Sąd Rejonowy w Rybniku
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 329/20
Data wyroku: 2022-03-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ławnicy-/, Sędzia Sonia Lasota-Zawisza
Słowa kluczowe: Świadczenia rehabilitacyjne
Podstawa prawna: art. 18 ust. 1 ustawy z 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Teza: nietezowane

Sygn. akt V U 329/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
2 marca 2022 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:  Sędzia Sonia Lasota - Zawisza
Sędziowie/Ławnicy:   -/-
Protokolant : osobiście
po rozpoznaniu 2 marca 2022 roku w Rybniku
na posiedzeniu niejawnym
sprawyJ. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o świadczenie rehabilitacyjne
na skutek odwołaniaJ. T.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
z dnia 15 grudnia 2020 roku
sygn.(...)
z dnia 15 grudnia 2020 roku
sygn.(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję z 15 grudnia 2020 roku, sygn.(...)

w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru,

2
zmienia zaskarżoną decyzję z 15 grudnia 2020 roku, w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru,

3
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.na rzecz ubezpieczonej kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt V U 329/20

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 19 października 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 100% podstawy wymiaru. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał na celowość przyznania świadczenia w związku z ogólnym stanem zdrowia ubezpieczonej oraz brak związku z wypadkiem przy pracy.
vide: akta organu rentowego
Decyzją z dnia 30 października 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.zmienił decyzję z 19 października 2020 roku w ten sposób, że przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego do 5 lutego 2021roku z ogólnego stanu zdrowia. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że wydłużenie prawa do świadczenia wynika z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020r. o zwalczaniu COVID-19
vide: akta organu rentowego
W odwołaniu od decyzji z 19 października 2020 roku ubezpieczona wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 100% podstawy wymiaru. Nadto wniosła o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, że 24 listopada 2014 roku uległa wypadkowi podczas gdy pracowała jako suwnicowa na hali obróbczej wR.. Ubezpieczona podkreśliła, iż doznała urazu prawej części ciała, czego skutki odczuwa do dnia dzisiejszego. Ubezpieczona dodała, że przechodziła liczne zabiegi medyczne i rehabilitacyjne w związku z zaistniałym wypadkiem oraz jego skutkami. Ubezpieczona zaznaczyła, że zdarzenie z 24 listopada 2014 roku zostało uznane przez pracodawcę za wypadek przy pracy, a nadto w sprawie o sygn. akt V U 35/18 Sąd uznał zdarzenie za wypadek w rozumieniu ustawowym.
vide: akta V U 329/20: k.3-6
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania od decyzji z 19 października 2020 roku podtrzymując wcześniejsze twierdzenia.
vide: akta V U 329/20 k.45-45v.
Decyzją z dnia 15 grudnia 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku w wysokości 75% podstawy wymiaru oraz odmówił prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru w związku z wypadkiem przy pracy. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał na celowość przyznania świadczenia w związku z ogólnym stanem zdrowia ubezpieczonej oraz brak związku z wypadkiem przy pracy. Jednocześnie wskazano, że decyzję z 30 października 2020r. anuluje się.
Decyzją z dnia 15 grudnia 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz odmówił prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru w związku z wypadkiem przy pracy. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał na celowość przyznania świadczenia w związku z ogólnym stanem zdrowia ubezpieczonej oraz brak związku z wypadkiem przy pracy. Jednocześnie wskazano, że decyzję z 19 października 2020r. anuluje się.
vide: akta organu rentowego
Od decyzji ubezpieczona złożyła odwołanie w którym wniosła o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 100% podstawy wymiaru.
vide: akta V U 29/21 k.3
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania od decyzji z 15 grudnia 2020 roku podtrzymując wcześniejsze twierdzenia.
vide: akta V U 29/21 k.5
Zarządzeniem z 16 lutego 2021 roku Sąd na podstawieart. 219 kpcpołączył sprawę o sygn. akt V U 29/21 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt V U 329/20.
vide: akta V U 29/21 k.7
Sąd ustalił co następuje:
UbezpieczonaJ. T.była zatrudniona w(...) sp. z o.o.na stanowisku suwnicowej. W trakcie pracy 24 listopada 2014 roku ubezpieczona potknęła się o zgromadzony na posadzce materiał i chcąc uchronić się przed upadkiem oraz uderzeniem w głowę, wychyliła się, a upadając uderzyła prawą ręką o podłoże. Ubezpieczona przepracowała do końca zmiany, a z powodu narastającego bólu i pojawiającej się opuchlizny, po skończonej pracy udała się na Pogotowie Ratunkowe wR.. Dyżurujący na pogotowiu lekarz nie stwierdził u ubezpieczonej złamania i wypisał jej skierowanie do przychodni ortopedycznej.
Powyższe zdarzenie zostało uznane przez pracodawcę za wypadek przy pracy.
Dowód: dokumentacja wypadkowa k.12-19
Bezpośrednio po wypadku ubezpieczona przebywała na zwolnieniu lekarskim 3 tygodnie, a następnie wróciła do pracy. Z powodu utrzymujących się dolegliwości bólowych, ubezpieczona rozpoczęła leczenie w poradniach: neurologicznej, neurochirurgicznej oraz leczenia bólu przewlekłego, a nadto odbyła zabiegi w poradni rehabilitacyjnej. Prowadzone leczenie nie przynosiło efektów, gdyż u ubezpieczonej utrzymywał się obrzęk ręki, występował ból barku, karku i ramienia, a także pojawiło się drętwienie prawej ręki. Z powodu rozpoznania uszkodzenia nerwu łokciowego na poziomie łokcia, ubezpieczona 11 kwietnia 2017 roku przeszła zabieg operacyjny zespołu rowka łokciowego i przebywała na zwolnieniu lekarskim z przerwami od 25 listopada 2014 roku do 11 czerwca 2017 roku. Następnie, ubezpieczona czekała na dalsze konsultacje w celu potwierdzenia lub wykluczenia kolejnej operacji ortopedyczno – neurochirurgicznej. Za okres niezdolności do pracy od 10 do 23 lutego 2020 ubezpieczona otrzymywała wynagrodzenie, a następnie od 24 lutego 2020 roku do 31 lipca 2020 roku pobierała zasiłek chorobowy wypłacany przez ZUS.
Dowód: dokumentacja medyczna k. 8-11,k. 20-23, k.27-30, k.35-36, k.41-43, k.59-73, k. 75-79, k.88-98, k.101-102, k.136-150, k.153-157, k.160-174,
W wyniku wypadku z 24 listopada 2014 roku u ubezpieczonej występuje stan po urazie prawego barku i prawej kończyny górnej z uszkodzeniem:

1
aparatu mięśniowo-ścięgnistego stawu barkowego w obrębie ścięgna mięśnia podłopatkowego, potwierdzone badaniami obrazującymi, przewlekłym wiarygodnym zespołem bólowym, znacznym ograniczeniem ruchomości i funkcji tego stawu, leczony operacyjnie z miernym skutkiem klinicznym i terapeutycznym,

2
nerwu łokciowego prawego w obrębie rowka, leczony operacyjnie – bez istotnej poprawy klinicznej,

3
prawego nadgarstka – uszkodzeniem chrząstki trójgraniastej w stawie promieniowo-łokciowo-nadgarstkowym, wygojonym z wiarygodnym zespołem bólowym, niewielkim ograniczeniem ruchomości.

U ubezpieczonej występuje także zespół bólowy kręgosłupa szyjnego na tle zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych bez udokumentowanego związku z wypadkiem.
14 lutego 2020 roku ubezpieczona przeszła leczenie operacyjne – bursektomia, odbarczenie przestrzeni podbarkowej po stronie prawej, uwolnienie zrostów, mobilizacja stawów.
Zespół ciasnoty podbarkowej ma zazwyczaj dwie etiologie: urazową i przeciążeniową. U ubezpieczonej wystąpiła etiologia urazowa. Brak jest wątpliwości co do zaistnienia urazu u ubezpieczonej, a jego mechanizm w pełni tłumaczy uszkodzenia wewnątrzstawowe i ich powikłanie w postaci wtórnego rozwijającego się powoli i przewlekłego zespołu ciasnoty podbarkowej charakterystycznego dla tego typu urazu.
Przyznane ubezpieczonej świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 10 sierpnia 2020 roku do 7 marca 2021 roku pozostaje w związku z wypadkiem z 24 listopada 2014 roku.
Dowód: wspólna opinia podstawowa i uzupełniająca biegłego z zakresu ortopediiR. H.oraz z zakresu neurologiiM. W.k. 85-87 i k. 134
Decyzją z dnia 19 października 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku z tytułu wypadku przy pracy w wysokości 100% podstawy wymiaru
Dowód: akta organu rentowego: wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z 21.08.2020r., decyzja ZUS z 19.10.2020r.,
Orzeczeniem z 5 listopada 2020 roku lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień ubezpieczonej do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy licząc od daty ustania uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.
Orzeczeniem z 16 listopada 2020 roku komisja lekarska ZUS uznała, że istnieją przesłanki do ustalenia uprawnień do świadczenia na okres 3 miesięcy od daty wyczerpania zasiłku chorobowego, lecz świadczenie rehabilitacyjne nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy.
Decyzją z dnia 15 grudnia 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku w wysokości 75% podstawy wymiaru oraz odmówił prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru w związku z wypadkiem przy pracy. Jednocześnie wskazano, że decyzję z 30 października 2020r. anuluje się.
Decyzją z dnia 15 grudnia 2020 roku, znak(...), nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz odmówił prawa do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za okres za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru w związku z wypadkiem przy pracy. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał na celowość przyznania świadczenia w związku z ogólnym stanem zdrowia ubezpieczonej oraz brak związku z wypadkiem przy pracy. Jednocześnie wskazano, że decyzję z 19 października 2020r. anuluje się.
Dowód: akta organu rentowego: wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z 20.10.2020r., orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 5.11.2020r., orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 16.11.2020r., decyzja ZUS z 15.12.2020r.,
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 roku Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie o sygn. akt V U 35/18 zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do jednorazowego odszkodowania w kwocie 21.843,00 zł odpowiadającej 27% stałemu uszczerbkowi na zdrowiu doznanemu w wyniku wypadku przy pracy z 24 listopada 2014 roku (pkt1).
Dowód: prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 10.12.2019r. sygn. akt V U 35/18
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne, wzajemnie ze sobą korelujące i rzeczowe, a także w oparciu o dowód ze wspólnej opinii podstawowej i uzupełniającej biegłego z zakresu ortopedii oraz z zakresu neurologii, które wraz z dowodami z dokumentów tworzyły spójny i logiczny obraz przedstawiający stan faktyczny sprawy.
Sąd zważył co następuje:
Odwołania zasługują na uwzględnienie.
Jak stanowiart. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(Dz. U. z 2014 r., poz. 159 ze zm.)świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.
Z koleiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2018r. poz. 1376 ze zm.)stanowi, iż za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:
1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;
2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;
3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Z kolei zgodnie zart. 2 pkt 13 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych( Dz. U. z 2018r. poz. 1376 ze zm.)„uraz” to uszkodzenie tkanek ciała lub narządów człowieka wskutek działania czynnika zewnętrznego.
Po wypadku przy pracy z 24 listopada 2014 roku ubezpieczona sukcesywnie kontynuowała leczenie pourazowe. 14 lutego 2020 roku ubezpieczona przeszła leczenie operacyjne – bursektomia, odbarczenie przestrzeni podbarkowej po stronie prawej, uwolnienie zrostów, mobilizacja stawów. Występujący u ubezpieczonej zespół ciasnoty podbarkowej miał etiologię urazową. Jego mechanizm w pełni tłumaczy uszkodzenia wewnątrzstawowe i ich powikłanie w postaci wtórnego rozwijającego się powoli i przewlekłego zespołu ciasnoty podbarkowej charakterystycznego dla tego typu urazu. Zatem, przyznane ubezpieczonej świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 10 sierpnia 2020 roku do 7 marca 2021 roku niewątpliwie pozostaje w związku z wypadkiem z 24 listopada 2014 roku
Ustalając powyższe Sąd w pełni podzielił wspólną opinię podstawową i uzupełniającą biegłych sądowych z zakresu ortopediiR. H.oraz neurologiiM. W., jako wydane przez osoby będące specjalistami w zakresie schorzeń występujących u ubezpieczonej. Sąd nie wziął pod uwagę zastrzeżeń organu rentowego, bowiem brak podstaw do twierdzenia, że występujące u ubezpieczonej schorzenia powstały z innego powodu niż wypadek przy pracy. Powołani w sprawie biegli, ustosunkowali się w pełni i w sposób przekonujący w opinii uzupełniającej do podnoszonego już wcześniej przez organ rentowy zarzutu dotyczącego braku związku leczenia ubezpieczonej z wypadkiem z uwagi na upływ czasu. Nadto, zupełnie chybiony jest zarzut ZUS odnośnie tego, że już we wcześniej prowadzonym przez organ rentowy postępowaniu o jednorazowe odszkodowanie nie stwierdzono u ubezpieczonej długotrwałych następstw urazu. Decyzja ZUS została w tym zakresie została zmieniona prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 roku przez Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie o sygn. akt V U 35/18 w której przyznano ubezpieczonejJ. T.prawo do jednorazowego odszkodowania w kwocie 21.843,00 zł odpowiadającej 27% stałemu uszczerbkowi na zdrowiu doznanemu w wyniku wypadku przy pracy z 24 listopada 2014 roku.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie wskazanego przepisu orazart. 47714§ 2 kpczmienił zaskarżoną decyzję z 19 października 2020 roku, w ten sposób, że przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 10 sierpnia 2020 roku do 7 listopada 2020 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru (pkt 1 wyroku) oraz zmienił zaskarżoną decyzję z 15 grudnia 2020 roku, w ten sposób, że przyznał ubezpieczonejJ. T.prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 8 listopada 2020 roku do 7 marca 2021 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru (pkt 2 wyroku).
O kosztach procesu orzeczono na mocyart. 98 k.p.c.zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy i na podstawie na podstawie § 9 ust. 2 i § 15 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych(Dz. U. z 2018 poz. 265.). ZUS przegrał spór, wobec czego zobowiązany jest do zapłaty na rzecz ubezpieczonej kwoty 720 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd przyznał wynagrodzenie w wysokości podwójnej minimalnej stawki (od dwóch decyzji, tj. 2x 360 zł) mając na względzie duży nakład pracy pełnomocnika (w tym ilość złożonych pism i wniosków dowodowych z dokumentów) oraz stopień skomplikowania sprawy i jej obszerność, a także niską kwotę stawki minimalnej.

Sędzia Sonia Lasota-Zawisza