Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 157/18
Data wyroku: 2018-09-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Grażyna Jakubowska, do Agnieszka Chaciej, Grażyna Jakubowska, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 59 ust. 1 Ustawy z dn. 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 157/18

Lublin, dnia 28 września 2018 roku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - sędzia

SA Grażyna Jakubowska

Sędziowie:

SA Jacek Michalski
SO del. do SA Agnieszka Chaciej (sprawozdawca)

Protokolant

st. sekretarz sądowy Monika Marcyniuk

przy udziale prokuratora Agnieszki Walewskiej
po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 roku
sprawy:

1
Ł. W.synaM.iL. z domu P., urodzonego26 października 1996 roku wK.,

2
J. K.synaJ.iA. z domu Z.,urodzonego (...)wR.,

3
A. K.córkiS.iG. z domu L.,urodzonej (...)wR.

4
K. R.synaD.iM. z domu K.,urodzonego (...)wR.

oskarżonych o czyny zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i inne
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora wobec oskarżonych:Ł. W.,J. K.iK. R.oraz obrońców wszystkich oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 21 marca 2018 roku, sygn. akt II K 136/17

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku doŁ. W.iJ. K.ten sposób, iż:

-

ustala, że udzielili oni małoletnimP. P. (1)iJ. C.środka odurzającego w postaci marihuany w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej ustalonej osoby i czyn ich kwalifikuje zart. 58 ust. 1w zb. zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 2 ustawyo przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierza im kary po roku pozbawienia wolności;

na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby;

na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora;

na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązuje oskarżonych do informowania kuratora o przebiegu okresu próby w terminach co 6 (sześć) miesięcy;

II
w pozostałej części, w tym w stosunku doA. K.orazK. R., zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. G., prowadzącego Kancelarię Adwokacką wR., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonejA. K.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonychŁ. W.iJ. K.od zapłaty kosztów sądowych za obie instancje, aA. K.iK. R.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Ponieważ wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego złożył jedynie obrońca oskarżonegoJ. K., Sąd – w trybieart. 423 § 1 kpkw zw. zart. 458 kpk- ograniczył zakres uzasadnienia do tych części wyroku, których dotyczy wniosek.
Prokurator oskarżył:
Ł ukaszaM. W.o to, że:
I.w okresie od czerwca 2016 roku do października 2016 roku wR., w datach bliżej nieustalonych, w krótkich odstępach czasu w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił nie mniej niż dwadzieścia razy małoletnimP. P. (1)orazJ. C.środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 10 gram za kwotę 600 zł,
tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) w zw. zart.12 k.k.
II.w okresie od lutego 2017 roku do kwietnia 2017 roku wR., w datach bliżej nieustalonych, w krótkich odstępach czasu w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniej niż piętnaście razy udzielił małoletnimJ. C.iP. P. (1)środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 7,5 grama za kwotę 450 zł,
tj. o przestępstwo z art. 59 ust. 2 z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) i art.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani (Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
III.w okresie od maja 2016 roku do maja 2017 roku wR., w datach bliżej nieustalonych, krótkich odstępach czasu w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie, nie mniej niż 150 razy udzieliłA. K.środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 22,5 grama o wartości około 1500 zł,
tj. o przestępstwo zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) w zw. zart. 12 k.k.:

J. K.o to, że:

IV.w okresie od czerwca 2016 roku do października 2016 roku wR., w datach bliżej nieustalonych, w krótkich odstępach czasu w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił nie mniej niż dwadzieścia razy udzielił małoletniemuP. P. (1)orazJ. C.środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 10 gram za kwotę 600zł,
tj. o przestępstwo zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) w zw. zart.12 k.k.
V.w okresie od lutego 2017 roku do kwietnia 2017 rokuR., w datach bliżej nieustalonych, krótkich odstępach czasu w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniej niż piętnaście razy udzielił małoletnimJ. C.iP. P. (1)środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 7,5 grama za kwotę 450 zł,
tj. o przestępstwo z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani (Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) i art.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomani (Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
VI.w okresie od maja 2016 roku do maja 2017 roku wR., w datach bliżej nieustalonych, krótkich odstępach czasu w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie, nie mniej niż 150 razy udzieliłA. K.środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 22,5 grama o wartości około 1500 zł,
tj. o przestępstwo zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2017.783 t.j. z dnia 14 kwietnia 2017 roku) w zw. zart.12 k.k.
Sąd Okręgowy w Radomiu w II Wydziale Karnymwyrokiemz dnia 21 marca 2018 roku w sprawie o sygnaturze II K 136/17:
- w granicach zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, w tym: w pkt I, II i IIIŁ. W.oraz w pkt IV, V i VIJ. K.uznał za winnych tego, że: w okresie od czerwca 2016 r. do końca kwietnia 2017 r. w datach bliżej nieustalonych wR., wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i wbrew przepisom ustawy udzielili ułatwiając innym osobom użycie środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, tj. marihuany, a w tym:
- także wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą ułatwili użycie trzydzieści pięć razy małoletnimP. P. (1)iJ. C.w ilości łącznej 17,5 grama w ten sposób, że pośredniczyli w transakcji kupna-sprzedaży tego środka małoletnim,
- dziewięćdziesiąt razyA. K.w ilości łącznej 15 gram,
tj. czynu zart. 58 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 37b k.k.w zw. zart. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k.iart. 35 § 1 k.k.wymierza każdemu z nich jednocześnie karę po 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności oraz po roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 (trzydziestu dwóch) godzin w stosunku miesięcznym;
- na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł wobec oskarżonegoJ. K.przepadek zatrzymanych jako dowody rzeczowe przedmiotów określonych w postanowieniach w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia 5 lipca 2017 r. k. 180 i 184;
- na podstawieart. 63 § l k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuJ. K.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 maja 2017 roku godz. 17:10 do dnia 30 maja 2017 roku godz. 18:00,
- zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Apelacjęod tego wyroku wywiedliobrońca oskarżonego i prokurator.
Obrońca zaskarżył wyrok w całości co doJ. K.i na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 kpkzarzucił:
1. Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zapadłego wyroku, a mianowicieart. 7 kpkpoprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie zeznańP. P. (1)iJ. C., a także dowodu w postaci zapisu fragmentu rozmów pomiędzyA. K.iP. P. (1), z których jednoznaczne wynika, iż substancje odurzające małoletni otrzymywali jedynie od oskarżonej, zaś oskarżonyJ. K.nie pośredniczył w żadnej transakcji kupna – sprzedaży takich środków i nie ułatwiał ich użycia małoletnimP. P. (1)iJ. C., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i stwierdzenie, że oskarżony dopuścił się czynu z art. 58 pkt 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, gdy w rzeczywistości jego zachowanie wyczerpuje jedynie znamiona określone w art. 58 pkt. 1 niniejszej ustawy;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, iż oskarżonyJ. K.miał wiedzę oraz świadomość w jakim wieku w dacie zarzucanego oskarżonemu czynu byliP. P. (1)iJ. C., podczas, gdyJ. K.był dla wymienionych osobą obcą i nie utrzymywał z nimi żadnych kontaktów czy stosunków koleżeńskich i w konsekwencji nie mógł znać rzeczywistego wieku wymienionych.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z opisu czynu tego, żeJ. K.wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą ułatwił użycie środka odurzającego 35 razy małoletnimP. P. (1)iJ. C.w ilości łącznej 17,5 grama w ten sposób, że pośredniczyli w transakcji kupna – sprzedaży tego środka małoletnim i w konsekwencji wniósł o zmianę kwalifikacji prawnej czynu z art. 58 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na art. 58 ust. 1 tej ustawy i warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego na okres próby 1 roku.
Prokuratorzaskarżył wyrok wobec oskarżonychŁ. W.iJ. K.w całości na ich niekorzyść.
Zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a przejawiający się w uznaniu, iż oskarżeniŁ. W.w zakresie czynów z pkt I i II aktu oskarżenia, zaśJ. K.w zakresie czynów z pkt IV i V aktu oskarżenia dopuścili się ich nie działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas, gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w logicznym ze sobą powiązaniu daje jednoznaczne podstawy do przypisania tym oskarżonym działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w konsekwencji zakwalifikowania tych czynów w pkt I i IV jako określonych w art. 59 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kk, zaś w punkcie II i V z art. 59 ust 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk;
2. obrazę przepisów postępowania karego, która miała wpływ na treść orzeczenia w postaciart. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpk, polegającą na przeprowadzeniu w sposób jednostronny, niezupełny, dowolnej oceny materiału dowodowego wbrew regułom prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, co prowadziło do poczynienia ustaleń na wybiórczo przeanalizowanym materiale dowodowym i skutkowało błędnymi ustaleniami Sądu I instancji w zakresie oceny braku działania przez oskarżonychŁ. W.iJ. K.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co w efekcie miało istotny wpływ na wynik postępowania.
Oskarżyciel wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i w zakresie czynów zarzucanychŁ. W.iJ. K.przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Analizując jej zarzuty zauważyć należy, że w zarzucie pierwszym (dotyczącym obrazy przepisów postępowania) skarżący kwestionuje w ogóle fakt pośredniczenia oskarżonego w sprzedaży środków odurzającychP.iC., a w drugim (gdzie podnosi błąd w ustaleniach faktycznych) kwestionuje już li tylko świadomośćJ. K.co do wieku wyżej wymienionych. Niezależnie jednak od prawidłowości sformułowania i zakwalifikowania powyższych zarzutów, należy odnieść się do każdego z nich.
Błądzi obrońca, gdy wskazuje, iż Sąd Okręgowy błędnie ocenił materiał dowodowy w zakresie, w jakim uznał za wiarygodne te dowody, które wskazywały, żeJ. K.świadomie pośredniczył w sprzedaży marihuanyP. P. (1)iJ. C.. Trudno zarzucić, iż sąd meriti błędnie ocenił te dowody, które wskazywały na to, że małoletni otrzymywali marihuanę jedynie od oskarżonej, skoro takie ustalenia faktyczne sąd ten poczynił. Sąd Okręgowy na str. 1- 2 uzasadnienia wskazał, że ustalił, iż rzeczywiścieP. P. (1)iJ. C.wręczali pieniądze na marihuanęA. K., a następnie to ona przekazywała im środek odurzający. Rzecz jednak w tym, że o odpowiedzialnościJ. K.świadczy nie świadomośćP. P. (1)iJ. C.co do tego, kto rzeczywiście kupował dla nich narkotyk, ale świadomośćJ. K.dla kogo środki te kupuje. Jednak już dowody w tym zakresie obrońca oskarżonego w swojej apelacji pomija. Tymczasem zarówno z wyjaśnieńA. K., jak i z wyjaśnieńŁ. W.wynika jednoznacznie, że oprócz wspólnego palenia marihuany zA. K., obaj:Ł. W.iJ. K.pośredniczyli w zakupie marihuany dlaP. P. (1)iJ. C., w ten sposób, że otrzymywali pieniądze odA. K.(które ta wcześniej uzyskiwała odP. P. (1)iJ. C.), a następnie kupowali marihuanę odK. R., którą przekazywaliA. K.. ZarównoA. K., jak iŁ. W.potwierdzili, żeW.iK.mieli świadomość, że „załatwiane” w ten sposób narkotyki są dlaP. P. (1)iJ. C.(„wiedział, że kiedy nie zrzucali się na marihuanę wspólnie,K.brała od nich marihuanę dlaC.iP.”, „W.iK.wiedzieli, że narkotyk przeznaczony jest dlaP.iC., bo sama im o tym mówiłam”). W świetle tych dowodów zasadnie uznał Sąd Okręgowy, iż wyjaśnieniaJ. K.w zakresie, w jakim zaprzeczał, że pośredniczył w zakupie marihuany z przeznaczeniem dlaP. P. (1)iJ. C.stanowią li tylko przyjętą linię obrony.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut apelacji zmierzający do wykazania, iżJ. K.nie wiedział, lub nie godził się na to, żeP. P. (1)iJ. C.są osobami małoletnimi. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż w świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2012r. (II AKa 206/12) nie jest wymagana jego jednoznaczna i konkretna wiedza oskarżonego o tym, iż osoba, której sprzedaje narkotyk, nie ma ukończonych osiemnastu lat. Świadomość sprawcy co do tego faktu winna kształtować się na podstawie wszystkich okoliczności sprawy i wystarczy, że będzie on godził się na taką ewentualność. Tymczasem samJ. K.w swoich wyjaśnieniach wskazał, że uważał, żeP.iC.mają 17-18 lat, ale dokładnie nie znał ich wieku. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że oskarżony brał pod uwagę, iż osoby, którym „załatwiał” marihuanę mogą mieć miej niż 18 lat i godził się na to. Dodając do tego wyjaśnieniaA. K., która podała, iżW.iK.wiedzieli ile lat mająP.iC., gdyż znali się z osiedla oraz obserwację sądu a quo, wskazującą na to, że „nawet w czasie składania zeznań obaj wyglądali na osoby niepełnoletnie”, Sąd Apelacyjny nie ma żadnej wątpliwości co do tego, żeJ. K.co najmniej przewidywał i godził się na to, że osoby, dla których „organizował” marihuanę, są osobami małoletnimi.
Na uwzględnienie zasługiwała natomiast apelacja prokuratora, wywiedziona na niekorzyśćJ. K..
Przypomnieć należy, że oskarżyciel publiczny zarzucił oskarżonymŁ. W.iJ. K.w pkt I i II oraz IV i V aktu oskarżenia popełnienie zbrodni zart. 59 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii(oskarżyciel przyjął, że udzielając marihuanyP. P. (1)iJ. C.oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej). Sąd Okręgowy, zmieniając opis czynu uznał, że obaj oskarżeni dopuścili się w ramach zarzucanych im w pkt I-VI aktu oskarżenia, działając wspólnie i w porozumieniu, popełnienia jednego czynu zabronionego z art. 58 ust 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 kk, eliminując stwierdzenie, jakoby działali oni w celu osiągnięcia korzyści majątkowej Pisemne motywy wyroku nie zawierają jednocześnie żadnego wyjaśnienia, z jakich powodów sąd ten nie podzielił kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez prokuratora i dokonał w/w zmiany.
Z dokonaną przez Sąd Okręgowy prawno – karną oceną ustalonego stanu faktycznego nie sposób się zgodzić. W tym miejscu podkreślić należy, że w świetle obowiązującego brzmieniaart. 437 § 2 kpkbrak było podstaw do uchylenia wyroku w zaskarżonej na niekorzyśćJ. K.(iŁ. W.) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak domagał się tego prokurator.
Sąd Apelacyjny podzielił pogląd zaprezentowany przez Sąd Apelacyjny w Lublinie z dnia 14 października 2009r. (II Aa 170/09), gdzie wskazano, że znamię działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej może zostać sprawcy przypisaneniezależnie od tego czy korzyść majątkową osiągnął sam oskarżony, czy inna osoba, i to także wówczas, gdy oskarżonypośredniczącpomiędzy nabywcą a sprzedawcą środków odurzających lub substancji psychotropowych osobiście żadnej korzyści nie osiągnął.
Zgodnie bowiem zart. 115 § 4 k.k.korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Dając prymat gramatycznej wykładni przepisuart. 115 § 4 k.k.Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę (podobnie jak Sąd Apelacyjny w Lublinie w sprawie II AKa 170/09), odstąpił od poglądu prezentowanego przez tut. sąd w wyroku z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie II AKa 57/06. /Prok.i Pr.-wkł. 2007/3/19, KZS 2007/3/47/, zgodnie z którym "inną osobą", której korzyść majątkowa może być traktowana jako cel działania sprawcy stanowiący znamię przestępstwa udzielenia narkotyku stypizowanego w art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie jest sprzedawca, u którego sprawca nabył narkotyk. Znamię działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej może zostać sprawcy przypisane niezależnie od tego czy korzyść majątkową osiągnął sam oskarżony, czy inna osoba, i to także wówczas, gdy oskarżony pośrednicząc pomiędzy nabywcą a sprzedawcą osobiście żadnej korzyści nie osiągnął. Podobne stanowisko w postanowieniu z dnia 15 listopada 2006 r. wyraził Sąd Apelacyjny w Szczecinie w sprawie II AKz 390/06/ LEX nr 284373/ . ”Taka interpretacja nie kłóci się z zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyż nie każdy zbywca środka odurzającego musi działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a tym samym pośrednik nabywając środek odurzający dla odbiorcy nie zawsze będzie działał w tym celu. Nietrudno sobie wyobrazić sytuację, gdzie kilka osób udziela sobie narkotyków w celu zwiększenia kręgu odbiorców w bliżej nieokreślonej przyszłości, a nie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czy osobistej” (por. uzasadnienie wyroku SA w Lublinie w sprawie II AKa 170/09).
Jeśli zatem, jak to miało w niniejszej sprawie, udowodnione zostało to, że osoba od którejJ. K.nabył narkotyki osiągnęła korzyść majątkową (bo przecieżK. R.sprzedawałmin.J. K.marihuanę), nie budzi zastrzeżeń zakwalifikowanie działania oskarżonego jako podjętego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a w konsekwencji kwalifikowanej postaci przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2009 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485/.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny w Lublinie zmienił zaskarżony wyrok w stosunkuJ. K.(i doŁ. W.) ten sposób, iż:
- ustalił, że udzielili oni małoletnimP. P. (1)iJ. C.środka odurzającego w postaci marihuany w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej ustalonej osoby i czyn ich zakwalifikował zart. 58 ust. 1w zb. zart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust. 2 ustawyo przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 60 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 2 k.k.wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
Za nadzwyczajnym złagodzeniem kary w stosunku doJ. K.przemawiało przede wszystkim to, że jest on sprawcą młodocianym oraz, że uprzednio nie był karany za przestępstwa. Również rodzaj i ilość środków odurzających, co do których oskarżony ułatwił użycie, była taka, że wymierzenie kary 3 lat pozbawienia wolności w oczywisty sposób jawiło się, jako rażąco surowe.
Na podstawie art. w 69§ 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.Sąd Apelacyjny wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby.J. K.jest osobą młodą, niekaraną, posiadającą dobrą opinię środowiskową, jest uczniem szkoły średniej. Powyższe wskazuje, iż można przypuszczać, że w przyszłości nie popełni przestępstwa, a sam fakt toczącego się postępowania karnego w wystarczający sposób wdroży go na przyszłość do przestrzegania porządku prawnego. Na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddano oskarżonego obligatoryjnie w okresie próby pod dozór kuratora, a na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.zobowiązano oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby w terminach co 6 (sześć) miesięcy.
Z tego względu, poza zmienioną częścią, zaskarżony wyrok w stosunku doJ. K.na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpknależało utrzymać w mocy.
OskarżonegoJ. K., z uwagi na jego sytuację materialną i rodzinną zwolniono od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i określono, że wydatki wchodzące w ich skład ponosi Skarb Państwa.