Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1217/21
Data wyroku: 2022-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 1217/21

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 marca 2021 roku, wydanym w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej(...)Nr 2 przyulicy (...)wS.reprezentowanej przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością wS.przeciwkoJ. J.iJ. S.o zapłatę, Sąd Rejonowy w Skierniewicach:

1
zasądził solidarnie od pozwanychJ. J.iJ. S.na rzecz

powódki Wspólnoty Mieszkaniowej(...)Nr 2 przyulicy (...)wS.kwotę 1.175,05 zł z odsetkami ustawowymi od 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty liczonymi od kwoty 1.029,70 zł oraz z odsetkami ustawowymi od 1 lutego 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty od kwoty 94,88 zł;

2
zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 756 zł tytułem zwrotu

kosztów procesu;

3
nakazał pobrać solidarnie od pozwanych na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w

S.kwotę 12.791,42 zł tytułem kosztów wynagrodzenia biegłych sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani, zaskarżając gow całości. Skarżący wydanemu orzeczeniu zarzucili:

I
naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1
art. 233 § 1 k.p.c.poprzez:

a
wybiórczą, niewszechstronną i nieprawidłową ocenę dowodów w szczególności

z pominięciem opinii biegłegoH. K. (1)i błędne uznanie jej za teoretyczną, wielowątkową, wielotematyczną i nie udzielająca odpowiedzi na przedstawione węzłowe zagadnienia w sprawie – w sytuacji gdy opinia ta jest w pełni wiarygodna, spójna, logiczna i wystarczająca dla ustalenia istotnych w sprawie kwestii zakreślonych tezą Sądu,

b
błędną ocenę materiału dowodowego w postaci opinii biegłegoH.

K.i uznanie jej za wiarygodną, jasną, czytelną i spójną oraz kompletną – w sytuacji gdy jest ona niejasna, niepełna, sprzeczna wewnętrznie, a nadto nie odpowiada tezie zakreślonej przez Sąd;
co skutkowało błędnymi ustaleniami i przyjęciem przez Sąd, że:

⚫

przyjęta przez powoda metodologia dokonywania rozliczeń jest prawidłowa – w sytuacji

gdy była ona sprzeczna z przepisamiprawa energetycznegooraz Polską Normą;

⚫

urządzenia pomiarowe działały prawidłowo – w sytuacji gdy w aktach sprawy brak

świadectwa legalizacji ciepłomierzy, przedłożone przez(...)sp. z 0.0. dokumenty w postaci protokołów demontażu i montażu ciepłomierzy nie stanowią świadectwa legalizacji tychże urządzeń, świadectwo legalizacji wino być wydane przez Urząd Miar — urządzenia pomiarowe powinny być oplombowane plombami(...)Miar; tymczasem przedstawione protokołu odnoszą się tylko do prawidłowości zamontowanego układu – co zostało stwierdzone jedynie przez pracownika zakładu energetyki; protokoły nie wskazują dokładnej daty legalizacji a jedynie rok; dokument w postaci deklaracji zgodności podzielników wyparkowych z polską normą dokument ten winien być wystawiony przez producenta sprzętu, a nie firmę obsługującą w tym wypadku(...), nadto dokument jest datowany na rok 2008 r. – zdaniem pozwanych winien on być sukcesywnie uaktualniany bowiem podzielniki były co roku wymieniane i niewiadomym pozostaje czy po kilku łatach nadal sprawnie funkcjonowały;

⚫

instalacja CO jest sprawna, działa prawidłowo i odczyty oraz rozliczenia ciepła za sporny

okres są dokonywane prawidłowo pod względem technicznym, jak i rachunkowym – w sytuacji gdy naliczenia były dokonywane bez uchwalonego regulaminu rozliczeń (!!! ten przyjęto dopiero w 2017 r.) i bez uprzedniego przeprowadzenia audytu energetycznego – wyklucza zastosowanie podzielnikowej metody naliczania kosztów

2
art. 286 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.poprzez oddalenie wniosków pozwanych i

nieprzeprowadzenie dowodu z: opinii uzupełniającej biegłegoH. K. (1); opinii trzeciego biegłego ewentualnie przeprowadzenie konfrontacji biegłych, którzy opiniowali w sprawie - ze względu na istotne rozbieżności pomiędzy wydanymi w sprawie opiniami biegłych sporządzonymi na potrzeby niniejszego postępowania, które to rozbieżności nie zostały w żaden sposób wyjaśnione;

3
art. 327'§ 1 pkt 2 k.p.c.poprzez:

a
niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem odpowiednich przepisów

prawa, zwłaszcza w kontekście oceny wiarygodności opinii sporządzonych w sprawie i ustaleń dotyczących: prawidłowości działania urządzeń pomiarowych w lokalu pozwanych; przyjętej metodologii dokonywania rozliczeń, odczytów i pomiarów dot. CO - co uniemożliwia ocenę rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd pierwszej instancji;

b
niewskazanie precyzyjnych przyczyn, dla których sąd odmówił wiarygodności i mocy

dowodowej opinii biegłegoH. K. (1), a walorem takim obdarzył opinię biegłegoH. K. (2);
Skarżący na podstawieart. 380 k.p.c.wnieśli o rozpoznanie postanowienia Sądu I instancji z dnia 30 października 2019 r. oraz 11 lutego 2021 r. oddalającego wnioski dowodowe pozwanych - o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłegoH. K. (1)oraz o dopuszczenie dowoduzinnego biegłego z zakresu instalacji CO — przez ich zmianę i dopuszczenie zawnioskowanych dowodów oraz przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów przez sąd II instancji.
W konkluzji skarżący wnieśli o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kosztów procesu za obie instancje. Ewentualnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanych częściowo zasadna skutkowała zmianą orzeczenia.
Na wstępie wskazać należy, iżart. 382 k.p.c.nakłada na sąd II instancji obowiązek rozważenia na nowo całego zebranego w sprawie materiału oraz dokonania własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych dowodów (vide: uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r., II CKN 704/97 - Lex). Sąd II instancji nie ogranicza się zatem tylko do kontroli sądu I instancji, lecz bada ponownie całą sprawę, a rozważając wyniki postępowania przed sądem I instancji, władny jest ocenić je samoistnie. Postępowanie apelacyjne jest więc przedłużeniem procesu przeprowadzonego przez pierwszą instancję, co oznacza, że nie toczy się on na nowo.
Sąd Rejonowy dokonał wprawdzie w niniejszej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie przedstawionego materiału dowodowego, które to ustalenia Sąd odwoławczy podziela i przyjmuje za własne, lecz wniosek wysnute na ich podstawie nie są w pełni adekwatne, o czym będzie mowa poniżej.
W pierwszej kolejności, odnosząc się zarzutu naruszenia prawa procesowego w postaci przepisuart. 233 § 1 k.p.c.należy odnotować, że jest to zarzut chybiony. W myśl powołanego wyżej przepisu ustawy Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.
Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.
W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelujących, przeprowadzona przez ten Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie w treści apelacji zarzuty mają charakter wyłącznie polemiczny.
Wbrew stanowisku skarżących, Sąd Rejonowy dokonał oceny sporządzonych w sprawie opinii biegłych sądowych i wyjaśnił powody, dla których dowód z opinii biegłegoH. K. (1)uznał za nieprzydatny, a z jakich względów opinię biegłegoH. K. (2)przyjął za podstawę ustaleń i ocen w sprawie, wyjaśniając logicznie względy, dla których za miarodajne dla oceny poprawności działania urządzeń pomiarowych przyjął tę opinię. W szczególności Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż opinia biegłegoH. K. (2)w sposób pełny i wyczerpujący udzieliła odpowiedzi na wszystkie postawione pytania, zaś opinia biegłegoH. K. (1)jest wielowątkowa, wielotematyczna, ma głównie wartość teoretyczną. Ponadto należy dodać, że nieprzydatność rzeczonej opinii wynika też z tego, że dotyczy okresu grzewczego 2015 roku, podczas, gdy przedmiotowe roszczenie obejmuje sezon grzewczy 2013/2014.
Apelujący upatruje dodatkowo naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 233 § 1 k.p.c.w wybiórczej – według niego – ocenie materiału dowodowego i uznaniu opinii biegłegoH. K. (2)za fachową i rzetelną, co skutkowało przyjęciem, że urządzenia pomiarowe działały prawidłowo, instalacja CO jest sprawna i przyjęta metodologia dokonywania rozliczeń jest prawidłowa. Wbrew twierdzeniom strony pozwanej, zarzut ten należy uznać za całkowicie chybiony. Sam fakt, iż dowód przeprowadzony w sprawie został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Natomiast podkreślenia wymaga, że opinia biegłegoH. K. (2)jest fachowa i odpowiada regułom wymaganym przy sporządzaniu opisanego dokumentu. W kontekście powyższego zarzutu należy podnieść, że apelujący pozwani, negując przydatność wydanej opinii biegłegoH. K., wskazują na potrzebę wydania opinii uzupełniającej przez biegłego ewentualnie wydania opinii przez innego biegłego w celu zestawienia ze sobą obu przeprowadzonych opinii [przez biegłych] i ich zweryfikowaniu, gdy potrzeba wiadomości specjalnych w tym zakresie była zbędna, a to w sytuacji, gdy zasada odpowiedzialności pozwanych została już na etapie postępowania dowodowego przed Sądem I instancji wykazana w tym zakresie.
W konsekwencji Sąd Okręgowy, kontrolując na gruncieart. 380 k.p.c.postanowienia Sądu Rejonowego ocenił jako prawidłowe pominięcie wniosku pozwanych o wydanie opinii uzupełniającej oraz oddalenia wniosku dowodowego o wydanie opinii przez innego biegłego jako zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania. Z tożsamych powodów Sąd Odwoławczy w kontekścieart.382 k.p.c.nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, skoro sporne zagadnienie zostało już poddane opinii biegłego, co do której jasności i fachowości nie ma zastrzeżeń.
Jeśli chodzi o zarzut błędnego przyjęcia, że zastosowana metodologia dokonywania rozliczeń jest prawidłowa, to wskazać należy, że w piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2018 roku powódka przedstawiła teoretyczne stanowisko dokonywania rozliczeń. Metoda rozliczenia została wykonana przez zewnętrznąfirmę (...)z o.o. i była zgodna z zasadami rozliczeń określonymi w załączniku do umowy rozliczeniowej. Metoda rozliczania zastosowana przez powódkę, tj. rozliczanie kosztów zależnych od zużycia na podstawie podzielników kosztów ogrzewania spełnia ustawowe wymogi i jest jedyną możliwą metodą rozliczania kosztów. Pomimo, iż powyższe pismo odnosi się do sezonu 2015 to stanowisko zaprezentowana przez powódkę jest jasne, precyzyjne i prawidłowe. Powyższa metoda rozliczania kosztów ciepła jest zgodna z metodami wskazanymi w przepisieart. 45a.ustawy – Prawo energetyczne
W kontekście zarzutu prawidłowego działania urządzeń pomiarowych i sprawności instancji szczegółowo wypowiedział się biegły w swej opinii, którą zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd Okręgowy uznał za kompletną, rzetelna i wiarygodną.
Niezasadny w świetle powyższego jest również podniesiony w apelacji zarzut naruszeniaart. 286 § 1 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c.Dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, gdyż korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów, a w szczególnościart. 217 § 1 k.p.c.W konsekwencji nie można przyjąć, że sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony. W świetleart. 286 k.p.c.sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności.
Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2009 r., II UK 47/09, LEX nr 559955).
Jak to już zostało podniesione powyżej, Sąd Rejonowy prawidłowo oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłegoH. K. (1)oraz opinii trzeciego biegłego bądź przeprowadzenia konfrontacji biegłych w sytuacji, gdy wydana w sprawie opinia biegłegoH. K. (2)posiada wymagane przezart. 285 § 1 k.p.c.wyczerpujące i przekonujące uzasadnienie, cechuje się konsekwencją, logiką i spójnością, zaś opinia biegłegoH. K. (1)nie dotyczy spornego okresu. Opinia podstawowa i opinia uzupełniająca biegłegoH. K. (2)zawierała odpowiedzi na wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia. Reasumując, należy stwierdzić, iż ocena materiału dowodowego w tym zakresie dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa.
Zarzut naruszeniaart. 3271k.p.c.jest częściowo trafny. Z lektury uzasadnienia wynika bowiem, iż jest ono lakoniczne, a Sąd Rejonowy dokonał pobieżnej i wyrywkowej oceny prawnej poddanego pod osąd roszczenia. Jednakże Sąd Rejonowy przedstawił ustalony w toku postępowania stan faktyczny i wskazał dowody, na których się oparł. Prawidłowo zidentyfikował w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia podstawę materialnoprawną żądania powoda i w jego kontekście wyjaśnił przyczyny, dla których uznał, iż ustalone okoliczności faktyczne poddają się subsumcji pod przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania zapłaty od pozwanych.
Należy przy tym podkreślić, że nie każda wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę do formułowania skutecznego zarzutu naruszeniaart. 3271§ 1 k.p.c., ale tylko szczególnie istotna, czyli powodująca, że na podstawie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia sąd odwoławczy nie byłby w stanie stwierdzić, jaki stan faktyczny sąd pierwszej instancji ustalił i jakie przepisy prawa materialnego do jego oceny zastosował, a tego typu wadliwości uzasadnienie nie zawiera (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2009 r., I UK 129/09, Lex nr 558286, z dnia 30 września 2008 r., II UK 385/07, Lex nr 741082 oraz z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98, OSNC 2000/5/100).
W przedmiotowej sprawie strona powodowa sformułowała swoje żądanie ogólnikowo, bowiem wskazano, że dochodzi kwoty 1175,05 zł jako sumy 3 elementów, niewyszczególnionych kwotowo. Na żądaną wartość składa się miało rozliczenie kosztów CO – za sezon grzewczy 2013/2014 r., rozliczenie wody wg wodomierzów za I, II, III, IV kwartał 2014 r. oraz odsetki naliczone do dnia 31 grudnia 2014 r. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w przedmiotowej sprawie, w szczególności dowód z opinii biegłego, obejmuje swoim zakresem jedynie wartość rozliczenia CO. Natomiast w stosunku do rozliczenia wody strona powodowa nie wykazała, jakiej dochodzi kwoty i nie załączyła dokumentów na wykazanie zasadności roszczenia w tym zakresie. Również odsetki zostały nieprawidłowo rozliczone. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, iż w tym zakresie na zasadzieart. 232 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.ciężar dowodu spoczywał na powódce jako na stronie inicjującej postępowanie. Skoro powódka nie załączyła dowodów na poparcie swojego stanowiska, to powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu jako nieudowodnione. Weryfikacja zużycia wody nas podstawie urządzeń pomiarowych w postaci wodomierzy wymaga przedstawienia ich odczytów, cen wody dla ustalenia prawidłowości poczynionych naliczeń pieniężnych.
W świetle powyższego okolicznością nie budzącą wątpliwości jest to, iż w celu ustalenia prawidłowej wysokości niedopłaty z tytułu centralnego ogrzewania konieczne było nie tylko przeprowadzenie dokładnej analizy załączonych dokumentów, w tym zwłaszcza regulaminu rozliczania kosztów i gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a także indywidualnych rozliczeń, ale przede wszystkim dokonanie oceny, czy zamontowane w mieszkaniu pozwanych podzielniki ciepła funkcjonowały prawidłowo, a w konsekwencji, czy dokonane na ich podstawie obliczenia kosztów centralnego ogrzewania nie były obarczone błędami. W tym miejscu wskazać należy, iż ustalenia dotyczące podzielników ciepła, jako materia wysoce skomplikowana i wymagająca wiadomości specjalnych, została ustalona w oparciu o opinie biegłegoH. K. (2). Sąd Okręgowy przyjął za wykazane rozliczenie kosztów za centralne ogrzewanie za sezon grzewczy 2013/2014 czyli od 1.05.2013 r. do 30.04.2014 r. w kwocie 502,89 zł według rozliczenia indywidulanego wykazanego przez biegłego. Zgodnie z ustaleniami biegłego użytkownicy lokalu, tj. pozwani ponoszą koszty stałe, niezależne od zużycia oraz koszty zmienne ustalone na podstawie wskazań przyrządów (podzielników ciepła). W przedziale czasowym obejmującym sezon grzewczy 2013/2014 wlokalu nr (...), należącym do pozwanych, koszty ogrzewania były obliczane na podstawie wskazań na grzejnikowych podzielników kosztów ciepła wyparkowych –firmy (...) sp. z o.o.Wartości współczynników redukcyjnych i przeliczeniowych(...)i UF zostały prawidłowo zastosowane. Współczynnik UF zależy od indywidulanej mocy cieplnej grzejnika, nie są to wartości przypadkowe, lecz ustalone na podstawie badań w komorach termoizolacyjnych. Współczynnik(...)zależy jest zaś od położenia danego lokalu w bryle budynku. Dla lokalu położnego w środku bryły budynku jego wartość wynosi od 0,700 do 1,000. Instalacja centralnego ogrzewania w lokalu pozwanych jest sprawna i działa poprawnie, podzielniki kosztów posiadają atesty i zostały zamontowane zgodnie z normą.I.rozliczenia ciepła są jasne, czytelne i zrozumiałe. Biegły przy zastosowaniu współczynników redukcyjnych i korygujących rozliczył jednostki zużycia i ustalił, iż w przypadku lokalu pozwanych dopłata za sezon grzewczy od 2013/2014 wynosi 502,89 zł, co jest zgodne z rozliczeniem indywidualnym przekazanym pozwanym przez Wspólnotę Mieszkaniową. Ilość zużycia jednostek ciepła według podzielników nie była kwestionowana. Nadto podzielniki ciepła w pokoju wskazywały dwukrotnie wyższą ilość zużycia jednostek niż w kuchni, co w przełożeniu na powierzchnię danych pomieszczeń wykazuje prawidłowość działania tych urządzeń pomiarowych.
Złożony przez pozwanych na etapie postępowania apelacyjnego dokument rozliczenia kosztów CO został pominięty przez Sąd Okręgowy na podstawieart. 2352§ 1 pkt 3 k.p.cw zw. zart. 391 § 1 k.p.c.jako nieprzydatny, bo dotyczący innego okresu grzewczego. Dodać na marginesie już tylko wypada, że rozliczanie kosztów centralnego ogrzewania w budynku wielomieszkaniowym przy pomocy urządzeń pomiarowych w postaci podzielników ciepła nie oznacza braku kosztów w przypadku niezamieszkiwania w danym lokalu.
W konsekwencji, Sąd Okręgowy przyjął za wykazane przez powódkę rozliczenie kosztów centralnego ogrzewania za sezon 2013/2014 w wysokości 502,89 zł. Żądana w pozwie należność w wysokości 1.175,05 zł nie mieści się we wskazanej przez biegłego wartości, dlatego też wymagała dalszego dowodu.
W tym stanie rzeczy, apelacja pozwanych skutkowała wydaniem orzeczenia reformatoryjnego na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.poprzez uwzględnienie powództwa jedynie w części. Wobec powyższego sąd zasądził odJ. J.iJ. S.na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej(...)nr 2 przyulicy (...)wS.kwotę 502,89 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.
Konsekwencją merytorycznej zmiany orzeczenia Sądu I instancji jest zmiana zawartego w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu.
Zainicjowane postępowanie skutkowało poniesieniem przez Skarb Państwa kosztów w łącznej wysokości 12.291,42 zł, na które składało się: 5.517,70 zł, 789,42 zł, 3.215,24 zł, 230,32 zł, 2.346,69 zł, 192 zł z tytułu wynagrodzenia biegłych. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 1.175,05 zł. W toku postępowania Sąd uwzględnił dochodzone roszczenie do kwoty 502,89 zł. W konsekwencji oznacza to, że pozwani wygrali postępowanie w 57,2 %. Dlatego też Sąd Okręgowy na zasadzieart. 100 k.p.c.w zw. z art. 113 u.k.s.c., nakazał zwrócić powódce nieuiszczone koszty sądowe w postaci wydatków na wynagrodzenie biegłych, w łącznej kwocie 7.030,69 zł (12.291,42 zł x 57,2% przegranej powoda), zaś względem pozwanych zasądzoną z tego tytułu kwotę, obniżył do kwoty 5.260,73 zł (1.417 zł x 42,8% przegranej pozwanych).
Sąd Okręgowy w przedmiocie pozostałych kosztów postępowania przed Sądem I instancji orzekł na zasadzieart. 100 k.p.c.znosząc je wzajemnie między stronami.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na zasadzieart. 100 k.p.c.Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 1.175,05 zł. W wyniku modyfikacji orzeczenia, uwzględniono roszczenie skarżących do kwoty 502,89 zł. Uznać zatem trzeba, że pozwani wygrali sprawę w 57,2%. Koszty postępowania po stronie pozwanych ograniczały się do kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 135 zł oraz poczynionej opłaty od apelacji w kwocie 100 zł. Łączny koszt postępowania oscylował wokół kwoty 235 zł, co po przemnożeniu przez 57,2% przegranej powódki wynosi 134,42 zł. Taką też kwotę Sąd zasądził od powódki na rzecz pozwanych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.