Sąd Rejonowy w Grudziądzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 986/21
Data wyroku: 2023-12-21 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Maciej Lubiński

Sygn. akt I Ns 986/21

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2023 roku
Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Maciej Lubiński
Protokolant: stażysta Joanna Rakoczy
po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 roku w Grudziądzu
na rozprawie sprawy z wnioskuA. S.,K. S.iW. S.
z udziałemK. B.iM. B.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie
p o s t a n a w i a :

I
stwierdzić, żeA. S., córkaW.iK.,PESEL (...), nabyła z dniem 8 sierpnia 2013 roku przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości, stanowiącejdziałkę o numerze (...)(identyfikator:(...)
(...)
(...)) o powierzchni 0,0495 ha, położonej w(...), dla której Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadziksięgę wieczystą o numerze (...);

II
zasądzić solidarnie od uczestników postępowaniaK. B.iM. B.solidarnie na rzecz wnioskodawcówA. S.,K. S.iW. S.kwotę 2.734,00 zł (dwa tysiące siedemset trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu części kosztów postępowania wrazz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, nie obciążając uczestników kosztami w pozostałym zakresie na podstawieart. 102 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.;

III
nakazać pobrać solidarnie od uczestników postępowaniaK. B.iM. B.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 2.214,12 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych dwanaście groszy) tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I Ns 986/21

UZASADNIENIE
WnioskodawcyA. S.,K. S.iW. S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o stwierdzenie, żeK. S.iW. S.z dniem 8 sierpnia 2003 roku, ewentualnieA. S.z dnia 8 sierpnia 2013 roku, nabyli przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości, stanowiącejdziałkę nr (...)o powierzchni 0,0495 ha, położonej w(...), dla której Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadziksięgę wieczystą o numerze (...). Wnioskodawcy wnieśli także o zasądzenie na ich rzecz od uczestników kosztów postępowania.
Argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniosku wnioskodawcy przedstawili w uzasadnieniu wniosku /k. 6-10/.
W odpowiedzi na wniosek uczestnicy postępowaniaK. B.iM. B., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieślio odrzucenie wniosku albo oddalenie wniosku i zasądzenie na ich rzecz od wnioskodawców kosztów postępowania.
Argumenty przemawiające za oddaleniem wniosku uczestnicy przedstawiliw uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek /k. 75v-76/.

Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 8 sierpnia 1983 rokuZ. S. (1)nabył odS. S. (1)nieruchomość rolną, stanowiącądziałkę nr (...)o powierzchni 0,3000 ha, położoną w(...), dla której Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadziksięgę wieczystą (...).Z. S. (1)nabył przedmiotową nieruchomość na prośbę swojego brataW. S.i jego żonyK. S., którzy nie spełniali obowiązujących wówczas wymogów do nabycia nieruchomości rolnej. Wnioskodawcy sfinansowali zakup tej nieruchomości i od razu weszli w jej posiadanie jako posiadacze samoistni.
Z. S. (1)zmarł w dniu 31 października 1990 roku. W dniu8 kwietnia 1991 roku jego spadkobiercy darowali powyższą nieruchomość małoletniej wówczasE. S., tj. siostrzeA. S.. Z kolei w dniu30 września 2004 rokuE. S.darowała przedmiotową nieruchomość wnioskodawczyniA. S..
S. S. (1)sprzedałZ. S. (1)działkę nr (...)po wydzieleniu jej z nieruchomości położonej w(...), dla której Sąd RejonowywG.prowadziksięgę wieczystą (...). Wcześniej ta część nieruchomości była oddana w dzierżawęH. Z., która uprawiała na niej tytoń. KiedyH. Z.zrezygnowała z dalszej dzierżawy,S. S. (1)zaproponował dzierżawęW. S., ale wnioskodawcy woleli nabyć nieruchomość na własność.
S. S. (1)zmarł w dniu 22 marca 1992 roku, a spadek po nim, w tym udział w gospodarstwie rolnym położonym w(...), na podstawie testamentu notarialnego nabył w całości jego synM. S., który dopiero w dniu 5 grudnia 2018 roku złożył wniosek o wpisanie go jako właściciela wksiędze wieczystej (...). Po śmierci ojcaM. S.na stałe wyjechał doN.,a na nieruchomości w(...)pozostałaJ. S.(siostraS. S. (1)), która zmarła w 1994 roku. Za życiaJ. S.opiekował się jej synB. S., który odwiedzał matkę raz na trzy dni. Po jej śmierci na tej nieruchomości mieszkali m.in. jej wnukowieD. P.iR. S., a później ich ojciecB. S.wraz z żoną i pozostałymi dziećmi.
Po zakupie nieruchomościW. S.iK. S.ogrodzilidziałkę nr (...)metalową siatką w ten sposób, że na skutek błędnych pomiarów ogrodzeniem objęli także fragment sąsiedniej nieruchomości o powierzchni 0,0495 ha, dla której Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadziksięgę wieczystą (...)(obecniedziałka nr (...)). Wnioskodawcy nie mieli świadomości, że ogrodzenie wykracza poza granicedziałki nr (...)i cały ogrodzony teren traktowali jak swoją własność. Świadomości takiej nie miał takżeS. S. (1), który nigdy nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do przebiegu ogrodzenia. Zastrzeżeń takich nie mieli również mieszkający na sąsiedniej nieruchomościJ. S., a późniejB. S..
Na posiadanej przez siebie nieruchomościW. S.iK. S.uprawiali warzywa i owoce. Postawili także drewniany dom i kilka tuneli foliowych. W 1995 rokuW. S.iK. S.zamieszkaliw bloku wG., a posiadanie nieruchomości przejęła ich córkaA. S.. W 2010 roku - po uzyskaniu wszystkich niezbędnych pozwoleń administracyjnych - rozpoczęła ona na tej nieruchomości budowę nowego domu jednorodzinnego. W 2010 roku wymieniono też ogrodzenie z siatki na nowoczesne panele. Przebieg ogrodzenia pozostał jednak bez zmian, poza niewielkim „ścięciem” narożnika przy granicy zdziałką nr (...)na wysokości transformatora (na prośbęB. S., aby umożliwić mu przejazd traktorem). Rozpoczynając budowęA. S.- tak jak jej rodzice - nie miała świadomości, że ogrodzenie wykracza poza granicedziałki nr (...)(obecnie(...)). Na tej części nieruchomości wnioskodawczyni posadziła świerki, ozdobne krzewy i trawnik, a także zamontowała drogi system nawadniający. Dopiero w 2019 rokuM. S.zorientował się, że wnioskodawczyni zajmuje część jego nieruchomości, tj. częśćdziałki nr (...). Wnioskodawczyni początkowo była gotowa rozwiązać problem, nabywając zajętą część nieruchomości, aleM. S.był zainteresowany jedynie sprzedażą całej nieruchomości.
W maju 2021 rokuM. S.sprzedał swoją nieruchomośćK. B.iM. B.. W dniu 6 lipca 2021 roku nabywcy nieruchomości wytoczyli przeciwkoA. S.powództwo o wydanie nieruchomości, stanowiącejdziałkę nr (...).
(okoliczności bezsporne;
dowód:akt notarialny z 8.08.1983 r. – k.21-22 akt i w aktach KW(...);
akt notarialny z 8.04.1991 r. – k. 26-27 akt i w aktach KW(...);
akt notarialny z 30.09.2004 r. – k. 26-29 akt i w aktach KW(...);
odpis skrócony aktu zgonuZ. S.– k. 24 akt;
wydruk treściksięgi wieczystej KW (...)– k. 30-34 akt;
wypis i wyrys dot.działki nr (...)– k. 35-36 akt;
fotogrametryczne zdjęcia lotnicze – k. 47-53 akt;
zdjęcia nieruchomości – k. 54-60 akt;
mapa sytuacyjna wg stanu na dzień 14.06.1987 r. – k. 61 akt;
wydruk z geoportalu – k. 86 akt;
postanowienie z 25.06.1998 r. – k.8 akt KW(...);
wydruk wiadomości z aplikacji(...)– k. 87-88 akt;
akt notarialny z 26.05.2021 r. – k. 6-17 akt I C 912/21;
pozew z 6.07.2021 r. – k. 4-5 akt I C 912/21;
opinia biegłego geodetyE. W.– k. 135-140 akt;
zeznania świadkaR. S.– k. 111-112 akt;
zeznania świadkaE. S.– k. 112-112v akt;
zeznania świadkaT. P.– k. 112v-113 akt;
zeznania świadkaM. P.– k. 113-113v akt;
zeznania świadkaB. S.– k. 113v-114 akt;
zeznania świadkaŁ. S.– k. 114-114v akt;
zeznania świadkaM. S.– k. 114v-115 akt;
zeznania świadkaD. P.– k. 115-115v akt;
przesłuchanie wnioskodawczyniK. S.– k. 119-120 akt;
przesłuchanie wnioskodawcyW. S.– k. 120-120v akt;
przesłuchanie wnioskodawczyniA. S.– k. 120v-121 akt;
przesłuchanie uczestnikaK. B.– k. 121-121v akt;
przesłuchanie uczestniczkiM. B.– k. 121v akt)

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, aktachI C 912/21, aktach ksiąg wieczystych(...)i(...), zeznania świadkówR. S.,E. S.,T. P.,M. P.,B. S.,Ł. S.,M. S.iD. P., a także na podstawie opinii biegłego z zakresu geodezjiE. W. (2)i przesłuchania wnioskodawcówK. S.,W. S.iA. S.oraz uczestników postępowaniaK. B.iM. B..
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty i zdjęcia zgromadzone w toku postępowania. Ich prawdziwość nie budziła bowiem wątpliwości i nie była kwestionowana przez uczestników postępowania.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadkówE. S./k. 112-112v/,T. P./k. 112v-113/,M. P./k. 113-113v/,B. S./k. 113v-114/ iŁ. S./k. 114-114v/ oraz wnioskodawcówK. S./k. 119-120/,W. S./k. 120-120v/ iA. S./k. 120v-121/. Zeznania tych osób są bowiem logiczne, konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Wyłania się z nich spójny obraz posiadania przedmiotowej nieruchomości, począwszy od lat 80. ub. wieku. W świetle zeznań świadków przede wszystkim nie ma wątpliwości, że przebieg ogrodzenia oddzielającego nieruchomości nie był zmieniany od momentu jego postawienia (poza niewielkim „ścięciem” narożnika przy granicy zdziałką nr (...)w latach 2010-2011), czego obiektywnym potwierdzeniem są zdjęcia fotogrametryczne z lat 1987-2014 /k. 47-53/, mapa sytuacyjna odzwierciadlająca stan na dzień 14 czerwca 1987 roku /k. 161/ i mapa sporządzona przez biegłego w niniejszej sprawie /k. 139/.
Sąd nie dał wiaryR. S./k. 111-112/,M. S./k. 114v-115/ iD. P./k. 115-115v/, że sporny fragment nieruchomości został oddany wnioskodawcom w dzierżawę w zamian za pomidory lub ogórki. Nie potwierdziły tego zeznania pozostałych świadków ani wnioskodawców, a w toku postępowania nie przedłożono żadnych dokumentów, które chociażby uprawdopodabniały zawarcie umowy dzierżawy.Przede wszystkim zdecydowanie zaprzeczył temuB. S./k. 113v/, tj. ojciecR. S.iD. P., który przez wiele lat był sąsiadem wnioskodawców, a wcześniej często odwiedzał mieszkającą tam matkę, tj.J. S..Świadek ten zeznał, że nie było żadnych informacji, że płot stoiz przekroczeniem własności PaństwaS.i nie słyszał, aby jego matka dostawała pomidory za dzierżawę. ZeznaniaR. S.iD. P.są zaś w tej części niespójne i niekonsekwentne. PoczątkowoR. S.zdecydowanie twierdził, że jego babcia dostawała pomidory za zgodę na postawienie folii przezW. S./k. 111v/, ale odpowiadając na pytania pełnomocnika wnioskodawców zeznał już, że o „tych pomidorach” słyszał tylko od ojca, który mówił, że babcia dostaje pomidory od sąsiada, ale „za co i jak to nie wiem”. Świadek dalej wskazał, że „teraz się tak wszystko składa i uważa, że te pomidory były za ziemię” /k. 112/. Chwilę później – odpowiadając na pytania pełnomocnika uczestników – świadek znowu zmienił swoje zeznania. Z koleiD. P.zeznał /k. 115-115v/, że babciaJ. S.mówiła, że była dzierżawa ziemi zajmowanej przezW. S., a pomidory i ogórki były za dzierżawę. Na podstawie informacji usłyszanych od babci świadek myślał jednak, że cały narożnik był dzierżawiony, czyli caładziałka nr (...), a dopiero później dowiedział się, że narożnik ten został sprzedany. Z zeznań świadka nie wynika zatem, aby wnioskodawcy dzierżawili sporny pas gruntu. Na podstawie zeznańD. P.można by raczej uznać, żeJ. S., mówiąc o dzierżawie, miała na myśli po prostu ziemię, która była kiedyś oddana w dzierżawęH. Z., a która później została sprzedanaZ. S. (1).
W ocenie Sądu zeznaniaM. S.,R. S.iD. P.są nie tylko sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, ale także są niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Oddanie nieruchomości na wiele lat w dzierżawę „za parę skrzynek pomidorów i ogórków”ito bez obowiązku uiszczania podatku od nieruchomości za dzierżawioną ziemięjest po prostu mało prawdopodobne. Ponadto w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że pierwszą rzeczą, jaką wnioskodawcy zrobili po zakupie nieruchomości, było jej ogrodzenie. Dopiero później pojawiły się uprawy i tunele foliowe. Tunele foliowe zawsze były stawiane przez wnioskodawców w granicach wyznaczonych przez ogrodzenie, którego przebieg przez lata pozostawał przecież bez zmian. Nielogiczne są zatem zeznaniaM. S., żeW. S.miał za mało ziemi, aby postawić „folię” i dlatego „pożyczał” ziemię odS. S. (1)/k. 114v/. Gdyby tak było, to wnioskodawcy musieliby przesunąć postawione wcześniej ogrodzenie, aby zrobić miejsce na dodatkowe tunele foliowe, a coś takiego nigdy się nie zdarzyło. Wnioskodawcy nabyli tyle ziemi, ile potrzebowali i zawsze gospodarowali na nieruchomości w granicach postawionego przez siebie ogrodzenia.
M. S.w 1992 roku wyjechał na stałe doN.i trudno uwierzyć, aby w 1995 roku interesował się odbiorem skrzynki pomidorów i ogórków /k. 115/. Wszystko wskazuje na to, żeM. S.dopiero w 2019 roku zorientował się, żeA. S.zajmuje część jego nieruchomości, tj. gdy podjął starania zmierzające do sprzedaży nieruchomości (przypomnieć w tym miejscu warto, żeM. S.dopiero w dniu 5 grudnia 2018 roku złożył wniosek o wpisanie go jako właściciela wksiędze wieczystej (...)). Biorąc pod uwagę postawęM. S.wobec wnioskodawców, nie ma wątpliwości, że gdyby świadek wcześniej wiedział o naruszeniu jego własności, to znacznie szybciej podjąłby działania zmierzające do ochrony tego prawa. Była do tego podstawa chociażbyw latach 1996-1998, kiedy – zgodnie z zeznaniamiR. S./k. 111v/ –W. S.odmówiłB. S.„ścięcia” narożnika ogrodzenia przy transformatorze. W świetle zasad doświadczenia życiowego uznać też należy, żeA. S.nie poczyniłaby nadziałce nr (...)tak znacznych nakładów, gdyby miała świadomość, że nie stanowi ona jej własności. Wnioskodawczyni uzyskała wszystkie pozwolenia administracyjne na budowę domu i w toku postępowania administracyjnego nikt nie zorientował się, że ogrodzenie wykracza pozadziałkę nr (...). Z materiału dowodowego nie wynika również, abyM. S.składał w toku postępowania administracyjnego jakiekolwiek zastrzeżenia, czy też próbował w inny sposób wstrzymać rozpoczęcie budowy przez wnioskodawczynię.
W kontekście wiarygodności świadków nie sposób też nie zauważyć, żeM. S.był osobiście zainteresowany wynikiem niniejszej sprawy. W przypadku prawomocnego uwzględnienia niniejszego wniosku, będzie on musiał bowiem liczyć się z ewentualnymi roszczeniami ze stronyK. B.iM. B., gdyż okaże się, że uczestnicy nie nabyli całej nieruchomości, za którą zapłacili.
Sąd uznał zeznaniaK. B./k. 121-121v/ iM. B./k. 121v/ za prawdziwe, ale nie miały one większego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Uczestnicy nabyli bowiem nieruchomość dopiero w maju 2021 roku i nie mieli wiedzy na temat wcześniejszego posiadania spornej części nieruchomości.
Sąd w całości podzielił opinię biegłego geodetyE. W. (2)/k. 149-155/, gdyż jest ona rzetelna, jasna, kategoryczna oraz niesprzeczna. Opinia nie była kwestionowana przez uczestników postępowania.
Przechodząc do rozważań prawnych w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie było podstaw odrzucenia wniosku /k. 74v/. Przed tut. Sądem pod sygn. I C 912/21 rzeczywiście toczy się sprawa z powództwaK. B.iM. B.przeciwkoA. S.o wydanie spornej części nieruchomości. Podniesienie zarzutu zasiedzenia w sprawie o wydanie rzeczynie stanowi jednak przeszkody do złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. W takiej sytuacji nie zachodzi bowiem tożsamość przedmiotowa spraw, o której mowa wart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.Zarzut zasiedzenia stanowi kwestię prejudycjalną w postępowaniu o wydanie rzeczy i może skutkować oddaleniem powództwa, ale w razie złożenia osobnego wniosku o stwierdzenie zasiedzenia postępowanie o wydanie rzeczy powinno po prostu zostać zawieszone na podstawieart. 177 § 1 pkt 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
Zgodnie zart. 172 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny(Dz. U. z 1964 r. Nr(...), poz.(...)ze zm.; dalej:k.c.) posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat 20 jako

    posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat 30 posiadacz nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze, przy czym na podstawie zart. 176 § 1 i 2 k.c.posiadacz może doliczyć czas posiadania swego poprzednika. W myślart. 336 k.c.posiadaczem samoistnym jest ten, kto rzeczą włada jak właściciel. W orzecznictwie wskazuje się, że samoistne posiadanie polega na faktycznym wykonywaniu tych uprawnień, które składają się na treść prawa własności. Dla istnienia samoistnego posiadania konieczne jest zatem faktyczne władanie rzeczą, czyli dostrzegalny fakt wykonywania fizycznego władztwa (

    corpus), oraz czynnik psychiczny w postaci zamiaru władania rzeczą dla siebie (

    cum animo rem sibi habendi; zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia2013 r.,(...), LEX nr(...)).
Podkreślić należy, że zgodnie zart. 339 k.c.domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym. Skutkiem tego domniemania jest to, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, że ten, kto faktycznie włada rzeczą, nie jest posiadaczem samoistnym (zob. J. Gołaczyński [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. E. Gniewek, P. Machnikowski, 2017. kom. do art. 339).
Z powyższych przepisów wynika, że nabycie własności nieruchomościw drodze zasiedzenia uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek: władania nieruchomością jak właściciel oraz upływu czasu, którego długość zależy od dobrej lub złej wiary posiadacza w chwili nabycia posiadania. Ustawowy termin zasiedzenia wynosi obecnie 20 lat w przypadku dobrej wiary posiadacza i 30 latw przypadku złej wiary posiadacza. Terminy te wprowadzone zostałyustawą z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy – Kodeks cywilny(Dz. U. z 1990 r. Nr(...), poz. 321; dalej: ustawa nowelizująca), która weszła w życie w dniu 1 października 1990 roku. Przed tą datą terminy zasiedzenia wynosiły zaś odpowiednio 10 i 20 lat. Przedłużenie terminu zasiedzenia przewidziane powołaną ustawą nie wchodziło w grę, gdy zasiedzenie nastąpiło przed wejściem jej w życie (zob. uchwała Sądu Najwyższegoz dnia 10 stycznia 1991 r., III CZP 73/90, OSNCP 1991/7 poz. 83; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 września 1993 r., II CRN 89/93).
W ocenie Sądu uczestnicy postępowaniaK. B.iM. B.nie obalili domniemania zart. 339 k.c.Nie zaoferowali bowiem żadnego obiektywnego dowodu wskazującego na to, że sporny fragment nieruchomości rzeczywiście został oddany wnioskodawcom w dzierżawę. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika zaś, żeK. S.iW. S.najpóźniej w dniu 8 sierpnia 1983 roku stali się posiadaczami samoistnymidziałki nr (...), a także – na skutek błędnych pomiarów – fragmentu sąsiedniej nieruchomości o powierzchni 0,0495 ha (obecniedziałka o numerze (...)). Wnioskodawcy cały ogrodzony teren traktowali jak swoją własność i przynajmniej do 2019 roku nie mieli świadomości, że ogrodzenie wykracza poza granicedziałki nr (...)(obecnie(...))1. Uznać jednak należało, żeK. S.iW. S.nabyli posiadanie nieruchomości w złej wierze, gdyż nie byli stroną umowy sprzedażydziałki nr (...)(por. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższegoz dnia 6 grudnia 1991 r., mającej moc zasady prawnej, III CZP 108/91, OSNC 1992/4/48). Skoro wnioskodawcy mieli świadomość, że formalnie nie są właścicielamidziałki nr (...), to tak samo należy ocenić ich wiarę w odniesieniu dodziałki nr (...). W konsekwencji w przypadku wnioskodawców zastosowanie mógł mieć jedynie30-letni okres zasiedzenia, który rozpoczął swój bieg w dniu 8 sierpnia 1983 roku.Na podstawieart. 176 § 1 k.c.A. S.do czasu swego posiadania mogła doliczyć czas posiadania swoich poprzedników, czyli swoich rodziców. Zasiedzenie nieruchomości przez wnioskodawczynię nastąpiło zatem z dniem8 sierpnia 2013 roku. Późniejsze rozmowy wnioskodawczyni zM. S.na temat sprzedaży części nieruchomości nie mogły zniweczyć skutków nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawieart. 172 k.c.i wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego, w punkcie I. postanowienia stwierdził, żeA. S.nabyła z dniem 8 sierpnia 2013 roku przez zasiedzenie prawo własności nieruchomości, stanowiącejdziałkę o numerze (...)(identyfikator:(...)_2.(...)(...)) o powierzchni 0,0495 ha, położonej w(...), dla której Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadziksięgę wieczystą o numerze (...).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 520 § 3 zdanie pierwsze k.p.c.orazart. 102 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.W ocenie Sądu w sprawieo zasiedzenie, w której uczestnicy żądają oddalenia wniosku – a tak było w niniejszej sprawie – zachodzi sprzeczność interesów uczestników postępowania, uzasadniająca rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zgodnie zart. 520 § 3 zdanie pierwsze k.p.c.(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2011 r., III CZ 27/2011, Izba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego 2012/5). Ta zasada musiała być akceptowanaw niniejszej sprawie przez wnioskodawców i uczestników, gdyż zarówno wnioskodawcy, jak i uczestnicy, domagali się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skoro wniosek o zasiedzenie został uwzględniony, to w konsekwencji uczestnicy powinni zwrócić wnioskodawcom koszty postępowania w wysokości 6.909,00 zł, na którą złożyły się: opłata od wniosku w kwocie 2.000,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictw w kwocie 34,00 zł, zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego geodety w kwocie 1.500,00 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.375,00 zł (2.700,00 zł + 675,00 zł za postępowanie zażaleniowe). Wysokość stawki wynagrodzenia występującego w sprawie adwokata określono na podstawie § 5 pkt 1 w zw. z§ 2 pkt 6(2.700,00 zł) oraz § 10 ust. 2 pkt 1 (675,00 zł) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Jako wartość przedmiotu sprawy przyjęto wartość przedmiotowej nieruchomości wskazaną przezK. B.iM. B.w sprawie I C 912/21, tj. kwotę(...).000,00 zł. Jednak na podstawieart. 102 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.Sąd obciążył uczestników tylko częścią wymienionych wyżej kosztów postępowania, tj. kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 2.734,00 zł.Z uwagi bowiem na charakter sprawy, nawet gdyby uczestnicy nie kwestionowali żądania wniosku, to wnioskodawcy i tak musieliby ponieść opłatę od wniosku i koszty sporządzenia opinii przez biegłego. W ocenie Sądu nie było jednak podstaw, abyw całości nie obciążać uczestników kosztami postępowania. Pomimo dowodów przedstawionych przez wnioskodawców w sprawie I C 912/21, a później w niniejszej sprawie, uczestnicy do samego końca wnosili o oddalenie wniosku, zmuszając wnioskodawców do korzystania z fachowej pomocy prawnej. Skoro wnioski uczestników zostały oddalone, to powinni oni przynajmniej częściowo zwrócić wnioskodawcom poniesione przez nich koszty postępowania.
O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawieart. 98 § 11k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
W punkcie III. postanowienia Sąd, na podstawieart. 520 § 3 k.p.c.w zw. zart. 113 ust. 1uoks, nakazał pobrać solidarnie od uczestników postępowaniaK. B.iM. B.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu RejonowegowG.kwotę 2.214,12 zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa. Na kwotę tę złożyło się wynagrodzenie biegłego, które nie znalazło pokrycia w zaliczce uiszczonej przez wnioskodawców. Skoro to uczestnicy przegrali sprawę, to Sąd nie mógł nakazać pobrania tych kosztów od wnioskodawców.
1 Szczegółową argumentację przedstawiono w tym zakresie przy omówieniu dowodów.