Sąd Rejonowy w Nowym Sączu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 339/20
Data wyroku: 2021-03-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: asesor sądowy Dominik Mąka
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Podstawa prawna: art. 86 § 2 kw

Sygn. akt II W 339/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 marca 2021 roku
Sąd Rejonowy w Nowym Sączu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: asesor sądowy Dominik Mąka
Protokolant: Ilona Krzysztoń
przy udziale oskarżyciela publicznegoJ. Z.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2020 roku, 1 grudnia 2020 roku,19 stycznia 2021 roku oraz 12 marca 2021 roku
sprawyP. M. (1)synaJ.iH. z domu K.,
urodzonego (...)wT.
obwinionego o to, że:

1
w dniu 15 listopada 2019 r. około godz. 21.20 wN.na skrzyżowaniuul. (...)zul. (...)kierując pojazdem markiM.onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości podczas wykonywania manewru skrętu w lewo wul. (...)nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu prawidłowo jadącemu z kierunku przeciwnego kierującemu pojazdem markiA.onr rej. (...)w wyniku, czego doprowadził do zderzenia pojazdów, czynem tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym

tj. o wykroczenie z art. 86 § 2 k.w.,

2
w tym samym miejscu i czasie kierując wymienionym pojazdem nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami

tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w

I
uznaje obwinionegoP. M. (1)za winnego czynu zarzuconego w punkcie 1 wniosku o ukaranie stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 2 k.w.;

II
uznaje obwinionegoP. M. (1)za winnego czynu zarzuconego w punkcie 2 wniosku o ukaranie stanowiącego wykroczenie z art. 94 § 1 k.w.;

III
na podstawie art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 86 § 2 k.w. w związku z przypisaniem obwinionemu wykroczeń z punktu I i II wyroku wymierza obwinionemuP. M. (1)łącznie karę 1000 (tysiąca) złotych grzywny;

IV
na podstawie art. 94 § 3 k.w. wymierza obwinionemuP. M. (1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do kierowania którymi uprawnia prawo jazdy kategorii B na okres roku;

V
na podstawieart. 119 § 1 k.p.s.w zasądza od obwinionegoP. M. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa oraz kwotę 100 (stu) złotych tytułem opłaty sądowej.

Sygn. akt II W 339/20

UZASADNIENIE
Wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu
z dnia 25 marca 2021 roku
P. M. (1)został obwiniony o to, że:

1
w dniu 15 listopada 2019 roku wN.na skrzyżowaniuulicy (...)zulicą (...)kierując pojazdem markiM.onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości podczas wykonywania manewru skrętu w lewo wulicę (...)nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu prawidłowo jadącemu z kierunku przeciwnego kierującego pojazdem markiA.onr rej. (...)w wyniku czego doprowadził do zderzenia pojazdów, czynem tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym

tj. o wykroczenie z art. 86 § 2 k.w.

2
w tym samym miejscu i czasie kierując wymienionym pojazdem nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami

tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny :
15 listopada 2019 roku około godziny 21:20 wN.M. P. (1)prowadził samochód osobowy markiA. (...)koloru srebrnego onumerze rejestracyjnym (...). OpróczM. P. (1)w rzeczonym pojeździe przebywał równieżD. C., który siedział na przednim fotelu pasażera.M. P. (1)poruszał się przedmiotowym samochodem osobowymulicą (...), z kierunkuulicy (...).M. P. (1)poruszał się lewym pasem jezdni, służącym do jazdy na wprost w kierunkuulicy (...).
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Zeznania świadkaP. M. (2)k. 29 , k. 110
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
W pewnym momencie pokrzywdzonyM. P. (1)dojechał w okolice skrzyżowaniaulicy (...)zulica (...). Z uwagi na świecące się(...)w sposób płynny kontynuował swoją jazdę w kierunkuulicy (...). Niemniej jednak, kiedy wjechał w obręb przedmiotowego skrzyżowania samochód którym się poruszał został uderzony przez pojazd markiM., który jechał uprzednioulicą (...)w kierunkuulicy (...)i na wysokości tego skrzyżowania jego kierowca podjął decyzje o skręcie w lewo wulicę (...). Z uwagi na świecące się zielone światło dla kierunku jazdyM. P. (1), sygnalizator świetlny wskazywał światło czerwone dla zamierzających skręcić wulicę (...)z częściulicy (...), służącej do jazdy w kierunkuulicy (...).
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Dokumentacja fotograficzna k. 12- 28
Zeznania świadkaP. M. (2)k. 29 , k. 110
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Na skutek inkryminowanego zdarzenia doszło do uszkodzenia obu kolidujących pojazdów. Mianowicie w pojeździe markiA. (...)doszło do aktywowania poduszek powietrznych kierowcy i pasażera, aktywowania napinaczy pasów bezpieczeństwa kierowcy, uszkodzeniu uległ błotnik przedni prawy, uszkodzona została pokrywa silnika, zmiażdżone zostały reflektory prawy i lewy, uszkodzona została chłodnica, przedni zderzak na całej długości, grill przedni pojazdu, lewe przednie drzwi. Ponadto na skutek zderzenia pękła szyba czołowa tego pojazdu, a także wgnieceniu uległ błotnik przedni lewy. Natomiast w samochodzie markiM.został rozbity prawy reflektor, przedni zderzak po prawej stronie, przednie prawe koło, przednie prawe drzwi, prawe nadproże w lewej części oraz tylny prawy błotnik i pokrywa silnika. Jednocześnie na skutek tego zdarzenia żadna z osób znajdujących się wewnątrz tych pojazdów nie poniosła widocznych obrażeń.
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Protokół oględzin pojazdów k. 8-11
Dokumentacja fotograficzna k. 12- 28
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Kierowcą pojazdu markiM.okazał się byćP. M. (1). Po całym zdarzeniuM. P. (1),D. C.wyszli z pojazdu. Tak samo uczyniłP. M. (1). Po krótkich rozmowach dotyczących sprawstwa rzeczonej kolizjiP. M. (1)przyznał się do swojej winy. Chciał on rozwiązać przedmiotową sprawę bez udziału policji. Jednakże pokrzywdzony zwrócił uwagę, iż od kierującegoM.czuć wyraźny odór alkoholu i w związku z tym postanowił zadzwonić na numer alarmowy.
Dowody :
Zeznania świadkaP. M. (2)k. 29 , k. 110
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Zeznania świadkaM. P. (2)k. 97
Zeznania świadkaP. D. (1)k. 98
W chwili gdyM. P. (1)telefonował na policje,P. M. (1)także oświadczył, iż zadzwoni po służby, po czym zaczął oddalać się z miejsca zdarzenia w kierunku mostu 700 lecia.M. P. (1)poinformował dyżurnego, iż sprawca kolizji oddala się z miejsca zdarzenia.
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Zeznania świadkaM. P. (2)k. 97
Zeznania świadkaP. D. (1)k. 98
W związku z tym policjanci przystąpili do interwencji. Po przyjechaniu na miejsce zdarzenia funkcjonariusze policji odebrali oświadczenia odnośnie rysopisu sprawcy i kierunku, w którym się oddalił. W okolicach mostu(...)patrol policji wskładzie (...)ujawnił mężczyznę odpowiadającego rysopisowi podanego przez świadków zdarzenia drogowego. Następnie funkcjonariusze policji doprowadzili ujętego mężczyznę na miejsce zdarzenia.
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Zeznania świadkaP. M. (2)k. 29 , k. 110
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Zeznania świadkaM. P. (2)k. 97
Zeznania świadkaP. D. (1)k. 98
Na miejscu zdarzenia policjanci okazali osobę zatrzymaną tj.P. M. (1)wszystkim świadkom tego wypadku. W trakcie tego okazania każdy ze świadków wypadku tj.M. P. (1),D. C.orazP. M. (2)potwierdził, iż mężczyzna zatrzymany jest tą samą osobą, która kierowała pojazdem markiM.oraz, tą która rozmawiała z pokrzywdzonymi bezpośrednio po zaistnieniu przedmiotowej kolizji.
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Zeznania świadkaP. M. (2)k. 29 , k. 110
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Zeznania świadkaM. P. (2)k. 97
Zeznania świadkaP. D. (1)k. 98
Natomiast sam obwinionyP. M. (1)na miejscu zdarzenia prezentował labilną postawę. Mianowicie raz to negował fakt kierowania pojazdu markiM., raz to przyznawał się do tego czynu.
Dowody :
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
Zeznania świadkaD. C.k. 40 k.80-81
Zeznania świadkaM. P. (2)k. 97
W związku z powyższym funkcjonariusze policji przystąpili do przeprowadzenia badania trzeźwościP. M. (1). Pierwsze badanie wykonane urządzeniem alcotest o godzinie 22:20 dało wynik. 1,44 mg/l, badanie przeprowadzone o godzinie 22:24 wykazało zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu 1,43 mg/l Badanie przeprowadzone o godzinie 23:00 wykazało poziom alkoholu na poziomie 1,34 mg/l.
Dowody :
Protokoły badania stanu trzeźwości k. k.6-8 akt związkowych(...)
Przedmiotowe zdarzenie miało miejsce w porze nocnej. Miejsce kolizji posiadało sztuczne oświetlenie. W chwili wypadku temperatura powietrza wynosiła około 15 stopni. Nie padał deszcz. Brak było innych okoliczności utrudniających prowadzenie pojazdów mechanicznych. Na drodze panował umiarkowany ruch pojazdów. Do tego przedmiotowe skrzyżowanie posiada sygnalizację świetną, która działała w momencie kolizji.
Dowody :
notatka urzędowa k. 3,4
Protokół oględzin miejsca zdarzenia drogowego k. 6-7
Dokumentacja fotograficzna k. 12- 28
Zeznania świadkaP. M. (2)k. 29 , k. 110
Zeznania świadkaM. P. (1)k. 37
P. M. (1)w chwili zdarzenia nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami samochodami osobowymi.
Dowody :
Informacja ze Starostwa Powiatowego k. 42
Częściowo wyjaśnienia obwinionegoP. M. (1)k. 47, k.80
P. M. (1)ma 47 lat. Obwiniony jest bezrobotnym, posiadającym wykształcenie zawodowe o profilu murarz- tynkarz.P. M. (1)jest osobą żonatą – pozostaje aktualnie w seperacji, z którego to związku posiada 5 dzieci. W chwili obecnej głównym źródłem utrzymaniaP. M. (1)są świadczenia z pomocy społecznej. Obwiniony korzysta także z pomocy swojej matki.P. M. (1)w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Obwiniony jest także zdolny do prowadzenia obrony w sposób samodzielny.P. M. (1)jest osobą uzależnioną od alkoholu. Wielokrotnie pozostawał w leczeniu odwykowym. Obwiniony posiada także cechy osobowości nieprawidłowej.P. M. (1)nie jest właścicielem nieruchomości. W swoim władaniu nie posiada także wartościowych rzeczy ruchomych Obwiniony jest osobą niekaraną.
Dowody :
Wyjaśnienia obwinionegoP. M. (1)k. 47 w zakresie danych osobopoznawczych
Opinia sądowo – psychiatryczna k. 85-87
Notatka urzędowa do sprawy(...)akt związkowych
Zaświadczenie majątkowe do sprawy(...)k. 122 akt związkowych

P. M. (1)będąc słuchanym w trakcie czynności wyjaśniających nie przyznał się do zarzuconych mu wykroczeń, odmawiając zarazem złożenia stosownych wyjaśnień. Natomiast w toku postępowania sądowego obwiniony konsekwentnie negował swoją odpowiedzialność za zarzucane mu zdarzenie drogowe, jednocześnie decydując się na złożenie wyjaśnień. W przedmiotowych wyjaśnieniachP. M. (1)zaprzeczył, ażeby przedmiotowego dnia miał prowadzić pojazd markiM.. W swoich wyjaśnieniach obwiniony podał, iż rzeczywiście inkryminowanego dnia był nietrzeźwy, z uwagi na spożywanie alkoholu w okolicachsklepu (...)(obecnieA.) wN.. W świetle depozycji procesowychP. M. (1)miał on być zatrzymany przez policjantów i przewieziony na miejsce zdarzenia. Obwiniony podawał, iż przed zatrzymaniem miał poruszać się(...)obwodnicą –alejami (...). Równocześnie obwiniony negował ażeby miał na miejscu zdarzenia przyznać się do kierowania przedmiotowym samochodem. Nadto co szczególnie istotne obwiniony odwoływał się do faktu, iż w toku prowadzonego równolegle dochodzenia pobrano od niego próby DNA i próbę zapachową - osmologiczną.P. M. (1)w swoich wyjaśnieniach odwoływał się także do spostrzeżeń zawartych w sprzeciwie od wyroku nakazowego. W tym dokumencieP. M. (1)wskazywał, iż w momencie zatrzymania szedł on w kierunku dworca(...)i został zatrzymany przez funkcjonariuszy policji. Do tego obwiniony podawał, iż nigdy nie miał on uprawnień do kierowania pojazdami oraz nigdy nie prowadził pojazdów mechanicznych. W świetle pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach przedmiotowej sprawy nie sposób było uznać za wiarygodne powyższe oświadczeniaP. M. (1). Przede wszystkim należy zważyć, iż każdy z bezpośrednich świadków zdarzenia tj.M. P. (1),D. C.orazP. M. (2)rozpoznali osobę zatrzymaną przez funkcjonariuszy policji jako faktycznego sprawcę przedmiotowego zdarzenia. Co więcej owe oświadczenia wiedzy są tym przydatniejsze zważywszy, iżM. P. (1)iD. C.rozmawiali z obwinionym bezpośrednio po zdarzeniu. Dodatkowo podczas przesłuchań prowadzonych bezpośrednio po zdarzeniu każdy ze świadków był pewien, iż toP. M. (1)kierował pojazdem markiM.. Jednocześnie naturalnym jest, iż w czasie postępowania jurysdykcyjnego świadkowie mogli nie pamiętać szczegółów zdarzenia, gdyż czyn ten miał miejsce 18 miesięcy temu. Raz jeszcze należy zważyć na kategoryczność zeznań świadków, którzy byli pewni, iż mężczyzna przywieziony przez policje kierował pojazdem markiM.. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na oświadczenia wiedzyM. P. (2),P. D. (1)czyM. P. (1), którzy to świadkowi również w sposób jednoznaczny wskazywali, iżP. M. (1)będąc rozpytywanym na miejscu kolizji przyznał w końcu, iż to on prowadził rzeczony pojazd. Dodatkowo wyjaśnienia i pisma obwinionego są sprzeczne z depozycjami funkcjonariuszy policji, którzy wprost wskazali, iż ujęliP. M. (1)w bezpośredniej bliskości mostu(...). Natomiast oskarżony wyjaśniał, iż szedł on z okolicsklepu (...)na dworzec(...)co wskazuje na nieprawdziwość jego depozycji zważywszy na wskazania natury topograficznej. Ponadto warto wskazać, iż wszyscy świadkowie występujący w tej sprawie byli pewni tożsamości osoby zatrzymanej z osobą prowadzącą samochódm., a byli to świadkowie zupełnie obcy dla obwinionego, nie mający żadnego interesu w pomówieniu go. Powyższa okoliczność dotyczy zwłaszczaP. M. (2), który nie był ani pokrzywdzonym kolizją drogową ani też nie był bezpośrednio zainteresowanym w ujęciu sprawcy przestępstwa/wykroczenia. Mając na uwadze powyższe względy Sąd Rejonowy uznał wyjaśnienia obwinionegoP. M. (1)za w przeważającej mierze niewiarygodne poza kwestią danych osobo poznawczych czy brakiem posiadania prawa jazdy, gdzie oświadczenia te są koherentne z nieosobowym materiałem dowodowym zgromadzonym w tej sprawie.
Sąd Rejonowy uznał natomiast za wiarygodne zeznania świadkaD. C.. W tej materii warto zwrócić uwagę, iż zeznania świadka cechowała duża rzeczowość. Świadek w sposób spójny i metodyczny opisał przebieg zaistniałego zdarzenia drogowego. PodobnieD. C.w sposób jednoznaczny przedstawił zachowanie kierowcy pojazdu markiM.oraz oświadczył, iż to właśnieP. M. (1)tj. mężczyzna doprowadzony na miejsce zdarzenia był jedynym uczestnikiem zdarzenia znajdującym się w środku pojazdu markiM.. W tym zakresie Sąd nie ujawnił żadnych danych wskazujących na brak bezstronności świadka, który to w stosunku do obwinionego jest osobą całkowicie obca. Do tego świadek miał możliwość rozmowy zP. M. (1)bezpośrednio po kolizji, w związku z czym miał możliwość zapamiętania jego wyglądu. Ponadto warto zwrócić uwagę, iżD. C.już na miejscu zdarzenia rozpoznał okazywaną mu postaćP. M. (1)jako osoby prowadzącej przedmiotowy pojazd mechaniczny. Sąd Rejonowy zważył także, iż zeznania świadka korespondują z wszystkimi osobowymi źródłami dowodowymi przesłuchanymi w tej sprawie. Sąd w zeznaniach świadka nie dopatrzył się także jakiejkolwiek sprzeczności podważającą wiarygodność jego depozycji. Jednocześnie wiarygodności tego dowodu nie może podważyć fakt, iż będąc słuchanym prawie rok po zaistniałym zdarzeniu nie potrafił podać zapamiętanych szczegółów odnośnie wyglądu obwinionego. Przy czym w trakcie rozprawy świadek w sposób kategoryczny zaznaczył, iż w trakcie czynności wyjaśniających był pewien, ze toP. M. (1)sprowadził przedmiotowe zdarzenie drogowe. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał zeznaniaD. C.za wiarygodne i w oparciu o nie ustalił zasadniczą okoliczność tego procesu tj. zweryfikowanie czy to obwiniony inkryminowanego dnia prowadził samochód markiM.onr rej. (...).
Podobnie brak było powodów do zanegowania wartości dowodowej zeznań świadkaM. P. (1). W tym zakresie trzeba także zaznaczyć, iż owe zeznania były spójne z oświadczeniami wiedzy pozostałych świadków tego zdarzenia. Co więcej także świadekM. P. (1)w świetle depozycjiM. P. (2)miał rozpoznaćP. M. (1)jako kierowcę pojazdu markiM.. Okoliczność ta znalazła swoje odzwierciedlenie w zeznaniach złożonych przez tego świadka w toku czynności wyjaśniających. Również wtedy świadekM. P. (1)był pewny, iż to właśnie osoba doprowadzona na miejsce zdarzenia doprowadziła do zderzenia z jego pojazdem. Nadto godzi się zauważyć, iż obwiniony jest dla świadka osobą całkowicie obcą i nie miał on żadnego interesu w składaniu określonych oświadczeń wiedzy. Sąd miał także na uwadze, iż świadek ten zeznawał w sposób jasny, spójny i logiczny, a jego zeznania pozbawione były zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych sprzeczności. Co ważne także ten świadek oznajmił, iż obwinionego nie było na miejscu zdarzenia zaledwie przez kilka minut, a więc okres ten w ocenie zasad doświadczenia życiowego był nie wystarczający aby trzech bezpośrednich świadków tego zdarzenia nagle zapomniało jego wyglądu, zwłaszcza, iż kierowca pojazduM.rozmawiał zM. P. (1)iD. C.. Dlatego też Sąd Rejonowy rekonstruując stan faktyczny w tej sprawie oparł się na zeznaniachM. P. (1), które posiadają atrybut wiarygodności i przydatności. Jednocześnie Sąd wziął pod uwagę fakt, iż świadekM. P. (1)przebywa w chwili obecnej zza granicą i pomimo kilkukrotnych wezwań na różne terminy rozpraw nie stawił na planowane czynności sądowe. Do tego należało mieć na uwadze stan wciąż panującej pandemii, która utrudnia ustalenie daty pobytu świadka w Polsce. Tym samym Sąd zdecydował skorzystać z normy wysłowionej w 75§ 2 k.p.s.w., zgodnie z którą dopuszczalne jest odczytanie zeznań świadka w sytuacji gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu jest utrudnione. Dodatkowo Sąd decydując się na taką formę procesowego włączenia owych depozycji do materiału dowodowego, zważył, iż świadek ten jest zaledwie jednym z trzech świadków tej kolizji, gdzie pozostałe osoby zostały przesłuchane w sposób bezpośredni.
W ocenie Sądu Rejonowego za wiarygodne i przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych należało uznać zeznania świadkaP. M. (2). Świadek ten był bowiem bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Jego zeznania w całości korespondują z danymi przedstawionymi przezM. P. (1)iD. C.. Co więcej jest on osobą zupełnie niezaangażowaną w przedmiotowa sprawę. Omawiany świadek nie zna zarówno obwinionego jak i uczestników kolizji, a z samym wydarzeniem zetknął się on zupełnie przypadkowo. W tym miejscu trzeba podkreślić, iżP. M. (2)rozpoznałP. M. (1)w trakcie nieformalnego okazania na miejscu zdarzenia. Co więcej świadek ten zeznając w toku czynności wyjaśniających był w sposób całkowicie pewien, iż toP. M. (1)tj. mężczyzna zatrzymany przez funkcjonariuszy policji był kierowcą pojazdu markiM.. Co więcej godzi się zauważyć, iż świadek na rozprawie także podał, iż w trakcie przesłuchania przeprowadzonego na komendzie był pewien tego faktu. Natomiast brak możliwości rozpoznania osoby obwinionego na rozprawie głównej jest całkowicie zrozumiały biorąc pod uwagę fakt, iż od zdarzenia minęło prawie 18 miesięcy i przez ten czas nie miał on żadnego kontaktu z obwinionym, ani także nie był w żaden sposób zaangażowany w przedmiotową sprawę. Co więcej fakt ten podkreślał samP. M. (2)usprawiedliwiając tym swoją niepamięć. Nadto w realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, iż brak szczegółowej pamięci tego zdarzenia po upływie tak długiego okresu czasu jest zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Tym samym także zeznaniaP. M. (2)wskazywały na fakt, iż to obwiniony inkryminowanego dnia prowadził pojazd markiM.. W realiach tej sprawy nie występowały też inne okoliczności wpływające na podważenie wiarygodności owych depozycji procesowych. Stąd też ogół zeznań świadkaP. M. (2)stanowił podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie.
W realiach przedmiotowej sprawy wiarygodne były też zeznania świadkówM. P. (2)iP. D. (1)tj. funkcjonariuszy policji, którzy dokonali ujęcia i doprowadzeniaP. M. (1). Świadkowie ci są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, które nie miały żadnego interesu w jego pomówieniu. Do tego z przedmiotowym zdarzenie zetknęli się na skutek wykonywania własnych obowiązków służbowych. Co więcej ich zeznania pozostawały spójne wewnętrznie oraz były zgodne z zeznaniami świadków będących bezpośrednimi świadkami kolizji. Należy bowiem wskazać, iż funkcjonariusze policji podali dokładne miejsce, w którym ujęliP. M. (1). Do tego osoby te oświadczyły zarazem, iż dokonali nieformalnego okazania obwinionego świadkom zdarzenia, którzy w sposób pewny oświadczyły, iż to właśnie on prowadził rzeczony pojazd mechaniczny. Nadto należało mieć na względzie, iż świadkowie ci wskazali, iż w toku rozpytaniaP. M. (1)miał w końcu przyznać się do sprawstwa kolizji drogowej, co także zostało potwierdzone w trakcie zeznań złożonych przezD. C.iM. P. (1). Warto zważyć, także na zbieżność zeznań świadków z notatką urzędową sporządzoną bezpośrednio po inkryminowanym zdarzeniu. Powyższe zeznania należy także ocenić jako jasne, logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Stąd też Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny oparł się również na zeznaniach złożonych przezM. P. (2)iP. D. (2).
Wobec oświadczeń obwinionego wskazującego na leczenie psychiatryczne i odwykowe doniosłe znaczenie dla ustalenia zdolności oskarżonego do ponoszenia odpowiedzialności karnej miała opinia sądowo – psychiatryczna. Biegły psychiatraH. B.w sposób pełny odpowiedział na wszystkie pytania zawarte w postanowieniu sądu o zasięgnięciu jego opinii. Przedmiotowe wnioski końcowe zostały poprzedzone rzetelnym badaniem ambulatoryjnym, a także analizą poprzednich badań obwinionego poczynionych na użytek postępowań karnych. Sąd nie powziął jednocześnie zastrzeżeń odnośnie wybranej przez biegłych metodologii badania. Przedmiotowa opinia spełnia także postulat jasności. Biegły bowiem w sposób przykładny wytłumaczył skąd biorą się takie, a nie inne wnioski końcowe, a treść ocenianego dokumentu procesowego jest czytelna także dla osób nie posiadających wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii sądowej. Do tego w przedmiotowej opinii brak jest jakichkolwiek sprzeczności, które dyskwalifikowałaby ją w świetle normy wysłowione wart. 201 k.p.k.Jednocześnie oskarżony nie podniosła żadnych innych merytorycznych zarzutów dezawuujących treść rzeczonej opinii. W szczególności w sprawie nie wypłynęły żadne wątpliwości odnośnie poziomu wiedzy specjalnej opiniującego biegłego psychiatrów, jego doświadczenia w roli biegłego czy także braku bezstronności wobec do stron tego postępowania karnego. W związku z powyższym przedmiotowa opinia spełniała wymogi artykułowane dla tego rodzaju dokumentów procesowych i przysłużyła się poczynieniu ustaleń faktycznych dotyczących osoby obwinionegoP. M. (1).
Sąd Rejonowy nie znalazł także podstaw do zakwestionowania pozostałych dokumentów włączonych w poczet materiału dowodowego w tej sprawie tj. notatek urzędowych, protokołów oględzin pojazdów miejsca zdarzenia, dokumentacji fotograficznej, informacji ze Starostwa, a także dokumentów pochodzących z akt sprawy(...)ujawnionych na rozprawie tj. protokołów badania trzeźwości, notatki o podejrzanym oraz zaświadczenia o jego stanie majątkowym. Przedmiotowe dokumenty zostały bowiem sporządzone w przepisanej przez prawo formie przez właściwe do tego osoby. Co więcej autorzy tych dokumentów nie są w żaden sposób zainteresowania wynikiem tego postępowania. Stąd też brak jest podstaw do obawy o brak zachowania przez nich wymaganej bezstronności. Dodatkowo żadna ze stron tego procesu nie podważała danych zawartych w powyższych dokumentach, a nawet wyjaśnienia oskarżonegoP. M. (1)korespondowały z danymi wynikającymi z informacji odnośnie braku posiadania przez niego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W związku z powyższym to owe dokumenty stanowiły doniosłe środki dowodowe w realiach tego procesu i to na ich podstawie poczyniono większość ustaleń faktycznych.
Jednocześnie w realiach przedmiotowej sprawy należało zważyć, iż w toku postępowania przygotowawczego w sprawie prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przezP. M. (1)pobrano od niego próby zapachowe oraz materiał do badań DNA. Niemniej jednak należało zwrócić uwagę, iż w przedmiotowej sprawie(...)nie został przeprowadzony dowód z badań osmologicznych czy badań DNA. Tym samym nie istniała możliwość włączenia tego dowodu w krąg materiału dowodowego w niniejszym procesie. Co więcej z uwagi na upływ czasu brak jest możliwości przeprowadzenia rzetelnego badania osmologicznego, z uwagi na fakt, iż od daty przebywania w tym pojeździe obwinionego minęło już 18 miesięcy. Podobnie materiał biologiczny pozostawiony w tym pojeździe przezP. M. (1)w tym pojeździe uległ już z pewnością degradacji. Do tego warto zauważyć, iż nawet w przypadku możliwości przeprowadzenia powyższych dowodów, nawet ich negatywny wynik nie stanowiłby dowodu wykazującego fakt nieprowadzenia rzeczonego pojazdu przez obwinionego, a jedynie pewną poszlakę w tym zakresie. Natomiast w realiach tego postępowania Sąd dysponował zeznaniami świadków, którzy widzieli, iż to obwiniony prowadził rzeczony pojazd mechaniczny, a wiec dowodami bezpośrednio wskazującymi na wykazywaną tezę dowodową.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje :
P. M. (1)postawiono zarzut popełnienia wykroczeń opisanych w art. 86 § 2 k.w. i art. 94 § 1 k.w.
Zgodnie z treściąart. 86 § 1k.w. kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym podlega karze grzywny. Już rudymentarna wykładnia tego przepisu daje podstawy do stwierdzenia, iż typ czynu zabronionego ustanowionego owym przepisem jest typem powszechnym tj. takim który może zostać popełniony przez każdą osobę zdatną do ponoszenia odpowiedzialności za wykroczenia. Dodatkowo nie budzi żadnych wątpliwości, iż ów przepis jest typem konkretnego zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla zrealizowania owego materialnego skutku konieczne jest więc powstanie na skutek naruszenia przez dany podmiot reguł bezpieczeństwa, zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu tego wykroczenia nieistotne jest czy na skutek owego naruszenia zasad ostrożności doszło do kolizji pojazdów czy innego zdarzenia drogowego. Wystarczające jest bowiem samo stworzenie stanu zagrożenia. Owo sformułowanie przedmiotowego przepisu pozwala zatem stwierdzić, iż inaczej niż w przypadku przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.dopuszczalna jest konstrukcja, w której każdy z uczestników danego zdarzenia drogowego dopuszcza się realizacji tego wykroczenia. Taka sytuacja będzie mieć miejsce wtedy gdy każdy z uczestników ruchu naruszy zasady ostrożności w postępowaniu z dobrem prawnym i przez co sprowadzi realne, a nie abstrakcyjne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowymArtykuł 86 § 1 kodeksu wykroczeństanowi bowiem jedynie o stworzeniu zagrożenia w ruchu drogowym, a nie o spowodowaniu danego wypadku jak skonstruowany jestart. 177 § 1 k.k.. W ocenie Sądu posłużenie się przez ustawodawcę różnymi sformułowaniami należy uznać za celowe, a stąd trzeba mieć na uwadze, iż pojęcie stworzenia zagrożenia jest pojęciem daleko szerszym niż pojęcie spowodowania (z którym nieodłącznie związanym jest problem obiektywnego przypisania skutku w aspekcie normatywnym jak i ontologicznym) Tym samym w realiach niniejszego postępowania zadaniem Sądu nie było rozstrzygnięcie kto doprowadził do powstania przedmiotowej kolizji drogowej, a jedynie stwierdzenie czy obwinionyP. M. (1)naruszył zasady ostrożności w ruchu drogowym oraz czy owo ewentualne naruszenie spowodowało zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zarazem z uwagi na postawienie obwinionemu zarzutu spowodowania owego stanu niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego w stanie nietrzeźwości trzeba było odnieść się do definicji legalnej stanu nietrzeźwości, która to znajduje się wart. 115 § 16 k.k.i według tego przepisu stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
Przenosząc powyższe rozważania natury teoretycznej na grunt niniejszej sprawy bezsporne było, iż obwinionyP. M. (1)dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia. W niniejszej sprawy poza sporem pozostawało bowiem czy to kierujący pojazdem markiM.doprowadził do powstania owego relewantnego prawnie skutku. Spór w tej sprawie osadzał się bowiem w kontekście ustalenia czyP. M. (1)był kierowcą tego pojazdu. Niemniej jednak wypada zaznaczyć, iż to pojazd kierowany przezM. P. (1)posiadał pierwszeństwo przejazdu, wyznaczone świecącym się światłem zielonym dla jego kierunku jazdy. Konsekwentnie pojazd markiM.w chwili zdarzenia wobec sygnalizacji świetlnej o kolorze czerwonym winien bezwzględnie zatrzymać się i zaniechać kontynuowania jazdy we wskazanymi kierunku. Bezsporne jest natomiast stwierdzenie, iż owo zdarzenie miało miejsce naulicy (...)wN., która to droga z całą pewnością stanowi desygnat drogi publicznej przez, co spełnione zostało znamię modalizujące z art. 86 § 1 k.w. Jednocześnie nie ulega żadnej wątpliwości, iż naruszenie przez obwinionego owej rudymentarnej dla ruchu drogowego zasady pozostawało w adekwatnym związku przyczynowo – skutkowym z wystąpieniem bezpośredniego zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego, które to zagrożenie zogniskowało się w kolizji rzeczonych pojazdów. Nadto z uwagi na wyniki badania stanu trzeźwościP. M. (1)oczywistym jest stwierdzenie, iż pozostawał on wówczas w stanie nietrzeźwości. Co więcej należało zważyć, iż obwiniony w sposób umyślny naruszył ową zasadę chroniącą przed wystąpieniem skutku, albowiem nie sposób inaczej ocenić wjazdu na skrzyżowanie pomimo widocznej sygnalizacji świetlnej nakazujące natychmiastowe zatrzymanie pojazdów.E.zachowanieP. M. (1)wypełniło znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu wykroczenia.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż powyższe zachowanie było czynem społecznie szkodliwym, co było potęgowane poprzez kolizje drogową z udziałem dwóch pojazdów, które to zdarzenie drogowe poniosła za sobą konkretne skutki finansowe. Nadto z uwagi na fakt, że zdarzenie miało miejsce na ruchliwym fragmencie jezdni, istniało istotne ryzyko, że owo zachowanie może skończyć się gorszymi skutkami, a nawet obrażeniami dla osób trzecich. Stopień społecznej szkodliwości tego czynu był także intensyfikowany przez rozmiar stanu nietrzeźwości obwinionego jak i powagą złamanych przez niego reguł ruchu drogowego oraz samym faktem ich rozmyślnego naruszenia.
W świetle opinii biegłego psychiatry nie ulega wątpliwości, iżP. M. (1)ponosi winę za przypisany mu czyn zabroniony. W tej materii należy wskazać, iż obwiniony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia jego czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Do tego Sąd dostrzegł, iż obwiniony czynu tego nie popełnił w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. NadtoP. M. (1)jako osoba dorosła powinna doskonale zdawać sobie sprawę z istotności zachowania ostrożności w ruchu drogowym nakazującym stosować się do sygnalizacji świetlnej, a także zaniechania prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości. Stąd też należało ocenić, iż czyn obwinionego był zachowaniem zawinionym w świetle normatywnej teorii winy statuowanej w art. 1 § 2 k.w.
W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał obwinionegoP. M. (1)za winnego wykroczenia stypizowanego w art. 86 §2 k.w.
Jednocześnie w punkcie 2 wniosku o ukaranieP. M. (1)zarzucono popełnienie wykroczenia określonego w art. 94 § 1 k.w. Zgodnie z treścią tego przepisu odpowiedzialności za ten typ czynu zabronionego podlega ten kto to na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny. Bezsporne jest, iż ów typ jest typem powszechnym formalnym z działania. Nadto dokonując subsumpcji ustaleń faktycznych do wyżej wskazanej normy sankcjonującej należy zważyć, iżP. M. (1)prowadził pojazd mechaniczny tj. samochód osobowy markiM., na drodze publicznej tj.ulicy (...)wN.. Do tego nie ulega wątpliwości, iżP. M. (1)nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, do prowadzenia których upoważnia posiadanie prawa jazdy kategorii B. Nadto oczywistym jest, iż obwiniony tego czynu dopuścił się w sposób umyślny. W ocenie Sądu Rejonowego owo działania oskarżonego jest społecznie szkodliwe, gdyż obwiniony swoim zachowaniem zamanifestował brak poszanowania do obowiązujących reguł ruchu drogowego. Co więcej swoim zachowaniem obwiniony ( z uwagi na brak umiejętności kierowania pojazdami i znajomości przepisów ruchu drogowego) spowodował abstrakcyjne niebezpieczeństwo dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji. Podobnie należy odwołać się do powyższych rozważań dotyczących ponoszenia przez obwinionego winy za przypisane mu wykroczenie. Równocześnie Sąd Rejonowy w pełni podziela zaproponowany przez oskarżyciela publicznego model rozbicia tych dwóch zachowań jako dwóch odrębnych czynów. Należy bowiem odróżnić zachowanie obwinionego polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego bez uprawnień, co spowodowało abstrakcyjne zagrożenie dla dobra prawnego od naruszenia przez niego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które doprowadziło do powstania konkretnego niebezpieczeństwa, a w ustalonym stanie faktycznym kolizji pojazdów. Owo naruszenie było bowiem odrębnym aktem woli obwinionego i jako takie winno być uznane jako odrębny czyn. Należy jednocześnie zauważyć, iż takie rozumienie tego problemu uznał także za właściwe Sąd Najwyższy na gruncie problem zbiegu występku zart. 178a k.k.i występku zart. 177w zw. zart. 178 k.k.– chociażby w uchwale I KZP 4/02 powielanej później w wielu innych orzeczeniach. Tym samym w niniejszej sprawie nie zaktualizowała się podstawa do zastosowania instytucji idealnego zbiegu przepisów statuowanej wart. 9 § 1k.w.
W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie II wyroku uznał obwinionegoP. M. (1)za winnego wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.
Odnośnie orzeczenia o karze i środkach karnych:
Zgodnie z treścią art. 9 § 2 k.w. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż zestawienie sankcji grożących za wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. i art. 86 § 2 k.w. nie pozostawia wątpliwości, iż podstawą wymiaru kary dla obwinionegoP. M. (1)powinien być art. 86 § 2 k.w. Przepis ten uprawnia Sąd do wymierzenia sprawcy takiego wykroczenia kary aresztu do 14 dni albo kary grzywny. Natomiast art. 33 § 1 i 2 k.w. wskazuje, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy zdecydował się na ukaranie obwinionegoP. M. (1)karą 1000 złotych grzywny. W przedmiotowej sprawie należało bowiem mieć na względzie szereg okoliczności obostrzających wymiar kary takich jak powaga naruszonych przez obwinionego reguł ostrożności – wjazd na skrzyżowanie pomimo czerwonego światła, stopień nietrzeźwości sprawcy kolizji - prawie 3 promile, dość istotny skutek w postaci zderzenia dwóch samochodów osobowych, które uległy dużym uszkodzeniom, spowodowanie zagrożenia dla dwójki pasażerów pojazdu markiA.. Nadto uwadze Sądu nie mógł też umknąć fakt, iż obwiniony czynu tego dopuścił się na jednej z głównychulic (...), nie posiadając formalnych uprawnień do kierowania pojazdami. Do tego należało mieć na względzie brak okoliczności limitujących winę obwinionego. Tym samym kara 1000 złotych grzywny w połączeniu z wymierzonym w punkcie IV wyroku środkiem karnym jawi się jako absolutne minimum, nawet mając na względzie złą sytuacje materialną obwinionego. Obwiniony musi bowiem w sposób dolegliwy odczuć naganność swojego zachowanie, którym równie dobrze mógł poczynić o znacznie bardziej poważne skutki. Nadto obwiniony pozostaje w chwili obecnej w separacji, nie łoży na utrzymanie swoich dzieci, także wiec jego sytuacja osobista nie sprzeciwia się tego rodzaju karze. Natomiast z uwagi na brak uprzedniej karalności obwinionego Sąd zdecydował się zaniechać wymierzeniuP. M. (1)kary aresztu, która to kara zważywszy na stopień społecznej szkodliwości czynów obwinionego również winna być rozważana w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Stąd też w punkcie III wyroku Sąd wymierzył obwinionemuP. M. (1)karę grzywny w kwocie 1000 złotych.
Jednocześnie zważywszy na okoliczności przedmiotowe tego czynu Sad Rejonowy zdecydował wymierzyćP. M. (1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, do kierowania którymi uprawnia posiadanie prawa jazdy kategorii B. W tym zakresie raz jeszcze należy zwrócić uwagę na poziom stężenia alkoholu w organizmie obwinionego, rodzaj naruszonej przez niego reguł ostrożności, skutków kolizji czy faktu prowadzenia pojazdu pomimo braku ku temu stosowanych uprawnień. To wszystko implikowało konieczność orzeczenia wobec obwinionego środka karnego. Podstawą tego orzeczenia stanowiłart. 94 § 3k.w. co jest zgodne zart. 9 § 2 k.k.i wynika z faktu, że równolegle prowadzone jest postepowanie karne za występek zart. 178a § 1 k.k.i związanym z tym orzecznictwem. Do tego zgodnie z literalną treściąart. 29 § 2k.w. sąd orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów jest zobowiązany określić rodzaj pojazdu, którego ów zakaz dotyczy. Natomiast w realiach tej sprawy bezsporne pozostawało, iż wykroczenia były związane z ruchem samochodów osobowych. Stąd też ów zakaz także dotyczył tego rodzaju pojazdów. W związku z powyższym w punkcie IV wyroku Sąd wymierzyłP. M. (1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do kierowania którymi uprawnia posiadanie prawa jazdy kat. B na okres roku.
Natomiast w punkcie V wyroku Sąd Rejonowy orzekł w przedmiocie kosztów procesu na podstawieart. 119 § 1 k.p.s.w., który to przepis konstytuuje zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd Rejonowy uznał, iż w niniejszej sprawie zastosowaniu tej zasady nie sprzeciwiają się zarówno względy słuszności jak i kwestie natury majątkowej. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż obwiniony jest dorosłym mężczyzną w sile wieku i bez wątpienia jest on w stanie chociażby w sposób dorywczy ponieść niewielkie przecież koszty sądowe w łącznej kwocie 200 złotych. Nadto zwolnienie obwinionego od ponoszenia tych kosztów pozostawałoby rażąco sprzeczne właśnie z względami słuszności zważywszy na okoliczności przedmiotowe przypisanychP. M. (1)czynów.
W związku z powyższym Sąd Rejonowy orzekł jak w części dyspozytywnej uzasadnianego wyroku