Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 132/20
Data wyroku: 2021-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II AKa 132/20

1.

2.WYROK

2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lutego 2021 r.
4.Sąd Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie:
5. Przewodniczący: SSA Janusz Jaromin
6. Sędziowie: SA Piotr Brodniak (spr.)
7. SA Andrzej Wiśniewski
8. Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Pajewska
9.przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w SzczecinkuA. C.
10.po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy
11.Z. G.
12.oskarżonego zart. 148 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kk
13.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
14.od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
15.z dnia 20 stycznia 2020 r. sygn. akt II K 24/19

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- z uzupełnionego w punkcie 1. części dyspozytywnej tego wyroku opisu przestępstwa przypisanego oskarżonemu, po słowie „nacięcia” eliminuje słowo „w niej”, po słowie „przecięciem” eliminuje przecinek, a po słowie „goleniowej” w opisie tym dodaje słowo „lewej”,
- w miejsce orzeczonej wobecZ. G.kary 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności, na podstawieart. 148 § 1 kk, wymierza oskarżonemu karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym oraz od opłaty za obie instancje.

SSA Andrzej Wiśniewski SSA Janusz Jaromin SSA Piotr Brodniak

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 132/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 24/19.

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☐  na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1. obraza przepisów postępowania mającawpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazaart. 7 k.p.k.polegająca na dowolnej, wybiórczej oraz sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oceny zeznań świadkaJ. K. (1)tj. poprzez bezkrytyczne przyznanie im waloru wiarygodności w całości, mimo że treść zeznań tego świadka jest wewnętrznie sprzeczna, w tym co do tego z kim świadek spotkał się w dniu zdarzenia, w jakim czasie i kiedy wrócił do domu, jak również co do tego, iż nie wie kto dokonał zabójstwaW. G.oraz co do tego, iż dowiedział się o śmierci pokrzywdzonego kolejnego dnia przychodząc do niego, gdzie prawdą jest, że dowiedział sięo tym w dniu zdarzenia na komisariacie policji będąc zatrzymanym w tej sprawie, co bez wątpienia miało wpływ na treść wyrokuw zakresie ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w popełnieniu zarzucanego mu czynu;
2. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazaart. 7 k.p.k.polegająca na dowolnej, wybiórczej oraz sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie wyjaśnień oskarżonegotj. poprzez nieprzyznanie im waloru wiarygodności w części, mimo że treść zeznań oskarżonego wskazuje na przebywanieświadkaJ. K. (1)w mieszkaniu pokrzywdzonego dwukrotnie w dniu zdarzenia, w tym raz z inną, nieustaloną osobą,co potwierdziły ostatnie zeznaniaJ. K. (1)w postępowaniu przygotowawczym;
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na :
a) stwierdzeniu, że oskarżony dokonał zabójstwa pokrzywdzonegoW. G. (2), podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie niewątpliwych, jednoznacznych ustaleń faktycznych;
b) stwierdzeniu, iż świadekJ. K. (1)w dniu zdarzenia był tylko raz w mieszkaniu pokrzywdzonego, podczas gdy zarównoz wyjaśnień oskarżonego wynika wprost,że świadek był w mieszkaniu tego dnia dwa razy, co również świadek potwierdziłw późniejszych zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym;
c) uznaniu, iżJ. K. (1)spożywałalkohol ze świadkiemZ. A.iA. K., podczas gdy świadek wskazał, iż tego dnia spożywał alkohol zH. N.;
d) uznaniu, że zeznaniaJ. K. (1)są wiarygodne w całości, podczas gdy świadek zeznał, iż dnia 21.08.2018 r. do godz. 19:00 przebywał w towarzystwie A.K.iJ. D., podczas gdy świadekA. K.zeznał, iż tego dnia przed godz. 14:00 wypił zJ. K.iZ. A.po 2 piwa i po ok. 1 h poszedł do domu, gdzie czekała jego współmałżonka;
e) stwierdzeniu, iż zeznania świadkaJ. K. (1)korespondują z zeznaniami świadków:A. K.iZ. A., podczas gdy świadkowie ci wskazali, iż po spożyciu 2 piw każdy poszedł w swoją stronętj.A. K.do domu,Z. A.do piwnicy przyul. (...)wS.;
f) uznaniu, iż oskarżony wskazał na świadkaR.G.jako osobę, która chciała zabićW. G.wraz ze świadkiemJ. K., podczas gdy oskarżony tylko i wyłącznie wskazywał na fakt, iż będąc w mieszkaniu słyszał inny głos, który zwracał się doJ. K.„wychodzimy”, który to nie był głosem świadkaJ. K.;
g) uznaniu wyjaśnień oskarżonego złożonychw dniu 8.03.2019 r. jako niewiarygodnych, podczas gdy świadekJ. K.w zeznaniach wskazał, iż był jednak dwukrotnie w miejscu zamieszkania pokrzywdzonego,co też obszernie oskarżony wyjaśnił w tychże wyjaśnieniach, wskazując na kolejne przyjścieJ. K. (1)wraz z drugą butelką wódki, którą razem spożywali;
h) uznaniu, iż dalsze wyjaśnieniaoskarżonego co do negowania sprawstwa są niekonsekwentne, w tym z przeprowadzonym eksperymentem, podczas gdy w czasie eksperymentu procesowego oskarżony nie wskazywał jasno i klarownie co się wydarzyło w dniu 21.08.2018 r., lecz operował wyrażeniami niepewnymi: „on [tj.W. G.] nie kroił tak”,„no i dalej nie wiem”, „nie wiem”, „chyba nie”, „chyba nie, ale to chyba bo nie wiem”, „nie pamiętam tego”, „chyba tak było”, „nie wiem, nic nie wiem z tego”, „jak byłem pijany to guzik tam wiem wielki”, „sam nie wiem, to domysły tylko”.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przystępując do prezentacji wyników instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku, na wstępie wypada zauważyć, że w ramach podniesionych w apelacji zarzutów obrazyart. 7 kpk, autor tejże apelacji,de facto, kwestionuje ocenę wyłącznie dwóch dowodów,a mianowicie wyjaśnieńZ. G.(k.177-183, k.205-207, k.209-210, k.395-400,k.585-589, k.608, k.643) oraz zeznańJ. K. (1)(k.216-217, k.254-255, k.462-465). Prawidłowość tej oceny jest również przedmiotem zarzutu wyspecyfikowanego w punkcie3 apelacji, choć ów zarzut, według skarżącego, ma się rzekomo odnosić do poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych. Abstrahując jednak od tego, a skupiając sięna dokonanej przez Sąd orzekający ocenie relacjiZ. G.iJ. K. (1),w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznaniaJ. K. (1)nie są konsekwentne. Dostrzega to również apelujący, tyle tylko,że na tym tle, stosuje tego rodzaju zabieg interpretacyjny owych zeznań i wyjaśnień, który, po pierwsze, objawia subiektywizm skarżącego i po wtóre, uprawnioną czyni tezę,że wspomniane wyżej zarzuty posiadają na wskroś polemiczny charakter. Zabieg, o którym mowa sprowadza się zaś do tego, że apelujący nie dokonuje gradacji okoliczności, których dotyczą rzeczone niekonsekwencje, dodać trzeba, gradacji koniecznej do przeprowadzenia z punktu widzenia istotności tych okoliczności dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Natomiast zwracając uwagę na te okoliczności, w przypadku tych, które wynikają z zeznańJ. K. (1), apelujący wykorzystuje je do „podbudowania” sugestii o rzekomo niewiarygodnym charakterze tych zeznań. Inaczej zaś skarżący traktuje niekonsekwencje występujące w wyjaśnieniachZ. G.. Nawiązując do nich stwierdza jedynie,że „fakt, iż oskarżony miał wiele czasu na wypełnienie luk, które związane są z jego stwierdzoną chorobą w postaci uzależnienia od alkoholu, prowadzi do wniosku, iż z dużą skrupulatnością mógł on przypomnieć sobie szczegóły z dnia zdarzenia, w tym m.in. odgłosy innej osoby, obecnośćJ. K. (1)co najmniej dwukrotna, spożywanie wspólniez pokrzywdzonym i świadkiem alkoholu (wódki Absolut), potem kolejnego alkoholu (wódki Żytniówki).” (strona 7 apelacji). Uwypuklenie tej, swego rodzaju „nierówności interpretacyjnej”, którą w odniesieniu do wspomnianych zeznań i wyjaśnień prezentuje obrońca oskarżonego jest konieczne, ponieważ niekonsekwencja wyłaniająca sięz wyjaśnieńZ. G.dotyczy okoliczności o fundamentalnym znaczeniu, a przy tym jest wręcz rażąca. Natomiast niekonsekwentny charakter zeznańJ. K. (1)ujawnia się na tle okoliczności, które istotnymi nie są, a ponadto, a właściwie przede wszystkim, trzeba zaakcentować, iż specyfika owych niekonsekwencji prowadzi do wniosku, że faktuich powstania nie można łączyć z intencjonalnym, czy też inaczej, z celowym zeznawaniem nieprawdy przezJ. K. (1). Chcąc przekonać o słuszności tej konstatacji, najpierw należy przypomnieć, żeJ. K. (1)zmarł i w związku z tym, przesłuchaniego w postępowaniu sądowym, a w konsekwencji wyjaśnienie powodów powstania rozbieżności w jego zeznaniach ze śledztwa, stało się niemożliwe. W tej sytuacji, trzeba więc zwrócić uwagę na tę niekonsekwencję zeznańJ. K. (1), którą uwypukla również skarżący, a której to istnienie, pomimo śmierci autora omawianych zeznań, najbardziej i bez żadnych wątpliwości, a wręcz jednoznacznie, przekonuje o zasadności wspomnianej konstatacji, a mianowicie, że intencją wymienionego nie było przedstawianie nieprawdziwych faktów. Konkretyzując, należy więc zauważyć, że w zeznaniach zwerbalizowanych w dniu22 sierpnia 2018 r. (k.216-217),J. K. (1)stwierdził między innymi, że o śmierciW. G. (2)dowiedział się w komisariacie policji, a zatem dowiedział się w godzinach wieczornych w dniu 21 sierpnia 2018 r., bo właśnie wtedy został zatrzymany i przewieziony do owego komisariatu. Tymczasem w zeznaniach złożonych w trakcie przesłuchania w dniu12 marca 2019 r. (k.462-465), a więc w zeznaniach złożonych po upływie 7 miesięcy,J. K. (1)wskazał, że „o śmierciW.dowiedziałem się od jego sąsiadki na drugi dzień, kiedy do niego przyszedłem, a jego mieszkanie było zamknięte. Wówczas sąsiadka powiedziała mi, żeW.nie żyje i że był policja i zabraliG..” (k.465). Zestawienie tych wypowiedziJ. K. (1)pozwala się więc zorientować, że ta druga nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, a jedocześnie pozwala też stwierdzić, że taki jej charakter jest konsekwencją faktów obiektywnie zaistniałych, a więc takich, których ewentualne podważanie, już z gruntu, skazane jest na niepowodzenie. To z kolei oznacza, żeJ. K. (1), zniekształcając w czasie wspomnianego przesłuchania swoje wcześniejsze zeznania nie uczynił tego w sposób celowy, zamierzony. Tę samą uwagę należy też odnieść do stwierdzenia wymienionego, że w godzinach popołudniowych spożywał alkoholzH. N. (2), choć wcześniej wskazywał, że czynił to zA. K. (2)iJ. D. (2), co zresztą w przypadku tego drugiego, również nie odpowiadało rzeczywistości, ponieważ z zeznańA. K. (2)(k.213-214) orazZ. A. (2)(k.192-193) wynika, że to właśnie z nimi, w dniu 21 sierpnia 2018 r.,w godzinach popołudniowych,J. K. (1)spożywał alkohol. Autor apelacji zwraca również uwagę, że zeznania, któreJ. K. (1)zwerbalizował w dniu 12 marca 2019 r. zwierają informację, iż w dniu zdarzenia wymieniony był dwukrotnie w mieszkaniuW. G. (2), podczas gdy w zeznaniach znajdujących się na kartach 216-217i 254-255 stwierdził on, że w mieszkaniu tym był tylko raz. Ta nieścisłość jest oczywiście zauważalna, tyle tylko, że według zeznańJ. K. (1)z dnia 12 marca 2019 r.,jego pierwsza wizyta w mieszkaniuJ. K. (1)miała się wiązać z tym, o czym wymieniony zeznawał również wcześniej, a mianowicie ze wspólnym udaniem sięz oskarżonym po zakupy. Natomiast druga wizytaJ. K. (1)w tym mieszkaniu wiązała się z tym, o czymJ. K. (1)także wcześniej zeznawał, to jest wiązała sięz powrotem z tych zakupów. Różnica, która występuje w analizowanym zakresie pomiędzy treścią wcześniejszych zeznańJ. K. (1)a treścią tych z dnia 12 marca 2019 r. polega więc na tym, że w tych pierwszych, wymieniony wskazał, że przed pójściem na zakupy oczekiwał na oskarżonego przed blokiem, zaś w tych z dnia 12 marca 2019 r., stwierdził,że zanim obaj udali się po zakupy, wszedł do mieszkaniaW. G. (2)i przebywał tam 15 - 20 minut. A zatem, rozbieżność, na którą skarżący aktualnie wskazuje, jakkolwiek istnieje, to jednak dotyczy ona okoliczności o drugorzędnym znaczeniu i w związku z tym,z obiektywnego punktu widzenia, jest zrozumiała i jako taka pozostaje bez wpływu na ocenę zeznańJ. K. (1). Akcentując tę, jak i pozostałe rozbieżności wyłaniające sięz zeznańJ. K. (1), apelujący traci z pola widzenia nie tylko to, że dotyczą one detali, które w rzeczywistości istotne nie są, ale również i to, a właściwie przede wszystkim to, co w tych zeznaniach jest właśnie istotne, a mianowicie, że swoją obecność w mieszkaniuW. G. (2),J. K. (1)niezmiennie i konsekwentnie lokował na godziny przedi południowe w dniu 21 sierpnia 2018 r., a nie na godziny późnopopołudniowe, czy wieczorne, kiedy to zmaterializowało się zdarzenie będące przedmiotem osądu w niniejszej sprawie. Czyniąc te uwagi, niezależnie od specyfiki rozbieżności występujących w zeznaniachJ. K. (1), należy sformułować pytanie, co mogło być ich przyczyną, skoro nie jest nią intencjonalne kształtowanie treści zeznań przez wymienionego. Udzielenie odpowiedzi na tak sformułowane pytanie, w związku z tym, że z uwagi na śmierćJ. K. (1),nie zdołano go przesłuchać w postępowaniu jurysdykcyjnym, było i jest utrudnione.W tej sytuacji, aktualnie jedynie w kategoriach prawdopodobieństwa, aczkolwiek zdaniem Sądu odwoławczego, graniczącego niemalże z pewnością, można a właściwie trzeba stwierdzić, że wspomniane rozbieżności w zeznaniach wymienionego, są oczywiście konsekwencją upływu czasu, a także(...), którego wyznacznikiem było, między innymi, nadużywanie alkoholu i spożywanie go w różnych przypadkowych miejscach, również z przypadkowo spotkanymi osobami. Taki(...),jak podpowiadają to zasady doświadczenia życiowego, mógł determinować i zapewne determinował treść jego zeznań.
Eksponując przytoczone wyżej rozbieżności wyłaniające się na tle zeznańJ. K. (1), autor apelacji, jak wspomniano to wcześniej, marginalizuje to, że wyjaśnienia oskarżonego w kwestiach, które posiadają fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, są wręcz dychotomiczne. Takie a nie inne stanowisko skarżącego, jest skądinąd zrozumiałe, aczkolwiek formułując tę konstatację, trzeba też zauważyć,że apelujący zbywa milczeniem to, że w wyjaśnieniachZ. G.i to niezależnie od ich dychotomicznego charakteru, występują takie rozbieżności, które ze względu na doniosłość okoliczności, których dotyczą, w swym charakterze, są niemalże takie samejak rozbieżności dostrzeżone przez skarżącego w zeznaniachJ. K. (1). Aby nie być w tej materii gołosłownym, wypada więc zauważyć, że w trakcie przesłuchania w dniu8 marca 2019 r. (k.395-400), podczas to któregoZ. G.przedstawił odmiennąod wcześniej prezentowanej wersję zdarzenia, wymieniony oznajmił, że słyszał głos pokrzywdzonego, który mówił „J.co ty ode mnie chcesz?”, a następnie słyszał jeszcze jeden głos „wychodzimy, ale to nie byłJ.głos.” Natomiast składając wyjaśnieniana rozprawie w dniu 27 maja 2019 r. (k.585-589) oskarżony w żadnym ich miejscu, nawetnie wspomniał, że słyszał głos drugiego mężczyzny wypowiadającego słowo „wychodzimy”. W tych samych wyjaśnieniach,Z. G.stwierdził również, że zorientował się,iżW. G. (2)nie żyje po tym, jak się obudził, a właściwie jak wskazał, „ocknął się”,co według oskarżonego nastąpiło „około 8 - 9 rano.” Tego rodzaju informacja, rzecz jasna nie odpowiada rzeczywistości, ponieważZ. G., w związku z popełnieniem przypisanego mu przestępstwa został zatrzymany w dniu, w którym to przestępstwo zaistniało, a konkretnie 21 sierpnia 2018 r., o godzinie 21.40 (k.12-13). A zatem, takie, to jest wybiórcze traktowanie przez apelującego wyjaśnieńZ. G.oraz zeznańJ. K. (1)utwierdza jedynie w przekonaniu, że zarzuty apelacyjne sformułowanena kanwie tych drugich (zeznańJ. K. (1)) są bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Natomiast kontynuując uwagi dotyczące wyjaśnieńZ. G.należy podkreślić to, co podkreślił również Sąd Okręgowy, a mianowicie, że w trakcie dwóch pierwszych przesłuchań wymienionego, które to w dniu 22 sierpnia 2018 r. przeprowadził prokurator (k.205-207 i k.209-210), oskarżony nie tylko przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, ale również, co uczynił podczas pierwszego przesłuchania, zrelacjonował przebieg zdarzenia. Co więcej, w czasie tego samego przesłuchania,Z. G.wyraził skruchę i żal z powodu pozbawienia życiaW. G. (2). Zaakcentować także wypada, że podczas kolejnej czynności śledczej przeprowadzonej z udziałem oskarżonego, to jest w trakcie eksperymentu procesowego (k.177-183), wymieniony również zrelacjonował i zaprezentował przebieg zdarzenia. Co prawda uczynił to bardziej bądź mniej składnie, niemniej jednak na tyle czytelnie, że wbrew sugestii skarżącego, nie ulega wątpliwości, iż także podczas wspomnianej czynności, oskarżony przyznał, że to nie kto inny lecz właśnie on pozbawił życiaW. G. (2).Z. G.przyznał to równieżw trakcie posiedzenia Sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania (k.260-262)i co więcej oznajmił także, że jego dotychczas składane wyjaśnienia są prawdziwei w związku z tym w całości je podtrzymuje. Natomiast podczas ostatniego przesłuchaniaw śledztwie, które zostało przeprowadzone przez prokuratora w dniu 8 marca 2019 r.(k.395-400),Z. G.złożył zupełnie odmienne wyjaśnienia od tych, które wcześniej werbalizował, sugerując w nich, że osobą, która uśmierciłaW. G. (2), jest między innymi,J. K. (1). Tę zasadniczą zmianę wyjaśnień dokonaną przez oskarżonego, autor apelacji puentuje zaś cytowanym wcześniej, lapidarnym stwierdzeniem, że „fakt, iż oskarżony miał wiele czasu na wypełnienie luk, które związane są z jego stwierdzoną chorobą w postaci uzależnienia od alkoholu, prowadzi do wniosku, iż z dużą skrupulatnością mógł on przypomnieć sobie szczegóły z dnia zdarzenia, w tym m.in. odgłosy innej osoby, obecnośćJ. K. (1)co najmniej dwukrotna, spożywanie wspólnie z pokrzywdzonymi świadkiem alkoholu (wódki Absolut), potem kolejnego alkoholu (wódki Żytniówki).” (strona 7 apelacji). Owo stwierdzenie, w kontekście wcześniejszych procesowych wypowiedzi oskarżonego, brzmi wręcz absurdalnie, a o takim jego charakterze przekonują jeszcze inne, istniejące na gruncie przedmiotowej sprawy uwarunkowania. Prezentując je, trzeba zaś przypomnieć to, co trafnie podkreślił również Sąd Okręgowy, a mianowicie, że oskarżonyw czasie tego samego przesłuchania przeprowadzonego na rozprawie głównej (k.585-589), w sposób nad wyraz niekonsekwentny przedstawiał powody, które rzekomo doprowadziłydo ukształtowania tych jego wyjaśnień, w których przyznał się do popełnienia zarzuconegoi ostatecznie przypisanego mu czynu. Otóż najpierw twierdził, że takiej treści zeznania kazali mu złożyć funkcjonariusze policji, a następnie oznajmił, że „(…) policja nie namawiała mnie żebym tak mówił, tylko tak mi sugerowano, że mogło być właśnie tak i ja w ten sposób odpowiadałem.” Oskarżony stwierdził także „nie wiem jak wyjaśnić sprzeczności związanez tym, że twierdziłem, że najpierwK.wyszedł z domu, a w dzisiejszych zeznałem,że był aktywny podczas tego zdarzenia.” (k.588). Czyniąc te spostrzeżenia trzeba jednocześnie zwrócić uwagę na to, co skarżący pomija a co również trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, a mianowicie, że z opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa (k.330-337 i k.509-591) jednoznacznie wynika, iżZ. G.prezentuje silny mechanizm iluzji i zaprzeczania. O tym, przekonują zresztą nie tylko wyjaśnienia oskarżonego, które Sąd Okręgowy uznał za niewiarygodne, ale również zeznania funkcjonariuszy policjiM. K.(k.34-37 i k.604-605) iM. Z.(k.49-50 i k.605-606), którzy jako pierwsi przybyli na miejsce zdarzenie. Zeznania te dowodzą bowiem, że oskarżony w ogóle zaprzeczał, iż zna osobę, której zwłoki ujawnionow mieszkaniu, a także twierdził, że do śmierci tej osoby doszło w momencie gdy przebywał w łazience. Na marginesie trzeba zauważyć, że w wyjaśnieniach znajdujących się na karcie 205-207, sam oskarżony przyznał, że te jego wypowiedzi są nieprawdziwe. Wskazał bowiem „ja policjantom kręciłem, chciałem się wymigać, nie mówiłem prawdy co do tego co się działo.” (k.207).
A zatem, w przedstawionym kontekście uwarunkowań dowodowych stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wyczerpująco zgromadzonych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnieńZ. G.i zeznańJ. K. (1)jest bezbłędna i jako taka zasługuje na pełną akceptację. Bezbłędne są również poczynione przez Sąd orzekający ustalenia faktyczne. Trudno jednak o inną w tym zakresie konstatację skoro odzwierciedlają one rzeczywisty przebieg zdarzenia, a ich źródłem są wyłącznie te dowody, które przy zachowaniu wskazań przewidzianych wart. 7 kpk, zostały uznane przez Sąd meriti za wiarygodne. Poprawna jest również ocena prawna zachowania oskarżonego, która to,jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stanowi oczywistą w swej wymowie egzemplifikację prawidłowo ustalonych faktów.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski niezasadne z powodów zaprezentowanych powyżej.

3.2.

rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuZ. G.w wysokości 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności, podczas gdy oskarżony próbował udzielić pomocy pokrzywdzonemu wzywając pogotowie, opiekował się pokrzywdzonym każdego dnia, jak również dla osiągnięcia celów kary i prawidłowego zastosowania dyrektyw kary wystarczyłoby orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze, albowiem orzeczona kara jawi się jako nieadekwatna, rażąco surowa i wysoka.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sformułowany w apelacji zarzut rażącej niewspółmiernej surowości kary wymierzonejZ. G.jest częściowo zasadny, aczkolwiek nie z powodów przytoczonychw uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego. Trzeba bowiem zauważyć,a przekonują o tym pisemne motywy kwestionowanego orzeczenia, że wymierzającZ. G.karę o szczególnym charakterze, jaką jest kara 25 lat pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy miał w polu widzenia wszystkie, a więc zarówno podmiotowe,jak i przedmiotowe okoliczności czynu, które to, co należy podkreślić, posiadają nad wyraz negatywną wymowę i tym samym, nad wyraz obciążający oskarżonego charakter. Rzecz jednak w tym, że kształtując rozstrzygnięcie w przedmiocie kary, Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, choć zdaniem Sądu odwoławczego powinien uwzględnić, kwestię związanąz treścią wyjaśnień oskarżonego. Konkretyzując tę uwagę, w pierwszej kolejności wymagającym przypomnienia staje się to, co jest nad wyraz oczywiste, a mianowicie,że depozycje formułowane przez oskarżonego, generalnie są indyferentne z punktu widzenia doboru i wymiaru kary. Niemniej jednak, treść wyjaśnień oskarżonego, mimo wszystko, może wyjątkowo wpływać na rodzaj bądź wysokość orzekanej wobec niego kary. Przytaczajączaś te wyjątki, to poza sytuacjami przewidzianymi wart. 60 § 3 kkiart. 60 § 4 kk, chodzi również o sytuację, w której wyjaśnienia oskarżonego są jedynym dowodem pozwalającym przypisać mu sprawstwo i winę w zakresie zarzucanego czynu. Wówczas to, taka postawa, czy też inaczej, takie wyjaśnienia oskarżonego mogą stanowić, aczkolwiek oczywiście nie muszą, okoliczność łagodzącą przy wymiarze kary. Odnosząc tę uwagę do dowodowych realiów analizowanej sprawy należy natomiast zauważyć, że w zdarzeniu, które jest jej przedmiotem, uczestniczyli jedynie oskarżony i pokrzywdzony, przy czym ten drugiw następstwie działania pierwszego zmarł. Wypada również podkreślić, że wymienieni od dłuższego czasu wspólnie zamieszkiwali, w związku z czym, ujawnione na miejscu zdarzenia ślady daktyloskopijne (k.355-367) oraz biologiczne (k.405-461) identyfikująceZ. G.nie mogą stanowić i zresztą nie stanowiły podstawy do przypisania mu przestępstwa dokonanego z pokrzywdzeniemW. G. (2). Zaakcentować też trzeba, a wynika toz przywoływanych już wcześniej zeznań funkcjonariuszy policjiM. K.iM. Z., że drzwi mieszkania, w którym znajdował się oskarżony i zwłoki pokrzywdzonego były otwarte. Innymi słowy, możliwość wejścia do tego mieszkania nie była w żaden sposób ograniczona. W świetle tych uwarunkowań nie ulega więc wątpliwości, że gdybyZ. G.nie przyznał się do uśmierceniaW. G. (2)i nie zrelacjonował przebiegu zdarzenia, to przypisanie mu zarzuconego czynu, byłoby bardzo utrudnione, jeśli nie nawet niemożliwe. Na kanwie wspomnianych uwarunkowań i przy hipotetycznym założeniu, że oskarżony, na przykład odmówił składania wyjaśnień, do czego przecież był uprawniony, można by bowiem sformułować inne, równie możliwe wersje przebiegu zdarzenia, a nie wdając się w ich szczegóły, bo te przecież mogą być różnorakie, konkretnie takie wersje, które wykluczałyby udział w tym zdarzeniu oskarżonego. A zatem, w obliczu takiej sytuacji, wyjaśnieniaZ. G., nie tylko że można, ale z uwagi na ich doniosłość, trzeba zakwalifikować jako okoliczność, która przemawia na korzyść oskarżonego. Co więcej, mając w polu widzenia to, że dzięki wyłącznie tym wyjaśnieniom możliwe stało się takie rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy jak to, które zostało odzwierciedlone w zaskarżonym wyroku, stwierdzić należy, że omawiana w tym miejscu okoliczność posiada do tego stopnia łagodzący charakter, że w jej kontekście wymierzona oskarżonemu kara 25 lat pozbawienia wolności, niezależnie od innych obciążających wymienionego elementów, jawi się jako rażąco niewspółmiernie surowa. Wyrażając ten pogląd, Sąd odwoławczy zmienił więc zaskarżony wyrok, wymierzając oskarżonemuw miejsce wspomnianej kary, karę 15 lat pozbawienia wolności, która to jest najwyższą podstawową a przewidzianą ustawowo karą pozbawienia wolności związaną z popełnieniem przestępstwa stypizowanego wart. 148 § 1 kk.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku w części co do kary i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek częściowo zasadny z powodów przedstawionych powyżej.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wymierzenie oskarżonemu kary 15 lat pozbawienia wolności w miejsce orzeczonej wobec niego kary 25 lat pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Zmiana jest konsekwencją uwarunkowań przedstawionych powyżej.

5.2.2.

Przedmiot i zakres zmiany

Doprecyzowanie opisu czynu w zakresie obrażeń ciała, których doznałW. G. (2).

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy, odwołując się do opinii sądowo - lekarskiej (k.318-329), jakkolwiek doprecyzował opis czynu we wspomnianym zakresie, aczkolwiek mimo wszystko, nie uczynił tego w taki sposób, który „wiernie” odzwierciedla ustalenia przedstawione w tejże opinii.

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Z uwagi na długoterminowy charakter kary pozbawienia wolności wymierzonejZ. G., Sąd Apelacyjny, na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym.

7

PODPIS

SSA Andrzej Wiśniewski SSA Janusz Jaromin SSA Piotr Brodniak

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoZ. G..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Sprawstwo i wina oskarżonego oraz wymierzona mu kara pozbawienia wolności.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana