Sąd Okręgowy w Częstochowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 87/20
Data wyroku: 2021-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Piotr Sikora, Marcin Buzdygan, Elżbieta Suska

1
Sygn. akt: II K 87/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2021 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział II Karny
w składzie :
Przewodniczący:SSO Marcin Buzdygan
Sędziowie:SSO Piotr Sikora
Ławnicy:Elżbieta Suska,
Mariola Piątkiewicz
Marzena Gołda
Protokolant:Justyna Huzar
w obecności Prokuratora Katarzyny Piekacz
po rozpoznaniu w dniach: 21 października 2020 roku, 23 listopada 2020 roku, 11 stycznia 2021 roku, 17 lutego 2021 roku, 24 lutego 2021 roku
sprawy

2
P. W. (1)(W.), synaS.iB.z domuM.,urodz. (...)wC.

oskarżonego o to, że:
w nocy z 16 na 17 maja 2020 roku około godziny 23.00 wC.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zT. K. (1), a także działając z zamiarem ewentualnym, przewidując możliwość pozbawienia życiaD. J. (1)i godząc się na to, wielokrotnie uderzał leżącego na ziemiD. J. (1)pięściami po głowie i tułowiu oraz kopał go po głowie i tułowiu powodując obrażenia ciała w postaci: urazowego obrzęku mózgu, mnogich ognisk stłuczenia mózgu, rany wargi górnej w obrębie przedsionka jamy ustnej, pourazowej ostrej niewydolności oddechowej wymagającej sztucznej wentylacji płuc, złamania nosa, złamania kości górnej ściany zatoki szczękowej lewej, złamania prawej gałęzi żuchwy, złamania żebra XII po stronie lewej, urazowej odmy opłucnej po stronie lewej, licznych ran tłuczonych głowy, obustronnych ran powiek, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 kk, a następnie przez okres co najmniej 30 minut pozostawił w/w bez pomocy na podłodze w pokoju mieszkania, co wespół z doznanymi obrażeniami stanowiło bezpośrednie zagrożenie życia pokrzywdzonego, czym usiłował pozbawić życiaD. J. (1), przy czym w/w celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną specjalistyczną pomoc medyczną, a następnie w celu zatarcia śladów zmył krew z podłogi oraz wspólnie zT. K. (1)wyniósł pokrzywdzonego na chodnik przed blok w celu uniemożliwienia organom ścigania późniejszego zidentyfikowania miejsca zdarzenia
to jest o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kk

3
T. K. (1), synaT.iJ.z domuP.,urodz. (...)wC.

oskarżonego o to, że:
w nocy z 16 na 17 maja 2020 roku około godziny 23.00 wC.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zP. W. (1), a także działając z zamiarem ewentualnym, przewidując możliwość pozbawienia życiaD. J. (1)i godząc się na to, wielokrotnie uderzał leżącego na ziemiD. J. (1)pięściami po głowie i tułowiu oraz kopał go po głowie i tułowiu powodując obrażenia ciała w postaci: urazowego obrzęku mózgu, mnogich ognisk stłuczenia mózgu, rany wargi górnej w obrębie przedsionka jamy ustnej, pourazowej ostrej niewydolności oddechowej wymagającej sztucznej wentylacji płuc, złamania nosa, złamania kości górnej ściany zatoki szczękowej lewej, złamania prawej gałęzi żuchwy, złamania żebra XII po stronie lewej, urazowej odmy opłucnej po stronie lewej, licznych ran tłuczonych głowy, obustronnych ran powiek, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 kk, a następnie przez okres co najmniej 30 minut pozostawił w/w bez pomocy na podłodze w pokoju mieszkania, co wespół z doznanymi obrażeniami stanowiło bezpośrednie zagrożenie życia pokrzywdzonego, czym usiłował pozbawić życiaD. J. (1), przy czym w/w celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną specjalistyczną pomoc medyczną, a następnie w celu zatarcia śladów zmył krew z podłogi oraz wspólnie zP. W. (1)wyniósł pokrzywdzonego na chodnik przed blok w celu uniemożliwienia organom ścigania późniejszego zidentyfikowania miejsca zdarzenia
to jest o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kk

1
uznaje oskarżonychP. W. (1)iT. K. (1)za winnych tego, że w dniu 16 maja 2020 roku między godziną 21.00 a godziną 23.00 wC.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonegoD. J. (1), poprzez zadanie ciosu pustą butelką po piwie w głowę oraz wielokrotnie uderzanie pięściami i kopanie po głowie i tułowiu leżącego na ziemiD. J. (1)spowodowali u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci: urazowego obrzęku mózgu, mnogich ognisk stłuczenia mózgu, rany wargi górnej w obrębie przedsionka jamy ustnej, pourazowej ostrej niewydolności oddechowej wymagającej sztucznej wentylacji płuc, złamania nosa, złamania kości górnej ściany zatoki szczękowej lewej, złamania prawej gałęzi żuchwy, złamania żebra XII po stronie lewej, urazowej odmy opłucnej po stronie lewej, licznych ran tłuczonych głowy, obustronnych ran powiek, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, lecz zamierzonego celu pozbawienia życia nie osiągnęli z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu specjalistyczną pomoc medyczną, przy czym oskarżonyP. W. (1)czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 22 lipca 2010 roku sygn. akt II K 170/09, za przestępstwo zart. 280 § 1 kkpopełnione z groźbą użycia przemocy na karę 2 lat pozbawienia wolności którą odbył częściowo w okresie od 18.01.2010 roku do 15.07.2010 roku, od 09.10.2014 roku do 22.06.2015 roku, to jest w przypadku oskarżonegoP. W. (1)przestępstwa zart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kkw związku zart. 64 § 1 kk, a w przypadku oskarżonegoT. K. (1)przestępstwa zart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 14 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 3 kkwymierza im kary: oskarżonemuP. W. (1)karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności oraz oskarżonemuT. K. (1)karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar:

- oskarżonemuP. W. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 17.05.2020 roku godz. 10.45 do dnia 21.12.2020 roku godz. 10:45 oraz od dnia 26.12.2020 roku godz. 10:45 do dnia 24.02.2021 roku,
- oskarżonemuT. K. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 17.05.2020 roku godz. 11.40 do dnia 24.02.2021 roku;

3
na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw związku zart. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 rokuzasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataŁ. K.kwotę(...)zł ((...)tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuT. K. (1)wraz z należnym podatkiem od towarów i usług;

4
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonych od opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciąża Skarb Państwa.

SSO Marcin Buzdygan SSO Piotr Sikora
Elżbieta Suska  Mariola Piątkiewicz Marzena Gołda

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

(...)

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. W. (1),T. K. (1)

punkt I i II aktu oskarżenia, punkt 1 sentencji wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

OskarżonyP. W. (1)zamieszkiwał wC.przyul. (...)wraz ze swoją konkubinąA. B.. W dniu 16 maja 2020 roku około godz. 13.00 oskarżonyP. W. (1)spotkał się ze swoimi kolegami - oskarżonymT. K. (1)iR. T.. Następnie spożywali oni alkohol w postaci piwa w pobliżu sklepów zlokalizowanych w okolicach miejsca zamieszkania oskarżonegoP. W. (1). Około godziny 14.00 udali się do mieszkania oskarżonegoP. W. (1)przyul. (...). Tam nadal spożywali alkohol. OskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)postanowili zaprosić do mieszkania pokrzywdzonegoD. J. (1), gdyż obaj mieli do niego pretensje o wydarzenia z przeszłości. OskarżonyP. W. (1)utrzymywał, iżD. J. (1)w przeszłości złożył na Policji zeznania, w których obciążył oskarżonego i jego kolegów. OskarżonyT. K. (1)z kolei miał pretensje doD. J. (1), że ten często bywał u ich wspólnej znajomej –Ż. G.. W związku z tym oskarżonyP. W. (1)o godz. 15.48 zadzwonił doD. J. (1).
Około 16.30 do mieszkania przyszedł funkcjonariusz Policji –K. I., który nałożył na oskarżonegoP. W. (1)mandat karny w związku z wykroczeniem z art. 51 kw, którego ten dopuścił się we wcześniejszym okresie czasu. Po upływie pewnego czasu do mieszkania przyszedł pokrzywdzonyD. J. (1)i wszyscy czterej mężczyźni spożywali alkohol.
Około godz. 21.00 doszło do kłótni między oskarżonymP. W. (1)aD. J. (1). OskarżonyP. W. (1)wypowiadał swoje pretensje doD. J. (1), o to, że ten miał składać obciążające oskarżonego zeznania. Następnie oskarżonyP. W. (1)uderzył pokrzywdzonegoD. J. (1)butelką po piwie w tył głowy. Po otrzymaniu ciosu pokrzywdzony upadł na podłogę, a oskarżonyP. W. (1)zaczął go bić pięściami po głowie i całym ciele, po czym kopałD. J. (1)po głowie i całym ciele, przy czym kopał w ten sposób, że ciosy nogą zadawał z góry uderzając w ciało pokrzywdzonego podeszwą buta. W trakcie zadawania ciosów oskarżonyP. W. (1)cały czas wykrzykiwał doD. J. (1)swoje pretensje, nazywając go:(...). Po upływie pewnego czasu oskarżonyP. W. (1)przestał zadawać ciosy pokrzywdzonemu. Po upływie kilku lub kilkunastu minut oskarżonyP. W. (1)ponownie zaczął zadawać ciosy ręką i nogą pokrzywdzonemu. Wówczas oskarżonyT. K. (1)przyłączył się i również zaczął kopać nogą i bić pięściamiD. J. (1)leżącego na podłodze. OskarżonyT. K. (1)zadawał ciosy głównie w głowę pokrzywdzonego. W tym czasie pokrzywdzonyD. J. (1)leżał na podłodze, nie ruszał się, charczał, pluł krwią, która zalegała mu w ustach, wypluwał zęby. OskarżonyP. W. (1)oddał mocz na leżącego pokrzywdzonego.
O godz. 21.30 oskarżonyT. K. (1)zadzwonił doŻ. G.i powiedział, że pobili(...), który leży na podłodze. Następnie telefon przejął oskarżonyP. W. (1)i powiedział doŻ. G., że(...)dostał niezły wpierdol, leży na ziemi, pluje zębami, jest krew na podłodze, sikają mu do buzi, oko mu wypłynęło.Ż. G.była przerażona tym co usłyszała i zaczęła krzyczeć do telefonu, aby oskarżeni wezwali pogotowie i pomogliD. J., żeby go już nie bili. Po zakończeniu rozmowy telefonicznej, po pewnym czasie oskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)ponownie zaczęli bić pokrzywdzonego zadając mu ciosy pięściami i kopiąc go nogami po całym ciele. Pokrzywdzony w tym czasie leżał praktycznie bezwładnie na podłodze, nie próbował się bronić przed zadawanymi ciosami. Następnie o godzinie 22.35 oskarżonyT. K. (1)ponownie zadzwonił doŻ. G.i ponownie poinformował ją o tym, że dotkliwie pobiliD. J. (1). WówczasŻ. G.wykrzyczała do oskarżonegoT. K. (1), że jeśli nie wezwą pogotowia to ona to zrobi. Po upływie pewnego czasu do mieszkania przyszłaA. B., która prosiła oskarżonych, aby wezwali pogotowie w celu udzielenia pomocy pokrzywdzonemu. OskarżonyP. W. (1)odmówił wezwania pogotowia, gdyż nie chciał, aby skatowanyD. J. (1)został znaleziony w jego mieszkaniu. Następnie oskarżeni podjęli decyzję, że wyniosą pokrzywdzonego na zewnątrz bloku, położą gdzieś na trawniku i wówczas wezwą pogotowie ratunkowe, przy czym oskarżonyT. K. (1)miał poinformować służby, że znalazł leżącego mężczyznę. Oskarżeni przez dłuższy czas wstrzymywali się z wykonaniem swojego planu, gdyż słyszeli, że jedna z sąsiadek jest na klatce. Ponadto oskarżonyT. K. (1)przy użyciu mopa wycierał krew pokrzywdzonego z podłogi, przy czym z uwagi na dużą ilość krwi kilkukrotnie musiał płukać mopa, aby usunąć krew. Następnie około godz. 23.00 oskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)wynieśli z mieszkaniaD. J. (1), który był półprzytomny, powłóczył nogami, nie był w stanie sam iść, bełkotał. Oskarżeni położyli go na chodniku po przeciwnej stronie ulicy. OskarżonyP. W. (1)powrócił do swojego mieszkania, a oskarżonyT. K. (1)o godz. 23.10 zadzwonił na numer alarmowy pogotowia. W rozmowie powiedział, że na ulicy leży jakiś obcy mężczyzna, chyba pobity, ale on nic nie widział, a ten mężczyzna przekazał mu, że nie został pobity. Następnie na miejsce zdarzenia o 23.21 przyjechał zespół pogotowia ratunkowego, który zajął się pokrzywdzonym. Na miejscu byli jeszcze oskarżonyT. K. (1)iR. T., którzy przekazali ratownikom, że tylko przechodzili i zobaczyli leżącego mężczyznę, a na pytanie o wezwanie Policji natychmiast się oddalili. PokrzywdzonyD. J. (1)został przewieziony do szpitala, gdzie z uwagi na charakter obrażeń został umieszczony na oddziale(...)celem ratowania życia, został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej oraz podłączony do respiratora z powodu niewydolności oddechowej. W efekcie działania oskarżonych pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci: urazowego obrzęku mózgu, mnogich ognisk stłuczenia mózgu, rany wargi górnej w obrębie przedsionka jamy ustnej, pourazowej ostrej niewydolności oddechowej wymagającej sztucznej wentylacji płuc, złamania nosa, złamania kości górnej ściany zatoki szczękowej lewej, złamania prawej gałęzi żuchwy, złamania żebra XII po stronie lewej, urazowej odmy opłucnej po stronie lewej, licznych ran tłuczonych głowy, obustronnych ran powiek, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.
OskarżonyP. W. (1)był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 22 lipca 2010 roku sygn. akt II K 170/09, za przestępstwo zart. 280 § 1 kkpopełnione z groźbą użycia przemocy na karę 2 lat pozbawienia wolności którą odbył częściowo w okresie od 18.01.2010 roku do 15.07.2010 roku, od 09.10.2014 roku do 22.06.2015 roku.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. W. (1)

k. 85-86, 101, 282-283, 723-724

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. K. (1)

k. 79-81, 93, 287-288, 724

Częściowo zeznania świadkaR. T.

k. 208-209, 725

Zeznania świadkaŻ. G.

k. 278-279, 818-819

Zeznania świadkaA. K.

k. 113-117, 883

Zeznania świadkaG. D.

k. 201-202, 817

Zeznania świadkaP. B.

k. 205-206, 817

Zeznania świadkaK. I.

k. 215-216, 817-818

Zeznania świadkaG. W.

k. 226-227, 884

Zeznania świadkaJ. K.

k. 57-58, 725-726

Zeznania świadkaB. M.

k. 110-111, 817

Protokół oględzin miejsca

k. 21-25, 38, 132-133, 312-358

Dokumentacja medyczna

k. 137, 173, 199-200, 239, 296

Opinia sądowo-lekarska

k. 185

Sprawozdanie z czynności

k. 148-151

Protokół oględzin rzeczy

k. 191-197, 272-277

Wykaz rozmów

k. 241-265

Zapis zgłoszenia

k. 297-305

Sprawozdanie z badań genetycznych

k. 363-429

Wywiad środowiskowy

k. 794-797

Odpis wyroku

k. 800-804

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. W. (1)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. W. (1)w zakresie w jakim podał ile alkoholu spożył z kolegami w dniu 16 maja 2020 roku, albowiem znajdują one potwierdzenie w tych wyjaśnieniach oskarżonegoT. K. (1)i zeznaniach świadkaR. T., które Sąd uznał za wiarygodne. Ponadto Sąd uznał za wiarygodne twierdzenie oskarżonegoP. W. (1), iż najpierw uderzyłD. J. (1)butelką po piwie w głowę, a następnie bił go pięściami po głowie, kopał, uderzał po całym ciele. W tym zakresie jego wyjaśnienia korelują z tymi wyjaśnieniami oskarżonegoT. K. (1)i zeznaniami świadkaR. T., które Sąd uznał za wiarygodne. Nadmienić należy, jednak, iż oskarżonyP. W. (1)starał się umniejszyć ilość zadanych ciosów oraz sposób ich zadania, a chodzi tu przede wszystkim o kopnięcia podeszwą buta zadawane z całej siły, przy wykorzystaniu ciężaru ciała. Na uwzględnienie zasługują też wyjaśnienia oskarżonegoP. W. (1), w których opisał zachowanie oskarżonegoT. K. (1), a w szczególności zadawanie przez niego uderzeń pokrzywdzonemu pięściami i nogami oraz przyczynę zachowaniaT. K., a więc pretensje doD. J.o jego spotkania zŻ. G.. Te twierdzenia znajdują częściowe potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonegoT. K. (1), jak i zeznaniach świadkówR. T.iG. W.. Ponadto Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, w których stwierdził, że podjęli decyzję o wyniesieniu pokrzywdzonego z mieszkania, aby nie został tam znaleziony przez Policję i opisał sposób wyniesieniaD. J., jak też dalsze wydarzenia. Również w tym zakresie jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie częściowo w wyjaśnieniach oskarżonegoT. K. (1)i zeznaniach świadkaR. T.. Nadmienić jednak należy, iż z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż decyzja o wezwaniu pogotowia w celu udzielenia pomocy pokrzywdzonemu nie została podjęta przez oskarżonych, a niejako wymuszona na nich przezŻ. G.i zapewneA. B., która widziała, w jakim stanie znajduje się pokrzywdzony. Wynika to wprost z zeznań świadkaŻ. G., jak też częściowo wyjaśnień oskarżonegoT. K. (1).

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. K. (1)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoT. K. (1)w zakresie, w jakim w swoich pierwszych wyjaśnieniach opisał przebieg zdarzenia (za wyjątkiem kwestii czasu, w jakim miało się to odbywać), a w szczególności zachowanie oskarżonegoP. W. (1), zaatakowanie pokrzywdzonego, powód tego ataku, sposób zadawania ciosów przez oskarżonegoP. W. (1), podjęcie decyzji o wyniesieniuD. J. (1), naleganie przezA. B., aby wezwali pogotowie, zwlekanie z wyniesieniem pokrzywdzonego z powodu obecności sąsiadki na klatce. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego jawią się jako szczere, logiczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy, a więc zeznaniach świadkaŻ. G., częściowych wyjaśnieniach oskarżonegoP. W. (1)i częściowych zeznaniach świadkaR. T.. Ponadto z tych samych względów Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoT. K. (1), w których opisał ciosy, jakie zadawał pokrzywdzonemu oraz fakt oddawania moczu przez oskarżonegoP. W. (1)na pokrzywdzonego.

Częściowo zeznania świadkaR. T.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaR. T.w zakresie w jakim opisał sposób zachowania oskarżonegoP. W. (1), ciosy zadawane przez niego pokrzywdzonemu. W tym zakresie jego zeznania znajdują potwierdzenie częściowo w wyjaśnieniach oskarżonegoP. W. (1)oraz w wyjaśnieniach oskarżonegoT. K. (1). Wiarygodne są również jego zeznania, w których podał, iżD. J. (1)nie wychodził z mieszkania, jak też nie mówił nic o narkotykach. W tym zakresie jego zeznania znajdują potwierdzenie w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, na którym oparł się Sąd.

Zeznania świadkaŻ. G.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaŻ. G., albowiem są one spójne, logiczne, konsekwentne i znajdują potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego, jak też w materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny. Nadmienić należy, iż świadekŻ. G.nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań obciążających oskarżonych, a przedstawiony przez nią, głównie w postępowaniu przygotowawczym, opis zdarzeń jest w pełni wiarygodny i znajduje potwierdzenie częściowo w wyjaśnieniach obu oskarżonych, jak też częściowo w zeznaniach świadkaR. T..

Zeznania świadkaA. K.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka.A. K.jest osobą obcą wobec stron postepowania, a co za tym idzie nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadkaG. D.

Sąd ocenił zeznania tego świadka identycznie, jak zeznania świadkaA. K..

Zeznania świadkaP. B.

Sąd ocenił zeznania tego świadka identycznie, jak zeznania świadkaA. K..

Zeznania świadkaK. I.

Sąd ocenił zeznania tego świadka identycznie, jak zeznania świadkaA. K..

Zeznania świadkaG. W.

Sąd ocenił zeznania tego świadka identycznie, jak zeznania świadkaA. K..

Zeznania świadkaJ. K.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka.

Zeznania świadkaB. M.

Sąd ocenił zeznania tego świadka identycznie, jak zeznania świadkaA. K..

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. W. (1)

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. W. (1)w zakresie, w jakim stwierdził, iż toD. J. (1)zadzwonił do oskarżonegoT. K. (1)i niejako wprosił się do mieszkania oskarżonegoP. W. (1). Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z protokołów oględzin telefonów oraz wykazów rozmów wynika jednoznacznie, iż to oskarżonyP. W. (1)zadzwonił jako pierwszy doD. J. (1)o godzinie 15.48 oraz, że pokrzywdzony nie dzwonił tego dnia do żadnego z oskarżonych. Ponadto kompletnie niewiarygodne jest twierdzenie oskarżonego, iżD. J. (1)wyszedł z mieszkania po godzinie 20.00, gdyż ktoś do niego zadzwonił i wrócił około 22.00. Z powołanych dowodów wynika, iż po godzinie 20.00 na numer telefonuD. J. (1)nikt nie dzwonił. Ponadto z zeznań świadkaŻ. G.wynika, iż o godzinie 21.30 dzwonił do niej oskarżonyT. K. (1)i relacjonował jej sposób w jaki bili pokrzywdzonego, a oskarżonyP. W. (1)opisał jej jego stan, a więc pokrzywdzony był wówczas w mieszkaniu. Również oskarżonyT. K. (1)i świadekR. T.nie potwierdzają, aby pokrzywdzony opuszczał na pewien czas mieszkanie. Niewiarygodne jest również twierdzenie oskarżonegoP. W., iżD. J. (1)miał podejmować próby zażywania narkotyków w mieszkaniu oskarżonego. Twierdzenie to jest gołosłowne i nie znajduje oparcia w żadnym z przeprowadzonych dowodów. Wskazać należy, iż teza o zażywaniu narkotyków przezD. J.w mieszkaniu oskarżonegoP. W. (1)i wywołaniu przez pokrzywdzonego awantury z tego powodu jest li tylko przyjętą przez oskarżonego linią obrony, która jest niewiarygodna i kłamliwa. Dodać należy, iż z wyjaśnień oskarżonegoT. K. (1)wynika jednoznacznie, iż oskarżonyP. W. (1)miał pretensje doD. J. (1)o to, że ten miał składać obciążające zeznania, nazywał go „sprzedawczykiem” i to właśnie ta kwestia była powodem zaatakowania pokrzywdzonego przez oskarżonegoP. W. (1). Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż m.in. te pretensje oskarżonego (w połączeniu z pretensjami oskarżonegoT. K.) były przyczyną zaproszenia pokrzywdzonego, a następnie zaatakowania go. Wskazać należy tu również na zeznania świadkaA. K., z których wynika, iż tego wieczora słyszała, jak oskarżonyP. W. (1)wykrzykiwał w swoim mieszkaniu: „jebany sprzedał mnie”. Z tych samych względów nie zasługuje na uwzględnienie wyjaśnienie oskarżonego, iż bili pokrzywdzonego przez około 5 minut. Analiza zeznań świadkaR. T., zeznań świadkaŻ. G., która opisywała rozmowy telefoniczne z oskarżonymi oraz tych wyjaśnień oskarżonych, które Sąd uznał za wiarygodne prowadzi do oczywistego wniosku, iż oskarżeni zaczęli bić pokrzywdzonego po godzinie 21.00 a zakończyli swoje działanie po godzinie 22.30. Kompletnie gołosłowne jest twierdzenie oskarżonego, iż coś mu dosypano do alkoholu, gdyż nie znajduje ono żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać należy, iż niewiarygodne są twierdzenia oskarżonego, iż nie pamięta pewnych okoliczności, takich jak to, że oddawali mocz na pokrzywdzonego, że dzwonił kilkukrotnie doA. B., że kopał pokrzywdzonego, dzwonił do niego. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach dość dokładnie podawał pewne faktyczne okoliczności zajścia, a więc to, że najpierw uderzył pokrzywdzonego butelką w głowę, to, że oskarżonyT. K. (1)miał pretensje do pokrzywdzonego o jego spotkania zŻ. G., jak też wymyślone przez siebie szczegóły dotyczące zachowania pokrzywdzonego, przynoszenia przez niego narkotyków, wychodzenia z mieszkania. Skoro oskarżony był w stanie podawać takie szczegóły to niewiarygodne jest, że nie pamięta tak istotnych szczegółów, jak oddawanie moczu na pokrzywdzonego, wykonywane telefony doA. B.czy kopanie pokrzywdzonego bądź dzwonienie do niego. Ponadto te okoliczności wynikają wprost z innych dowodów – zeznań świadkaŻ. G., wyjaśnień oskarżonych czy też protokołów oględzin telefonów bądź wykazów rozmów. Nadmienić należy, iż oskarżony był niekonsekwentny w swoich wyjaśnieniach, gdyż początkowo przyznawał, że kopał pokrzywdzonego, by następnie stwierdzić, że nie pamięta, aby coś takiego robił.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. K. (1)

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoT. K. (1), w których, iż około godz. 20.00-21.00 była interwencja Policji, a około 23.00 oskarżonyP. W. (1)zaczął się sprzeczać z pokrzywdzonym. Te wyjaśnienia nie wytrzymują krytyki w świetle wiarygodnych dowodów, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Z zeznań świadkaK. I.wynika jednoznacznie, iż interwencje w mieszkaniu oskarżonegoP. W. (1)przeprowadził około godziny 16.30. Z kolei z analizy wiarygodnych dowodów, a w szczególności zeznań świadkaŻ. G., częściowych zeznań świadkaR. T.oraz protokołów oględzin telefonów i wykazów rozmów wynika, iż oskarżonyP. W. (1)zaatakował pokrzywdzonego około godziny 21.00. Niewiarygodne jest twierdzenie oskarżonego, iż prosiłP. W. (1), żeby zaprzestał kopania pokrzywdzonego, albowiem jest ono gołosłowne, nie znajduje potwierdzenia w żadnym z dowodów, na których oparł się Sąd jak też nielogiczne. Zauważyć, bowiem należy, iż po tym jak oskarżonyP. W. (1)przestał bić pokrzywdzonego to właśnie oskarżonyT. K. (1)sam zaczął kopaćD. J. (1). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na rozprawie, w których podał, że nie kopał pokrzywdzonego. Te wyjaśnienia pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnymi wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na początkowym etapie postepowania, jak też z tymi wyjaśnieniami oskarżonegoP. W. (1), które Sąd uznał za wiarygodne. Dodać należy, iż tłumaczenie tej sprzeczności zaprezentowane przez oskarżonegoT. K. (1)na rozprawie jest absurdalne, nielogiczne i kłamliwe. Niewiarygodne jest również twierdzenie oskarżonego, iż przed przyjściemD. J. (1)dzwonił do niego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z protokołów oględzin telefonów oraz wykazów rozmów wynika jednoznacznie, iż to oskarżonyP. W. (1)zadzwonił jako pierwszy doD. J. (1)o godzinie 15.48 oraz, że pokrzywdzony nie dzwonił tego dnia do żadnego z oskarżonych. Kompletnie niewiarygodne jest również twierdzenie oskarżonego, iż nie miał do pokrzywdzonego pretensji o to, że ten spotykał się zŻ. G., albowiem nie wytrzymuje ono krytyki w świetle uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoP. W. (1)oraz zeznań świadkaR. T.. Ponadto Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których podał, że układali pokrzywdzonego w pozycji bocznej bezpiecznej, albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle zeznań świadkaR. T., z których wynika jednoznacznie, iż położenieD. J. (1)nie było zmieniane do momentu, jak podjęli decyzje o wyniesieniu go z mieszkania.

Częściowo zeznania świadkaR. T.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaR. T., w których podał, że oskarżeni przyszli do mieszkania wtowarzystwie (...)około godz. 16.00, albowiem nie wytrzymują one krytyki w świetle tych wyjaśnień obu oskarżonych, które Sąd uznał za wiarygodne. Ponadto niewiarygodne jest twierdzenie świadka, iż w trakcie tego zdarzenia zasnął, albowiem z wyjaśnień oskarżonegoT. K. (1)wynika, iżR. T.nie spał w czasie, gdy doszło do zaatakowania pokrzywdzonego. Niewiarygodne jest również twierdzenie świadka, iż gdy tylko oskarżonyP. W. (1)skończył bićD. J. (1)to podnieśli go i wynieśli z mieszkania. Jak wykazano przy analizie pozostałych dowodów od momentu, gdy oskarżeni przestali bić pokrzywdzonego do momentu gdy został on wyniesiony z mieszkania upłynęło około 30 minut.

Zeznania świadkaD. J. (1)

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka, albowiem są one kłamliwe, nielogiczne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, jak i materiałem dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. Ewidentnym jest dla Sądu, że składając zeznania na rozprawie świadekD. J. (1)kierował się bądź to źle rozumianą solidarnością z oskarżonymi, bądź też obawą, że w razie złożenia obciążających ich zeznań może ponownie spotkać go krzywda ze strony oskarżonych lub osób z nimi powiązanych. O motywacji tej najlepiej świadczy stwierdzenie świadka: „Co ja będę odpowiadał na pytanie, na co się leczę, jeśli w ten sposób będę obciążał siedzących tutaj kolegów.” Przebieg zdarzeń z dnia 16 maja 2020 roku przedstawiony przez świadka jest absurdalny i nie wytrzymuje krytyki w świetle zasad doświadczenia życiowego i logiki. Nadmienić należy, iż jego twierdzeniu, że do mieszkania oskarżonegoP. W. (1)przyszedł już pobity i zakrwawiony przeczą nawet wyjaśnienia obu oskarżonych, którzy przyznali, iż to oni spowodowali u pokrzywdzonego stwierdzone później obrażenia ciała.

Zeznania świadkaP. P.

Świadek nie posiadał informacji istotnych z punktu widzenia przedmiotu postepowania.

3

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

P. W. (1),T. K. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

OskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)zadając pokrzywdzonemuD. J. (1)cios pustą butelką po piwie w głowę oraz wielokrotnie uderzając go pięściami i kopiąc po głowie i tułowiu działali umyślnie z zamiarem ewentualnym pozbawienia pokrzywdzonego życia. Okoliczności sprawy prowadzą do oczywistego wniosku, iż oskarżeni działając w ten sposób godzili się na to, że mogą doprowadzić do jego śmierci. OskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)są osobami dojrzałymi, doświadczonymi, mieli w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego działania i pokierowania nim. Każdy dysponujący przeciętnym zasobem wiedzy i doświadczenia życiowego człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że zadanie ciosu pustą butelką po piwie w głowę oraz wielokrotne uderzanie pięściami i kopanie po głowie i tułowiu może spowodować uszkodzenia ważnych organów wewnętrznych i w efekcie prowadzić do śmierci. Podkreślić należy, iż oskarżeni zadawali ciosy w newralgiczne części ciała, głównie w głowę, były to silne ciosy pięściami oraz kopnięcia, przy czym siła kopnięć była wzmacniana poprzez zadawanie ich nogą z góry. Wskazać należy ponadto na dodatkowe okoliczności świadczące o takim zamiarze oskarżonych. Chodzi tu o fakt długotrwałego bicia pokrzywdzonego przez oskarżonych. Jak wykazano wcześniej oskarżeni zadawali pokrzywdzonemu uderzenia mniej więcej od godziny 21.00 do około godziny 22.30. Oczywistym jest, że oskarżeni nie czynili tego nieprzerwanie, gdyż wówczas z pewnością mielibyśmy do czynienia ze zgonem pokrzywdzonego. Oskarżeni przerywali zadawanie ciosów pokrzywdzonemu, można powiedzieć, że „odpoczywali”, po czym ponownie bili pokrzywdzonego. O tym, że oskarżeni chcieli wyrządzić pokrzywdzonemu możliwie największa krzywdę i uświadamiali sobie możliwość pozbawienia go życia, świadczy również to, że pokrzywdzony w żaden sposób nie prowokował oskarżonych do dalszego bicia, leżał nieruchomo, nie miał żadnej możliwości obrony przed zadawanymi ciosami. Jak wskazano w ustaleniach faktycznych pokrzywdzonyD. J. (1)leżał na ziemi, krwawił, charczał, nie ruszał się, co jednoznacznie wskazywało, że jego stan jest poważny i wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej. Ta sytuacja nie wywołała jednak u oskarżonych refleksji, lecz nawet motywowała ich do dalszego zadawania ciosów pokrzywdzonemu i dodatkowo upokarzania go poprzez oddanie na niego moczu. Ponadto zauważyć należy, iż oskarżeni mieli świadomość, że pokrzywdzony utracił znaczną ilość krwi, gdyż jak sami wyjaśnili na podłodze było bardzo dużo krwi, którą musieli kilka razy ściągać mopem. Dodać można, iż ślady krwi i jej rozbryzgi widoczne w trakcie oględzin mieszkania wskazują na dużą siłę zadawanych ciosów, jak też to, że ciosy zadawane były gdy ofiara już obficie krwawiła. Wskazać należy również na to, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż pokrzywdzony charczał, nie mógł mówić, tak jakby coś przeszkadzało mu w ustach, czyli mógł się dusić lub czymś zadławić. Również to nie powstrzymywało oskarżonych od dalszego zadawania ciosów pokrzywdzonemu. Mimo, iż oskarżeni widzieli opisany stan pokrzywdzonego nie podjęli żadnych działań, aby udzielić mu pomocy w trakcie tego zajścia. Podkreślić należy, iżD. J. (1)musiał być w ciężkim stanie już około godziny 21.30, kiedy to oskarżeni rozmawiali zŻ. G.i relacjonowali jej swoje działanie oraz wygląd pokrzywdzonego, obrażenia jakich doznał. Natomiast do wezwania pogotowia ratunkowego doszło dopiero o godzinie 23.10. Świadczy to o tym, że oskarżeni uświadamiali sobie, jaki jest stan pokrzywdzonego, lecz nie mieli zamiaru udzielić mu żadnej pomocy, godząc się w ten sposób na to, że mogą doprowadzić do jego śmierci. Oskarżeni nie wezwali pogotowia nawet pomimo próśbŻ. G., które kierowała do nich w rozmowie telefonicznej około godziny 21.30.
Odwołać się w tym miejscu należy do opinii sądowo – lekarskiej, w której stwierdzono, iż intensywność zdarzenia, okolica ciała w jaką godziły urazy, narzędzia użyte do ich zadania i mechanizm powstania obrażeń ciała pokrzywdzonego narażały go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, gdyż pokrzywdzonemu uporczywie, intensywnie zadano wiele ciosów, które godziły w okolicę wrażliwą tj. w głowę, w której znajduje się mózg i jego uszkodzenie mogło spowodować zgon pokrzywdzonego lub ciężki uszczerbek na zdrowiu, również narzędzia użyte do zadawania ciosów, które w następstwie urazu wytwarzają dużą energię powodowały realne zagrożenie powstania ciężkich uszkodzeń głowy i mózgu. Sytuacja pozostawienia pokrzywdzonego posiadającego stwierdzone obrażenia na podłodze bez pomocy medycznej przez okres powyżej 30 minut miała realny wpływ na zagrożenie jego życia i zdrowia.
Obrażenia, jakie powstały u pokrzywdzonego w efekcie działania oskarżonych były bardzo poważne i jedynie dzięki zaopatrzeniuD. J. (1)przez załogę pogotowia ratunkowego i późniejszą właściwą i szybką reakcję lekarzy w szpitalu uratowano jego życie. Z okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, iż motywem działania oskarżonych były pretensje, jakie każdy z nich miał do pokrzywdzonego. Gdyby, było inaczej, tak jak próbował wykazać oskarżonyP. W. (1), że to pokrzywdzony zaatakował go jako pierwszy, to z pewnością po początkowym etapie zadawania ciosówD. J. (1)i obezwładnieniu go, oskarżeni zaprzestali by dalszego katowania go. Wskazać należy również na dalsze zachowanie oskarżonych, którzy w pierwszej kolejności chcieli się pozbyć pokrzywdzonego z mieszkania, aby Policja nie znalazła go tam. Tak więc w pierwszej kolejności kierowali się chęcią uniknięcia interwencji Policji, a nie chęcią udzielenia pomocy pokrzywdzonemu. Co, więcej oskarżeni zwlekali z wyniesieniem pokrzywdzonego z mieszkania, gdyż obawiali się, że zauważy ich sąsiadka będąca na klatce schodowej. Świadczy to o tym, że los pokrzywdzonego nie miał żadnego znaczenia dla oskarżonych. Oskarżeni nie wystraszyli się tego co zrobili, nie starali się pomóc pokrzywdzonemu, nie wyrażali żadnej refleksji czy skruchy.
W orzecznictwie i doktrynie wielokrotnie podkreślano, iż istnienie zamiaru zabójstwa ustala się m.in. w oparciu o takie czynniki o charakterze przedmiotowym, jak rodzaj użytego narzędzia, umiejscowienie, ilość i intensywność zadanych ciosów, charakter spowodowanych obrażeń ciała, oraz o charakterze podmiotowym, jak stosunek do pokrzywdzonego, osobowość sprawcy, zachowanie się po popełnieniu czynu. Jeśli o w/w czynniki o charakterze podmiotowym to wskazać należy, iż oskarżeni zadawali wiele ciosów pięściami i nogami w głowę, a więc jeden z najważniejszych organów, ciosy zadawali przez długi czas, ponawiali swoje ataki, widzieli, że obrażenia pokrzywdzonego są poważne gdyż widzieli, że jego twarz jest zmasakrowana, znacznie krwawi, a mimo to dalej bili. Jeśli chodzi o w/w czynniki o charakterze podmiotowym wskazać należy, iż każdy z oskarżonych miał o coś pretensje do pokrzywdzonego, chcieli w związku z tym wyrządzić mu możliwie dużą krzywdę, ich agresję potęgował spożyty alkohol. Ponadto oskarżonyP. W. (1)jest znany z agresywnego usposobienia, ma negatywną opinię, miał się znęcać nad matką, konkubiną a nawet psem. Ponadto oskarżeni nie udzielali pomocy pokrzywdzonemu, nie tamowali jego krwawienia, nie wezwali niezwłocznie pogotowia, a po pierwsze starali się zatrzeć ślady swojego zachowania, poprzez wyniesienie pokrzywdzonego z mieszkania.
Te okoliczności prowadzą do wniosku, że oskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)działali umyślnie z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonegoD. J. (1). Fakt, iż oskarżeni swoim zachowaniem nie doprowadzili do śmierci pokrzywdzonego, lecz spowodowali u niego ciężkie obrażenia ciała w żaden sposób nie prowadzi do wniosku, iż taki właśnie skutek był celem ich działania. To, że nie osiągnęli celu, który obejmowali swym zamiarem było efektem tylko szybkiej i sprawnej interwencji lekarskiej. Tak, więc oskarżeni nie osiągnęli celu pozbawienia życiaD. J. (1), który obejmowali swoim zamiarem ewentualnym, z uwagi na udzielenie pokrzywdzonemu pomocy lekarskiej. Z tych względów czyn oskarżonych wypełniał znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk.
W efekcie działania oskarżonych pokrzywdzonyD. J. (1)doznał obrażeń ciała w postaci: urazowego obrzęku mózgu, mnogich ognisk stłuczenia mózgu, rany wargi górnej w obrębie przedsionka jamy ustnej, pourazowej ostrej niewydolności oddechowej wymagającej sztucznej wentylacji płuc, złamania nosa, złamania kości górnej ściany zatoki szczękowej lewej, złamania prawej gałęzi żuchwy, złamania żebra XII po stronie lewej, urazowej odmy opłucnej po stronie lewej, licznych ran tłuczonych głowy, obustronnych ran powiek, które to obrażenia stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. W ten sposób oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili również znamiona przestępstwa zart. 156 § 1 pkt 2 kk.
W tym miejscu należy wskazać, iż oskarżeniP. W. (1)iT. K. (1)działali wspólnie i w porozumieniu. Zgodnie zart. 18 §1 kkodpowiada za sprawstwo ten kto wykonuje czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu, jest to tzw. współsprawstwo. Ustawa nie wprowadza żadnych ograniczeń dotyczących porozumienia więc może ono dojść do skutku nawet w sposób dorozumiany. W tym przypadku jednak, jak wykazano wcześniej, między oskarżonymi doszło do porozumienia odnośnie sprowadzenia pokrzywdzonegoD. J. (1)do mieszkania w celu „odpłacenia” mu za wcześniejsze jego działania, które oskarżeni postrzegali negatywnie. Zauważyć w tym miejscu należy, iż zarówno rodzaj pretensji, jakie oskarżeni mieli względem pokrzywdzonego, jak i cechy osobowościowe oskarżonych, a w szczególności oskarżonegoP. W. (1)(agresywne zachowania względem innych) wskazują jednoznacznie, iż oskarżeni nie mieli zamiaru ograniczać się do rozmowy z oskarżonym, lecz chcieli zastosować wobec niego przemoc wykorzystując element zaskoczenia oraz przewagę fizyczną i liczebną. Brak podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, iż uzgodnili między sobą w jaki sposób będą bić pokrzywdzonego i do jakiego etapu. Te elementy objęte były już dorozumianym porozumieniem, które powstało w momencie zaatakowania pokrzywdzonego i stosowania wobec niego przemocy. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżonyP. W. (1)wykazywał się większą brutalnością, a zadawane przez niego ciosy były bardziej dotkliwe niż te zadawane przez oskarżonegoT. K. (1). To również oskarżonyP. W. (1)jako pierwszy zaatakował pokrzywdzonego. Okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla ustalenia współsprawstwa oskarżonych, a wpływają jedynie na wymiar kary, jaką należy wymierzyć oskarżonemuT. K. (1). Nadmienić w tym miejscu należy, iż obrażenia, jakich doznał pokrzywdzony powstały w wyniku wielu ciosów zadanych mu przez obu napastników.
Czyn oskarżonych wypełnia znamiona przestępstw opisanych wart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kk, mamy więc do czynienia z kumulatywnym zbiegiem przepisów. Stąd konieczna była kumulatywna kwalifikacja czynu jako przestępstwaart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kk, tylko bowiem taka kwalifikacja oddaje całą zawartość kryminalną tego czynu.
Dopuszczając się tego czynu oskarżonyP. W. (1)działał w warunkach recydywy opisanej powyżej, a więc w warunkachart. 64 § 1 kk. Oskarżony był uprzednio skazany za przestępstwo umyślne zart. 280 § 1 kkpopełnione z groźbą użycia przemocy na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo, w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy. Przestępstwa stanowiącego przedmiot niniejszego postepowania oskarżonyP. W. (1)dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w/w kary pozbawienia wolności, a przestępstwo to jest podobne do w/w przestępstwa zart. 280 § 1 kk. Zgodnie zart. 115 § 3 kkprzestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. W tym zakresie, przypisania oskarżonemuP. W. (1)działania w warunkachart. 64 § 1 kk, nastąpiła zmiana kwalifikacji prawnej w porównaniu do aktu oskarżenia.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne iśrodki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. W. (1)

1

1

Decydując o wymiarze kary, jaką należy orzec wobec oskarżonegoP. W. (1), Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter, rodzaj dobra chronionego prawem i sposób działania sprawcy, ocenił jako znaczny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że oskarżony mając możliwość postąpienia w sposób zgodny z prawem, wybrał model postępowania pozostający w sprzeczności z podstawowymi zasadami obowiązującego porządku prawnego, społecznego i moralnego, a czyn, jakiego się dopuścił, godził w najważniejsze dobro chronione prawem, jakim niewątpliwie jest życie i zdrowie człowieka. Fakt usiłowania pozbawienia życia drugiego człowieka sam w sobie zasługuje na szczególną dezaprobatę i potępienie. Wymierzając oskarżonemu karę 13 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze szereg okoliczności obciążających, do których zaliczył uprzednią karalność oskarżonego, działanie sprawcy z błahego powodu, działanie pod wpływem alkoholu, znaczny stopień agresji jaką przejawiał oskarżony, całkowity brak refleksji po skatowaniu pokrzywdzonego i kompletny brak zainteresowania losem pokrzywdzonego. Podkreślić należy, że oskarżony nie miał żadnego racjonalnego powodu do zaatakowaniaD. J. (1), a nadto podstępnie zwabił (wspólnie z oskarzonymT. K. (1)) pokrzywdzonego do swojego mieszkania. Wskazać należy ponadto, że oskarżony jest osobą zdemoralizowaną, co wynika wprost z wywiadu środowiskowego kuratora. Świadczy to o całkowitym lekceważeniu przez oskarżonego norm społecznych, organów wymiaru sprawiedliwości i kompletnym braku poszanowania prawa. Zachowanie oskarżonego wskazuje, że stosowanie wobec niego łagodnych środków represji karnej jest bezcelowe, gdyż wzmagać może w nim tylko poczucie bezkarności. Zauważyć należy, iż fakt nie osiągniecia skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego nie wpływa w żaden sposób na obniżenie stopnia winy oskarżonego, gdyż było to kompletnie niezależne od woli oskarżonego. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego i podlegających uwzględnieniu przy wymiarze kary. Za taką okoliczność nie może być uznane kilkukrotne przyznawanie się do winy przez oskarżonego w toku postępowania. Ewidentnym jest, że oskarżony przyznanie się do winy traktował instrumentalnie i uznawał je za środek do osiągniecia celu w postaci uniknięcia tymczasowego aresztowania, czy też wysokiej kary.

T. K. (1)

1

1

Decydując o wymiarze kary, jaką należy orzec wobec oskarżonegoT. K. (1), Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynu, który z uwagi na jego charakter, rodzaj dobra chronionego prawem i sposób działania sprawcy, ocenił jako znaczny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że oskarżony mając możliwość postąpienia w sposób zgodny z prawem, wybrał model postępowania pozostający w sprzeczności z podstawowymi zasadami obowiązującego porządku prawnego, społecznego i moralnego, a czyn, jakiego się dopuścił, godził w najważniejsze dobro chronione prawem, jakim niewątpliwie jest życie i zdrowie człowieka. Fakt usiłowania pozbawienia życia drugiego człowieka sam w sobie zasługuje na szczególną dezaprobatę i potępienie. Wymierzając oskarżonemu karę 9 lat pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze okoliczności obciążające w postaci uprzedniej karalności oskarżonego, działania sprawcy z błahego powodu, działania pod wpływem alkoholu, długiego zwlekania z wezwaniem pogotowia ratunkowego. Podkreślić należy, że oskarżony nie miał żadnego racjonalnego powodu do zaatakowaniaD. J. (1), a nadto wspólnie z oskarżonymP. W. (1)podstępnie zwabił pokrzywdzonego do mieszkania. Zauważyć należy, iż fakt nie osiągnięcia skutku w postaci śmierci pokrzywdzonego nie wpływa w żaden sposób na obniżenie stopnia winy oskarżonego, gdyż było to kompletnie niezależne od woli oskarżonego. Oskarżony wprawdzie telefonicznie wezwał pogotowie ratunkowe, lecz uczynił to po bardzo długiej zwłoce i na wyraźne żądanieA. B.iŻ. G.. Jako okoliczności łagodzące przemawiające na korzyść oskarżonego i podlegające uwzględnieniu przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę pozytywną opinię, jaką cieszy się w miejscu zamieszkania.

5

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. W. (1),T. K. (1)

2

Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy tymczasowego aresztowania w sprawie. W przypadku oskarżonegoP. W. (1)wzięto pod uwagę również fakt odbycia w tym czasie kary pozbawienia wolności orzeczonej w innej sprawie.

6

inne zagadnienia

W tym miejscu  sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Sąd na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw związku zart. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 rokuzasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataŁ. K.kwotę(...)zł(...)tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuT. K. (1)wraz z należnym podatkiem od towarów i usług biorąc pod uwagę ilość rozpraw oraz nakład pracy.

4

Orzeczona kara bezwzględna oraz brak majątku wskazują na niecelowość obciążania oskarżonych kosztami procesu.

7

Podpis

SSO Marcin Buzdygan SSO Piotr Sikora