Sąd Apelacyjny w Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III APo 7/18
Data wyroku: 2018-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Alicja Sołowińska, Bożena Szponar – Jarocka, Danuta Zdzisława Poniatowska

Sygn. akt III APo 7/18

POSTANOWIENIE
Dnia 5 czerwca 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSA Alicja Sołowińska (spr.)
Sędziowie:   SA Bożena Szponar – Jarocka
SO del. Danuta Zdzisława Poniatowska
Protokolant:  Magda Małgorzata Gołaszewska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. wB.
sprawy  obwinionegoA. K.
z udziałem Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej(...)Okręgowej Izby(...)
na skutek odwołania obwinionegoA. K.
od postanowienia Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt KSD/19/17
postanawia:

odrzucić odwołanie.

SSO del. Danuta Zdzisława Poniatowska  SSA Alicja Sołowińska  SSA Bożena Szponar – Jarocka
Sygn. akt III APo 7/18

UZASADNIENIE
Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z 21 lutego 2018 r. uchylił orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego(...)- (...)Okręgowej Izby(...)z 20 września 2017 r. w całości i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdził przede wszystkim, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie ocenił podstawowego dowodu w sprawie, jakim jest opinia techniczna wydana przez obwinionegoA. K., ani nie zestawił tego dowodu z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie.
A. K.wniósł odwołanie od tego orzeczenia. Zaskarżył orzeczenie w całości. Zarzucił Krajowemu Sądowi Dyscyplinarnemu pominięcie istotnych okoliczności w trakcie rozpoznawania sprawy, a następnie wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez podtrzymanie orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego.
Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniósł o oddalenie odwołania.

Sąd Apelacyjny zważył:
Stosownie do art. 54 ust. 4 Ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1725), od orzeczenia Krajowego Sądu Dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej przysługuje obwinionemu, okręgowemu rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej lub Krajowemu Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia na piśmie rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. W myśl§ 18 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów(Dz.U. z 2002 r., Nr 194, poz. 1635, zwanego dalej jako „rozporządzenie”) rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego zapadają w formie orzeczeń lub postanowień, z tym że orzeczenia mogą być wydawane jedynie na rozprawie. Orzeczenia przewidziane są dla rozstrzygnięć merytorycznych, czyli rozstrzygających kwestię winy i ewentualnie kary. Natomiast postanowienia rozstrzygają o kwestiach formalnych, czyli dotyczą toku postępowania. § 19 ust. 1 rozporządzenia wymienia następujące decyzje procesowe sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji, które mają formę postanowienia: 1) umorzenie postępowania; 2) zawieszenie postępowania; 3) przekazanie sprawy rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej w celu uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Ponadto ustęp 2 § 19 rozporządzenia wskazuje, że na postanowienia wymienione w punkcie 1 i 2 przysługuje zażalenie.
Zgodnie z § 41 rozporządzenia w postępowaniu odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym pierwszej instancji. W ocenie Sądu Apelacyjnego oznacza to, że skoro w myśl § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia przekazanie sprawy rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej w celu uzupełnienia postępowania wyjaśniającego następuje w formie postanowienia, to stosując odpowiednio ten przepis w postępowaniu przed sądem drugiej instancji, właściwą formą dla uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi dyscyplinarnemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia jest także postanowienie. Uznać należy, że forma ta jest właściwa dla rodzaju rozstrzygnięcia.Kodeks postępowania cywilnegoiKodeks postępowania karnegotaki rodzaj rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji zrównuje, co do zasady, pod względem formy i wymogów co do przeprowadzenia rozprawy z orzeczeniami zmieniającymi i „utrzymującymi w mocy" wyrok sądu pierwszej instancji. Nie jest to jednak argument przesądzający. Niewątpliwie uchylenie orzeczenia nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem o winie i karze, lecz rozstrzygnięciem dotyczącym głównie toku postępowania. Nie ma zatem przeszkód, aby przypisać prymat wykładni na gruncie samego rozporządzenia, to jest odpowiednio zastosować § 19 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 41 rozporządzenia.
Ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia odwołania od postanowienia. Powoduje to potrzebę rozważenia, czy w sprawie odwołania od postanowienia Krajowego Sądu Dyscyplinarny przysługuje droga sądowa.
Sprawa z odwołania od postanowienia Krajowego Sądu Dyscyplinarnego nie jest sprawą cywilną w rozumieniuart. 1 k.p.c.W myśl tego przepisuKodeks postępowania cywilnegonormuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Na podstawie art. 54 ust. 5 Ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwaKodeks postępowania cywilnegostosuje się do rozpoznania odwołania. Tylko zatem w sytuacji, kiedy przysługuje odwołanie (od orzeczenia sądu drugiej instancji) można uznać, że spawa taka ma charakter sprawy cywilnej w rozumieniuart. 1 k.p.c.
Odwołanie od postanowienia nie jest sprawą cywilną. Przyjmuje się, że gdy podmiot inicjujący postępowanie wybrał niewłaściwą drogę (tj. skierował do sądu w postępowaniu cywilnym sprawę należącą do kompetencji innego organu), to nie ma wówczas drogi sądowej. W niniejszej sprawie Krajowy Sąd Dyscyplinarny uchylił orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Po uchyleniu tego orzeczenia sprawa należy do kompetencji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego wO.(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 maja 2016 r. IV CSK 529/15 i glosa Joanny Misztal-Koneckiej do tego wyroku, OSP z 2017 nr 6 poz. 58). Występuje czasowa niedopuszczalność drogi sądowej. Odwołanie do sądu powszechnego (sądu apelacyjnego) w tej sprawie nie przysługuje, dopóty dopóki nie zostanie wyczerpany tryb w postępowaniu dyscyplinarnym (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 marca 2011 r., III CZP 3/11, Biul. SN 2011 nr 9, s. 9).
Zasadność odrzucenia odwołania potwierdza stanowisko Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wydane w sprawie o sygnaturze akt III APo 2/10 (zob. uzasadnienie tego sądu w sprawie III APo 6/14, LEX nr 1711513).
W tym stanie rzeczy na podstawieart. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.orzeczono jak w postanowieniu.
SSO del. Danuta Zdzisława Poniatowska SSA Alicja Sołowińska SSA Bożena Szponar-Jarocka