Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 191/21
Data wyroku: 2021-05-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk w zw. z art. 109 §2 kpw

Sygn. akt II Ka 191/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 maja 2021r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Półtorak
Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz
po rozpoznaniu dnia 24 maja 2021r.
sprawyM. Ż.
obwinionego zart. 96§3 kkw zw. zart 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 30 listopada 2020r., sygn. akt II W 157/20

I
wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 80 zł wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 191/21

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2020r. Sąd Rejonowy w Mińsku MazowieckimM. Ż.uznał za winnego tego, że w dniu 3 grudnia 2018r. w pisemnych wyjaśnieniach przesłanych do siedziby Straży Miejskiej naul. (...)wW., będąc właścicielem pojazdu markiO.onumerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionego organu osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 5 listopada 2018 r. W/w pojazd został zatrzymany w miejscu obowiązywania znaku „zakaz zatrzymywania się”tj. wykroczenia zart. 96 § 3k.w. w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 300 złotych grzywny; na podstawieart. 119 § 1 k.p.w.orazart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych tytułem opłaty i obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych na rzecz Skarbu Państwa oraz 20 złotych na rzecz(...) W..
Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony zarzucając:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnym założeniu umyślności w zamiarze bezpośrednim tj.art. 9 kodeksu karnego,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na odstąpieniu od stosowania zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 8 kpsw w zw. zart. 5 kpkoraz naruszenie reguł rządzących swobodną oceną dowodów, tj. błąd w ustaleniach faktycznych,

Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości lub w części poprzez uniewinnienie go od zarzucanego czynu lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie już raz wypowiadał się Sąd Okręgowy w Siedlcach, a to w związku z wydaniem przez Sąd I instancji postanowienia o umorzeniu postępowania. Sąd Odwoławczy orzeczeniem z dnia 16 czerwca 2020r. sygn.. II Kz 149/20 uchylił to postanowienie zamieszczając w uzasadnieniu argumentację i uwagi, które w zupełności podziela również Sąd Okręgowy orzekający w tym składzie personalnym. Tak więc przytoczony został wyrok trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2014 r. P 27/13 (OTK 2014.Nr 3, poz.30) oraz z 30 września 2015r. K 3/13 (OTK 2015, Nr 8 poz.125), z których wynika, żeart. 96 §3kw jest zgodny zart. 2 Konstytucji RPoraz nie jest niezgodny zart. 42 ust. 1 Konstytucji RP. Orzeczenia te zresztą trafnie przytoczył Sąd I instancji. Dlatego , w ocenie Sądu Okręgowego, bezcelowym jest szersze omawianie tej kwestii dotyczącej rzekomej bezprawności przepisu, co podnosił obwiniony w apelacji jak i ustnym wystąpieniu na rozprawie odwoławczej.
Podzielić należy również ustalenia Sądu I instancji, iżM. Ż.swoim działaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu. W przedmiotowej sprawie uznać można, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości co do takich zdarzeń, jak: wezwanie przez Straż Miejską obwinionego do wskazania komu w określonym czasie i miejscu powierzył do używania lub kierowania pojazd stanowiący jego własność ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach wynikających z braku zastosowania się do tego obowiązku, osobiste odebranie tego wezwania obwinionego, udzielenie przez niego pismem z datą 28 listopada 2018r. odpowiedzi, która nie czyniła zadość wezwaniu ze strony oskarżyciela publicznego. Już tylko te fakty były wystarczające do uznania, żeM. Ż.swoim działaniem zrealizował znamiona wykroczenia zart. 96 §3kw. Trafnie bowiem Sąd meriti zauważa, iż w dyspozycji tego przepisu nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek odpowiedzi, ale takiej która winna zawierać określoną treść, informację tj. wskazanie osoby, której pojazd został powierzony do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Tymczasem obwiniony nie podjął nawet próby udzielenia informacji do czego zobowiązuje go przywołany przepis, a takżeart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowympodejmując polemikę z organem wzywającym i wnosząc o udzielenie dodatkowych informacji i dokumentów. Jednak literalne brzmienieart. 96§3kw nie daje podstaw do uznania, że zastosowanie go przez „uprawniony organ” uzależniony jest zaistnieniem jakichś uwarunkowań, o czym zresztą obwiniony został pouczony pismem z 4 grudnia 2018r. Dlatego nie można uznać za zasadne argumenty podniesione w apelacji jakoby skarżący nie działał umyślnie, ponieważ już w wezwaniu z dnia 9 listopada 2018r. pouczony został o konsekwencjach niezastosowania się do niego. Tak samo również wpływ na treść wyroku nie mogło mieć oświadczenie złożone przez obwinionego na rozprawie odwoławczej, że to on był użytkownikiem pojazduO.onr rej. (...), który miał być w dniu 5 listopada 2018r. zaparkowany w niedozwolonym miejscu, albowiem odpowiedzialność z art. 96 § 3 kw jest niezależna od ewentualnego innego wykroczenia popełnionego przez obwinionego i nie może wpłynąć na jego odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109§2 kpw,art. 636§1 kpkw zw. zart. 121§1 kpworzekł, jak w wyroku.
oe