Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 106/21
Data wyroku: 2021-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 120 ustawy o promocji zatrudnienia

Sygn. akt IV Ka 106/21

UZASADNIENIE
Apelacja jest zasadna.
Nie ma podstaw, aby zakwestionować prawną możliwość wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych przez wspólnika spółki na jej rzecz, w tym także w ramach wykonywania stosunku obligacyjnego między spółką, a podmiotem trzecim na rzecz tego podmiotu. Oczywiście, taka czynność może być pozorna, wówczas należałoby do ustalenia rzeczywistej podstawy świadczenia usług zastosować bądź przepisy prawa pracy, bądź przepisy o umowach cywilnoprawnych. Jednak w tej sprawie Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń, jakoby wymienieni w wyroku cudzoziemcy jedynie pozornie uzyskiwali status wspólników spółki i w rzeczywistości świadczyli pracę, a apelacja skierowana jest jedynie na korzyść obwinionego. Tym samym nie można uznać, że doszło do naruszenia przepisówustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracyi że oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy wymienionym w wyroku cudzoziemcom miały charakter pozorny.
Sąd Okręgowy uważa również, że wykaz rodzajów zatrudnienia dostępnych dla cudzoziemców w ramach zgłaszania oświadczeń o powierzeniu im pracy nie ma charakteru zamkniętego. Owszem, z informacji z(...), zawartej na k. 150-151 wynika, że katalog ten na internetowym formularzu wymienia jedynie 19 pozycji i siłą rzezy nie da się dopisać innej ( dwudziestej i następnych), bo takiej możliwości technicznej przy elektronicznym wypełnianiu oświadczenia nie przewidziano, ale przecież z tego samego pisma wynika, że w razie składania takiego oświadczenia nie drogą elektroniczną, tylko w formie papierowej, istnieje możliwość określenia dowolnego rodzaju zatrudnienia cudzoziemca na sporządzonym formularzu. Ponadto, wynika to z treści ustawy dotyczącej tych oświadczeń ( i to na ustawie Sąd powinien się opierać, a nie na pismach urzędników tego czy innego ministerstwa). Z art. 88z regulującego tę kwestię nie wynika, aby katalog rodzajów zatrudnienia cudzoziemców w ramach trybu „oświadczeniowego” był zamknięty. Art. 88 z ust. 1 pkt 3 opisując dane dotyczące pracy oferowanej cudzoziemcowi nakazuje podmiotowi wypełniającemu oświadczenie jedynie określenie nazwy zawodu, podklasy działalności według klasyfikacji(...), w której powierza pracę cudzoziemcowi, stanowiska lub rodzaju pracy, miejsca jej wykonywania, okresu pracy i rodzaju umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz najniższego wynagrodzenia, jakie może otrzymywać cudzoziemiec, określonego stawką godzinową lub miesięczną i podanie wymiaru czasu pracy lub liczby godzin pracy w tygodniu lub w miesiącu. Żadnych innych ograniczeń ustawodawca nie przewidział.
Wiarygodny jest więc obwiniony, gdy wyjaśnia, że wpis określający rodzaj powierzonej cudzoziemcom pracy w złożonym drogą elektroniczną oświadczeniu nie miał na celu zakamuflowania rzeczywistego rodzaju wykonywanej przez nich działalności, tylko był wymuszony względami technicznymi uniemożliwiającymi dokładny opis charakteru i podstawy świadczenia niepieniężnego wspólnika spółki na jej rzecz.
Słusznie podnosi apelant, że z treści art. 88z ust. 6 w/w ustawy wynika jedynie uprawnienie Starosty do wydania decyzji o odmowie wpisania oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń. Ewidentnie wynika to z porównania dyspozycji tego przepisu z dyspozycją art. 88 z ust. 5, w którym wymienia się sytuacje, w których Starosta taką decyzję wydaje obligatoryjnie. Zatem, skoro w tej sprawie nie doszło do wydania przez Starostę fakultatywnej decyzji o odmowie wpisania omawianego oświadczenia w trybie art. 80 z ust. 6 w/w ustawy, to nie można wyprowadzać wniosku, że świadczona w tej sprawie przez wymienionych w wyroku cudzoziemców praca stanowiła łamanie przepisów i tym samym obwiniony naruszając ustawę wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 120 ust. 1 w/w ustawy.
Niezależnie od powyższego, nawet w przypadku uznania, że zastosowana konstrukcja prawna sprzedaży cudzoziemcowi udziału w spółce i wykonywania w zamian przez niego powtarzającego się świadczenia niepieniężnego na rzecz spółki nie mieści się w ramach dopuszczalnego świadczenia pracy przez cudzoziemców określonegoustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to obwinionego i tak należałoby uniewinnić z uwagi na treśćart. 7 § 1kw, albowiem należałoby wówczas uznać, że działał w usprawiedliwionej nieświadomości zagrożenia karą za takie zachowanie. Obwiniony podjął bowiem zabiegi, które mogły prowadzić go do usprawiedliwionego okolicznościami przekonania, że nie popełnia żadnego wykroczenia, przy czym nie chodzi tu jedynie o uzyskanie opinii prawnych w tym przedmiocie ( zgodnie z którymi jego zachowanie było w pełni legalne), ale brał też udział w konsultacjach z pracownikami Urzędu Pracy wR., którzy po pewnym wahaniu uznali legalność jego działań i przywrócili przyjmowanie takich oświadczeń, choć chwilowo zostało to wstrzymane ( świadczą o tym zeznania ówczesnego Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy wR.Ł. W., słusznie uznane przez Sąd Rejonowy za wiarygodne).
Pozostałe zarzuty apelacyjne nie będą omawiane, albowiem rozpoznanie powyższych argumentów jest wystarczające do wydania orzeczenia (art. 436 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw).
Wobec tego należało uniewinnić obwinionego od zarzuconego mu wykroczenia.
W tym stanie rzeczy na podstawieart. 119 § 2 pkt 1 kpwiart. 121 § 1 kpww zw. zart. 634 kpkkoszty postępowania za obie instancje w tej sprawie ponosi Skarb Państwa.
Dlatego Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kwotę 576 zł ( pierwszy termin rozprawy w dniu 23.09.2020 r. i trzy terminy dodatkowe w dniach 22.10.2020 r., 05.11.2020 r., 10.12.2020 r.) tytułem zwrotu kosztów obrony przed Sądem Rejonowym w pierwszej instancji i kwotę 840 zł (jeden termin rozprawy apelacyjnej) tytułem zwrotu kosztów obrony przed Sądem Okręgowym w postępowaniu odwoławczym. Sąd kierował się treścią § 11 ust. 2 pkt 2 i 4 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Zdaniem Sądu nie zachodzą okoliczności z § 15 ust. 3 w/w rozporządzenia, które uzasadniałyby zasądzenie wynagrodzenia wyższego od tego określonego stawkami minimalnymi.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd drugiej instancji orzekł jak w sentencji wyroku.