Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
XI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: XI GC 155/21
Data wyroku: 2021-06-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Domniemania prawne, Odszkodowanie, Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art.822 kc, art.361 kc, art.805 kc

Sygn. akt XI GC 155/21

UZASADNIENIE
Powód(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąspółka komandytowa wP.wniosła przeciwko pozwanemuTowarzystwu (...)wW.o zapłatę kwoty 8142,81 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:
- 7892,81 zł od dnia 23 marca 2019 r. do dnia zapłaty;
- 250 zł od dnia 25 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty
oraz o zasądzenie kosztów procesu, tytułem pełnych kosztów naprawy pojazdu prywatnej kalkulacji naprawy.
Nakazem zapłaty Referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W przepisanym terminie pozwany wniósł sprzeciw, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł zarzut zawyżenia kosztów naprawy oraz zakwestionował roszczenie dotyczące zwrotu kosztów prywatnej kalkulacji.
W toku postepowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 20 lutego 2019 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd markiV.nr rej. (...), należący doG. S.. Sprawca zdarzenia posiadał ważną polisę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą zTowarzystwem (...)wW..
Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi sprawcy, który przyjął na siebie odpowiedzialność co do zasady i wszczął postepowanie likwidacyjne w którym ustalił i wypłacił odszkodowanie tytułem kosztów naprawy w kwocie 5456,33 zł.
Bezsporne, a nadto dowód:
- decyzja(...)z dnia 20 marca 2019 r. k. 16-17;
- kalkulacja(...)k. 18-21, 69-70;
- protokół szkody k. 22-23;
- kopia dowodu rejestracyjnego k. 55;
- zapytanie o szkody k. 56-57;
- wydruk(...)k. 58-63;
- akta szkody płyta CD k. 72;
- pomiar powłoki k. 71;
- zeznania świadkaG. S.k. 116-117.
Dnia 16 kwietnia 2019 r. poszkodowany zawarł z(...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąwR.umowę cesji wierzytelności, na podstawie której zbył przysługującą mu w stosunku do pozwanego wierzytelność, z tytułu zdarzenia z dnia 20 lutego 2019 r.
Tego samego dnia(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwR.zbyła tą wierzytelność, na rzecz powoda.
Bezsporne, a nadto dowód:
- umowy cesji z dnia 16 kwietnia 2019 r. k. 24-25;
- pełnomocnictwo k. 26;
- odpis KRS k. 27-28.
Powódka kwestionując wysokość przyznanego odszkodowania zwróciła się do rzeczoznawcy o sporządzenie wyceny naprawy uszkodzonego pojazdu.
W sporządzonej kalkulacji, ustalono koszt naprawy uszkodzonego pojazdu na kwotę 13 349,14 zł brutto.
Rzeczoznawcy wystawiła na rzecz powódki fakturę na kwotę 250 zł brutto, tytułem sporządzonej kalkulacji.
Dowód:
- kalkulacja z dnia 7 czerwca 2019 r. k. 29-35;
- faktura VAT k. 36.
Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. powódka zawiadomiła ubezpieczyciela sprawcy szkody o cesji wierzytelności, wnosząc o zapłatę ustalonego na podstawie kalkulacji naprawy odszkodowania w terminie 7 dni, a także o zapłatę kwoty 250 zł w terminie 7 dni.
Dowód:
- pismo z dnia 10 czerwca 2019 r. k. 37;
- wiadomość e-mail z dnia 13 czerwca 2019 r. k. 38.
Poszkodowany dnia 30 lipca 2019 r. zbył pojazd.
Dowód:
- umowa k. 127v.-128.
Koszty naprawy pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)usuwającej uszkodzenia i przywracającej pojazd do stanu sprzed zdarzenia kolizyjnego zaistniałego dnia 20 lutego 2019 r., wykonanej w okresie zaistnienia szkody w warsztacie blacharsko-lakiemiczym działającym na terenie zamieszkania poszkodowanego, oferującym usługi na odpowiednio wysokim poziomie, przy zastosowaniu części oryginalnych serwisowych sygnowanych znakiem producenta pojazdu oraz średnich stawek prac naprawczych wynosiły 13 694,32 zł brutto.
Naprawa przy użyciu części zamiennych oryginalnych oraz jakości Q wynosiła 12693,05 zł. Naprawa pojazdu takimi częściami nie wpływałaby na obniżenie jakości naprawy.
Zastosowanie do naprawy części alternatywnych jakości PJ, PC, PT i P nie przywróciłoby pojazdu do stanu sprzed szkody.
Wykonanie naprawy pokolizyjnej z użyciem części oryginalnych serwisowych, sygnowanych znakiem producenta pojazdu nie spowoduje podniesienia wartości samochodu, a tym samym nie doprowadzi do wzbogacenia się poszkodowanego.
Po zdarzeniu kolizyjnym samochód został poddany naprawie, której zakres miał charakter częściowy i prowizoryczny, albowiem zakwalifikowane do wymiany elementy takie jak: reflektor lewy oraz listwy ozdobne drzwi przednich lewych pozostawiono w stanie uszkodzonym, powodując brak przywrócenia pojazdu do stanu występującego przed szkodą.
Dowód:
- opinia biegłego sądowegoR. S.k. 145-187;
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo okazało się uzasadnione w części.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowi norma zawarta wart. 822 § 1 k.c., zgodnie, z którą przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w§ 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2). Zgodnie z normą zawartą wart. 822 § 4 k.c., uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Równieżart. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, stanowi, że ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.
W sprawie nie było sporu co do legitymacji czynnej powoda i biernej pozwanego, zakresu uszkodzeń pojazdu, odpowiedzialności pozwanej i częściowej wypłaty odszkodowania, sporna zaś była wysokości kosztów naprawy oraz sposób obliczenia szkody, w szczególności rodzaju części zamiennych jakie należało użyć przy naprawie.
W pierwszej kolejności dokonując z urzędu weryfikacji legitymacji procesowej stron, ustalono, że legitymacja czynna wynikała z treściart. 509 kciart. 510 kcoraz złożonych trzech umów przelewu wierzytelności, które zostały zawarte skutecznie i są ważne.
Po drugie sporna była wysokość należnego odszkodowania, pozwana podnosiła bowiem, że wypłacone przez nią odszkodowanie pozwoliło na naprawienie zaistniałej szkody. Dla wyjaśnienia tej kwestii powołano dowód z opinii biegłego.
W tym zakresie uznano, że do naprawy pojazdu przywracającej pojazd do stanu sprzed szkody możliwe było zastosowanie części zamiennych oryginalnych i oznaczonych jako Q, tj. pochodzących od tych samych producentów, którzy dostarczali je do pojazdu fabrycznie nowego, lecz produkowanych na rynek wtórny.
Ustalając możliwość i celowość naprawy przy użyciu części nie tylko oryginalnych, ale i jakości Q w zakresie wskazanym w opinii, uwzględniono, że w ocenie biegłego, korzystającego ze swojego doświadczenia i wiedzy technicznej, ich zastosowanie nie wpływałoby na pogorszenie jakość naprawy. Niewątpliwie więc ich użycie w pełni przywróciłoby sprawność techniczno-użytkową pojazdu. Zdaniem sądu nie miało tu znaczenia, że części nie posiadałyby logo producenta. Po pierwsze element ten nie jest widoczny w żaden sposób dla użytkownika, a ewentualna chęć weryfikacji wiązałaby się z demontażem części. Po drugie sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że nie wszystkie części zmienne oryginale posiadają oznaczenie producenta, często występie ona wyłącznie na opakowaniu produktu. Po trzecie wreszcie oznaczenie producenta bywa nietrwałe i na elementach dłuższy czas eksploatowanych ulega zatarciu. Ostatecznie jednak to czy na części będzie lub nie będzie znaku producenta, zaś części są tożsamej jakości (O i Q), nie ma żadnego wpływu na jakość, trwałość, łatwość montaży czy estetykę naprawionego elementu. Tym samym brak jest jakichkolwiek ekonomicznych i prawnych podstaw do użycia w naprawie części tożsamych jakościowo lecz droższych, zwłaszcza gdy naprawiany pojazd miał w chwili szkody 11 lat, znaczny przebieg – ponad 230 000 km – a tym samym duże zużycie eksploatacyjne. Skoro więc możliwe było przywrócenie pojazdu do stanu technicznego, użytkowego, estetycznego przy użyciu części innych niż O, to poszkodowany – a obecnie jego następca prawny – był zobowiązany do minimalizacji szkody, bez żadnego dla siebie uszczerbku. Na to, że nie zawsze szkoda musi się wyrażać w kosztach naprawy przy użyciu części nowych oryginalnych wskazał również Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia siedmiu sędziów z dnia 20 czerwca 2012r sygn. akt III CZP 85/11 odnosząc to w szczególności do pojazdów starszych lub w przypadku części o prostej konstrukcji, których zdatność do pełnej restytucji jest możliwa do oceny bez skomplikowanych badań. W niniejszej sprawie spełnione są oba te kryteria. Nadto powód nie wykazał aby zaszły jakiekolwiek szczególne okoliczności (jak np. historia napraw wyłącznie na częściach oryginalnych lub faktyczna naprawa przy ich użyciu).
Opierając się również o treść opinii biegłego uznano jednak, że poza częściami zamiennymi jakości Q, naprawa pojazdu przy użyciu innych części zamiennych z grupy P, PC, PT, PJ, nie przywróciłaby pojazdu do stanu technicznego jak przed szkodą. Biegły stanowczo stwierdził, że części tej jakości nie dawałyby gwarancji właściwej jakościowo naprawy przedmiotowego pojazdu. Biegły w tym względzie posiada wiedzę specjalistyczną i odpowiednie doświadczenia, tym samym brak było podstaw do kwestionowania jego ustaleń. Niewątpliwie części jakości niepotwierdzonej przez zewnętrzne instytucje, a jedynie posiadające zapewnienie producenta, nie mogą dawać gwarancji odpowiednich właściwości. Jak wynikało z oceny biegłego często przy użyciu takich części występują problemu montażowe, a zastosowane materiały są niskiej jakości. Tym samym nie uwzględniono wartości takiej naprawy przy ocenie należnego odszkodowania.
Dodatkowo zdaniem sądu nie był zasadny zarzut pozwanego co do odmowy skorzystania przez poszkodowanego z propozycji naprawy w jednym z warsztatów z nim współpracujących. Jak wynikało z opinii biegłego, pozwany oferował naprawę przy użyciu części zamiennych, najtańszych, których jakość nie była pewna – P, PJ, a przez to nie pozwalałaby uznać naprawy za przywracającej pojazd do stanu sprzed szkody. Nadto pozwany w swojej kalkulacji pominął niektóre części zamienne, które zgodnie z opinia były niezbędne do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Tym samym poszkodowany zasadnie, bez uchybienia zasadzie minimalizacji szkody, mógł odmówić skorzystaniu z takiej naprawy.
Tym samym mając na uwadze, że zgodnie z wyliczeniami biegłego koszt zasadnej naprawy wyniósłby 12693,05 zł, zaś do tej pory wypłacono 5456,33 zł, na rzecz powoda zasądzono dalsze odszkodowanie 7236,72 zł.
Powództwo oddalono w pozostałym zakresie w tym również w części w jakiej powód domagał się zasądzenia kosztów ekspertyzy. W tym względzie w pełni podzielone stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z 18 maja(...). (III CZP 24/04, OSNC 2005/7-8/117), zgodnie z którym odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów może - stosownie do okoliczności sprawy - obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego. Jednakże ciężar dowody w tym zakresie spoczywa na żądającym zwrotu takich kosztów (art. 6 k.c.). Sam fakt poniesienia kosztów nie przesądza automatycznie o tym, że zakład ubezpieczeń powinien je zwrócić. Powód nie naprowadził żadnych twierdzeń i dowodów mogących prowadzić do ustalenia, że wydatek na prywatną ekspertyzę był wydatkiem koniecznym i uzasadnionym. Powód jest podmiotem wyspecjalizowanym w dochodzeniu roszczeń od zakładów ubezpieczeń i są to – jak wskazuje praktyka sądowa – przeważnie roszczenia dotyczące zwrotu kosztów naprawy pojazdu. Tym samym zdaniem sądu powód sam posiadał stosowną wiedzę i możliwości ustalenia kosztu naprawy, bez konieczności zlecenia takiej czynności innemu podmiotowi. Takie ustalenia stanowią bowiem jedną z treści działalności gospodarczej powoda, a tym samym wchodzą w skład kosztów prowadzonej działalności. Nadto powód nie wykazał, aby w rzeczywistości poniósł ten koszt.
Podstawą prawną orzeczenia o odsetkach byłart. 481 § 1 k.c., mając na uwadze, że ubezpieczyciel ma 30 dni na wypłatę odszkodowania od chwili zgłoszenia szkody.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, znajdowało podstawę prawną wart. 98 § 1 k.p.c.i100 k.p.c.Powód wygrał sprawę w 88 %. Na koszty poniesione przez powoda składa się opłata od pozwu 408 złotych, od pełnomocnictwa 17 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika 1800 złotych oraz koszt sporządzenia opinii przez biegłego 708,76 złotych. Łącznie to kwota 2950,76 zł i pozwany powinien zwrócić z tego 88 % czyli 2596,66 zł. Koszty poniesione przez pozwanego to wynagrodzenie pełnomocnika 1800 złotych oraz koszt sporządzenia opinii przez biegłego 708,76 złotych, od pełnomocnictwa 34 złotych – razem 2542,76 zł, z czego powód powinien zwrócić 12 %, tj. 305,13 zł. Po skompensowaniu tych kwot pozostało do zasądzania od pozwanego na rzecz powodów 2291,53 zł.
W punkcie IV zasądzono zwrot niewykorzystanej części zaliczek uiszczonych przez strony niniejszego postepowania. Rozstrzygnięcie takie wynika z faktu, że zarówno powód wpłacił 1200 zł zaliczki, a pozwany 1700 zł. Koszty pracy biegłego wyniosły łącznie 1417,52 zł. Wypłata wynagrodzenia biegłego nastąpiła po równo z uiszczonych zaliczek. Wobec powyższego z zaliczki powoda pozostało do zwrotu 491,24 zł, a pozwanego 991,24 zł.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)