Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 1203/21
Data wyroku: 2022-01-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Damian Krakowiak
Słowa kluczowe: Zażalenie, Tymczasowe aresztowanie
Podstawa prawna: art. 249 § 1 kpk, art. 258 § 2 kpk, art. 259 § 1 kpk

Sygn. akt V Kz 1203/21

POSTANOWIENIE
Dnia 5 stycznia 2022 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Damian Krakowiak
Protokolant: sekr. sąd. Paulina Dzika
przy udziale Prokuratora Katarzyny Klimczak
po rozpoznaniu w sprawieP. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.i in.
z zażalenia Prokuratora
na postanowienie Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 15 listopada 2021 roku
o uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec oskarżonegoP. G.
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.,

postanawia
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2021 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu uchylił tymczasowe aresztowanie wobec oskarżonegoP. G.
Postanowienie zaskarżył w całości Prokurator, zrzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że kwestia przede wszystkim wykonania zabiegu leczniczego wobec oskarżonego w szpitalu w warunkach wolnościowych, a także fakt posiadania przez niego na utrzymaniu dziecka przemawiają za odstąpieniem od dalszego stosowania środka przymusu, podczas gdy pozostawanie oskarżonego na wolności może rodzić realne zagrożenie dla prawidłowości postępowania przygotowawczego w postaci uzasadnionej obawy ucieczki lub ukrywania się oskarżonego i wnosząc o zastosowanie tymczasowego aresztowania.

Sąd zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne, a podniesione zarzuty nie mogą skutkować zmianą skarżonego postanowienia.
Rację ma Prokurator, zgłaszając zastrzeżenia co do stwierdzenia przez Sąda quoprzesłanki zart. 259 § 1 k.p.k.Oskarżony może być wszak dowieziony na zabieg w szpitalu poza zakładem karnym.
Tym niemniej, jak celnie podniósł Sąd rejonowy, stosowanie tymczasowego aresztowania nie jest już konieczne do zabezpieczenia prawidłowego biegu procesu.
Decydując o zastosowaniu określonego środka zapobiegawczego uwzględnia się rodzaj i charakter obaw, stanowiących przesłanki szczególne stosowania środka przymusu oraz nasilenie ich zagrożenia dla prawidłowego przebiegu postępowania w określonym jego stadium (art. 258 § 4 k.p.k.).
Ta ostatnia okoliczność (stadium postępowania) zdaje się umykać prokuratorowi, który w zażaleniu wyraża obawę wpływuP. G.na „postepowanie przygotowawcze”.
Tymczasem w sprawie wniesiono akt oskarżenia. Otwarto przewód sądowy. Oskarżony złożył wyjaśnienia, w których częściowo przyznał się do czynu. Przesłuchano wszystkich świadków wnioskowanych przez Prokuratora. Przeszkodą w zakończeniu postępowania była konieczność dalszego opiniowania w sprawie. Nie sposób tym samym uznać, by oskarżony miał realny wpływ na bieg postępowania. Mógł zniekształcić dowody.
Wysłowione w treściart. 249 § 1 k.p.k.cele środków zapobiegawczych określają jednocześnie ich charakter. Mają one przede wszystkim charakter procesowy, a wyjątkowo zapobiegawczy (prewencyjny). Nie mogą jednak być wykorzystywane jedynie do zadań pozaprocesowych. Mogą bowiem być stosowane jedynie dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a przy okazji ze swojej istoty mogą pełnić również inne funkcje, co jednak nie oznacza, że mają się one stać ich celem (A. Skowron,Funkcje tymczasowego aresztowania w kontekście uchwały Sądu Najwyższego z 19 stycznia 2012 r. (I KZP 18/11) oraz najnowszych zmian Kodeksu postępowania karnego, „Palestra” 2017/7–8, s. 101).
Z tego też powodu nie przekonuje argumentacja Prokuratora, iż sama groźba wymierzenia oskarżonemu surowej kary ma stanowić uzasadnienie dla zastosowania środka prewencji procesowej. Szczególna przesłanka zart. 258 § 2 k.p.k.nie uchybia ogólnemu celowi stosowania środka, o którym mowa wart. 249 § 1 k.p.k.(„w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania”).
Wreszcie sam skarżący przyznał, żeP. G.ma więzi emocjonalne z kobietą mieszkającą w kraju. Ma także dziecko. Nierealna jawi się więc obawa jego ucieczki za granicę.
Kierując się przedstawionymi motywami, orzeczono jak w sentencji.