Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 5/21
Data wyroku: 2022-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Warszawa, dnia 28 lutego 2022 r.
Sygn. akt VI Ka 5/21

1

2WYROK

2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant: protokolant sadowy Natalia Wierzbicka,
p. o. protokolanta sądowego Weronika Zych
4przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera, oskarżyciela posiłkowegoP. Z. (1)
po rozpoznaniu dnia 24 lutego 2022 r.
5sprawyM. K. (1)córkiR.iK.,ur. (...)wN.
6oskarżonej o przestępstwo zart. 177 § 1 kk
7na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonej
8od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
9z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt III K 640/18
1.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2.zasądza od oskarżonejM. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa 1.000 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym w części na nią przypadającej;
3.zwalnia oskarżyciela posiłkowegoP. Z. (1)od uiszczenia kosztów sądowych w drugiej instancji w części na niego przypadającej przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 5/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie z dnia 16 lipca 2020r. sygn. akt III K 640/19

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

M. K. (1)

Motocykl oskarżyciel posiłkowegoP. Z. (1)poruszał w dniu wypadku mając włączone światła mijania.
Wszystkie fakty odnoszą się do czynu zart. 177 § 1 k.k.

Informacja odfirmy (...)

536

2.1.1.2.

Motocykl oskarżyciela posiłkowegoP. Z. (1)poruszający się w dniu wypadkuul. (...)wW.nawet bez włączonych świateł mijania był widoczny dla oskarżonej i miała ona możliwość oceny jego prędkości.

Opinia uzupełniająca biegłegoT. D.

539-543

2.1.1.3.

Obrażenia ciała oskarżyciela posiłkowegoP. Z. (1), jakich doznał w wyniku wypadku drogowego w dniu 9.04.2018r. spowodowały naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na czas trwający dłużej niż 7 dni w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.

Opinia uzupełniająca biegłegoK. L.

524-526

2.1.1.4.

Materiał fotograficzny z miejsca zdarzenie nie przedstawia lawetyI.nr rej. (...)kierowanej przez świadkaB. R..

Materiał poglądowy i zeznania świadkaB. R.

37,569-570

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1.

Informacja odfirmy (...)

Dowód od producenta motocyklaH., którym kierował oskarżyciel posiłkowy, czyli pochodzący od podmiotu posiadającego dokładne wiadomości o sposobie zamontowania świateł mijania. Z tego powodu uznany za wiarygodny. Z informacji producenta wynika, że motocykl fabrycznie posiadł automatycznie włączane światła mijania po uruchomieniu silnika, a zintegrowany przełącznik z lewej strony kierownicy, służył do przełączania świateł mijania na drogowe oraz uruchamiania kierunkowskazów i sygnału dźwiękowego.

2.1.1.2.

Opinia uzupełniająca biegłegoT. D.

Opinia wydana przez biegłego posiadającego dużą wiedzę specjalną i doświadczenie w sprawach wypadków drogowych. Biegły wykonał badania na miejscu zdarzenia. Z tego powodu dowód ten został uznany za wiarygodny. Opinia dowodzi, że oskarżona zaczynając przekraczać oś jezdni mogła i powinna zarówno zauważyć nadjeżdżającego motocyklistę jak i ocenić jego prędkości. Ewentualny brak świateł w porze dziennej nie miałby wpływu na możliwość dostrzeżenia motocyklisty, jak i ocenę jego prędkości.

2.1.1.3.

Opinia uzupełniająca biegłegoK. L.

Opinia wydana przez biegłego posiadającego dużą wiedzę specjalną i doświadczenie zawodowe. Została wydana po zapoznaniu się z dodatkową dokumentacją lekarską dołączoną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Z tego powodu dowód ten uznany został za wiarygodny.

2.1.1.4.

Materiał poglądowy i zeznania świadkaB. R.

Materiał poglądowy wykonany na miejscu zdarzenia nie przedstawia lawetyI., którą kierował świadekB. R..

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacja obrońcy:
1. mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że między zachowaniem oskarżonejM. K. (1), a sprowadzeniem bezpośredniego niebezpieczeństwa w postaci spowodowania wypadku drogowego zachodzi związek przyczynowy w sytuacji gdy wykonywany przez nią manewr zmiany kierunku ruchu zjazd do posesji na wysokości nieruchomości nr 239 w ciąguulicy (...)wW.został wykonany z zachowaniem szczególnej ostrożności z uwzględnieniem zasad ustąpienia pierwszeństwa pojazdom nadjeżdżającym z naprzeciwka i podjęty w momencie w którym oskarżona nie mogła i nie miała jakichkolwiek szans przy zachowaniu kwalifikowanej szczególnej ostrożności w rozumieniuart. 3 ust 1 oraz art. 22 ust 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymmieć w polu widoczności nadjeżdżającego z przeciwka motocykla pokrzywdzonego poruszającego się z administracyjnie niedopuszczalną w miejscu zdarzenia prędkością 79,5 – 85,5 km/h dopuszczalna 50 km/h zaś to właśnie ta okoliczność bezpośrednio wywoływała stan zagrożenia w bezpieczeństwie ruchu drogowego brak zachowania szczególnej ostrożności przez pokrzywdzonego i brawurowa jazda motocyklem czego następstwem był wypadek drogowy i obrażenia ciała pokrzywdzonego, nie zaś formalnoprawne i techniczne obowiązki oskarżonej jako prowadzącej pojazd która wykonała swój manewr zgodnie z zachowaniem kryteriów kwalifikowanej szczególnej ostrożności w rozumieniuustawy prawo o ruchu drogowymzważywszy na fakt, iż przewoziła swoim pojazdem w dniu zdarzenia osoby najbliższe rodzoną córkę co wyklucza jakąkolwiek lekkomyślność i błąd w sztuce prowadzenia pojazdu przez co tym samym nie sposób przypisać winy oskarżonejM. K. (1);
2.majacy wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu w orzeczeniu o winieM. K. (1), iż „P. Z. (1)przyczynił się do tego wypadku albowiem kierował motocyklem z prędkością niedozwoloną administracyjnie znacznie większą od dopuszczalnej nie mniejszą niż 79,5 km/h „ podczas gdy ponadnormatywne przekraczanie dozwolonej administracyjnie prędkości 50 km/h oraz wyprzedzanie pojazdów poprzedzających przed samym zdarzeniem przez motocyklistę było egzegezą wypadku drogowego ze względu na fakt braku zachowania jakiejkolwiek ostrożności przez kierującego motocyklem winaP. Z. (1)czego konsekwencją było brak możliwości wykonania jakiegokolwiek manewru obronnego przez oskarżoną, która znienacka acz po podjęciu z zachowaniem szczególnej ostrożności manewru zmiany kierunku ruchu polegającego na zjeździe doposesji nr (...)w ciąguul. (...)została postawiona w sytuacji bez wyjścia, przez co tym samym nie sposób przypisać winy oskarżonejM. K. (1);
3. mający wpływ na treści wyroku błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym stwierdzeniu w orzeczeniu o winieM. K. (1)pkt 1.1.1.4 iż „powodów dla których oskarżona nie zauważyła nadjeżdżającego motocyklisty, należy upatrywać w niezachowaniu przez nią szczególnej ostrożności” podczas gdy zeznania ( wyjaśnienia) oskarżonej, zeznaniaA. K., opinia biegłego sądowegoM. K. (2)czemu nie przeczą zeznania innych świadków i zgromadzony materiał dowodowy wskazują wyraźnie iż powodem dla których oskarżona nie miała szans na dostrzeżenie motocyklisty nawet przy zachowaniu szczególnej ostrożności tj. kwalifikowanej ostrożności w rozumieniuustawy Prawo o ruchu drogowymnależy upatrywać w tym;
a) iż „światła mijania motocykla markiH.nie były włączone i w połączeniu z nadmierną prędkością z jaką z całą pewnością poruszał się motocyklista kierująca pojazdem markiM.tj. oskarżona miała utrudnioną ocenę sytuacji na drodze karta 307,308 akt;
b) iż „możliwość uniknięcia zdarzenia leżała po stronie kierującego motocyklem. Motocyklista poruszając się z prędkością dozwoloną administracyjnie oraz mając włączone światła mijania dawałoby szansę kierującej pojazdem markiM.oskarżona do prawidłowego rozpoznania sytuacji na drodze kart 306 akt;
c) iż w momencie rozpoczynania manewru przez oskarżoną motocykl markiH.prowadzony przezP. Z. (1)znajdował się za pojazdem nadjeżdżającym z kierunku przeciwnego , a tym samym w momencie rozpoczynania manewru przez oskarżoną z naprzeciwka w dużej odległości od miejsca zdarzenia znajdował się nadjeżdżał jedynie pojazd osobowy, przez co nie można mówić o istnieniu zachowania lub niezachowania należytej szczególnej ostrożności przez oskarżoną względnie motocyklisty gdyż oskarżona nie mogła mieć go w polu widzenia w chwili podejmowania decyzji o wykonaniu manewru zmiany kierunku ruchu,
co zostało pominięte przez sąd pierwszej instancji i nieuwzględnione przy dokonywani oceny materiału dowodowego przez co tym samym nie sposób przypisać winyM. K. (1);
4. mający wpływ na treści wyroku błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, iż opinia biegłego sądowegoT. D.z dnia 17 stycznia 2020r. oraz wyjaśnienia ustne ubiegłego sądowegoT. D.prawidłowo interpretują aspekty pola widoczności oskarżonej w chwili podejmowania manewru zmiany kierunku ruchu poprzez jednostkowe stwierdzenie kierująca samochodem w warunkach dziennych mogła zauważyć z przeciwka motocyklistę i ocenić jego prędkość z odległości około 72 m str. 12 opinii biegłego sądowegoT. D.w sytuacji, w której biegły ten nie uwzględnił zeznań świadków i treści materiału dowodowego z którego wynika, iż motocyklista poruszający się z przeciwnego pasa ruchu mógł wyprzedzać pojazd poprzedzający przez co uniemożliwiał w jakikolwiek sposób i nie dał szansy oskarżonej na zastosowanie regulacjiart. 3 ust 1 i art. 22 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowymw kontekście zachowania szczególnej ostrożności przy podejmowaniu decyzji o wykonaniu manewru, czego konsekwencją jest to, iż oskarżona nie mogła mieć go w polu widzenia w chwili podejmowania decyzji o wykonaniu manewru zmiany kierunku ruchu, co zostało pominięte przez sąd pierwszej instancji i nie uwzględnione przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego przez co, tym samym nie sposób przypisać winyM. K. (1);
5. mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, iż opinia biegłego sądowegoT. D.z dnia 17 stycznia 2020roku oraz wyjaśnienia ustne biegłego sądowegoT. D.z dnia 17 stycznia 2020r. będącego biegłym z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych prawidłowo interpretują psychologiczne aspekty ruchu drogowego w tym możliwość prawidłowej obserwacji przeciwnego pasa ruchu podczas gdy kwestie tego czy oskarżona mogła lub nie mogła zauważyć nagle pojawiającego się znienacka motocyklisty winna rozstrzygnąć opinia biegłego sądowego z zakresu psychologii transportu i bezpieczeństwa ruchu drogowego, a której to opinii nie dopuścił sąd pierwszej instancji, co mogło mieć wpływ na wynik oceny tego czy w chwili podjęcia manewru szczególna ostrożność została dochowana przez oskarżoną przez co tym samym nie sposób przypisać winyM. K. (1);
6. mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu wewnętrznej sprzeczności w opinii biegłego sądowegoT. D.podnoszonej przez obronę w trakcie przesłuchania biegłego sądowego a polegający na tym, iż biegły sądowyT. D.wskazuje:
a) taktykę jazdy kierującej samochodemM.należałoby ocenić jako nieprawidłową, gdyż rozpoczynając skręt w lewo nie zachowała ona szczególnej ostrożności i niewłaściwe oceniła stan ruchu pojazdów na tej części jezdni, którą miała przekroczyć aby wjechać we wjazd do posesji str. 12 opinii biegłego sądowegoT. D.;
b) taktykę jazdy kierującego motocyklem należy ocenić jako nieprawidłową, gdyż poruszał się z prędkością znacznie większą od prędkości dopuszczalnej jaka obowiązywała na przedmiotowym odcinku drogi str. 12 opinii biegłego sądowegoT. D.,
co prowadzi do sprzecznych konkluzji, iż obaj uczestnicy wypadku drogowego oskarżona i pokrzywdzony w sposób nieprawidłowy poruszali się w ciąguulic (...), a w związku z tym ustalenie to pozostaje w sprzeczności z opinią biegłego sądowegoM. K. (2)będącego jednocześnie praktykującym motocyklistą i instruktorem nauki jazdy, znający taktykę i sposób poruszania się jednośladów, który wprost wskazuje, iż możliwość uniknięcia wypadku leżała tylko i wyłącznie po stronie motocyklisty kart 306 akt sprawy a motocyklista jechał z prędkością uniemożliwiającą panowanie nad pojazdem i nie zachowywał szczególnej ostrożności przed i w trakcie zdarzenia przez co tym samym nie sposób przyjąć winy oskarżonejM. K. (1)
7. stwierdzeniu w orzeczeniu o winieM. K. (1), iż w dniu zdarzenia oskarżona nieumyślnie nie zachowała szczególnej ostrożności podczas zmiany kierunku jazdy i nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost podstawa prawna skazania – uzasadnienie i jednoczesnym wskazaniu, iż kierujący motocyklemP. Z. (1)„również naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i znacznie przekroczył dozwoloną prędkość, tym samym przyczyniając się do wypadku” podstawa prawna skazania – uzasadnienie przy jednoczesnym braku odniesienia się do konkretnych przepisówPrawo o ruchu drogowym, czego konsekwencją było pominięcie tego, iż motocyklistaP. Z. (1)naruszył następujące regulacjeustawy Prawo o ruchu drogowym:
a)art. 3 ust. 1 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymstatuując obwiązek zachowania ostrożności oraz unikania wszelkiego działania , które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego , ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę w sytuacji gdyP. Z. (1)prowadząc brawurowo i w sposób ekstremalnie niebezpieczny swój motocykl wyprzedzanie , gwałtowne hamowanie , przekraczanie prędkości w obszarze zabudowanym i inne powodował realne zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego i nie zachowywał należytej ostrożności;
b)art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymstatuujący dozwoloną prędkość 50 km/h w obszarze zabudowanym w sytuacji gdy motocyklistaP. Z. (1)poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 79,5-85,5 km/h przez co stał się niczym pędzący pocisk dla innych uczestników ruchu drogowego stwarzając realne zagrożenie w ruchu drogowym;
c)art. 19 ust 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymwskazujący iż kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków w jakich ruch się odbywa a w szczególności rzeźby terenu stanu i widoczności drogi stanu i ładunku pojazdu warunków atmosferycznych i natężenia ruchu czego nie uczynił motocyklista przekraczając dozwoloną prędkość narażając siebie i innych uczestników ruchu drogowego na realne zagrożenie;
d)art. 19 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymwskazujący , iż
d.1.pkt 1kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością nieutrudniająca jazdy innym kierujący w sytuacji gdy motocyklista przekraczając dozwoloną prędkość w sposób rażący i wyprzedzając inne pojazdy czego nie wyjaśnił do końca sąd pierwszej instancji a co ma wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie utrudniał poruszanie się innym kierowcom, w tym też utrudnił a wręcz uniemożliwił prawidłowe postrzeganie sytuacji na drodze oskarżonej, która to wykonując manewr zmiany kierunku ruchu z zachowaniem szczególnej ostrożności w rozumieniuart. 3 ust. 1 i 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymnie była w stanie uniknąć wypadku a unikniecie zdarzenia leżało w całości po stornie motocyklisty;
d.2. kierujący pojazdem jest obowiązany hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia w sytuacji gdy motocyklista przekraczając w sposób rażący dozwoloną prędkość odebrał sobie samodzielnie możliwość hamowania w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu , doprowadził bezpośrednio swoim zachowaniem , do wypadku, co potwierdza opinia biegłego sądowegoT. D., której sąd pierwszej instancji dał wiarę wskazując, iż w sytuacji respektowania obowiązującego ograniczenia prędkości do 50 km/h miałaby możliwość wyhamowania przed torem skręcającego w lewo samochoduM.stosując manewr stosukowo łagodnego hamowania str. 13 opinii biegłego sądowegoT. D.;
d.3. kierujący pojazdem jest obowiązany utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazd w sytuacji gdy motocyklista przekraczając nadmiernie dopuszczalną prędkość w warunkach miejskich i prawdopodobnie wypędzając (wyprzedzając) poprzedzające go pojazdy , prowadząc istny rajd na wąskiej drodze powiatowej –ulicy (...)nie utrzymywał niezbędnego odstępu do uniknięcia zdarzenia oraz nie zachował należytej szczególnej ostrożności;
e)art. 51 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymwskazującym , iż kierujący pojazdem jest obwiązany używać świateł mijania podczas jazdy w warunkach normalnej przejrzystości powierza w sytuacji gdy z akt sprawy wynika jasno iż światła motocykla markiH.pozostawały w pozycji wyłączone a motocyklista przed wypadkiem i w trakcie wypadku miał wyłączone światła mijania przez co stał się obiektem niewidocznym dla innych uczestników ruchu drogowego niezależnie od tego czy była to pora dzienna zmierzch czy pora nocna czego konsekwencją jest to iż oskarżona pomimo zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy zjazd doposesji nr (...)przyul. (...)nie mogła go widzieć,
w wyniku czego konstatacja sądu pierwszej instancji powinna być zupełnie odmienna gdyż obwiązujące przepisyustawy prawo o ruchu drogowymw zw. zart. 177 § 1 k.k.ustawy Kodeks karnynie dają podstaw w świetle zgormadzonego materiału dowodowego do przypisania winy oskarżonejM. K. (1);

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty są niezasadne.
Ad.1,2,3,4,5, 6,7.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy, zgodnie zart. 7 k.p.k.ocenił materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie. O poprawności wniosków wyprowadzonych przez sąd I instancji świadczą także dowody przeprowadzone przez sąd odwoławczy w postaci opinii wydanych przez biegłych z zakresu ruchu drogowego, medycznej oceny obrażeń, jakich w wyniku wypadku doznał pokrzywdzonyP. Z. (1)i informacji udzielonej przezfirmę (...)o sposobie włączania świateł mijania w motocyklu, którym w dniu wypadku poruszał się pokrzywdzonyP. Z. (1). Należy wskazać, iż zarzuty apelacji obrońcy w głównej mierze opierają się na założeniu, iż pokrzywdzonyP. Z. (1)poruszał się motocyklem w dniu zdarzenia bez włączonych świateł mijania i wyprzedzał poprzedzający go pojazd, przez co był niewidoczny dla oskarżonej. Jest to założenie błędne zaś ustalenia sądu I instancji oparte na zeznaniach świadkówB. R.iS. P.są prawidłowe. ŚwiadekB. R.miał możliwości zauważenia jaki jest tor jazdy motocyklisty gdyż nadjeżdżał on z przeciwnego kierunku ruchu czyli zbliżał się do niego. ŚwiadekS. P.obserwował moment wypadku a następnie podszedł do motocykla leżącego na jezdni i wyłączył jego silnik. Z tego powodu obserwacje wskazanych świadków, którzy widzieli, że motocykl ma włączone światła mijania i nie wyprzedzał innego pojazdu należy uznać za wiarygodne. Dodatkowo zeznania świadków potwierdza informacja uzyskana odfirmy (...), z której wynika, że motocykl o numerze VIN(...), czyli motocykl którym w dniu zdarzenia poruszał się pokrzywdzony ( vide k- 13) posiadał włącznik świateł mijania w stacyjce. Powyższe dowody potwierdzają zeznania pokrzywdzonego, iż w dniu wypadku jego motocykl miał włączone światła mijania, gdyż uruchomiały się automatycznie po przekręceniu kluczyka w stacyjce. Skoro motocykl poruszał się z włączonymi światłami mijania to musiał być widoczny z odległości co najmniej 72 m przez oskarżoną poruszającą się samochodem markiM. (...)wykonującą manewr skrętu w lewo do wjazdu na posesję przyul. (...). Z opinii uzupełniającej biegłegoT. D.wynika, iż nawet gdyby pokrzywdzonyP. Z. (2)jechał bez włączonych świateł mijania to jego motocykl musiałby być widoczny dla oskarżonej i miała ona możliwość oceny jego prędkości. Zasadnie sąd I instancji wyjaśnienia oskarżonej oraz zeznania jej córkiA. K.opisujące zachowanie motocyklisty na drodze uznał za niewiarygodne, gdyż są sprzeczne z zeznaniami świadkówB. R.iS. P.- obserwujących obu uczestników ruchu drogowego, śladem hamowania motocykla ujawnionym na miejscu zdarzenia oraz z opinią biegłegoT. D.. Oskarżona wyjaśniła, iż z prawej strony widziała jadący samochód ale oceniła, że zdąży przejechać gdyż znajduje się on w dużej odległości. Natomiast pokrzywdzony zeznał, iż włączył się do ruchu naulicy (...)przed jadącym samochodem i nie wyprzedzał żadnego pojazdu. Zeznania pokrzywdzonego znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkaB. R., który stwierdził iż motocyklista nie wyprzedzał pojazdu. Z tych zeznań należy więc wyciągnąć wniosek, że oskarżona nie obserwowała uważnie drogi gdyż zauważyła samochód z oddali lecz nie zauważyła, że przed tym samochodem włączył się do ruchu motocyklista. Ponadto wersji zdarzenia podanej przez oskarżoną i świadkaA. K.przeczą ślady hamowania motocykla widoczne w środkowej części pasa, co wskazuje na to, że motocyklista poruszał się jego środkiem a więc nie wyprzedzał pojazdu. Analizując warunki, w jakich doszło do wypadku – prosty odcinek drogi, pora dzienna, należy dojść do wniosku, że żadne okoliczności zewnętrzne nie zakłócały oskarżonej widoczności na tę stronę drogi, z której nadjeżdżał motocyklista oraz umożliwiały ocenę jego prędkość. Do przeprowadzenia uważnej obserwacji zobowiązywał oskarżonąart. 3 i art. 22 ust. 1 prawa o ruchu drogowymwprowadzający obowiązek zachowania szczególnej ostrożności przy wykonywaniu manewru zmiany pasa ruchu i skrętu w lewo. Oskarżona miała obowiązek ustąpienia pierwszeństwa przejazdu pokrzywdzonemu jadącemuulicą (...)na wprost. Jak wynika z opinii biegłegoT. D.mogła zauważyć motocyklistę z odległości 72 metrów. Tak więc, pomiędzy naruszeniem przez oskarżoną wskazanych przepisów a wypadkiem, do którego doszło na skutek zajechania drogi pokrzywdzonemu, istnieje związek przyczynowo- skutkowy. Gdyby oskarżona uważnie obserwowała drogę to zauważyłaby motocyklistę i poczekała z wykonaniem tego manewru do momentu przejazdu pokrzywdzonegoP. Z. (1). Wtedy do wypadku by nie doszło. Oskarżona nie obserwowała drogi w sposób uważny i naruszyła nieumyślnie przepisy ruchu drogowego, co w sposób pełny i logiczny tłumaczy opinia biegłegoT. D.. Należy wskazać, iż opinię biegłegoM. K. (2), na którą obrońca powołuje się w apelacji, zasadnie sąd I instancji uznał za niewiarygodną gdyż nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy. Została wydana w oparciu o założenie, że pokrzywdzony nie miał włączonych świateł mijania, co nie wynika ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego. Reasumując, sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżona nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym gdyż wykonała manewr zmiany kierunku ruchu poprzez skręt w lewo i nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu pokrzywdzonemu jadącemu na wprost. Zajechała mu drogę, w wyniku czego pokrzywdzony uderzył w prawy tylny narożnik samochodu oskarżonej i doznał obrażeń ciała ocenionych przez biegłego ortopedę i traumatologa, jako obrażenia średnie zart. 157 § 1 k.k.Brak prawidłowej obserwacji drogi, jak wynika pośrednio z wyjaśnień oskarżonej, był skutkiem skupienia uwagi na rowerzystach i pieszych poruszających się po chodniku przy posesji, do której miała zamiar wjechać. Tak więc, do wypadku doszło na skutek błędnej obserwacji przez oskarżoną sytuacji istniejącej w ruchu drogowym.

Zarzut

8. obrazę prawa materialnego tj.art. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 Prawa o ruchu drogowymw zw. zaart. 177 § 1 k.k.poprzez uznanie , że oskarżonaM. K. (1)w ramach standardu zachowania wymaganej ostrożnościart. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymoraz kwalifikowanej zasady zachowani szczególnej ostrożnościart. 3 ust 1 oraz art. 22 ust 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymzostała uznana przez sąd pierwszej instancji za osobę zobligowaną do przewidywania najbardziej irracjonalnych zachowań innych uczestników ruchu drogowego czego nie wymaga od niejustawa prawo o ruchu drogowymani obecna linia orzecznicza Sądu Najwyższego i sądów karnych orzekających w sprawach wypadków drogowym prze co tym samym nie sposób przypisać winyM. K. (1);
9. obrazę prawa materialnego tj.art. 177 § 1 ustawy Kodeks karnypoprzez uznanie, że oskarżonaM. K. (1)wyczerpała znamiona spowodowania nieumyślnego wypadku drogowego , w sytuacji gdy spowodowanie wypadku drogowego wiąże się zawsze z naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym określonych wustawie prawo o ruchu drogowymoraz wynikających z nieskodyfikowanych zasad i zwyczajów ,a więc norm technicznych regulujących sposób powinnego zachowania się na drodze przez uczestników ruchu lub inne osoby oddziałujących z zewnątrz na ruch ale znajdujące się na drodze tj. reguł postępowania odnoszących się wprost do konkretnych dynamicznych sytuacji zaistniałych w komunikacji w sytuacji gdy oskarżona w momencie wykonywania manewru zmiany kierunku ruchu przestrzegała zasady szczególnej ostrożności wyrażonej wart. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowympodejmując decyzję o wykonaniu manewru w warunkach upewnienia się bezsprzecznie iż na przeciwnym pasie ruchu nie ma żadnego pojazdu uniemożliwiającego wykonanie manewru , a motocyklisty ipso facto przekracza dozwoloną prędkość i prowadząc brawurowy styl jazdy z wyłączonymi światłami mijania naruszył zasady ruchu drogowego wymienione wart. 3 ust. 1 art. 20 ust 1 art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 51 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowyma skala tych naruszeń nie została dokładnie wyjaśniona przez sąd pierwszej instancji co doprowadziło do błędnego wyważenia odpowiedzialność w zakresie przypisania winy i ustalenia właściwego sprawcy zdarzenia którym powinien być kierujący motocyklem szereg naruszeń zasad ruchu drogowego a oskarżona kierując pojazdem markiM.pozostającym w miejscu lub toczącym się z prędkością 0-9 km/h , co najwyżej mogłaby zostać uznana za osobę ,która przyczyniła się w sposób całkowicie nieświadomy swoim zachowaniem do zaistnienia wypadku drogowego;
10. naruszenie zasady obiektywnego przypisania skutku , gdzie skutek tj. w rozpatrywanym przypadku obrażenia ciała spowodowane wypadkiem drogowym uP. Z. (1)można przypisać tej osobie, która stworzyła prawnie zabronione zagrożenia dla dobra prawnego i niebezpieczeństwo to urzeczywistniało się w postaci zabronionego skutku , w sytuacji gdy w rozpatrywanym przypadku nie zostało ustalone bezsprzecznie czy oskarżona w chwili podjęcia decyzji o wykonaniu manewru zmiany kierunku ruchu mogła widzieć czy też nie mogła widzieć tj. czy była pozbawiona z okoliczności całkowicie niezależnych od niej możliwości jakiegokolwiek dostrzeżenia pędzącego z ponadnormatywną prędkością motocyklisty z przeciwnego pasa ruchu a w konsekwencji czego doszło do sytuacji gdzie niedające się usunąć wątpliwości zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonejM. K. (1), co z kolei narusza bezpośrednio regulacjęart. 5 § 2 ustawy Kodeks postępowania karnego;

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut nie jest zasadny.
Ad.8,9,10.
Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż gdyby oskarżona obserwowała drogę uważnie musiałby zauważyć nadjeżdżający motocykl pokrzywdzonegoP. Z. (1). Motocykl był widoczny z odległości 72 metrów i miał włączone światła mijania oraz nie wyprzedzał innego pojazdu. Do wypadku doszło w porze dziennej, na prostym odcinkuulicy (...)wW., czyli w sytuacji gdy żadne czynniki zewnętrzne nie utrudniały oskarżonej prawidłowej obserwacji drogi. Wniosek ten wynika z wyjaśnień oskarżonej, która w tym czasie obserwowała także poruszanie się pieszych i rowerzystów oraz widziała samochód nadjeżdżający z prawej strony. Sąd I instancji zasadnie uznał za wiarygodną opinię biegłegoT. D.gdyż jest ona oparta na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, jest pełna i logicznie tłumaczy przebieg zdarzenia, także w części dotyczącej znacznego przyczynienia się pokrzywdzonego do powstania wypadku. Przyczynienie wynika z wyliczonej przez biegłego prędkości motocykla na 79,5 km/h czyli pokrzywdzony o 29,5 km/h przekroczył prędkość administracyjnie dopuszczalną w miejscu zdarzenia. Opinia biegłegoT. D.zawiera wyliczenia wskazujące na to, że gdyby pokrzywdzony jechał z prędkością administracyjnie dopuszczalną to do wypadku by nie doszło. W tej sytuacji zatrzymałby motocykl przed samochodem oskarżonej. Przyczynienie się pokrzywdzonego do powstania wypadku nie eliminuje zawinienia oskarżonej. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie bowiem, jak wynika z uchwały SN z 14.07.1983r. VI KZP 19/83: „ Przyczynienie się pokrzywdzonego do zaistnienia przestępstwa w komunikacji drogowej nie stanowi okoliczności wpływającej na postać winy lub kwalifikację prawną czynu sprawcy. Nie jest to także okoliczność mogąca mieć wpływ z mocy ustawy na orzeczenie w zakresie winy (tj. postać winy lub kwalifikację prawną).” Brak zachowania przez oskarżona szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru skrętu w lewo był bezpośrednią przyczyną wypadku drogowego. Tak więc zasadnie sąd I uznał oskarżoną za winną popełnienia przestępstwa zart. 177 § 1 k.k.Przyczynienie się pokrzywdzonego stanowi okoliczność, uwzględnioną przez sąd I instancji przy wymiarze kary wobec oskarżonej.

Wniosek

1.o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej;
2.o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski nie są zasadne. Ustalenia faktyczne sądu I instancji są prawidłowe. Zostały oparte na wszechstronnej analizie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego.

Zarzut

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
1.mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku , a mianowicie przyjęciu , że w skutek wypadku komunikacyjnego, który miał miejsce 9 kwietnia 2018r. wW.naul. (...)na wysokościposesji (...)P. Z. (1)doznał obrażeń ciała skutkujący naruszeniem czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni w myślart. 157 § 1 k.k., podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika ,,żeP. Z. (1)doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w myślart. 156 § 1 pkt 2 k.k.co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu;
2. mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku, a mianowicie przyjęciu, żeP. Z. (1)przyczynił się do wypadku albowiem kierował motocyklem z prędkością niedozwoloną administracyjnie znacznie większą od dopuszczalnej, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, żeP. Z. (1)przekroczył dozwoloną prędkość o 29,5 km/h co nie stanowi powszednie przyjętego kryterium znacznego przekroczenia dopuszczalnej w terenie zabudowanym prędkości a jego przyczynienie nie miało wpływu na zaistnienie i skutki wypadku;
3. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów prawa procesowego a mianowicieart. 167 § 1 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.przez bezpodstawne oddaleni wniosku dowodowego o wydanie uzupełniającej opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii i traumatologii na okoliczności czy obrażenia których doznałP. Z. (1)w dniu 9 kwietnia 2018r. w wyniku wypadku komunikacyjnego stanowią ciężki uszczerbek na zdrowiu w myślart. 156 § 1 k.k.i czy obrażenia ciała których doznałP. Z. (1)w dniu 9 kwietnia 2018r. w wyniku wypadku komunikacyjnego mogą powodować całkowitą albo znaczną niezdolność do pracy w zawodzie w myślart. 156 § 1 pkt 2 k.p.k.po uprzednim zbadaniu pokrzywdzonego podczas gdy osobiste zbadanie pokrzywdzonego przez lekarza biegłego przed wydaniem opinii co do jego stanu zdrowia miało istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie wpływało na prawidłową kwalifikację prawną czynu;
4. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów prawa procesowego a mianowicieart. 7 kpkpolegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie zebranego materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez
a) odmowę wiarygodności zeznań świadkaS.aP.i uznanie, że świadek mógł nie słyszeć dźwięków jakie wydawał motor poszkodowanego a tym samym nie mógł stwierdzić czy poszkodowany jechał z nadmierną prędkością ponieważ świadek miał ograniczoną widoczność i znajdował się w znacznej odległości od miejsca wypadku , gdy tymczasem świadek stał na ok 1 m od parkanu swojej posesji umiejscowionej w odległości zaledwie 50 m od miejsca zdarzenia i miał niczym niezakłóconą widoczność ze swojej posesji na miejsce zdarzenia;
b) odmowę wiarygodności zeznańP. Z. (1)w zakresie w jakim zeznał iż powierzchnia jezdni była śliska , gdy tymczasem na zdjęciach miejsca wypadku widać, że na jezdni znajdował się piach , który miał wpływ na zmniejszenie przyczepności opon do podłoża wydłużył drogę hamowania i spowodował iż motocykl podczas hamowania był mniej stabilny , potwierdziły to również zeznania świadkaS. P., który potwierdził, że ulica była zakurzona, zbrudzona;
c) uznanie że opinie biegłych sądowychJ. M.oraz specjalisty chirurga ortopedy i traumatologaK. L.stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy albowiem są jasne pełne wewnętrznie spójne oraz sporządzone przez osoby posiadające wiadomości specjalne gdy tymczasem wydanie żadnej z tych opinii nie poprzedzało osobiste badanie pokrzywdzonego, żadna z opinii nie odpowiada na kluczowe pytanie czy pokrzywdzony będzie mógł dalej wykonywać pracę w swoim zawodzie czy na skutek powikłań po wypadku doszło do powstania u pokrzywdzonego chorób realnie zagrażających życiu;
d) bezkrytyczne obdarzenie wiarygodnością dokumentację fotograficzną i protokołu oględzin pojazdów w sytuacji gdy w dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy widnieje zdjęcie lawety zupełnie innej niż ta która brała udział w zdarzeniu zdj. nr 20 i 21 na zdjęciach widnieje laweta markiF.nr rej. (...)gdy tymczasem w zdarzeniu brała udział laweta markiI.nr rej. (...)
5. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów prawa procesowego tj.art. 4 k.p.k.art. 7 k.p.k.oraz410 k.p.k.poprzez dokonanie nieprawidłowej , dowolnej i wybiorczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz całokształtu okoliczności związanych z dyrektywami wymiaru kary zawartym wart. 53 k.k.z naruszeniem dyspozycji powyżej opisanych przepisów skutkującą rażąca niewspółmiernością kary orzeczonej wobec oskarżonego poprzez zastosowanieart. 37 a k.k.i wymierzenie jej kary wolnościowej i łagodnej gdy tymczasem oskarżona nie przyznała się do winy nie okazała skruchy a charakter przestępstwa którego się dopuściła ukierunkowany był przeciwko największemu dobru chronionemu prawem tj. zdrowiu i życiu człowieka.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut nie jest zasadny .
Ad 1. Ustalenie charakteru obrażeń ciała oskarżyciela posiłkowegoP. Z. (1)opiera się na opiniach biegłych, w tym biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii. BiegłyK. L.zapoznał się z całością dokumentacji lekarskiej pokrzywdzonego, również z tą dołączoną na etapie postępowania odwoławczego. W swojej opinii uzupełniającej biegły potwierdził wnioski opinii wydanej w toku postępowania przed sądem I instancji. Zdaniem biegłego, opisywane w załączonej do akt dokumentacji medycznej obrażenia ciała dotyczące uszkodzenia nerwu strzałkowego, uszkodzenie więzadła obojczykowo – barkowego prawego, zakrzepica żylna w kończynie dolnej prawej należy traktować jako powikłania procesu leczenia schorzeń pourazowych, nie mające bezpośredniego związku przyczynowo – skutkowego z wypadkiem drogowym. Tak więc, biegły w swojej opinii uzupełniającej potwierdził zasadność kwalifikacji prawnej obrażeń ciała, jakich doznał pokrzywdzonyP. Z. (1), jako powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na czas trwający dłużej niż 7 dni w rozumieniuart. 157 § 1 k.k.Charakter obrażeń ciała pokrzywdzonego potwierdza zasadność kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej zart. 177 § 1 k.k.
Ad.2.
Wyliczenie prędkości motocykla, którym kierował oskarżyciel posiłkowy wynika z opinii biegłegoT. D.. Prędkości motocykla bezpośrednio przed wypadkiem wynosiła nie mniej niż 79,5 km/h czyli jest o 29,5 km/h większa od prędkości dopuszczalnej administracyjnie na drodze, na której doszło do wypadku. ( 50 km/h) Wniosek o znacznym przekroczeniu prędkości przez oskarżyciela posiłkowego jest więc uzasadniony. Z opinii biegłegoT. D.jasno wynika, że oskarżyciel posiłkowy przyczynił się do wypadku gdyż gdyby jechał z prędkością administracyjnie dopuszczalną to do wypadku by nie doszło. Oskarżyciel posiłkowy prowadząc motocykl stwierdził stan zagrożenia będąc w odległości 56,2 m od miejsca, w którym nastąpiło zderzenie z samochodem oskarżonej. Jadąc z prędkością 50 km/h miałby możliwość wyhamowania przed torem skręcającego w lewo samochodu oskarżonej stosując manewr stosunkowo łagodnego hamowania gdyż wtedy długość drogi zatrzymania motocykla wynosiłaby ok 48,2 m.
Ad.3
Sąd odwoławczy dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii drK. L.. Biegły zapoznał się z rozszerzoną dokumentacją lekarską oskarżyciela posiłkowego. Wnioski tej opinii nie uległy zmianie, w stosunku do opinii wydanej przed sądem I instancji. Biegły uznał, że aktualne dolegliwości oskarżyciela posiłkowego stanowią powikłania procesu leczenia i nie mają wpływu na kwalifikację prawną czynu. Biegły nie zbadał oskarżyciela posiłkowego gdyż jak wyjaśnił, do wydania opinii uzupełniającej nie potrzebuje przeprowadzenia osobistego badania. To stanowisko podzielił sąd odwoławczy skoro dla oceny charakteru obrażeń ciała pokrzywdzonego kluczowe znaczenia ma dokumentacja lekarska, z którą biegły zapoznał się wydając opinię uzupełniającą.
Kwestia utraty przez oskarżyciela posiłkowego możliwości świadczenia pracy w dotychczasowym zawodzie przekracza ramy postępowania karnego w związku z treścią opinii biegłego i powinna zostać rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym.
Ad 4.
Sąd I instancji nie naruszył zasad określonych wart. 7 k.p.k.przy ocenie materiału dowodowego.
Wyliczenie prędkości motocykla oskarżyciela posiłkowego wynika z opinii biegłegoT. D.a więc opiera się na dowodzie obiektywnym. W tej sytuacji subiektywne odczucia świadkaS. P.nie są w stanie tej opinii podważyć. Zdjęcia z miejsca zdarzenia, również te przedstawione przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie potwierdzają aby jezdnia w swojej środkowej części była zabrudzona piaskiem, co zdaniem oskarżyciela posiłkowego miałoby wpływ na drogę hamowania motocykla. Piasek widoczny jest jedynie przy krawężnikach nie zaś na środku jezdni. ŚwiadekS. P., zeznał jedynie, że jezdnia po której poruszał się motocykl była, tak jak inne ulice, zakurzona. Tego dnia nie było opadów. Tak więc ślad hamowania pozostawiony na jezdni zasadnie posłużył biegłemuT. D.do wyliczenia prędkości motocykla. Materiał dowodowy w postaci zdjęć wykonanych na miejscu zdarzenia w takim zakresie, w jakim posłużył do wydania opinii przez biegłegoT. D.został zebrany prawidłowo. Zdjęcie przedstawia inną lawetę niż ta, którą prowadził świadekB. R.lecz jest to okoliczności nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ad.5
Sąd I instancji nie naruszył zasad określonych wart. 4 k.p.k.art. 7 k.p.k.oraz410 k.p.k.i uwzględnił wszystkie dyrektywny wymiaru kary wobec oskarżonej wskazane wart. 53 § 1 i 2 k.k.Przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.jest skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Na wymiar kary miały głównie wpływ : nieumyślne naruszenie przepisówprawa o ruchu drogowymprzez oskarżoną oraz znaczne przyczynienie się pokrzywdzonego do wypadku drogowego. Tak więc wymierzona oskarżonej kara grzywny jest karą dostosowaną do zawinienia, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz realizuje cele zapobiegawcze i wychowawcze a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wina i kara

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Ustalenia faktyczne sądu I instancji są prawidłowe. Zostały oparte na wszechstronnej analizie zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego. Sąd I instancji nie naruszyłart. 7 i 410 k.p.k.a dowody zebrane w postępowaniu odwoławczym w postaci dwóch opinii biegłych oraz informacji odfirmy (...)potwierdzają słuszność rozstrzygnięcia sądu I instancji. Należy wskazać, iż prawidłowe ustalenia sądu I instancji stały się podstawą prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu a w zakresie znacznego przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistnienia wypadku drogowego znalazły odzwierciedlenie w wymiarze kary wobec oskarżonej.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

3.

0.2O kosztach ponoszonych przez oskarżoną sąd odwoławczy orzekł na podstawieart. 633 k.p.k.art. 627 k.p.k.oraz na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.
0.4Sąd odwoławczy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżyciela posiłkowegoP. Z. (1)od uiszczenia kosztów sądowych w II instancji uznając, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na obciążenia finansowe wynikające z procesu leczenia.

7

PODPIS

Załącznik Nr 1

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

Załącznik Nr 2

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana