 7 dni, a okres ich leczenia im rehabilitacji nie przekroczy 6 miesięcy
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
ORZEKA

I
OskarżonegoA. J.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
zasadza od oskarżyciela prywatnegoK. K. (1)na rzecz oskarżonegoA. J.1.968,00 (jeden tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżonego związanych z ustanoweniem obrońcy z wyboru.

Sygn. akt. VII K 189/14

UZASADNIENIE
W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyA. J.ma 65 lat, mieszka samotnie w miejscowościH.. Jego bliskimi sąsiadami są braciaH.iK. K. (1), którzy mieszkają ze swoim trzecim bratemW..
W dniu 8 maja 2013 roku na polecenie Urzędu Gminy wP.uprawniony geodeta wytyczał granice na ulicy, na której mieszkają braciaK.iA.J.. W trakcie pomiarów geodeta stwierdził, że linia graniczna będzie przebiegała na niekorzyść posesjiK.o około 1 metr i wbił w ziemie paliki .
Następnego dnia tj. 9 maja 2013 r. oskarżony zauważył, że nie ma palików geodezyjnych. W to miejsce włożył inny drewniany palik i dodatkowo zaznaczył nacięciem chodnik w miejscu, gdzie postawił ten znak.]
Oskarżyciel prywatnyK.K.obserwował zachowanieA. J.i gdy ten ruszył rowerem w stronę swojego domu, zaatakował go na drodze, tzn. gdy oskarżony mijał go, ten mocno kopnął w tylne koło roweru tak, iż oskarżony przewrócił się. Po tym upadkuK.K.podszedł doA. J.i zaczął uderzać go pięścią po głowie i całym ciele. W takcie tego zdarzenia podszedł do nichH. K. (1)i także kopal oskarżonego zwłaszcza w okolice głowy i skroni. W ten sposób kopnął go około 2-3 razy, zaś w tym czasieH. K. (1)nadal uderzałA. J.pięściami po całym ciele. W trakcie tego zajścia podeszła do nich siostra oskarżonegoW. J. (1), podniosła krzyk i zaczęła odciągać braciK.od brata. Po krótkim czasie obaj napastnicy zaprzestali uderzania i odeszli.
Jeszcze tego samego dnia oskarżonyA. J.zgłosił się doOśrodka (...)wH.informując, że został pobity przez sąsiada. Lekarz rodzinny stwierdził u niego wylewy podskórne okolicy czołowej prawego i lewego oczodołu, nasady nosa, ucha lewego.
W wyniku tego zdarzenia oskarżyciel prywatny doznał obrażeń ciała w postaci siniaków, zadrapań okolicy oczodołu prawego, nasady nosa oraz prawego i lewego ramienia, które to obrażenia należą do kategorii lekkich.
Całe zdarzenie było przedmiotem toczącej się przed Sądem Rejonowym w Siedlcach sprawy sygn.akt VII K 548/13, w której wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 21 maja 2014 r., utrzymanego wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 listopada 2014 r. sygn.akt II Ka 470/14K.iH. K. (1)uznani zostali za winnych tego, że z dnia 9 maja 2013 r. w miejscowościH.naulicy (...)działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuA. J.w ten sposób, żeK. K. (1)uderzał go pięściami po twarzy i całym ciele, na skutek czego doznał on obrażeń ciała w postaci wylewu podskórnego okolicy czołowej, prawego lewego oczodołu, nasady nosa, ucha lewego tj. obrażeń lekkich powodujących naruszenie czynności narządów ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni a okres leczenia i rehabilitacji nie przekroczy 6 miesięcy, zaśH. K. (1)kopał po głowie i całym ciele leżącegoA. J.i w ten sposób narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart.156 § 1 kklub wart.157 § 1 kktj. za winnych popełnienia czynu zart.158 § 1 kkw zw. zart.157 § 2 kkw zw. zart.11 § 2 kkwobecK. K. (1)i czynu zart.158 § 1 kkwobecH. K. (1).
OskarżonyA. J.w zakresie zarzuconego mu czynu miał ograniczoną w stopniu nieznacznym zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.
Oskarżony nie był dotychczas karany.
Powyższe ustalenia faktyczne poczyniono w oparciu o: wyjaśnienia oskarżonegoA. J.(k.71v), zeznań świadków:W. J. (2)(k.88-88v, 130v-131 i k.12-13 akt VII K 548/13),T. K.(k.88v-89, k.131 akt VII K 548/13),A. K.(k.87v, k.131v-132, 34v i 39 akt VII K 548/13), częściowoH. K. (2)(k.72v), dokumentacji lekarskiej oskarżonego (k.32-44), opinii sądowo-psychiatrycznej (k.53-56), opinii sądowo-lekarskiej (k.4-5), karty informacyjnej (k.9), orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności (k.10), odpisu wyroku Sądu Rejonowego w sprawie VII K 548/13 (k.171-171v akt VII K 548/13), odpisu wyroku Sądu Okręgowego w sprawie VII Ka 470/14 (k.221 akt VII K 548/13), danych o karalności (k. 64).
OskarżonyA. J.nie przyznał się do zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu zdarzenia jechał z działki siostry na swoją działkę. Jak podał nie odzywał się w ogóle do oskarżyciela, który stał na skrzyżowaniu ulic. Kiedy przejeżdżał obokK. K. (1)ten kopnął w jego rower, że się przewrócił. Jak podał nie zdążył zareagować, bowiem jest po udarze. Zeznał, że gdy się przewrócił, oskarżyciel usiadł na nim i go okładał, gdy on leżał na plecach. Podał, iż lewą rękę ma nieprawną po udarze, więc prawą próbował sparować ciosy. Jak podał on nie uderzył oskarżyciela prywatnego.
Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę, bowiem fakt, iż oskarżony był jedynie stroną broniącą się, zostało potwierdzone zeznaniamiW. J. (2)iT. K.oraz opinią biegłego chirurga.
Oskarżyciel prywatnyK. K. (1)zeznał, iż to oskarżony postawił rower i „poleciał się bić”. Jak podał, on siadł na oskarżonego i bili się razem gdzie popadnie, a oskarżony mówił, że umie się bić. Jak podał, on nie kopał oskarżonego. Zeznał, iż oskarżony uderzył go pod oko i był cały we krwi. Podał, że to pierwszy uderzył oskarżony. Nie widział u oskarżonego żadnych obrażeń ciała, ale on poszedł po obdukcję, bo oskarżony „gadał”, że pójdzie do lekarza.
Zeznań w/w świadka Sąd nie uznał za prawdziwe, bowiem pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego i jego siostry.
ŚwiadekH. K. (1)zeznał, iż oskarżony jechał rowerem po drodze, gdy on był w oborze. Gdy z niej wyszedł oskarżony i jego bratK.bili się na drodze blisko jego domu. Jeden leżał koło drugiego i się bili, okładali pięściami. Jak podał nie widział roweru. Oskarżony trzymał jedną ręką brata za koszulę, a drugą go bił. On ich rozdzielił, ale oskarżony znowu doskakiwał do jego brata i się bili. Tak było według świadka trzy razy. Jak podał brat był zakrwawiony, „podrapany na twarzy, krew mu leciała z nosa i wszędzie mu leciała krew”.
Zeznania powyższe Sąd również uznał za nieprawdziwe, poza jedynie przyznaniem, iż był na miejscu zdarzenia, jak też tego, że zdarzenia miało miejsce na drodze, a nie na jego posesji.
Za niewiarygodne uznał Sąd twierdzenieH. K. (1), że jego brat w żaden sposób nie uderzyłA. J., oraz, że jak się bili to leżeli obok siebie, a doskakiwali do siebie trzy razy, bowiem pozostają powyższe zeznania w sprzeczności nie tylko z zeznaniami jego brata, który o wspomnianych okolicznościach w ogóle nie wspomina, jak też pozostają w sprzeczności z pozostałym zebranym materiałem dowodowym, w tym z opinią biegłego chirurga.
ZachowanieK.iH. K. (1)było zaobserwowane przez siostrę pokrzywdzonegoW.J., która podała, iż całe zdarzenie miało miejsce na drodze wiejskiej. Podała, iż widziała jak oskarżyciel zrzucił brata z roweru. Za chwilę, stojąc z sąsiadką usłyszała od niej, że biją jej brata. Natychmiast podeszła i zobaczyła, że jej brat leży na ziemi, na nim siedziK. K. (1)i go bije pięściami, zaśH. K. (1)go kopie. Obaj nie reagowali na jej krzyki i próbowała odciągnąć oskarżonych od brata. Jak podała brat jej był tak pobity, że myślała, że nie żyje.
W toku rozprawy VII K 548/13 świadek nie wspominała, iż widziała, jak oskarżyciel prywatny zrzucił jej brata z roweru, jednakże zdaniem Sądu ta rozbieżność nie dyskwalifikuje jej zeznań, zwłaszcza, że w dużej mierze zostały one potwierdzone przezA. K.iT. K..
T. K.zeznała, iż w chwili zdarzenia była zajęta rozmową zW.J.. GdyK.krzyknęła zobaczyła, że obydwaj leżeli na ziemi, a raczej oskarżyciel prywatny leżał na oskarżonym i go bił. Podszedł też do nichH. K. (1). W tym momencie zwróciła uwagęW. J. (1), która pobiegła udzielić pomocy swemu bratu.
Zeznania tegoż świadka są wiarygodne, bowiem świadek podaje tylko takie okoliczności, które zaobserwowała. Przyznała, iż nie obserwowała dalej co się działo, gdyż poszła do swego domu.
ŚwiadekA. K.zeznała, że przejeżdżając drogą przez wieś zauważyła lezącegoA. J., a na nim leżącegoK. K. (1), który uderzał go pięściami. Wysiadła z samochodu i próbowała bezskutecznie ich rozdzielić, więc gdy zobaczyła, że w oddali stoi siostraA. J., zaczęła w jej stronę biec i krzykiem dała jej znać, aby pomogła swemu bratu. Gdy sama wróciła już na miejsce, praktycznie było już po zdarzeniu. Widziała też, że na miejsce przyszedłH. K. (1).
Zeznania powyższe, jako korespondujące z wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznaniamiW. J. (2)iT. K., Sąd uznał za prawdziwe.
A. K.,W. J. (1)i w mniejszym stopniuT. K.opisuje tylko te zdarzenia, które bezpośrednio zaobserwowały. Ich zeznania także w powiązaniu z wyjaśnieniamiA. J.układają się w logiczną całość, pozwalającą na ustalenie jednoznacznego stanu faktycznego, w którym toK. K. (1)jako pierwszy zaatakowałA. J.. Powyższe zaobserwowałaA. K., która natychmiast poinformowała o tymH. K. (1), który z kolei zamiast odciągnąć brata, przystąpił także do zadawania kopnięć pokrzywdzonemu. W tym czasie podbiegła jużW. J. (1), która bezskutecznie próbowała odciągnąć dwóch napastników od oskarżonego. Gdy w końcu przestali uderzać oskarżonego, powróciła na miejsceA. K., która mogła obserwować dalsze zdarzenia.
Zeznania te pozwalają na wykluczenie prawdziwości zeznań oskarżyciela prywatnego, że toA. J.jako pierwszy zaatakowałK. K. (1)i to na jego własnej posesji i pozwalają stwierdzić, iż oskarżony był jedynie stroną broniącą się.
Stwierdzone opinii biegłego obrażenia ciała jakich doznał oskarżyciel prywatny w postaci siniaków, zadrapań okolicy oczodołu prawego, nasady nosa, prawego i lewego ramienia mogły powstać wskutek bronienia się oskarżonego przed napaścią oskarżyciela prywatnego i jego brataH.. Opinia ta także koreluje z wyjaśnieniami oskarzonego, z których wynika, że broniąc się w pozycji leżącej, gdy oskarżyciel na nim siedział i przygniatał go swoim ciałem, próbował parować ciosy, w celu skłonieniaK. K. (1)i zmuszenia go do odstąpienia od ataku. Działania oskarżonego, zdaniem Sądu, mieszczą się w granicach obrony koniecznej, zważywszy na przewagę fizycznąK. K. (1).
Opinię biegłego chirurga Sąd w całej rozciągłości podziela, bowiem wydana została przez osobę posiadającą w tym zakresie obszerną wiedzę oraz doświadczenie życiowe. Ponadto jest ona wewnętrznie spójna.
Znajdująca się w aktach sprawy opinia biegłych psychiatrów jest zdaniem Sądu wyczerpująca i zawiera wszystkie niezbędne dane.
Pozostałe zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie były przez strony kwestionowane i stanowią wiarygodny materiał dowodowy.
Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie oskarżonemu sprawstwa w zakresie zarzucanego mu prywatnym aktem oskarżenia czynu.
Nawet jeżeli abstrakcyjnie przyjąć, iż oskarżony spowodował uK. K. (1)obrażenia wskazane w opinii biegłego, to zdaniem Sądu zachowanie oskarżonego stanowiło działanie w obronie koniecznej w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie i zdrowie oskarżonego.
W tym zakresie Sąd w całej rozciągłości podziela wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1982 r. w sprawie III KR 31/82 (OSNPG 1982/11/142), w którym Sąd Najwyższy wyraził pogląd: iż „pełna obrona konieczna ma miejsce wtedy, gdy sprawca znajduje się w obliczu bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jakiekolwiek dobro własne lub cudze i działanie swe kieruje przeciwko wykonującemu ów zamach, nie przekraczając konieczności w obronie tak co do środka, jak i co do czasu. Zarówno współczesność pomiędzy zamachem a działaniem podjętym dla jego odparcia, jak również współmierność pomiędzy zamachem a środkiem użytym dla jego odparcia, są koniecznymi warunkami przyjęcia, iż obrona konieczna nie została przekroczona. Działanie odpierającego zamach ma charakter prawny tylko wtedy, gdy mieści się ono w granicach konieczności, która wystąpi wtedy, gdy osoba zaatakowana wybierze najłagodniejsze spośród skutecznych i możliwych w konkretnej sytuacji środków przeciwdziałania bezpośredniemu i bezprawnemu zamachowi”.
Tak więc Sąd uznał, iż oskarżony działał w ramach obrony koniecznej określonej wart.25 § 1 kk, co powodowało, iż nie popełnił przestępstwa i zgodnie zart.414 § 1 kpkw zw. zart.17 § 1pt 2kpkskutkowało jego uniewinnieniem od popełnienia zarzuconego mu czynu.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w wyroku, o kosztach rozstrzygając na podstawieart. 632 pkt 1 kpk. Wobec uniewinnienia oskarżonego Sąd zasądził od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonego zwrot wydatków poniesionych przez oskarżonego, związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru.