Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 107/21
Data wyroku: 2022-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Podstawa prawna: art. 96 § 3 kw

Warszawa, dnia 26 kwietnia 2022 r.
Sygn. akt VI Ka 107/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:Sędzia SO Beata Tymoszów
protokolant: p. o. protokolanta sądowego Weronika Zych
po rozpoznaniu dnia 26 kwietnia 2022 r.
sprawyO. C.córkiR.iG.,ur. (...)w Kazachstanie
obwinionej o wykroczenie zart. 96 § 3kw w zw. zart. 78 ustawy - Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt V W 662/19
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, żeO. C.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu, wydatkami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 107/21

UZASADNIENIE
O. C.została obwiniona o to, że w dniu 23 września 2019 r. około godziny 16.00 w siedzibie WP KPPW.jako właściciel pojazdu wbrew ustawowemu obowiązkowi nie wskazała na żądanie funkcjonariusza olicji komu powierzyła pojazd markiH.onr. rej. (...)do kierowania lub używania w dniu 3 sierpnia 2019r., to jest o czyn z art. 96 § 3 k.w.
Wyrokiem z dnia 13 października 2020 r. Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie V W 662/19 uznał obwinioną za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia i na podstawie art. 96 § 3 k.w. wymierzył jej za to 300 złotych grzywny i obciążył ją kosztami postępowania.
Apelację od tego wyroku wniosła obwiniona i zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych wskazując, iż w danym dniu nie użyczała nikomu do kierowania swojego samochodu, a w konkluzji obwiniona wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie jej od zarzucanego jej czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Słuszny bowiem był zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, choć nie stało się tak z powodów wskazywanych przez skarżącą.
Przepisart. 96 § 3k.w. przewiduje, iż karze grzywny podlega, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Obowiązek, o którym mowa w tym przepisie wynika z kolei zart. 78 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązanywskazać na żądanie uprawnionego organu,komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Wykroczenie zart. 96 § 3k.w. nie jest wykroczeniem powszechnym, a jego sprawcą może być tylko osoba, na której ciąży obowiązek wskazania, na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.
Zatem, dla ustalenia, iż obwiniona popełniła zarzucany jej czyn materiał dowodowy powinien dawać podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, iż została ona przez uprawniony organ WEZWANA DO UDZIELENIA INFORMACJI, a także, że wbrew obowiązkowi, informacji tych NIE UDZIELIŁA. Tymczasem choć opisane wnioskiem o ukaranie zawierało niezbędne ustawowe znamiona czynu, to dowody, jakimi dysponował sąd orzekający nie dawały podstaw do czynienia takich ustaleń, co wprost wynika z analizy dowodów zebranych już na etapie postępowania przygotowawczego, które nie dawały nawet podstaw do sformułowania wniosku o ukaranie w takim kształcie, jaki został wniesiony do Sądu Rejonowego. Z dowodów tych wynika bowiem następujący przebieg zdarzeń.
W dniu 3 sierpnia 2019 r. wZ.naul. (...)na drodze publicznej mężczyzna rzekomo kierujący pojazdem markiH. (...)onr rej. (...)wykonując manewr cofania miał nie zachować należytej ostrożności i odpowiedniej odległości doprowadzając do zderzenia pojazdu z jadącym za nim pojazdem markiH. (...)onr rej (...), którym kierowałM. D.powodując w tym pojeździe uszkodzenia przedniego zderzaka, wgniecenia dolnego plastiku koloru czarnego z częścią tablicy rejestracyjnej, wgniecenia dolnej srebrnej części zderzaka, wygięcia kratki przedniej, wyłamania spryskiwacz do lampy, uszkodzenia światła przeciwmgielnego lewego dolnego, wygięcia przedniej części maski. W dniu 12.09.2019 r. ustalono właściciela pojazduH. (...), którym okazała się obwinionaO. C.(k.19). Po ustaleniu danych właściciela pojazdu, w dniu 12 września 2019r. KPP wW.zwróciła się do Komisariatu Policji wZ.z prośbą o przesłuchanieO. C.w charakterze podejrzanej o spowodowanie, w dniu 3 sierpnia 2019 r. w miejscowościZ.ul. (...)zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie oddalenie się z miejsca zdarzenia, to jest o wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. oraz art. 97 k.w. W piśmie tym zaznaczono również, że w razie niewskazania przez właściciela komu użyczył pojazd do kierowania w określonym czasie zastosowanie postępowania zgodnie z art. 96 § 3 k.w. ( k. 19). Pismo to skierowane zostało do organu postępowania wyjaśniającego, nie zaś – do obwinionej. Nie zawierało również żądania wskazania przez nią komu powierzyłam pojazd do kierowania.
Następnie z akt sprawy wynika, że w dniu 23 września 2019 r.O. C.stawiła się w KPPW., gdzie została przesłuchana w charakterze osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia wniosku o ukaranie o czyn polegający na tym, że 23 września 2019 r. około godziny 16.00 w siedzibie WP KPPW.jako właściciel pojazdu wbrew ustawowemu obowiązkowi nie wskazała na żądanie funkcjonariuszy policji komu powierzyła pojazd m-kiH.do kierowania lub używania w dniu 3 września 2019 r., to jest o czyn zart. 96 § 3 k.k.(k.22). Również z tego dokumentu w żaden sposób nie wynika, aby obwiniona odmówiła udzielenia odpowiedzi na pytanie komu powierzyła pojazd do kierowania. Skorzystała wprawdzie z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień, ale dotyczyło to już postawionego jej zarzutu, a więc stanowiło realizację konstytucyjnego prawa do obrony. Całkowicie niezrozumiała jest więc konstatacją sądu meriti, jakoby obwiniona wówczas miała być przesłuchiwana na okoliczność tego, komu wskazał pojazd do użytkowania, a także by nie udzieliła tej informacji (k. 54) . Była ona bowiem pytana o to, czy przyznaje się do popełnionego WCZEŚNIEJ wykroczenia. Jest przecież oczywistym, że postawienie jej takiego zarzutu musiałoby się wiązać z jakimś uprzednim zachowaniem, a nie tym – jakie znajdzie dopiero odzwierciedlenie w złożonych NASTEPNIE wyjaśnieniach.
Odpowiedzialności z art. 96 § 3 k.w. podlega jedynie osoba zobowiązana do udzielania informacji na temat użytkownika pojazdu, która nie czyni tego na wezwanie uprawnionego organu. Tymczasem w aktach sprawy brak jakiegokolwiek śladu takiej czynności (wezwania obwinionej do wskazania użytkownika pojazdu we wskazanym czasie). Obwiniona nie została przesłuchana jako świadek wykroczenia drogowego, a w każdym razie akta nie zawierają takiego protokołu. Brak też korespondencji, notatek urzędowych telefonicznych itp. dokumentów wskazujących na skierowanie do obwinionej zapytania w przedmiocie tożsamości użytkownika pojazdu. Obwiniona została od razu przesłuchana jako osoba podejrzewana o popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3k.w.(k.22). Jednak nawet protokół tego przesłuchania nie wskazuje by choćby wówczas została ona wezwana do ujawnienia, kto posługiwał się pojazdem w chwili popełnienia wykroczenia drogowego.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zebrane dowody nie zawierały żadnej informacji pozwalającej na przypisanie obwinionej czynu jej zarzucanego, wobec czego należało wydać wyrok uniewinniający.
W konsekwencji, wobec ustalenia, iżO. C.nie dopuściła się zarzucanego jej czynu, należało zaskarżony wyrok zmienić poprzez uniewinnienie obwinionej.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.