Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 459/22
Data wyroku: 2023-06-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Skorupka
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 258 § 1 k.k.

Sygnatura akt II AKa 459/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 czerwca 2023 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka
Protokolant: Daria Machnik

przy udziale Waldemara Kawalca prokuratora Prokuratury(...)weW.
po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2023 r.
sprawyŁ. S.oskarżonego o czyny
zart. 258 § 1 k.k.iart. 245 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt III K 21/22

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

zwalnia oskarżonegoŁ. S.z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z 26 lipca 2022 r., III K 21/22 uznałŁ. S.za winnego przestępstwa zart. 258§1 KK, za co wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz za winnego przestępstwa zart. 245 KK, za co wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolości i karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego adw.R. D.zarzucając:

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że:

oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy z dowodów to nie wynika,

oskarżony wywierał wpływ na czynnościM. K., gdy z dowodów to nie wynika;

obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

art. 410 KPKprzez oparcie wyroku na selektywnie wybranych dowodach,

art. 7 KPKprzez dowolną ocenę dowodów,

art. 5§2 KPKprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.

We wniosku odwoławczym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Apelacja jest bezzasadna, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody ujawnione na rozprawie głównej, a na podstawie uzyskanych środków dowodowych ustalił fakty odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy. Tym samym, wymieniony sąd nie dopuścił się uchybień wskazanych w skardze.
W uzasadnieniu skargi podaje się, że brak jest jakichkolwiek konkretów, choćby częstotliwości rzekomych transakcji, w jakich brał udział oskarżony, a także rodzaju i ilości narkotyków, którymi handlował, kogo i ile razy zastraszał na polecenieŻ.. Podnosi się również, że sąd pierwszej instancji powołał zeznaniaD. Z.iM. K., jako podstawę dokonanych ustaleń, pomimo że „nie mają oni pojęcia, coS.miał robić w grupie przestępczejŻ.”. Żaden z nich nie podał źródła informacji oS.. UdziałuS.w grupie przestępczej nie potwierdza także dokumentacja fotograficzna (k. 401-402) oraz schematy połączeń telefonicznych (k. 1155-1163). Natomiast odnośnie do czynu zart. 245 KK, według apelacji, oskarżony znalazł się przypadkowo pod zakładem karnym, namówiony przez kolegę, z którym pił alkohol.
Oceniając sformułowane w skardze zarzuty, w pierwszej kolejności należy zważyć, że nielogiczne jest podnoszenie zarzutu obrazy przepisuart. 5§2 KPKjednocześnie z zarzutem obrazyart. 7 KPKoraz zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych. Jeżeli twierdzi się, że sąd wadliwie ocenił dowody i w efekcie błędnie ustalił fakty kluczowe dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, to nielogiczne jest twierdzenie, że jednocześnie sąd rozstrzygnął niedające się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Drugi z tych zarzutów można wszak podnieść dopiero wtedy, gdy sąd prawidłowo ocenił dowody, a pomimo to niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnął niezgodnie z kierunkiem zasadyin dubio pro reo. Z tego względu, zarzut obrazy przepisuart. 5§2 KPKsąd odwoławczy ocenił jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Odnośnie do dalszych kwestii należy zauważyć, że przestępstwo zart. 258§1 KKma formalny charakter. Dla ustalenia, że sprawca brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, nie mają znaczenia okoliczności wskazane w apelacji, tj., że oskarżony nie handlował narkotykami. Wystarczające jest ustalenie, że sprawca przystąpił do grupy ze świadomością jej celu i form działania, gotów brać udział w prowadzonej działalności. Dla przypisania odpowiedzialności za czyn zart. 258§1 KKnie jest wymagane pełnienie w grupie określonych ról, funkcji czy zadań.
M. K., który w postępowaniu przygotowawczym „współpracował” z organami ścigania, przyznał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierowałA. Ż., a w składanych wyjaśnieniach ujawnił fakty dotyczące działalności przestępczej tego i innych podejrzanych. Na rozprawie w dniu 26 maja 2022 r.M. K.zeznał zaś, żeP.jest mały i każdy w tym mieście się zna.A. Ż.handlował narkotykami i przymuszał go do tego procederu.Ł. S.należał do grupyŻ., choć nie wie, czym dokładnie się zajmował. Gdy siedział w areszcie, to pod zakład karny przyszliŻ.,S.,P.z pizzerni iM. S.. Krzyczeli, że jest konfidentem i ma wycofać swoje wyjaśnienia, bo inaczej „go zajebią”.
Na tej samej rozprawieD. Z.zeznał, że pod aresztem byłŻ.iS.. Rzucali petardami. Cały areszt „huczał” o tym zdarzeniu. Świadek dodał, żeS.miał układ zŻ..M. M.zeznał zaś, że zawiózł pod aresztŻ.iP.z pizzerni. Na miejscu doszedł do nichS.. Wszyscy byli pijani i krzyczeli. Były petardy i wyzwiska. Okoliczności te potwierdziłP. C., będący funkcjonariuszem w zakładzie karnym, w którym przebywałM. K..
Podnosząc zarzut obrazy przepisuart. 7 KPKprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, w apelacji nie podano, na czym polegały uchybienia sądu przy ocenie zeznań wymienionych świadków. W tym sensie, zarzut jest gołosłowny. Natomiast sąda quozeznania wymienionych osób ocenił przez pryzmat innych dowodów ujawnionych na rozprawie głównej, w tym wyjaśnieńŁ. S.. Wymieniony sąd uzasadnił, że dał wiaręM. K., gdyż jego zeznania zostały potwierdzone innymi dowodami, zwłaszcza zeznaniamiD. Z.,M. M.iP. C.. Sądmeritiuzasadnił również, że odmówił uznania za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, gdyż są one sprzeczne z wymienionymi dowodami.
Na podstawie tych dowodów, sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, żeŁ. S.1 litego 2020 r. przed Zakładem Karnym wP.krzyczał „K., konfidencie, rozjebiemy cię”, w celu wywarcia na niego wpływu, przez zmianę składanych wyjaśnień. Doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, żeŁ. S.nie przyszedł pod wymieniony zakład karny przez przypadek lub dla rozrywki, aby ćwiczyć głos.Ł. S.przybył tam, gdyż należał do grupy przestępczejA. Ż.i prawdopodobnie od niego otrzymał takie polecenie. Krzycząc razem z innymi, żeM. K.jest konfidentem i ma przestać „sypać” inne osoby, bo w przeciwnym razie „zajebią go”,Ł. S.okazywał solidarność zA. Ż.oraz innymi członkami grupy przestępczej, co trafnie ustalił sądmeriti.
Twierdzenie apelacji, że oskarżony przyszedł pod areszt śledczy przypadkowo, gdyż został namówiony przez kolegę, z którym pił alkohol, nie wytrzymuje testu wiarygodności. Nie sposób uznać za wiarygodne twierdzenie, że oskarżony nie będąc członkiem grupyŻ.zgodził się przyjść pod zakład karny, wykrzykiwał tam słowa, o których była mowa oraz wrzucał petardy na teren tego zakładu.
Według apelacji, oskarżonego do przyjścia pod zakład karny namówił nieA. Ż., z którym chodził na siłownię i dzielił zainteresowania hobbystyczne, ale inna osoba, której w apelacji się nie wymienia. Nie podaje się, czy była to osoba należąca również do grupyŻ., czy nie związana z tą grupą. Taką wersję należy jednak odrzucić, gdyż ktoś, kto nie należał do grupyŻ., nie miał żadnego powodu, aby przyjść pod zakład karny, w którym przebywałM. K.. Jeżeli zaś namawiającym była osoba należąca do grupy przestępczejA. Ż., to takie twierdzenie jedynie potwierdza ustalenie sądu pierwszej instancji, żeŁ. S.był członkiem tej grupy.
Bezzasadny jest zarzut obrazy przepisuart. 410 KPK, który zresztą nie został uzasadniony. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia zaś wątpliwości, że sąd uwzględnił wszystkie dowody ujawnione na rozprawie głównej. Wbrew zarzutowi, sąd nie wydał wyroku na podstawie części bądź niektórych dowodów albo na podstawie dowodów, które nie zostały ujawnione. Inną kwestia jest zaś okoliczność, że fakty istotne dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego zostały ustalone na podstawie tych dowodów, które zostały uznane za wiarygodne. Taka sytuacja nie świadczy jednak o tym, że wyrok został wydany na podstawie wybiórczych dowodów.
Podsumowując należy stwierdzić, że bezzasadne są zarzuty obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, uznając część z nich za wiarygodne, a innym odmawiając tego przywileju. Na podstawie ujawnionych dowodów uznanych za wiarygodne, sąd ustalił fakty relewantne dla oskarżonego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku.
Mając to wszystko na względzie, orzeczono jak na wstępie.

SSA Jerzy Skorupka