Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 462/22
Data wyroku: 2022-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Adriana Skorupska, SSO Agnieszka Połyniak, SSR(del.) Sebastian Kowalski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów, Błąd
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygnatura akt IV Ka 462/22

1.

2.WYROK

2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2022 r.

4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

1.Przewodnicząca:

1.SSO Agnieszka Połyniak (spr.)

1.Sędziowie:

1.SR del. do SO Sebastian Kowalski

2.SO Adriana Skorupska

1.Protokolant:

1. Ewa Ślemp

przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniach 5 lipca i 17 listopada 2022 r.
6.sprawyA. C.
7.synaS.iJ. z domu W.
8.urodzonego (...)wB.
9.oskarżonego zart. 190 a § 1 kkiart. 160 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 190 § 1 kk,art. 245 kkiart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
10.na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
11.od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
12.z dnia 4 stycznia 2022 r. sygnatura akt VI K 20/21

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w punkcie I jego części dyspozytywnej ustala, iż zdarzenie z 10 czerwca 2020r miało miejsce wD.na łuku drogi(...)zamiejscowością S.;

2
w punkcie III jego części dyspozytywnej w ramach czynu opisanego w punkcie 3 części wstępnej tego wyroku, uznaje oskarżonegoA. C.za winnego tego, że w dniu 8 listopada 2020r. w rejonieO.woj.(...)zniszczył poprzez przecięcie oponę o wartości 750 złotych w samochodzie markiH. (...)należącym doE. M., czym działał na jej szkodę, tj. czynu zart. 288§1k.k. i za to na podstawieart. 288§1 k.k.wymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawiania wolności, uchylając jednocześnie orzeczenie o karze łącznej z punktu IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz związane z tym rozstrzygnięcia z punktów V, VI, VII;

3
na podstawieart. 85§ 1 k.k.iart. 86§1 k.k.łączy oskarżonemu kary jednostkowe pozbawienia wolności wymierzone w punkcie I, II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz z punktu I.2 niniejszego wyroku i wymierza karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 69§ 1i 2 k.k.w zw. zart. 70§1 k.k.warunkowo zawiesza oskarżonemuA. C.wykonanie wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, na mocyart. 73§1 k.k.oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;

5
na podstawieart. 41a§1 i 4 k.k.orzeka wobec oskarżonegoA. C.zakaz kontaktowania się zV. C.oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres 4 (czterech) lat;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, ustalając wysokość opłaty w sprawie za obie instancje na kwotę 180 złotych.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 462/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 4 stycznia 2022 r. sygnatura akt VI K 20/21

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

A. C.

Skazanie wyrokiem – nakazem karnym wydanym przezO. S.wB.w Czechach 26 października 2011r. uległo zatarciu w dniu 9 listopada 2013r. (z końcem obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju), ponieważ postanowieniem Prezydenta Republiki Czeskiej objęte zostało amnestią, tj. darowano skazanemu karę pozbawienia wolności

Informacje z Krajsky Soud V Brne wraz z kopią postanowienia o darowaniu skazanemu kary ((...)) wraz z tłumaczeniem na język polski

k. 366 – 370v i k.373 - 380

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Oskarżony figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego jako osoba karana przezO. S.B.w Czechach na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności

Informacja Krajowego Rejestru Karnego

k.400

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Informacje Krajowy Soud v Brne (Sądu Wojewódzkiego w Brnie)

Informacje wraz dołączonymi dokumentami potwierdzającymi darowanie kary oskarżonemu, co spowodowało zatarcie skazania z dniem 9 listopada 2013r. w swej treści na budzą żadnych wątpliwości co do treści i skutków prawnych

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Informacja Krajowego Rejestru Karnego

Dokument urzędowy, którego treść nie uwzględnia aktualnego statusu osoby wobec której Prezydent Republiki Czech darował wykonanie kary

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Prokurator oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1.obrazę prawa materialnego w postaciart. 69 § 1 kkto jest orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolnościz warunkowym zawieszeniem jej wykonania podczas, mimo uprzedniego skazania oskarżonego wyrokiem Sądu Republiki Czeskiej w Blansku z dnia 26 października 2011 roku o sygnaturze 1T 308/2011 na karę pozbawienia wolnościw wymiarze 8 miesięcy, podczas gdyart. 69 § 1 kkzastrzega możliwość orzeczenia wymierzonej kary pozbawienia wolnościz warunkowym zawieszeniem jedynie wobec sprawcy, który w okresie poprzedzającym popełnienie przestępstwa będącego przedmiotem wyroku nie był skazany na karę pozbawienia wolności,
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i mającymi wpływ na jego treść, polegających na przyjęciu w wydanym wyroku, że wobec oskarżonego zachodzą okoliczności pozytywnej prognozy kryminologicznej uzasadniające orzeczenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 (dziesięciu) w warunkach probacji, to jestz warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 (trzech) lati uznaniu, że jest to wystarczającym środkiem do realizacji celów prewencji indywidualnej wobec oskarżonego, podczas gdy ustalone w toku postepowania okoliczności popełnienia przypisanych mu czynów, w tym rodzaj motywacji oraz dane na temat jego wcześniejszej karalności prowadzą do wniosków przeciwnych.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Główny zarzut apelacji oskarżyciel publiczny oparł na informacji z Krajowego Rejestru Karnego, zgodnie z któryA. C.był uprzednio, tj. w październiku 2011r. karany za przestępstwo na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Okoliczność ta z uwagi na obecne brzemiennieart. 69§1 k.k., jak też treść danych z karty karnej, istotnie stanowiła o zaistnieniu przesłanki negatywnej dla warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w niniejszej sprawie. Jednakże zapisy karty karnej okazały się nieaktualne. Jak bowiem ustalił Sąd odwoławczy w oparciu o dokumenty pozyskane z Krajsky Soud w Brnie, skazanie przez Okrasni Soud Blansko z 26 października 2011r./(...)/ uległo zatarciu z dniem 9 października 2013r., czego nie odnotowano w Krajowym Rejestrze Karnym. Tym samym zarzut obrazyart. 69§1 k.k.okazał się bezpodstawny.
Nietrafny także okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologicznej w stosunku doA. C., który wszelko uzasadniony został poprzez odwołanie do ustawowych znamion przypisanego mu występku zart. 190a§1 k.k.Apelujący zarzucił bowiem Sądowi meriti, iż nie uwzględnił w jaki rodzaj dobra prawnego godził oskarżony, a jego działanie miało charakter uporczywy, a dodatkowo, że nie okazał skruchy ani poczucia niewłaściwości swego zachowania (k. 295v).
Wskazuje zatem Sąd ad quem, że gdyby Sąd a quo nie ustalił, żeA. C.„uporczywie nękał” pokrzywdzoną, godząc w ten sposób w jej wolność od strachu i prawo do spokojnej egzystencji to niedopuszczalne by było uznanie sprawstwa i skazanie za ten czyn. Skoro więc nękanie w przypadku czynu przypisanego sprawcy musi być ocenione jakouporczywe, by stanowiło ustawowe znamię tego występku, to niezbędne jest ustalenie, że trwało ono przez określony /dłuższy/ czas, było przy tym intensywne, nieustępliwe, a nawet natarczywe, czy wręcz obsesyjne i stałe, a także odbywało się wbrew woli pokrzywdzonej. Przestępstwo ma bowiem charakter wieloczynowy. Nie sposób zatem w tym, że oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona czynu przypisanego upatrywać dodatkowej okoliczności, ocenianej jako negatywna pod kątem dopuszczalności zastosowania środka probacji.
Nie ma racji skarżący i w tej części, w której wskazał na brak skruchy i poczucia niewłaściwości swego zachowania. Oskarżony ma wszak prawo nie przyznać się do sprawstwa, to należy wykazać. Także brak skruchy nie stanowi automatycznie negatywnej przesłanki dla przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Zauważyć wszak trzeba, żeA. C., w związku z wymierzeniem mu kary pozbawienia wolności, ma świadomość tego, że jeżeli nie zmieni swego zachowania, kara ta zostanie zarządzona do wykonania. Prymat zatem stanowią tu względy szczególno – prewencyjne, które będą podlegać weryfikacji w trakcie okresu próby. Przypomnieć przy tym należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych /a taki został podniesiony/ nie może ograniczać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.
W sytuacji kiedy apelujący nie wskazał żadnego konkretnego uchybienia /poza obraząart. 69§1 k.k.co stanowiło odrębny zarzut/, a analiza akt sprawy, w tym pod kątem właściwości i warunków osobistych oskarżonego, nie wskazała na oczywisty brak podstaw, by taką pozytywną prognozę można było przyjąć w okolicznościach sprawy, także Sąd odwoławczy nie znalazł podstawy, by stanowisko to zanegować.

Wniosek

Prokurator oskarżonego wniósł o:
1.uchyleniepkt V i VIorzeczenia i wymierzenie oskarżonemu za czyny zart. 190 a § 1 kkiart. 160 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkorazart. 190 § 1 kk,art. 245 § 1 kkiart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkna zasadzieart.86 § 1 kkiart. 86 § 1 kkkary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
2. zmianę pkt VII sentencji wyroku poprzez orzeczenie na podstawieart. 41 a § 1 kkzakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość nie mniejszą niż 50 metrów na okres 10 (dziesięciu) lat.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazany w sekcji 3.1 uzasadnienia wnioski oskarżyciela publicznego zawarte w pisemnej apelacji uznać należało za niezasadne, natomiast w zakresie zmodyfikowanych wniosków, które zgłoszone zostały na rozprawie odwoławczej w związku z treścią informacji uzyskanych z Republiki Czech odnośnie zatarcia skazaniaA. C., tut. Sąd przedstawi swe stanowisko w dalszej części uzasadnienia, tj. w sekcji 5.

3.2.

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1.obrazę przepisów postepowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk) tj.art. 7 kpkpoprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowegow sprawie, wbrew wskazaniom wiedzyi doświadczenia życiowego i uznanie, że oskarżony dopuścił się czynów opisanych w części wstępnej zaskarżonego wyrokua zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków oskarżenia jest kategoryczny, spójnya jedynie obwiniony przyjął linie obronyi zaprzeczył swemu sprawstwu, gdy tymczasem analiza zaoferowanego materiału dowodowego znajdującego sięw aktach sprawy jednoznacznie wskazuje na głębokie rozbieżności w zeznaniach świadków oskarżenia w zasadniczych kwestiach co do miejsca, czasu oraz okoliczności czynów objętych aktem oskarżenia;
a)obrazę przepisów postepowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia (art 438 pkt 2 kpk) tj.art. 7 kpkpoprzez przeprowadzenie dowolnej i jednostronnej oceny materiału dowodowego w sprawiei uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim kwestionował on swoje sprawstwo oraz bezwartościowych i nie mających znaczenia zeznań świadka obronyB. G., co skutkowało następnie poczynieniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawiei przypisaniem oskarżonemu winy, podczas gdy przy ocenie tych wyjaśnień poczynionych z uwzględnieniem zasad logiki, doświadczenia życiowego, a przede wszystkim kontekstu sytuacyjnego należałoby stwierdzić, że w istocie oskarżony nie dopuścił się zarzucanych mu czynów;
b.

    obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść tego orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk), tj.art. 7 kpkpoprzez przeprowadzenie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, z pominięciem zasad logiki, wnioskowania prawniczegoi doświadczenia życiowego i uznanie za wiarygodne zeznań świadków:V. C.orazM.
W.,E. M.,M.S.opisujących przebieg zdarzeń objętych aktem oskarżenia, w konsekwencji czego, Sąd poczynił nieprawidłowe ustalenia faktyczne i uznał oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów, podczas gdy zeznania świadków pozostają rozbieżnew kwestiach mających zasadnicze znaczenie dla ustalenia zaistnienia oraz przebiegu zdarzenia a nadto świadkowie pozostają ze sobą w stałych kontaktach towarzyskich, wielokrotnie rozmawiając ze sobą o sprawie, wobec czego nie można kategorycznie przyjąć, że ich zeznania są w pełni wiarygodne.
Oraz odmówienie waloru wiarygodnościi znaczenia zeznaniom świadka obrony mimo, iż pozostawały spójnei konsekwentne a także kompatybilnez zaoferowanymi dowodami w postaci zdjęć i wydruków.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego jakkolwiek chybiona w zasadniczej swej części, czyli. zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.poprzez niewłaściwą oceną poszczególnych dowodów, miała jednakże ten skutek, iż doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego w zakresie czynu zakwalifikowanego zart. 245 k.k.iart. 288§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.Ocena zachowania oskarżonego przedstawiona przez świadków, prowadzi bowiem do wniosku, że błędnie uznał Sąd orzekający, iż wyczerpał w ten sposób ustawowe znamiona występku zart. 245 k.k.
Konstatacja powyższa nie świadczy o trafności twierdzeń apelującej odnośnie tego, że niewłaściwie, tj. wbrew rzeczywistym depozycjom świadków, czy też na skutek błędnej oceny ich relacji, Sąd I instancji naruszył regułę swobodnej oceny dowodów i niewłaściwie ocenił dowód z zeznańE. M., czy wyjaśnień oskarżonego.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotową wiadomośćA. C.doE. M.wysłał, jednakże jej treść oceniać należało łącznie z poprzedzającą wiadomością tekstową, która również znajduje się w aktach sprawy (k. 60), która w zgoła odmiennym świetle aniżeli uczynił to Sąd meriti ukazuje intencje oskarżonego.
Wskazać zatem trzeba, że zgodnie z dyspozycjąart. 245 k.k.odpowiedzialności karnej podlega ten, kto m.in. groźbą bezprawną wywiera wpływ na świadka. Przepisart. 245 k.k.posługuje się znamionami groźby bezprawnej, co z kolei odsyła do definicji zawartej wart. 115§ 12 k.k.Tym samym „groźbą bezprawną” będzie zarówno groźba, o której mowa wart. 190§1 k.k., jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, jak również rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej, z zastrzeżeniem, że nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem lub zachowaniem zagrożonym administracyjną karą pieniężną.
E. M.niewątpliwie status „świadka” miała, skoro w sprawie II K 867/19 Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie, w takim charakterze miała zeznawać. Lecz z treści przedmiotowej wiadomości wysłanej przez oskarżonego doE. M.wprost wynika, że zapowiedział jej, iż „jeżeli kolejny raz będzie pani kłamała dla potrzeby violetty podam panią o składanie fałszywych zeznań” /pisownia oryginalna – k. 61/, zaś w poprzedzającym sms-ie zarzucał kobiecie, iż pokrzywdzonej „naopowiadała kłamstwa”, związane z sytuacją o której miała zeznawać /k. 60/. W tych okolicznościach w żadnym razie nie można uznać, żeA. C.posłużył się groźbą w rozumieniukodeksu karnego, by wpłynąć na postawę kobiety jako świadka. Przestępstwo zart. 245 k.k.może być wszak popełnione wyłącznie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, co oznacza, że podjęte przez sprawcę czynności wykonawcze (tu groźba) muszą być obliczone na osiągnięcie konkretnego celu, a jest nim uniemożliwienie, udaremnienie przedstawienia przez wymienione w tym przepisie osoby prawdy obiektywnej w postępowaniu. Treść wiadomości w żadnym razie nie wskazuje, by taka była intencja działaniaA. C.. Oskarżony zapowiadał możliwość podjęcia kroków prawnych w sytuacji, kiedyE. M.złoży nieprawdziwe zeznania. Nie jest to zatem „groźba bezprawna”, o której mowa wart. 245 k.k.i to ta błędna ocena zachowania oskarżonego, które miało miejsce, stanowiła o konieczności zmiany wyroku w tej części poprzez wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonego znamion występku zart. 245 k.k., co miało wpływ nie tylko na ostateczny opis czynu, którego się dopuścił i jego kwalifikację prawną, ale również na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się na szkodęE. M./uszkodzenia opony/ oraz jego winy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów samej apelacji obrońcy, to wskazać w pierwszej kolejności należy, że do tego, by zarzut obrazyart. 7 k.p.k.mógł być skuteczny, należy rzeczowo wykazać, przy ocenie którego to konkretnie dowodu nie zostały uwzględnione zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy czy też doświadczenia życiowego. Nie spełnia tego kryterium ogólnikowe odwołanie się do treści naruszonego – w ocenie apelującej – przepisu. Powszechnie wszak aprobowany jest pogląd, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (tak np. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 8 kwietnia 2022r. sygn. II AKa 224/21, Lex nr 3347800). Lektura uzasadnienia apelacji obrońcy wskazuje, iż – wbrew pozorom, zwłaszcza w kontekście rzeczywistej treści poszczególnych dowodów - takie konkretne uchybienia, których miałby się dopuścić Sąd meriti, nie zostały zaprezentowane. Skarżąca w istocie polemizuje z Sądem, przedstawiając własną, subiektywną ocenę dowodów, opartą na ich wybiórczej prezentacji.
Konstruując apelację obrońca uznała bowiem, iż to wersja forsowana przezA. C.jest tą wiarygodną /wspierać ją ma relacjaB. G.oraz np. zdjęcia i rachunki/, co ma prowadzić do wniosku, że zeznania pokrzywdzonej oraz świadków oskarżenia są nieprawdziwe i obliczone wyłącznie na „pogrążenie” oskarżonego, z którymV. C.jest skonfliktowana.
Pomija jednakże skarżąca to, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa stalkinguV. C.złożyła 16 czerwca 2020r. /k. 5 - 6/, czyli w czasie, kiedy toczyło się uprzednio wszczęte postępowanie również dotyczące zachowań oskarżonego realizujących znamiona tego samego rodzajowo występku /wyrok w sprawie II K 867/19 wydany został 25 listopada 2021r. a uprawomocnił się 21 marca 2022r./. W takim zaś przypadku zawiadamiająca nie miała pewności czy jej uprzednio złożone zawiadomienie doprowadzi do uznania sprawstwaA. C.oraz jakiej treści rozstrzygnięcie zostanie wydane.
Wersja oskarżonego o „przypadkowości spotkań” zV. C.została obalona nie tylko depozycjami świadków wskazanych w apelacji, ale nadto danymi pochodzącymi od organów ścigania – Policji, której funkcjonariusze kontrolowali czy oskarżony przestrzega rygorów „izolacji domowej” związanej z epidemią Covid -19. Wskazuje zatem Sąd odwoławczy, iż np. 11 listopada 2020r.A. C.zamiast w miejscu, które sam wskazał, tj. wŚ.przyul. (...), był wB.naOsiedlu (...)/k.186/, zatem pod domem pokrzywdzonej. Trudno dać wiarę, iż znalazł się tam przypadkowo, zwłaszcza, iż było to kolejne miejsce zamieszkaniaV. C., po tym kiedy w obawie przed oskarżonym, wyprowadziła się najpierw do syna doB., a później do swojej matki wŚ., czy w końcu doŚ.. W każdym z tych miejsc, gdzie zamieszkała pokrzywdzona, pojawiał sięA. C., który nadto wypytywał jej znajome o aktualne miejsce zamieszkania byłej żony (vide relacjaM. S., k. 263v). Trudno inaczej niżeli jako „śledzenie” ocenić takie zachowanie oskarżonego. W tym też kontekście należy potraktować opisywane przez świadków sytuacje, w których oskarżony przyjeżdżał czy to w pobliże miejsca pracy byłej żony, czy parkingu, gdzie zostawiała samochód służbowy. Nie były to zdarzenia ani przypadkowe, wręcz przeciwnie świadczą one o rzeczywistej motywacji i celowym działaniu oskarżonego, obliczonym na uprzykrzeniu życia pokrzywdzonej i wywołaniu u niej poczucia zagrożenia. Przedłożone przez oskarżonego zdjęcia i rachunki z jego wspólnych zB. G.wyjazdów, nie podważają trafności wniosku, że śledził byłą żoną i jeździł za nią, co oceniane z uwzględnieniem całokształtu ujawnionych okoliczności w jakich miało to miejsce, uprawnia do twierdzenia, iż stanowiło to element nękania pokrzywdzonej.
Chybiona okazała się przy tym próba podważenia wiarygodnościV. C.orazM.W. (1)odnośnie zaistnienia zdarzenia z 10 czerwca 2020r., kiedy toA. C.zajechał drogę pokrzywdzonej i zmusił do zjechania na pobocze. Jakkolwiek istotnie relacje w/wym. osób złożone w toku przedmiotowego postępowania były niespójne w zakresie tego kiedy dokładnie miało miejsce zdarzenia oraz gdzie, to jednakże nie można było pominąć tego, żeV. C.złożyła zawiadomienie o zaistniałym zajściu bezpośrednio po tym fakcie, tj. 10 czerwca 2020r. Toczyło się wszak postępowanie przeciwkoA. C.o to, że właśnie 10 czerwca 2020r. ok. godz. 8.00 wD.na łuku drogi(...)za miejscowościąS., kierując samochodemK. (...)nr rej. (...)w kierunkuŚ.zjechał na przeciwległy pas ruchu czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86§1 k.w. (sprawa o sygn. VI W Sądu Rejonowego w Świdnicy). Co istotne wyrokiem nakazowym z 20 grudnia 2021r. oskarżony został uznany winnym tego wykroczenia i ukarany za nie, a wyrok ten uprawomocnił się 29 marca 2022r. (wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy, sygn. akt IV Ka 180/22). Kwestię tę apelująca w ogóle pominęła.
W oparciu o ten prawomocny wyrok, a przede wszystkim materiał dowodowy zebrany w tej sprawie, nie sposób skutecznie twierdzić, iżA. C.został bezpodstawnie pomówiony przez osoby, które, kierując się uprzedzeniami wobec niego, postanowiły doprowadzić do jego skazania i na tej podstawie.
Wątpliwości odnośnie daty i rzeczywistego miejsca, gdzie zajechał drogę pokrzywdzonej i zmusił do zatrzymania się na poboczu, usunięte zostały przez Sąd orzekający, który skorygował opis czynu przypisanego wskazując prawidłową datę, a Sąd odwoławczy, weryfikując zaskarżony wyrok tej części, potwierdził, iż ustalenie w tej mierze jest oczywiście zasadne. Niemniej konieczne było także wskazanie rzeczywistego miejsca zdarzenia, czego Sąd I instancji nie uczynił i co stanowiło przedmiot zmiany przez tut. Sąd.
W tych okolicznościach podnoszone wątpliwości odnośnie tego kiedy zawarta została umowa pomiędzy pokrzywdzoną oD. W.o jej ochronę, mają znacznie marginalne. Kluczowe jest bowiem stwierdzenie, iż zdarzenia miało miejsce, a w/wym. osoby bezpośrednio o jego zaistnieniu zawiadomiły uprawnionego do ścigania sprawców organy i w sposób spójny opisały jego przebieg.
W tych okolicznościach, kiedy uwzględni się, że treść depozycjiM. S.,E. M.orazD. W., a także pośrednioA. B., w których świadkowie przedstawili zachowania oskarżonego, obliczone na uprzykrzenie życia byłej żonie i zastraszenie jej, jak też dokuczenie i zastraszenie tych, którzy opowiedzieli się za pokrzywdzoną (zeznając przeciwko oskarżonemu czy to w sprawie II K 867/19 czy w sprawie o rozwód), to nie sposób zasadnie twierdzić, że ten materiał dowodowy nie zasługuje na uwzględnienie, a oparcie ustaleń faktycznych na jego podstawie stanowi o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, co miałoby doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych.
Wbrew twierdzeniom skarżącej zeznaniaD. W.nie podważają wiarygodności relacjiM. S.co do tego, że oskarżony śledził je samochodem wP..
Świadek, zeznając 28 czerwca 2021r. odwoływał się do swych uprzednio złożonych zeznań, wskazując przy tym, że „bardzo często gdzieś w pobliżu pokrzywdzonej /oddane przez tut. Sąd/ mijał samochód oskarżonego”, zaś odnośnie zdarzenia przedstawionego przezM. S.stwierdził jedynie, że takiego „nie kojarzy” /k. 250v/. Biorąc pod uwagę, że dlaM. S.przedstawiane przez nią „spotkania” z oskarżonym były tak bardzo stresujące, to nie zaskakuje fakt, iż dokładnie zapamiętała ich przebieg, zaś dlaD. W.były to sytuacje „zawodowe”, zatem nie wiążące się z takim emocjonalnym zaangażowaniem, co stanowi o wiarygodności jego postawy.
To, że oskarżony wyjeżdżał zB. G., czy też przedstawił jej własną wersję wydarzeń, nie może stanowić podstawy zakwestionowania relacji osób, które przedstawiły własne spostrzeżenia odnośnie zachowania oskarżonego i zachowań, które podejmował wobec pokrzywdzonej. W żadnym razie nie można zgodzić się z apelującą, że materiał dowodowy, stanowiący podstawę uznania sprawstwa, został błędnie oceniony, ponieważ Sąd I instancji dokonał „nadinterpretacji” i zlekceważył ujawnione wątpliwości (k. 324v). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego wersja oskarżonego jawi się jako nieprzekonująca, wręcz naiwna, obliczona przy tym na wytłumaczenie tak częstych „spotkań” z byłą żoną.
Twierdzenie, że skoroV. C.nie podała konkretnych dat, kiedy oskarżony „spotkał się” z nią wŚ.,B.czyD., czy też, że nie przedłożyła nagrań z kamery w jej samochodzie, to stanowić to winno o jej niewiarygodności, jest pozbawione racjonalnych podstaw.
Występek zart. 190a§1 k.k.popełnia wszak ten, kto uporczywie nęka inną osobę. O uporczywości świadczy zatem nie tylko częstotliwość oraz okres nękania, lecz przy tym ignorowanie przez sprawcę próśb, czy starań osoby pokrzywdzonej o zaprzestanie zachowań wzbudzających w niej poczucie zagrożenia lub naruszających jej prywatność. Co istotne, w tej sprawie nie tylko sama pokrzywdzona domagała się od oskarżonego, by zaprzestał nękania jej poprzez śledzenie, nachodzenie w miejscu zamieszkania i pracy, ale nadto 12 lipca 2019r. wydane zostało postanowienie w sprawie II K 867/19, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, mocą którego został nałożony na niego zakaz kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów za wyjątkiem rozpraw w Sądzie Okręgowym w Świdnicy w ramach postępowania rozwodowego (k. 83 akt II K 867/19). Te kwestie ocenić należy przez pryzmat aprobowanego także przez tut. Sąd poglądu, że o uporczywości można mówić dopiero od momentu, gdy pokrzywdzony stanowczo zażąda zaprzestania zachowań wyczerpujących znamię nękania (tak np. A. Zoll [w:]Kodeks karny. Część szczególna, t. 2,Komentarz do art. 117–211a, red. W. Wróbel, A. Zoll, s. 592). Tym samym w omawianej sprawie zaistnienie i tej podstawy rzutującej na ocenę zachowania oskarżonego oraz jego odpowiedzialność karną nie może budzić żadnych wątpliwości.
Kiedy powiąże się relacje poszczególnych osób, obrazujące w jaki sposób zachowywał się oskarżonego od 12 lipca 2019r. i jakie w tym okresie podejmował działania, byV. C.„spotkać”, to także w ocenie tut. Sądu odwoławczego nie ma wątpliwości, iż było to zachowanie realizujące wszystkie ustawowe znamiona występku zart. 190a§1 k.k.Biorąc zaś pod uwagę zdarzenie z 10 czerwca 2020r. zasadnie Sąd orzekający także jego charakter oraz wytworzone w ten sposób przez oskarżonego bezpośrednie zagrożenie utraty życia lub powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, uwzględnił został w opisie czynu przypisanegoA. C.oraz kwalifikacji prawnej, co przekonująco uzasadnił Sąd meriti w uzasadnienie /k. 282v – sekcja 3.1 uzasadnienia/. Te ustalenia stanowią w efekcie także o tym, że wymierzenie kary pozbawienia wolności stanowi właściwą i adekwatną reakcję na zachowanie się oskarżonego.
Powyższe uprawnia także do uznania, iż dając wiaręM.S., zasadnie ustalił Sąd orzekający, że oskarżony jest sprawcą przestępstwa zart. 190§1 k.k.i właściwie kwestię tę ocenił, w tym także odnośnie wymierzonej kary.
Przedłożone z kolei przezE. M.dowody, świadczące o uszkodzeniu opony /k.56, 58-59/ wraz z jej zeznaniami ocenianymi łącznie z relacjąV. C., jak też w powiązaniu z ujawnionymi wiadomościami tekstowymi, które oskarżony wysłał do świadka, które posądzał o stronniczość i wręcz zarzucał, że „nakłamała” na jego temat pokrzywdzonej, stanowią wystarczającą podstawę do tego, by uznać, iż to właśnie on zniszczył oponę w jej samochodzie.
Reasumując zarzut, iż Sąd meriti wskutek naruszenia zasady wyrażonej wart. 7 k.p.k.błędnie uznał, iżA. C.jest sprawcą przypisanych mu czynów, okazał się bezpodstawny.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniosła:
o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazany powyżej wniosek o uniewinnienie oskarżonego uznać należy za chybiony (poza zmianą w zakresie wyeliminowania znamion zart. 245 k.k., co zostało już omówione powyżej).

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Uznanie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie czynu zart. 190§1 k.k.opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku (pkt II) oraz orzeczenia o obowiązku poniesienia wydatków związanych z postępowaniem przed Sądem I instancji (pkt VIII)

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd meriti w oparciu o zeznaniaM.S. (1)są prawidłowe i jednoznacznie świadczą o tym, żeA. C.wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 190§1 k.k.Zachowanie to nie mogło zostać objęte opisem czynu zart. 190a§1 k.k., ponieważ było nie tylko działaniem jednorazowym, a uporczywe nękanie polegało na podejmowaniu innych zachowań, które obliczone były na wywołanie poczucia zagrożenia u pokrzywdzonej. Wymierzona za przypisany czyn kar jest adekwatna do ustalonego stopnia społecznej szkodliwości i zawinienia sprawcy.
Z kolei obciążenie oskarżonego wydatkami, które tymczasowo wyłożył Skarb Państwa wynika wprost z obowiązującej zasady wyrażonej wart. 627 k.p.k.

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

- w zakresie czynu zart. 190a§1 k.k.iart. 160§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.przypisanegowpunkcie Idoprecyzowane zostało miejsce, w którym oskarżony wytworzył stan bezpośredniego zagrożenia utraty życia lub powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonej tj. wskazanie, iż miało to miejsce wD.na łuku drogi K-34 zamiejscowością S.(pkt I.1);
- w zakresie czynu przypisanegowpunkcie III– wskutek wyeliminowania znamion występku zart. 245 k.k.A. C.uznany został za winnego tego, że 8 listopada 2020r. wO.zniszczył oponę o wartości 750 złotych w samochodzie markiH. (...)należącym doE. M., tj. czynu zart. 288§1 k.k.i za to wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, co skutkowało koniecznością uchylenia rozstrzygnięć dotyczących kary łącznej obejmującej m.in. tę karę oraz orzeczeń związanych z karą łączną, tj. zastosowanych środków probacji i nałożonych obowiązków (pkt I.2.);
- wymierzenie oskarżonemu nowej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy (pkt I.3);
- zastosowanie środka probacji w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 2 lat i oddanie go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego (pkt I.4);
- orzeczenie środka karnego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres 4 lat (pkt I.5).

Zwięźle o powodach zmiany

Z przyczyn wskazanych w sekcji 3.2 niniejszego uzasadnienia Sąd odwoławczy zmienił wyrok Sądu orzekającego w zakresie opisu czynu przypisanego a zakwalifikowanego zart. 190a§1 k.k.iart. 160§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., ponieważ błędnie określił Sąd I instancji miejsce, w którym oskarżony 10 czerwca 2020r. wytworzył sytuację stanowiącą bezpośrednie zagrożenia dla życia i zdrowia pokrzywdzonej w rozumieniuart. 160§1 k.k., co w żaden sposób nie wpływało ani na ocenę stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, ani też zawinienia oskarżonego. W tym bowiem zakresie stanowisko Sądu orzekającego jest jedynie słuszne.
Również z powodów, dla których uznał tut. Sąd, że błędnie ustalił Sąd meriti, iżA. C., wysyłając sms-a doE. M., wyczerpał znamiona występku zart. 245 k.k./vide sekcja 3.2 uzasadnienia/, nie negując przy tym prawidłowości ustaleń odnośnie zniszczenia opony w jej samochodzie, konieczne było dokonanie zmiany opisu czynu, które w rzeczywistości dopuścił się oskarżony, a który zakwalifikować należało zart. 288§1 k.k.Na tej też podstawie wymierzona została oskarżonemu kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony bowiem złośliwie, chcąc dokuczyć świadkowi, za to, że zeznawała przeciwko niemu, opowiedziała pokrzywdzonej o sytuacji, która w niekorzystanym świetle stawiała oskarżonego, a przy tym wiedział, iż ponownie wystąpi w tym charakterze w postępowaniu karnym, zdecydował się, by zniszczyć mienie kobiety. Zachowanie to nie znajduje żadnego usprawiedliwienia, a świadczy o determinacji oskarżonego w dążeniu do tego, by „odegrać się” na byłej żonie i tych, którzy utrzymują z nią dobre relacje.
Zmiana w tym zakresie wiązała się z koniecznością uchylenia wyroku łącznego, obejmującego karę jednostkową 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania tej kary na okres 3 lat próby oraz oddania go w tym czasie pod dozór kuratora, jak też nałożenia na podstawieart. 72§1 pkt 7a kk. obowiązku powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów.
Wymierzając nową karę łączną obejmującą kary jednostkowe wymierzone wpunktach I i IIIprzez Sąd Rejonowy oraz 4 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną przez tut. Sąd odwoławczy za czyn zart. 288§1 k.k., Sąd ad quem miał na uwadze z jednej strony regulacje zart. 85§1k.k. orazart. 86§1 k.k., jak też cele kary łącznej, które winna spełnić wobec sprawcy. W ocenie tut. Sądu kara łączna 8 miesięcy pozbawienia wolności stanowić będzie właściwą reakcję prawnokarną, z uwagi na cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć wobec sprawcy, uwzględniając nadto więź czasową pomiędzy poszczególnymi przypisanymi mu występkami, to wszystkich dopuścił się z uwagi na żywioną niechęć do byłej żony, która stanowiła „główny cel” jego działań. Z tych tez powodów orzeczona została kara z zastosowaniem zasady asperacji.
Mając na uwadze to, że oskarżony w dacie popełnienia wszystkich przypisanych mu czynów nie był karany na karę pozbawienia wolności /kwestia ta omówiona została w sekcji 3.1 uzasadnienia/, jak też warunki i właściwości osobiste ustalone prawidłowo m.in. przez Sąd meriti, Sąd odwoławczy uznał, iż zachodzą podstawy do przyjęcia pozytywnej prognozy odnośnie przestrzegania przezA. C.zasad porządku prawnego w przyszłości, co w połączeniu z ustaleniem 2 – letniego okresu próby i oddaniem go w tym czasie pod dozór kuratora, pozwali na zweryfikowanie tej prognozy i kontrolę jego zachowania w tym czasie.
W ujawnionych okolicznościach, a przede wszystkim w związku nastawieniem oskarżonego wobecV. C., zasadnym jest orzeczenia wobec niego środka karnego – zakazu kontaktowania się z nią jak też zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów, co winno zapobiec podejmowaniu przez niego działań, które mogłyby wzbudzić u kobiety obawę i dezorganizować jej życie. Okres postulowany przez prokuratora – 10 lat – nie znajduje racjonalnego uzasadnienia, tym bardziej, że, jak wynika z akt sprawy, rozwód między stronami został orzeczony, majątek dorobkowy strony podzieliły, zatem nie ma już kwestii, które oskarżony mógłby wykorzystać jako pretekst do szukania kontaktu z byłą żoną.

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt III

Z uwagi na wynik postępowania odwoławczego, jak też brzmienieart. 636§1 i 2 k.p.k., jak też sytuację materialną i majątkową oskarżonego, Sąd odwoławczy obciążyłA. C.obowiązkiem poniesienia kosztów sądowych, związanych z jego nieuwzględnioną apelacją, w tym, stosującart. 10 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychw zw. z art. 2 ust. 1 tej ustawy wymierzył oskarżonemu tut. Sąd jedną opłatę za całe postępowanie w tej sprawie w kwocie 180 złotych

7

PODPIS

SSO Adriana Skorupska SSO Agnieszka Połyniak SR del. do SO Sebastian Kowalski

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.12

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana