Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 469/21
Data wyroku: 2022-01-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 469/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok łączny Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, II Wydział Karny, z dnia 15 lutego 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 17/20, dotyczącyP. D.

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

P. D.

Uprzednia karalność skazanego

Karta karna

154-155

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2

P. D.

Zachowanie skazanego w okresie odbywania kar; kary wykonane i wykonywane

Opinia o skazanym

156-157

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

_____

_____________

_____________________________________

________

________

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Karta karna

Wskazuje na uprzednią karalność skazanego.

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2

Opinia o skazanym

Zachowanie skazanego w okresie odbywania poszczególnych kar pozbawienia wolności.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

__________

______________________

_____________________________________________

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca skazanego zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

1
art. 4 § 1 k.k.poprzez niezastosowanie przez Sąd wobec skazanegoP. D.przy wydawaniu wyroku łącznego przepisówustawy Kodeks Karnywzględniejszych dla skazanego – a więc zart. 85 § 1 i § 2 k.k.w ich brzmieniu obowiązującym przed datą 24 czerwca 2020 r., a tym samym poprzez niepołączenie w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego wszystkich kar pozbawienia wolności wymierzonych i podlegających wykonaniu, a objętych jednostkowymi wyrokami:

- wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 12 października 2015 r. o sygn. V K 622/15,
- wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 października 2019 r. o sygn. II K 476/19,
- wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 17 stycznia 2020 r. o sygn. II K 716/19,
- wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 31 sierpnia 2020 r. o sygn. II K 650/19, co w efekcie skutkowało umorzeniem przez Sąd w pkt I części dyspozytywnej wyroku łącznego na podstawieart. 572 k.p.k.postępowania w zakresie dotyczącym wyroków opisanych w części wstępnej wyroku łącznego w pkt „a”, „b” oraz „c”, a także wymierzeniem w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego dla skazanego kary łącznej pozbawienia wolności jedynie w oparciu o połączenie dwóch jednostkowych kar pozbawienia wolności jedynie w oparciu o połączenie dwóch jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych uprzednio w wyrokach opisanych w części wstępnej wyroku łącznego w pkt „d” oraz „e”;

2
art. 4 § 1 k.k.poprzez niezastosowanie przez Sąd wobec skazanegoP. D.przy wydawaniu wyroku łącznego przepisuustawy Kodeks Karnywzględniejszego dla skazanego – a więc zart. 86 § 1 k.k.w jego brzmieniu obowiązującym przed datą 24 czerwca 2020 r., co miało bezpośredni wpływ na wymiar kary łącznej orzeczonej w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego, a także skutkowało wymierzeniem skazanemu rażąco surowej kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności;

3
art. 85 § 1 i § 2 k.k.w ich brzmieniu sprzed daty 24 czerwca 2020 r., poprzez zupełne pominięcie przy wydawaniu wyroku łącznego przez Sąd, jednostkowego, prawomocnego i podlegającego wykonaniu wyroku wydanego uprzednio przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 31 sierpnia 2020 r. o sygn. II K 650/19, którym wymierzono skazanemuP. D.za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.popełniony w dniu 17.01.2019 r., karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a tym samym poprzez brak wypowiedzenia się przez Sąd co do możliwości połączenia jednostkowej kary pozbawienia wolności wymierzonej tym wyrokiem w ramach kary łącznej orzekanej w przedmiotowym wyroku łącznym;

niezależnie od tego obrońca zarzucił również obrazę przepisów prawa materialnego, skutkującą wymierzeniem skazanemu w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku łącznego rażąco surowej kary łącznej pozbawienia wolności, a więc:

4
art. 86 § 1 k.k., poprzez jego błędną wykładnię i tym samym błędne zastosowanie, a w następstwie tego poprzez wymierzenie dla skazanego w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego rażąco surowej kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, zamiast kary łącznej w minimalnym jej wymiarze – a więc 2 lat pozbawienia wolności;

5
art. 85a k.k.w zw. zart. 53 § 1 i § 2 k.k.– a więc w zakresie dyrektyw wymiaru kary łącznej, poprzez błędną wykładnię tych przepisów w odniesieniu do osoby skazanego, a tym samym poprzez uznanie, iż wymierzona skazanemu kara łączna w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności realizuje we właściwy sposób cele prewencyjne i zapobiegawcze, jak również wychowawcze wobec skazanego, podczas gdy z uwagi na postawę skazanego w trakcie odbywania kary, jego krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw oraz przebytą przez niego dotychczas w pozytywnym zakresie resocjalizację, wyrażającą się między innymi w nieodpłatnym zatrudnieniu skazanego na terenie Aresztu Śledczego jako osoby roznoszącej posiłki – za co był dwukrotnie nagradzany regulaminowo, a także w jego pozytywnej opinii w trakcie odbywania kary, uznać należy, iż w pełni wystarczającą dla wypełnienia wymogówart. 85a k.k.iart. 53 § 1 i § 2 k.k.byłaby dla skazanego kara łączna wymierzona w minimalnym wymiarze – a więc w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności;

Nadto obrońca zarzucił także:

6
obrazę przepisów postępowania która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 572 k.p.k., poprzez umorzenie w pkt I części dyspozytywnej wyroku łącznego postępowania także co do możliwości objęcia w wyroku łącznym i połączenia w ramach kary łącznej, jednostkowej kary pozbawienia wolności wymierzonej skazanemu uprzednio wyrokiem opisanym w pkt „a” części wstępnej wyroku łącznego, a więc kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 12 października 2015 r. o sygn. V K 622/15, pomimo tego, iż przedmiotowy wyrok podlegał łączeniu w wyroku łącznym;

Dodatkowo obrońca zarzucił:

7
rażącą niewspółmierność wymierzonej skazanemu w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego kary łącznej pozbawienia wolności, wynikającą z oparcia przedmiotowego orzeczenia w tym przedmiocie na zasadzie asperacji, nie zaś na zasadzie pełnej absorpcji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty obrońcy sformułowane w pkt 1, 2, 3 i 6 spowodować musiał uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokiem łącznym z dnia 15 lutego 2021 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia dotyczącego skazanegoP. D., sygn. akt II K 17/20, umorzył postępowanie, na podstawieart. 572 k.p.k.co do wyroków:
Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 12 października 2015 r. w sprawie V K 622/15, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie II K 845/17 i Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 7 października 2019 r. w sprawie II K 182/19. Sąd I instancji połączył, na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, kary pozbawienia wolności wymierzone wyrokami: Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 października 2019 r. w sprawie II K 476/19 oraz Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 17 stycznia 2020 r. w sprawie II K 716/19.
W uzasadnieniu Sąd Rejonowy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wyłączone jest stosowanie reguły względności ustaw. Oparł się w tej kwestii na brzmieniu przepisu art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami(...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem(...)19 i stanowisku Sądu Najwyższego wyrażonego w sprawie II KK 366/17 oraz Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 16/16. W sprawach tych, wprawdzie pod rządami innej ustawy, a ściśle art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, jednoznacznie stwierdzono, że reguła intertemporalna z art. 19 ust. 1 powoływanej ustawy wyłącza stosowanieart. 4 § 1 k.k.Poglądy te, zdaniem Sądu I instancji, znajdują aktualność na gruncie obowiązującej nowelizacji. Reguły intertemporalne, różnicujące sytuację prawną osób skazanych w oparciu o kryterium daty uprawomocnienia się wyroków skazujących są konstytucyjnie dopuszczalne i reguły takie stanowiąlex specialisw stosunku doart. 4 § 1 k.k., wyłączając jego stosowanie. Mając to na względzie Sąd Orzekający połączył kary, które stały się prawomocne po wejściu w życie nowelizacji z dnia 19 czerwca 2020 r. Orzeczono karę 3 lat pozbawienia wolności.
Zważyć należy, że Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę przy orzekaniu kary łącznej kary pozbawienia wolności wymierzonej w sprawie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia, sygn. akt II K 650/19. Z aktualnej karty karnej i opinii o skazanym wynika również i to, że została orzeczona względem niego jeszcze jedna kara pozbawienia wolności wymierzona wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt II K 651/19. Wprawdzie Sąd Odwoławczy może w sprawie o wydanie wyroku łącznego po raz pierwszy orzec karę łączną, gdy w pierwszej instancji został wydany zaskarżony apelacją wyrok łączny, orzekający karę na bazie określonych skazań oraz umarzający postępowanie na podstawieart. 572 k.p.k.w pozostałym zakresie. Nie jest także wykluczone orzeczenie przez Sąd Odwoławczy kary łącznej w oparciu o skazania, które nie były podstawą orzeczenia kary łącznej przez Sąd I instancji (vide: Uchwała SN (7) z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I KZP 3/18, LEX numer 2509691). Przy orzekaniu kary łącznej wziąć jednakże należy pod uwagę treśćart. 4 § 1 k.k., czego zaniechał Sąd I instancji. Sprawa niniejsza nie jest bowiem sprawą typową. Zderzają się w niej bowiem skomplikowane relacje prawne. Przede wszystkim znaleźć należy odpowiednie przepisy mające tutaj zastosowanie. Zgodnie z treścią art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami(...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem(...)19 – przepisy określone wrozdziale IX kodeksu karnego, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie zaś z ust. 2 tegoż artykułu do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie powoływanej ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu zmienionym. Na mocy zatem aktualnie obowiązujących przepisów, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł wyrok chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, Sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa (art. 85 § 1 k.k.). Wskazywane uprzednio przepisy intertemporalne zawarte w art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. nie przewidują sytuacji, w której część skazań zapadła przed nowelizacją a część po niej i co w takiej sytuacji czynić. Literalne odczytanie treści owego przepisu sugerowałoby, że kar orzeczonych prawomocnie przed wejściem w życie tej ustawy w ogóle nie można połączyć z karami orzeczonymi prawomocnie po jej wejściu w życie. Nie można zgodzić się z wykładnią zaprezentowaną przez Sąd Rejonowy. Zważyć bowiem należy, że w omawianej regulacji unormowane zostały tylko dwa, rozłączne stany, pierwszy, w którym wszystkie spośród objętych zakresem postępowania w przedmiocie wyroku łącznego od wejścia w życie nowelizacji – do niego znajdują bez wyjątku zastosowanie przepisyrozdziału IX k.k.na mocyust. 1 art. 81podanej ustawy, i drugi, w którym wszystkie orzeczenia objęte postępowaniem w przedmiocie wyroku łącznego uprawomocniły się do dnia nowelizacji – do którego znajdują zastosowanie przepisyrozdziału IX ustawy k.k.w brzmieniu dotychczasowym. Unormowanie to nie odnosi się natomiast do stanów faktycznoprawnych o „mieszanej” strukturze, a więc takich jak w przedmiotowej sprawie.Art. 19 ust. 1noweli lutowej i jego interpretacje powoływane przez Sąd Rejonowy nie są właściwe w odniesieniu do obecnego stanu. Zważyć bowiem należy, iż przepis ten stanowił, że przepisówrozdziału IX k.k., w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Powoływany uprzednio art. 81 takiej regulacji nie zawiera. Nie oznacza to tym samym, że ustawodawca nie dopuścił możliwości zastosowaniaart. 4 § 1 k.k.Skoro bowiem nie uregulował wprost tej kwestii w przepisie art. 81 to stanów takich nie wyłączył spod działania normyart. 4 § 1 k.k.Przedmiotem podawanych przez Sąd Rejonowy orzeczeń był także cały przepisart. 19 ust. 1noweli lutowej, a więc także w zakresie w jakim dopuszczał on stosowanieart. 4 § 1 k.k.Z tego punktu widzenia uznać należałoby, że w art. 81 ustawy nowelizującej prawodawca nie zapewnił w sposób wystarczający ochrony interesów sprawców zbiegających się przestępstw, w stosunku do których wyroki skazujące nie uprawomocniły się przed datą wejścia w życie nowelizacji i po niej. Interesy te zatem powinny być chronione poprzezart. 4 § 1 k.k.Nadto w ustawie lutowej z 2015 r. wprost zadekretowano możliwość zastosowaniaart. 4 § 1 k.k.do stanów faktycznoprawnych o mieszanej dacie prawomocności, co obecnie nie ma miejsca.
Konstatując podać trzeba, iż jeżeli część kar została prawomocnie orzeczona po 1 lipca 2015 r., a część po 23 czerwca 2020 r. to zastosowanie maart. 4 § 1 k.k., zatem należy brać pod uwagę stan prawny z chwili orzekania oraz obowiązujący w datach popełnienia każdego z przestępstw wchodzących w skład realnego zbiegu będącego podstawą wymierzenia kary łącznej.

Wniesienie apelacji na korzyść skazanego obliguje Sąd Odwoławczy, wymierzający karę łączną na szerszej podstawie przedmiotowej, do respektowania zakazureformationis in peius, który w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego w pierwszej kolejności znajduje wyraz w zachowaniu zastosowanej przez Sąd I instancji zasady łączenia kar. Z uwagi na konieczność zagwarantowania skazanemu konstytucyjnego prawa do zaskarżenia wyroku Sądu I instancji, a także do realizowania prawa do obrony przed Sądem Odwoławczym, wyłączona jest, co do zasady, możliwość wydania przez Sąd II instancji orzeczenia co do kary łącznej w sytuacji procesowej, w której Sąd I instancji nie orzekł w przedmiocie kary łącznej obejmującej kary wymierzone za określone przestępstwa prawomocnymi wyrokami nie rozważając treściart. 4 § 1 k.k.Z tego też powodu zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wniosek

1
zmiana zaskarżonego wyroku łącznego w pkt I, II, III i IV poprzez:

- uchylenie zawartego w pkt I części dyspozytywnej wyroku łącznego orzeczenia o umorzeniu postępowania także co do wyroku opisanego w pkt „a”, tj. wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 12 października 2015 r. o sygn. V K 622/15;
- połączenie dla skazanegoP. D.w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego w oparciu oart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 85 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.(w brzmieniu tych przepisów sprzed dnia 24.06.2020 r.) jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 12 października 2015 r. o sygn. V K 622/15, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 października 2019 r. o sygn. II K 476/19, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 17 stycznia 2020 r. o sygn. II K 716/19 oraz Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 31 sierpnia 2020 r. o sygn. II K 650/19, a także o wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności na zasadach pełnej absorpcji, a więc w minimalnym jej wymiarze – 2 lat pozbawienia wolności;
- zaliczenie dla skazanego w pkt III części dyspozytywnej wyroku łącznego na podstawieart. 577 k.p.k.w zw. zart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresów pozbawienia wolności i zatrzymania, dotyczących wszystkich łączonych wyroków – opisanych powyżej;
- orzeczenie w pkt IV części dyspozytywnej wyroku łącznego na podstawieart. 576 § 1 k.p.k.o pozostawieniu pozostałych orzeczeń zawartych we wszystkich łączonych wyrokach – opisanych powyżej, do odrębnego wykonania;
ewentualnie:

2
z ostrożności procesowej – w przypadku nie podzielenia przez Sąd Odwoławczy stanowiska apelującego co do możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie w oparciu o treśćart. 4 § 1 k.k.względniejszych dla skazanego przepisów zart. 85 § 1 i § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w ich brzmieniu sprzed dnia 24.06.2020 r., zmiana zaskarżonego wyroku łącznego w pkt II, III i IV poprzez:

- połączenie dla skazanegoP. D.w pkt II części dyspozytywnej wyroku łącznego jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 października 2019 r. o sygn. II K 476/19, Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 17 stycznia 2020 r. o sygn. II K 716/19 oraz Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 31 sierpnia 2020 r. o sygn. II K 650/19, a także o wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności na zasadach pełnej absorpcji, a więc w minimalnym jej wymiarze – 2 lat pozbawienia wolności;
- zaliczenie dla skazanego w pkt III części dyspozytywnej wyroku łącznego na podstawieart. 577 k.p.k.w zw. zart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresów pozbawienia wolności i zatrzymania, dotyczących wszystkich łączonych wyroków – opisanych powyżej, podlegających połączeniu;
- orzeczenie w pkt IV części dyspozytywnej wyroku łącznego na podstawieart. 576 § 1 k.p.k.o pozostawieniu pozostałych orzeczeń zawartych we wszystkich łączonych wyrokach – opisanych powyżej, do odrębnego wykonania;

3
z daleko idącej ostrożności procesowej, na wypadek nie podzielenia także przez Sąd Odwoławczy w/w wniosków, podnosząc zarzut rażącej surowości wymierzonej skazanemu w zaskarżonym wyroku łącznym kary łącznej pozbawienia wolności, zmiana zaskarżonego wyroku łącznego w pkt II jego części dyspozytywnej poprzez wymierzenie skazanemuP. D.kary łącznej pozbawienia wolności w minimalnym jej wymiarze – 2 lat pozbawienia wolności;

ewentualnie także:

4
uchylenie wyroku łącznego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia-Śródmieścia II Wydział Karny do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie w zakresie jego punktu 4, ujawniły się bowiem podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1

___________________________________________________________________

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

______________________________________________________________________________

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1____________________________________________________________________

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

______________________________________________________________________________

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1_____________________________________________________________________

Zwięźle o powodach zmiany

______________________________________________________________________________

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

____________________________________________________

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

__________________________________________________________________________

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☒art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Sąd Rejonowy winien ustalić, jakie obecnie kary są wykonywane wobec skazanego i rozważyć możliwość połączenia węzłem kary łącznej także przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.Sąd I instancji winien przy tym pamiętać, że w stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją z dnia 19 czerwca 2020 r. nie może podlegać łączeniu kara, której wykonanie zostało w całości zakończone.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

__________________________________________________________________________

4.1.

__________________________________________________

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

_________________________________________________________________________

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Sąd Rejonowy winien rozważyć treśćart. 4 § 1 k.k.i dokonać prawidłowego połączenia kar.

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

___________

_____________________________________________________________

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

__________

________________________________________________________________

7

PODPIS

SSO Marcin Sosiński  (spr.) SSO Grzegorz Szepelak SSO Magdalena Jurkowicz

ZAŁĄCZNIK NR 1 DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca skazanego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok łączny dotyczącyP. D.

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana