Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych II instancja
Sygnatura akt: VII Ua 67/23
Data wyroku: 2024-02-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Gąsior
Słowa kluczowe: Odsetki, Zasiłek chorobowy
Podstawa prawna: art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezp. społ

Sygn. akt VII Ua 67/23
VII Ua 68/23

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lutego 2024 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2024 r. w Warszawie
sprawyT. Ś.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.
o odsetki od zasiłku chorobowego
na skutek apelacji wniesionych przez obie strony
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 czerwca 2023 roku sygn. akt VI U 309/21

1
zmienia zaskarżony wyrok w zakresie pkt 1) w ten sposób, że oddala odwołanie,

2
oddala apelację odwołującegoT. Ś..

Sędzia SO Renata Gąsior

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2023 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygn. akt VI U 309/21T. Ś.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.o odsetki od zasiłku chorobowego na skutek odwołaniaT. Ś.od decyzji z dnia 24 sierpnia 2021 roku nr(...)w punkcie 1. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.z dnia 24 sierpnia 2021 roku nr(...)w ten sposób, że przyznał odwołującemu sięT. Ś.prawo do odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego wynikającego z wyroku Sądu z dnia 12 sierpnia 2008 roku sygn. akt VI U 72/08, tj. za okres od 1 grudnia 2008 roku do dnia 27 sierpnia 2022 roku; w punkcie 2. w pozostałym zakresie oddalił odwołanie.
Sąd I instancji ustalił, że wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2008 roku, sygn. akt VI U 72/08 tut. Sąd na skutek odwołaniaT. Ś.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW.z dnia 8 kwietnia 2008 r., nr(...)zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznałT. Ś.prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% za okres od 7 września 2004 r. do 5 grudnia 2004 r.
Wykonując ww. wyrok z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI U 72/08 organ rentowy w dniu 31 października 2008 r. wydał decyzję znak(...)przyznającą pozwanemu prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% za sporny okres.
Kwota 2.209,50 zł tytułem należnego odwołującemu się zasiłku chorobowego została mu przekazana przez komornika sądowego w dniu 28 sierpnia 2020 roku.
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt VI U 376/18 tut. Sąd oddalił odwołanie ww. ubezpieczonego od decyzji ZUS odmawiającej mu odsetek od zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 7 września 2004 roku do dnia 5 grudnia 2004 roku, motywując to upływem terminu przedawnienia. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia Sąd ten sprawę w zakresie roszczenia o wypłatę odsetek od zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 6 grudnia 2004 roku do dnia zapłaty postanowił przekazać do rozpoznania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział weW..
Powyższy stan faktyczny Sąd I instancji ustalił na podstawie faktów znanych mu z urzędu oraz na podstawie ww. dokumentów, które nie były kwestionowane przez strony i Sąd co do ich prawdziwości.
Sąd Rejonowy uznał, że odwołanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Ustawy zasiłkowej (Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, tekst jedn. Dz.U. 2022 poz. 1732 ze zm.) prawo do zasiłków określonych w ustawie i ich wysokość ustalają oraz zasiłki te wypłacają: 1) płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. d; 2) Zakład Ubezpieczeń Społecznych: a) ubezpieczonym, których płatnicy składek zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego nie więcej niż 20 ubezpieczonych, b) ubezpieczonym prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym, c) ubezpieczonym będącym duchownymi, d) osobom uprawnionym do zasiłków za okres po ustaniu ubezpieczenia, e) ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu w Polsce z tytułu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego.
Zgodnie z art. 64 ust. 1 Ustawy zasiłkowej płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, wypłacają zasiłki w terminach przyjętych dla wypłaty wynagrodzeń lub dochodów, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych na bieżąco po stwierdzeniu uprawnień. Zasiłki te wypłaca się nie później jednak niż w ciągu 30 dni od dnia wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do ustalenia prawa do zasiłku.
Zgodnie z art. 85 ust. 1 Ustawy systemowej (Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, tekst jedn. Dz.U. 2023 poz. 1230) jeżeli Zakład - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych lub świadczeń zleconych do wypłaty na mocy odrębnych przepisów albo umów międzynarodowych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności.
Sąd Rejonowy wskazał, że w sprawie niniejszej organ rentowy niezasadnie powoływał się na wyrok tut. Sądu z dnia 8 lutego 2021 roku, sygn. akt VI U 376/18 z uwagi na to, że podstawą tamtego rozstrzygnięcia było uznanie przez Sąd wywiedzionego przez ZUS zarzutu przedawnienia. Tymczasem w sprawie niniejszej zarzut taki formalnie nie został podniesiony, organ rentowy powoływał się jedynie na wcześniejszy wyrok dotyczący odsetek.
Zdaniem Sądu I instancji samo zaś roszczenie o odsetki było uzasadnione. Nie stanowiło sporu, że wykonując wyrok z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI U 72/08 organ rentowy w dniu 31 października 2008 r. wydał decyzję znak(...)przyznającą pozwanemu prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% za sporny okres. Wypłata nastąpiła zaś dopiero dnia 28 sierpnia 2020 roku. Organ rentowy nie wykazał, by opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia było następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności.
W realiach niniejszej sprawy przyjąć więc należało, że wskazany termin 30 dni biegnie od dnia następnego po dniu decyzji wykonującej wyrok tj. od dnia 1 listopada 2008 roku. W konsekwencji odsetki należało się liczyć od dnia 1 grudnia 2008 roku i żądanie zapłaty za okres wcześniejszy nie było z tych względów uzasadnione. Skoro zapłata nastąpiła dnia 28 sierpnia 2020 roku to odsetki należały się do dnia 27 sierpnia 2020 roku. Sąd podając w wyroku datę 27 sierpnia 2022 roku popełnił oczywistą omyłkę merytoryczną, która jednak nie podlegała sprostowaniu w trybieart. 350 k.p.c.Z podniesionych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.(wyrok z dnia 5 czerwca 2023 r. – k. 68; uzasadnienie – k. 79-82).
Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł organ rentowy, zaskarżając go w części co do punktu I wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2021r. poz. 423) przez przyznanie wnioskodawcy prawa do wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego wynikające z wyroku tut. Sądu z dnia 12.08.2008r. sygn. akt VI U 72/08, tj. za okres od 01.12.2008r. do 27.08.2020r. i uznanie zawinienia organu rentowego w nieterminowym wypłaceniu świadczenia;

2
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(Dz. U. przez przyznanie wnioskodawcy prawa do wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego wynikające z wyroku tut. Sądu z dnia 12.08.2008r. sygn. akt VI U 72/-08, tj. za okres od 01.12.2008r. do 27.08.2020r., gdy tymczasem roszczenie w przedmiocie wypłaty odsetek uległo przedawnieniu, gdyż zostało zgłoszone po upływie trzyletniego terminu, co także zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie z dnia z dnia 08.02.2021r. sygn. akt VI U 376/18;

3
naruszenie prawa procesowego, tj.art. 365 § 1 k.p.c.w zw. zart. 366 k.p.c.poprzez przyjęcie, że wnioskodawca ma prawo do odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego, gdy tymczasem kwestia prawa do odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie z dnia z dnia 08.02.2021r. sygn. akt VI U 376/18, który to wyrok jest wiążący dla Sądu I instancji oraz organu rentowego i ma powagę rzeczy osądzonej;

4
naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.art. 350 § 1 k.p.c., poprzez niesprostowanie sentencji wyroku w pkt I w zakresie daty końcowej prawa do odsetek mimo popełnienia przez Sąd I instancji oczywistej omyłki pisarskiej, która podlega sprostowaniu;

5
naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i błędną ocenę mocy i wiarygodności materiału dowodowego, a to poprzez przyjęcie, iż opóźnienie w wypłacie świadczeń z ubezpieczenia społecznego jest następstwem okoliczności, za które organ rentowy ponosi odpowiedzialność, podczas gdy prawidłowa i logiczna ocena całokształtu materiału dowodowego wskazuje, iż organ rentowy nie dopuścił się jakiejkolwiek zwłoki w wypłacie ubezpieczonej ww. świadczeń, a ponadto nieuwzględnienie przy ocenie materiału dowodowego treści wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie z dnia 08.02.2021r. sygn. akt VI U 376/18.

Wskazując na powyższe apelacji organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I oraz oddalenie odwołania w całości.
W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji wykładnią przepisuart. 85 ust 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychi pominięciem art. 67 ust. 4 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Organ rentowy podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że prawidłowo i z należytą starannością wykonał wszystkie czynności w stosunku do wnioskodawcy. Nie można bowiem przyjąć, że opóźnienie w wypłacie przyznanego świadczenia, było następstwem błędu oddziału ZUS. Ponadto organ rentowy wskazał, że roszczenie o odsetki uległo przedawnieniu w myśl art. 67 ustawy zasiłkowe z uwagi na upływ 3-letniego terminu. Po dacie 5 grudnia 2004 r. wnioskodawca nie pobierał świadczeń z ZUS, zatem biorąc pod uwagę literalne brzmienie art. 85 ust. 1 ustawy zasiłkowej prawo do odsetek nie przysługuje, a prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt VI U 376/18 oddalono odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do odsetek(apelacja organu rentowego z dnia 16 sierpnia 2023 r. – k. 88-91 a.s.).
W odpowiedzi na apelację organu rentowego,T. Ś.wniósł o oddalenie apelacji organu rentowego. Odwołujący się podniósł, że nie ma racji organ rentowy stwierdzając, że roszczenie w przedmiocie wypłaty odsetek uległo przedawnieniu, bowiem zostało zgłoszone po upływie trzyletniego terminu. Płatnik w październiku 2004 r. został powiadomiony o nieprawidłowościach w wypłacie zasiłku chorobowego. Na pisma odwołującego się nie odpowiadał. W połowie 2005 r. organ rentowy został zawiadomiony pisemnie o nieprawidłowościach wypłaty zasiłku chorobowego wypadkowego przez płatnika. Organ rentowy otrzymywał korespondencję za pośrednictwem ZUSL.za potwierdzeniem odbioru. Korespondencja z ZUSW.za pośrednictwem ZUSL.trwała przez okres do złożenia pozwu w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Na żadne jego pismo ZUSW.nie odpowiadał(odpowiedź na apelację – k. 108 a.s.).
Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł również odwołujący sięT. Ś., zaskarżając wyrok w zakresie pkt II. Odwołujący wniósł o przyznanie odsetek za okres od 6 grudnia 2004 r. do 1 grudnia 2008 r. W uzasadnieniu apelacji wnioskodawca powołał się na art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Podniósł, że płatnik składek otrzymał orzeczenie Lekarza Orzecznika w ustawowym czasie i tym samym świadczenie należało wypłacić w wysokości 100% podstawy wymiaru, nie zaś w wysokości 80% podstawy wymiaru. Płatnik składek nie reagował na pisma wnioskodawcy w tej sprawie. Wnioskodawca zwrócił się kilkukrotnie do organu rentowego o wypłatę świadczenia, organ rentowy także nie odpowiedział na pisma. Zdaniem wnioskodawcy nie było podstaw do wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do ustalenia prawa do zasiłku i należało wypłacić świadczenie w ciągu 30 dni. Sąd Rejonowy w dniu 12 sierpnia 2008 r. ustalił, że świadczenie przysługiwało w wysokości 100 % podstawy wymiaru. Wnioskodawca podnosi, że mimo otrzymania wyroku przez organ rentowy nie wypłacono środków i zaistniała potrzeba wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawca podniósł, że przysługuje mu prawo do odsetek za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2008 r.(apelacja z dnia 28 sierpnia 2023 r. – k. 97-98 a.s.).
W odpowiedzi na apelację wnioskodawcy, organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji wnioskodawcy w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska podtrzymał argumentację wskazaną w apelacji organu rentowego złożonej co do treści pkt I skarżonego wyroku Sądu I instancji. Organ rentowy wskazał, że Sąd I instancji poprawnie ustalił stan faktyczny i prawny w zakresie pkt II skarżonego wyroku, a zarzuty podniesione w apelacji wnioskodawcy i skierowane do pkt II wyroku jawią się jako nieuzasadnione, apelacja wnioskodawcy winna być oddalona(odpowiedź na apelację – k. 117-118 a.s.).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego zasługiwała na uwzględnienie, z kolei apelacja odwołującego się jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Zgodnie zart. 378 § 1 k.p.c.Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji. Sąd drugiej instancji rozpoznaje w postępowaniu apelacyjnym „sprawę”, a nie „apelację”, co stanowi wyraźne odróżnienie postępowania apelacyjnego od kasacyjnego. Obowiązkiem sądu drugiej instancji jest rozpoznanie sprawy w granicach apelacji, wydanie orzeczenia na podstawie materiału procesowego zgromadzonego w całym dotychczasowym postępowaniu, oraz danie temu wyrazu w treści uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r. II PK 65/14). Sąd odwoławczy ma więc nie tylko uprawnienie, ale obowiązek rozważenia na nowo całego zabranego w sprawie materiału oraz jego własnej oceny, przy uwzględnieniu zasad wynikających zart. 233 § 1 k.p.c.(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r., I PK 169/05). Oznacza to, że sąd drugiej instancji ma z jednej strony pełną swobodę jurysdykcyjną (bo rozpoznaje „sprawę”), z drugiej natomiast ciąży na nim obowiązek rozważenia wszystkich zarzutów i wniosków podniesionych w apelacji oraz zgłoszonych w pismach procesowych składanych w toku postępowania apelacyjnego. Rozpoznanie apelacji sprowadza się więc do ponownego rozpatrzenia przez sąd drugiej instancji sprawy, w sposób potencjalnie nieograniczony, co oznacza że sąd ten jeszcze raz bada pod kątem merytorycznym i faktycznym sprawę rozstrzygniętą przez sąd pierwszej instancji. W konsekwencji może, a jeżeli je dostrzeże - powinien, naprawić wszystkie naruszenia prawa materialnego, niezależnie od tego, czy zostały wytknięte w apelacji, pod warunkiem, że mieszczą się w granicach zaskarżenia (por. treść uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07). Jedynymi ograniczeniami rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym są więc granice zaskarżenia, każdorazowo wytyczane w poszczególnych przypadkach przez sformułowanie konkretnych zarzutów podniesionych w treści wniesionej apelacji. Z tych też względów zaskarżenie rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego przez strony w konsekwencji prowadziło do rozpoznania niniejszej sprawy w pełnym zakresie.
Zgodnie z art. 85 ust. 1 Ustawy systemowej (Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, tekst jedn. Dz.U. 2023 poz. 1230) jeżeli Zakład - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych lub świadczeń zleconych do wypłaty na mocy odrębnych przepisów albo umów międzynarodowych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Ustawy zasiłkowej (Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, tekst jedn. Dz.U. 2022 poz. 1732 ze zm.) prawo do zasiłków określonych w ustawie i ich wysokość ustalają oraz zasiłki te wypłacają: 1) płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. d; 2) Zakład Ubezpieczeń Społecznych: a) ubezpieczonym, których płatnicy składek zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego nie więcej niż 20 ubezpieczonych, b) ubezpieczonym prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym, c) ubezpieczonym będącym duchownymi, d) osobom uprawnionym do zasiłków za okres po ustaniu ubezpieczenia, e) ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu w Polsce z tytułu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego.
Zgodnie z art. 64 ust. 1 Ustawy zasiłkowej płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, wypłacają zasiłki w terminach przyjętych dla wypłaty wynagrodzeń lub dochodów, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych na bieżąco po stwierdzeniu uprawnień. Zasiłki te wypłaca się nie później jednak niż w ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do zasiłków.
Jeżeli płatnik składek nie wypłacił zasiłku w terminie, o którym mowa wust. 1, jest on obowiązany do wypłaty odsetek od tego zasiłku w wysokości i na zasadach określonych wustawie o systemie ubezpieczeń społecznych(ust. 2).
Zgodnie z art. 67 ww. ustawy, roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego, wyrównawczego, macierzyńskiego oraz opiekuńczego przedawnia się po upływie 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje (ust. 1). Jeżeli niezgłoszenie roszczenia o wypłatę zasiłku nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby uprawnionej, termin 6 miesięcy liczy się od dnia, w którym ustała przeszkoda uniemożliwiająca zgłoszenie roszczenia (ust. 3). Jeżeli wypłacenie zasiłku w całości lub w części było następstwem błędu płatnika składek, o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 1, albo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, roszczenie o wypłatę zasiłku przedawnia się po upływie 3 lat (ust. 4).
Na wstępie wskazać należy, że wykonując wyrok z 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI U 72/08 organ rentowy w dniu 31 października 2008 r. wydał decyzję znak: 470000/6000/1/2008/Dz/S/Z przyznającą pozwanemu prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% za sporny okres Wypłata nastąpiła dnia 28 sierpnia 2020 roku. Na rozprawie w dniu 8 lutego 2021 r. wnioskodawca zgłosił roszczenie o wypłacenie odsetek od zasiłku chorobowego za okres od 6 grudnia 2004 r. do chwili zapłaty. W ocenie Sądu II instancji, słusznie organ rentowy podniósł w apelacji, że w omawianej sprawie nie można zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji wykładnią przepisu art. 85 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń i pominięciem art. 67 ust. 4 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zdaniem Sądu Okręgowego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie zasiłku chorobowego wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI U 72/08, tj. za okres od 1 grudnia 2008 r. do dnia 27 sierpnia 2020 r. uległo przedawnieniu z uwagi na upływ 3-letniego terminu. Nadto, wskazać należy, że po dniu 5 grudnia 2004 r. odwołujący się nie pobierał świadczeń z ZUS, zatem mając na uwadze art. 85 ust. 1 ustawy zasiłkowej prawidłowo organ rentowy podniósł, że wnioskodawca nie ma prawa do ustalenia odsetek za ten okres. Zaakcentować należy, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt VI U 376/18 oddalono odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do odsetek. Odnosząc się do apelacjiT. Ś.wskazać należy, że słusznie Sąd I instancji uznał, że należało przyjąć, że termin 30 dniowy biegnie od dnia następnego po dniu decyzji wykonującej wyrok, tj. od dnia 1 listopada 2008 r. i w konsekwencji odsetki należało liczyć od 1 grudnia 2008 r. i żądanie zapłaty za okres wcześniejszy nie było uzasadnione, zatem w tym zakresie odwołanie należało oddalić.
Uwzględniając apelację organu rentowego Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok w zakresie pkt 1) w ten sposób, że oddalił odwołanieT. Ś.od decyzji z 24 sierpnia 2021 roku nr(...), o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku. Z kolei apelacja odwołującego sięT. Ś.jako bezzasadna na podstawieart. 385 k.p.c.podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku.
Sędzia Renata Gąsior