Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 466/21
Data wyroku: 2022-11-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Monika Rosłan-Karasińska
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VII U 466/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 listopada 2022 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Monika Rosłan - Karasińska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2022 r. w Warszawie
sprawyA. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaA. W.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 5 lutego 2021 r. znak:(...)
oddala odwołanie.

Sygn. akt VII U 466/21

UZASADNIENIE

A. W.w dniu 23 lutego 2021 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 5 lutego 2021 r., znak:(...)odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.W dniu 4 listopada 2020 r. z powodu pogarszającego się stanu zdrowia ubezpieczony wystąpił ponownie do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie renty na kolejny okres. Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.dwukrotnie odrzucił wniosek, nie kierując odwołującego się na bezpośrednie badanie do lekarza orzecznika i wydając decyzje odmowne w trybie zaocznym. Dysfunkcja narządu wzroku spowodowana przebytymi operacjami i odwarstwieniem siatkówki oraz powikłaniami z tym związanymi ma charakter przewlekły i nie rokuje poprawy, co znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowej dokumentacji medycznej, która jest w posiadaniu ZUS. Ubezpieczony nadal nie jest w stanie wykonywać wyuczonego zawodu, którego specyfikacja wiąże się z precyzją i koordynacją wzrokową. W tej sytuacji żaden lekarz medycyny pracy nie dopuścił go do wykonywania zawodu tokarza i pracy przy maszynach w ruchu. Z powodu złej sytuacji finansowej oraz konieczności zapewnienia podstawowych potrzeb socjalno-bytowych ubezpieczony zaczął poszukiwać pracy, która nie wymaga wzmożonego wysiłku fizycznego, czy też w pełni sprawnego narządu wzroku. Od 4 marca 2020 r. jest zatrudniony na czas określony do maja 2021 r. w wymiarze 3/4 etatu jako pomocnik w piekarni. Zajęcie to nie odpowiada zdobytemu wykształceniu i doświadczeniu zawodowemu, bowiem jako tokarz po szkole zawodowej przepracował ponad trzydzieści lat w tym zawodzie. Ponadto otrzymywane aktualnie wynagrodzenie nie jest satysfakcjonujące i adekwatne do możliwości zarobkowych. Z powodu pandemii koronawirusa nie mógł podjąć żadnych kroków-kursy, szkolenia związanych z przekwalifikowaniem zawodowym, dlatego wniósł o przedłużenie okresu rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy (
    odwołanie, k.3-4 a. s.).

    W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołania od decyzji z dnia 5 lutego 2021 r., znak:(...)na podstawieart. 477(
      14 )§ 1 k.p.c.W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że ubezpieczony pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznaną do dnia 31 grudnia 2020 r. W dniu 4 listopada 2020 r.A. W.złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty. W toku postępowania sprawę skierowano do komisji lekarskiej ZUS w orzeczeniu z dnia 29 stycznia 2021 r. ustaliła, że badany nie jest niezdolny do pracy. W oparciuo powyższe orzeczenie Oddział decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. odmówił prawa do wnioskowanego świadczenia
    (odpowiedź na odwołanie, k. 5 a. s.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. W.urodzony (...)z wykształcenia był tokarzem. Posiada lekki stopień niepełnosprawności. Przyuczony do zawodu w cechu(...)(...). Pracował jako tokarz, ostatnio pomocnik w Piekarni - pracownik fizyczny. Wnioskodawca przebył nagłe pogorszeniu widzenia okiem lewym w 2017 r. Po odklejeniu siatkówki oka lewego w 2017 r. przeszedł zabieg witrektomii tylnej OL. Uzyskano anatomiczne przyłożenie siatkówki. Hospitalizowany wKlinice (...)(...)Instytutu Medycznego w(...) Szpitalu (...)w dniach od 31 stycznia 2017 r. d0 2 lutego 2017 r. Rozpoznano wtedy odwarstwienie siatkówki w oku lewym i pseudosoczewkowatość obu oczu. W dniu 1 lutego 2017 r. stosowano leczenie operacyjne witrektomia tylna oka lewego endofotokoagulacja siatkówki obwodowe, endotamponada gazem w oku lewym. Wnioskodawca przeszedł też operację zaćmy obu oczu - oka lewego w grudniu 2016 r. i oka prawego w styczniu 2017 r. Pozostaje pod kontrolą Poradni Okulistycznej. Zdiagnozowano u niego krótkowzroczność wysoką obu oczu, jaskrę pierwotną otwartego kąta obu oczu, zwyrodnienie plamki i bieguna tylnego, stan po operacji zaćmy obu oczu, stan po operacji odwarstwienia siatkówki oka lewego, krótkowzroczność wyskaka od młodości, odwarstwienie siatkówki oka lewego w 2017 r. i jaskrę pierwotną otwartego kąta (
    k.71 a. s.).
W dniu 4 listopada 2020 r. ubezpieczony złożył wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 29 stycznia 2021 r. nie stwierdziła niezdolności do pracy. W oparciu o powyższe organ rentowy odmówił ubezpieczonemu decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy z dnia 4 listopada 2020 r., nienumerowane a.r.; orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 29 stycznia 2021 r., nienumerowane a.r.; decyzja odmowna z 5 lutego 2021 r., nienumerowane a.r.).
Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji, a Sąd postanowieniem z dnia 29 marca 2021 r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego okulisty celem wskazania czy odwołujący się jest całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy, a jeżeli tak, to czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres(postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2021 r., k.7 a .s.).
Biegły okulistaR. S.w opinii z dnia 17 czerwca 2021 r. stwierdziłu odwołującego się nieznaczny stopnień obniżenia ostrości wzroku obu oczu do daliz zachowaniem prawidłowej ostrości wzroku do bliży z powodu zmian degeneracyjnychw przebiegu krótkowzroczności po przebytym odwarstwieniu siatkówki w oku lewym, jaskry, błony nasiatkówkowej w oku lewym oraz stanu po przebyciu fotokoagulacji laserowej w obu oczach i operacji zaćmy z wszczepieniem sztucznych soczewek w obu oczach. Ostrość wzroku oka prawego = 0,7-0,8 (niepełne) z korekcją -0,5 dioptrii sferycznej, ostrość wzroku oka lewego = 0,7 (niepełne) z korekcją -1,0 dioptria sferyczna. Prawidłowa ostrość wzroku do bliży w obu oczach w odpowiedniej korekcji. W obydwu oczach w przednim odcinku obu oczu stwierdzono stan tzw. pseudosoczewkowości (stan po usunięciu zaćmy z wszczepieniem sztucznej soczewki). Na dnie obu oczu typowe zmiany siatkówki wynikające z krótkowzroczności oraz zmiany bliznowate po przebytej laseroterapii i po operacyjnym leczeniu odwarstwionej siatkówki w oku lewym. Biegły stwierdził, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do wykonywania pracy. Wątpliwości może budzić wykonywany i wyuczony zawód tokarza. Wykonywanie tego zawodu związane jest m.in. z dużym wysiłkiem fizycznym, a także z pracą w zapyleniu i narażeniu na urazy ciałami obcymi, stąd wnioskodawca wymagałby przekwalifikowania zawodowego, ponieważ w takich warunkach ze względu na stan narządu wzroku nie powinien pracować. W tym zakresie wskazana byłaby opinia biegłego z zakresu medycyny pracy (opinia biegłego sądowegoR. S.z dnia 17 czerwca 2021 r., k.17-18 a. s.).
Organ rentowy nie wniósł uwag do opinii biegłego sądowego okulisty z 17 czerwca 2021 r. (pismo procesowe organu rentowego z dnia 1 lipca 2021 r., k.26 a. s.).
W opinii z dnia 10 maja 2022 r. biegła z zakresu medycyny pracyD. S.stwierdziła, że badany wymaga kontynuacji leczenia okulistycznego. Schorzenia nie powodują niezdolności do pracy z ograniczeniem do ciężkiej pracy fizycznej w warunkach jak dla osób z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Zdiagnozowano zwyrodnienie kręgosłupa i stawów biodrowych. Wnioskodawca od 2012 r. skarży się na bóle kręgosłupa odcinka L/S po przebytej rwie kulszowej lewostronnej. Bóle kręgosłupa dolnego odcinka promieniują do lewej nogi. Od 2017 r. podaje bóle biodra prawego w przebiegu coxartrozy. Korzystał z rehabilitacji w 2019 r. Schorzenie narządu ruchu przewlekłe bez istotnych dysfunkcji w zakresie ruchomości ani lokomocji. Przedmiotowo stwierdzono niewielkie ograniczenie ruchomości odcinka L/S kręgosłupa. Odwołujący wymaga kontynuacji leczenia w(...)i Rehabilitacyjnej. Schorzenia nie powodują niezdolności do pracy z ograniczeniem do ciężkiej pracy fizycznej w warunkach jak dla osób z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Rozpoznano niedosłuch obustronny do dalszej diagnostyki. Badany po przebytym urazie ucha lewego. Od 2010 r. zgłasza pogorszenie słuchu ucha lewego. Słuch wydolny socjalnie. Wymaga pogłębienia diagnostyki i leczenia w Poradni Laryngologicznej. Wobec powyższego biegła z medycyny pracy podzieliła opinię biegłego z dziedziny okulistyki, iż schorzenia nie powodują niezdolności do pracy z ograniczeniem do ciężkiej pracy fizycznej, do pracy w hałasie ponadnormatywnym, w warunkach jak dla osób z orzeczonym stopniem niepełnosprawności (opinia biegłej sądowejD. S.z dnia 10 maja 2022 r., k.71-78 a. s.).
Organ rentowy nie wniósł uwag do opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny pracyz 10 maja 2022 r. (pismo procesowe organu rentowego z dnia 20 września 2022 r., k.90 a. s.).
W związku z powyższym Sąd uznał, że brak jest podstaw do kontynuowania postępowania dowodowego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących sięw aktach niniejszej sprawy jak również w aktach organu rentowego.
Podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie stanowiły przede wszystkim opinie wydane przez biegłego sądowego okulistyR. S.i biegłej z zakresy medycyny pracyD. S., którzy stwierdzili, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy zawodowej.
Opinie ww. biegłych z zakresu okulistyki i medycyny pracy zostały ocenione przez Sąd jako rzetelne, ponieważ zostały wydane przy uwzględnieniu całej dokumentacji medycznej. Ponadto treść opinii była jasna i logiczna, a także wyczerpująco i przekonująco uzasadniona.Z tych też względów opinie te nie budziły wątpliwości i zastrzeżeń. Sąd przyjął zatem opinię biegłego sądowego okulisty i lekarza medycyny pracy jako podstawę dokonanych ustaleń, uznając, że brak jest podstaw do jej negowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Rozpoznanie sprawy w analizowanym przypadku nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość dajeart. 1481§ 1 k.p.c.(Dz. U. z 2021r., poz. 11),który przewiduje, że sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwolub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym równieżpo wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione i ostatecznie ustalone poprzez dowody przeprowadzone na posiedzeniu niejawnym. Nie było więc potrzeby wyznaczania rozprawy, tym bardziej, że strony o to nie wnosiły. W tych okolicznościach Sąd na podstawie powołanego przepisu ocenił, że wyznaczenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym.
OdwołanieA. W.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 5 lutego 2021 r., znak:(...)jako niezasadne, podlegało oddaleniu.
W myślart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2022 r. poz. 504)renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1. jest niezdolny do pracy;
2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3. niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
4.nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.
W treści wskazanej wyżej regulacji zostały określone warunki konieczne do powstania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy). Przy ocenie stopniai trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaji charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego
    (art. 13 ust. 1 ustawy) (por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004 r., II UK 222/03).Prawo do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy przysługuje zatem w wypadku wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 57 pkt.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolnoścido pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu

    (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000 roku, sygn. akt II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 roku, sygn. akt II URN 111/79).Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy" należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym

    (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2004 roku, sygn. akt I UK 28/04).W orzecznictwie przyjmuje się również

    (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2003 roku, sygn. akt II UK 11/03 oraz z dnia 5 lipca 2005 roku, sygn. akt I UK 222/04),że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to stanowią o braku prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu.
Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego)
    (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006 roku, sygn. akt I UK 103/06).Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy
     (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2009 roku, sygn. akt II UK 106/09, z dnia 8 maja 2008 roku, sygn. akt I UK 356/07, z dnia 11 stycznia 2007 roku, sygn. akt II UK 156/06 i z dnia 25 listopada 1998 roku, sygn. akt II UKN 326/98).

Jednakże trzeba jeszcze zauważyć, że w definicji niezdolności do pracy z art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej chodzi o koniunkcję niezdolności do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu i sytuacji, w której nie ma rokowań co do odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Celowość przekwalifikowania zawodowego według art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej nie odnosi się jednak do jakiegokolwiek stanowiska pracy, ale do takiego, które uwzględnia rodzaj i charakter dotychczasowej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego. Istnieniu częściowej niezdolności do pracy nie przeczy też wykonywanie pracy zgodnej z kwalifikacjami, choć w rozmiarze odpowiadającym tej nieznacznej zdolności(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I UK 22/10).Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treściąart. 278 k.p.c.Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego opinie sądowo-lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016 roku, sygn. akt III AUa 1609/15).
Badając istnienie analizowanej, a w przedmiotowej sprawie spornej przesłanki warunkującej przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii dwóch biegłych sądowych z zakresu okulistyki oraz medycyny pracy. Biegły okulista stwierdził, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do wykonywania pracy. Biegła z zakresu medycyny pracy podzieliła opinię biegłego z dziedziny okulistyki, iż schorzenia nie powodują niezdolności do pracy z ograniczeniem do ciężkiej pracy fizycznej, do pracy w hałasie ponadnormatywnym w warunkach jak dla osób z orzeczonym stopniem niepełnosprawności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd ocenił,że zaskarżona decyzja organu rentowego z 5 lutego 2021 r. odmawiająca ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy jest prawidłowa i odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. W tym miejscu podkreślić należy, że podstawowym dowodem w sprawach o świadczenie uzupełniające jest dowód z opinii biegłego sądowego. W takim wypadku sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym. Ponadto w wyroku z 3 września 2009 r. (II UK 30/09) Sąd Najwyższy stwierdził, że gdy sprawa wymaga wiadomości specjalnych, to Sąd nie może rozstrzygać wbrew opinii biegłych sądowych. Oceny powyższej w niczym nie mogło zmienić przekonanie ubezpieczonego o złym stanie jego zdrowia. Subiektywne odczucie strony co do jej stanu zdrowia nie może skutkować wzruszeniem wniosków poczynionych przez biegłych z zakresu ortopedii, psychiatrii i neurologii, którzy są specjalistami w swoich dziedzinach i którzy ponadto wydali opinie w oparciu o całokształt udostępnionej w toku postępowania dokumentacji medycznej oraz badanie przedmiotowe wnioskodawczyni oraz w sposób przekonywający uzasadnili swoje stanowisko

    (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1998 r., II UKN 466/97).
W świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd stwierdził, iż stan zdrowia odwołującego się na dzień wydania skarżonej decyzji nie uzasadnia uznania go za osobę niezdolną do pracy. Opinie biegłych co do oceny stanu zdrowia odwołującego się w zakresie zdiagnozowanych u niego schorzeń, stopnia ich zaawansowania, wpływu na możliwość wykonywania pracy były jednoznaczne i nie budziły wątpliwości Sądu, przez co odwołanieA. W.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 5 lutego 2021 r. podlegało oddaleniu.
W związku z tym Sąd na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie.