Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1352/19
Data wyroku: 2021-01-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Wojciech Baszczyński
Słowa kluczowe: Fałszywe zeznania
Podstawa prawna: art.233§1a kk, art,74§1 kpk, art.175§1 kpk
Teza: II K 1352/19

  Teza do wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2021 r.


W realiach faktyczno – prawnych rozpoznawanej  sprawy (o przestępstwo z art. 233a § 1 k.k.), nie mogą znaleźć w jakimkolwiek stopniu obciążającego zastosowania, wyrażane w orzecznictwie i doktrynie tezy ( argumentowane,że prawo do obrony nie obejmuje prawa do kłamstwa ), że w każdej sytuacji, jeżeli świadek będący sprawcą przestępstwa lub osobą dla sprawcy najbliższą, zamiast odmówić zeznań lub odpowiedzi na pytania w zakresie okoliczności takich czynów – zeznaje nieprawdę, to zachowanie takie, jako nie mieszczące się w ramach prawa do obrony, nie może zwalniać go z odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań.
Prawo dowolności od przymusu przyczyniania się do własnego obwinienia wraz z prawem do milczenia, co obejmuje też prawo do mówienia nieprawdy, to konstytutywne elementy prawa do obrony w rzetelnym procesie. Prawa te służą każdemu oskarżonemu, w każdej sprawie karnej i na każdym etapie oskarżenia – w autonomicznym, praktycznym znaczeniu tych pojęć – takim, jak na gruncie art. 6 Konwencji interpretuje się je w orzecznictwie strasburskim. 
{…} W określonych, badanych in concreto uwarunkowaniach, jednym z wynikających z Konwencji standardów ochrony prawa do obrony w jego materialnym aspekcie, jest  bowiem gwarantowana w jego ramach wolność od przymuszania groźbą zastosowania sankcji do samooskarżania się ( także oskarżania osoby najbliższej). Należy ją rozumieć zarówno jako zakaz przeprowadzania czynności takich przesłuchań, jak i – gdy jednak do przesłuchania doszło – zakaz negatywnego ich wykorzystywania przeciwko poddanej nim osobie – niezależnie od ich nazwy, formy procesowej oraz formalnego toczenia się, czy nietoczenia przeciwko niej postępowania. 
            Dla  właściwej identyfikacji, interpretacji i stosowania (działania) tak rozumianego prawa do obrony i składania wyjaśnień, znaczenie ma nie  nazwa czy lokalizacja w krajowym porządku prawnym podejmowanych przez organy postępowania czynności wobec obywatela, ani też czy w ich czasie sprawa jest w fazie in personam, czy tylko in rem – a więc aspekt czysto formalny - lecz istota, czas oraz  rzeczywisty cel konkretnych sytuacji faktyczno – prawnych, w jakich organy te procedują w sprawach obywatela {…}

Sygn. akt II K 1352/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 stycznia 2021 r.
Sąd Rejonowy w OstrowieW.., II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Wojciech Baszczyński
Protokolant : p. o. stażysty Ewelina Mieszała
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w OstrowieW..A. J.
po rozpoznaniu w dniu 08 października 2020r. i 14 stycznia 2021 r. sprawy karnej
A. M.– c.C.iM. z domu G.,urodz.(...)wO.W.,PESEL (...)

oskarżonego o to, że:
w dniu 06.02.2019r. wO., woj.(...), po uprzedzeniu jej o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz będąc pouczoną o możliwości przewidzianej zart. 183 § 1 kpkzeznała jako świadek nieprawdę w ten sposób, że zataiła prawdę i złożyła, z obawy przed grożącą jej odpowiedzialnością karną, fałszywe zeznania, że nie podszyła się i nie podpisywała się w dniu 18 października 2011r.O., tym samym nie podrobiła podpisówO. J. (1)na umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych o nr(...)-01, aneksie promocyjnym do tej umowy oraz potwierdzeniem zgodności danych w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej, mających służyć za dowód w postępowaniu karnym o sygn. akt PR1 Ds. 1368/2018 nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w Ostródzie

tj. o czyn zart. 233 § 1 a kk

1
OskarżonąA. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu;

2
na zasadzieart. 632 pkt. 2 kpkkosztami procesu obciąża Skarbu Państwa i na tej podstawie zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonejA. M.tytułem zwrotu kosztów obrony z wyboru 1800,72 /tysiąc osiemset 72/100/ złotych;

Sędzia Wojciech Baszczyński

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1352/19

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1

USTALENIE FAKTÓW

1.1

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn  zarzucany (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

A. M.

art. 233 § 1 a kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1
W dniu 29 sierpnia 2018 rokuO. J. (2)złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa na jej szkodę polegającego na zawarciu na jej dane osobowe i sfałszowaniu jej podpisu na umowie z dnia 18.10.2011 r. o świadczeniu usług telekomunikacyjnych zawartej za pośrednictwem punktu sprzedaży(...)należącej doA. M.z siedzibą wO.. r.

2
W związku z w/w zawiadomieniem w dniu 03.10.2018 wszczęte zostało przezK.Powiatową Policji wO.dochodzenie w sprawie, objętej następnie aktem oskarżenia p- koA. M.złożonym do tut. Sądu o sygn.. II K 665/19, o oszustwo na szkodęO. J. (1), sfałszowanie jej podpisu na dokumencie umowy i uporczywe nękanie wymienionej.

3
Jak ustalono w wyniku prowadzonego dochodzenia, oskarżonaA. M.faktycznie prowadziła punkt sprzedaży usług o jakich mowa wyżej i faktycznie w tym punkcie doszło do sporządzenia i podpisania umowy z osobą o danychO. J. (1)i podpisującą się jej imieniem i nazwiskiem. W czasie zawierania tej umowy, umowy takie w biurze oskarżonej zawierała albo ona albo jej pracownikD. B.. Z treści umowy na nazwiskoO. J. (1)wynikało, że, była ona zawierana przedD. B..

4
W dniu 02.02 2019 r. pozyskano umowę pismoznawczą z dnia 04.02.2019 r., która jednoznacznie wykluczyła możliwość podpisania opisanej wyżej umowy przezO. J. (1); możliwość tą wykluczyły także inne okoliczności ustalone w sprawie.

5
Zaraz po tej opinii – w dniu 6 lutego 2019 r. - przesłuchanoA. M.w sprawie z zawiadomieniaO. J. (1)jako świadka na okoliczności czynu zarzucanego jej następnie w tej sprawie ( spr. tut. Sądu II K 665/19) ze wszystkimi przepisanymi pouczeniami.

6
Zaraz po tym przesłuchaniu, zlecono kolejną opinię pismoznawczą na okoliczność, czy na kwestionowanej umowie podpis o treści(...)i inne zapisy mogła złożyć oskarżona. Opinia ta z dnia 27 marca 2019 r., potwierdziła, że kwestionowany podpis i inne jeszcze zapisy zostały wykonane pismem własnoręcznym przez oskarżoną.

Wobec tej opinii, w dniu 3 kwietnia 2019 r., postawiono oskarżonej zarzuty oszustwa na szkodęO. J. (1), sfałszowania jej podpisu i nękania, tj. popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 kki270 § 1 kki 190a§ 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Sprawa ta następnie, po złożeniu w dniu 21. 06. 2019r. do tut. Sądu aktu oskarżenia sporządzonego w dniu 11.06.2019, otrzymała sygnaturę sądową II K 655/19.

7
W dniu 10.06.2019 r., z w/w sprawy o sfałszowanie podpisu, oszustwo i nękanie, wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawę przeciwko oskarżonej o złożenie w dniu 06.02.2019 r. w pierwszej ze spraw fałszywych zeznań, która po wszczęciu w niej w dniu 31.07.2019 r. śledztwa, otrzymała następnie sygnaturę sprawy niniejszej - II K 1352/19;Zarzut w tej sprawie, kwalifikowany jako przestępstwo zart.233§1a kk, postawiono oskarżonej w dniu 04.11.2019r., a akt oskarżenia z dnia 13.12.2019r. tego samego dnia złożono do tut.Sądu.

Jedyną czynnością dowodową o efektywnym znaczeniu dla w/w sprawy, po wyłączeniu jej do odrębnego postępowania, było przesłuchanie oskarżonej jako podejrzanej w dniu 04.11.2019 r.; przesłuchiwanie świadkaD.większego znaczenia już nie miał

zawiadomienie

POSTANOWIENIE
Umowa
Akt oskarżenia i wyrok w sprawie II K 665/19
Opinia
Opinia
Protokół zeznań
Postanowienie o przedstawieniu zarzutów
Akt oskarżenia
Protokół przesłuchania

POSTANOWIENIE
Postanowienie o przedstawieniu zarzutów
Akt oskarżenia

k.4
k.139
k.8
k.158
k. 171
k.11
k. 29 – 51
k.23 - 24
k. 52
k. 158
k.69
k.1
k. 63
k. 77- 78

1.2

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Popełnienie w całym opisanym w zarzucie zakresie zarzucanego oskarżonej przestępstwa.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2

OCena DOWOdów

2.1

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

k.69-70
k.23-24
k. 1
k.52 i 63
k.152
k.171

Wyjaśnienia oskarżonej.
Protokół przesłuchania oskarżonej w
charakterze świadka
Wyłączenie sprawy do odrębnego rozpoznania.
Postanowienia o przedstawieniu zarzutów ze sprawy II K 665/19
Akt oskarżenia ze sprawy tut. Sądu II K 665/19
Wyrok wydany w sprawie II K 665/19
W/w dowody tworzą fakty procesowe, których wiarygodność i aspekt formalny nie budzi wątpliwości.

2.2

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

k. 23-24
k.29-51

Zeznania oskarżonej
Opinia biegłego.

3

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Art. 1 § 1 kk,art. 17 § 1 pkt. 2 kpk

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Zważa na wstępie Sąd, iż w zakresie okoliczności prawnych o kluczowym dla sprawy znaczeniu – w pełni podziela poglądy i ich argumentacje prezentowane, m.in., w uchwałach Sądu Najwyższego z 20.06.1991I KZP 12/91, z 25.04.2007I KZP 4/07z 20.09.2007(...)-uchwały.Zdaniem Sądu, ich zasadnicze tezy w odniesieniu do takiej sytuacji faktyczno – prawnej jak ustalona w sprawie nin. nie straciły bowiem aktualności wskutek noweli wprowadzającej dokodeksu karnegoprzepisart. 233 §1a.
Tym samym, na gruncie rozpoznanej sprawy, uznania Sądu nie mogły znaleźć i mieć zastosowania wyrażane w doktrynie i orzecznictwie poglądy przeciwne, oparte na tezie, że jeśli świadek będący sprawcą przestępstwa lub osobą dla sprawcy najbliższą, zamiast odmówić zeznań lub odpowiedzi na pytania w zakresie okoliczności takich czynów - zeznaje nieprawdę, to zachowanie takie, jako nie mieszczące się w ramach prawa do obrony, nie może zwalniać go z odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Reprezentatywnym wyrazem tej linii wykładni jest stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w uzasadnieniu postanowienia I KZP 10/19 z 15.01.2020.Choć Sąd odmówił nim podjęcia uchwały w kwestii, która dla rozstrzygnięcia sprawy nin. jawi się jako kluczowa, to jednak wyraził co do niej jednoznaczny pogląd prawny wraz z przemawiającą za jego słusznością argumentacją.Pomimo tego i braku jednomyślności wobec zdania odrębnego SędziegoM. L., od razu stało się ono najczęściej przytaczanym źródłem orzeczniczym na uzasadnianie zdecydowanie innego i szerszego zakresu penalizacji fałszywych zeznań niż przed wprowadzeniem dokodeksu karnegoz dniem 15.04.2016 r.art. 233§1a kk
Również i w doktrynie, po wskazanej nowelizacji, omawiana kwestia nie jest jednolicie ujmowana.Stanowisko przeciwne do prezentowanego w cyt. postanowieniu wyrażają, inter alia:A. W.,M. S.,A. Z.(kom.pod red.A.Zoll i A. Wróbel, Lex).Niewątpliwie więc, rozumienie normyart.233 §1a.k.k.nie jest aż tak oczywiste, jak mogłaby wskazywać na to literalna treść tego przepisu
Dalej zważa też Sąd, że prawo do wolności od przymusu przyczyniania się do własnego obwinienia( nemo se ipsum accusare tenetur ; nemo testis idoneus in propria causa)wraz z prawem do milczenia, co obejmuje też prawo do mówienia nieprawdy – to konstytutywne elementy prawa do obrony w rzetelnym procesie – gwarantowanego, w tak właśnie rozumiany sposób - nie tylko kodeksowo(art. 74§1,175§1 k.p.k), lecz - jako prawo podstawowe człowieka i obywatela - także konstytucyjnie(art.32 ust.2K.. RP)oraz powszechnie uznawanymi normami prawa międzynarodowego, w tym europejskiego i wspólnotowego, jak Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych(art.14 ust.3g)-Pakt;Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności(art. 6implicite–red.Garlicki, kom. t. II G - I, Legalis)–Konwencja; Karta Praw Podstawowych UE(art. 48 ust.2)–Karta.Nie bez kozery określa się je opoką rzetelnego procesu i demokratycznego państwa prawa ( kom. do art.175§2 k.p.k, red.J.Skorupka, Legalis i przyt. tam orzecznictwo; wyroki ETPCz : z 11.12.2008 Panovits p-ko Cyprowi, z 2.03.2010 Adamkiewicz p-ko Polsce ).Prawa te służą więc powszechnie -każdemuoskarżonemu, wkażdej sprawie karnej i nakażdymetapie oskarżenia - w autonomicznym, praktycznym znaczeniu tych pojęć - takim, jak na gruncie art.6 Konwencji interpretuje się je w orzecznictwie strasburskim (W. J., Prawo do nieobciążania się w procesie karnym, Prok. i Praw., 7-8, 2015 ).Dla ich właściwej identyfikacji, decydujące znaczenie ma bowiem nie ich charakter, nazwa czy lokalizacja w krajowym porządku prawnym, ani też czy sprawa jest w faziein personam,czy tylkoin rem- a więc aspekt czysto formalny - lecz istota i cel konkretnej sytuacji faktyczno - prawnej, w jakiej organy władzy procedują w sprawach obywatela(vide:wyroki ETPCz:A. Z. (2)p-ko Rosji z 18.02.2010,F.p-ko Francji z 25.02.1993). Tak też w istocie omawiane prawa ujmuje iKonstytucja RP, stanowiąc expressis verbis wart.42ust.2, iż przysługują onekażdemuobjętemu zakresem normy jejart.37 ust.1ina każdymetapie postępowania(vide: uchwały;R. K., Prawo do obrony osoby podejrzanej, Prok. i Praw.2016,Nr 2 s.3 i 4, wL.;S. Z.– Prawo do obrony przez osobę nie posiadającą statusu podejrzanego, Pierwszy(...)Kongres Praw Obywatelskich – panel- Bezpośrednie stosowanieKonstytucjiw sferze prawa karnego, publ. na ). Zdaniem Sądu, już tylko w świetle powyższegoprima facienarzuca się wniosek, że rażącym contra legem i regułom wykładni byłoby wykazywanie, że którykolwiek ze wskazywanych aktów prawnych uzależnia przysługiwanie prawa do obrony od uzyskania statusu podejrzanego.
Ostatni przytaczany autor, b.Sędzia SN, autorytet z zakresu operatywnej wykładni i praktycznych aspektów teorii prawa - w określonym zakresie - obejmującym taką też sytuacje, jak ustalona w sprawie nin. - również uważa za aktualny nadal pogląd wyrażany wuchwałachI KZP 4/07 i 12/97. W przeciwieństwie do postanowienia I KZP 10/19, opiera się on na prawidłowej metodyce wykładni przepisów prawa, jaką posłużono się w uchwałach do interpretacji badanego zagadnienia (przepisu), a którą nadal należy stosować do nowej jednostki redakcyjnej, jaką jest przepisart.233§1a k.k.
Choćby tylko z uwagi naart. 8, 9 i 91, 32 ust.3 in fine Konstytucji, nie mówiąc już o stanowisku nauki,wykładnia zawsze musi respektować hierarchie aktów prawnych, wzorceKonstytucji, zasady prawa, normy i standardy prawa międzynarodowego i być ukierunkowaną na rezultat z tymi normami i standardami najbardziej zgodny ( L.Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s.114-129 ).To kanony teorii prawa, jego prawidłowego rozumienia i stosowania praktyce. Nie realizuje ich w kontestowanym wyroku koncentrowanie się na potocznym - pejoratywnym rozumieniu kłamstwa jako zachowania nagannego i poprzestanie na wykładni literalnej nowego przepisu, bez szerszego relewantnego odniesienia się do płaszczyzny proceduralnej problemu (w tym gwarancyjnych przepisówk.p.k) oraz weryfikowania jej rezultatu za pomocą pozostałych dyrektyw wykładni ( przyp. Sądu: tzw. kontekst systemowy i funkcjonalny wykładni,opt. cit.s.62 i n. ) i przez pryzmat przytoczonych w zdaniu poprzedzającym kryteriów – zasad wykładni ( przyp. Sądu: tzw. reguła potwierdzania, opt.cit. )
Sąd orzekający zgadza się ze stanowiskiemS. Z., że tak przeprowadzona egzegeza narusza zasadę, że przepisów wyższej hierarchii w systemie - a nawet danym akcie prawnym - nie można interpretować przez pryzmat przepisów hierarchicznie niższych, nie mówiąc już o sytuacji całkowitego ich ignorowania (opt.cit., także M.Zieliński,Wykładnia Prawa zasady, reguły, wskazówki,Lexis Nexis, W-wa 2008. s.250, 321-350).M.mutandis, to tak jakby ustawę tłumaczyć i interpretować przez pryzmat przepisów wykonawczych do niej lub przepisy wykonawcze stosować bezrefleksyjnie – bez zważania na ich ustawowy kontekst i zgodność z ustawą. Analizując postanowienieSN I KZP 10/19, zwraca też na to uwagę w cytowanym źródleR. K..
W konsekwencji zgodzić się też należy zS. Z., że w swym rezultacie stanowisko prezentowane w w/w postanowieniu co do zakresu działania normyart.233§1a k.k.w istocie nieuprawnienie modyfikuje jasną jak dotąd treść i dotychczasowy sposób rozumienia wskazanych norm wyższego rzędu, w tym umów międzynarodowych – Paktu, Konwencji i Karty PrawP.. UE oraz wypracowanych orzeczniczo na ich gruncie standardów, które przecież - gdy chodzi o dwa ostatnie akty – z mocy art. 46 Konwencji i 52 ust.3 Karty - Państwo nasze zobowiązało się realizować i wykonywać.Identyczne stanowisko i argumentacje prezentują cyt. autorzy komentarza dokodeksu karnegopod red.A. Z.iA. W.( kom. art.233k.k. teza 18 ).
Choć nie ma to zasadniczego znaczenia dla sprawy, to jednak – z uwagi na coraz powszechniejsze używanie tego zwrotu - Sąd orzekający pragnie podkreślić, że w pełni zgadza się też z autoremS. Z., że wysoce niewłaściwym jest posługiwanie się w prawniczym dyskursie mającym za przedmiot cyt. przepis i tym samym gwarantowane każdemu konstytucyjnie, konwencyjnie i kodeksowo w ramach prawa do bronienia się prawo do przedstawiania własnych wersji zdarzeń - określeniem prawo do kłamstwa.Wskazany, oczywisty charakter tego prawa, powoduje bowiem, że jakiekolwiek negatywne wartościowanie czy dezawuowanie go na płaszczyźnie prawnej – jako i wypaczające jego istotę, i nie mogące realizować jakiegokolwiek celu (art.31K.. RP) - pozbawione jest wszelkiego tak prawnego, jak i praktycznego sensu oraz znaczenia. Zapewne więc z tych między innymi względów, a także z uwagi na jego oczywiste stygmatyzujące, pejoratywne - wręcz pogardliwe konotacje oraz fakt, że źródłem praw podstawowych jest przyrodzona godność człowieka ( art.30K..RP ) - jak dotąd - nigdy nie zostało ono użyte przez polskiego ustawodawcę.
Wracając do meritum, to zdaniem Sądu – jak sygnalizowano - bezkrytyczne przyjęcie stanowiska prezentowanego w postanowieniuI KZP 10/19jako obowiązującego in toto(wobec każdego świadka i w każdej procedurze podpadającej podart. 233 kk)– pozostawałoby w poważnej sprzeczności także z prawem międzynarodowym.Regulacje z tej sfery dla prawidłowego odczytania i stosowania normyart.233§1a kki tym samym rozstrzygnięcia nin.sprawy mają pryncypialne i kluczowe znaczenie. Dlatego też w ramach płaszczyzny prawnej do dalszych rozważań w sprawie uwzględniane być muszą:
1.Konstytucja-w zakresie stanowiącym,
a)że jest ona najwyższym prawem a jej przepisy stosuje siębezpośrednio( art. 8 );
b)że – co dotyczy wszystkich aktów niżej podanych- ratyfikowana umowa międzynarodowa stanowi część krajowego porządku prawnego i jest stosowana bezpośrednio, z pierwszeństwem przed ustawą w razie kolizji, podobnie jak prawo stanowione przez organizację międzynarodową, której Polska jest członkiem(art. 91);
c)że Polskaprzestrzega prawa międzynarodowego( art. 9 );
d) że przepisów z zakresu praw i wolności gwarantowanychKonstytucjąnie można ograniczać dowolnie, lecz tylko z koniecznych i określonej kategorii powodów, i tylko w takim zakresie, w jakimnie niweczy siętym ( nie wypacza )istoty tych praw(art. 31 ust.3);w orzecznictwie konstytucyjnym oraz literaturze nie budzi wątpliwości, iż adresatem tej normy są również sądy, bo ma ona zastosowanie także w procesie stosowania prawa (L. M., opt.cit., s.124 );2.Pakt Dz.U.1967 (!).38.167- w zakresie stanowiącym wart.14 ust 3 pkt. big:
b)żenikt nie może być przymuszany do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy;
2. Konwencja Dz.U. 93.61.284 -w zakresie objętym:
a) art.6 w przytoczonym wyżej – autonomicznym znaczeniu odpowiednich jego terminów;
b)że każda osoba oskarżona musi mieć czas i możliwość przygotowania się do obrony prawo i porozumienia się z obrońcą przez siebie wybranym;
c)art. 17 i 18zawierającymi normy o treści, jak cyt.art.31 Konstytucji;
d) art. 32 i 46, mocą których Polska uznała wyłączną jurysdykcje Trybunału do interpretacji postanowieńKonwencjii zobowiązała się przestrzegać wyroków Trybunału i je wykonywać (po to właśnie, m.in., do procedury karnej wprowadzono przepis art. 540§3 ) , a także
e)wywodzonej preambuły ( zd. 3 )zasady praktycznej, efektywnej ochrony i realizacjigwarantowanych nią praw i wolności, będącej zasadniczym kryterium - wzorcem kontroli istnienia u sygnatariuszy Konwencji praw i wolności nią gwarantowanych oraz ich realizowania; jest ona konsekwentnie stosowana jako sposób działania Trybunału i metodologiczna podstawa wielu jego rozstrzygnięć (np. wyroki: z 15.02.2005(...)iM.v. Wielka Brytania nr sk. 68416/01,D.v. Rosja z 13.07.2006 nr sk.4856/03); jej istota nakazuje, by gwarantujące prawa i wolności oraz ich ochronę przepisy Konwencji, jak i praw krajowych badać, interpretować, stosować i egzekwować ich przestrzegania nie tyle, co pod kątem ich treści i lokalizacji w systemie, lecz praktycznego i efektywnego działania, czemu - jak staleexpressis verbisprzypomina się w orzecznictwie Trybunału i literaturze - przeciwstawiane jest ich przyjmowanie lub stosowanie wobec jednostki przez władze publiczne w sposób pozorny, iluzoryczny, tylko na papierze lub taki, przy którym istota praw i wolności zostaje wypaczona lub zniweczona.
4.Karta – Dz.Urz.U.E. 2007/C 303/01 -w zakresie, w jakim:
a)w art.47 zd. 2 i 48 ust.2 prawo do obrony przyznajekażdemu;
c)wart.52 ust.1(odpowiednikart.32 ust.3 Konstytucjioraz art.17 i 18 Konwencji) nakazuje szanowanieistotypraw i wolności;
b)w art.52 ust.3, zawarte w niej prawa i wolności odpowiadające gwarantowanym Konwencją (praktycznie je wszystkie), uznaje w takim samym znaczeniu i zakresie jak przyjmuje się to na gruncie Konwencji ;
5.Traktat o Unii Europejskiej Dz.U. 2004.90.864/30- w zakresie, w jakim:
wart. 6 ust.2 i 3 stanowi, żeUnia przystępujedo europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, i że prawa podstawowe gwarantowane Konwencją,stanowią część prawa Unii jako zasady ogólne prawa.
6. Zasada prymatu prawa wspólnotowego i jego bezpośredniego skutku- w zakresie, w jakim
-w związku z jej działaniem wobec wszystkich przepisów krajowych - wyklucza interpretowanie prawa wspólnotowego przez pryzmat tych ostatnich; jest ona swoistym superfluum normart. 26 i 27K.o prawie traktatów( Konwencja, Pakt, Karta, jak i Traktaty wspólnotowe jako umowami międzynarodowymi są objęte jej działaniem), co na gruncie wspólnotowym konsekwentnie potwierdzane jest w licznych wyrokach Trybunału Sprawiedliwości UE ((...)), jak m.in. w sprawach:Flaminio Costa v. E.z 15.07.1964, C - 6/64 oraz Komisja v. Wielkie Księstwo Luksemburga z 02.07.1996, C-473/9, tezami o następującej lub podobnej treści, jak:
[…]niedopuszczalne jest odwoływanie się do przepisów krajowych w celu ograniczenia skutków obowiązywania norm prawa wspólnotowego,bowiem podważałoby to jednolitość i skuteczność tego prawa, którego przepisy są bezpośrednim źródłem praw i obowiązków dla tych wszystkich;dotyczy to również każdego sądu krajowego, którego zadaniem – jako organu państwa członkowskiego – jest ochrona praw podmiotowych przyznanych przez prawo wspólnotowe; zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego postanowienia Traktatu i bezpośrednio obowiązujące akty prawne wydane przez instytucje wspólnotowe po ich wejściu w życie nie tylko automatycznie wyłączają stosowanie (też podejmowanie) jakichkolwiek sprzecznych z nimi aktów prawa krajowego( tak źródeł i orzeczeń), ale również wykluczają przyjęcie przez parlament państwa członkowskiego nowych ustaw, które byłyby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego; sąd krajowy, który stosuje prawo wspólnotowe, ma obowiązek zapewnić pełną jego skuteczność, a gdy jest to konieczne – odmówić zastosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem wspólnotowym nawet wówczas, gdy zostały przyjęte później niż akt prawa wspólnotowego.
Już tylko w świetle tak krótkiej prezentacji powyższych źródeł, nie trudno zauważyć, że w przytaczanym zakresie tworzą one spójną, koherentną normatywnie i aksjologicznie całość, wzajemnie się przenikając i uzupełniając.Okoliczność, że trzy ostatnie spośród nich, jako elementy krajowego porządku prawnego, lokują się ponad ustawami i z pierwszeństwem stosowania przed nimi - dla prowadzonych w sprawie rozważań także ma znaczenie niebagatelne.
Niekwestionowanie największy dorobek doktryny i judykatury w objętej powołanymi źródłami materii wypracowany został na gruncie Konwencji.To akt o niedającej się przecenić sile bezpośredniego i pośredniego (orzecznictwo ETPCz, zalecenia Rady Europy) oddziaływania na treść rodzimego ustawodawstwa, praktykę jego rozumienia i stosowania.Konwencja niejednokrotnie wymuszała na krajowym ustawodawcy nowe – dostosowawcze do standardów – regulacje karno - procesowe (np. w zakresie aresztów, warunków odbywania kar, przewlekłość postępowań, asesorów etc.).Zdaniem Sądu, jest to zupełnie wystarczającym powodem, by z zachowaniem pełnej aktualności również na gruncie pozostałych wymienionych aktów prawa, dalsze analizy rozstrzyganego w sprawie problemu prowadzić głównie przez pryzmat tego właśnie aktu.
Patrząc z podanej perspektywy, stwierdza Sąd, że ustalony w sprawie nin. jako fakt procesowy problem, był już na tyle wielokrotnie badany orzeczniczo i jednolicie rozstrzygany przez ETPCz wS., że całkowicie uprawnionym jest twierdzenie o istnieniu wypracowanego wzorca wykładniczego i standardu co do zakresu działania prawa do obrony, jego rozumienia i ochrony. Stanowisko to wywodzone jest z istoty zasady domniemania niewinności, że w sprawach karnych, to na oskarżeniu ciąży udowodnienie swojego stanowiska p–ko oskarżonemu, bez uciekania się do dowodów uzyskanych przymusem, podstępem lub metodami wywierania nacisku wbrew woli oskarżonego(m.in wyrokiE. L..).Żadne celowościowe ani aksjologiczne racje, zasada prawdy materialnej ani żaden interes publiczny - choćby obiektywnie jak najbardziej słuszne – odstępstw od tych reguł usprawiedliwiać nie mogąW literaturze jednymi z nielicznych jak dotąd opracowaniami ujmującymi i analizującym wskazany problem kompleksowo tak w warstwie teoretycznej i orzeczniczej i z szerokim odwoływaniem się (ponad 100 przypisów) do relewantnej literatury i orzecznictwa, są opracowania:W. J.- Prawo do nieobciążania się w procesie karnym według standardów strasburskich (Prok.i Pr.,7-8,2015) orazR. K.– Prawo do obrony osoby podejrzanej (Prok.i Pr.,2,2016).Wartymi zapoznania w podanej tematyce są też opracowania: W.H.B. Ś.Kilka uwag[…],Palestra,(...)M. K.- Kilka uwag […] po nowelizacji[…](...)L.,V..LXIII,1 S.G 2016,B. G.– Prawo oskarżonego do milczenia […[ (Prok.i Pr.,7-8,2009). Ze względu na wysoce merytoryczny charakter, szczególnie wartym uwagi w sprawie źródłem, przedstawiającym teoretyczno, jak i praktyczno-prawną istotę rozważanego problemu, jest treść wystąpienia Rzecznika Praw Obywatelskich do MS z 14.05.2018 II W510.35.2018 MM (publ.(...)Z uwagi na obszerność przytaczanych źródeł i powszechną ich dostępność zbędnym jest bliższe ich relacjonowanie. Stwierdza tylko Sąd, że w zakresie zgodnym z przyjętymi w sprawie powodami uniewinnienia oskarżonej, w pełni identyfikuje się zawartymi tam treściami.
Z kolei, gdy chodzi o judykaty ETPCz wyznaczające wskazany standard prawa do obrony (w nomenklaturze Trybunału tzw. orzeczenia pilotażowe lub case law ), to poza cyt. sprawami;S.,F.,Z., na uwagę zasługują, inter alia, wyroki:H.i McGuinness p-ko Irlandii z 21.12.2000, sk. 34720/97;W.p-ko Austrii z 08.04.2005, sk. 38544/97;R.p-ko Austrii z 24.03.2005, sk. 63207/00;S.p-ko Ukrainie z 19.02.2009, sk.16404/03;V.V.v. Holandii z 02.03.2006 sk.38259/03.Wszystkie one są szeroko przytaczane i omawiane w licznych źródłach, w tym wyżej przytaczanych.
Uprzedzając ewentualne zarzuty oparte na wyrażanym przez Trybunał stanowisku (sygnalizowanym zresztą w cyt. źródłach ), że prawo do mówienia nieprawdy w procesie nie jest prawem absolutnym i ma swoje granice, Sąd zwraca uwagę, że wobec przyjętych w sprawie ustaleń faktyczno-prawnych również i z punktu widzenia tychże źródeł nie ma to dla niej jakiegokolwiek relewantnego znaczenia, ani też nie może uzasadniać tezy o braku w tej kwestii jednolitej linii orzeczniczej w Trybunale.W analizowanej kwestii, w zakresie kluczowych jej elementów, jego orzecznictwo od lat jest konsekwentne i jednolite.To zresztą stale przypominany w podejmowanych orzeczeniach - określany jako wartość sama w sobie - standard działalności tego sądu. Przypadki odstępstw od tego zdarzają się raczej wyjątkowo, a jeśli już, to zawsze jest to wyraźnie komunikowane i podawane szerszej argumentacji.
Z punktu widzenia sprawy nin. przytaczane judykaty mają istotne znaczenie w zakresie, w jakim przesądzają, żew określonych - badanych in concreto - uwarunkowaniachjednym z wynikających z Konwencji standardów ochrony prawa do obrony w jego materialnym aspekcie, jest gwarantowanaw jego ramach wolność od przymuszania groźbą zastosowania sankcji do samooskarżania się( także oskarżania osoby najbliższej ). Należy go rozumiećzarówno jako zakaz przeprowadzania czynności takich przesłuchań, jak i – gdy jednak do przesłuchania doszło - zakaz negatywnego ich wykorzystywania p-ko poddanej nim osobie (lub jej najbliższemu) niezależnie od ich nazwy, formy procesowej oraz formalnego toczenia się, czy nie toczenia przeciwko niej postępowania.Reprezentatywnym wyrazem takiego właśnie - w pełni podzielanego na gruncie nin. sprawy przez Sąd - praktycznego podejścia Trybunału do omawianej kwestii jest cyt. wyrok w sprawieZ.p-ko Rosji. Jako kwestie istotną dla prezentowanych rozważań, odwołując się do w/w pkt. 3a, Sąd podnosi, że na omawianym gruncie w/g Trybunału,przesłuchaniem, a więc i dowodem, jest każdy przekaz przesłuchiwanego zarówno w znaczeniu formalnym, jak i materialnym, w tym sprowadzający się wyłącznie do odmowy zeznań lub zaprzeczenia swojego sprawstwa.W bliższy i równie praktyczny jak w ostatniej z cyt. spraw, Trybunałdałtemu wyraz w cyt. sprawieF.oraz sprawieH.p-ko Armenii, stwierdzając że prawo do nieobciążania samego siebie i wolności od wskazanego wyżej rodzaju przymusu do zeznawania, rozumieć należy szeroko jako obejmujące nie tylko komunikację werbalną, lecz także dostarczanie innych niż werbalne dowodów przeciwko sobie.(L. G.kom. t.I.2.,L.).
Zdaniem Sądu opartym na wieloletnim doświadczeniu procesowym, hipokryzją byłoby niezgadzanie się z tym stanowiskiem. Zważyć należy, że krajowe przepisy procedury karnej nie przewidują środka umożliwiającego kontrole zasadności i celowości przesłuchań.Nie przewidują też możliwości sprzeciwiania się byciu świadkiem.Nie ma też w nich - rozumianej tak jak prawo do milczenia (art.175§1kpk) - możliwości odmowy zeznawania bez podawania powodów ani dotyczącej przesłuchań ( protokołów i innych nośników) normy o treści, jak zawarta wart.192a §1 kpkin fine,ani jakiejkolwiek innej możliwości kontroli ich wykorzystywania, przetwarzania i postępowania z nimi.Nie trudno więc zauważyć istnienia przez to szerokiego pola do trudnego do wykazania przez obronę niedopuszczalnego manipulowania procedurą pod pozorem legalnych działań, w kierunku obchodzenie barier – gwarancji procesowych, jakie dla oskarżenia niewątpliwie tworzą prawo do milczenia i zasadynemo se ipsum accusare teneturoraznemo testis idoneus in propria sua.Przepisart. 389 §1 kpknie ma tu większego znaczenia, jako iż jego sens sprowadza się nie tyle co do zakazu uzyskiwania informacji w procesie, ile do zakazu ich procesowego wykorzystywania jako podstawy dokonywania ustaleń faktycznych, co nie jest tożsame ani z zakazem ich czytania, ani innego przetwarzania.
Trudno byłoby też nie zgodzić się z powoływanymi źródłami, że w określonych okolicznościach już sam fakt odmowy zeznawania lub odpowiedzi na odpowiednio sformułowane pytanie lub oczywiście nieudolne, pokrętne czy kłamliwe zeznawanie, realizowane przez świadka jako - w jego subiektywnym przekonaniu - najlepsza forma i wersja obrony, może stanowić przełomowy dowód przeciwko zeznającemu.Na przykład, nie ustalonego jeszcze spośród wielu na równi podejrzewanych o zbrodnie – faktycznego jej sprawcę – przesłuchuje się jako świadka z zadawaniem pytań, czy był na miejscu zbrodni, czy miał powód zabijania ofiary itp.Jako że sytuacje takie dzieją się pod groźbą sankcji za odmowę zeznawania (art.177§1, 285 i 287 kpk) lub fałszywe zeznania, najczęściej ad hoc, w warunkach silnego stresu i zaskoczenia, bez możliwości przygotowania do obrony (w tym opracowania jej wersji) i korzystania z pomocy obrońcy (art.6 kpka contrario iart.87§3 kpk), wcale nie trudno z zachowanie pozorów wszelkiego legalizmu prowadzić śledztwo „na skróty’’ i uzyskiwać przełomowe dla niego informacje. Możliwości weryfikowania przez obronę legalności takich działań i udowadniania, że były podjęte planowo, intencjonalnie, fraude lub contra legem i tym samym naruszania zasad uczciwego, sprawiedliwego, rzetelnego procesu są minimalne – praktycznie wręcz żadne.Oskarżenieex postzawsze bowiem może argumentować, że przecież informacje takie z chwilą zmiany statusu procesowego świadka przestały być dowodem, że w żaden sposób nie były przeciwko niemu wykorzystywane, że świadek już jako podejrzany i tak podał to samo, lub że i tak były znane wcześniej śledczym, lub były nieistotne i na bieg sprawy żadnego wpływu nie miały.Jak więc widać, możliwości bezprawnego i trudnego do wykrycia instrumentalnego stosowania przepisów procedury, by obchodzić wynikające z prawa do obrony gwarancje procesowe w postaci prawa do milczenia i zasadnemo se ipsum accusare teneturoraznemo testis idoneus in propria sua, wcale nie są małe i tylko teoretyczne - abstrakcyjne.Odnosi się to również do rodzimych regulacji i doświadczanej procesowo praktyki, czego przykładem są i przywoływane wyżej judykaty , i -in extenso -sprawa niniejsza.
Nie jest ona wcale wyjątkiem, że w tej samej sprawie, oskarżonego słucha się jako świadka na okoliczności zarzuconego mu następnie czynu, w sytuacji, kiedy faktycznie istnieje już nawet nie dostateczne podejrzenie popełnienia przestępstwa, lecz wysokie tego prawdopodobieństwo, a więc podejrzenie w stopniu wyższym niż wymagający stawianie zarzutów i wykluczającym już procedowanie z podejrzanym jak ze świadkiem (art. 313§1 kpk). Negatywne konsekwencje tego na płaszczyźnie dla prawa do obrony są daleko idące – często o nieodwracalnie niekorzystnych dla bronienia się w sprawie skutkach.W sprawie niniejszej taka właśnie sytuacja zaistniała.
Na moment przesłuchania w niej oskarżonej w charakterze świadka ( 06.02.2019 r.) - z uwagi na wykluczenie opinią pismoznawczą sprawstwa fałszerstwa przez inną osobę i treść pozostałych dowodów - wobec oskarżonej niewątpliwie wystąpiło prawdopodobieństwo dokonania tego czynu w podanym wyżej stopniu. W tej sytuacji należało odstąpić od jej przesłuchiwania w ogóle lub tylko w charakterze świadka i - stosownie doart.313§1 kpk- postawić jej zarzut lub czekać na wynik kolejnej ekspertyzy pismoznawczej, która to wydana została po niespełna 2 miesiącach od kwestionowanego przesłuchania.Podjęto jednak procedowanie z oskarżoną jako świadkiem, co nie tylko, że było wbrew przepisom procedury, ale i poprawnej stosowanej standardowo metodologii prowadzenia śledztw w sprawach sfałszowania podpisów.W konsekwencji wykreowało to sytuację, w której prawdopodobieństwo doprowadzenia oskarżonej do popełnienia kolejnego przestępstwa mogło eliminować jedynie nie korzystanie przez niąwe własnej sprawie w nieskrępowany i swobodny sposób z prawa do obrony, tak w znaczeniu formalnym, materialnym i przytoczonych wyżej paremii, a więc praktycznie tylko obciążanie - w szerokim tego słowa znaczeniu - samej siebie sprawstwem przestępstwa.
Dlatego teżw tym aspekcie faktyczno-prawnym sprawy, z uwagi na:
- przytaczane normyart. 31ust 2 i ust.3 in fine Konstytucji RP, art. 17oraz 18 Konwencji i 52 ust.1 Karty, nakazujące szanowanie praw i wolności innych i zakazujące nadużywania prawa w tej płaszczyźnie poprzez stosowanie go w sposób wypaczający jego istotę i zakładany rezultat(ratio legis),
- wynikającą z zasady wykładania przepisów prawnych systemowo, w zgodzie z ich hierarchią i we wzajemnym powiązaniu konieczność zapewnienia pełnej spójności i koherentności międzyart. 6, 74§1, 74§ 2 i 3 acontrario, 171§5 pkt.1 i §7 kpkiart. 2331a kka resztą przepisówkpkoraz odnoszącymi się do nich przytaczanymi - normatywnymi i orzeczniczymi standardami konstytucyjnymi i międzynarodowymi,
- wynikającą z zastosowania powyższych zasad i przepisów niemożność osiągnięcia na gruncie faktów ustalonych w sprawie nin. jako prawidłowego innego rezultatu wykładniart.233§1a kk, niż prezentowany w przytaczanych przez Sąd - jako aprobowane - żródłach orzeczniczych i teoretycznych,
- zasadę efektywnej i praktycznej ochrony praw i wolności podstawowych,
zdaniem Sądu, przyjąć należy, iż zachowanie objęte normą przepisuart.233§1a kknależy traktować jako pozbawiony cech bezprawności w rozumieniuart.1§1kkw następujących uwarunkowaniach :
1) kiedy zeznawanie miało miejsce w toku już prowadzonego przeciwko świadkowi w tej samej lub innej sprawie procesu karnego - choćby w cytowanym autonomicznym znaczeniu tego pojęcia - i dotyczyło materii relewantnej dla zarzuconej mu następnie w którejś z nich odpowiedzialności karnej, a więc materii objętej granicami tego oskarżenia,
2) kiedy doszło do tego podstępnie, w złej wierze, z instrumentalnym stosowaniem prawa – takcontra, jak ifraude legem, w tym pod tzw. przykrywką lub w istocie dla pozoru lub intencjonalnym wykorzystaniem innej sprawy na potrzeby przyszłego, planowanego przeciwko jednostce lub jej bliskiemu procesu o przestępstwo, w sytuacji kiedy organy miały wiedzę, że może ona mieć z tym karalny związek.
Zdaniem Sądu, już tylko wobec dotychczasowych rozważań stwierdzić należy zaistnienie w sprawie wystarczających okoliczności do wydania w niej wyroku uniewinniającegoA. M.od popełnienia zarzuconego jej czynu.
Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie powyższej treści jest uzasadnione również na innej płaszczyźnie prawnej sprawy. Przedstawienie jej należy uznać za przydatne i dla przyszłej praktyki, i jako argumenty mogące dodatkowo wzmacniać prawidłowość i słuszność podjętego wyrokiem rozstrzygnięcia.
Opisane procesowanie w sprawie, łącznie ze „sztucznym’’(bo, jaki praktyczny i prawny cel miałoby to realizować) wyłączeniem następnie do odrębnego prowadzenia sprawy o fałszywe zeznania i toczeniem się równoległe p-ko oskarżonej obu postępowań - przez co trudno mówić, czy w którejkolwiek z tych spraw może ona w pełny, gwarantowany każdemu sposób korzystać z prawa do obrony - narusza bowiemKonstytucje RP, jak i europejskie oraz wspólnotowe ustawodawstwo i standardy praw człowieka z zakresu ochrony informacji o osobie i życia prywatnego.
Punktem wyjścia do rozważań w tym aspekcie sprawy jest okoliczność, że informacje o osobie mogą być pozyskiwane, gromadzone, przetwarzane i deponowane jedynie na podstawie ustawy w zakresie i w trybie oraz dla celów nią określonych.Taka regulacja zawiera się wart. 51 Konstytucji RP, przepisach(...)i wielu jeszcze innych.Wszystkie z nich łączy zasada, że każda informacja o osobie nie spełniająca któregokolwiek z przytoczonych warunków jest informacją nielegalną, która – jeśli została jednak pozyskana, a nie dokonał tego z urzędu jej deponent - winna zostać usunięta lub sprostowana na żądanie każdego, kogo dotyczy.Co niezmiernie istotne, to że mówiący o tym przepisart. 51 ust.4 Konstytucji RP- w świetle zgodnego stanowiska i judykatury, i doktryny - to tzw. normaself executing–norma samowykonalna, bez potrzeby odwoływania się do ustawy.Jest t o jeden z nielicznych przepisów konstytucyjnych, do którego bezspornie w pełni odnosi sięart.8 ust.2 Konstytucji.Mając dalej na uwadze przepisy(...)(art.6), oraz że zeznanie świadka niewątpliwie jest informację o osobie, i że pojęciem informacji obejmuje się też informacje pozajęzykowe, niewerbalne (B./K./L.,kom.do art.4(...),L.), to zdaniem Sądu - skoro w świetle powołanych wyżej przepisów i standardów prawnych do przesłuchiwania oskarżonej w sprawie jako świadka w ogóle dojść nie powinno - odebranie od niej zeznań uznać należy za niezgodne z ustawą w rozumieniu iKonstytucjii(...).W konsekwencji, za takie uznać też należy dalsze przetwarzanie ich przeciwko oskarżonej przez kwalifikowanie jako zeznań fałszywych w rozumieniuart. 233§ 1-3 kki wygenerowanie na ich podstawie nowego oskarżenia. Z nielegalnie - sprzecznie zKonstytucjąi ustawą zebranych danych o obywatelu, także gdy pozyskano je od niego samego - nie można jednak tworzyć prawnie skutecznego zarzutu popełnienia przez niego przestępstwa fałszywych zeznań.Byłoby to nie tylko naruszające normęart.31ust 3 i 7 Konstytucji( też art.17 i 18 Konwencji, art.52ust.3 Karty) stosowanie prawa w złej wierze, w sposób wypaczający jego istotę oraz zasadę praworządności, lecz wręcz przykładem jego wykładni ad absurdum, zważywszy jeszcze jako standard praw podstawowych, że państwo poprzez wadliwe procedowanie z obywatelem nie może wikłać go w popełnienie przestępstwa i następnie skutecznie żądać jego karania za to (inter alia,wyroki:E. R.v.Litwie z 05.02.2008,sk.744420/01;T.deC.v. Portugalii z 09.06.1998, sk.25829/94).W szczególności jednak, w świetle wskazanych uregulowań, zeznania oskarżonej nie powinny istnieć i stąd jako takie właśnie - jakonon existens- nie mogące wywoływać żadnych skutków prawnych - należy je traktować (inter alia, wyrok ETPCz: S andM.v.Z.. Królestwo z 04.12.2008, sk.30562/04). Reasumując tą część rozważań, stwierdza Sąd, że już tylko w tym prawno - faktycznym aspekcie sprawy, oskarżenieA. M.nie może być uznane za zgodne z prawem, bowiem nie można przyjmować, że jej sporne zeznania są zeznaniami złożonymina podstawie ustawy( przepisówkpk) w rozumieniuart.233§1 kkin fine.
W konsekwencji więc również i powyższego – wobec braku w czynie oskarżonej kompletu ustawowych znamion przestępstwa stypizowanego wart.233§1a kk. -  oskarżona musiała zostać w sprawie uniewinniona.

4

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne iśrodki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

5

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Art. 632 pkt. 2 kpk
Z uwagi na treść rozstrzygnięcia koszty procesu łącznie z kosztami obrony oskarżonej wykonywanej przez adw. z wyboru zostały zasądzone od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonej.

7

Podpis

(-)W. B.