Sąd Okręgowy w Katowicach
XXIV Wydział Własności Intelektualnej
Sygnatura akt: XXIV GW 267/22
Data wyroku: 2023-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Jarosław Antoniuk
Słowa kluczowe: Autorskie prawa majątkowe
Podstawa prawna: art.15l ustawy z 2 marca 2020 r.p szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Teza: Przyjąć należy, że "wstrzymuje się pobór" oznacza jedynie, że pobór ten zostaje na pewien czas zaniechany, przy czym istotne dla rozumienia art.15l ustawy COVID-19 jest także, że wstrzymuje się jedynie sam pobór, rozumiany jako czynność techniczną, nie niweczy się zaś obowiązku.

Sygn. akt XXIV GW 267/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2023 r.
Sąd Okręgowy w Katowicach XXIV Wydział Własności Intelektualnej
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Jarosław Antoniuk
Protokolant: sekretarz sądowy Renata Bigaj
po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2022 r. w Katowicach na rozprawie
sprawy z powództwa(...)z siedzibą wW.

przeciwko(...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wT.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.185,62 zł (tysiąc sto osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty:

- 1.150,00 zł (tysiąc sto pięćdziesiąt złotych) dnia 19 marca 2022 r. do dnia zapłaty,
- 35,62 zł (trzydzieści pięć złotych sześćdziesiąt dwa grosze) dnia 11 maja 2022 r. do dnia zapłaty;

2
oddala powództwo w pozostałej części;

3
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 387,00 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 270,00 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Jarosław Antoniuk
Sygn. akt XXIV GW 267/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 12 stycznia 2023 r.
Powód(...)z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wT.kwoty 1.195,03 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 1.150,00 zł od dnia 19 marca 2022 r., a od kwoty 45,03 zł od dnia wytoczenia powództwa tj. od dnia 11 maja 2022 r. Ponadto, powód wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w kwocie 287,00 zł.
W dniu 20 maja 2022 r. wydano w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodny z żądaniem pozwu.
Pozwany w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwotę 17,00 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa co do nieokreślonej w odpowiedzi na pozew kwoty i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
Powód(...)z siedzibą wW.jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz. U. poz. 1293, zwanej dalej „u.z.z.”). Decyzją z dnia 23 października 1998 r. Minister Kultury udzielił powodowi zezwolenia zmienionego decyzją z dnia 23 października 1998 r. i następnie decyzją z dnia 28 lutego 2003 r., co wynika z obwieszczenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ogłoszenia decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzieleniu i o cofnięciu zezwoleń na podjęcie działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi (M. P. z 2009 r. Nr 21, poz. 270). Zezwolenie określa zakres wykonywania zbiorowego zarządu – rodzaje utworów, które objęte są zezwoleniem oraz pola eksploatacji tych utworów. Zezwolenie udzielono powodowi na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów: słownych, muzycznych, słowno-muzycznych, choreograficznych, pantomimicznych, słownych, muzycznych, słowno-muzycznych i choreograficznych w utworze audiowizualnym, na następujących polach eksploatacji: utrwalanie, zwielokrotnianie, wprowadzanie do obrotu, wprowadzanie do pamięci komputera, publiczne wykonanie, publiczne odtwarzanie, wyświetlanie, wystawianie, użyczenie i najem, nadanie za pomocą wizji lub fonii przewodowej albo bezprzewodowej przez stację naziemną, nadanie za pośrednictwem satelity, reemisja, publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym (informacje powszechnie dostępne w rozumieniuart. 228 § 2 k.p.c.).
Powód i pozwany jako licencjobiorca w dniu 2 lipca 2003 r. zawarli umowę zatytułowaną „umowa licencyjna na publiczne odtwarzanie utworów” o numerze(...), której przedmiotem było określenie wysokości oraz warunków płatności wynagrodzenia z tytułu odtwarzania przez licencjobiorcę utworów słownych, muzycznych i słowno-muzycznych za pomocą odtwarzacza dźwięku, odtwarzacza obrazu i dźwięku, odbiornika radiowego i odbiornika telewizyjnego w(...)(...)wU.(§ 1 umowy). Umowa została zawarta na czas nieokreślony, z możliwością wypowiedzenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Umowa obowiązywała od dnia 1 stycznia 2003 r. (§ 10, § 12 umowy). Strony ustaliły miesięczne wynagrodzenie z tytułu odtwarzania utworów w wysokości 150,00 zł za jeden miesiąc, zaś stawka ta podlegała waloryzacji w okresach półrocznych stosownie do wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw ustalanego na podstawie obwieszczenia prezesa GUS w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw (§ 5 umowy). Zgodnie z umową, użytkownik zobowiązany był przekazywać wynagrodzenia w drodze przelewu bankowego w okresach miesięcznych do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyło rozliczenie (§ 6 ust. 1 umowy) (umowa z dnia 2 lipca 2003 r. – k. 5-6).
Powód i pozwany jako licencjobiorca w dniu 2 lipca 2003 r. zawarli umowę zatytułowaną „umowa licencyjna na publiczne odtwarzanie utworów” o numerze(...), której przedmiotem było określenie wysokości oraz warunków płatności wynagrodzenia z tytułu odtwarzania przez licencjobiorcę utworów słownych, muzycznych i słowno-muzycznych za pomocą odtwarzacza dźwięku, odtwarzacza obrazu i dźwięku, odbiornika radiowego i odbiornika telewizyjnego w(...)(...)wW.(§ 1 umowy). Umowa została zawarta na czas nieokreślony, z możliwością wypowiedzenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Umowa obowiązywała od dnia 1 stycznia 2003 r. (§ 10, § 12 umowy). Strony ustaliły miesięczne wynagrodzenie z tytułu odtwarzania utworów w wysokości 80,00 zł za jeden miesiąc, zaś stawka ta podlegała waloryzacji w okresach półrocznych stosownie do wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw ustalanego na podstawie obwieszczenia prezesa GUS w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw (§ 5 umowy). Zgodnie z umową, użytkownik zobowiązany był przekazywać wynagrodzenia w drodze przelewu bankowego w okresach miesięcznych do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyło rozliczenie (§ 6 ust. 1 umowy) (umowa z dnia 2 lipca 2003 r. – k. 7-8).
Powód wystawił pozwanemu jako nabywcy fakturę VAT tytułem opłat za odtwarzanie utworów zgodnie zumową nr (...)na kwotę 922,50 zł za okres od czerwca do października 2020 r. z terminem płatności w dniu 14 lutego 2021 r. (faktura VAT nr (...)z dnia 31 stycznia 2021 r. – k. 9v).
Powód wystawił pozwanemu jako nabywcy fakturę VAT tytułem opłat za odtwarzanie utworów zgodnie zumową nr (...)na kwotę 492,00 zł za okres od czerwca do października 2020 r. z terminem płatności w dniu 14 lutego 2021 r. (faktura VAT nr (...)z dnia 31 stycznia 2021 r. – k. 9v).
Pismem z nieokreślonej daty nadanym dnia 23 marca 2021 r. powód wezwał pozwanego do wynikającej z powyższych faktur należności w kwocie 1.414,50 zł. (wezwanie do zapłaty – k. 10) W dniu 18 marca 2022 r. sporządzono wyliczenie należności wynikającej zfaktury VAT nr (...), w którym jako należność główną przyjęto kwotę 750,00 zł tj. kwotę netto, zaś odsetki od tej kwoty wyliczono na kwotę 29,37 zł. (wyliczenie – k. 11) W dniu 18 marca 2022 r. sporządzono wyliczenie należności wynikającej zfaktury VAT nr (...), w którym jako należność główną przyjęto kwotę 400,00 zł tj. kwotę netto, zaś odsetki od tej kwoty wyliczono na kwotę 15,66 zł. (wyliczenie – k. 11)
Ustalając powyższy stan faktyczny, Sąd oparł się na dokumentach szczegółowo wskazanych przy każdej z okoliczności. Dokumentom tym należało przypisać walor wiarygodności, ponieważ ich autentyczność, prawdziwość i treść nie zostały podważone, zaś na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału Sąd nie uznał, aby ujawniły się jakiekolwiek okoliczności mogące z urzędu budzić co do nich wątpliwości.
Należało mieć też na uwadze, że Sąd, dokonując oceny zgromadzonego materiału zgodnie zart. 233 § 1 k.p.c., ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, w tym wyjaśnień informacyjnych stron, oświadczeń, zarzutów przez nie zgłaszanych, jak i ich zachowania się w trakcie procesu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I PKN 632/98, LEX nr 39960). Ponadto, sąd nie jest zobligowany do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn niewzięcia pod uwagę dowodów, które nie dotyczyły faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i z tego względu nie stanowiły i nie mogły stanowić podstawy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 109/00, LEX nr 532102).

Sąd zważył, co następuje.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Powód dochodził zapłaty należności netto przypadających mu na mocy umów z dnia 2 lipca 2003 r. określającej warunki i wysokość wynagrodzenia za korzystanie z utworów w obiektach hotelowych pozwanego. Pozwany wskazywał, że w związku z wprowadzonymi obostrzeniami władz państwowych z uwagi na stan epidemii w związku z występującymi zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, podmioty zajmujące się działalnością hotelarską zostały pozbawione głównego źródła dochodu, którym było świadczenie usług hotelarskich. Problemy te nie ominęły również pozwanego w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od dnia 16 marca 2020 r.
Istotą sporu między stronami w niniejszym postępowaniu jest wykładnia przepisu art. 15l ust. 1 pkt 1 art. 15l ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., zwanej dalej „ustawaCOVID-19”). W ocenie pozwanego przedmiotowy przepis art. 15l ust. 1 pkt 1 ustawyCOVID-19, w pierwotnym brzmieniu, w sposób wyraźny wskazuje, że ustawodawca zdecydował się zwolnić z obowiązku wnoszenia opłat przedsiębiorców w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i z tego też powodu pozwany nie miał i nie ma obowiązku wnoszenia opłat za okres objęty żądaniem pozwu.
Zgodnie zart. 104 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych(t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1062, zwanej dalej „pr.aut.”) w brzmieniu do dnia 18 lipca 2018 r., organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi są stowarzyszenia zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne, których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy. Według art. 1071ust. 1 i 2 pr.aut. w brzmieniu do dnia 18 lipca 2018 r., organizacje zbiorowego zarządzania mogą zawierać porozumienia dotyczące udzielania licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych oraz poboru wynagrodzeń z tytułu tego korzystania na zasadach określonych w tych porozumieniach, zaś organizacje zbiorowego zarządzania zawierają porozumienia dotyczące wspólnego poboru wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych na polu eksploatacji odtwarzanie, na zasadach określonych w tych porozumieniach i zatwierdzonych tabelach wynagrodzeń.
Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1293, zwanej dalej „u.z.z.”), organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi zbiorowo zarządza prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, umowy o reprezentacji,ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnychlub niniejszej ustawy, w zakresie udzielonego zezwolenia. Według art. 5 ust. 1 u.z.z., domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi w zakresie udzielonego jej zezwolenia oraz posiada legitymację procesową w tym przedmiocie.
Wedługart. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie procesowym zasada ta została wyrażona wart. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepisy te nie mogą być jednak rozumiane w ten sposób, że ciężar dowodu zawsze spoczywa na powodzie. W razie bowiem sprostania przez powoda ciążącym na nim obowiązkom dowodowym na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1489/11, Lex nr 1236067; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III APa 10/14, Lex nr 1488579; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VI ACa 693/14, Lex nr 1680070).
Tym samym w niniejszej sprawie to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania faktu zawarcia umów oraz naliczenia wynagrodzenia zgodnie z ich postanowieniami. Powód obowiązkowi temu sprostał, przedłożył bowiem umowy z dnia 2 lipca 2003 r., faktury potwierdzającą istnienie należności, jakie w spornym okresie winien był na jego rzecz uiścić pozwany oraz wykazał, że wynagrodzenie zostało naliczone zgodnie z postanowieniami umów z dnia 2 lipca 2003 r.
Argumentacja pozwanego dotycząca art. 15l ustawyCOVID-19 nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przepis art. 15l ustawyCOVID-19 w pierwotnym brzmieniu stanowił w ust. 1, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców wstrzymuje się pobieranie 1) wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi wynikających z umowy, której przedmiotem jest korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, a wynagrodzenia te nie są określane jako wprost zależne od faktycznego przychodu lub dochodu tego podmiotu za świadczenie przez niego usług w danym okresie 2) opłat abonamentowych, o których mowa wustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych(Dz. U. z 2019 r. poz. 1801 oraz z 2020 r. poz. 383), jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2, zgodnie z którym warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są: 1) świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych; 2) bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2; 3) uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.
Przepis ten został zmieniony przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255; zwanej dalej ustawą zmieniającą), który wszedł w życie z dniem 16 grudnia 2020 r. W brzmieniu obowiązującym od dnia 16 grudnia 2020 r. art. 15l ustawyCOVID-19 stwierdza zaś w ust. 1, że od przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców przez okres, w którym obowiązuje zakaz prowadzenia działalności na podstawieart. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wstrzymuje się pobieranie: 1) wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi wynikających z umowy, której przedmiotem jest korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, a wynagrodzenia te nie są określane jako wprost zależne od faktycznego przychodu lub dochodu tego podmiotu za świadczenie przez niego usług w danym okresie, 2) opłat abonamentowych, o których mowa wustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych(Dz. U. z 2020 r. poz. 1689), jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2, zgodnie z którym warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są: 1) świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych; 2) bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2; 3) uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r. Wobec braku w ustawie zmieniającej przepisów intertemporalnych uznać należy, że wstrzymanie poboru wynagrodzeń na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi od przedsiębiorców, których nie dotyczyły zakazy prowadzenia działalności na podstawieart. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludziustało z dniem 16 grudnia 2020 r., zaś utrzymane zostało w stosunku do przedsiębiorców, których te zakazy dotyczyły.
Z kolei zakazy prowadzenia działalności gospodarczej przez pozwanego w okresie objętym pozwem, tj. od czerwca 2020 r. do października 2020 r. regulowane były przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 792 z późn. zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 878 z późn. zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 964 z późn. zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1066 z późn. zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1356 z późn. zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 z późn. zm.).
Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez pozwanego, zgodnie z którym poprzez pojęcie wstrzymania poboru wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi rozumieć należy umorzenie opłat na rzecz tychże organizacji.
W ustawieCOVID-19 prawodawca w art. 15l posługuje się zwrotem „wstrzymuje się pobieranie”, jednakże już w art. 15gj sięga po „do umarzania (…) spłat należności”, w art. 15zzze po „należności pieniężne (…) mogą być umarzane”, w art. 15zzzg po „należności te mogą być umarzane”, w art. 15zzb ust. 1 pkt. 1 po „(…) starosta z urzędu albo na wniosek przedsiębiorcy może umorzyć w całości albo w części należności z tytułu zwrotu części dofinansowania” czy w art. 15zzd ust. 7 po „pożyczka wraz z odsetkami podlega umorzeniu (…)”. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283) do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Zasada wyrażona w § 10 jest najważniejszym i najbardziej znanym elementem tzw. zasady konsekwencji terminologicznej i służy realizacji tak ważnych zasad, jak zasada komunikatywności, zasada precyzji czy zasada adekwatności przepisów prawnych oraz stanowi odbicie dwóch zasad wykładni stosowanych powszechnie przez polskie sądy - zakazu wykładni synonimicznej i zakazu wykładni homonimicznej (por. G. Wierczyński [w:]Komentarz do rozporządzenia w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”[w:]Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, § 10, LEX/el.). Nie można wobec powyższego przyjąć, aby ustawodawca posługiwał się określeniami „wstrzymuje się pobieranie” oraz np. „podlega umorzeniu”, by oznaczyć jednakowe pojęcia, a zatem wstrzymanie pobieranie wynagrodzeń na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania nie oznacza umorzenia opłat z tego tytułu.
Do takiego wniosku prowadzić musi także sama definicja słowa „wstrzymywać” w języku naturalnym, zgodnie z którą słowo to oznacza m.in. „odłożyć coś na później, zaniechać czegoś na pewien czas, nie pozwolić sobie na coś” (por. „https://sjp.pwn.pl/slowniki/wstrzymywa%C4%87.html”). Przyjąć zatem należy, że „wstrzymuje się pobór” oznacza jedynie, że pobór ten zostaje na pewien czas zaniechany, przy czym istotne dla rozumienia art. 15l ustawyCOVID-19 jest także, że wstrzymuje się jedynie sam pobór, rozumiany jako czynność techniczna, nie niweczy się zaś obowiązku.
Nadmienić przy tym trzeba, że Sąd podziela wyrażony w literaturze pogląd, że przyjęcie interpretacji, przez Sąd stanowczo odrzuconej, art. 15l ustawyCOVID-19 jako zawierającego instytucję zwolnienia z obowiązku uiszczania wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi stanowi ingerencję ustawodawcy w umowy zawierane przez organizacje zbiorowego zarządzania z użytkownikami i budzi wątpliwości natury konstytucyjnej, w szczególności w zakresie pozbawienia organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi oraz twórców, reprezentowanych przez te organizacje ich dochodów, gdyż wynagrodzenia te nie są bowiem daninami publicznymi w przeciwieństwie do opłat abonamentowych (por. M. Ostrowski [w:] K. Szmid (red.),Ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Komentarz, art. 10, uwaga 3, Legalis).
Stanowisko odrzucające prezentowaną przez pozwanego interpretację art. 15l ustawyCOVID-19 jako zawierającego instytucję zwolnienia z obowiązku uiszczania wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie sądów powszechnych (tak Sąd Okręgowy w Katowicach w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt XXIV GW 439/21, nie publ.; Sąd Okręgowy w Katowicach w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt XXIV GW 419/21, nie publ.; Sąd Okręgowy w Katowicach w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt XXIV GW 426/21, nie publ.; Sąd Okręgowy w Katowicach w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt XXIV GW 429/21, nie publ.; Sąd Okręgowy w Lublinie w wyroku z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt XII GW 116/22, nie publ.; Sąd Okręgowy w Poznaniu w wyroku z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt XIX GW 383/21, nie publ.; Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt VII AGa 379/21, LEX nr 3370013)
Skoro zatem pozwany wbrew umowie iart. 354 k.c.nie wykonał zobowiązania zgodnie z jego treścią, żądanie powoda należało uznać za zasadne zarówno, co do zasady, jak i wysokości. Podkreślić przy tym należy, że powód pozwem dochodził jedynie należności netto w kwocie 1.150,00 zł.
Z tych też powodów Sąd orzekł jak w pkt. 1 wyroku.
W kwestii skapitalizowanych odsetek w kwocie 45,03 zł za okres od dnia 15 lutego 2021 r. do dnia 18 marca 2022 r. oraz odsetek ustawowych za opóźnienie, których powód dochodził od kwoty 1.150,00 zł od dnia 19 marca 2022 r., a od kwoty 45,03 zł od dnia wytoczenia powództwa tj. od dnia 11 maja 2022 r., wskazać należy, że prowadzenie usług hotelarskich zgodnie z § 9 ust. 7 i 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861 z późn. zm.) stało się dopuszczalne od dnia 8 maja 2021 r., a zatem od następnego dnia zgodnie z art. 15l ustawyCOVID-19 możliwy był pobór wynagrodzenia na rzecz powoda. W konsekwencji pozwany pozostawał w zwłoce dopiero od dnia 9 maja 2021 r., a do dnia 8 maja 2021 r. roszczenie powoda nie było wymagalne.
W myślart. 482 § 1 k.c.od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. W tym miejscu zaznaczyć należy, że skapitalizowane odsetki, których domagał się pozew wyliczony zostały przy użyciu stopy 3,60%. Przy użyciu tej stopy procentowej należne powodowi skapitalizowane odsetki za okres od dnia 9 maja 2021 r. do dnia 18 marca 2022 r. wynoszą 35,62 zł, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku, oddalając powództwo w tej części, w której powód żądał skapitalizowanych odsetek za okres od dnia 15 lutego 2021 r. do dnia 8 maja 2021 r., o czym orzeczono w pkt 2 wyroku.
W pozostałym zakresie o odsetkach ustawowych za opóźnienie od dochodzonych pozwem kwot orzeczono zgodnie zart. 481 § 1 i 2 zd. 1 k.c., który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.
O kosztach postępowania orzeczono w pkt. 3 wyroku zgodnie zart. 98 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony oraz zgodnie zart. 100 zd. 2in pricnipiok.p.c., według którego Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania, gdyż powód uległ jedynie co do odsetek ustawowych za opóźnienie i to jedynie w zakresie kilku dni. Na koszty postępowania obciążające pozwanego w łącznej kwocie 387,00 zł składały się kwota 270,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego powoda zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), kwota 100,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu zgodnie zart. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 755 z późn. zm.) oraz kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa zgodnieart. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej(t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).
Sędzia Jarosław Antoniuk

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

(...)
(...)
(...)