Sąd Okręgowy w Toruniu
III Wydział Penitencjarny
Sygnatura akt: III Kow 662/21
Data wyroku: 2021-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON

Sygn. akt III Kow 662/21/el

POSTANOWIENIE
Dnia 29 czerwca 2021 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział III Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnychw składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego w Toruniu Mirosław Maleszka
Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Mikulska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w ToruniuW. K.
i przedstawiciela administracji Zakładu Karnego Nr 1 wG.por.M. B.
po rozpoznaniu wniosku skazanejP. K.
o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektroniczne

Sąd postanowił

I
na podstawieart. 43la§ 1, 3 kkwiart. 43lbkkwnie udzielić skazanejP. K., c.J.zezwolenia na odbywanie reszty zastępczej kary 182 (stu osiemdziesięciu dwóch) dni pozbawienia wolności orzeczonej w zamian za niewykonaną karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 12 listopada 2020r., sygn. akt II K 740/20 w systemie dozoru elektronicznego;

II
zwolnić skazaną od wydatków postępowania, którymi obciążyć Skarb Państwa

III
na mocyart. 98 § 2 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkwodroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia z ważnych przyczyn do 6 lipca 2021r.

UZASADNIENIE
SkazanaP. K.c.J.wniosła o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary 182 dni pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 740/20 w systemie dozoru elektronicznego. W uzasadnieniu wskazała, że przed osadzeniem mieszkała i pracowała wH.. Jej relacje z rodzicami poprawiły się, pomagała rodzicom finansowo. Podała także, że jej rodzice są schorowani, bezrobotni i nie mają żadnego źródła dochodu. Skazana ma 6-letniego syna oraz partnera, z którym planuje założyć rodzinę. Przestępstwo, za które została skazana było wydarzeniem incydentalnym. Skazana jest krytyczna wobec swojego postępowania. Chciałaby podjąć terapię psychologiczną oraz pracę.
Rozpatrując wniosek o udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, Sąd zważył, iż zgodnie z przepisemart.43la§1 kkwSąd penitencjarny może udzielić skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli zostały spełnione łącznie następujące warunki:
1) wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku i 6 miesięcy, a nie zachodzą warunki przewidziane wart. 64§2 kk;
2)jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary;
3)skazany posiada określone miejsce stałego pobytu;
4) osoby pełnoletnie zamieszkujące wspólnie ze skazanym wyraziły zgodę, o której mowa wart. 43h§3 kkw;
5) odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na przeszkodzie warunki techniczne, o których mowa wart. 43h§1 kkw.
W myślart. 43la§3 kkwskazanemu, który rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym, można udzielić zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego pozostałej części kary, jeżeli za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego.
Stosownie do treściart. 43lbkkww systemie dozoru elektronicznego może być odbywana także zastępcza kara pozbawienia wolności za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
Cytowane przepisy określają zatem przesłanki, przy spełnieniu których Sąd może zezwolić na wykonanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego.
Wskazać należy, że w istocie skazanej wymierzono karę, która nie przekracza 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności – spełniona jest zatem pierwszorzędna przesłanka ww. przepisu, nie zachodzą również warunki przewidziane wart. 64§2 kk. Skazana spełnia także wymóg posiadania określonego miejsca stałego pobytu. Zachodzą również warunki techniczne do odbywania przez skazaną kary w systemie dozoru elektronicznego. Spełniony został wymóg zgody zart. 43h§3 kkw.
W ocenie Sądu nie zostały jednak spełnione pozostałe przesłanki, jako że odbycie przez skazaną kary w systemie dozoru elektronicznego zdecydowanie nie byłoby wystarczające do osiągnięcia celów kary. Za udzieleniem zezwolenia na odbywanie kary w tymże systemie nie przemawiają również dotychczasowa postawa i zachowanie skazanej.
Skazana ma(...).K.przebywała w Izbie Wytrzeźwień. Skazana jednak minimalizuje skalę swojego problemu alkoholowego, postrzega siebie jako osobę współuzależnioną, problem z piciem przypisuje wyłącznie rodzicom. W tym miejscu warto podkreślić, że skazana w warunkach wolnościowych podejmowała leczenie odwykowe. Skoro w dalszym ciągu nie postrzega siebie jako osoby uzależnionej to terapię tę należy ocenić jako bezskuteczną.
Wobec skazanej zapadł dotychczas jeden prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa (k. 30 akt). Sąd ma świadomość, że beneficjentami uprzywilejowanego systemu odbywania kary pozbawienia wolności są skazani, którzy albo to sprzeniewierzyli się wymogom próby, albo dali dowód, że nie zasługują na karę wolnościową – a więc osoby zasługujące na odbywanie kary pozbawienia wolności, toteż najbardziej zobiektywizowanym kryterium selekcji skazanych, którzy winni skorzystać z uprzywilejowanego systemu odbywania kary pozbawienia wolności jest liczba dokonanych przez nich naruszeń prawa (nie samych wyroków skazujących). Jednorazowy konflikt z prawem nie plasuje skazanej na pułapie sprawców wymagających bezwzględnego pozbawienia wolności, niemniej jednak przemawia za tym postawa jaką prezentowała w warunkach wolnościowych, nieskuteczność podejmowanej próby leczenia, a przede wszystkim brak prognozy odnośne do niezakłóconego przebiegu resocjalizacji w warunkach w istocie wolnościowych. Skazana wyrokiem w sprawie II K 740/20 została skazana za znęcanie się fizycznie i psychiczne nad ojcem i matką. Skazana ubliżała rodzicom, poniżała ich, upokarzała krytykowała, rzucała w nich przedmiotami, popychała, szarpała, pluła matce w twarz, wykręcała ręce, kopała, biła po całym ciele. Nadto, na skutek dwukrotnego uderzenia pięścią w twarz spowodowała u matki obrażenia. Popełnienie przez skazaną w/w przestępstwa niewątpliwie świadczy o wysokim stopniu jej demoralizacji. I chociaż rzeczywiście skazana tylko jeden raz była karana za przestępstwo, to trudno mówić o incydentalnym zdarzeniu w kontekście rozciągniętego w czasie zachowania polegającego na zanęcaniu się nad rodzicami. Trudno też zaakceptować podnoszone we wniosku argumenty o incydentalności konfliktu z prawem, skoro skazana była też karana za wykroczenie znamienne zakłócaniem spokoju swoim sąsiadom.
To prawda, że skazana w toku odbywania kary nie sprawia trudności. Jednak do jednostki została doprowadzona, co także negatywnie wpisuje się w treść wniosku o udzielenie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Powyższe znajduje pełne wsparcie w doktrynie: „W literaturze [S. L.,Kodeks..., s. 244] wypowiedziano następujący pogląd: "Zgłoszenie się skazanego do zakładu karnego dowodzi tego, że skazany dobrowolnie poddał się karze i fakt ten powinien stanowić jeden z elementów oceny postawy skazanego, np. w związku z podejmowaniem decyzji o przeniesienie skazanego z zakładu zamkniętego do zakładu typu półotwartego lub otwartego (art. 89 § 1), przyznaniem skazanemu nagród polegających na opuszczeniu zakładu karnego (art. 138 § 1 pkt 7 i 8) czy w związku z oceną prognozy społecznej przy warunkowym zwolnieniu z reszty kary (art. 77 § 1 k.k.)". Pogląd ten jest trafny”. (Z. Hołda, LEX / Arche 2008, Komentarz do art. 79 Kodeksu karnego wykonawczego). Brak dobrowolności skazanej w poddaniu się resocjalizacji świadczy o braku samodyscypliny.
Trzeba nadto i to z całą mocą podnieść, że wykonywanie kary w systemie dozoru elektronicznego, wymaga ze strony osoby skazanej dużej samodyscypliny. Skazana nie rokuje takiego poziomu świadomości, jest bowiem osobą głęboko uzależnioną od alkoholu, bezkrytyczną wobec swojego problemu. Wprawdzie uzależnienie nie stanowi prawem usankcjonowanej negatywnej przesłanki decyzji o udzieleniu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Jednak bezspornym pozostaje, iż osoba uzależniona, daje mniejsze gwarancje niezakłóconego przebiegu resocjalizacji w warunkach(...)a to z tej racji, że nie jest w stanie prezentować swoją postawą takiego pułapu samodyscypliny, która wymagana jest w najmniej opresyjnym systemie wykonania kary pozbawienia wolności. Skazana właśnie do grona takich osób należy. Sąd ma obawy co do prawidłowego toku odbywania przez skazaną kary w tej uprzywilejowanej formule. Skazana w istocie nie jest krytyczna wobec swojego postępowania oraz uzależnienia od alkoholu, obciąża pokrzywdzonych co niewątpliwie źle rokuje.
W warunkach izolacji niewątpliwie winna zostać poddana stosownym oddziaływaniom w zakresie uzależnienia od alkoholu oraz ukończyć program z zakresu profilaktyki uzależnień, a także, z uwagi na prezentowane zachowania agresywne winna ukończyć program w zakresie przeciwdziałania przemocy. Tego rodzaju oddziaływania wobec skazanej, z uwagi na prezentowaną przez nią postawę w warunkach wolnościowych, są w warunkach izolacji ze wszech miar pożądane.
Skazana nie sprawdziła się w roli matki (syna skazanej wychowuje matka jego ojca biologicznego), córki (znęcała się nad rodzicami), sąsiadki (zakłócała spokój sąsiadom). Skazana wymaga innych metod resocjalizacji, niż w swoim centrum życiowym.
Sąd pokłada nadzieję w obecnym, a pierwszym dla skazanej pobycie w jednostce penitencjarnej (k. 14 akt), nabyciu doświadczeń, które staną się udziałem skazanej, a które winny pozytywnie procentować na przyszłość. Mówiąc wprost, w pobycie skazanej sąd upatruje efektów dla jej resocjalizacji jak w przypadku skazanych na tzw. karę dzieloną. Sąd żywi nadzieję, że odbycie przez skazaną kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji powstrzyma ją przed popełnianiem kolejnych przestępstw.
Z tych też względów, orzeczono jak w pkt. I sentencji.
O kosztach orzeczono na mocyart. 624§1 kkw zw. zart. 1§2 kkw.