Sąd Okręgowy w Słupsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 665/18
Data wyroku: 2022-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Hanna Kaflak-Januszko
Słowa kluczowe: Odpowiedzialność Skarbu Państwa, Zadośćuczynienie

Sygn. I C 665/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 maja 2022 r.
Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Hanna Kaflak-Januszko

Protokolant:

st. sekretarz sądowy Karina Hofman

po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. w Słupsku
na rozprawie
sprawy z powództwaM. K.
przeciwko Skarbowi Państwa - Oddziałowi Zewnętrznemu wT.Zakładu Karnego wI.
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powodaM. K.na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 10.800,00 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych 00/100) kosztów procesu;

III
przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Słupsku adwokatowiA. R.7.200,00 zł (siedem tysięcy dwieście złotych 00/100) powiększone o stawkę podatku od towarów i usług kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.

I C 665/18

UZASADNIENIE
PowódM.K.pozwał

    25.05.2016 r.(wg daty wpływu do sądu) Skarb Państwa – Oddział Zewnętrzny wT.Z a k ł a d u K a r n e g o wI.(jak doprecyzowano co do statio fisci w toku procesu k.185 i n., 391) o 400 000 zł zadośćuczynienia za krzywdę, ból, cierpienie oraz pogorszenie stanu zdrowia z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu i o ustalenie odpowiedzialności na przyszłość za pogorszenie stanu zdrowia i związane z tym koszty, pozostające w związku z niewłaściwym leczeniem w warunkach izolacji w Areszcie Śledczym wT.( po przekształceniu: Oddział Zewnętrzny wT.Zakładu Karnego wI.) przez 18 miesięcy, tj.M.- a nieT., który był droższy. Dodawał, że nie uzyskał porady lekarskiej, lecz leki wydawała mu pielęgniarka. Uważał, że wskutek tego - gdyż od dziecka cierpi na schorzenia kręgosłupa - wróciły silne bóle głowy, bole pleców, drętwienie kończyn, problemy z chodzeniem. Twierdził, że po wyjściu na wolność odczuwał intensywny ból, był bardziej drażliwy, miał trudności ze snem i koncentrację oraz obawiał się pogorszenia zdrowia. Wskazał, że uprzednio podczas wieloletniego leczenia dobrano mu lekT.jako najskuteczniejszy, umożliwiał mu funkcjonowanie bez bólu i mógł chodzić k. 32).
P o z w a n ywniósł o oddalenie powództwa, zaprzeczając, by zaistniały nieprawidłowości w leczeniu powoda. Zauważył, że powód otrzymywałT.w późniejszym okresie i w innym zakładzie na krótki okres, gdyż to lek opioidowy i silnie uzależniający, przy tym domagał się tego leku i był uprzedzony o negatywnych skutkach leku jako uzależniającego (k. 293-5 notatki).
Sąd ustalił, że:
Powód (ur. (...)) ma znaczną skoliozę odcinka L i inne zmiany wrodzone kręgosłupa i dalsze zmiany. Zdarzało się, że powód w związku z dolegliwościami bólowymi zgłaszał się do lekarza, gdy nie był osadzony i nie prowadziło to do przepisania muT..
dowód: zaświadczenie – k. 5, dokumentacja medyczna – k. 36-38, 184
W trakcie pobytu powoda w Areszcie Śledczym wT.odnotowano kilka wpisów ortopedy. Żądał podawaniu muT.w trakcie kontaktu ze służbą zdrowia (pamiętała o tym pielęgiarka).
dowód: dokumentacja medyczna – k. 145-6, 259-293, zeznania świadkówM. N.iM. M.– k. 314-5
Pobyt w AŚ wT.przeplatał się z przerwami i pobytami powoda w innym zakładzie karnym w okresie poprzedzającym wniesienie pozwu na przestrzeni od 6.03.2015 r.
dowód: notatka i wydruk z przeglądarki historii rozmieszczenia – k. 257-8, 404
T.jest silnym środkiem przeciwbólowym, narkotycznym, podawanym dlatego dla szybkiego uśmierzenia bólu w krótkotrwałej terapii (z przeciwskazaniem do stosowania w dolegliwościach przewlekłych), aM.to typowy lek niesterydowy stosowany w bólach o średnim stopniu natężenia. Dlatego jeśli powód uzależnił się wcześniej odT., to po jego odstawieniu pojawiły się typowe reakcje jak przy uzależnieniach, ale nie pogarsza to choroby w związku z którą miałby być przyjmowany ten lek. Nadto schorzenie powoda było tego typu, że niepełnosprawność fizyczną ograniczała go od wielu lat.
dowód: opinia biegłego – k. 448-451
Sąd nie uwzględnił powództwa,
gdyż opinia biegłego opisująca, na czym polega działanieT., prowadziła do wniosku, że nie było zasadne przepisywanie go do stałego zażywania, jak i w kompleksowym omówieniu okoliczności sprawy podważyła twierdzenia powoda, że są podstawy do rozważania, że został poszkodowany przez pozwanego. Żadne okoliczności nie świadczyły przy tym, żeT.należało przepisać w jakimś momencie (i mimo przepisania innego środka) ani nie wskazywały też, że powód był nieprawidłowo leczony (nawet przy założeniu, że jeśli cierpiał wskutek odstawienia leku mogącego powodować uzależnienie, możliwe było wprowadzenie leczenia uzupełniającego). Nie powstał zatem asumpt do wykazania zgodnie z art. 6 kc przesłanek z art. 417 § 1 kc, jak dalszych z art. 444 czy 445 kc. Nadto powód nie stawiając się na badanie, jak i celem złożenia zeznań czy w ogóle zaprzestając interesowania się sprawa mimo jej długotrwałości, uniemożliwił w ogóle ustalenie, czy doznał krzywdy – jakiej i w jakim zakresie. Powód przy początkowym doręczeniu został pouczony o skutkach z art. 136 kpc (pismo do pełnomocnika – k. 22), uwzględniony został jego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, sąd próbował sprawdzić, czy znany jest aktualny adres powoda, czyli sąd wykonał więcej niż wynika z regulacji art. 136 § 2 kpc. Bez udziału powoda nie było podstaw do dalszego weryfikowania opinii, nie budziła wątpliwości co do swej wiarygodności. Przy tym biegły zapoznał się z aktami sprawy, więc i z zeznaniami świadków. W ocenie sądu lakoniczność (co zarzucał pełnomocnik powoda również nie mający informacji bezpośrednich wobec braku kontaktu ze strony powoda) nie podważa ich wiarygodności, jak i nie świadczy o nieprawidłowościach w leczeniu powoda, gdyż doświadczenie wskazuje, że wobec ilości pacjentów, upływu czasu, czynności medyczne utrwalane są w dokumentacji, by pozostały niezbędne informacje.
Wobec powyższego o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1  kpc w zw. z § 2 pkt. 7 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych i art. 32 ust. 3 ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 102 kpc, zwłaszcza w sytuacji, gdy powód wywołał znaczne koszty procesu i zlekceważył obowiązki procesowe, a przy tym okazało się, że jego oczekiwania, z których wyniknęło roszczenie, nie miało żadnego oparcia (powód skorzystał na tym, że był zwolniony z kosztów sądowych, w tym Skarb Państwa poniósł wydatek na opinię biegłego). Sąd przychyla się zatem do poglądu prawnego, że w takich sytuacjach strona powinna ponieść konsekwencje ryzyka wytoczenia powództwa. Powinno to zapobiegać nierówności wytwarzanej, gdy strona nadużywa swojej sytuacji materialnej dla uzyskania zwolnienia z kosztów sądowych, angażuje sąd, który nie rozpoznaje faktycznych sporów, gdzie jest to potrzebne stronom i ponoszą koszty sądowe.
Koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu przyznano zgodnie z § 8 pkt. 7 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.