Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmE 389/18
Data wyroku: 2020-12-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Ewa Malinowska
Słowa kluczowe: Kary pieniężne URE, Energetyczne prawo
Podstawa prawna: art. 56 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 56 ust. 2, 3 i 6 ustawy z 10.04.1997 r. – Prawo energetyczne

Sygn. aktXVII AmE 389/18

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 grudnia 2020 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentóww składzie:

Przewodniczący

Sędzia Sądu Okręgowego Ewa Malinowska

Protokolant –

Sekretarz sądowy Joanna Nande

po rozpoznaniu 1 grudnia 2020 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z odwołaniaW. B.
przeciwkoPrezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej
na skutek odwołaniaW. B.od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 5 sierpnia 2018 r. Nr(...)(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w punkcie 2 w ten sposób, że nałożoną na przedsiębiorcę karę zmniejsza z kwoty 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych do kwoty 5.000 (pięć tysięcy) złotych;

2
znosi pomiędzy stronami koszty procesu .

SSO Ewa Malinowska
XVII AmE 389/18

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2018 r. wydaną w sprawie Nr(...).(...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na podstawieart. 56 ust. 1 pkt 12w związku zart. 56 ust. 2, ust. 3 i 6 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne(Dz. U. z 2018 r. poz. 755 z późn. zm.) oraz w związku zart. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2017 poz. 1257 z późn. zm.); po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnejW. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą:FIRMA (...)W. B.z siedzibą wG.(poprzednia nazwa:FIRMA (...); poprzednia siedziba:M.), w związku z ujawnieniem, w prowadzonej przez niego koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, nieprawidłowości, polegających na prowadzeniu tej działalności w sposób niezgodny przepisem§ 97 ust. 1 pkt 2 i § 177 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie(Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.); orzekł,  że
1.W. B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą:FIRMA (...)W. B.z siedzibą wG.(zwany dalej „Przedsiębiorcą"), naruszył warunek 2.2.1. udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 26 czerwca 2008 r. nr(...)koncesji na obrót paliwami ciekłymi poprzez prowadzenie koncesjonowanej działalności gospodarczej, na stacji paliw usytuowanej w(...), (w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 16 stycznia 2017) w sposób niezgodny z przepisem § 97 ust. 1 pkt 2 i § 177 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
2. Za działania opisane w punkcie 1, wymierzyłW. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą:FIRMA (...)W. B.z siedzibą wG.karę pieniężną w wysokości 10 000 zł .
(decyzja k. 5-15)
PowódW. B.złożył odwołanie od tej decyzji zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenieart. 56 ust. 1 pkt 12, 56 ust. 6 ustawy Prawo energetyczne.,art. 7a, 9, 11 kpa. Zarzucając powyższe wniósł o uchylenie decyzji.
(odwołanie k. 17-22)
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, po dokonaniu analizy zarzutów odwołania stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie i brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Tym samym, organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie odwołania i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
(odpowiedź na odwołanie, k. 33-38)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W. B.prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą:FIRMA (...)W. B.z siedzibą wG.na podstawie decyzji z dnia 26 czerwca 2008 r. nr(...)o udzieleniu koncesji na obrót paliwami ciekłymi wydanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na okres od 5 lipca 2008 r. do 5 lipca 2018 r.
W koncesji zapisano warunek w punkcie 2.2.1., zgodnie z którym „Koncesjonariusz jest obowiązany do utrzymywania stanu technicznego oraz wyposażenia obiektów, instalacji i urządzeń zapewniających wysoką efektywność i najlepszą jakość wykonywanej działalności objętej niniejszą koncesją z uwzględnieniem racjonalnego poziomu kosztów, przy zachowaniu obowiązujących przepisów określających wymogi techniczne, w tym metrologiczne, jakościowe i ochrony środowiska oraz do przestrzegania przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, w tym w szczególności w zakresie bezpieczeństwa pożarowego oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia".
(decyzja k. 35-40 akt adm.)
W dniu 13 czerwca 2008 r. w toku postępowania o udzielenie koncesji przedsiębiorca złożył oświadczenie, że zgodnie z przepisami wyposaży posiadane stacje paliw wG.iJ.w urządzenia jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw do dnia 31 grudnia 2012 r.
(oświadczenie k. 34 akt adm.)
Koncesja ta wygasła w dniu 16 stycznia 2017 r. w związku z niezłożeniem w terminie wniosku o jej zmianę na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianieustawy Prawo energetyczneoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1165).
(okoliczność niekwestionowana)
Powód złożył wniosek o udzielenie mu nowej koncesji na obrót paliwami ciekłymi. W trakcie postępowania administracyjnego został zobowiązany m.in. do przedstawienia dokumentów potwierdzających, że eksploatowana przez niego stacja paliw w miejscowościG.została wyposażona w urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych.
(fakt niesporny)
W dniu 27 kwietnia 2017 r. powód zmodyfikował swój wniosek i wystąpił o wydanie koncesji na prowadzenie obrotu paliwami ciekłymi jedynie na stacji paliw wJ.w związku z dużym nakładem kosztów, jakie musi ponieść w celu wyposażenia stacji paliw wG.w urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych m.in. sond pomiarowych. Jednocześnie przedsiębiorca napisał, że po doposażeniu i dokończeniu modernizacji przedsiębiorstwo złoży stosowne dokumenty o wydanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi na stacji paliw wG..
(pismo k. 68 akt adm.)
W kolejnym piśmie z dnia 27 kwietnia 2017 r. powód napisał, że po dniu 16 stycznia 2017 r. do 13 lutego 2017 r. prowadził działalność polegającą na obrocie paliwami ciekłymi i że nie wiedział, że została mu zawieszona koncesja z dnia 26 czerwca 2008 r. Działalności na tej stacji zaprzestał po otrzymani pisma od Prezesa URE w dniu 13 lutego 2017 r.
(pismo k.70-72 akt adm.)
Decyzją z dnia 15 maja 2017 r. nr(...)(...), udzielono Przedsiębiorcy koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwami ciekłymi nr(...)na okres od 15 maja 2017 r. do 31 grudnia 2030 r. z następującym brzmieniem przedmiotu i zakresu działalności:
„Przedmiot działalności objętej niniejszą koncesją stanowi działalność gospodarcza w zakresie obrotu paliwami ciekłymi oznaczonymi następującymi kodami CN:

-

gazem płynnym ((...)):(...),(...),(...),(...), z wyłączeniem mieszanin propanu-butanu uzyskiwanychwprocesach uzdatniania płynów złożowych;

benzynami silnikowymi:(...);

olejami napędowymi:(...),

przy wykorzystaniu stacji paliw zlokalizowanej wJ.(...)."
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego o zmianę powyższej koncesji, Przedsiębiorca przedłożył m.in. fakturę VAT z dnia 12 czerwca 2017 r. nr(...)potwierdzającą montaż urządzeń służących do pomiaru i monitorowania stanów magazynowanych produktów naftowych na stacji paliw wG..
W dniu 11 lipca 2017 r., na wniosek Przedsiębiorcy, Prezes UREdecyzją nr (...)
(...), sprostowaną postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. nr(...).(...).(...)(...), zmienił udzieloną Przedsiębiorcy koncesję na obrót paliwami ciekłymi, rozszerzając jej przedmiot i zakres również o ww. stację paliw wG..
(decyzja k. 73-79, faktury, k. 81-83, decyzja k. 73-83, 84-88, postanowienie k. 90-99)
W dniu 2 marca 2018 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiadomił powoda o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z ujawnieniem w prowadzonej przez przedsiębiorcę koncesjonowanej działalności gospodarczej, w zakresie obrotu paliwami ciekłymi nieprawidłowości polegających na naruszeniu warunków koncesji z dnia 26 czerwca 2008 r., poprzez prowadzenie koncesjonowanej działalności w sposób niezgodny z przepisami§ 97 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.
(zawiadomienie k. 1-3 akt adm.)
W roku 2017 z tytułu koncesjonowanej działalności gospodarczej przedsiębiorca osiągnął przychód w wysokości(...)zł.
(okoliczność niekwestionowana)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego lub na podstawie niekwestionowanych twierdzeń stron.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w zakresie wysokości kary nałożonej na przedsiębiorcę.
Zgodnie z treścią przepisu§ 97 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2014 r. poz. 1853 z pózn. zm.)stacje paliw płynnych powinny być wyposażone w urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych. Natomiast § 177 tego rozporządzenia stanowi, że stacje paliw płynnych użytkowane albo wybudowane przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia powinny być wyposażone do dnia 31 grudnia 2013 r. w urządzenia, o których mowa§ 97 ust. 1 pkt 2 i 3.
W koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej przedsiębiorcy na okres od 5 lipca 2008 r. do 5 lipca 2018 r., zapisano warunek w punkcie 2.2.1., zgodnie z którym „ Koncesjonariusz jest obowiązany do utrzymywania stanu technicznego oraz wyposażenia obiektów, instalacji i urządzeń zapewniających wysoką efektywność i najlepszą jakość wykonywanej działalności objętej niniejszą koncesją z uwzględnieniem racjonalnego poziomu kosztów, przy zachowaniu obowiązujących przepisów określających wymogi techniczne, w tym metrologiczne, jakościowe i ochrony środowiska oraz do przestrzegania przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, w tym w szczególności w zakresie bezpieczeństwa pożarowego oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia".
Przedsiębiorca po dniu 31 grudnia 2013 r. w okresie obowiązywania udzielonej przez Prezesa URE ww. koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 26 czerwca 2008 r.  prowadził na stacji paliw płynnych położonej w miejscowościG.przyul. (...)działalność gospodarczą polegającą na obrocie paliwami ciekłymi bez wyposażenia stacji w urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych.
Wynika to z pisma z dnia 27 kwietnia 2017 r. (k. 68 akt adm.) jak i z faktur (k. 81-83 akt adm.) z czerwca 2017 r. Z dokumentów tych ponadto wynika, że ostateczne dostosowanie tej stacji do wskazanych w tym rozporządzeniu wymogów nastąpiło w dniu 12 czerwca 2017 r.
Należy zgodzić się z pozwanym, że fakt, iż eksploatowana przez Przedsiębiorcę stacja paliw położona w miejscowościG.przyul. (...), nie była wyposażona we wskazane wyżej urządzenia techniczne oznacza, iż Przedsiębiorca nie spełniał warunków technicznych określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu. To z kolei oznacza to, że przedsiębiorca naruszył warunek 2.2.1 udzielonej mu koncesji.
Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 PE, iż karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji.
Odnosząc się do zarzutów powoda zgodzić należy się z pozwanym, że regulacja ta nie ogranicza czasowo możliwości wymierzenia kary. Do czasu wygaśnięcia koncesji tj. do 16 stycznia 2017 r. powód był zobowiązany do przestrzegania jej zapisów i warunków z niej wynikających. Od 1 stycznia 2014 r. zgodnie z przywołanymi zapisami rozporządzenia powód powinien wyposażyć stację paliw wG.w system służący do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych. Jak wynika z nadesłanej przez niego korespondencji uwzględnionej przez pozwanego w toku postępowania administracyjnego urządzenia te zostały zainstalowane dopiero w czerwcu 2017 r. Oznacza to, że stacja paliw eksploatowana przez powoda nie spełniała warunków technicznych niezbędnych do uzyskania koncesji na dzień 27 kwietnia 2017 r. (data pisma powoda) zgodnie a z art. 33 ust. 1 pkt 3 PE. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodów, które podważałyby ustalenia dokonane przez Prezesa URE.
Jednocześnie Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w uchwale  Sądu Najwyższego z 9 lipca 2019 r., I NSZP 1/19, że nałożenie na koncesjonariusza kary pieniężnej za nieprzestrzeganie obowiązku wynikającego z koncesji (art. 56 ust. 1 pkt 12 PE) jest dopuszczalne także wtedy, gdy obowiązek ten można zrekonstruować z przepisów powszechnie obowiązującego prawa dotyczących działalności koncesjonowanej.
Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu cytowanej uchwały, przepisyprawa energetycznegogwarantują ochroną ważnych dóbr publicznych i prywatnych oraz publicznych i prywatnych praw podmiotowych. Ich przestrzeganie powinno być zabezpieczone skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi sankcjami administracyjnymi. Taką sankcją jest zaś kara pieniężna za nieprzestrzeganie obowiązku wynikającego z koncesji (art. 56 ust. 1 pkt 12PE).
Przedstawione przez Przedsiębiorcę wyjaśnienia wskazujące, iż na wezwanie Prezesa URE wykonał obowiązek wyposażenia użytkowanej stację paliw płynnych w urządzenia do monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych przed wszczęciem postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, nie uwalnia go od poniesienia odpowiedzialności za użytkowanie tej stacji przez długi okres z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie bezspornie bowiem ustalono, iż w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 16 stycznia 2017 r. Przedsiębiorca użytkował stację paliw płynnych w miejscowościG.bez wymaganych urządzeń.
Przedsiębiorca przed wydaniem koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 26 czerwca 2008 r. miał wiedzę o technicznych wymogach, które powinny spełniać stacje paliw, w tym wymogu wyposażenia ich w urządzenia do monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych w momencie wydania koncesji na obrót paliwami ciekłymi w 2008 r., co potwierdził w swoim zobowiązaniu złożonym w dniu 13 czerwca 2008 r. w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego udzielenie tej koncesji, iż „zgodnie z przepisami wyposaży posiadane stacje paliw wG.i wJ.w urządzenia jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw do dnia 31.12.2012r." (k.34 akta dm.)
Rację ma pozwany wskazując na to, że treść przepisu § 97 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia od dnia wydania koncesji z dnia 26 czerwca 2008 r. do dnia jej wygaśnięcia (w dniu 16 stycznia 2018 r.) nie uległa zmianie („Stacje paliw płynnych powinny być wyposażone urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych"). Zmiana przepisów w tym zakresie dotyczyła jedynie przesunięcia ostatecznego terminu wyposażenia stacji paliw w ww. urządzenia „do 31 grudnia 2013 r.", co nie zmienia faktu, iż Przedsiębiorca zobowiązał się do wyposażenia eksploatowanych przez siebie stacji paliw w urządzenia jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw do dnia 31.12.2012 r., czego w odniesieniu do stacji paliw wG.nie uczynił do dnia 12 czerwca 2017 r. Z powyższych względów Sąd nie podziela zarzutów odnoszących się do naruszeniaart. 7a i 81 k.p.a.W niniejszym stanie faktycznym nie pojawił się żaden nowy obowiązek, a przepisy w zakresie warunków technicznych i obowiązujący w tym zakresie stan prawny nie budziły wątpliwości, a powód był ich świadomy. Rację ma bowiem pozwany, w świetle podniesionych powyżej okoliczności, twierdząc że nie można przyjąć nieświadomości działań Przedsiębiorcy. Rację ma także pozwany twierdząc, że działalność polegająca na obrocie paliwami ciekłymi, prowadzona z wykorzystaniem określonej infrastruktury technicznej, w szczególności przy użyciu stacji paliw płynnych jest działalnością, która może negatywnie oddziaływać na środowisko. Ze względu na powyższe w rozporządzeniu technicznym w sprawie baz i stacji paliw, na podmioty eksploatujące stacje paliw płynnych nałożono szereg obowiązków w zakresie wyposażenia tych obiektów w określone urządzenia i instalacje mające na celu ograniczenie tego negatywnego wpływu. Wymagania w tym zakresie zostały określone m.in. w przepisie § 97 ust. 1 tego rozporządzenia, zaś graniczna data dostosowania istniejących stacji paliw do wymogów powołanego przepisu została określona w jego § 177 (31 grudnia 2013 r.). Przedsiębiorca, nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku w zakresie wyposażenia stacji paliw płynnych w miejscowościG.we skazane wyżej urządzenia, co oznacza, że w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 16 stycznia 2017 r. użytkował tę stację w sposób niezgodny z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu technicznym w sprawie baz i stacji paliw, przez co naruszał warunki koncesji. Powoda jako profesjonalistę obowiązuję podwyższone wymagania w zakresie należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej, tym bardziej, że jest to działalność koncesjonowana.
Wobec powyższego należy stwierdzić, iż Przedsiębiorca swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 56 ust. 1 pkt 12 PE, co uzasadnia nałożenie na niego kary zgodnie z brzmieniem tego przepisu.
Stosownie doart. 56 ust. 6 ustawy - Prawo energetyczneustalając wysokość kary należy uwzględnić stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie przedsiębiorcy i jego możliwości finansowe. Prezes URE nie znalazł podstaw do zastosowania względem Przedsiębiorcy przepisuart. 56 ust. 6a ustawy - Prawo energetyczne, zgodnie z którym Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek. W ocenie Sądu stanowisko to było słuszne. Nie można przyjąć, że prowadzenie działalności na stacji paliw bez wymaganych urządzeń i instalacji zabezpieczających środowisko naturalne przed negatywnym skutkiem tej działalności stanowi czyn o znikomej szkodliwości. Wyposażenia stacji paliw płynnych w te urządzenia gwarantuje ich prawidłową eksploatację techniczną i zapobiega także jej negatywnemu na środowisko.  Prezes URE uwzględnił jednak w powyższym przypadku fakt, iż Przedsiębiorca usunął stwierdzone nieprawidłowości.
Okolicznością obciążającą jest niewątpliwie to, że Przedsiębiorca nie wyposażył użytkowanej stacji paliw płynnych, w urządzenia, o których mowa wyżej przez okres ponad 3 lat, od dnia kiedy ustawodawca usytuował ten obowiązek w obowiązującym systemie prawnym.
Jako okoliczność obciążającą prawidłowo uwzględniono fakt, że przedsiębiorca był już karany za działania lub zaniechania określone w przepisieart. 56 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczneza nieprzestrzeganie warunków udzielonej koncesji - decyzją z dnia 17.06.2014 r.
Zgodnie z treściąart. 56 ust. 3 ustawy - Prawo energetyczne, wysokość kary pieniężnej nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość kary nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że w roku podatkowym 2017, z tytułu prowadzonej przez Przedsiębiorcę koncesjonowanej działalności gospodarczej osiągnął on przychód w wysokości(...)zł i dochód w wysokości(...)zł. Oceniając możliwości finansowe powoda Sąd uznał, że u kara w wysokości 5.000 zł będzie adekwatna do możliwości finansowych przedsiębiorcy i spełni swoje cele określone wustawie prawo energetyczne.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty odwołania są zasadne w odniesieniu do wysokości kary nałożonej na przedsiębiorcę i na podstawieart. 47953§ 2 k.p.c.orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c.
SSO Ewa Malinowska