Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 359/21
Data wyroku: 2022-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Edyta Gajgał, Andrzej Kot, do Andrzej Szliwa
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 156 § 2 k.k.

Sygnatura akt II AKa 359/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 lutego 2022 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSA Andrzej Kot (spr.)
Sędziowie: SA Edyta Gajgał
SO del. do SA Andrzej Szliwa
Protokolant: Anna Konieczna
przy udziale Dariusza Sulikowskiego prokuratora Prokuratury(...)weW.
po rozpoznaniu 17 lutego 2022 r.
sprawyK. T.
oskarżonego zart. 157 § 1 k.k.iart. 190 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i oskarżycielkę posiłkową
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z 14 czerwca 2021 r. sygn. akt III K 150/20

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- w ramach przypisanego w pkt I części rozstrzygającej czynu przyjmuje, iż oskarżonyK. T.działał z zamiarem ewentualnym spowodowania uD. P.średniego uszczerbku na zdrowiu, a skutek w postaci ciężkiego, trwałego kalectwa w postaci ślepoty oka prawego pokrzywdzonej spowodował nieumyślnie i ten czyn oskarżonego kwalifikuje jako przestępstwo zart. 156 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, stwierdzając, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej,
- przyjmuje, że orzeczone tytułem środka kompensacyjnego w pkt III części rozstrzygającej zadośćuczynienie jest częściowe;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.(stosując przepisy obowiązujące do dnia 23.06.2020r.) wymierza oskarżonemu karę łączna 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 359/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 14 czerwca 2021 r. sygn. akt III K 150/20

1.2. Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

oskarżyciel posiłkowy

oskarżyciel prywatny

obrońca

oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

w całości

na korzyść

co do winy

na niekorzyść

w części

co do kary

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięciaalbo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnejczynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiadaprawu

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treśćorzeczenia

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznegozastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

art. 439 k.p.k.

brak zarzutów

1.4. Wnioski

uchylenie

zmiana

2. USTALENIE FAKTÓW WZWIĄZKU Z (...)PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktuz pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemająceznaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktuz pkt 2.1.albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCHZARZUTÓW I WNIOSKÓW

Lp.

Zarzut

Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego zarzucając:

1
mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę przepisów postępowania:art. 4 kpk,5 § 1 i 2 kpkorazart. 7 kpkpoprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnia zasad wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a to z wyjaśnień oskarżonego, zeznań pokrzywdzonej oraz opinii sądowej specjalisty-okulistyJ. O.z dnia 26 marca 2021r. jak również nie rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie uznania oskarżonegoK. T.za sprawcę przestępstwa opisanego w pkt I wyroku tj. zbrodni zart. 156 § 1 pkt 2 kk, podczas gdy z prawidłowej oceny ww. dowodów wynika, iż oskarżonyK. T.uderzając pokrzywdzoną w dniu 25 czerwca 2018r. nie przewidywał możliwości oraz nie godził się na spowodowanie uD. P.ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci ślepoty oka prawego;

2
rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuK. T.kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt IV częścidyspozytywnej wyroku tj. występek zart. 245 kkwynikającą z niedostatecznego uwzględnienia okoliczności łagodzących, a w szczególności pojednania się oskarżonego z pokrzywdzoną, sposobu działania oskarżonego sprowadzającego się wyłącznie do werbalnego grożenia pokrzywdzonej podczas rozmowy telefonicznej, tła konfliktu oraz całej treści istotnej rozmowy z dnia 03 marca 2019r., a w szczególności reakcji pokrzywdzonej na wypowiadane przez oskarżonego groźby (w tym również grożenia oskarżonemu przez pokrzywdzoną oraz braku rzeczywistych obaw u pokrzywdzonej ich spełnienia przez oskarżonego).

zasadny
częściowo zasadny
niezasadny
zasadny
częściowo zasadny
niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się częściowo zasadna. Trafny okazał się zarzut kwestionujący ustalenia w zakresie realizacji znamion strony podmiotowej przypisanej oskarżonemu.
Nie budzi wątpliwości, że pomiędzy zachowaniem oskarżonego a skutkiem w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiuD. P.istnieje tak związek kauzalny jak i normatywny. Innymi słowy zarówno na płaszczyźnie związku przyczynowego, jak i normatywnej stanowczo twierdzić należy, że oskarżony ów skutek spowodował. Wadliwie jednak Sąd Okręgowy ustalił, że skutek ów oskarżony obejmował umyślnością (zamiarem ewentualnym). Uraz oka pokrzywdzonej został wywołany przez oskarżonego w dość niejasnych okolicznościach. Był to cios zadany pięścią w okolice oczodołu. Sama pokrzywdzona nie była w stanie precyzyjnie odtworzyć mechanizmu powstania tego urazu. Ustalenie, że spowodował go jednak cios pięścią w okolice gałki ocznej, nie jest ustaleniem dowolnym. Ma bowiem oparcie tak w wyjaśnieniach oskarżonego jak i opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Tak ustalony sposób działania sprawcy nie pozwala jednak kategorycznie twierdzić, że oskarżony przewidywał i godził się na spowodowanie u pokrzywdzonej takiego uszkodzenia oka krwawego, który doprowadził ostatecznie do ślepoty oka. Dodać należy, że oskarżony konsekwentnie zaprzeczał, żeby taki zamiar miał. Odmiennych ustaleń w tym zakresie nie można też wyprowadzić z okoliczności zajścia, osobowości sprawcy, czy też jego stosunku do pokrzywdzonej i zachowania po przestępstwie. Tylko wspomniany sposób działania stał się dla Sądu I instancji podstawą ustaleń o owej umyślności odnoszącej się do wywołanego skutku. Stwierdzić zaś w tej materii należy, że ślepota prawego oka pokrzywdzonej nie jest typowym następstwem takiego zachowania jakie zostało oskarżonemu przypisane. Sąd I instancji spekuluje na temat siły ciosu oskarżonego, tracąc z pola widzenia, że w jego wyniku nie doszło do jakiegoś urazu głowy, typu wstrząs mózgu itp. Pokrzywdzona nie przewróciła się. W dniu zdarzenia nawet subiektywnie, co budzi zdziwienie, w sposób wyraźnie odczuwalny nie doświadczyła bólu. Jak zeznała, dopiero na podstawie relacji oskarżonego wywnioskowała, że to on jest sprawcą obrażenia oka. Oskarżony nie uderzył w oko „punktowo”, np. placem w oko pokrzywdzonej. Nie bez znaczenia jest również to, że istniejące wcześniej u pokrzywdzonej zmiany zanikowe naczyniówki i siatkówki oka prawego powodowały większą zdolność do odwarstwienia siatkówki, niż u osób zdrowych. W sprawie nie ustalono racjonalnego powodu zadania uderzenia. Przyjęcie zamiaru ewentualnego w odniesieniu do określonego skutku wchodzi w grę tylko wówczas, kiedy ten skutek jawi się jako wysoce prawdopodobny – wręcz typowy, choć nie nieuchronny. Zadanie takiego uderzenia jakie przypisano oskarżonemu nie prowadzi zwykle do urazu skutkującego ślepotą oka. Takie następstwo ustalonego sposobu działania oskarżonego ma charakter wyjątkowy, niezwykle rzadki, jak wskazuje chociażby doświadczenie orzecznicze. Przyjęcie zatem, że oskarżony zadając uderzenie pokrzywdzonej ów skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu uświadamiał sobie, jest całkowicie dowolne. Stopień prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnego skutku zawsze wymaga stosownej weryfikacji w poszukiwaniu granicy przedziału pomiędzy zamiarem ewentualnym a nieumyślnością. Im wyżej prawdopodobieństwo to zostanie oszacowane, a sprawca zdecyduje się na podjęcie wywołującej je aktywności, tym łatwiej i z większą pewnością należy przyjąć istnienie takiego zamiaru. Z kolei towarzyszący podejmowanemu zachowaniu spadek szacowanego prawdopodobieństwa poniżej pewnego progu prowadzi do konkluzji o braku zamiaru. W przypadku oskarżonego prawdopodobieństwo wywołanego przezeń negatywnego skutku (ciężkiego uszczerbku na zdrowiu) było za małe, aby można było uznać, że zależało mu na jego wywołaniu. W perspektywie przeciętnego doświadczenia życiowego nie musiał się on „poważnie” liczyć z możliwością jego wystąpienia.
Z całą pewnością jednak uznać należy, że naruszył reguły postępowania z zaatakowanym dobrem prawnym powodując skutek, który mógł przewidzieć. To jednak uzasadnia kwalifikację jego zachowania na podstawieart. 156 § 2 kk, a nieart. 156 § 1 kk. Jednocześnie zasadnym było przyjęcie, że oskarżony zadając uderzenie pokrzywdzonej, zamiarem ewentualnym obejmował spowodowanie takich obrażeń, które dawały podstawę do kwalifikacji czynu na podstawieart. 157 § 1 kk. Rzeczywiście bowiem średni uszczerbek na zdrowiu jest częstym następstwem ciosu pięścią w głowę w okolice oka. Taki skutek oskarżony zatem uświadamiał sobie i na taki się co najwyżej godził. Stąd przyjęta przez Sąd Apelacyjny kwalifikacja kumulatywna. Odmienna ocena prawna zachowania oskarżonego, od tej jaką zaprezentował Sąd I instancji, zmieniała wyraźnie granice wymiaru kary. Orzekając w tej materii Sąd Apelacyjny uwzględnił te wszystkie okoliczności, którymi kierował się Sad Okręgowy, w tym przede wszystkim wyniki przeprowadzonego postepowania mediacyjnego i postawę pokrzywdzonej. W ocenie Sądu Apelacyjnego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności właściwie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu i nie przekracza stopnia winy oskarżonego i zrealizuje należycie cele o jakich mowa wart. 53 kk. Orzekając karę łączną Sąd kierował się tymi samymi względami, do których odwołał się Sąd I instancji, nie były one bowiem kwestionowane przez stronę.

Wniosek

1
Obrońca oskarżonego wniósł o:

1
przyjęcie, iż oskarżonyK. T.nieumyślnie spowodował uD. P.ciężkie trwałe kalectwo w postaci ślepoty oka prawego, to jest dopuścił sięprzestępstwa zart. 156 § 2 kki wymierzenie mu za ten czyn kary ograniczenia wolności polegającej na potrąceniu części wynagrodzenia przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary;

2
wymierzenie oskarżonemuK. T.za czyn zart. 245 kkkary ograniczenia wolności polegającej na potrąceniu części wynagrodzenia przyzastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary lub ewentualnieart. 37a kk

3
wymierzenie oskarżonemuK. T.za wyżej wymienione czyny kary łącznej ograniczenia wolności polegającej na potrąceniu części wynagrodzenia.

zasadny
częściowo zasadny
niezasadny
zasadny
częściowo zasadny
niezasadny
zasadny
częściowo zasadny
niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Trafny okazał się zarzut kwestionujący ustalenia w zakresie realizacji znamion strony podmiotowej przypisanej oskarżonemu. Kwalifikację zachowania oskarżonego oparto o przepisart. 156 § 2 kk. Jednocześnie przyjęto, że oskarżony zadając uderzenie pokrzywdzonej, zamiarem ewentualnym obejmował spowodowanie takich obrażeń, które dawały podstawę do kwalifikacji czynu na podstawieart. 157 § 1 kk. Wniosek obrońcy zasługiwał więc na częściowe uwzględnienie.
Niezasadne okazały się zaś wnioski związane z wymiarem orzeczonej kary. Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności właściwie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu i nie przekracza stopnia winy oskarżonego i zrealizuje należycie cele o jakich mowa wart. 53 kk.

Zarzut

Apelację od wyroku w części tj. w punkcie III, w zakresie uznania przez Sad I Instancji, że kwota 25 000 zł zadośćuczynienia stanowi całkowite zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonejD. P.wniósł również oskarżyciel posiłkowy zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 53 § 3 kkpoprzez nieuwzględnienie w całości przy wymierzaniu środka kompensacyjnego w postaci zadośćuczynienia zapisów zawartej pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonąD. P.ugody mediacyjnej, z której wyraźnie wynikało, że kwota 25 000 zł tytułem zadośćuczynienia stanowi częściowe, a nie całkowite zadośćuczynienie na rzeczD. P..

zasadny
częściowo zasadny
niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zasadna była apelacja oskarżycielki posiłkowej. Ma rację skarżąca, że strony zgodnie ustaliły w toku postępowania mediacyjnego, że 25 000 zł stanowi jedynie częściowe zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez pokrzywdzoną. Musiało to zatem znaleźć odbicie w orzeczonym środku kompensacyjnym.

Wniosek

Oskarżyciel posiłkowy wniósł o zmianę punktu III zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie na podstawieart. 46 § 1 kkw stosunku do oskarżonegoK. T.środka kompensacyjnego w postaci częściowego zadośćuczynienia poprzez zapłatę przez oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejD. P.kwoty 25 000 zł.

zasadny
częściowo zasadny
niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W toku postępowania mediacyjnego strony ustaliły, że 25 000 zł stanowi jedynie częściowe zadośćuczynienie za krzywdę doznana przez pokrzywdzoną. Uzasadnione było więc żądanie skarżącego przyjęcia, że orzeczone tytułem środka kompensacyjnego w pkt III części rozstrzygającej zadośćuczynienie jest częściowe.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że w ramach przypisanego w pkt I części rozstrzygającej czynu przyjęto, iż oskarżonyK. T.działał z zamiarem ewentualnym spowodowania uD. P.średniego uszczerbku na zdrowiu, a skutek w postaci ciężkiego, trwałego kalectwa w postaci ślepoty oka prawego pokrzywdzonej spowodował nieumyślnie i ten czyn oskarżonego zakwalifikowano jako przestępstwo zart. 156 § 2 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, stwierdzając, że utraciło moc orzeczenie o karze łącznej.
Nadto przyjęto, że orzeczone tytułem środka kompensacyjnego w pkt III części rozstrzygającej zadośćuczynienie jest częściowe.

Zwięźle o powodach zmiany

Kwalifikację zachowania oskarżonego oparto o przepisart. 156 § 2 kk. Jednocześnie przyjęto, że oskarżony zadając uderzenie pokrzywdzonej, zamiarem ewentualnym obejmował spowodowanie takich obrażeń, które dawały podstawę do kwalifikacji czynu na podstawieart. 157 § 1 kk.
Uzasadnione było przyjęcie, że orzeczone tytułem środka kompensacyjnego w pkt III części rozstrzygającej zadośćuczynienie jest częściowe, skoro okoliczność ta stała się podstawą ustaleń w toku postępowania mediacyjnego między stronami.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punktrozstrzygnięciaz wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk(stosując przepisy obowiązujące do dnia 23.06.2020r.) wymierzono oskarżonemu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności.

6. KOSZTY PROCESU

Punktrozstrzygnięciaz wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

Na podstawieart. 624 kpkzwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa.

7. PODPIS

Edyta Gajgał

Andrzej Kot

Andrzej Szliwa

3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 14 czerwca 2021 r. sygn. akt III K 150/20

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☐

zmiana

3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel posiłkowy

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 14 czerwca 2021 r. sygn. akt III K 150/20

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☐

zmiana