Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1044/20
Data wyroku: 2022-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Użytkowanie wieczyste, Aktualizacja opłaty rocznej
Podstawa prawna: art. 78 ustawy z 21.08.1997 o gospodarce nieruchomościami

Sygn. akt III Ca 1044/20

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 marca 2020 r. w sprawie II C 457/19 z powództwa(...)z siedzibą wW.przeciwko MiastuŁ.– Prezydentowi MiastaŁ.Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi ustalił, że wysokość stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej wŁ.przyulicy (...), oznaczonej jakodziałka numer (...), dla której w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi jest prowadzonaksięga wieczysta KW (...), należnej od dnia 1 stycznia 2018 roku, wynosi 3 %.
Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski:
Sąd Rejonowy ustalił, że(...)wŁ.w ½ części jest obecnie użytkownikiem wieczystym działki gruntu onumerze ewidencyjnym (...), położonej wŁ.przyulicy (...), w obrębie ewidencyjnym numer G-41, będącej własnością MiastaŁ., dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi prowadziksięgę wieczystą numer (...).
Prawo użytkowania wieczystego udziału w wyżej oznaczonej nieruchomości wyżej oznaczona spółka nabyła aktem notarialnym z dnia 28 grudnia 2016 roku. W dacie nabycia prawa użytkowania wieczystego naliczana była opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości przy zastosowaniu 1 % stawki przewidzianej dla nieruchomości oddanych na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową. Pismem z dnia 14 grudnia 2017 roku Prezydent MiastŁ.wypowiedział dotychczas obowiązującą stawkę 1 % opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wyżej oznaczonej nieruchomości i od dnia 1 stycznia 2018 roku ustalił nową stawkę procentową opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wyżej oznaczonej nieruchomości w wysokości 3 % wartości nieruchomości. Wyżej oznaczona spółka nie zgodziła się z tym wypowiedzeniem i złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wŁ.. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta MiastaŁ.wyżej oznaczona działka gruntu onumerze ewidencyjnym (...)oznaczona jest symbolem Ba – tereny przemysłowe. Na tej nieruchomości posadowiony jest budynek przemysłowy z lokalami niemieszkalnymi. W dniu 6 marca 2019 r.(...) LTD S.K.A. z siedzibą weW.uzyskała decyzję Prezydenta MiastaŁ.o warunkach zabudowy, na podstawie której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pierwszej kondygnacji budynku biurowo-magazynowo-produkcyjnego [o łącznej powierzchni około 395 m.kw.] na funkcję mieszkaniową, przewidzianej dla realizacji wŁ.przyul. (...)- fragmentach działki onumerze ewidencyjnym (...)obręb G-41 i określono rodzaj inwestycji: mieszkaniowa na terenie produkcyjnym. Jak wynika uzasadnienia decyzjifirma (...) LTD S.K.A. jest zarządcą nieruchomości, na której planowana jest inwestycja.
Apelację od powyższego wyroku złożył powód zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1
przepisuart. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnegopoprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie i przyjęcie:

a
iż w sprawie nastąpiła trwała zmiana sposobu użytkowania nieruchomości lokalowych położony wŁ.przyulicy (...)w ten sposób, iż opłata z tytułu użytkowania wieczystego gruntu od dnia 01 stycznia 2018 roku powinna wynosić 3% a nie 1%, podczas gdy w sprawie pozwany nie wykazał, iż doszło do trwałej zmiany przeznaczenia samodzielnych lokali od dnia 01 stycznia 2018 roku w stosunku do stanu faktycznego istniejącego do dnia 31 grudnia 2017 roku, to jest do dnia w którym obowiązywała powoda stawka 1 %;

b
iż sąd orzekający w sprawie może gołosłownie przyjąć, iż stosowanie stawki opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości 1% w okresie od dnia 01 stycznia 2014 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku było omyłkowe, podczas gdy znajduje się to poza kognicją sądu bowiem orzeka on jedynie o wysokości stawki obowiązującej od dnia 1 stycznia 2018 roku i nie może czynić ustaleń faktycznych co do stanu faktycznego sprzed dokonania wypowiedzenia, tym bardziej, iż pozwany nie kwestionował tego stanu faktycznego;

2
przepisu art.art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościamipoprzez jego zastosowanie w sprawie i przyjęcie, iż w sprawie nastąpiła trwała zmiana wykorzystania lokali od dnia 01 stycznia 2018 roku podczas gdy przepis ten nie może mieć zastosowania w sprawie, bowiem jest w istocie w stosunku do nieruchomości nie nastąpiła żadna zmiana w ich użytkowaniu i przeznaczeniu, a jedyną przesłanką ze strony pozwanego jest fakt iż nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym jako przemysłowy.

W związku z powyższym wniósł o ustalenie, iż od dnia 1 stycznia 2018 roku opłata roczna za użytkowanie wieczyste gruntu wŁ.przyulicy (...), oznaczonego jako działka gruntu onumerze geodezyjnym (...), w obrębie geodezyjnym G - 41, wynosi 1% , ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi, a nadto zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na apelację strony powodowej pozwany wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe i stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje je za swoje.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, za całkowicie bezzasadny należy uznać zarzuty naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.
Przepis ten wyznacza ramy dla sądu w zakresie oceny wiarygodności i mocy dowodów, która winna być dokonana na podstawie wszechstronnego rozważania całego zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.niezbędne jest wskazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie sądu w zakresie ustaleń. Skarżący powinien zwłaszcza wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im taką moc przyznając (zob. postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, Lex nr 52753; wyrok SN z dnia 6 lipca 2005 r., III CK 3/05, Lex nr 180925 – komentarz do art. 233 k.p.c., teza 10, dr hab. H. Doleckiego, wyd. Lex 2013). Powołanie się na powyższy przepis możliwe jest też przy błędzie w ustaleniach faktycznych, gdyż błąd ten zawsze jest efektem naruszenia przez sąd jakiegoś innego przepisu normującego postępowanie dowodowe – często właśnieart. 233 § 1 k.p.c.Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien więc być sformułowany w ten sposób, że najpierw należy wskazać naruszony przepis i sposób jego naruszenia, a dopiero uzasadniając ten zarzut wykazać błędne ustalenie stanu faktycznego jako następstwo tego naruszenia.
W przedmiotowej sprawie zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.należy uznać za bezzasadny z tej prostej przyczyny, iż Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych zgodnych z twierdzeniami powoda. W przedmiotowej sprawie nie były bowiem kwestią sporną ustalenia faktyczne, które w całości opierały się na przedłożonych przez strony dokumentach – oparte na nich ustalenia faktyczne o stosowanej wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, o jej wypowiedzeniu, o oznaczeniu w ewidencji gruntów i budynków nieruchomości pozostającej w użytkowaniu wieczystym powoda jako terenów przemysłowych znajdowały odzwierciedlenie w treści niekwestionowanych w zakresie wiarygodności przez strony dokumentów – ustalenia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie naruszały więc zasady swobodnej oceny dowodów. W rzeczywistości powód kwestionował subsumpcję prawną tych ustaleń tj. przyporządkowanie stanu faktycznego ustalonego w toku procesu do przepisówustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami(Dz.U.2021.1899 z późn. zm.) regulujących ustalenie wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Podniesione więc zarzuty faktycznie kwestionowały naruszenia prawa materialnego, a nie procesowego – na gruncie prawa procesowego należało więc uznać je za bezzasadne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego należy wskazać, iż zgodnie z przepisemart. 78 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami(Dz.U.2021.1899 z późn. zm.) właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 67 ust. 1 u.g.n., wysokość opłaty rocznej ustala się według stawki procentowej od ceny, tj. wartości, nieruchomości gruntowej. Stawki te określone zostały w ust. 3 art.72 u.g.n. i wynoszą, między innymi, 1 % ceny za nieruchomości gruntowe oddane na cele rolne i mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową, 3 % ceny za pozostałe nieruchomości gruntowe. Jak stanowi przepis art. 73 ust. 2 cyt. ustawy jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu użytkowania wieczystego, z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego występuje właściwy organ albo użytkownik wieczysty. Z ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym wynika, że przedmiotowa nieruchomość oddana została powodowej Spółce w użytkowanie wieczyste na cele przemysłowe. Zastosowanie więc do tej nieruchomości może mieć wyłącznie stawka 3 % opłaty rocznej. Wynika to z przepisuart. 72 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zastosowanie innej stawki jest niedopuszczalne. Mamy bowiem do czynienia z nieruchomością stanowiącą własność publiczną a dysponentem nieruchomości jest organ samorządu terytorialnego. Zaskarżony wyrok stanowi de facto konwalidację naruszenia ustawy przez pierwotne ustalenie stawki w wysokości 1%. Wbrew tezie apelacji, to właśnie Sąd upoważniony jest do takiej konwalidacji.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację powoda i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego na zasadzieart. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z wyrażoną wart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.zasadą odpowiedzialności za wynik sporu i zasądził od przegrywającego spór skarżącego na rzecz pozwanego kwotę 1 800 zł. Na kwotę tą złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika powoda, ustalone stosownie do§ 2 pkt 5w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. - Dz. U. z 2018 roku, poz. 265).