Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1746/21
Data wyroku: 2022-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 1746/21

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., wydanym w sprawiez powództwaZakładu (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.przeciwkoJ. B.o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi:

1
zasądził odJ. B.na rzeczZakładu (...)i (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.kwotę11 273,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia22 września 2018r. do dnia zapłaty;

2
zasądził odJ. B.na rzeczZakładu (...)i (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwŁ.kwotę4 367 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wyrok ten wynikał z uznania, że zgodnie z żądaniem pozwu pozwany odpowiada za szkodę, którą wyrządził uszkadzając kanał sanitarny. Do wyrządzenia szkody doszło przy wykonywaniu przez pozwanego, jako świadczącego usługę budowlaną, przyłącza kanalizacji sanitarnej do nieruchomości położonej wŁ.przyulicy (...).
Apelację od powyższego wyroku złożył powód, który zanegował swoją odpowiedzialność za uszkodzenie spornego kanału sanitarnego. Skarżący podniósł, że inwestor zlecił innej osobie prace z użyciem koparki. W czasie tych prac doszło do uszkodzenia infrastruktury powoda. W apelacji podważano wiarygodność oświadczenia, które świadczyć miało o wzięciu przez pozwanego odpowiedzialności za szkodę. Skarżący żądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji.
W toku postępowania apelacyjnego dla pozwanego ustanowiono pełnomocnika z urzędu. W piśmie sporządzonym przez pełnomocnika podniesiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że uszkodzenia instalacji sanitarnej dokonała osoba działająca na zlecenie pozwanego, nie zaś inwestora. W piśmie sformułowano wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa oraz przyznanie pełnomocnikowi pozwanego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, co skutkuje uznaniem przez Sąd odwoławczy właściwie zbudowanej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia za własną.
W okolicznościach sprawy powstanie szkody i jej wysokość są bezsporne. Skarżący kwestionuje wyłącznie swoją odpowiedzialność za tę szkodę. Twierdzi, że to nie on odpowiada za działania operatora koparki, który uszkodził przedmiotową instalację sanitarną. W tym zakresie zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych, który wynikać ma z wadliwej oceny dowodów (takiego zarzutu wprost nie podniesiono, ale uzasadnienie stanowiska skarżącego wskazuje na zakwestionowanie prawidłowości oceny materiału dowodowego). Trzeba więc podkreślić, że zgodnie zart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jak wskazał Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach (np. wyrok z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, wyrok z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt III CK 73/05, wyrok z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt III CK 245/04, LEX nr 174185), skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisuart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest wystarczające przekonanie o innej, niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r., I ACa 180/08, LEX nr 468598).
W apelacji zabrakło podważenia oceny dowodów w sposób spełniający opisane wyżej wymogi. Sąd Rejonowy odniósł się do całokształtu materiału dowodowego. W rozbudowanej analizie zgromadzonych dowodów, SądI instancji odniósł się nie tylko do dokumentów, ale też zestawił je z osobowymi źródłami dowodowymi. Wskazał na czym polega niewiarygodność stanowiska pozwanego, że to inwestor, a nie wykonawca usługi, zapewnił sprzęt do realizacji zleconych prac instalacyjnych. Rozważania te są precyzyjnei wielowątkowe, odwołują się do całokształtu zgromadzonych dowodów. Sąd odwoławczy uznaje je za własne. Skarżący powołuje się na alternatywny przebieg zdarzeń, ale czyni to chaotycznie i nielogicznie. Nie potrafił przekonująco wyjaśnić z jakiego powodu podpisał dokument z k. 34 (potwierdził, że na dokumencie jest jego podpis – protokół rozprawy z dnia 25 lipca 2020 roku; 01:04:58). Twierdzenia, że był to „czysty blankiet” są gołosłowne. Odręcznie naniesione dopiski dotyczą kwestii technicznych, samo oświadczenie o odpowiedzialności za uszkodzenie kanału sanitarnegoi pokryciu kosztów naprawy nie jest dopisane, tylko stanowi istotę „potwierdzenia wykonania robót (usług)”.
Stan faktyczny sprawy pozwalał przyjąć, że realizując sporną usługę skarżący zachował się nieprofesjonalnie, nie dołożył należytej starannościw rozumieniuart. 355 k.c.Jego zachowanie spełniało wszelkie przesłanki odpowiedzialności deliktowej za szkodę, co trafnie wywiódł Sąd Rejonowy wskazując właściwą podstawę prawną zasądzenia dochodzonego w sprawie odszkodowania.
Z tych wszystkich względów, na podstawieart. 385 k.p.c., apelacja podlegała oddaleniu.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. zart. 99 k.p.c.Zasądzona z tego tytułu kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika, które ustalono na podstawie § 2 pkt 5 w zw.z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych(tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Nie było żadnych podstaw do zastosowaniaart. 102 k.p.c., gdyż pozwany swoim bezzasadnym stanowiskiem wywołał koszty po stronie przeciwnej. Sytuacja osobista i majątkowa skarżącego nie może być wyłączną przyczyną uznania, że w sprawie zaistniał „wypadek szczególnie uzasadniony”, wywołujący potrzebę odwołania się przy orzekaniu o kosztach postępowania do zasad słuszności.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzęduw postępowaniu apelacyjnym ustalono, z uwzględnieniem okoliczności, że pełnomocnik został ustanowiony dopiero w instancji odwoławczej, na podstawie § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz.U.z 2019 r. poz. 18).