Sąd Rejonowy w Bydgoszczy
XIV Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XIV C 1315/20
Data wyroku: 2021-03-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Anna Samosiuk

Sygn. akt XIV C 1315/20 upr

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 marca 2021 r.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy XIV Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Sądu Rejonowego Anna Samosiuk

po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2021 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...) Bank (...). z siedzibą wG.
przeciwkoK. S.
roszczenia umowy pożyczki

1
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda 3898,38 zł (trzy tysiące osiemset dziewięćdziesiąt osiem złotych trzydzieści osiem groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie:

- od kwoty 3673,30 zł od dnia 11 listopada 2018 r. do dnia zapłaty,
- od kwoty 220,08 zł od dnia 23 lipca 2019 r. do dnia zapłaty,

2
Oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda 966 zł (dziewięćset sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt: XIV C 1315/20

UZASADNIENIE

S ąd ustalił, co następuje:
W dniu 5.12.2017 r. pozwany zawarł z powodem umowę pożyczki na kwotę 3 000,00 zł na okres 360 dni. Zgodnie z treścią umowy pozwany zobowiązał się do spłaty całego kapitału pożyczki wraz z opłatą z tytułu uruchomienia pożyczki w wysokości 390,00 zł i opłatą administracyjną w kwocie 1 230,00 zł. Oprocentowanie pożyczki wyniosło 10,00 % w stosunku rocznym, zaś(...)159,63 %. W przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki pożyczkodawca był uprawniony do naliczania odsetek w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. W sumie z tytułu zawartej umowy pozwany zobowiązał się do spłaty kwoty 4 816,04 zł w 12 ratach miesięcznych.

D.ód:

umowa po życzki – k. 59 – 67, potwierdzenie dokonania przelewu – k. 70, mail pozwanego – k. 69.
Pozwany nie wywiązywał się z zaciągniętego zobowiązania. Powód wypowiedział pozwanemu umowę, zaś pismem z dnia 28.03.2019 r. wezwał go do zapłaty kwoty 3 898,38 zł.

D.ód:

mail pozwanego  – k. 69, lista monitów – k. 68, pisma powoda – k. 70 a – 73.

S ąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę powodową. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w sprawie, albowiem ich autentyczność nie została przez pozwanego zakwestionowana i nie wzbudziły one wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości.
Pozwany zawarł z powodem umowę o kredyt konsumencki uregulowaną przepisamiustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Na mocy postanowień tej umowy pozwany otrzymał 3 000,00 zł. Zobowiązał się natomiast do zwrotu pożyczonej kwoty wraz z odsetkami i opłatami w wysokości 4 816,04 zł. Oprocentowanie pożyczki wyniosło 10 % w skali roku. Zapłata miała zostać dokonana w 12 ratach. Rzeczywista roczna stopa procentowa wyniosła 159,63 %.
Żądanie powoda znajduje swoją materialnoprawną podstawę w przepisach o pożyczce. Zgodnie bowiem z treścią przepisuart. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Sąd zważył, że obowiązująca w prawie cywilnym zasada swobody umów zawarta wart. 353 § 1 k.c.pozwala stronom każdej umowy dowolnie kształtować jej treść. Należy jednak wskazać, że taka umowa musi być zgodna z przepisami prawa. W niniejszej sprawie powód przedłożył umowę łącząca pozwaną z wierzycielem pierwotnym i Sąd uznał, że co do zasady jest ona zgodna z treścią wyżej przytoczonych przepisów.
W dacie zawarcia analizowanej umowy pożyczkiustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckimprzewidywała maksymalną wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, bowiem art. 36a tej ustawy dotyczy umów zawartych po 10 marca 2016 r. (art. 9 ust. 2 w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz niektórych innych ustaw). Sąd zważył, iż w przypadku analizowanej umowy koszty te nie przekroczyły maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów pożyczki, ani samej kwoty pożyczki.
W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.
Na gruncie niniejszej sprawy spór między stronami dotyczył zarówno kwestii zasadności, jak i wysokości dochodzonego pozwem roszczenia. Strona pozwana podnosiła zarzut nieudowodnienia roszczenia przez powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości wywodząc, iż do zawarcia umowy pomiędzy stronami w istocie nie doszło. Pozwany podniósł, że umowa pożyczki nie została przez niego podpisana.
Sąd nie przychylił się do stanowiska strony pozwanej co do tego, że z uwagi na brak podpisu pod umową uznać należy, że nie została ona przez pozwanego zawarta. W umowie widnieją wszelkie dane pozwanego, a sama umowa należy do umów zawieranych na odległość, które zostały uregulowane w ustawie z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta. W myśl wspomnianej ustawy umowa zawarta na odległość to umowa zawarta z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. Umowy te nie wymagają zatem złożenia fizycznie podpisu pod treścią umowy.
Ponadto strona powodowa załączyła do akt sprawy wydruk potwierdzenia dokonania przelewu na rachunek bankowy pozwanego kwoty 3000 zł (vide: k. 70). Co istotne, pozwany nie podnosił, że rachunek wskazany w tym dokumencie nie należy do niego.
Potwierdzeniem zawarcia umowy oraz otrzymania środków przez pozwanego jest również treść wiadomości e – mail wysłanej przez pozwanego (vide: k. 69), którą powód załączył do pozwu, a w której pozwany deklarował spłatę zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki w przyszłości, wskazując równocześnie na chwilowe trudności w spłacie zadłużenia.
Konkludując, istnienie i wysokość roszczenia zostały przez powoda wykazane w niniejszym postępowaniu. Powód przedłożył umowę pożyczki zawartej z pozwanym, jak również potwierdzenie przekazania pozwanemu kwoty pożyczki. W ocenie Sądu roszczenie powoda istnieje, jest wymagalne oraz wykazane co do zasady i co do wysokości.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c.W odniesieniu do żądania pozwu co do odsetek za opóźnienie w zapłacie od całkowitej kwoty roszczenia w wysokości odsetek maksymalnych, Sąd zważył, iż powód domagał się odsetek od skapitalizowanych odsetek w wysokości 220,08 zł za okres poprzedzający wniesienie pozwu, zaś w myśl przepisart. 482 § 1 k.c.od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, wobec czego żądanie pozwu w tym zakresie podlegało oddaleniu.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 898,38 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 3 673,30 zł od dnia 11.11.2018 r. do dnia zapłaty – zgodnie z żądaniem pozwu, zaś od kwoty odsetek kapitałowych – 220,08 zł – od dnia wniesienia pozwu, tj. 23.07.2019 r. do dnia zapłaty.
W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania. Z uwagi na to, że powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania Sąd obciążył pozwanego obowiązkiem wszystkich kosztów procesu. Na poniesione przez powoda koszty procesu w łącznej kwocie 966 zł złożyły się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł zgodnie z przepisem § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, opłata sądowa od pozwu w kwocie 49 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa procesowego.
Po ustaleniu powyższego Sąd orzekł, jak w punkcie trzecim sentencji wyroku.
SSR Anna Samosiuk