Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 1/21
Data wyroku: 2021-10-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo gospodarcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 1/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt III K 105/20.

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☒  na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 99a § 1 i 2 k.p.k.w zw. z § 2 ust. 1 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019 r.w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyrodków oraz sposobu ich wypełniania poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób sprzeczny z dyspozycją tych przepisówi pominięcie sekcji 2.1. „Dowody będące podstawą ustalenia faktów” i niewyjaśnienie powodów uznania dowodów, na których Sąd oparł orzeczenie, co w konsekwencji ogranicza oskarżonemu możliwość podjęcia obronyi polemiki z zaskarżonym orzeczeniem,
2. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.polegającą dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z zeznańR. C.i uznaniu, że są one stanowcze, konsekwentne i wiarygodne, albowiem świadek w ich treści obciąża również samego siebie, a takżenie miał żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniuR. G. (1), w sytuacji, gdy zeznania tego świadka są wewnętrznie sprzeczne, w sposób bezpardonowy zmierzają do umniejszeniajego winy i przerzucenia ich naR. G. (1), w szczególności:
a. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1614) zeznał, że poinformowałK.ps. (...), iż niejest zainteresowany przemytem narkotyków, ale może kogoś o to zapytać - pomimo, iż jak wynika z materiałów operacyjnych (podsłuchów),a także jego dalszych zeznań - był ściśle zaangażowany w przemyt narkotykówz Hiszpanii do Niemiec i Polski, poprzez nadzór oraz przekazywanie informacji skąd i w jakim czasie narkotyki mają być dostarczone, a także kto i gdzie dokona ich odbioru, za co miał dostać prowizję (K.obiecał mi, że jak ta transakcja dojdzie do skutku to mi coś tam odpali w znaczeniu, że zapłaci (...) - k. 1616), oraz przekazywanieK.ps. (...)pieniędzy (Pamiętam, że była taka sytuacja, że ja przelałemK.na jakieś konto w Hiszpanii 1500 euro) co oznacza, że nie tylko był zainteresowany przemytem, ale również ściśle współpracował zK.ps. (...)i miał uzyskać prowizję z dokonanego przemytu;
b. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1614) zeznał, że poinformowałK.ps. (...), iż nie jest zainteresowany przemytem narkotyków, ale może kogoś o to zapytać - pomimo, iż jak wynika z materiałów operacyjnych (podsłuchów),a także jego dalszych zeznań - miał szczegółową wiedzę odnośnie mechanizmu przemytu, problemów ze sprzedażą narkotyków, a także uczestniczył zK.ps. (...)w spotkaniu zP.ps. (...), otrzymał odK.ps. (...)kokainę do sprzedaży oraz wydawał polecenia dlaR. G. (1)- co jednoznacznie przeczy rzekomemu braku zainteresowaniaR. C.przemytem narkotyków;
c. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1614) zeznał,
    ja zapytałemG., czy poda mi numer telefonu do kierowcy.R.stwierdził, że lepiej żeby nie było bezpośredniego kontaktów (...). Ustaliliśmy to tak, żeK.ps. (...)przekazuje mi informację, jaG., a on kierowcy. Komunikacja w drugą stronę szła w ten sam sposóboraz
    NawetR. G. (1)mówił, żeby on lepiej z nim rozmawiał, żeby on - kierowca nie miał ze mną kontaktu (k. 1617)- po czym w dalszej części protokołu wskazał(k. 1616):
    pamiętam, że tam za drugim razem był jakiś problem z tym, żeK.nie mógł nawiązać kontaktu zŻ.coś nie mogli się spotkać. Ja przekazałem wówczas numer doŻ., który miałem odR. G. (1)
,co wskazuje, że pomiędzy kierowcą aR. C.iK.ps. (...)był bezpośredni kontakt telefoniczny, bez udziałuR. G. (1), który odbywał się na numer telefonu przekazanyY. C.- wbrew początkowym twierdzeniom świadka;
d. w dniu 16 stycznia 2020 r. (k. 1618) zeznał, żenie pamiętam czy miałem jakieś karty, inne niż zarejestrowane na siebie. Minęło sporo czasu.- w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iżR. C.do przemytu wykorzystywał numer(...)zarejestrowany na inną osobę co miało miejsce na przestrzeni kilku miesięcy, a w chwili obecnej próbuje umniejszać swoją rolę, twierdząc, że nie korzystał z innych numerów telefonu, niż ten zarejestrowanyna siebie,
3. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.polegającą dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowoduz zeznańR. C.i uznaniu, że są one stanowcze, konsekwentne i wiarygodne, albowiem świadek w ich treści obciąża również samego siebie, a takżenie miał żadnego interesu w bezpodstawnym obciążaniuR. G. (1)i pominięcie, że świadek zmierza do skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 3 k.k., a zatemmoże mieć interes w obciążeniuR. G. (1);
4. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z wyjaśnień oskarżonego i uznanie, że zasługują one na wiarygodność jedynie w części, w której pokrywają się z zeznaniamiR. C.,w sytuacji, gdy zeznania tego świadka są niewiarygodne i sprzeczne, co skarżący szczegółowo wyjaśnił w poprzednich zarzutach;
5. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7,art. 4 oraz art. 74 § 1 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i uznanie, że są one niewiarygodne, albowiem oskarżony składał je wybiórczo oraz umniejszał swoją rolę, pomijając początkowo okoliczności związane z pierwszym przemytem, w sytuacji, gdyR. G. (1)składał obszerne wyjaśnienia w zakresie postawionego mu wówczas jednego zarzutu,a nie przestępstw, co do których nie jest prowadzone postępowanie karne,a oczekiwanie, że złoży wyjaśnienia dotyczące innych czynów, co do których nie jest prowadzone postępowanie i uzależnianie od tego przypisania mu waloru wiarygodności jest sprzeczne z zasadą oceny dowodów, a także podstawowymi gwarancjami procesowymi podejrzanego;
6. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7,art. 4 oraz art. 74 § 1 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i uznanie, że są one niewiarygodne, w sytuacji gdy oskarżony złożył wyjaśnienia wykraczające poza postawiony mu zarzut, opisując okoliczności pierwszego przemytu, co do którego nie było prowadzone jeszcze wobec niego postępowanie, a tym samym obciążając samego siebie i umożliwiając Prokuraturze postawienie mu kolejnego zarzutu;
7. błąd w ustaleniach faktycznych polegającyna nieuzasadnionym przyjęciu, żeR. G. (1)był jednym z organizatorów przewozu środków narkotycznych, w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, iż oskarżony nie organizował przemytu, nie miał wpływu na żadne okoliczności z nim związane, a takżenie podejmował w tym zakresie żadnych decyzji,a jedynie umożliwił skorzystanie z realizowanego przez siebie transportu orazw przypadku drugiego przemytu, z uwagi na pozbycie się przez kierowcę karty SIM, częściowo pośredniczył w wymianie informacji pomiędzy kierowcą, a pozostałymi osobami zaangażowanymi w przemyt;
8. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, żeR. G. (1)był jednym z organizatorów przewozu środków narkotycznych, w sytuacji, gdyR. C.zeznał, iżR.(G.)mu(kierowcy)zapłacił i to miało być później rozliczone, ale nie pamiętam dokładnie ile, chyba mówiłemG., żeby dał mu 1000 czy 1500 euro- co wprost wskazuje, że oskarżonyR. G. (1)nie był decyzyjny w żadnym zakresie, a jedynie wykonywał poleceniaR. C.;
9. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, żekontakt zŻ.miał odbywać się za pośrednictwemR. G. (1)iR. G. (1)kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków, w sytuacji, gdy z wyjaśnień oskarżonego, zeznańR. C.oraz materiałów operacyjnych wynika, żeR. G. (1)ani razu nie miał kontaktuz dostawcami i odbiorcami narkotyków, osoby te kontaktowały się bezpośrednio zY. C.na specjalnie przeznaczonydo tego numer telefonu;
10. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, żeR. G. (1)kontaktował się natomiastz dostawcami i odbiorcami narkotykóww sytuacji, gdy zgromadzone w sprawie materiały dowodowe - materiały z kontroli operacyjnej oraz zeznaniaR. C.- wprost wskazują, żeR. G. (1)nie miał kontaktu z żadnym z dostawców ani odbiorców narkotyków, a osoby te nawet nie wiedziałyo udzialeR. G. (1)w przemycie;
11. wewnętrzna sprzeczność ustaleń Sądu polegającą na przyjęciu z jednej strony, żekontakt zŻ.miał odbywać się za pośrednictwemR. G. (1)iR. G. (1)kontaktował się natomiastz dostawcami i odbiorcami narkotyków,a z drugiej strony ustaleniu, że w dniu11 listopada 2018 r. z Y.C.kontaktuje sięK. B.ustalając szczegóły załadunku- co wzajemnie się wyklucza i wskazuje, że ustalenia dotyczące rzekomego zastrzeżenia przezR. G. (1), że kontakt z kierowcą ma się odbywać wyłącznie za jego pośrednictwemsą błędne;
12. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, żeR. G. (1)polecił kierowcy dokonanie zakupu używanego koła zapasowego do przewozu narkotyków, co miałoby świadczyć,że oskarżony współorganizował przemyti podejmował działania mające na celu jego przygotowanie, w sytuacji, gdy zakupione na polecenieG.koło jest kołem zapasowym do ciągnika siodłowego (jak określił to oskarżony - „dojazdówką”) a nie do naczepy, co potwierdza faktura VAT z karty(...)(inny rozmiar koła), natomiast narkotyki przemycane były w kole zapasowym naczepy, a nie ciągnika;
13. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że wyjaśnieniaR. G. (1)nie kwalifikują się na zastosowanie wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 3 k.k., w sytuacji, gdy oskarżony w treści swoich wyjaśnień ujawnił wobec Prokuratury informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa (R. C.iY. C.) oraz jego istotne okoliczności zarówno w zakresie drugiego przemytu (co do którego oskarżony miał postawiony zarzut)jak i pierwszego, co pozwoliło na postawienie jemu samemu oraz kierowcy nowego zarzutu dotyczącego pierwszego przemytu, a także zatrzymanieR. C.- co przecież miało miejsce dopiero po wyjaśnieniachR. G. (1);
14. rażąca niewspółmierność karwymierzonychR. G. (1)poprzez niezastosowanie wobec niego instytucji obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, o którym mowa wart. 60 § 3 k.k.,w sytuacji, gdy oskarżony złożył obszerne wyjaśnienia w zakresie postawionych mu zarzutów, które pozwoliły następnie na przedstawienieY. C.oraz jemu samemu drugiego zarzutu, a także ustalenie i zatrzymanieR. C.,
15. rażąca niewspółmierność karwymierzonychR. G. (1)poprzez niezastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 2 k.k., w sytuacji, gdy podejrzany zdecydował się ujawnić okoliczności dotyczące przemytu, w tym opisać udziałR. C.w przestępczym procederze oraz jego powiązania z półświatkiem przestępczym, które to wyjaśnienia pozwoliły na jego zatrzymaniei były istotne z perspektywy całego postępowania dotyczącego przestępczego procederu związanego z produkcją, przemytem i dystrybucją narkotyków w Hiszpanii, Niemczech i Polsce - dopiero po wyjaśnieniach oskarżonego zatrzymane zostały osoby zaangażowane w ten proceder, poczynającodR. C., który w obliczu m.in. wyjaśnieńR. G. (1)zaczął współpracować w organami ścigania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Spośród podmiotów, które wywiodły apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji, wnioski o sporządzenie niniejszego uzasadnienia złożyli obrońcaR. G. (1)oraz prokurator, przy czym ten drugi, we wniosku z dnia 27 września 2021 r. wskazał, że dotyczy on całości rozstrzygnięcia podjętego wobecR. G. (1), natomiast w piśmie z dnia 30 września 2021 r. zatytułowanym „zapowiedź kasacji” prokurator ograniczył zakres wcześniej złożonego wniosku wskazując, że wnosi „ o doręczenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II AKa 1/2021 wraz z uzasadnieniemw zakresie rozstrzygnięcia o karze dotyczącegoR. G. (1).” W tej sytuacji,a także z uwagi na to, że w apelacji prokuratora nie został podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonychR. G. (1), poniższe rozważania,na podstawieart. 423 § 1a kpkw zw. zart. 457 § 2 kpk, ograniczono wyłącznie do problematyki poruszonej w apelacji obrońcyR. G. (1), która to jednak obejmuje również kwestię znajdującą się w zainteresowaniu prokuratora, a mianowicie kwestię związaną z wymiarem kar orzeczonych wobecR. G. (1).
Dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów sformułowanych w apelacji obrońcyR. G. (1), w pierwszej kolejności oczywiście nie sposób nie zauważyć tego na co zwraca uwagę skarżący, a mianowicie, że dowody będące podstawą ustalenia faktów oraz ocenę tych dowodów, Sąd Okręgowy przedstawiłw sekcji 2.2. formularza uzasadnienia wyroku zamiast w sekcji 2.1. tego formularza. Zmaterializowanie się takiego stanu rzeczy nie zmienia jednak tego, że w pisemnych motywach kwestionowanego orzeczenia, Sąd meriti wskazał, które z dowodów uznałza wiarygodne, a które to jego zdaniem pozbawione są tego waloru, a także przytoczył uwarunkowania, które determinowały ocenę poszczególnych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnieńR. G. (1)i zeznańR. C.. W tej sytuacji, bezzasadne i to w stopniu oczywistym jest, przekute w zarzut obrazyart. 424 § 1 pkt 1 kpk, twierdzenie skarżącego, jakoby sposób wypełnienia formularza UK 1 „(…) ogranicza oskarżonemu możliwość podjęcia obrony i polemiki z zaskarżonym orzeczeniem.” Co więcej, treść oraz obszerność wywiedzionej apelacji, wskazuje, że jest zgoła odmiennie.
Natomiast ustosunkowując się do zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie 2 apelacji,w ramach to którego autor omawianego środka odwoławczego podejmuje próbę wykazania, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zeznańR. C.jest błędna, już w tym miejscu trzeba skonstatować, że próba ta jest bezskuteczna. Trudno jednak o innew tej materii stanowisko, skoro obrońca oskarżonego traci z pola widzenia całokształtrelacji zwerbalizowanej przezR. C.(k.1613-1619, k.1639-1641, k.1771-1773, k.1779-1781, k.1957-1964, k.3546-3552, k.2103verte), a koncentruje swoją uwagę na takich szczegółach, które obiektywnie rzecz ujmując, są indyferentne dla oceny zeznańR. C.. Konkretyzując tę tezę trzeba zaś zauważyć, że autor apelacji uwypukla zaczerpnięte z zeznań (wyjaśnień)R. C.złożonych w dniu 16 stycznia 2020 r. (k.1613-1619) stwierdzenie, iż wymieniony, po złożeniu mu przezK.o pseudonimie(...)(K. M.- uwaga Sądu Apelacyjnego) propozycji uczestnictwa w transporcie narkotyków z Hiszpanii oznajmił mu, że nie jest tym zainteresowany. Skarżący wskazuje jednocześnie, że z dalszej części wspomnianych wyjaśnień, a także z kolejnych autorstwaR. C.wynika, że ten „(…) nie tylko był zainteresowany przemytem, ale również ściśle współpracował zK.ps. (...)i miał uzyskać prowizję z dokonanego przemytu” (strona 2 apelacji, zarzut opisany w punkcie 2 a), a ponadto „(…) miał szczegółową wiedzę odnośnie mechanizmu przemytu, problemów ze sprzedażą narkotyków, a także uczestniczył zK.ps. (...)w spotkaniu zP.ps. (...), otrzymał odK.ps. (...)kokainę do sprzedaży oraz wydawał polecenia dlaR. G. (1)- co jednoznacznie przeczy rzekomemu braku zainteresowaniaR. C.przemytem narkotyków.” (strona 2 apelacji, zarzut opisany w punkcie 2 b). Nie negując trafności tego spostrzeżenia, należy jednak zauważyć, że wypowiedźR. C.o braku jego zainteresowania przewozem narkotyków z Hiszpanii, którą wymieniony zwerbalizował na początku przesłuchania w dniu 16 stycznia 2020 r., w dalszej części tej czynności,jak i w kolejnych wyjaśnieniachR. C.nie została przez niego rozwinięta, czy też inaczej rozbudowana, w kierunku minimalizującym jego udział w przestępczym procederze, a przecież to właśnie ten kierunek wypowiedź ta mogłaby sugerować. Przeciwnie, zeznania (wyjaśnienia)R. C.nie pozostawiają wątpliwości, że nie tylko był on zainteresowany przemytem narkotyków, ale co więcej, uczestniczył w nim i był zorientowany w jego realiach. A zatem, taki a nie inny kształt zeznań (wyjaśnień)R. C.uprawnioną czyni tezę, że jego początkowa a eksponowana przez skarżącego wypowiedź, jakkolwiek pierwotnie mogła być obliczona na zminimalizowanie roliR. C.w przestępczym przedsięwzięciu, to jednak wypowiedź ta, ostatecznie, nie stała się swego rodzaju osnową zeznań (wyjaśnień) wymienionego i z tego właśnie powodu pozostaje ona bez wpływu na ocenę wiarygodności tych zeznań.
Natomiast nawiązując do fragmentu zeznańR. C.(k.1616), który autor apelacji cytuje w ramach zarzutu opisanego w punkcie 2 c, a mianowicie „pamiętam, że tam za drugim razem był jakiś problem z tym, żeK.nie mógł nawiązać kontaktu zŻ.coś nie mogli się spotkać”, najpierw należy zwrócić uwagę skarżącemu, iż wbrew jego sugestii, we fragmencie tym, w żadnym jego miejscu nie ma mowy o kontakcie telefonicznym, lecz mowa jest o kontakcie, w ogólnym tego słowa znaczeniu. A zatem, ani z tej, ani z dalszej cytowanej przez skarżącego części wypowiedziR. C., a mianowicie„ja przekazałem wówczas numer doŻ., który miałem odR. G. (1)” nie wynika, byR. C.iK. M.kontaktowali się telefonicznie zY. C.. W świetle cytowanych zeznańR. C., oczywiście nie można wykluczyć,że w sytuacji, w której wystąpiły komplikacje w bezpośrednim spotkaniu się zY. C.po jego przyjeździe do Hiszpanii,K. M.nawiązał z nim kontakt telefoniczny, aczkolwiek nie zmienia to faktu, że osobą, która utrzymywała stały kontakt telefoniczny zY. C.i tą drogą komunikacji instruowała go o czasie, miejscu i sposobie realizacji poszczególnych czynności sprawczych, był nie kto inny, jak wyłącznieR. G. (1). Na marginesie tych uwag, niejako dla porządku trzeba przypomnieć,że okoliczność wynikającą z zeznańR. C., iżR. G. (1)przekazał mu numer telefonu, którym posługiwał sięY. C., w trakcie rozprawy w dniu15 czerwca 2020 r. (k.2101verte) potwierdził samR. G. (1).
Jeśli zaś chodzi o kolejny cytowany przez apelującego fragment zeznań (wyjaśnień)R. C., to jest ten, który stanowi podstawę zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie 2 d, już w tym miejscu stwierdzić należy, iż swego rodzaju nieporozumieniem jest formułowanie tezy o rzekomej nieprawdziwości tych zeznań, w sytuacji gdy ich autor, przyznając, że to właśnie on iK. M.prowadzili odsłuchaną w trakcie przesłuchania rozmowę telefoniczną, jednocześnie oznajmił, iż nie pamięta, czy poza zarejestrowanymina siebie kartami sim, korzystał jeszcze z jakichś innych. Tego rodzaju wytłumaczenie rozbieżności występujących w zakresie numerów telefonów, które jako ich abonentowi były przypisaneR. C.oraz numerów, które wymieniony używał w ramach rozmów objętych kontrolą operacyjną, w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jest bowiem jak najbardziej racjonalne. W tym miejscu, koniecznym staje się zwrócenie uwagi na to, że ta sama kwestia, tyle tylko, że w odniesieniu do numerów telefonów, którymi posługiwał sięR. G. (1)była również i przedmiotem jego wyjaśnień. Te jednak w analizowanej materii, a na marginesie także i w innych kwestiach,w odróżnieniu od wyjaśnieńR. C., są wręcz naiwne.R. G. (1)stwierdził bowiem, iż nie wie jak to się stało, że numer telefonu, z którego prowadził utrwalone operacyjnie rozmowy jest inny niż ten, którym się posługiwał (k.1604). Dodał także, równie naiwnie, że funkcjonariusz Straży Granicznej wyjaśnił mu, że „(…) mogło być tak, że jak była rozmowa zagraniczna, to pomimo, że kontaktowałem się ze swojego telefonu, to wyświetlał się jakiś inny.” (k.1604).
Ustosunkowując się do zarzutu, o którym mowa w punkcie 3 apelacji, w pierwszej kolejności wypada zaakcentować, że intencją jej autora jest doprowadzenie do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobecR. G. (1)nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego wart. 60 § 3 kk. Uwypuklenie tego jest natomiast konieczne, ponieważ podążając tokiem rozumowania skarżącego, którego egzemplifikacją jest, między innymi, omawiany w tym miejscu zarzut, należałoby, niejako automatycznie, przyjąć, że wyjaśnieniaR. G. (1)są niewiarygodne. Trudno jednak o inną w tym zakresie konstatację, skoro zdaniem autora apelacji, taka postawa procesowa sprawcy przestępstwa jakiej wymaga przepisart. 60 § 3 kk, sama przez się, dyskwalifikuje wartość poznawczą i w konsekwencji wiarygodność wyjaśnień tegoż sprawcy. Innymi więc słowy,na kanwie wspomnianego zarzutu objawia się niekonsekwencja w argumentacji przedstawionej przez skarżącego. Z jednej strony stwierdza ona bowiem, że zeznania (wyjaśnienia)R. C.są niewiarygodne, między innymi z tego powodu,że wymieniony zmierzał do skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawieart. 60 § 3 kk, a co za tym idzie mógł mieć interes w obciążaniuR. G. (1). Natomiast z drugiej strony, apelujący stara się przekonać w apelacji, że wyjaśnieniaR. G. (1)są autentyczne, a czyni to wyłącznie po to, by ostatecznie zastosować wobec oskarżonego wspomnianą instytucję. A zatem, już choćby tego rodzaju dychotomiczne stanowisko, czy też inaczej, dychotomiczne zapatrywania skarżącego na analizowaną kwestię, nie tylko że pozwalają, ale wręcz nakazują przyjąć, że omawiany zarzut posiada charakter instrumentalny, a taka jego specyfika powoduje, że jest on bezzasadny.Na marginesie tej konstatacji, a dla wyczerpania omawianej w tym miejscu tematyki, wypada jedynie przypomnieć, że taka postawa procesowa sprawcy przestępstwa o jakiej mowawart. 60 § 3 kk, jest elementem, który świadczy, a przynajmniej powinien świadczyć,o prawdziwości jego wyjaśnień, a nie elementem, który poddawałby w wątpliwość autentyczność tych wyjaśnień.
Kolejne wyspecyfikowane w apelacji zarzuty, to jest te przedstawione w punktach 4, 5 i 6, wymagają łącznego omówienia, a to dlatego, że w ramach tych zarzutów, apelujący nawiązuje do, ogólnie rzecz ujmując, postawy procesowejR. G. (1)oraz treści złożonych przez niego wyjaśnień. Analizując te kwestie, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w toku postępowania przygotowawczego przeprowadzonego w niniejszej sprawieR. G. (1)był przesłuchiwany dziewięciokrotnie. W trakcie czterech pierwszych przesłuchań, które to odbyły się w dniach 17 czerwca 2019 r. (k.968-969i k.981-983), 30 sierpnia 2019 r. (k.1233-1234) i 14 listopada 2019 r. (k.1401),R. G. (1)nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu wówczas jednego czynui odmawiał składania wyjaśnień. Natomiast w trakcie przesłuchania w dniu26 listopada 2019 r. (k.1554-1561),R. G. (1)zmienił swoje wcześniejsze stanowisko i złożył wyjaśnienia. Złożył je również podczas przesłuchania w dniu 23 grudnia 2019 r. (k.1602-1606), a następnie w trakcie konfrontacji zR. C.(k.1771-1773)iY. C.(k.1775-1777), przy czym wyjaśnienia, które oskarżony złożyłw czasie tych konfrontacji ograniczają się do oświadczeń wymienionego dotyczących tego, czy złożył odczytane mu wyjaśnienia i czy są one autentyczne, czy nie. Natomiast będąc przesłuchiwanym po raz ostatni w postępowaniu przygotowawczym, a więc w dniu16 sierpnia 2020 r. (k.1885-1886),R. G. (1)odmówił składania wyjaśnień. A zatem, swego rodzaju cezurą czasową dla rozważań i ustaleń, czy oskarżony ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczącychw popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia,jest 26 listopada 2019 r., a więc data przesłuchaniaR. G. (1), podczas to którego zmienił on wcześniej prezentowaną postawę procesową i złożył wyjaśnienia. Odpowiadając zaś na pytanie, czy w trakcie wspomnianego przesłuchania oskarżony w istocie ujawniłte elementy, o których mowa wart. 60 § 3 kk, najpierw trzeba sformułować odpowiedzina inne pytania, a mianowicie, czy organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, w dniu 26 listopada 2019 r., posiadał informacje na temat okoliczności przestępstw, które były przedmiotem tego postępowania oraz na temat osób uczestniczących w popełnieniu tych przestępstw, a jeżeli tak, to czyR. G. (1), składając wyjaśnienia w dniu26 listopada 2019 r., miał świadomość tego, że organ prowadzący postępowanie przygotowawcze dysponuje wspomnianymi informacjami. Analizując tę materię, w pierwszej kolejności należy zaś zauważyć, że w dniu 12 sierpnia 2019 r. prokurator prowadzący śledztwo wydał postanowienie o wydaniu Europejskiego Nakazu Dochodzeniowego, celem ustalenia i uzyskania od strony niemieckiej danych osobowych abonentów konkretnych numerów telefonów (k.1182). W tym samym dniu prokurator wydał również drugie takie samo postanowienie, tyle tylko, że adresatem wskazanego w nim Europejskiego Nakazu Dochodzeniowego były władze hiszpańskie (k.1235). Z uzasadnień obu tych postanowień wynika, że postępowanie przygotowawcze prowadzone jest przeciwkoK. M., a także przeciwkoK. S.,R. P.iP. K.. Zaakcentować jednocześnie należy, że zarównoR. G. (1), jak i jego obrońca zostali poinformowani przez prokuratora o wydaniu wyżej wymienionych postanowień i zwróceniu się na ich podstawie o udzielenie pomocy prawnej przez władze niemieckie i hiszpańskie (k.1186, k.1187, k.1239, k.1240). W dalszej kolejności trzeba podkreślić, że w trakcie przesłuchaniaR. G. (1)w dniu 30 sierpnia 2019 r. (k.1233-1234) przeprowadzający tę czynność funkcjonariusz Straży Granicznej, odtwarzał oskarżonemu jego rozmowy telefoniczne utrwalone podczas kontroli operacyjnej. Wreszcie trzeba zauważyć, że z uzasadnienia wniosku prokuratora z dnia 31 października 2019 r.o przedłużenie tymczasowego aresztowania stosowanego wobecR. G. (1)(k.1620-1624), jednoznacznie wynika, iż wiedza prokuratora na temat okoliczności przestępstwa oraz osób uczestniczących w jego popełnieniu nie ograniczała się jedynie do tego, które jest opisane w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku, lecz obejmowała ona również okoliczności tego przestępstwa, które określone jest w punkcie II tej samej części wyroku. Uwypuklić należy także i to, że w związku z kolejnymi wnioskamio przedłużenie tymczasowego aresztowania oskarżonego, na podstawie zarządzeń prokuratora z dnia 30 sierpnia 2019 r. (k.1245) i 31 października 2019 r. (k.1344), zarównoR. G. (1), jak i jego obrońcy, co prawda w ograniczonym zakresie, aczkolwiek mimo wszystko, były udostępniane akta prowadzonego śledztwa. Na kanwie tego spostrzeżenia trzeba natomiast podkreślić, a wynika to z treści drugiego z wymienionych zarządzeń, że oskarżonemu i jego obrońcy udostępniono, między innymi, odpowiedź jakąna wystąpienie prokuratora udzieliły w ramach pomocy prawnej władze hiszpańskie. A zatem, w świetle zaprezentowanych uwarunkowań nie ulega wątpliwości, że w dniu26 listopada 2019 r., prokurator posiadał informacje, nie tylko na temat okoliczności wówczas zarzucanego oskarżonemu przestępstwa (czyn opisany w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku), ale i również na temat drugiego z czynów dokonanych przez oskarżonego, którego to popełnienie zostało mu zarzucone w dniu 16 kwietnia 2020 r. (k.1884) (czyn opisany w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku). Uwarunkowania, o których mowa nie pozostawiają wątpliwości również co do tego, żeR. G. (1)miał, bo musiał mieć świadomość tego, że organ prowadzący postępowanie dysponuje wspomnianymi informacji. Co prawda oczywistym jest, że owa świadomość oskarżonego była przedmiotowo ograniczona, aczkolwiek wiedząc chociażby o tym, że prokurator wystąpił z Europejskim Nakazem Dochodzeniowym do władz niemieckich i hiszpańskich,R. G. (1)mógł się zorientować, że prowadzone postępowanie przygotowawcze jest ukierunkowane na ustalenie okoliczności tego przestępstwa, którego popełnienie zostałomu zarzucone w dniu 16 kwietnia 2020 r. W tej sytuacji nie sposób więc przyjąć, że w czasie przesłuchania w dniu 26 listopada 2019 r. oskarżony ujawnił w rozumieniuart. 60 § 3 kk, okoliczności przestępstwa opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku. Formułując tę konkluzję należy jednocześnie zaakcentować, że w trakcie wspomnianego przesłuchaniaR. G. (1)w ogóle nie wspomniał o okolicznościach drugiegoz zarzuconych mu a następnie przypisanych przestępstw, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, żeY. C.dwukrotnie wyjeżdżał do Hiszpanii. Dopiero w trakcie przesłuchania w dniu 23 grudnia 2019 r. (k.1602-1606) oznajmił, że domyśla się, iż podczas pierwszego kursu do HiszpaniiY. C.również przemycił narkotyki,i że zostały one wyładowane na terenie Niemiec. Poprzez te uwagi nawiązujące do treści wyjaśnieńR. G. (1), w tym miejscu, należy więc przejść do ich zawartości,co stanowi zagadnienie wymagające odrębnego omówienia. Otóż lektura tych wyjaśnień prowadzi do takiego wniosku jaki sformułował Sąd Okręgowy, a mianowicie, że oskarżony tak kształtował treść owych wyjaśnień, by stworzyć wrażenie, że jego udział w realizacji przestępstwa opisanego w punkcie III części wstępnej zaskarżonego wyroku, był co najwyżej minimalny, zaś w przypadku przestępstwa określonego w punkcie II tej samej części wyroku, jedynie domyślał się, że przestępstwo to zmaterializowało się przy udzialeR. C.iY. C.. Tymczasem, zeznania (wyjaśnienia)R. C.oraz korespondujące z nimi informacje uzyskane w ramach kontroli operacyjnej nie pozostawiają żadnych, nawet najmniejszych wątpliwości, żeR. G. (1), w sposób ustalony przezSąd pierwszej instancji, uczestniczył w popełnieniu przypisanych mu przestępstw. Przyznanie zaś przez Sąd Okręgowy waloru wiarygodności zeznaniom (wyjaśnieniom)R. C.było postąpieniem jak najbardziej zasadnym, a to dlatego, że zeznania te,w odróżnieniu od wyjaśnieńR. G. (1), są konsekwentne i wyczerpujące,a przy tym, jak wspomniano to wcześniej, ich treść przystaje do informacji uzyskanychw czasie kontroli operacyjnej.
Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić zatem należy, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wyjaśnieńR. G. (1)oraz zeznańR. C.jest bezbłędna. Natomiast nawiązując do wyjaśnień oskarżonego, trzeba z całą mocą zaakcentować, że ani ich treść, ani moment zwerbalizowania tych wyjaśnień przezR. G. (1), w żadnym razie nie materializują sytuacji przewidzianej wart. 60 § 3 kk.
Dla wyczerpania tematyki, którą w ramach zarzutów przedstawionych w punktach 5i 6 porusza apelujący, wymagającym jest jeszcze udzielenie odpowiedzi na pytanie,bo to właśnie do niego sprowadzają się uwagi zaprezentowane w tym zakresie przez skarżącego, w jakim stosunku wobec siebie pozostają, obowiązek przewidzianywart. 60 § 3 kkoraz uprawnienie, o którym mowa wart. 74 § 1 kpk. Udzielając odpowiedzi na tak sformułowane pytanie, najpierw trzeba przypomnieć, że „ujawnienie” w rozumieniu pierwszego z wymienionych przepisów oznacza przekazanie takich informacji, które według wiedzy informującego nie były znane dotychczas organowi powołanemu do ścigania przestępstw (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r., II KK 113/02, OSP 2003, z. 12, poz. 163, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 r.,I KZP 24/04, LEX nr 125547). Dalej należy podkreślić, że dla zmaterializowania się sytuacji przewidzianej wart. 60 § 3 kk, sprawca przestępstwa obowiązany jest ponadto przedstawić wszystkie znane mu istotne okoliczności sprawy, zaś informacje ich dotyczące nie mogą być przez sprawcę dozowane poprzez podawanie w trakcie kolejnych przesłuchań nowych istotnych informacji, zwłaszcza w miarę jak sprawca uświadamia sobie, że informacjete są już znane organowi prowadzącemu postępowanie (vide: na przykład wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2002 r., II KKN 296/01, LEX nr 55540; Z. Ćwiąkalski (w:) Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz, Zakamycze 2004 r., s. 297-298). Dodać też trzeba, że raz podane informacje nie mogą też być odwoływane, zwłaszcza wtedy,gdy w toku postępowania sprawca uświadamia sobie, że udowodnienie mu sprawstwaw zakresie niektórych okoliczności może nie być możliwe lub będzie bardzo utrudnione,a zmiana wyjaśnień w jego mniemaniu będzie dla niego korzystna (vide: na przykład wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2006 r., II AKa 289/06,LEX nr 203385). Natomiast przechodząc już w sposób bezpośredni do zagadnienia, które jest przedmiotem wskazanego wcześniej pytania, należy w całej rozciągłości podzielićpogląd zaprezentowany w uzasadnieniu ostatniego z wymienionych judykatów, to jestw uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2006 r.,II AKa 289/06, LEX nr 203385 i w konsekwencji wypada jedynie powtórzyć za tym Sądem, że rzeczywistą intencją ustawodawczą zapisaną w normie prawnej odzwierciedlonejw przepisieart. 60 § 3 kk, jest „(…) celowość premiowania tego, kto zrozumiał nieprawość swojego postępowania i z całą otwartością przyznając ją przed organem ścigania, ujawnił wszystkie jemu znane okoliczności, umożliwiając w ten sposób usunięcie stanu bezprawia. Ustawodawca wyłączył wszakże spod tego dobrodziejstwa tych, którzy organ procesowy traktują instrumentalnie, podobnie jak prawo, z zamysłem jedynie wykorzystania jego instytucji dla uniknięcia lub umniejszenia grożącej im odpowiedzialności karnej.Dla uniknięcia ewentualnego nieporozumienia raz jeszcze warto podkreślić, że oskarżony może bronić się wszelkimi prawnie niezakazanymi metodami i sposobami, wykorzystującw tym celu znane mu fakty (ich treściowe przedstawienie lub ukrycie, a nawet zafałszowanie), jak też przepisy prawa, w tym poprzez ich interpretację dla siebie korzystną, i w tym zakresie chronią go dyrektywy zasad prawa do obrony oraznemo se ipsum accusare tenetur.Wtedy jednak, gdy oczekuje dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary w trybieart. 60 § 3 k.k., musi bezwarunkowo spełnić te wymogi, które wprost w tym przepisie zostały zapisane i nie może ani ukryć niektórych znanych mu okoliczności o istotnym charakterze, dozować podawanych informacji, uzależniać ich treści od oceny własnej sytuacji procesowej, ani też ich odwoływać.” W podsumowaniu zaprezentowanych uwag stwierdzić zatem należy, że w przypadku rozstrzygnięcia dotyczącegoR. G. (1), wbrew sugestiijego obrońcy, w żadnym razie nie doszło do naruszenia przepisuart. 74 kpk.
Jeśli zaś chodzi o przedstawione w apelacji zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych (zarzuty opisane w punktach 7, 8, 9, 10, 11, 12 apelacji), to niewątpliwie rację ma Sąd Okręgowy stwierdzając, że oskarżony był jednym z organizatorów przewozu środków narkotycznych. Trudno jednak o inną w tym zakresie konstatację, skoro to nie kto inny,lecz właśnie oskarżony był osobą, która udostępniała środek transportu narkotykówi koordynowała ich przewóz, utrzymując stały kontakt telefoniczny z kierowcą pojazdu, współoskarżonymY. C.orazR. C.. Natomiast nawiązującdo uwag skarżącego, które ten formułuje w ramach zarzutów wyspecyfikowanych w punktach 9 i 10, oczywiście należy przyznać mu rację, że żaden z dowodów uzyskanych przez Sąd Okręgowy nie wskazuje, byR. G. (1)utrzymywał kontakt z dostawcami i odbiorcami narkotyków. Uwypuklając to, należy jednak zwrócić uwagę skarżącemu, że w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd meriti nie poczynił ustalenia, do któregoto odwołuje się apelujący, a mianowicie, że „(…)R. G. (1)kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków.” Co więcej, w pisemnych motywach kwestionowanego orzeczenia nie sposób doszukać się tych jego fragmentów, którew zarzutach opisanych w punktach 9 oraz 10 a i w punkcie 11 również, cytuje obrońca oskarżonego. W tej sytuacji można się więc jedynie domyślać, że w analizowanym zakresie skarżącemu chodzi,de facto, o to ustalenie, które zostało odzwierciedlone na stronie1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a które to sprowadza się do takiego to oto stwierdzenia: „kontakt zŻ.miał odbywać się za pośrednictwemR. G. (1).Y. C.miał być tylko przewoźnikiem narkotyków.R. C.kontaktował się natomiast z dostawcami i odbiorcami narkotyków.” A zatem, Sąd pierwszej instancji ustalił, że toR. C.a nieR. G. (1)kontaktował się z dostawcami i odbiorcami narkotyków. Tego rodzaju ustalenie w konsekwencji więc powoduje, że zarzuty określonew punktach 9 i 10 są bezzasadne w stopniu oczywistym. Taki sam charakter posiadarównież zarzut opisany w punkcie 11, a o tym przekonują chociażby wyjaśnieniaR. G. (1), które ten zwerbalizował w postępowaniu jurysdykcyjnym (k.2101verte).Z wyjaśnień tych wynika przecież, że udostępnił on numer telefonuY. C.R. C., a ten, jak dowodzą to jego zeznania, przekazał ten numerK. M.. W tej sytuacji zrozumiałym jest więc, że takie osoby jakK. B.,a więc osoby, które zajmowały się dostarczaniem narkotyków, mogły mieć i miały kontakt,w tym telefoniczny, zY. C., co absolutnie nie zmienia faktu i pozostajebez wpływu na ustalenie, że to oskarżony poprzez kontakt telefoniczny zR. C.iY. C.koordynował transport narkotyków. A zatem, pomiędzy tymi ustaleniami nie występuje sugerowana przez skarżącego sprzeczność.
Ustosunkowując się do zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie 12, już w tym miejscu stwierdzić należy, że jest on nie tylko bezzasadny, ale co więcej, jawi się jako nieco naiwny. Autor apelacji wskazuje bowiem, że koło, które na polecenieR. G. (1)zakupiłwK.Y. C., zważywszy na jego rozmiary oraz fakturę zakupu (k.102), było kołem zapasowym do ciągnika a nie do naczepy. Tymczasem przemyt narkotyków dokonywany był w kole zapasowym naczepy. Czyniąc te uwagi, skarżący pomija jednak to, że z zeznańM. B., pracownika firmy, w którejY. C.zakupił koło wraz z oponą (k.946-949), wynika, iż usługa wyszczególniona w fakturze,do której to odwołuje się apelujący, polegała między innymi, na złożeniu całego koła zapasowego i założeniu go w naczepie. Skarżący zbywa milczeniem również i to, że na oponie koła, w której w dniu 3 grudnia 2018 r. ujawniono narkotyki, znajdował się napis „złom”, a także pomija inną okoliczność, która wynika z zeznańM. B.,a mianowicie, że koła z takim właśnie napisem można zakupić w firmie, w której jest zatrudniony. Czyniąc te uwagi, należy jednocześnie przypomnieć, że firma, w której oskarżony pracował, ade facto, którą kierował, zajmowała się profesjonalnie międzynarodowym transportem towarów. W tej sytuacji, mając w polu widzenia zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, nie sposób sobie wyobrazić,by przewoźnik, który wykonuje usługi transportowe na trasach międzynarodowych, decydował się świadczyć je samochodem wyposażonym w niepełnowartościowe koło zapasowe, a konkretnie rzecz ujmując, w koło, które wcześniej było już zezłomowane.Jeśli na tle tej konstatacji oraz powyżej zaprezentowanych uwag uwzględni się to,że przemycane narkotyki umieszczane były w oponie koła, to nie ulega wątpliwości, że właśnie do tego celu miało służyć i służyło koło, które na polecenieR. G. (1)zakupiłY. C..
W podsumowaniu przedstawionych rozważań stwierdzić zatem należy, że zarówno ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy, jak i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne są bezbłędne. Prawidłowa jest również kwalifikacja prawna czynów przypisanych oskarżonemu, zaś wymierzone mu kary jednostkowe oraz kary łączne, absolutnie nie rażą niewspółmierną surowością. Przeciwnie, są one sprawiedliwe i wyważone, a taki ich charakter jest egzemplifikacją tego, że przy kształtowaniu tych kar, Sąd pierwszej instancji uwzględnił i trafnie ocenił, wszystkie, a więc zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe okoliczności czynów przypisanychR. G. (1). Innymi słowy, brak jest jakichkolwiek podstaw do modyfikacji wymiaru kar orzeczonych wobec oskarżonego. Wyrażając ten pogląd stwierdzić jednocześnie należy, że w analizowanym przypadku nie materializują się nie tylko przesłanki do zastosowania względemR. G. (1)nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego wart. 60 § 3 kk, ale również i tego nadzwyczajnego złagodzenia, o którym mowa wart. 60 § 2 kk. Wbrew sugestii apelującego, ani postawa procesowa oskarżonego, ani elementy charakteryzujące jego sytuację życiową oraz dokonane przez niego przestępstwa, nie należą do kategorii wyjątkowych, a więc takich, których istnienie powoduje, że nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek jest niezasadny z powodów zaprezentowanych powyżej.

3.2.

obraza przepisów postępowania, to jestart. 7 kpk, mająca wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolną i wybiórczą, sprzecznąz zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz zasadami doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, w szczególności treści rozmów zabezpieczonych w toku kontroli operacyjnych, zeznańR. C.i poczynienie na ich podstawie sprzecznych z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ustaleń,że w sprawie brak jest dowodów, iżR. G. (1)miał świadomość działaniaw zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było m.in. popełnianie przestępstw związanych z wewnątrzwspólnotowym nabyciem, przewozem, wprowadzaniem do obrotu i uczestnictwem w obrocie znacznej ilości narkotyków: środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste - marihuany, co skutkowało niezasadnym uniewinnieniemR. G. (1)od popełnieniaczynu opisanego w pkt I aktu oskarżeniai wyeliminowaniem z opisu czynów zarzuconych podejrzanemu w pkt II i III aktu oskarżenia okoliczności ich popełnienia w ramach działania zorganizowanej grupy przestępczej.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut sformułowany w apelacji prokuratora jest niezasadny, a przytaczanie powodów, które zadecydowały o takiej jego ocenie jest zbędne, z uwagi na przedstawiony wcześniej zakres wniosku prokuratora o sporządzenie niniejszego uzasadnienia.Jeśli zaś chodzi o wskazane w tym wniosku rozstrzygnięcie o karze wymierzonejR. G. (1), to należy jedynie odwołać się do uwag przedstawionych przy okazji omawiania apelacji obrońcyR. G. (1)i na ich podstawie powtórzyć, że kary orzeczone wobec oskarżonego, zarówno jednostkowe, jak i łączne, są sprawiedliwei wyważone.

Wniosek

O uchylenie zaskarżonego wyroku w części uniewinniającejR. G. (1)od popełnienia czynu stypizowanegowart. 258 § 1 kki przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzut niezasadny z powodów, których przytaczanie, z uwagi na wspomniane wcześniej uwarunkowania, stało się zbędne.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie o sprawstwie i winieR. G. (1)oraz o wymierzonych mu karach pozbawienia wolności i grzywny.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok został utrzymany w mocy z powodów, o których mowa powyżej.

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

O wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 633 kpkiart. 636 § 1 i 2 kpk, zaś o opłacie należnejza to postępowanie między innymi odR. G. (1), w oparciuoart. 2 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).

7

PODPIS

SSA Andrzej Wiśniewski SSA Piotr Brodniak SSA Małgorzata Jankowska

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaR. G. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Brak rozstrzygnięcia o nadzwyczajnym złagodzeniu kary pozbawienia wolności przewidzianym wart. 60 § 3 kklub wart. 60 § 2 kk

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.12

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

UniewinnienieR. G. (1)od popełnienia czynu zart. 258 § 1 kk.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana