Sąd Rejonowy w Legnicy
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 234/14
Data wyroku: 2014-04-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Tabor-Wytrykowska
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 222 k.c.

Sygn. I C 234/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 kwietnia 2014 r.
Sąd Rejonowy w Legnicy I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Joanna Tabor-Wytrykowska

Protokolant:

sekr. sądowy Magdalena Jagiera

po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. w Legnicy
sprawy z powództwa strony powodowej GminyL.– Zarządu(...)wL.
przeciwko pozwanemuE. K.(K.)
o eksmisję

I
nakazuje pozwanemuE. K.(K.), aby opuścił, opróżnił i wydał stronie powodowej GminieL.– Zarządowi(...)wL.lokal mieszkalny nr (...)położony wL.przyul. (...);

II
orzeka, iż pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego;

III
zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 320,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 120,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 234/14

UZASADNIENIE
W pozwie strona powodowa GminaL.– Zarząd (...)wL.wniosła o nakazanie pozwanemuE. K., aby wraz ze wszystkimi osobami prawa jego reprezentującymi, opróżnił i wydał stronie powodowejlokal mieszkalny nr (...), położony wL.przyul. (...). Ponadto domagała się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu swojego żądania strona powodowa podała, iżlokal mieszkalny nr (...)położony wL.przyulicy (...)zajmowany jest przez pozwanego bez tytułu prawnego oraz nie zachodzą przesłanki do zawarcia z pozwanym umowy najmu.
PozwanyE. K.nie kwestionując prawdziwości okoliczności faktycznych przytoczonych w pozwie, wniósł o oddalenie powództwa w całości, ponieważ nie ma dokąd wyprowadzić się. Podniósł, że opłaty za mieszkanie reguluje na bieżące oraz, że spłacił zadłużenie za poprzedniego najemcę.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny :
Właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wL.przyul. (...)jest GminaL.– Zarząd (...)wL..
Głównym najemcą w/w lokalu na podstawie umowy najmu lokalu socjalnego z dnia 28 lutego 2011 r. byłaH. S.– znajoma pozwanegoE. K.. Umowa uległa rozwiązaniu na skutek upływu czasu na jaki została zwarta, tj. z dniem 8 stycznia 2014 r.
dowód: - akta lokalowe.
PozwanyE. K.ma 43 lata, jest żonaty, ale pozostaje z żoną w faktycznej separacji. W mieszkaniu przyul. (...)zamieszkał w dniu 4 marca 2013 r. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1800 zł netto, na jego utrzymaniu nikt nie pozostaje. Pozwany nie posiada tytułu prawnego do żadnego lokalu mieszkalnego.
dowód: - zeznania pozwanegoE. K., 00:10:08, k. 15.
Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. pozwany zwrócił się do strony powodowej o nawiązanie z nim umowy najmu lokalu przyul. (...). GminaL.– ZGM wL.odmówiła nawiązania z pozwanym stosunku najmu i wezwała pozwanego do wydania lokalu.
dowód: - pismo pozwanego z dnia 07.01.2014 r., k. 8,
- pismo strony powodowej z dnia 13.01.2014 r. k. 6.
Sąd zważył, co następuje :
Powództwo zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 222§1 k.c., właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.
W sprawie bezsporne było, że GminaL.jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wL.przyul. (...). Nadto, jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowego lokalu, pozwanemu nie przysługuje tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Okoliczność ta została wprost przyznana przez pozwanego, który zajął przedmiotowy lokal wyłącznie za wiedzą i zgodą dotychczasowego najemcyH. S.. W efekcie dopóki trwał stosunek prawny najmu pomiędzy właścicielem mieszkania aH. S.tytuł prawny pozwanego do lokalu wynikał wyłącznie z uzgodnień pomiędzy pozwanym aH. S.. Z tego powodu był nieskuteczny wobec właściciela mieszkania oraz wygasł z momentem wygaśnięcia stosunku najmu lokalu. Następnie pozwany również nie nawiązał stosunku najmu na przedmiotowe mieszkanie, co nie było przez niego kwestionowane oraz wynika z okoliczności faktycznych tej sprawy. Wskazują one bowiem na to, że wolą Gminy było odzyskanie lokalu od pozwanego jako korzystającego z niego bez tytułu prawnego.
Na marginesie należy zauważyć, że § 18 ust. 2 uchwały Rady MiejskiejL.z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminyL.(Dz.Urz.. Woj.D.. z 2003 r., nr 102, poz. 1967, z 2004 r., nr 150, poz. 2646), traktujący o nawiązaniu umowy najmu lokalu mieszkalnego z osobami, które pozostały po jego opuszczeniu przez najemcę, nie stanowi źródła uprawnienia osób spełniających kryteria wymienione w tym przepisie, bowiem zawarcie umowy najmu zależy od uznania gminy, która zgodnie z przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów zaspokaja potrzeby mieszkaniowe wspólnoty samorządowej.
W przedmiotowej sprawie Sąd miał też na uwadze, że w sprawach wytaczanych przez powodów-właścicieli, gdzie w grę wchodzi ochrona bezwzględnego prawa jakim jest prawo własności, w szczególności w procesach windykacyjnych, względy natury społecznej i inne należące do sfery osobistej pozwanych (tzw. zasady współżycia społecznego) nie mogą mieć decydującego znaczenia. Sąd Najwyższy jednoznacznie opowiedział się za niedopuszczalnością oddalenia powództwa windykacyjnego na podstawieart. 5 k.c.(por. np. orzeczenie z dnia 22 listopada 1994 r., II CRN 127/94, nie publikowane). Natomiast w orzeczeniu z dnia 25 maja 1973 r., III CRN 97/80 (OSNCP 12/80, poz. 250) Sąd Najwyższy stwierdził, że przy żądaniu eksmisji zasady współżycia społecznego mogą jedynie powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności.
W ocenie Sądu, w sprawie nie ujawniono okoliczności o charakterze wyjątkowym, nadzwyczajnym, które uzasadniałyby ograniczenie prawa własności przysługującego GminieL..
W efekcie powyższego Sąd uznał, iż pozwany zajmuje lokal przyul. (...)bez tytułu prawnego. Dlatego powództwo podlegało uwzględnieniu na podstawieart. 222 § 1 k.c., o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.
Rozstrzygniecie w punkcie II wyroku oparte jest na treści art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego(Dz.U.01.71.733 ze zm.), zgodnie z którym obowiązkiem sądu nakazującego opróżnienie lokalu jest zbadanie z urzędu czy pozwany spełnia ustawowo określone kryteria do otrzymania lokalu socjalnego (art. 14 ust. 4 ustawy).
W ocenie Sądu okoliczności faktyczne ujawnione w tym postępowaniu nie dają podstaw do przyjęcia, że pozwany, spełnia kryteria do otrzymania lokalu socjalnego.
W szczególności, Sąd miał na względzie, stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 15 listopada 2001 r. (III CZP 66/2001 ), gdzie wyraźnie zaakcentowano, iż z ochrony przewidzianej w art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów nie korzystają osoby, które nigdy nie dysponowały tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, w tym osoby, które objęły go samowolnie. W tym wypadku argumenty dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej pozwanego nie mogą mieć decydującego znaczenia. Niezależnie jednak od tego pozwany nie jest osobą bez dochodów, czy korzystającą z pomocy opieki społecznej, ani w inny sposób nieporadną życiowo. Jak wynika ze złożonych przez niego zeznań pozwany nie jest niezdolny do pracy. Dochody przez niego uzyskiwane są w wysokości powyższej kryterium dochodowego, określonego w uchwale Rady MiastaL.z dnia 26 maja 2003 r. (100 % najniższej emerytury w gospodarstwach jednoosobowych obowiązującej w roku poprzedzającym złożenie wniosku - od 1 marca 2014 r. jest to kwota 844,45 zł).
Z tych przyczyn orzeczono jak w punkcie II wyroku.
Orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie III wyroku, znajduje uzasadnienie w treściart. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zwróci przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony. Do kosztów tych w niniejszej sprawie należy opłata sądowa od pozwu w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa radcy prawnego w wysokości 120 zł.