Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 8/21
Data wyroku: 2021-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Gregajtys, Marzanna A. Piekarska-Drążek, Katarzyna Capałowska
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 k.k.

Sygn. akt II AKa 8/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 maja 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSA Katarzyna Capałowska (spr.)
Sędziowie SA Marzanna A. Piekarska - Drążek
SA Ewa Gregajtys
Protokolant: sekr. sąd. Joanna Zdanowska
przy udziale prokuratora Szymona Liszewskiego
po rozpoznaniu 7 maja 2021 r.
sprawy

1
A. C. (1),ur. (...)wP., synaR.iA.,

oskarżonego zart.13§1 kkw zw. zart.280§2 kkw zb. zart.280§2 kkw zw. zart.11§2 kk;

2
M. G. (1),ur. (...)wW., synaT.iE.,

oskarżonego zart.13§1 kkw zw. zart.280§2 kkw zb. zart.280§2 kkw zw. zart.11§2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 29 września 2020 r.    sygn. XII K 97/20;

1
zmienia zaskarżony wyrok w pkt. I w ten sposób, że z opisu czynu eliminuje słowa „ zadanego przezA. C. (1)”;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. S.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23 % VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoM. G. (1)w postępowaniu odwoławczym.

4
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. B.– Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł w tym 23 % VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoA. C. (1)w postępowaniu odwoławczym.

5
zwalnia oskarżonychM. G. (1)iA. C. (1)od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa;

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 8/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt XII K 97/20.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonych

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie (wniosek alternatywny)

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Nie prowadzono postępowania dowodowego.

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Nie prowadzono postępowania dowodowego.

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonegoM. G. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie prawa procesowego, mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w w. zart. 5 § 2 k.p.k.poprzez ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, oraz wbrew wskazaniom wiedzy tj.
1) poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, iżM. G. (1)„uderzyłD. Ż. (1)otwartą dłonią w twarz", w sytuacji gdy w punkcie I wyroku brak jest w opisie czynu
przypisanegoM. G. (1)ażeby wobecD. Ż. (1)użył on jakiejkolwiek_
przemocy w tym, że „uderzyłD. Ż. (1)otwartą dłonią w twarz", ograniczając się
jedynie-" do wskazania--w tymże punkcie I (pierwszym) wyroku do stwierdzenia, iż oskarżeni
„(...) dokonali rozboju na małoletnimD.Ż.(...)„ nie wskazując jednak w jaki sposób wspomniany rozbój miałby przebiegać,
2) poprzez uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonychS. S. (1)orazD.Ż.w zakresie w jakim mówili o tym, iż oskarżeni posługiwali się nożem, w sytuacji gdy oskarżeni zgodnie wyjaśnili, iż nie było żadnego noża ani innych niebezpiecznych narzędzi na miejscu zdarzenia, a depozycje obu pokrzywdzonych w zakresie noża są sprzeczne, niekonsekwentne oraz nielogiczne, co w konsekwencji doprowadziło do przypisania oskarżonemuM. G. (1)błędnejkwalifikacjiprawnej w postaci kwalifikowanego rozboju zart. 280 § 2 k.k.,
3) poprzez ustalenie, iżM. G. (1)iA. C. (1)działali wspólnie i w porozumieniu oraz, żeM. G. (1)obejmował swoją świadomością wszystkie znamiona czynu zabronionego zart. 280 § 2 k.k.w tym w szczególności posługiwanie się nożem przezA. C. (1), w sytuacji gdyM. G. (1)nie miał wiedzy, żeA. C. (1), zamierza użyć noża i nie akceptował tego, o czym świadczy odepchnięcie przezM. G. (1)A. C. (1), mającego trzymać nóż przy szyiS. S. (1), co konsekwencji doprowadziło do przypisaniaM. G. (1)kwalifikowanego typu rozboju z użyciem noża zart. 280 §2 k.k.,
II. rażące naruszenie prawa procesowego tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 154 k.p.k., mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez błędne ustalenie, iż toM. G. (1)uderzyłS. S. (1)w twarz z otwartej ręki, robiąc jednakże takie ustalenie jedynie w
uzasadnieniu wyroku, wskazując jednocześnie, że rzekomo w opisie przypisanego czynu
nastąpiła oczywista omyłka pisarska, poprzez wskazanie, iż toA. C. (1)uderzył z otwartej rękiS. S. (1), co świadczy o rażącym poziomie wadliwości orzekania przez Sąd I instancji, który uciekł się do instytucji oczywistej omyłki pisarskiej, ażeby usprawiedliwić swój rażący błąd, nie próbując nawet po wydaniu wyroku dokonać jego sprostowania w trybieart. 154 k.p.k.,
III. rażące naruszenie prawa procesowego tj.art. 624§ 1 k.p.k.poprzez nie zwolnienie
oskarżonegoM. G. (1)od kosztów sądowych, uznając że brak jest podstaw do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, w sytuacji gdyM. G. (1)od ponad 6 (sześciu) miesięcy pozostawał bez pracy, miał trudną sytuację rodzinną tj. czworo rodzeństwa, w tym dwoje sióstr z orzeczoną niepełnosprawnością,
IV. rażącą niewspółmierność kary, polegającą na nie wzięciu pod uwagę, iżM. G. (1)odciągnąłA. C. (1)z nożem odS. S. (1), nie chcąc ażeby ten zrobił pokrzywdzonemu krzywdę rzekomym nożem, a także poprzez nie zastosowanie wobecM. G. (1)nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 2 k.k., a nawet nie podejmując rozważenia wniosku obrońcy w tym kierunku, pomimo zeM. G. (1)wyraził autentyczną skruchę i przeprosił obu pokrzywdzonych, a przedstawiciele ustawowi małoletnich pokrzywdzonych przyjęli przeprosiny.
Obrońca oskarżonegoA. C. (1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :
Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj.:
w zakresie punktu I
art. 7 kpkprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w postaci wyjaśnieńA. C. (1), w postaci niedania mu wiary w zakresie jego deklaracji, że podczas przedmiotowego zdarzenia me posiadał noża, w sytuacji gdy jego wyjaśnienia w tym zakresie są spójne z wyjaśnieniami drugiego z oskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonego poprzez przyjęcie, że oskarżony podczas przedmiotowego zdarzenia posługiwał się nożem.
w zakresie punktu II
art. 7 kpkprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w postaci wyjaśnieńA. C. (1), poprzez niedanie mu wiary w zakresie jego deklaracji, że me popełnił przestępstwa kierowania gróźb pozbawienia życiaO.S.orazJ. S.oraz innego przestępstwa na szkodęN. S.co w konsekwencjidoprowadziło do błędnych ustaleń faktycznychw zakresie sprawstwa oskarżonego.
W zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu: na podstawieart. 438 pkt. 2 kpkw odniesieniu do orzeczeniu o kosztach:
mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art.
618§ 1 pkt. 11 k.p.k.w zw. z 14 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 3 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez nie orzeczenie na rzecz adw.M. B.kosztów nieopłaconej pomocy prawnej tytułem obrony na etapie postępowania przygotowawczego prowadzonego w formie śledztwa, oraz na etapie sądowym, pomimo złożenia stosownego wniosku w tym przedmiocie.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

I
Odnośnie zarzutów do wyroku Sadu Okręgowego zawartych w apelacji obrońcy oskarżonegoM. G. (1):

1
Zarzut obrazy prawa procesowego w postaci przepisówart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkw zw. zart. 5 §2 kpkjest niezasadny. Na wstępie  należy poczynić uwagę w kwestii poruszonej w apelacji obrońcy obrazy prawa procesowego –art. 410 kpkorazart. 7 kpk. Godzi się podkreślić, iż przepisuart. 410 kpknie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Byłoby to w wielu wypadkach w istocie niemożliwe ze względu na wzajemną sprzeczność okoliczności wynikających z różnych dowodów. Odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej wart. 7 kpk.

Kolejno – w odniesieniu do zarzutów przedstawionych przez obrońcę w pkt. I. 1-3 apelacji – kluczowym dla ustaleń i opisu czynu przypisanego obu oskarżonym w pkt I wyroku Sądu Okręgowego ( z uwzględnieniem eliminacji w wyniku postępowania odwoławczego frazy: „zadanego przezA. C. (1)”) był fakt działania przez oskarżonych wspólnie i w porozumieniu oraz dokonanie analizy, czy zostały spełnione przesłankiart. 280 §2 kk. Kwalifikowane przestępstwo rozboju polega na działaniu przy posłużeniu się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym narzędziem, a także dopuszczeniu się rozboju wspólnie z osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem lub sposobem. W przypadku wykazania, że sprawcy działali wspólnie i w porozumieniu, a groźba użycia przemocy wobec osoby polegała na użyciu noża, wówczas dla bytu przestępstwa zart. 280 §2 kkstawało się irrelewantne czy nastąpiła równocześnie przemoc wobec osoby w postaci uderzenia w twarz pokrzywdzonego i który z oskarżonych uderzał otwartą dłonią w twarz pokrzywdzonego, bowiem wyczerpanie znamienia czynu zart. 280 §2 kk( groźba użycia noża) ze względu na przyjętą kwalifikację „wyprzedzało” znamię użycia przemocy wobec osoby.
Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, iż zarzuty opisane w akcie oskarżenia w punktach I i II, stanowią jeden czyn. Sąd ten analizując przebieg zdarzeń (w odniesieniu do zachowania obu oskarżonych) zasadnie wskazał, iż zachodziła jedność miejsca, czasu i osób biorących udział w wydarzeniach. Sąd Okręgowy wykazał, z jakiej przyczyny odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonych, którzy zaprzeczali użyciu noża. Zeznania pokrzywdzonych, składane przecież niezależnie od siebie, korelowały ze sobą i tworzyły spójny obraz wydarzeń. Podkreślenia wymaga, iż opis noża użytego w trakcie zdarzenia był zbieżny w zeznaniach obu pokrzywdzonych – obydwaj na etapie postępowania przygotowawczego (a więc w bliskości czasowej od zdarzeń) zeznali, że był to nóż rozkładany „motylkowy”. Z uwagi na dynamikę zdarzeń i stres, jaki towarzyszył wówczas pokrzywdzonym trudno wymagać, aby każdy z pokrzywdzonych opisywał detale czy wymiary tego noża. Nie można się zgodzić z tezą, iż oskarżeniM. G. (1)iA. C. (1)działali niezależnie od siebie. O wspólnym działaniu i zawarciu porozumienia przestępnego świadczą zeznania obu pokrzywdzonych. Z zeznańD. Ż. (1)iS. S. (1)(k. 224-226) wynika, że obydwaj oskarżeni podchodzili do każdego z pokrzywdzonych, którzy to oczekiwali na przystanku autobusowym. Na początek zaczęli „zaczepiać”S. S.o to, czy ma pieniądze i telefon. A następnie zażądali odD. Ż.telefonu. ŚwiadekD. Ż. (1)dłużej uczestniczył w zdarzeniach (aniżeliS. S., któremu udało się oddalić). Z zeznań świadkaŻ.wynika, iż istotnie razM. G.próbował powstrzymać oskarżonegoA. C., kiedy ten przystawił nóź blisko szyi pokrzywdzonegoS. S. (1), („bo nie wiadomo co by się stało” vide: zeznania S.S.k. 225 odwrót) mimo to oskarżonyM. G.akceptował używanie noża – gdy oskarżonyA. C.przybliżał nóż także w okolice bioderD. Ż., wówczas nikt go nie powstrzymywał.M. G.stał obok oskarżonegoA. C., gdy ten trzymając nóż zwrócił się doD. Ż.aby wyjął telefon „bo inaczej dostanie nożem”. A z obserwacjiD. Ż.( k. 225) wynika, że widział on jak przekazywali sobie ten nóż. Z powyższych faktów Sąd Okręgowy zasadnie wysnuł wniosek o wspólnym działaniu i porozumieniu oskarżonych a także o groźbie użycia noża. Ustalony stan faktycznego i subsumpcję w uzasadnieniu do swojego judykatu Sąd Okręgowy prawidłowo i logicznie uargumentował, zgodnie z dyspozycjąart. 7 kpk.
Kolejno Sąd odwoławczy nie dostrzegł naruszenia przepisuart. 5 §2 kpk. Przepis ten adresowany jest do Sądu. W ustalonym stanie faktycznym, po dokonanej analizie materiału dowodowego i ocenie wiarygodności dowodów, Sąd nie stwierdził, aby zachodziły wątpliwości co do przebiegu zdarzeń. Podzielając wywody Sądu Okręgowego co do oceny dowodów, Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło do naruszenia przepisuart. 5 §2 kpk, jak również przeprowadzona analiza dowodów nie daje podstaw do uznania, aby doszło do błędu w ustaleniach faktycznych.
W świetle zgromadzonych i ocenionych przez Sąd Okręgowy dowodów oczywistym jest, iż niewłaściwie w czynie przypisanym w pkt. I wyroku wskazano, iż toA. C. (1)uderzył otwartą ręką w twarz pokrzywdzonegoS. S. (1). Sąd Okręgowy wyjaśnił i tę okoliczność na ostatniej karcie. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, iż takie działanie należało przypisać drugiemu z oskarżonych. Jednakże przedstawiony w związku z tym zarzut apelacji obrazyart. 7 kpkw związku zart. 154 kpknie jest zasadny. Po pierwsze z ustaleń faktycznych Sadu wynika, że to nieA. C. (1)uderzył w twarzS. S. (1). A jeśli omyłkowo osobaA. C. (1)w tym kontekście ( użycia przemocy) znalazła się w opisie czynu przypisanego, to z pewnością, takiej omyłki nie należy prostować w trybieart. 154 kpk. Dyspozycja tego artykułu jasno dotyczy sprostowania protokołu lub zapisu dźwięku. Zatem wykluczone jest prostowanie na zasadzieart. 154 kpksentencji wyroku. Jedyną możliwością w tym stanie faktycznym i prawnym (przy apelacji skierowanej na korzyść oskarżonego) było wyeliminowanie z opisu czynu przez Sąd odwoławczy słów: „zadanego przezA. C. (1)” , bez uszczerbku dla kwalifikacji prawnej czynu zart. 280 §2 kk.
Również niezasadny a nawet wewnętrznie niespójny jest zarzut rażącej niewspółmierności kary i niezłagodzenia jej na podstawieart. 60 §2 kk. Z jednej strony obrońca podnosi, iżM. G. (1)odciągałA. C. (1)z nożem odS. S., aby nie uczynić pokrzywdzonemu krzywdy, a z drugiej - wskazuje, że nóż był „ rzekomy” lub „ nie było żadnego noża”. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż kary wymierzone obu oskarżonym za czyn z pkt. I wyroku były miarkowane i dostosowane do roli każdego z oskarżonych, zgodne z zasadami prewencji ogólnej i szczególnej, a nadto zostały orzeczone w dolnych granicach zagrożenia sankcją karną, odpowiadają wysokiej szkodliwości społecznej przypisanych oskarżonym czynów. Fakt, że oskarżonyM. G.posiada rodzeństwo w tym siostry w takim stanie zdrowia, z orzeczonym stopniem niepełnosprawności (ADHD oraz autyzm) nie może wpływać na rozmiar orzeczonej kary, gdyż oskarżony decydując się na popełnienie czynu zabronionego, winien liczyć się z nieuchronnością kary i represją karną adekwatną do własnego postępowania.

II
Również zarzuty przedstawione w apelacji obrońcyA. C. (1)okazały się niezasadne.

Przypomnieć i powtórzyć należy uwagi poczynione na wstępie w zakresie wniosków apelacji obrońcy oskarżonegoM. G., a także argumentację dotyczącą przypisania oskarżonym czynu zart. 280 §2 kkjako popełnionego wspólnie i w porozumieniu. Przypomnieć należy, iż nie każdy z przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Byłoby to w wielu wypadkach w istocie niemożliwe ze względu na wzajemną sprzeczność okoliczności wynikających z różnych dowodów. Wyjaśnienia złożone przez oskarżonych podlegają takiej samej ocenie jak zeznania świadków. In concreto Sąd zasadnie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych , składanym niezależnie od siebie, z zachowaniem obiektywizmu (np. kwestia, żeM. G.odciągałA. C.odS. S.w pewnym momencie) przy braku woli po ich stronie, aby obciążać przypadkowe osoby. Składane zeznania były spójne, korelowały ze sobą. Z zeznań tych jednoznacznie wynikało, że oskarżonyA. C.posługiwał się nożem (grożąc nim pokrzywdzonym) podczas zdarzeń opisanych w pkt. I sentencji wyroku.
Ustalenie to zostało odzwierciedlone w subsumpcji czynu zpkt. Ijako odpowiadające przestępstwu rozboju kwalifikowanego zart. 280 § 2kk.
W ten sam sposób należy ocenić zeznania pokrzywdzonych odnośnie czynu z pkt. II dotyczącegoA. C. (1), również one zachowały należyty miernik obiektywizmu, nie były nastawione na obciążanie przypadkowych osób, korelowały z zeznaniami innych świadków niezainteresowanych w sprawie – funkcjonariuszy policji. Podzielić należy argumentację Sądu Okręgowego, iż nie budzi wątpliwości, że oskarżonyA. C. (1)w momencie zatrzymywania go przez funkcjonariuszy policji wypowiedział groźby pod adresemO.S.( wobec której wykonywał także gesty) ,J. S.oraz małoletniejN. S.. Biorąc pod uwagę przebieg zdarzenia na przystanku(...), widoczną agresję ze strony oskarżonego, dynamikę zdarzeń, pokrzywdzeni mieli powody obawiać się, że wypowiadane przezA. C. (1)groźby mogą zostać spełnione.
W odniesieniu do obu apelacji dodać należy, iż ciąg zebranych dowodów pozwolił na dokonanie logicznie uzasadnionych ustaleń faktycznych. Wyjaśnienia oskarżonych i zeznania świadków zostały prawidłowo ocenione, a ich ocena zasadnie uargumentowana. Dodatkowo, odnośnie zarzutów obrazyart. 7 kpk- dla kompletności rozważań - przywołać należy, iż obraza przepisów postępowania (error in procedendo) tylko wtedy stanowi uchybienie, jeżeli mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. Błąd w procedowaniu odnosi się więc tylko do tych ustaleń faktycznych, w oparciu o które sąd wydaje orzeczenie. Toteż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz powinien zasadnie zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd, oceniając zebrany materiał dowodowy. W przypadku niniejszej apelacji obrona polemizuje z oceną dowodów dokonaną przez Sąd.
Kolejno należy się odnieść do zarzutów zawartych w apelacjach obrońców odnośnie kosztów sądowych orzeczonych w wyroku Sądu I instancji. Niewątpliwie nie zachodziły zasady słuszności aby oskarżonych zwolnić od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądem I instancji. Obydwaj oskarżeni są osobami młodymi, zdolnymi do pracy zarobkowej, a orzeczone kary pozbawienia wolności nie są karami długotrwałymi. Z uwagi na brak orzeczenia o kosztach wynagrodzenia obrońcy z urzędu adw. MB.- za reprezentowanie oskarżonego przed Sądem I instancji, Sąd odwoławczy rozstrzygnął w tym zakresie postanowieniem.

Wniosek

Wnioski zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoM. G. (1):

1
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieM. G. (1)od przypisanego mu w punkcie I (pierwszym) wyroku czynu,

ewentualnie
2) o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie,
3) niezależnie od powyższego, o zmianę zaskarżonego wyroku co do punktu XII (dwunastego), poprzez zwolnienieM.
G.od kosztów sądowych przed Sądem I instancji,
4) o zwolnienieM. G. (1)w całości od kosztów sądowych przed Sądem II instancji.
Wnioski zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoA. C. (1):
w zakresie pkt I
uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu, przy wyeliminowaniu z opisu czynu przestępstwa, posługiwania się przez oskarżonego nożem i tym samym wnoszę o zmianę kwa]i6kacji prawnej czynu i uznanie, że oskarżony dopuścił się przestępstwa zart. 13 §1 kkw związku zart. 280 §1 kkw zbiegu z art. 28O§1 kk.w zw. zart. 11§ 3 kk.
w zakresie pkt II
uniewinnienie oskarżonego.
A nadto w zakresie kosztów postępowania o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie na rzecz adw.M. B.kosztów tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu od Skarbu Państwa za postępowanie przygotowawcze, przy uwzględnieniu, że obrońca brał udział w trzech czynnościach procesowych na etapie postępowania przygotowawczego (przesłuchania pokrzywdzonych, okazanie, oraz czynności w postaci końcowego zaznajomienia się z materiałami postępowania), tj. o zasądzenie wynagrodzenia obrońcy z urzędu powiększone o 60 % (20 % - analogicznie jak za rozprawę trwającą więcej niż jeden dzień), tj. 480 zł netto (300 zł oraz 180 zł)
za postępowanie sądowe w I instancji, przy uwzględnieniu ilości dni rozprawy, tj. 960 zł (600 zł oraz 360 zł)
łącznie za etap do II instancji 2160 zł netto przy uwzględnieniu 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ponieważ zarzuty zawarte w apelacjach obrońców okazały się niezasadne – w konsekwencji nie uwzględniono wniosków złożonych w apelacjach, poza rozstrzygnięciem w przedmiocie obrony z urzędu oskarżonegoA. C.(o czym orzeczono odrębnym postanowieniem).

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok skazującyA. C. (1)iM. G. (1)oraz rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Ponieważ zarzuty apelacji okazały się niezasadne, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, eliminując z opisu czynu przypisanego oskarżonym słowa: „zadanego przezA. C. (1)”.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok w pkt. I zmieniono w ten sposób, że z opisu czynu wyeliminowano słowa „ zadanego przezA. C. (1)”.

Zwięźle o powodach zmiany

Ze zgromadzonego materiału dowodowego (któremu to dano wiarę) wynikało, że otwartą dłonią w twarz uderzyłaS. S. (1)inna osoba, aniżeli oskarżonyA. C. (1).

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3,4,5.

W postępowaniu odwoławczym – bacząc na dotychczas nałożone na oskarżonych zobowiązania w przedmiocie kosztów procesu – oskarżeni zostali zwolnieni od ponoszenia kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze, z uwagi na stan majątkowy, aktualnych brak dochodów i fakt, że pozostawali w izolacji jako tymczasowo aresztowani. O kosztach obrony z urzędu każdego z oskarżonych Sąd orzekł na podstawieart. 618 §1 kpkprzejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

7

PODPIS

Katarzyna Capałowska
Marzanna A. Piekarska - Drążek Ewa Gregajtys

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoM. G..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie o winie i kosztach postępowania.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

Uchylenie (alternatywny)

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoA. C..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie o winie i kosztach postępowania.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana