Sąd Rejonowy w Szczytnie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 717/22
Data wyroku: 2022-12-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Marcin Borodziuk

Sygn. akt I C 717/22 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 grudnia 2022 r.
Sąd Rejonowy w Szczytnie, I Wydział Cywilny,
w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Marcin Borodziuk

Protokolant:

sekretarz sądowy Agnieszka Zegartowska

po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. w Szczytnie na rozprawie
sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - NadleśnictwaS.
przeciwko(...) Spółce Akcyjnejz siedzibą wL.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego(...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wL.na rzecz powoda Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - NadleśnictwaS.kwotę 613,93 (sześćset trzynaście 93/100) złotych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 216,54 złotych od dnia 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,
- 189,40 złotych od dnia 29 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,
- 207,99 złotych od dnia 07 maja 2022 r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanego na rzecz powoda, tytułem zwrotu kosztów procesu, kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się nakazu do dnia zapłaty;

III
nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Szczytnie kwotę 100 (sto) złotych, tytułem opłaty od pozwu, od której uiszczenia powód był zwolniony z mocy ustawy.

Sygn. akt I C 717/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 14 grudnia 2022 roku
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Zgodnie zart. 5058§ 4 k.p.c.w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza tysiąca złotych, uzasadnienie wyroku ogranicza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Od uznania sądu opartego na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy zależy rozszerzenie tego uzasadnienia o pozostałą treść określoną wart. 3271§ 1 k.p.c.
W niniejszej sprawie nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające przytaczanie pełnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny kwestii prawnej, tj. wykładni zapisów umowy stron z 16 października 2013 roku, a konkretnie § 5 ust. 4 i 6 tej umowy, posługujących się zwrotem „decyzji ostatecznej”.
O ile sam zwrot „ostateczny” oznacza ostatni etap jakiegoś działania lub procesu i nie ulegnie już zmianie, o tyle użycie go w odniesieniu do decyzji administracyjnej wymaga sięgnięcia do dyrektyw wykładni charakterystycznej dla języka prawniczego. Gdy dany termin został zdefiniowany w języku prawnym, należy nadać mu takie znaczenie, które przypisał mu prawodawca (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 93).
Zgodnie zart. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.
Pomiędzy stronami bezsporne jest, że Skarb Państwa – Państwowego Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe NadleśnictwoS.wnosił odwołanie od decyzji określających wymiar podatku. Wydane w następstwie decyzje organu odwoławczego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego wO.-miały zatem charakter ostateczny w rozumieniu powołanego przepisu prawa.
Pozwany w niniejszej sprawie próbował wywodzić, że powód był zobowiązany do wykorzystania dalszych środków prawnych w celu wzruszenia niekorzystnych decyzji administracyjnych. Skorzystanie z takich środków w ocenie Sądu nie zmieniłoby jednak charakteru decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wO.. Ponadto byłyby to działania wykraczające poza obowiązki powoda, spoczywające na nim stosownie do § 5 umowy stron, zważywszy na fakt, iż ust. 3 tego zapisu traktuje o wydaniu decyzji, od której przysługują „zwyczajne” środki odwoławcze. Takim środkiem odwoławczym w postępowaniu podatkowym jest odwołanie (art. 220 § 1 Ordynacji).
Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest zwyczajnym środkiem odwoławczym. Gdyby podzielić stanowisko pozwanego, doszłoby w istocie do wypaczenia prawnego rozumienia pojęcia decyzji ostatecznej.
Interpretacja omawianych zapisów umownych zaprezentowana przez pozwanego narusza przy tym zakaz wykładni per non est, tj. takiej wykładni, w wyniku której część tekstu (tu: „zwyczajne”) okazałaby się użyta w sposób zbędny (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 106).
Oceny tej nie zmieniają zeznania świadkaD. T.. Wymieniona jest księgową pozwanego i nie uczestniczyła w zawieraniu umowy z 16 października 2013 roku. Jej wiedza ograniczała się do kwestii sposobu realizacji podobnych umów, zawieranych z innymi nadleśnictwami, co było nieistotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Pozwany ma zatem obowiązek wyrównania powodowi kwoty zapłaconego podatku, stosownie do § 5 ust. 4 umowy stron.
O odsetkach za opóźnienie rozstrzygnięto na podstawieart. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w pkt I wyroku.
W pkt II Sąd na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.obciążył pozwanego, jako stronę przegrywającą w procesie, kosztami zastępstwa procesowego powoda w wysokości wynikającej z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
W pkt III Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych obciążył pozwanego opłatą od pozwu, od której uiszczenia powód był zwolniony z mocy ustawy.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

S., 22 grudnia 2022 r.