Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 29/14
Data wyroku: 2021-12-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Wioletta Sychniak

Sygn. akt I C 29/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 grudnia 2021 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Wioletta Sychniak
po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 roku w Łodzi
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa Skarbu Państwa – Prezydenta MiastaŁ.
przeciwkoPrzedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowemu (...) Spółce AkcyjnejwŁ.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoPrzedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego (...) Spółki AkcyjnejwŁ.na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta MiastaŁ.kwotę 10 362 (dziesięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt dwa) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 1 kwietnia 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;

2
umarza postępowanie w pozostałym zakresie;

3
nakazuje pobrać od pozwanegoPrzedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego (...) Spółki AkcyjnejwŁ.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 2934 (dwa tysiące dziewięćset trzydzieści cztery) złote tytułem opłaty od pozwu, od której uiszczenia jest zwolniony powód.

Sygn. akt I C 29/14

UZASADNIENIE
W pozwie złożonym 18 października 2013 roku MiastoŁ.wniosło o zasądzenie odPrzedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowego (...) Spółki AkcyjnejwŁ.kwoty 58 665,38 złotych z odsetkami od dnia 1 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwana Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntu oznaczonego jakodziałka nr (...), położonego wŁ.przyul. (...), obrębie(...)Nieruchomość stanowi własność SkarbuP.i jest uregulowana wksiędze wieczystej Kw nr (...). Pozwana jest zobowiązana do uiszczania w terminie do 31 marca każdego kolejnego roku opłaty za użytkowanie wieczyste, która od 1 stycznia 2010 roku wynosi 58 665,38 złotych Opłata za 2013 rok nie została uiszczona./pozew k. 2-3/
W dniu 29 października 2013 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając powództwo w całości./nakaz zapłaty k. 19/
Pozwana Spółka skutecznie wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, zaskarżając nakaz w całości. Podniosła, że pierwotna umowa o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste nie wskazuje przeznaczenia i celu, na jaki nieruchomość została oddana, co wyklucza możliwość naliczenia opłaty z uwagi na treść przepisów regulujących opłaty za użytkownie wieczyste. Nadto Pozwana pozostaje w sporze ze stroną powodową co do wysokości należnej opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu. W ocenie strony pozwanej nie ma podstaw do stosowania stawki 3% przy naliczaniu opłaty za użytkowanie wieczyste, a uzasadniona jest stawka 1%./sprzeciw k. 23-26/
W piśmie złożonym 23 maja 2014 roku Powód sprecyzował żądanie i wniósł o zasądzenie od Pozwanej kwoty 10 362 złotych z ustawowymi odsetkami od 1 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty oraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód przyznał, że na skutek aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, została ona obniżona do 10 362 złotych, począwszy od 1 stycznia 2013 roku.
W piśmie przygotowawczym złożonym 21 lutego 2020 roku Powód potrzymał swoje stanowisko w sprawie. Jednocześnie cofnął pozew co do kwoty 48 303,38 złotych ze zrzeczeniem się roszczenia. Wyjaśnił, że częściowe cofnięcie pozwu wynika z faktu aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu, dokonanej orzeczeniem SKO wŁ., które zapadło po wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie. Podkreślił, że Pozwana była w zwłoce z zapłatą opłaty za rok 2013, a więc dała powód do wytoczenia powództwa.
/pisma przygotowawcze k. 42-43, 384-385, 419, 505/
W pismach złożonych 28 września 2020 roku i 21 października 2021 roku Pozwana podtrzymała stanowisko w sprawie. Oświadczyła, że akceptuje konsekwencje wynikłe z faktu cofnięcia powództwa co do kwoty 48 303,38 złotych.
/pisma przygotowawcze k. 428, 509/

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
29 marca 1996 roku została zawarta umowa sprzedaży pomiędzy syndykiem masy upadłościZ. S.– właścicielkiPrzedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego (...)wŚ.iPrzedsiębiorstwem Produkcyjno - Handlowym (...) Spółką AkcyjnąwŁ.. Na mocy tej umowyPrzedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowe (...) Spółka AkcyjnawŁ.nabyła prawo użytkowania wieczystegodziałki gruntu nr (...)położonej wŁ.przyul. (...)wraz z prawem własności budynków stanowiących odrębną nieruchomość. /bezsporne, kopia umowy sprzedaży k. 12-17/
W 2009 roku Prezydent MiastaŁ.wykonujący zadania z zakresu Administracji Rządowej wypowiedział wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, położnego wŁ.pryul. (...), stanowiącegodziałkę nr (...)i zaproponował jej ustalenie na kwotę 58 665,38 złotych.
Pozwana Spółka otrzymała wypowiedzenie 14 września 2009 roku.
1 sierpnia 2013 roku sporządzono monit z wezwaniem do zapłaty zaległej opłaty za użytkowanie wieczyste za rok 2013 (58 665,38 zł), odsetek z tytułu opóźnienia (2590,92 zł) i kosztu wystawienia monitu (5,70 zł) – łącznie wezwanie opiewało na kwotę 61 262 złotych. Monit odręczono Spółce 8 sierpnia 2013 roku.
/wypowiedzenie k. 8-9, dowód doręczenia k. 10,
monit k. 5, dowód doręczenia k. 6/
(...) Spółka AkcyjnawŁ.wystąpiła 30 grudnia 2012 roku do Prezydenta MiastaŁ.o aktualizację opłaty rocznej ww gruntu w związku ze zmianą jego wartości. Prezydent MiastaŁ.odmówił dokonania aktualizacji opłaty rocznej, wobec czego Spółka wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wŁ.z wnioskiem o ustalenie, że odmowa aktualizacji opłaty rocznej jest nieuzasadniona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wŁ.orzeczeniem z 17 grudnia 2013 roku ustaliło od 1 stycznia 2013 roku opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego wŁ.przyul. (...), oznaczonego jakodziałka nr (...)o powierzchni 4311 m2, na kwotę 10 362 złotych.
/orzeczenie SKO k. 44-47/

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Zgodnie zart. 238 k.c.wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną. Opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego mają charakter cywilnoprawnego świadczenia okresowego i trzeba je spełniać periodycznie, przy czym w razie aktualizacji opłat należy spełniać świadczenie w wysokości zaktualizowanej. Opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego stanowią wynagrodzenie za możliwość korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu będącego własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami(t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 – dalej u.g.n.) stanowi, że za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Stosownie do treściust. 4tego przepisu, opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłata roczna za użytkowanie wieczyste jest świadczeniem okresowym, uiszczanym jednorazowo z góry za cały rok kalendarzowy.
(...) Spółka AkcyjnawŁ.jest użytkownikiem wieczystymdziałki gruntu nr (...), położonej wŁ.przyul. (...)i właścicielem budynków stanowiących odrębną nieruchomość. Zobowiązana jest uiszczać każdego roku opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że opłata roczna za użytkowanie wieczyste opisanego wyżej gruntu została zaktualizowana z inicjatywy właściciela gruntu (Skarbu Państwa) od 1 stycznia 2010 roku do kwoty 58 665,38 zł. Następnie została zaktualizowana ponownie orzeczeniem SKO wŁ.z 17.12.2013 r. Na mocy tego orzeczenia ustalono opłatę na 10 362 złotych, począwszy od 2013 roku.
Pozew w niniejszej sprawie dotyczy opłaty należnej za 2013 rok. Ostatecznie należna jest opłata roczna za użytkowanie wieczyste opisanego wyżej gruntu w kwocie 10 362 złotych i taką kwotę Sąd zasądził w punkcie 1. wyroku. Termin uiszczenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste określa przepis ustawy. Skoro do 31 marca 2013 roku Pozwana nie zapłaciła opłaty należnej za 2013 rok, to od 1 kwietnia 2013 roku pozostaje w opóźnieniu i w związku z tym, na podstawieart. 481 § 1 k.c., należą się odsetki za opóźnienie – zgodnie z zażądaniem pozwu. W dniu 1 stycznia 2016 roku weszła w życie nowelizacjakodeksu cywilnego– Ustawa z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1830), wedle której zmieniła się regulacja odsetek. Sąd zasądził zatem od Pozwanej na rzecz Powoda odsetki ustawowe do 31 grudnia 2015 roku, a ustawowe odsetki za opóźnienie od 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.
Przy ocenie zasadności powództwa Sąd nie wziął pod uwagę zarzutów zgłoszonych w sprzeciwie co do prawidłowości stawki, według której obliczana jest roczna opłata za użytkowanie wieczyste gruntu.
Przepisyart. 71i następnychustawy o gospodarce nieruchomościamiprzewidują tryb i sposób ustalania opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, a przepisyart. 77i następnych tej ustawy przewidują możliwość i tryb aktualizacji opłat rocznych. Skoro przewidziany został szczególny tryb ustalenia i aktualizacji opłaty rocznej, to nie jest dopuszczalne jej przesłankowe ustalanie lub weryfikacja w sprawie o zapłatę. Pozwana Spółka z powodzeniem wykorzystała tryb aktualizacji opłaty rocznej; wskutek postępowania przez nią zainicjowanego opłata została obniżona od 1 stycznia 2013 roku, ale Spółka nie jest zwolniona od tej opłaty w całości. Powinna należną opłatę uiścić, ale tego nie zrobiła, co czyni powództwo usprawiedliwionym.
Powód częściowo cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w części, tj. co do kwoty 48 303,38 złotych.
Cofnięcie pozwu jest skuteczne, wprawdzie nastąpiło po rozpoczęciu rozprawy, ale jest połączone ze zrzeczeniem się roszczenia i tym samym nie wymagało zgody Pozwanej (art. 203 § 1 k.p.c.). Cofnięcie to nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego, ani nie zmierza do obejścia prawa, ponieważ stanowi reakcję na wynik postępowania dowodowego. Nie zachodzą więc przesłanki niedopuszczalności cofnięcia pozwu, o których mowa wart. 203 § 4 k.p.c.Mając to na uwadze, Sąd w pkt. 2 wyroku na podstawieart. 355 k.p.c.umorzył postępowanie.
Co do zasady w sytuacji cofnięcia pozwu to na powodzie ciąży obowiązek poniesienia kosztów procesu. W takim wypadku uznaje się bowiem, że powód jest stroną przegrywającą sprawę i powinien uiścić koszty na podstawieart. 98 k.p.c.Po jego stronie leży więc także zwrot kosztów przeciwnikowi, jeśli ten złożył taki wniosek na podstawieart. 203 § 3 k.p.c.w dwutygodniowym terminie od zawiadomienia go o cofnięciu pozwu. Jak jednakże wskazuje się słusznie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, dopuszczalne jest odstępstwo od wskazanej powyżej zasady w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda.
W realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że Powodowi należy się, na podstawieart. 98 k.p.c.zwrot całości poniesionych kosztów procesu pomimo częściowego cofnięcia pozwu. Pozew został wniesiony 18 października 2013 roku i wówczas nie było orzeczenia SKO dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Z uzasadnienia orzeczenia SKO wŁ.wynika, że pozwana Spółka wystąpiła do tego organu z wnioskiem datowanym na 6 lipca 2013 r. o ustalenie, że odmowa aktualizacji opłaty jest nieuzasadniona. SKO rozpatrywało wniosek na rozprawach 16 listopada i 10 grudnia 2013 roku, a zatem już po wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie. W dacie wytoczenia powództwa aktualna była opłata w wysokości dochodzonej pozwem. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 78 ust. 4 u.g.n. złożenie wniosku do SKO nie zwalniało Pozwanej z uiszczenia opłaty w dotychczasowej wysokości. To przemawia za zasądzeniem na rzecz Powoda kosztów postępowania w pełnej wysokości. Składają się na nie koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł, ustalone zgodnie z§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r., poz. 490 t.j.).
Na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2257) w zw. zart. 98 k.p.c., Sąd obciążył Pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotą 2934 zł tytułem opłaty od pozwu, której nie miał obowiązku uiścić Powód.