Sąd Okręgowy w Rzeszowie
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI Ga 237/16
Data wyroku: 2016-11-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Beata Hass-Kloc, Marta Zalewska, Anna Walus-Rząsa

Sygn. akt VI Ga 237/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 listopada 2016 r.
Sąd Okręgowy wR.VI Wydział Gospodarczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Beata Hass-Kloc
Sędziowie: SO Anna Walus-Rząsa
SO Marta Zalewska ( spr. )
Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Kamuda
po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. wR.
na rozprawie
sprawy z powództwa:D. S.
przeciwko:H. W.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego wR.V Wydziału Gospodarczego z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt V GC 2220/15

I
oddala apelację,

II
zasądza od pozwanegoH. W.na rzecz powodaD. S.kwotę 3.600 zł ( trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

SSO Anna Walus-Rząsa  SSO Beata Hass-Kloc SSO Marta Zalewska
VI Ga 237/16
Uzasadnienie wyroku z dnia 17.11.2016r.
Pozwem z dnia 29.04.2015 powódD. S.wniósł o zasądzenie od pozwanegoH. W.kwoty 56945,45zł z odsetkami. Na uzasadnienie podał, że pozwany nie zapłacił za sprzedane materiały budowlane.
Pozwany w zarzutach od nakazu zapłaty wniósł o uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa, składając zarzut przedawnienia.
Referendarz sądowy zwolnił pozwanego od kosztów sądowych.
Powód w odpowiedzi na zarzuty podtrzymał powództwo. Podniósł, że pozwany w październiku 2014r. dokonał uznania długu. Mając na uwadze, że w momencie składania oświadczenia wierzytelność była przedawniona to uznaniem długu pozwany zrzekł się zarzutu przedawnienia.
Wyrokiem z dnia 2.06.16r. SR wR.utrzymał w całości nakaz zapłaty. W uzasadnieniu wyroku wskazał, pozwany nabył u powoda towar na kwotę 55 765,13zł w dniu 31.10.2011 z terminem płatności 30.11.2011 (k. 6) i wartości1180,32zł w dniu 7.11.2011 z terminem płatności na dzień 7.12.2011r (k. 8).Powyższe zadłużenie zastało uznane przez pozwanego na piśmie. (pismo k. 10). Powyższe oświadczenie zostało podpisane przez pozwanego w październiku 2014r. W tym czasie pozwany był w toku procesu z inwestorem o zapłatę. Powód z racji należności pozwanego wobec firmy żony powoda prowadził egzekucję, gdzie wiedział o problemach pozwanego z wypłacalnością i o prowadzonych przez niego procesach o zapłatę. Zapewniany był, że po zakończeniu procesów odzyska należność.
W rozważaniach prawnych sąd ocenił oświadczenie pozwanego o uznaniu długu jako uznanie właściwe. Uznał, iż w piśmie tym pozwany wyraźnie oświadcza, że uznaje zadłużenie wobec powoda. Jak uznaje to znaczy, że takie zadłużenie istnieje, że jest „aktywne”. Są podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w uzasadnieniu wyroku IACa248/14 Lex 1587265,że uznanie właściwe dokonane po upływie okresu przedawnienia z reguły połączone jest ze zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia. Zawarcie ugody, w której pozwany uznał przedawnione roszczenie, uznawane jest za zrzeczenie się zarzutu przedawnienia. Termin przedawnienia to 9.12.2013, gdyż wymagalność roszczenia to 8.12.2011.(art. 120kc,art. 112kc).
Powyższy wyrok zaskarżył w całości pozwany. Wniósł o jego zmianę, względnie uchylenie i zasadzenie kosztów za obie instancje.
Zarzucił naruszenie art:
- 233§ 1 kpcpoprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego;
- 60kcw zw. zart. 65 kcpoprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż oświadczenie pozwanego stanowiło uznanie właściwe, podczas gdy było to jedynie oświadczenie wiedzy;
- 117§ 1 kcpoprzez uznanie, iż doszło do zrzeczenie się z zarzutu przedawnienia
- 328§ 2 kpcpoprzez niedostatecznie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie.
Sąd okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja była bezzasadna. Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego, wskazanych w apelacji. Prawidłowo ocenił zeznania stron w myślart. 233 kpc. Miał postawy uznać za wiarygodne zeznania pozwanego w szczególności odnoszące się do deklaracji pozwanego czynionych zarówno osobiście wL., jak i w Kancelarii pełnomocnika pozwanego, iż pozwany zapłaci dług, jak tylko uzyska prawomocny wyrok, bo wygrał już w I instancji. Faktów tych w żaden sposób nie podważył pozwany w swych zeznaniach, nie odnosząc się doń . W uzasadnieniu wyroku sąd też prawidłowo przywołał przepisart. 117 § 2 kcw kontekście pisemnego oświadczenia pozwanego o uznaniu długu, a jak wykazały zeznania świadka i powoda, złożonego jesienią 2014r. Zarzut pozwanego w zarzutach od nakazu zapłaty, iż oświadczenie to złożył w 2011 roku okazał się nieprawdziwy, a sam pozwany w swych zeznaniach oświadczył, iż nie pamięta roku tego oświadczenia , zatem i z tego powodu całe jego zeznania nie mogły zostać ocenione jako wiarygodne. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem SN oraz sądów powszechnych oświadczenie woli o zrzeczeniu się z zarzutu przedawnienia może był złożone w myślart. 60 kcw sposób dorozumiany w kontekście konkretnych okoliczności sprawy ( tak też SN I CSK 119/06, V CK 620/03, IV CKN 1013/00, II CKN 46/97 ), jeżeli pozwany „uznając dug” po upływie terminu przedawnienia nie uchyla się od jego zapłaty. Wskazuje na to literalna wykładnia przepisuart. 117 § 2 kc.Zarzut przedawnienia to zgodnie z brzmieniem tego przepisu

    „uchylenie się od zaspokojenia roszczenia”, zatem oświadczenie dłużnika o „uznaniu długu”, gdy nie towarzyszy temu twierdzenie, że dłużnik nie zapłaci, to nic innego jak zrzeczenie się zarzutu przedawnienia. Zdaniem sądu II instancji,

    uznanie długuto nie tylko oświadczenie wiedzy o jego istnieniu. Dług to nie fakt , lecz „zobowiązanie” wynikające z konkretnego stosunku obligacyjnego ( tzw. treść przedmiotowa zobowiązania w myślart. 353 § 1 kcw postaci obowiązku spełnienia świadczenia ). Jeżeli zatem dłużnik po upływie terminu przedawnienia oświadcza: cyt.:

    „uznaję zadłużenie”, wskazuje w nim na konkretne faktury i kwoty z nich wynikające, to znaczy, iż

    uznaje zobowiązanie do ich zapłaty ,innymi słowy zobowiązuje się w sposób dorozumiany do zapłaty tego długu, tym samym w sposób dorozumiany zrzeka się z zarzutu przedawnienia. Podkreślić należy, iż bez znaczenia dla oceny takiego quasi oświadczenia woli pozwanego ( wywołującego skutki prawne ) jest, czy składając go ma świadomość prawną, iż roszczenia w chwili składania tego oświadczenia były przedawnione oraz, że oświadczeniem tym w istocie zrzeka się z zarzutu przedawnienia. ( por. kom. M. Pyziak- Szafnickiej doart. 117 kcw Lex Omega dla Sądów 2015 oraz uzasadnienie SA w Lublinie I ACa 7/13 ). Zgodnie bowiem zart. 56 kcczynność prawna ( oświadczenie woli ) wywołuje skutki wynikające z ustawy, a nie tylko w niej wyrażone ( w świadomości strony ). Dla przykładu jeżeli wierzyciel wzywa do zapłaty, to w przypadku roszczenia bezterminowego (art. 455 kc) staje się ono terminowe ( płatne niezwłocznie ), a wiec wymagalne, mimo, iż wierzyciel kierując do dłużnika takie wezwanie nie ma świadomości, czy nawet woli wywołania takiego skutku prawnego Tym samym sąd w tym składzie nie podziela poglądu SA w Katowicach I ACa 693/05, iż zrzeczenie się przedawnienia musi być wyraźne. Jest to pogląd odosobniony, sprzeczny z literalną wykładniąart.117 § 1 kc.
Z tych względów sąd apelację oddalił na podst.art. 385 kpc. O kosztach postępowania apelacyjnego orzekł na podst.art. 108 kpcw zw. zart. 98 § 1 i 3 kpc. Na koszty po stronie powoda jako wygrywającego postępowanie odwoławcze złożyło się minimalne wynagrodzenie adwokackie za II instancję.