Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI P 611/16
Data wyroku: 2021-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Joanna Napiórkowska-Kasa
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 30 § 4 kp, art. 45 §1 kp

Sygn. akt VI P 611/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 listopada 2021 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący: sędzia Joanna Napiórkowska - Kasa
po rozpoznaniu w dniu 06 listopada 2021 roku w Warszawie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaP. S.
przeciwko Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Północ wW.
o odszkodowanie

I
Oddala powództwo.

II
Zasądza od powodaP. S.na rzecz pozwanego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ wW.kwotę 360 zł. (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VI P 611/16

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 6 grudnia 2016 roku (data prezentaty) powódP. S.wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ wW.kwoty 22.410,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że przyczyny wskazane we wręczonym mu wypowiedzeniu umowy o pracę są niezgodne z prawdą.
(pozew – k. 1 – 8)
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany podał, że przyczyny wypowiedzenia są prawdziwe i konkretne.
(odpowiedź na pozew – k. 19 – 36)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powód był zatrudniony w pozwanym Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi – Północ wW.od dnia 1 lipca 2008 roku, początkowo na podstawie umowy o pracę na okres próbny i następującej po niej umowy o pracę na czas określony, a od 1 lipca 2009 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku głównego księgowego. Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 7.470,00 zł brutto.
(dowód: umowa o pracę na czas nieokreślony – k. 29 cz. B a/o powoda, umowa o pracę na czas określony – k. 14 cz. B a/o powoda, umowa o pracę na okres próbny – k. 1 cz. B a/o powoda, zaświadczenie o wynagrodzeniu – k. 42)
Zgodnie z przekazanym powodowi przy zawieraniu pierwszej umowy o pracę pomiędzy stronami zakresem czynności do obowiązków powoda na stanowisku głównego księgowego należały m. in. organizacja pracy w podległej komórce organizacyjnej, koordynacja i nadzór całości prowadzonych przez komórkę organizacyjną zadań, a w szczególności sprawne kierowanie komórką organizacyjną i właściwe wykonywanie zadań komórki organizacyjnej, do których należy m. in. prowadzenie rachunkowości zgodnie z obowiązującymi zasadami i przepisami, prowadzenie gospodarki finansowej Sądu, kontrola i nadzór nad terminowym rozliczaniem zaliczek i podjętych środków pieniężnych, współpraca z bankami, ZUS, Urzędem Skarbowym i innymi jednostkami. Do obowiązków powoda należało również realizowanie zadań wynikających z zarządzeń wewnętrznych, poleceń służbowych, pism, okólników i innych dyspozycji Prezesa i Kierownika Finansowego, czy wykonywanie kontroli pracy komórki organizacyjnej z punktu widzenia merytorycznego i formalnego.
Dnia 31 lipca 2014 roku powodowi przekazano nowy zakres obowiązków, zgodnie z którym powód miał zajmować się bieżącym i prawidłowym nadzorowaniem księgowości oraz sprawozdawczości finansowej, prowadzeniem gospodarki finansowej Sądu zgodnie z obowiązującymi zasadami, kontrolą i nadzorem nad terminowym rozliczaniem zaliczek i podjętych środków pieniężnych, nadzorem nad rozliczaniem inwentaryzacji składników majątkowych, ustalaniem i księgowaniem różnic inwentaryzacyjnych, realizowaniem zadań wynikających z zarządzeń wewnętrznych, poleceń służbowych i innych dyspozycji Dyrektora, wykonywaniem kontroli pracy komórki organizacyjnej z punktu widzenia merytorycznego i formalnego, nadzorem nad prawidłowymi pracami planistycznymi i statystycznymi, opracowywaniem propozycji do projektów planów kontroli wewnętrznych i zewnętrznych Sądu oraz sporządzeniem sprawozdań z ich realizacji, przygotowywaniem informacji, sprawozdań i innych materiałów informacyjnych z obszaru działania kierowanej komórki organizacyjnej. W zakresie obowiązków powoda wskazano również na jego odpowiedzialność kierowniczą w zakresie kierowania, organizacji pracy, koordynacji i nadzoru całości prowadzonych przez komórkę organizacyjną zadań, nadzoru i kontroli nad zadaniami.
(dowód: zakres obowiązków powoda z dnia 03.07.2008r. – k. 6 – 7 cz. B a/o powoda, zakres obowiązków powoda z dnia 31.07.2014r. – k. 92 – 95 cz. B a/o powoda)
Po zatrudnieniu powoda w 2008 roku powód w ciągu pierwszych 2-3 lat swojej pracy dowiedział się o licznych nieprawidłowościach związanych z przekazywaniem dokumentów do ZUS w latach 1999 – 2005. Początkowo nic z tym nie czyniono, były to bowiem zaszłości po poprzednim Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Pragi, z którego został wydzielony pozwany Sąd. Nie było jednak jasnego podziału kompetencji, że zaszłości sprzed podziału ma prostować pozwany Sąd. Były to rozbieżności pomiędzy deklaracjami przekazywanymi do ZUS, a kwotami faktycznie wpłacanymi przez ówczesny Sąd Rejonowy dla Warszawy – Pragi w Warszawie. W 2010 lub 2011 roku została podjęta w pozwanym Sądzie decyzja, że należy uporządkować w.w. kwestie nieprawidłowości z poprzednich lat. Początkowo miał się tym zająć kierownik Oddziału Kadr orazD. J., która była pracownikiem podległym powodowi, jednak nie doszło do porozumienia pomiędzy tymi osobami, a dyrektorem w kwestii dodatkowego wynagrodzenia za te czynności. Wobec tego powstał pomysł, aby zatrudnić na podstawie umowy cywilnoprawnej osobę z zewnątrz celem naprawy nieprawidłowości na koncie ZUS. Jednocześnie oprócz nieprawidłowości za lata 1999 – 2005, które dotyczyły Sądu Rejonowego dla Warszawy – Pragi w Warszawie, okazało się, że na koncie ZUS widnieją również nieprawidłowości za lata 2006 – 2008, kiedy już istniał pozwany Sąd. Za kontakty z ZUS-em, w tym za prawidłowość sporządzanej do ZUS dokumentacji za te lata 2006 – 2008 odpowiedzialna byłaD. J., która pracowała w Oddziale Finansowym pozwanego Sądu i była bezpośrednio podległym powodowi pracownikiem.
W okresie od 4 kwietnia 2012 roku do 8 maja 2015 roku pozwany Sąd nawiązał współpracę, na podstawie umów cywilnoprawnych, zK. P.. Umowy zlecenie zawierane zK. P.dotyczyły zobowiązaniaK. P.do wykonania korekt na podstawie otrzymywanych od pozwanego zawiadomień z ZUS oraz informacji otrzymanych z BOI ZUS.K. P.zajmowała się zaległościami i nieprawidłowościami z lat 1999 – 2005. Zgodnie z §1 ust. 4 zawieranych umów zlecenia potwierdzeniem wykonania zleconych prac wynikających z tej umowy przezK. P.jest wygenerowany z płatnika raport o wysyłce lub pisemne i uzasadnione wyjaśnienie o powodach braku możliwości wygenerowania raportu. Wumowach zlecenia nr (...)wskazano zaś w §3 ust. 1, że wykonawca zlecenia do 7 dnia każdego miesiąca przedstawi zamawiającemu prawidłowo wystawiony rachunek wraz z potwierdzeniem wykonania usługi będące podstawą do wypłaty wynagrodzenia. Zgodnie zaś z ust. 2 potwierdzeniem wykonania usługi będzie załączenie do rachunku wygenerowanego z płatnika raportu o wykonaniu i wysyłce do ZUS. Oprócz umów zlecenia pozwany zawierał zK. P.także umowy o dzieło. Zgodnie z §2 ust. 1 tych umów o dzieło w celu ich realizacji zamawiającego reprezentuje powód jako główny księgowy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ wW., który jest umocowany do podejmowania wszelkich czynności związanych z realizacją umowy z zastrzeżeniem wypłaty wynagrodzenia oraz rozwiązywania kwestii spornych w zakresie wynagrodzenia, które zostały zarezerwowane do wyłącznej kompetencji Prezesa Sądu.
Do każdej z zawieranych umów cywilnoprawnychK. P.składała odpowiedni rachunek, który był zatwierdzany merytorycznie do wypłaty przez powoda, który także zatwierdzał listę płac zawierającą wypłatę dlaK. P.. Powód był osobą, która miała współpracować zK. P.z ramienia pozwanego Sądu i udzielać jej wszelkich informacji, przekazywać jej konkretne dokumenty.K. P.przedstawiała powodowi jedynie zestawienie wykonanych korekt, powód nie był w stanie sprawdzić, czy dane korekty zostały wykonane prawidłowo, czy też nie, ponieważ musiałby wówczas sam wszystkie te korekty zrobić, a na to nie miał czasu. Dopiero w lipcu 2015 roku okazało się, gdy przyszło odpowiednie pismo z ZUS, że pomimo pracy paniK. P.doszło do znacznego zwiększenia nieprawidłowości na koncie płatnika w ZUS. Powód był jedyną osobą wyznaczoną do kontaktu zK. P.. Jednocześnie nie sprawdzał on za każdym razem sporządzonych przezK. P.raportów do ZUS.
Poza nieprawidłowościami z lat 1999 – 2006, którymi miała zajmować sięK. P., zaistniała też potrzeba wyprowadzenia nieprawidłowości za lata 2006 – 2008, które obciążałyD. J., jako pracownika Oddziału Finansowego pozwanego Sądu. Dyrektor Sądu już w 2010 roku wskazywał na konieczność wyprowadzenia tych błędów, jednakD. J.nie chciała tego robić broniąc się, że przed 2008 rokiem - nie zajmowała się tym.
Zgodnie z pismem ZUS z dnia 30 września 2011 roku na koncie ZUS pozwanego za lata 1999 – 2005 doszło do nagromadzenia rozbieżności na kwotę łącznie 321.741,79 zł. Z kolei pismem z dnia 1 lipca 2015 roku ZUS informował, że na koncie pozwanego figuruje nadal bardzo duża ilość błędnych dokumentów zgłoszeniowych oraz rozliczeniowych. Łącznie skutkiem tych nieprawidłowości powstała rozbieżność w kwocie 3.437.901,69 zł pomiędzy złożonymi deklaracjami rozliczeniowymi, a prawidłowo rozliczonymi raportami za ubezpieczonych. Jednocześnie ZUS przypomniał też, że nadal do wyjaśnienia pozostaje ponad 120 osób, za które brakuje prawidłowych dokumentów ubezpieczeniowych. ZUS wskazał też, że pomimo udostępnienia przez ZUS plików KEDU oraz zrzutów z aplikacji dotyczących poprawnych raportów za ubezpieczonych, przekazywane przez Sąd dokumenty korygujące za okres od 1999 roku do 2005 roku są sporządzane nieprawidłowo, a wyznaczony do tego pracownik kontaktuje się z ZUS sporadycznie, zaś podejmowane przez niego działania nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Kolejnym pismem z dnia 25 maja 2016 roku ZUS informował o nadal figurujących zaległościach na kwotę 3.405.595,37 zł, a także o nadal utrzymujących się brakach dokumentacji ubezpieczeniowej dotyczącej ponad 119 osób. Pismem z dnia 12 września 2016 roku ZUS informował, że zaległości figurujące na koncie płatnika składek wynoszą już 3.409.550,73 zł.
Zgodnie z pismem z dnia 18 października 2016 roku, skierowanym przez samego powoda do pracodawcy, na dzień sporządzenia tego pisma nadal pozostało do wyjaśnienia za lata 2006 – 2008 około 160 korekt dotyczących 122 osób. Jednocześnie powód wskazał w tym piśmie, że w dniu 29 września 2016 roku wysłał doD. J.zapytanie o stan uzgodnień w tej sprawie, ponawiając tę prośbę dnia 14 października 2016 roku.
(dowód: umowy zlecenia – k. 61 – 62, 73 – 74, 83 – 84, 89 – 90, 101 – 103, 130 – 132, 154 – 155, 175 – 176, 197 – 198, listy płac – k. 46 – 49, 55 – 56, 64 – 65, 76 – 77, 86 – 87, 92 – 93, 95 – 96, 107 – 108, 110 – 111, 122 – 125, 150 – 153, 163 – 164, 173 – 174, 179 – 183, 201 – 202, 228 – 229, 237 – 238, rachunki składane przezK. P.– k. 50, 57, 66, 78, 88, 94, 109, 126, 158, 165, 184, 203, 215, 230, 239, umowy o dzieło – k. 209 – 212, 224 – 227, 233 – 236, 244 – 247, pismo ZUS z dnia 30.09.2011r. – k. 249, pismo ZUS z dnia 01.07.2015r. – k. 251, pismo ZUS z dnia 25.05.2016r. – k. 253, pismo ZUS z dnia 12.09.2016r. – k. 255, pismo z dnia 18.10.2016r. – k. 44, zeznania powodaP. S.– protokół rozprawy z dnia 12.09.2019r. od 00:03:55 do 01:29:25, zeznania świadkaA. P.– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 00:07:19 do 00:50:13)
Powód nie zgłaszałD. J.żadnych zastrzeżeń co do jej pracy, poza kwestią zaległych nieprawidłowości na koncie płatnika w ZUS za lata 2006 – 2008, o czym powód mówił jej w październiku 2015 roku. W 2015 rokuD. J.poinformowała powoda o tym, że od 1 stycznia 2016 roku wprowadzany jest nowy program w ZUS i trzeba wyprowadzić wszelkie zaległości z lat poprzednich, powód polecił jej wówczas, aby dokonała odpowiednich korekt, jednakD. J.odmówiła. Powód iD. J.zaczęli w tym przedmiocie wymieniać korespondencję mailową, po pewnym czasie, wobec braku porozumienia zD. J.powód zgłosił sprawę ówczesnemu dyrektorowi pozwanego Sądu. Dyrektor pozwanego Sądu wydałaD. J.polecenie zrobienia korekt do ZUS, podkreślając, że pracownik miał na to kilka lat i że ma to być teraz niezwłocznie wykonane. OstatecznieD. J.wykonała korekty za lata 2009 – 2015, nie wykonała zaś korekt za lata 2006 – 2008.D. J.odmówiła wykonania korekt za lata 2006 – 2008, ponieważ oczekiwała za to dodatkowego wynagrodzenia.D. J.zajmowała się wynagrodzeniami pracowników pozwanego Sądu. W opinii innych pracowników relacje pomiędzyD. J.a powodem nie były zbyt dobre, jednak mimo tego powód wnioskował o nagrody dlaD. J.i wystawiał jej wysokie oceny pracy. Jednocześnie pracownicy Oddział Finansowego uważali, że paniD. J.ma dobre stosunki z obecnym dyrektorem pozwanego Sądu.
(dowód: zeznania świadkaD. J.– protokół rozprawy z dnia 12.10.2017r. od 00:49:31 do 01:22:31, zeznania świadkaR. D.– protokół rozprawy z dnia 12.10.2017r. od 00:21:14 do 00:49:26, zeznania świadkaA. P.– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 00:07:19 do 00:50:13, zeznania świadkaM. G.– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 00:57:15 do 01:19:00, zeznania świadkaM. S. (1)– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 01:19:08 do 01:37:24, zeznania świadkaA. L. (1)– protokół rozprawy z dnia 06.12.2018r. od 00:21:48 do 00:41:23, zeznania dyrektora pozwanegoM. S. (2)– protokół rozprawy z dnia 20.05.2021r. od 00:46:26 do 01:51:05)
W 2016 roku w maju lub czerwcu, powód startował w konkursie na dyrektora pozwanego Sądu, razem zM. S. (2). Konkurs ten wygrałM. S. (2), powód jednak zgłaszał dyrektorowi Sądu Apelacyjnego w Warszawie pewne nieprawidłowości przy naliczaniu punktówM. S. (2), które jego zdaniem wystąpiły w procedurze konkursowej.
(dowód: zeznania powodaP. S.– protokół rozprawy z dnia 12.09.2019r. od 00:03:55 do 01:29:25)
Pismem z dnia 3 października 2016 roku dyrektor pozwanego Sądu zwrócił się do powoda z prośbą o wskazanie aktualnej ilości zaległości w zwrotach opłat, opracowanie harmonogramu realizacji powstałych zaległości oraz wskazanie osób chętnych do wykonania czynności w celu likwidacji zaległości oraz propozycji sposobu rozliczenia powyższej pracy. Dyrektor wskazał, że oczekuje odpowiedzi do dnia 7 października 2016 roku.
W odpowiedzi pismem z dnia 2 listopada 2016 roku powód poinformował dyrektora pozwanego Sądu, że według stanu na ten dzień pozostaje w przybliżeniu około 20.000 sztuk poleceń wypłaty do realizacji. Poza tym 6.000 sztuk jest w trakcie realizacji, tj. opisywanych, sprawdzanych pod względem formalnym i rachunkowym oraz przekazanych do akceptacji. Powód jednocześnie nie przedstawił żadnego harmonogramu realizacji zaległości.
Procedura w przypadku zwrotów opłat wygląda w ten sposób, że z danego wydziału Sądu wpływa polecenie wypłaty, pracownik Oddziału Finansowego przyjmuje to polecenie i bada je pod kątem formalnym, następnie przekazuje do zatwierdzenia głównemu księgowemu, który jeszcze raz sprawdza dokument i po jego zatwierdzeniu przekazuje go dalej do Dyrektora Sądu. Po zatwierdzeniu przez Dyrektora Sądu Oddział Finansowy realizuje przelew wynikający z tego polecenia wypłaty. Powyższa procedura powinna być realizowana niezwłocznie po wpłynięciu polecenia wypłaty z wydziału Sądu. Kwestią zwrotów opłat zajmowało się dwóch pracowników Oddziału Finansowego. Na tym odcinku była rotacja pracowników, w ciągu dwóch lat przed wręczeniem powodowi wypowiedzenia cały czas zwrotami zajmował sięR. D., oprócz niego pracował jeszcze jeden pracownik – na początku była toA. T., potem przez kilka miesięcyR. D.sam zajmował się zwrotami, po czym do niego została przydzielonaA. L. (1), zaś od czerwca 2016 roku zamiast niej do pracy przy zwrotach przyszedł nowy pracownikA. S.. Od początku 2016 roku zaczęły narastać opóźnienia w realizowaniu zwrotów opłat. Wynikało to z nagłego wzrostu realizacji poleceń zwrotu opłaty przez poszczególne wydziały, zwłaszcza w likwidowanym wydziale gospodarczym, który miał być przeniesiony do innego Sądu, a przed tym przeniesieniem chciano uregulować wszystkie zwroty opłat. W związku z tym doszło do lawinowego wzrostu sporządzanych w wydziałach poleceń zwrotu opłaty, a jednocześnie nie było zatrudnionych żadnych nowych osób w Oddziale Finansowym, które miały się tym zwiększonym wpływem poleceń zajmować. W tej sytuacji w drugiej połowie 2016 roku opóźnienia w wykonywaniu zwrotów opłaty wynosiły już około pół roku, według stanu na dzień 2 listopada 2016 roku pozostawało do zrealizowania około 20.000 sztuk poleceń zwrotu opłaty do realizacji. Powód widząc zwiększony wpływ poleceń zwrotu opłaty zwracał się w kwietniu/maju 2016 roku do dyrektora Sądu o przydzielenie mu dodatkowych praktykantów, wnioskował o przyznanie 5 lub 6 etatów, ostatecznie jednak nie otrzymał żądanego wsparcia, jedynie od czerwca 2016 roku zatrudniono nowego praktykanta –A. S.. Zbiegło się to w czasie z długotrwałym zwolnieniem lekarskim innego pracownika Oddziału Finansowego. Od połowy września 2016 roku powód zarządził, aby wszyscy pracownicy Oddziału Finansowego oprócz swoich obowiązków dodatkowo zajmowali się codziennie pewną pulą poleceń zwrotu opłaty, za co otrzymywali dodatkowe wynagrodzenie. Dopiero w 2017 roku zatrudniono nowych praktykantów, którzy pomogli w realizacji tych poleceń zwrotu opłaty.
(dowód: pismo z dnia 03.10.2016r. – k. 261, pismo z dnia 02.11.2016r. – k. 258 – 259, zeznania świadkaR. D.– protokół rozprawy z dnia 12.10.2017r. od 00:21:14 do 00:49:26, zeznania świadkaA. L. (1)– protokół rozprawy z dnia 06.12.2018r. od 00:21:48 do 00:41:23, zeznania świadkaM. G.– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 00:57:15 do 01:19:00, zeznania świadkaM. S. (1)– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 01:19:08 do 01:37:24, zeznania dyrektora pozwanegoM. S. (2)– protokół rozprawy z dnia 20.05.2021r. od 00:46:26 do 01:51:05)
Powód zwracał się również do poprzedniej dyrektor pozwanego Sądu,A. P., z prośbą o wsparcie kadrowe, jednak nie otrzymał go, dyrektor uznała bowiem, że pracownicy z agencji pracy tymczasowej nie są odpowiedni do pracy w Oddziale Finansowym, a co do pozostałych pracowników, nie dysponowała wolnymi etatami.A. P.była dyrektorem pozwanego Sądu w okresie od 2015 roku do 29 lutego 2016 roku.
(dowód: zeznania świadkaA. P.– protokół rozprawy z dnia 12.04.2018r. od 00:07:19 do 00:50:13)
Kontakt między Sądem Apelacyjnym w Warszawie, a pozwanym Sądem Rejonowym sprowadza się do sprawozdawczości budżetowej i do wykonywania bieżącego budżetu. W 2016 roku pojawiły się błędy w sprawozdaniach przesyłanych przez pozwany Sąd. Błędy te polegały na nieprawidłowym podaniu średniego poziomu zatrudnienia, a także na błędach w średnim wynagrodzeniu. Sprawozdania były robione zbiorczo przez dział kadr pozwanego Sądu. Ze strony Oddziału Finansowego wprowadzane były do nich informacje dotyczące fizycznie wypłaconych wynagrodzeń. Na jedno sprawozdanie składały się więc dane kadrowe i płacowe. Powód jako główny księgowy podpisywał się pod tymi zestawieniami. Przed podpisaniem sprawozdań powód miał obowiązek sprawdzenia prawidłowości danych płacowych w nich umieszczonych. Jednocześnie powód nie miał możliwości ingerencji w dane przesyłane przez kadry pozwanego Sądu. Sprawozdania, jak i wszelkie ich korekty przesyłane do Sądu Apelacyjnego musiały być zawsze podpisane również przez dyrektora Sądu. W przypadku oczywistych omyłek w sprawozdaniach Sąd Apelacyjny samodzielnie je poprawia. Natomiast w przypadku poważniejszych błędów musi dojść do pisemnej korekty danego sprawozdania. W 2016 roku dochodziło do korygowania sprawozdań cyklicznych, przekazywanych co miesiąc przez pozwany Sąd do Sądu Apelacyjnego. Takie korekty dotyczyły sprawozdań za kwiecień, maj i czerwiec 2016 roku. Pozwany Sąd składa do Sądu Apelacyjnego co miesiąc sprawozdanie finansowe miesięczne, a ponadto składa sprawozdania finansowe kwartalne i sprawozdanie roczne. W 2016 roku doszło również do przesłania do Sądu Apelacyjnego zestawienia dotyczącego wyrównywania różnic płacowych. Takie zestawienie zostało przygotowane przez Oddział Finansowy i podpisane przez powoda, a następnie podpisane przez dyrektora pozwanego Sądu i przesłane do Sądu Apelacyjnego. Okazało się jednak, że w tym sprawozdaniu znajduje się duży błąd w zakresie wskazanych kwot, który został skorygowany, jednak korekta została przesłana do Sądu Apelacyjnego bez wiedzy i podpisu dyrektora pozwanego Sądu. Miało to miejsce w listopadzie 2016 roku, o przesłaniu korekty dyrektor pozwanego Sądu dowiedział się z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu Apelacyjnego.
(dowód: zeznania świadkaA. J.– protokół rozprawy z dnia 12.10.2017r. od 01:22:42 do 01:36:09, zeznania powodaP. S.– protokół rozprawy z dnia 12.09.2019r. od 00:03:55 do 01:29:25, zeznania dyrektora pozwanegoM. S. (2)– protokół rozprawy z dnia 20.05.2021r. od 00:46:26 do 01:51:05)
Dnia 30 listopada 2016 roku powód otrzymał od pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę. W treści wypowiedzenia jako jego przyczynę wskazano na:
1) liczne zaniedbania oraz niezgodności w zakresie przekazywania dokumentacji do ZUS z ramienia pracodawcy za okres czasowy od 2006 roku do 2008 roku, które to nieprawidłowości wciąż nie zostały przez powoda skorygowane, pomimo wielokrotnych poleceń pracodawcy w tym przedmiocie (zgodnie z oświadczeniem powoda zawartym w piśmie Adm-10-1/(...)skierowanym do pracodawcy z dnia 18 października 2016 roku, na dzień skierowania tego pisma, wciąż nie zostało dokonanych około 160 korekt dotyczących 122 osób, za co powód jest odpowiedzialny jako główny księgowy Sądu);
2) liczne zaniedbania w zakresie nadzorowania przebiegu realizacji umów zawieranych przez pracodawcę z paniąK. P.w okresie czasowym od dnia 4 kwietnia 2012 roku do dnia 8 maja 2015 roku, zgodnie z których postanowieniami (tj. §1 ust. 4 zawieranych umów zlecenia oraz §2 ust. 1 umów o dzieło), potwierdzał powód należyte wykonanie umów przez paniąK. P.oraz reprezentował powód pracodawcę w zakresie współpracy z nią, jednak pomimo tego, w okresie tym, rozbieżności w dokumentacji kierowanej do ZUS z ramienia pracodawcy nie zostały zlikwidowane (z poziomu 321.741,79 złotych, jako kwoty wskazanej w piśmie ZUS z dnia 30 września 2011 roku), lecz na przestrzeni niecałych 5 lat, uległy przeszło dziesięciokrotnemu zwiększeniu, do poziomu kwoty 3.405.595,37 złotych, wskazanej w piśmie ZUS z dnia 25 maja 2016 roku;
3) brak właściwego nadzoru z powoda strony w zakresie stanu realizacji zwrotu opłat sądowych, których – zgodnie ze wskazaniem przez powoda w piśmie FIN 322-3-2-25/16 z dnia 2 listopada 2016 roku – pozostaje do zrealizowania około 20 tysięcy sztuk poleceń przedmiotowych zwrotów, podczas gdy czynności te powinny być dokonywane przez powoda oraz podległy powodowi Oddział Finansowy bezzwłocznie, za co ponosi powód odpowiedzialność. Nadto powód nie odniósł się rzeczowo do pisma pracodawcy z dnia 3 października 2016 roku (K-1010-84/15), wystosowanego do powoda w następstwie wskazanego przez powoda stanu zaległości na dzień 19 września 2016 roku na odcinku zwrotów z opłat sądowych (FIN-(...)-12/16), w którym to piśmie pracodawca zwrócił się do powoda o dokładne wskazanie ilości zaległości w zwrotach opłat, jak i o przedstawienie harmonogramu realizacji powstałych zaległości, czego jednak powód nie uczynił;
4) w ślad za punktem 3 powyżej, powód nie podjął także niezbędnych decyzji w zakresie realizacji zaległości od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 14 września 2016 roku, tj. w okresie, w którym powód był do tego w pełni uprawniony jako kierownik Oddziału Finansowego. Powód podjął je natomiast samodzielnie po dniu 14 września 2016 roku, o czym pracodawca powziął informację z pisma powoda z dnia 2 listopada 2016 roku i wbrew dyspozycjom pracodawcy kontynuował działania po dniu 3 października 2016 roku, co najmniej do dnia 2 listopada 2016 roku, tj. w okresie, w którym zgodnie z treścią pisma skierowanego do powoda przez pracodawcę, zamierzał on samodzielnie, po uzyskaniu od powoda stosownych informacji, podjąć działania w tym przedmiocie;
5) niska jakość świadczonej przez powoda pracy, brak należytego nadzoru nad pracownikami Oddziału Finansowego, jak i stwierdzone niedopuszczalne nieprawidłowości w komunikacji powoda z pracodawcą i podejmowanie przez powoda samodzielnych decyzji w obszarach, w których nie jest powód do tego uprawniony, co przejawiało się chociażby w:
5.1) wadliwym przygotowaniu przez powoda i pracowników kierowanego przez powoda Oddziału Finansowego zestawienia dotyczącego wyrównywania dysproporcji płacowych w tutejszym Sądzie, które to zestawienie w dniu 4 listopada 2016 roku zostało przekazane przez powoda jako właściwe do pracodawcy i które zostało następnie przekazane przez pracodawcę do Dyrektora Sądu Apelacyjnego w Warszawie,
5.2) dokonaniu przez powoda, bez wiedzy pracodawcy, korekty pierwotnie przygotowanego zestawienia, o którym mowa w punkcie 5.1) powyżej, oraz w samowolnym (bez wiedzy pracodawcy) przesłaniem tegoż skorygowanego zestawienia w dniu 8 listopada 2016 roku do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, o czym wiadomość uzyskał pracodawca w dniu 9 listopada 2016 roku bezpośrednio z Sądu Apelacyjnego w Warszawie,
5.3) dokonywaniu przez powoda licznych korekt sprawozdań finansowych, pomimo sprawowania przez powoda funkcji Głównego Księgowego, chociażby dokonanie korekty sprawozdania Rb-28 za kwiecień 2016 roku, dokonanie korekty sprawozdania za maj 2016 roku „Informacja z realizacji zatrudnienia i wynagrodzeń”, dokonanie korekty za czerwiec 2016 roku „Informacja z realizacji zatrudnienia i wynagrodzeń” oraz sprawozdania Rb-70, dokonanie korekty sprawozdania Rb-27 za październik 2016 roku;
6) niska jakość kompetencji zarządczych powoda, w szczególności zaś mało efektywne i niesatysfakcjonujące egzekwowanie przez powoda zadań powierzonych pracownikom Oddziału Finansowego tutejszego Sądu, co znajduje wraz między innymi w stwierdzeniu zawartym w piśmie powoda Adm-10-1/(...)z dnia 20 października 2016 roku skierowanym do pracodawcy, w którym powód przyznaje, że „nie kontrolował w pełni pracy wykonywanej przez PaniąD. J.”, podczas gdy należało to do podstawowych obowiązków powoda, wynikających z pełnionej funkcji Kierownika Oddziału Finansowego.
Pracodawca w treści wypowiedzenia wskazał również, że każde z wyżej wymienionych uchybień jednocześnie podważyło zaufanie, którym powoda obdarzał pracodawca, a które jest niezbędne do kontynuowania stosunku pracy, w szczególności wobec faktu, że skala zaniedbań po stronie powoda nie daje gwarancji dalszego wypełniania standardów oczekiwanych przez pracodawcę, w zakresie rzetelnej, terminowej oraz kompetentnej realizacji nałożonych na powoda zadań, a także właściwej kontroli oraz nadzoru z powoda strony nad pracownikami Oddziału Finansowego tutejszego Sądu.
(dowód: wypowiedzenie umowy o pracę – k. 9 – 10)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane wyżej dowody z dokumentów, których wiarygodność nie została skutecznie zakwestionowana przez strony w toku postępowania. Sąd oparł się również na zeznaniach świadków i stron, różnie jednak oceniając ich wiarygodność.
Jeśli chodzi o zeznania świadkaR. D.Sąd nie dał im wiary w zakresie, w jakim twierdzi on, że powód przedstawił dyrektorowi harmonogram dotyczący realizacji nawarstwionych i zaległych poleceń wypłaty, nie znajduje to bowiem potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a sam dyrektor pozwanego Sądu zaprzecza, aby taki harmonogram uzyskał. Nie są też wiarygodne zeznania tego świadka co do tego, że zmiany polegające na przekazaniu każdemu pracownikowi Oddziału Finansowego części poleceń zwrotu opłaty do realizacji zostały wprowadzone w wyniku porozumienia pomiędzy dyrektorem Sadu a powodem, z całego postępowania wynika bowiem, że do takiego porozumienia nie doszło, jakkolwiek faktycznie działania zaproponowane najpierw samodzielnie przez powoda i wdrożone przez niego do połowy września 2016 roku, jak i późniejsze działania dyrektora wdrożone już po wręczeniu powodowi wypowiedzenia sprowadzały się do tego samego, czyli do przekazania części poleceń zwrotu opłaty do realizacji każdemu z pracowników Oddziału Finansowego. Odnośnie daty wdrożenia programu naprawczego jak nazywa te działania świadek, Sąd miał na uwadze, że świadek podaje rozbieżne daty, raz wskazując na wrzesień 2016 roku, potem na grudzień 2016 roku, z pozostałego materiału wynika zaś, że takie działania zostały po raz pierwszy podjęte samodzielnie przez powoda od połowy września 2016 roku. W pozostałym zakresie Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaD. J.w zakresie, w jakim twierdzi ona, że odmówiła w 2015 roku realizacji korekt do ZUS za lata 2006 – 2008 z tego względu, że powinien się tym zajmować inny pracownik, bądź też, że powinny się tym zająć kadry. W tym zakresie bowiem Sąd oparł się na wiarygodnych i spójnych zeznaniach powoda i świadkaA. P., którzy zgodnie potwierdzili, żeD. J.oczekiwała dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie tych korekt, którego nie otrzymała. Jednocześnie przeciwko wiarygodności zeznań świadkaD. J.w tym przedmiocie przemawia również i to, że raz twierdzi ona, że nie wykonała tych korekt dlatego, że powinien to zrobić oddział kadr, by po chwili stwierdzić, że odmówiła wykonania tych korekt, gdyż powód miał innego pracownika, który powinien się tym zajmować. W pozostałym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaD. J., w szczególności co do tego, że powód poza kwestią nieprawidłowości na koncie płatnika w ZUS za lata 2006 – 2008 nie zgłaszał do świadka żadnych zastrzeżeń, zostało to bowiem potwierdzone również zeznaniami dyrektora Sądu, który wskazał, żeD. J.otrzymywała od powoda najwyższe oceny pracy.
Jeśli chodzi o zeznania świadkaA. J.Sąd uznał je za wiarygodne w całości, jednocześnie świadek nie ma wiedzy co do korekty sprawozdania przesłanego z pozwanego Sądu do Sądu Apelacyjnego w listopadzie 2016 roku.
Zeznania świadkaA. P.zostały przez Sąd uznane za wiarygodne, jednocześnie Sąd miał na uwadze, że co prawda świadek twierdzi, że nigdy nie wydała powodowi żadnego polecenia merytorycznego sprawdzania pracy wykonanej przezK. P., jednak nie zwalnia to w ocenie Sądu powoda z odpowiedzialności za nadzorowanie rozliczeń całego Sądu z ZUS-em, a w ramach tego nadzorowania powinien on co pewien czas zwracać się do ZUS z prośbą o informacje na jakim etapie znajduje się prostowanie błędów z minionych lat na koncie płatnika.
Odnośnie zeznań świadkaM. S. (1)Sąd nie dał im wiary w zakresie, w jakim świadek twierdzi, że w związku ze zwiększonym wpływem poleceń zwrotu opłaty do Oddziału Finansowego oddział ten nie otrzymał żadnego wsparcia, bowiem z zeznań świadkaM. G.i świadkaR. D.wynika, że w czerwcu 2016 roku została zatrudniona nowa praktykantkaA. S.. Poza tym nie są dla Sądu wiarygodne zeznania świadka, że od sierpnia 2016 roku zaczęła realizować polecenia zwrotu opłaty, bowiem z pozostałego materiału dowodowego wynika, że polecenie powoda w przedmiocie realizacji tych poleceń zwrotu opłaty przez innych pracowników Oddziału Finansowego zostało wprowadzone dopiero od połowy września 2016 roku. W pozostałym zakresie Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne.
Odnośnie zeznań świadkaA. L. (1)Sąd nie dał im wiary co do tego, że po zgłoszeniu zapotrzebowania na nowych pracowników w 2016 roku powód nie dostał żadnego praktykantka, bowiem z zeznań świadkaM. G.iR. D.wynika, że do oddziału przyszła jedna nowa praktykanta. Jednocześnie faktem jest, co potwierdzają również inni świadkowie, że pomoc ta była niewystarczająca. W pozostałym zakresie Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne.
Odnośnie zeznań świadkaD. M.Sąd miał na uwadze, że świadek miała jedynie ogólną wiedzę co do okoliczności istotnych w niniejszej sprawie, zaś w kwestii przesyłania korekty sprawozdania do Sądu Apelacyjnego miała wiedzę pochodzącą od dyrektora Sądu. Jednocześnie zeznania świadka są istotne w zakresie, w jakim potwierdzają zeznania dyrektora pozwanego co do tego, że istniał problem z kompletnością danych przekazywanych przez powoda prezes Sądu w związku z pracami Komisji Socjalnej.
Odnośnie zeznań świadkaA. L. (2)to nie wnoszą one niczego istotnego do sprawy. Podobnie jest jeśli chodzi o zeznania świadkaB. S., z tą różnicą, że świadekB. S.wiarygodnie zaprzecza, aby kiedykolwiek została skierowana do pomocy w pozwanym Sądzie, czy też, aby zgodziła się wykonać dokumentację na rzecz tego Sądu.
Zeznaniom powoda Sąd nie dał wiary w zakresie, w jakim powód twierdzi, że nie otrzymał żadnego wsparcia osobowego w 2016 roku, bowiem z zeznań świadkaM. G.iR. D.wynika, że został wówczas zatrudniony jeden dodatkowy pracownik. Jednocześnie w zakresie kontroli i nadzoru powoda nadK. P.Sąd uznał za wiarygodne twierdzenia powoda, że nie był on w stanie samodzielnie zweryfikować za każdym razem raportów składanych przezK. P.do ZUS, jednak w ocenie Sądu nie może to oznaczać braku jakiegokolwiek nadzoru powoda nadK. P., bowiem powinien on cyklicznie co pewien czas zwracać się do ZUS o przekazanie informacji na jakim etapie jest likwidowanie nieprawidłowości z lat poprzednich i czy proces ten postępuje. Nie są wiarygodne również zeznania powoda w zakresie, w jakim twierdzi on, że na wiosnę 2016 roku przekazał wszystkim pracownikom Oddziału Finansowego, aby każdy z nich brał określoną liczbę poleceń zwrotu opłaty i je realizował, z pozostałego materiału dowodowego wynika bowiem, że taki program został wprowadzony dopiero od połowy września 2016 roku. Ponadto nie są wiarygodne zeznania powoda co do tego, że zawsze informował dyrektora o wszelkich korektach sprawozdań, bowiem już w pozwie powód przyznał, że faktycznie były korekty dokonywane z pominięciem dyrektora, co według powoda zależało od tego, na jakiego maila została skierowana z Sądu Apelacyjnego informacja o błędach w sprawozdaniu. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda w zakresie, w jakim twierdzi, że wielokrotnie oceniał niżejD. J., bowiem nie znajduje to potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. W szczególności samaD. J., poza kwestią nieprawidłowości w ZUS za lata 2006 – 2008, nie wskazywała, aby powód miał do niej kiedykolwiek jakieś uwagi (pretensje), czy aby niżej oceniał jej pracę. Ponadto dyrektor pozwanego Sądu również wskazał, że powód wystawiałD. J.najwyższe oceny. Sąd miał również na uwadze, że powód na pytanie o to, czy kiedykolwiek nie wnioskował o przyznanieD. J.nagrody, czy premii odparł, że nie pamięta takiej sytuacji. W pozostałym zakresie zeznania powoda zostały uznane za wiarygodne.
Odnośnie zeznań dyrektora pozwanego SąduM. S. (2)Sąd nie dał im wiary w zakresie, w jakim twierdzi on, że przez cały okres współpracy z powodem był problem z uzyskaniem od niego rzetelnych informacji, Sąd miał bowiem na uwadze, że żaden z pozostałych świadków nie potwierdza takiej sytuacji, poza byłym prezesem pozwanego Sądu, która wskazała na jednorazowy przypadek. Jednocześnie brak jest dokumentacji wewnętrznej, która wskazywałaby na tak częste problemy z rzetelnymi informacjami, a przecież dyrektor Sądu powinien w jakiś sposób próbować zdyscyplinować czy to samego powoda, czy też cały podległy mu Oddział. Jednocześnie nie są wiarygodne też zeznania dyrektora pozwanego Sądu w zakresie, w jakim zrzuca on całą winę za błędy w sprawozdaniach kierowanych do Sądu Apelacyjnego na powoda i informacje pochodzące z Oddziału Finansowego, bowiem z zeznań powoda wynika, że błędy te były nierzadko spowodowane nieprawidłowymi informacjami kierowanymi do niego z Oddziału Kadr. Jednocześnie w toku postępowania nie przedstawiono żadnej dokumentacji, która mogłaby jednoznacznie przesądzić o jakie błędy w sprawozdaniach chodziło. Nie są wiarygodne zeznania dyrektora pozwanego Sądu również co do tego, że powód nie zgłaszał braków kadrowych i zapotrzebowania na nowych pracowników w swoim oddziale, co innego wynika bowiem nie tylko z zeznań powoda, ale również i z zeznań innych świadków. W pozostałym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom dyrektora pozwanego.
W toku postępowania Sąd oddalił również wnioski dowodowe powoda związane z kwestionowaniem przez niego prawidłowości powołaniaM. S. (2)na dyrektora Sądu. Sąd miał na uwadze po pierwsze, że strona miała czas na złożenie takich wniosków już w pozwie bądź na którymś z kolejnych etapów postępowania, które trwa już kilka lat, tymczasem wniosek ten pojawił się dopiero na rozprawie w dniu 20 maja 2021 roku. Wniosek taki należy więc uznać za spóźniony i zmierzający do przedłużenia postępowania. Ponadto Sąd miał na uwadze również i to, że wszelkie kwestie związane z ewentualnymi wadliwościami procedury powołania nowego dyrektora Sądu powinny być przez powoda podniesione w odpowiednim postępowaniu i w odpowiednim trybie, należy zaś mieć na uwadze, że powód był uczestnikiem postępowania konkursowego i miał dostęp do jego dokumentacji, sam zresztą wskazał, że stosunek do niego mógł się zmienić właśnie po tym, jak zwrócił uwagę na powstałe w procedurze naboru nieprawidłowości. Tym bardziej dziwić musi fakt, że powód znając te nieprawidłowości jeszcze przed wniesieniem pozwu powołuje się na nie dopiero po niemal pięciu latach trwania postępowania. Reasumując, Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda w tej materii jako spóźnione.
Sąd na rozprawie w dniu 12 października 2017 roku oddalił również wniosek dowodowy strony powodowej o rozszerzenie tezy dowodowej o okoliczności, na które miałby być przesłuchiwany świadek. Sąd miał na uwadze, że nowe okoliczności zgłoszone przez stronę powodową nie zostały wskazane na wcześniejszym etapie postępowania przy formułowaniu wniosków dowodowych, świadek ponadto został zgłoszony przez stronę pozwaną, która wyraźnie zakreśliła tezę dowodową ograniczając się do okoliczności istotny z punktu widzenia wypowiedzenia, które zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu jest obowiązana wykazać.
Z kolei na rozprawie w dniu 12 września 2019 roku Sąd postanowił dowód z przesłuchania strony pozwanej z uwagi na ograniczenie czasowe wokandy i długość przesłuchiwania powoda - dokonać na kolejnym terminie rozprawy, na co zastrzeżenie zgłosił pełnomocnik powoda. W ocenie Sądu taka decyzja nie miała wpływu na prawidłowy tok postępowania dowodowego, a ograniczenia czasowe wokandy wymuszają pewne działania ze strony Sądu, który musi zapewnić sprawność wielu postępowań, w których rozprawa jest wyznaczona na dany dzień.

Sąd zważył, co następuje:
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest roszczenie powoda o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem.
Podstawą materialnoprawną dla roszczenia powoda jest regulacja zart. 45 § 1 KP, zgodnie z którą w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Z powyższego widać, że przesłankami uznania roszczenia odszkodowawczego za zasadne są uznanie wypowiedzenia za nieuzasadnione, albo za niezgodne z prawem. Z analizy stanowiska powoda w niniejszej sprawie wynika, że oparł on swe roszczenie na twierdzeniu, że wypowiedzenie mu wręczone nie było uzasadnione, bowiem wskazane w nim przyczyny nie były prawdziwe. Wobec tego Sąd przeanalizował przyczyny wypowiedzenia pod kątem ich prawdziwości oraz tego, czy mogą one uzasadniać rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie.
Z treści wręczonego powodowi wypowiedzenia wynika, że jako pierwszą przyczynę pracodawca podał liczne zaniedbania oraz niezgodności w zakresie przekazywania dokumentacji do ZUS z ramienia pracodawcy za okres czasowy od 2006 roku do 2008 roku, które to nieprawidłowości do momentu wręczenia wypowiedzenia nie zostały przez powoda skorygowane, pomimo wielokrotnych poleceń pracodawcy w tym przedmiocie. Z ustaleń Sądu wynika, że faktycznie na koncie płatnika w ZUS widniały liczne rozbieżności nagromadzone w latach 1999 – 2008. Jednocześnie rozbieżności z lat 1999 – 2005 dotyczyły poprzednika pozwanego Sądu, a konkretnie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Pragi w Warszawie. Jednak już zaległości i rozbieżności z lat 2006 – 2008 obciążały wyłącznie pozwany Sąd. Powód jako główny księgowy i kierownik całego Oddziału Finansowego był odpowiedzialny za wyprowadzenie tych błędów. Nie jest zasadne w ocenie Sądu tłumaczenie powoda, że błędy te powstały, gdy on jeszcze nie był głównym księgowym w pozwanym Sądzie, zarzut z wypowiedzenia nie dotyczy bowiem spowodowania tych rozbieżności na koncie płatnika ZUS, ale dotyczy braku ich skorygowania. Jednocześnie z ustaleń Sądu wynika, że powód miał już wcześniej świadomość, że takie błędy istnieją, wiedział też, że odpowiedzialny za kontakty z ZUS-em pracownik,D. J., odmawia współpracy w zakresie wyprowadzenia tych błędów i skorygowania konta płatnika w ZUS. Pomimo tej wiedzy powód przez całe lata, gdy wiedział o rozbieżnościach nie podjął czynności mających je usunąć. Powód mógł po pierwsze próbować dyscyplinowaćD. J., aby usunęła stwierdzone rozbieżności za lata 2006 – 2008. Po drugie mógł inaczej rozdysponować pracę i przekazać obowiązek zajęcia się ZUS-em innemu pracownikowi w ramach podległego mu Oddziału Finansowego. Po trzecie mógł wnosić o zatrudnienie nowego pracownika, choćby na zasadach analogicznych jakK. P., który miałby się zająć nieprawidłowościami z lat 2006 – 2008. Gdyby powyższe środki nie dawały rezultatu, to powinien ustawicznie monitować dyrektora Sądu w tym temacie, aby dyrektor zdawał sobie sprawę ze skali zaniedbań i podjął działania zmierzające do zmiany polityki kadrowej, czy też do zdyscyplinowania choćbyD. J., która powinna zająć się wyprowadzeniem zaistniałych nieprawidłowości. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby powód zrobił cokolwiek w tej sprawie. W toku postępowania Sąd ustalił, że powód zgłaszał poprzedniemu dyrektorowi fakt istnienia rozbieżności, a także wskazywał, że powinna się tym zająćD. J.. Co prawda poprzedni dyrektor faktycznie próbował wpłynąć, jak widać bezskutecznie, naD. J., aby ta wykonała swoje zadania, jednak powód po tej próbie nie monitował ustawicznie pracodawcy o potrzebie, czy to zdyscyplinowaniaD. J., czy też zatrudnienia nowego pracownika, wobec stałej odmowy wykonania swoich obowiązków przezD. J.. W efekcie próba zdyscyplinowaniaD. J.do wykonania jej obowiązków przez poprzedniego dyrektora nie odniosła żadnego skutku, a powód również przestał zajmować się tym tematem, co skutkowało pozostawieniem na uboczu kwestii nieprawidłowości na koncie płatnika ZUS. Dopiero pismem z dnia 18 października 2016 roku powód powiadamiał pracodawcę, że na dzień sporządzenia pisma nadal pozostało do wyjaśnienia za lata 2006 – 2008 około 160 korekt dotyczących 122 osób. Powód wskazał w tym piśmie, że w dniu 29 września 2016 roku wysłał doD. J.zapytanie o stan uzgodnień w tej sprawie, ponawiając tę prośbę dnia 14 października 2016 roku. Działania powoda należy w ocenie Sądu uznać za niewystarczające. Powód poprzestał na zgłoszeniu problemu poprzedniemu dyrektorowi, dalej nie nadzorował kwestii tych nieprawidłowości, nie podejmował wszystkich możliwych kroków, aby je usunąć, pomimo wiedzy o bezskuteczności jakichkolwiek rozmów zD. J.. W tej sytuacji zaniedbanie powoda stanowić może w ocenie Sądu zasadną przyczynę wypowiedzenia, jest to też przyczyna prawdziwa.
Jako drugą przyczynę pracodawca wskazał na liczne zaniedbania w zakresie nadzorowania przebiegu realizacji umów zawieranych przez pracodawcę z paniąK. P.w okresie czasowym od dnia 4 kwietnia 2012 roku do dnia 8 maja 2015 roku. Z ustaleń Sądu wynika, że zK. P.pracodawca zawierał umowy cywilnoprawne na przestrzeni wskazanego wyżej okresu celem wyprowadzenia nieprawidłowości na koncie płatnika ZUS, ale narosłych jeszcze w latach 1999 – 2005.K. P.faktycznie zajmowała się tymi nieprawidłowościami, co potwierdzają przesyłane przez nią powodowi raporty comiesięczne. Jednocześnie Sąd ustalił, że po weryfikacji przez ZUS okazało się, że raporty były sporządzane błędnie, a nieprawidłowości w rozliczeniach z ZUS znacznie wzrosły. Powód w toku postępowania bronił się tym, że nie miał możliwości skontrolowania w żaden sposób jakości i prawidłowości wysyłanych przezK. P.raportów do ZUS, a swoje decyzje w przedmiocie akceptowania rachunków przedłożonych przezK. P.opierał jedynie na zestawieniu przesłanych przez nią raportów. W ocenie Sądu faktycznie nie sposób wymagać od powoda każdorazowego samodzielnego sprawdzenia, czy raporty przesłane przezK. P.były sporządzone prawidłowo, czy też nie. Oznaczałoby to bowiem, że powód musiałby sam wykonywać pracę zleconąK. P., co stawiałoby pod znakiem zapytania sens zawierania umów zK. P.. Sąd miał jednak na uwadze, że powód powinien monitorować co jakiś czas w ZUS-ie, czy nieprawidłowości maleją, czy rosną. Samo zlecenie innej osobie wyprowadzenia nieprawidłowości nie oznacza, że powód jednocześnie był zwolniony z obowiązku sprawdzania aktualnego ich stanu. Należy zauważyć, żeK. P.miała zawierane umowy z pozwanym przez okres ponad 3 lat. Przez ten czas powód powinien przynajmniej kilkukrotnie, choćby raz na kwartał, zwrócić się z pismem do ZUS o podanie stanu aktualnych nieprawidłowości, co pozwoliłoby mu na sprawdzenie efektywności działańK. P.. Powód jako główny księgowy był bowiem cały czas odpowiedzialny za prawidłowe rozliczenia z ZUS, zatrudnienie na umowę cywilnoprawną osoby z zewnątrz nie zdejmowało z niego tej odpowiedzialności. Tymczasem pismem z dnia 1 lipca 2015 roku ZUS sam poinformował o znacznie zwiększonych nieprawidłowościach na koncie płatnika. Za takie zwiększenie ponosi odpowiedzialność powód, który zaniechał działań kontrolujących efekty pracyK. P.. Powód był osobą odpowiedzialną za kontakty zK. P., on też potwierdzał wystawione przez nią rachunki. Przede wszystkim jednak był osobą odpowiedzialną za wyprowadzenie nieprawidłowości na koncie płatnika, jako główny księgowy. Wobec tego pracodawca ma prawo wymagać od powoda, aby nadzorował on pracęK. P.. Nawet jeśli nie była możliwa comiesięczna kontrola każdego z wysłanych przez nią raportów, powód mógł co kwartał, czy co pół roku zwracać się do ZUS z prośbą o taką informację, jakiej ZUS udzielił pismem z dnia 1 lipca 2015 roku. Takie informacje dałyby powodowi wgląd w jakość usług świadczonych przezK. P.i pozwoliłyby na podjęcie odpowiednich działań naprawczych. Powód jednak tego zaniechał, z czego słusznie pracodawca sformułował wobec niego zarzut znajdujący się w wypowiedzeniu umowy o pracę. Jednocześnie to zaniechanie powoda może samodzielnie uzasadniać wypowiedzenie umowy o pracę, zwłaszcza przy uwzględnieniu skali nieprawidłowości, jaka wyłania się z pisma ZUS z dnia 1 lipca 2015 roku. Wobec tego również i ta przyczyna wypowiedzenia jest zasadna.
Jako trzecią przyczynę wypowiedzenia pracodawca podał brak właściwego nadzoru z powoda strony w zakresie stanu realizacji zwrotu opłat sądowych. Nadto powód nie odniósł się rzeczowo do pisma pracodawcy, w którym pracodawca zwrócił się do powoda o dokładne wskazanie ilości zaległości w zwrotach opłat, jak i o przedstawienie harmonogramu realizacji powstałych zaległości. Z ustaleń Sądu wynika, że faktycznie od początku 2016 roku doszło do lawinowego wzrostu przesyłanych do Oddziału Finansowego pozwanego Sądu poleceń wypłaty, pochodzących z wydziałów, które wówczas otrzymały dodatkowych pracowników, aby móc zrealizować wszystkie zaległe polecenia wypłaty. W tej sytuacji oddział podległy powodowi faktycznie znalazł się w krytycznej sytuacji. Jednocześnie trzeba też przyznać, że na wiosnę 2016 roku powód alarmował o tej kwestii i zwracał się z prośbą o zatrudnienie nowych pracowników, skierowanie do jego Oddziału praktykantów. Nie otrzymał jednak wystarczającej pomocy, bowiem od czerwca 2016 roku zatrudniono jedną nową osobę, a potrzeby kadrowe były dużo większe. Sąd miał na uwadze, że pomiędzy wiosną 2016 roku, kiedy to powód sformułował swoją prośbę o dodatkowych pracowników, a połową września 2016 roku, kiedy to zdecydował o przydzieleniu kwestii załatwienia poleceń wypłaty każdemu z podległych sobie pracowników, powód nie zrobił nic, aby zmniejszyć stan poleceń wypłaty do realizacji. Polecenia te cały czas napływały, zaś Oddział Finansowy nie był w stanie ich na bieżąco realizować, co doprowadziło do półrocznego opóźnienia w ich realizacji. Od powoda należałoby oczekiwać, że skoro otrzymał od pracodawcy odmowną odpowiedź na jego zapytanie o możliwość uzupełnienia braków kadrowych Oddziału, to powinien podjąć inne działania zaradcze, choćby takie, jakie podjął od połowy września 2016 roku. Tymczasem powód od wiosny 2016 roku do połowy września 2016 roku nie zrobił nic, aby poradzić sobie z poleceniami wypłaty, które cały czas w liczbie kilku tysięcy sztuk miesięcznie, wpływały do Oddziału Finansowego. Takie zaniechanie powoda doprowadziło do sytuacji, w której w listopadzie 2016 roku pozostawało około 20.000 sztuk poleceń wypłaty do realizacji. Niewątpliwie pracodawca ma prawo wymagać od pracownika na stanowisku kierownika Oddziału Finansowego i głównego księgowego, aby podejmował wszelkie możliwe działania, które mogą pomóc w sytuacji kryzysowej, która wystąpiła w związku z poleceniami wypłaty. Tymczasem, jak wskazano wyżej, również i w tym przedmiocie powód wykazał pewne zaniechania. Ponadto słusznie pracodawca podniósł, że pomimo wezwania powoda do wskazania harmonogramu wychodzenia z zaległości powód takiego harmonogramu nie podał. Takie zachowanie powoda również wskazuje na problemy we współpracy z dyrektorem Sądu. Dyrektor Sądu ma zaś prawo oczekiwać, że osoba zatrudniona na takim jak powód stanowisku będzie harmonijnie z nim współpracować, jest to bowiem jedno ze stanowisk kluczowych dla prawidłowego funkcjonowania Sądu. Reasumując, również w tym przypadku należy wskazać, że zachowanie powoda uzasadniało wręczenie mu wypowiedzenia umowy o pracę.
Jako czwartą przyczynę wypowiedzenia pracodawca wskazał na to, że powód nie podjął niezbędnych decyzji w zakresie realizacji zaległości w poleceniach wypłaty od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia 14 września 2016 roku, tj. w okresie, w którym był do tego w pełni uprawniony jako kierownik Oddziału Finansowego, podjął je natomiast samodzielnie po dniu 14 września 2016 roku, i wbrew dyspozycjom pracodawcy kontynuował działania po dniu 3 października 2016 roku, co najmniej do dnia 2 listopada 2016 roku, tj. w okresie, w którym zgodnie z treścią pisma skierowanego do powoda przez pracodawcę, pracodawca zamierzał samodzielnie, po uzyskaniu od powoda stosownych informacji, podjąć działania w tym przedmiocie. Jeśli chodzi o tę przyczynę to w zakresie braku podjęcia niezbędnych działań należy uznać, że jest ona tożsama z przyczyną trzecią, którą wyżej omówiono. Nie ma w tym miejscu potrzeby powtarzania wskazanej wyżej argumentacji. Z kolei odnośnie podjęcia samodzielnie przez powoda działań od połowy września 2016 roku nie można w ocenie Sądu robić z tego powodowi zarzutu. Działanie powoda od połowy września 2016 roku było ze wszech miar pożądane, co więcej, jak już wyżej wskazano, należało oczekiwać podjęcia takich działań przez powoda już wcześniej, gdy wiedział on, że nie otrzyma żadnego wsparcia kadrowego. Jednocześnie pracodawca nie udowodnił w toku postępowania, aby po dniu 14 września 2016 roku miał jakiś sprecyzowany plan co do wybrnięcia z zaległości związanych z poleceniami wypłaty, który jednocześnie zakładałby realizację innych rozwiązań niż te wprowadzone przez powoda. Poza tym pracodawca nie może zarzucać powodowi samodzielnych działań, skoro przecież w innych punktach ten sam pracodawca słusznie zresztą zarzuca powodowi właśnie brak samodzielności. Niewątpliwie powód jako główny księgowy, a przede wszystkim jako kierownik Oddziału Finansowego, był uprawniony do samodzielnego przydziału pracy swoim pracownikom i takiej organizacji tej pracy, która pozwoliła na usprawnienie realizacji poleceń wypłaty. Wobec tego przyczyna ta w części, w jakiej odnosi się do braku działań powoda w okresie przed 14 września 2016 roku stanowi w istocie powtórzenie przyczyny z punktu trzeciego wypowiedzenia, o której wskazano już wyżej, zaś w pozostałym zakresie nie może uzasadniać wypowiedzenia umowy o pracę. Ponadto Sąd wskazuje, że pracodawca zarzucił powodowi brak jakichkolwiek działań w okresie od 1 stycznia 2016 roku do 14 września 2016 roku, co nie jest prawdą, bowiem w tym okresie, na wiosnę 2016 roku powód podjął pewne działania, a mianowicie wnioskował o skierowanie do jego Oddziału dodatkowych pracowników bądź praktykantów.
Jako piątą przyczynę wypowiedzenia pracodawca podał niską jakość świadczonej przez powoda pracy, brak należytego nadzoru nad pracownikami Oddziału Finansowego, jak i stwierdzone niedopuszczalne nieprawidłowości w komunikacji powoda z pracodawcą i podejmowanie przez powoda samodzielnych decyzji w obszarach, w których nie jest do tego uprawniony, co przejawiało się w:
- wadliwym przygotowaniu przez powoda i pracowników kierowanego przez powoda Oddziału Finansowego zestawienia dotyczącego wyrównywania dysproporcji płacowych w tutejszym Sądzie, które to zestawienie w dniu 4 listopada 2016 roku zostało przekazane przez powoda jako właściwe do pracodawcy i które zostało następnie przekazane przez pracodawcę do Dyrektora Sądu Apelacyjnego w Warszawie,
- dokonaniu przez powoda, bez wiedzy pracodawcy, korekty pierwotnie przygotowanego zestawienia, o którym mowa powyżej, oraz w samowolnym przesłaniu tegoż skorygowanego zestawienia w dniu 8 listopada 2016 roku do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, o czym wiadomość uzyskał pracodawca w dniu 9 listopada 2016 roku bezpośrednio z Sądu Apelacyjnego w Warszawie,
- dokonywaniu przez powoda licznych korekt sprawozdań finansowych, pomimo sprawowania przez powoda funkcji Głównego Księgowego, chociażby dokonanie korekty sprawozdania Rb-28 za kwiecień 2016 roku, dokonanie korekty sprawozdania za maj 2016 roku „Informacja z realizacji zatrudnienia i wynagrodzeń”, dokonanie korekty za czerwiec 2016 roku „Informacja z realizacji zatrudnienia i wynagrodzeń” oraz sprawozdania Rb-70, dokonanie korekty sprawozdania Rb-27 za październik 2016 roku.
Odnośnie pierwszego przykładu podanego przez pracodawcę, czyli wadliwego przygotowania zestawienia, Sąd ustalił, że faktycznie jakieś zestawienie zostało przekazane przez pozwany Sąd do Sądu Apelacyjnego w Warszawie z błędem. Jednak w toku postępowania nie zostało przedstawione to sprawozdanie, nie zostało też udowodnione przez pozwanego, jaki charakter miał ten błąd, czego konkretnie dotyczył oraz z czego wynikał. Jednocześnie pojawiła się kwestia danych przesyłanych powodowi przez kierownika Oddziału Kadr, które mogły mieć decydujący wpływ na stwierdzony błąd. Kwestia ta jednak nie została w sposób jednoznaczny wyjaśniona. W tej sytuacji nie zostało udowodnione, aby to powód ponosił odpowiedzialność za błędne sprawozdanie. Faktycznie powód to sprawozdanie przygotowywał, jednak nie sposób zrzucać na powoda odpowiedzialności za błędne dane z Oddziału Kadr, tak jak nie sposób odpowiedzialności za błędy w sprawozdaniu przerzucać na dyrektora Sądu, który takie sprawozdanie podpisał. Wobec tego pierwszy przykład nie został wystarczająco wykazany w toku postępowania.
Drugi przykład dotyczy samowolnej korekty zestawienia. Z ustaleń Sądu wynika, że faktycznie powód dokonał takiej samowolnej korekty jednego z zestawień. W pozwie powód bronił się tym, że korespondencja mailowa dotycząca poprawy sprawozdania została skierowana do niego na maila, a nie na maila dyrektora, wobec czego czuł się on uprawniony do samodzielnego decydowania o przesłaniu korekty. W ocenie Sądu pozwany w toku postępowania nie wykazał w sposób wystarczający gdzie była granica kompetencyjna w zakresie sporządzania korekt sprawozdań przesyłanych do Sądu Apelacyjnego, a w szczególności czy powód miał jasno określone, że nie może niczego przesłać bez kontrasygnaty dyrektora Sądu. Wobec zaś braku wykazania na jakiego maila została przesłana informacja o potrzebie korekty sprawozdania i braku ustalenia, jakie błędy to sprawozdanie zawierało, które uzasadniały jego korektę, niemożliwym jest ustalenie, że faktycznie poprzez takie działanie powód przekroczył swoje uprawnienia na stanowisku głównego księgowego. Wobec powyższego kwalifikacja tego zachowania powoda jako naruszenie jego obowiązków pracowniczych nie została wykazana przez pozwaną, na której spoczywał w tym przedmiocie ciężar dowodu.
Trzeci przykład dotyczy dokonywania przez powoda licznych korekt sprawozdań finansowych, gdzie pracodawca podał korektę sprawozdania Rb-28 za kwiecień 2016 roku, korektę sprawozdania za maj 2016 roku „Informacja z realizacji zatrudnienia i wynagrodzeń”, korektę za czerwiec 2016 roku „Informacja z realizacji zatrudnienia i wynagrodzeń” oraz sprawozdania Rb-70 oraz korektę sprawozdania Rb-27 za październik 2016 roku. Jednak również i w przypadku tych sprawozdań nie zostało wykazane przez pozwaną, że za błędy w tych sprawozdaniach odpowiadał powód. Jak bowiem wyżej wskazano w toku postępowania padł zarzut, że część błędów wynikała z nieprawidłowych informacji dostarczanych powodowi z oddziału kadr. Jednocześnie pracodawca, na którym spoczywa ciężar udowodnienia prawdziwości przyczyn wypowiedzenia, nie wyjaśnił na czym polegały błędy we wskazanych w wypowiedzeniu sprawozdaniach i czym były one spowodowane. W tej sytuacji nie sposób uznać tego przykładu za udowodniony. Reasumując Sąd nie uznał piątej przyczyny wypowiedzenia za prawdziwą.
Jako szóstą przyczynę wypowiedzenia pracodawca podał niską jakość kompetencji zarządczych powoda, w szczególności zaś mało efektywne i niesatysfakcjonujące egzekwowanie przez powoda zadań powierzonych pracownikom Oddziału Finansowego. Pracodawca skupił się tu głównie na zdaniu powoda, które ten zawarł w jednym z pism wskazując, że „nie kontrolował w pełni pracy wykonywanej przez PaniąD. J.”. Odnośnie relacji powoda zD. J.z postępowania wynika, że faktycznie był to pracownik, który odmawiał realizacji swoich pracowniczych obowiązków, czego przykładem jest kwestia nieprawidłowości na koncie płatnika w ZUS za lata 2006 – 2008, o której była już mowa wyżej. Powód faktycznie nie próbował wywierać nacisku naD. J., aby ta realizowała swoje obowiązki. Poza jednym przypadkiem, gdy dyrektor Sądu próbował zmobilizowaćD. J.do pracy, brak jest informacji, aby powód podejmował jakiekolwiek kroki względem niej. Powód bronił się w toku postępowania wskazując, że nie miał kompetencji pracodawcy, aby nakładać jakiekolwiek kary pracownicze, czy zagrozić podjęciem dalej idących kroków. Sąd miał jednak na uwadze, że powód jako przełożonyD. J.mógł wnioskować do dyrektora o nałożenie na nią takiej kary, mógł wnosić o jej zwolnienie z pracy, bądź przeniesienie do innej komórki organizacyjnej, mógł wreszcie obniżyć ocenę pracownika. Jednak z zeznań samejD. J.wynika, że powód nie miał zastrzeżeń do jej pracy, zawsze dostawała od niego bardzo dobre oceny. Ponadto negatywnie o kompetencjach zarządczych powoda świadczą okoliczności poruszone już wcześniej w niniejszym wywodzie, a dotyczące realizacji poleceń wypłaty. Wobec powyższego Sąd uznał, że faktycznie działania, a raczej brak działań podejmowanych przez powoda negatywnie świadczą o jego zarządzaniu podległym mu Oddziałem Finansowym. Jednocześnie pracodawca ma prawo oczekiwać od pracownika zatrudnionego na tym stanowisku wysokiej sprawności organizacyjnej i umiejętności zarządzania zespołem podległych pracowników. Wobec tego ta przyczyna również jest prawdziwa i uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem.
Na koniec wypowiedzenia pracodawca powołał się na utratę zaufania do powoda. W ocenie Sądu faktycznie wskazane wyżej zaniedbania powoda mogą powodować utratę zaufania do niego przez pracodawcę. Nie można bowiem zapominać o tym, że powód zajmował stanowisko głównego księgowego, na którym automatycznie wymagania pracodawcy są większe niż w stosunku do szeregowego pracownika Oddziału Finansowego. Pracodawca ma prawo wymagać od takiego pracownika jak powód nie tylko zapewnienia wysokiego poziomu sprawności działania całego Oddziału Finansowego w takiej jednostce jak Sąd, ale również i kompetencji z zakresu zarządzania podległymi sobie pracownikami, które ma bezpośrednie przełożenie na wspomnianą wyżej sprawność działania.
Reasumując powyższe, Sąd uznał, że przyczyny wskazane w wypowiedzeniu, poza jedną, są prawdziwe, a także mogą uzasadniać rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, stąd też dla swej zasadności nie wymaga ciężkiego naruszenia przez pracownika jego obowiązków, czy też jakiejkolwiek winy po stronie pracownika. Zarzuty sformułowane wobec powoda opierają się głównie na niesatysfakcjonującym poziomie realizowania swoich obowiązków przez powoda, na jego zaniedbaniach, a nie na jego złej woli, czy winie w spowodowaniu problemów po stronie pozwanej. Jednak dla zasadności wypowiedzenia umowy o pracę wskazane przyczyny mają wystarczającą wagę. Stąd też wypowiedzenie wręczone powodowi należy uznać za zasadne, a tym samym brak jest spełnienia przesłanki roszczenia podniesionego przez powoda zart. 45 § 1 KP. Wobec tego powództwo podlega oddaleniu w całości.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 98 KPCoraz §9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800, ze zm.), zasądzając na rzecz pozwanego od powoda kwotę 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, jako dwukrotność stawki minimalnej, mając na uwadze długotrwałość postępowania i nakład pracy pełnomocnika strony pozwanej.