Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 357/21
Data wyroku: 2022-12-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Janusz Godzwon, Maciej Skórniak, Cezariusz Baćkowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu

Sygnatura akt II AKa 357/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 grudnia 2022 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Maciej Skórniak /spr./
Sędziowie: SA Cezariusz Baćkowski
SA Janusz Godzwon
Protokolant: Joanna Rowińska
przy udziale Waldemara Kawalca prokuratora Prokuratury(...)     
po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy:
H. S. (1)
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
J. S. (1)
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
G. K. (1)
oskarżonego zart. 158 § 1 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. akt III K 118/21

I
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

II
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 6,66 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierza im opłaty i tak: oskarżonemuG. K. (1)120 złotych,H. S. (1)120 złotych,J. S. (1)400 złotych, za II instancję.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 357/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2021 roku w sprawie sygn. akt III K 118/21

1.2. Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

oskarżyciel posiłkowy

oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ w całości

☒ na korzyść

co do winy

na niekorzyść

w części

co do kary

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

art. 439 k.p.k.

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒ uchylenie

☒ zmiana

2. USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1

J. S. (1)

OskarżonyJ. S. (1)został pobity przez oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1)

Uzupełniające wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)

395

2.1.1.2

G. K. (1)

Oskarżony nie był karany.

Dane o karalności

380

2.1.1.3

H. S. (1)

Oskarżony nie był karany.

Dane o karalności

379

2.1.1.4

J. S. (1)

Oskarżony był w przeszłości karany sądownie i tak:
wyrokiem Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej z dnia 12.04.2011 r. w sprawie sygn. akt II K 550/10, za przestępstwo zart. 158 § 1 k.k.przy zas.art.58 § 3 k.k., na karę 150 st. Po 10 zł grzywny;
wyrokiem Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej z dnia 18.07.2016 r., w sprawie sygn. akt II K 596/15, za przestępstwo zart. 266 § 1 k.k., na karę 100 st. po 20 zł grzywny;
wyrokiem Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej z dnia 2.02.2018 r., w sprawie sygn. akt II K 174/16, za przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności;
wyrokiem Sąd Rejonowego w Suchej Beskidzkiej z dnia 15.01.2019 r. w sprawie sygn. akt II K 315/18, za przestępstwo zart. 191 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 3 lat próby.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Myślenicach z dnia 19.02.2019 r., w sprawie II K 549/18, za przestępstwo zart. 222 § 1 k.k., na karę 100 st. po 10 zł grzywny.

Dane o karalności

381-382

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktuz pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Uzupełniające wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)

Twierdzenia zawarte w wyjaśnieniach oskarżonego nie budzą wątpliwości w konfrontacji z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Pozostają też zgodne z ustaleniami Sądu I instancji. Nie można jednak pomijać, że jest to dowód jednostronny. Oskarżony akcentuje okoliczności dla niego korzystne, a pomija te, które go obciążają.

2.1.1.2

Dane o karalności

Dowód o ma charakter dokumentu urzędowego.

2.1.1.3

Dane o karalności

Dowód o ma charakter dokumentu urzędowego.

2.1.1.4

Dane o karalności

Dowód o ma charakter dokumentu urzędowego.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemająceznaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktuz pkt 2.1.albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW I WNIOSKÓW

Lp.

Zarzut

3.1

Apelacje wspólną co do oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1)złożył ich obrońca adw.A. M., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
rażące naruszenie przepisów postępowania karanego, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:
I.rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:
a)art. 5 § 2, 7 i 410 k.p.k., polegające na:
1) przyjęciu, że w nocy z dnia 25 na 26 sierpnia 2020 r. w lokalu mieszkalnym położonym weW.przyul. (...)pomiędzy wszystkimi oskarżonymi doszło do bójki, pomimo że okoliczności zdarzenia wskazują jednoznacznie, iżG. K. (1)orazH. S. (1)odpierali wówczas bezpośredni, bezprawny zamachJ. S. (1)na dobro chronione prawem, jakim było ich życie i zdrowie, a przez to działali w granicach obrony koniecznej, nie mając zamiaru brania w jakiejkolwiek bójce, albowiem:
a) toJ. S. (1)bez wyraźnego powodu uderzył pięścią w twarzG. K. (1), a gdyH. S. (1)próbował uspokoićJ. S. (1), ściągnął on koszulkę, zaczął krzyczeć „KSW, MMA” i wymachiwać metalowym przedmiotem, robił miejsce do bójki, chciał się bić, a gdyG. K. (1)podszedł doJ. S. (1),J. S. (1)uderzył go metalowym narzędziem w rękę, a następnie pięścią w twarz, w wyniku czegoG. K. (1)wywrócił się na podłogę, a potemJ. S. (1)rzucił się naH. S. (1);
b) gdyG. K. (1)próbował odciągnąć leżącego naH. S. (1)J. S. (1),J. S. (1)odgryzł mu znaczną część małżowiny usznej, a następnie puściłH. S. (1)i nadal atakował;
c)H. S. (1)wychodząc z lokalu mieszkalnego, w którym doszło do zdarzenia objętego zaskarżonym wyrokiem, zatelefonował na numer alarmowy 112, gdyż potrzebował pomocy medycznej, lecz poinformował także dyspozytora, że pomocy tej może także wymagaćJ. S. (1), zaśJ. S. (1)prosił właścicieli lokalu mieszkalnego, gdzie doszło do zdarzenia, o niezawiadamianie policji, deklarując, że całą odpowiedzialność za zniszczenia w lokalu weźmie na siebie;
d) świadekK. P. (1)zeznała, że jeden z dwóch mężczyzn, którzy wyszli z lokalu mieszkalnego, gdzie doszło do zdarzenia, powiedział do drugiego „spodziewałeś się takiej reakcji?”, co oznacza, iż oskarżeniG. K. (1)iH. S. (1)tuż po zdarzeniu byli nim zszokowani;
e) oskarżonyJ. S. (1)sam w swoich wyjaśnieniach przyznał, że jest osobą nerwową, pobudliwą, był w przeszłości wielokrotnie karany za przestępstwa z użyciem przemocy, a więc w sytuacji stresującej dla niego, gdy nie spodobało mu się z jakichś powodów postępowanie oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1), mógł zareagować agresją.
2) przyjęciu za niewiarygodne wyjaśnieńG. K. (1)iH. S. (1), z których wynikało, że podjęli oni walkę z oskarżonymJ. S. (1)jedynie we własnej obronie, gdyż w wyjaśnieniach tych nie wskazali, by podejmowali oni realne próby wydostania się z mieszkania, w którym doszło do konfliktu, bowiem nie ma w nich stwierdzeń, że któryś z tych oskarżonych kierował się do drzwi wejściowych, ale zostało to uniemożliwione przezJ. S. (1), pomimo że z wyjaśnień tych jednoznacznie wynika, iż oskarżeni w trakcie całego zdarzenia chcieli opuścić lokal mieszkalny, w którym do niego doszło, ale uniemożliwiał im toJ. S. (1), który był agresywny, atakował ich, przez co oskarżeni ci pozostawali w tym mieszkaniu, nie dlatego, że chcieli się rozprawić zJ. S. (1), ale dlatego, że opuszczenie tego mieszkania było po prostu niemożliwe.
3) przyjęciu, że słowa, które usłyszała świadekK. P. (2)„przestań go bić, sprawdź, czy żyje, zabrałeś mu już klucze” świadczą o tym, że mimo iż oskarżonyJ. S. (1)został obezwładniony, to był dalej bity przez oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1), pomimo że po pierwsze słowa te wskazują, żeJ. S. (1)był bity przez jedną osobę, a po drugie, że bicie to odbywało się w ramach odpierania bezpośredniego, bezprawnego zamachuJ. S. (1).
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że przy stanie faktycznym ustalonym przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma możliwości zastosowania wobec oskarżonychH. S. (1)iG. K. (1)dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania, pomimo, że przy takich ustaleniach wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonym tym wyrokiem nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a ich postawa, jako osób uprzednio niekaranych za przestępstwo umyślne, ich właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będą oni przestrzegali porządku prawnego, w szczególności nie popełnią przestępstwa, zwłaszcza że, jak słusznie zauważył to Sad I instancji, nie byli oni inicjatorami zajścia, działali spontanicznie pod wpływem chwili będąc zaskoczonymi zaistniałą sytuacją, zaś prognoza kryminologiczna oskarżonych, którzy nigdy nie byli karani, jest pozytywna.

zasadny
częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1)nie zasługują na uwzględnienie.
Oceniając postawiony przez obrońcę zarzut tj. naruszenia przepisówart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.należy w pierwszym rzędzie wskazać, że zarzut ten został skonstruowany nieprawidłowo. Zarzuty naruszenie tych przepisów ma charakter konkurencyjny i należy naruszenie każdej z tych norm rozważać odrębnie.
Oceniając postawiony przez obrońcę zarzut naruszenia zasadyin dubio pro reozart. 5 § 2 k.p.k.należy przede wszystkim wskazać, jakie znaczenie ma ta reguła dowodowa i w jakich okolicznościach może mieć zastosowanie. Nie jest to oczywiście reguła, która pozwala na zastąpienie dowodzenia w oparciu o dowody i fakty nimi stwierdzone. W pierwszym bowiem rzędzie, to dowody, gromadzone i oceniane na gruncieart. 7 k.p.k.mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych. "Naruszenie reguły in dubio pro reo możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikającym zart. 7 k.p.k.ocenie materiału dowodowego, nadal istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzyga niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisieart. 5 § 2 k.p.k.Oznacza to, że w przypadkach, w których skarżący kwestionuje ocenę poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniuart. 5 § 2 k.p.k.Zarzuty obrazyart. 7 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.mają bowiem charakter rozłączny” (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2021r., V KK 5/21, LEX nr 3268035). Konieczne jest przy tym wykazanie, że orzekający sąd rzeczywiście powziął niedające się usunąć wątpliwości, jednak nie rozstrzygnął ich, wbrew obowiązkowi na korzyść oskarżonego. "Dla zasadności tego zarzutu[naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k- przypis autora]nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego i wymowy poszczególnych dowodów. Jeżeli poczynione ustalenia faktyczne uzależnione są od obdarzenia wiarą tej, czy innej grupy dowodów, nie wchodzi w rachubę naruszenie reguły in dubio pro reo, albowiem jednym z podstawowych obowiązków sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów (art. 7 k.p.k.)" (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2021r., V KK 233/21, LEX nr 3219932).
W rozpoznawanej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Skarżący natomiast, ani w treści stawianego zarzutu, ani w uzasadnieniu swojej apelacji, nie wskazał jakie wątpliwości sąd winien powziąć. Sąd zaś istotnych trudności w dokonaniu ustalenia stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów nie wskazał.
Skarżący stawiając z kolei zarzut naruszeniaart. 410 k.p.k.nie wykazał jakie dowody zostały pominięte, przez Sądmeriti. Naruszenie bowiem tego przepisu wymaga, aby wskazać dowody istotne dla sprawy, przeprowadzone przez sąd, które nie zostały ocenione i uwzględnione w rekonstrukcji stanu faktycznego. W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut taki jest chybiony, oraz faktycznie pozbawiony jest on uzasadnienia.
Sąd Okręgowy stanął na stanowisko, że zebrane w sprawie dowody, w tym w szczególności wyjaśnienia oskarżonych, weryfikowane i uzupełniane przez dowody o charakterze całkowicie obiektywnym, w szczególności zeznaniami świadkaK. P. (1), protokółem oględzin mieszkania oraz opiniami stwierdzającymi obrażenia jakich doznali wszyscy uczestnicy zdarzenia, daje podstawę do ustalenia przebiegu zdarzenia z nocy 25/26 sierpnia 2020 roku. Ocena taka zasługuje na akceptację. Sąd Okręgowy prawidłowo przy tym ustala, że działania oskarżonychG. K. (1)orazH. S. (1)(taki sam sposób obrony przyjmuje także oskarżonyJ. S. (1)), nie mogą być traktowane jako działania w warunkach obrony koniecznej.
Ad. 1 a-c)
W ocenie Sąduad quonie ulega wątpliwości, że to właśnie oskarżonyJ. S. (1)zainicjował przemoc fizyczną, ten chciał się bić z pozostałymi oskarżonymi. Oskarżony nie tylko uderzyłG. K. (1), wymachiwał metalowym przedmiotem, prowokował do bójki. Dokonane w tym zakresie przez Sąd Okręgowy ustalenia (pkt 1.1 uzasadnienia) wskazują właśnie na oskarżonegoJ. S. (1)jako tego, który zainicjował bójkę.
Na podstawie praktycznie wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie należy przyjmować, że oskarżeniK.iS.wyzwanie do bójki przyjęli. Już w początkowej fazie zajścia, kiedy zostali zaskoczeni agresją ze strony oskarżonegoJ. S. (1)nie podjęli obrony. OskarżonyG. K. (1)otrzymał na samym początku zdarzenia silny cios w twarz, upadł oraz krwawił z nosa. Później, w czasie kiedy oskarżonyJ. S. (1)wykrzykiwał wezwania do bójki (krzyczał KSW i MMA) robił miejsce do starcia mężczyzn, oskarżeniG. K. (1)iH. S. (1)nie byli już atakowani. Podjęli wyzwanie oskarżonego, także po to aby zemścić się za ciosy zadane na samym początku zajścia.
Oczywiście zasługują na akceptację twierdzenia i poglądy obrońcy powołane w uzasadnieniu apelacji, wskazując na prawo napadniętego do obrony, na to, że prawo nie może ustępować przed bezprawiem. W świetle przeprowadzonych dowodów, trafnie jednak Sądmeritiprzyjmuje, że takie okoliczności nie zaszły. Oskarżeni świadomie podejmują wyzwanie rzucone przez oskarżonegoJ. S. (1). Zdecydowali się na starcie z nim. OskarżeniG. K. (1)iH. S. (1), pod wpływem emocji, ale samodzielnie podjęli decyzję być napastnikiem i jednocześnie bronić się przed atakiem. Takie działanie wyklucza kontratyp obrony koniecznej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2021 r., w sprawie II AKa 79/19, LEX nr 3402041, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 marca 2018 r., w sprawie sygn. akt II AKa 16/18, LEX nr 2531892 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2017 r., w sprawie II AKa 302/17, LEX nr 2418152). „Brak jest podstaw do przyjęcia prawa do obrony koniecznej, jeśli doszło do starcia pomiędzy dwoma osobami wzajemnie się prowokującymi w sposób świadczący o zgodzie obu na podjęcie walki. Wskazuje się, że w takim przypadku obie osoby dokonują względem siebie zamachów bezprawnych” – tak Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wyrok z dnia 27 lutego 2013 roku, w sprawie II AKa 38/13, LEX nr 1299047).
Tak właśnie zachowanie oskarżonych należało ocenić. Sam skarżący odwołując się do tych ustaleń sądu odnoszących się do agresywnego zachowania oskarżonegoJ. S. (1), pomija te wszystkie okoliczności, które wskazują na takie samo zachowanie się oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1). W tym zakresie należało odwołać się do relacjiK. P. (1), która relacjonowała hałasy dochodzące z sąsiedniego mieszkania. Hałasy niewątpliwie towarzyszące bójce. W tym zakresie dowodem istotnym jest także protokół oględzin mieszkania. Nie powtarzając w tym miejscu treści tego protokołu, należy wskazać, że mieszkanie zostało zdewastowane. Uszkodzenia te, o ile nie było to celowe niszczenie, a żaden z dowodów na to wprost nie wskazuje, były wynikiem bójki, gdzie mężczyźni zadawali sobie ciosy wielokrotnie, w różnych miejscach oraz również przy użyciu różnych przedmiotów.
W końcu, twierdzenia obrońcy oskarżonych zawarte w apelacji, całkowicie pomijają wyniki opinii sądowo – lekarskiejJ. S. (1)(k. 34-39 i 163-168) stwierdzające u niego rozległe podbiegnięcia krwawe, obrzęki, rany, otarcia naskórka na głowie i na całym ciele. Obrażenia te mogły powstać jedynie w wyniku zadania wielu ciosów. W wyniku bicia, a nie jedynie działania polegającego na odpieraniu zamachu. Trafnie Sądmeritiprzyjmuje, również na podstawie zeznańK. P. (1), że samo zakończenie zajścia miało charakter jednostronny. To oskarżeniH. S. (1)iG. K. (1)bili oskarżonegoJ. S. (1). Ten już wówczas leżał, jak sam twierdzi, udawał nieprzytomnego, a oskarżonyG. K. (1)powstrzymywałH. S. (1). Wówczas zachodziła obawa, czy oskarżonyS.żyje. Zajście było nacechowane dużą intensywnością i brutalnością po obu stronach (co należy wnosić przede wszystkim z ujawnionych w wszystkich uczestników obrażeń). Miało ono też charakter długotrwały (od około godziny 3.00 do 4.30 rano).
Takie oceny stanu faktycznego nie zmienia również fakt, że oskarżeni byli zaskoczeni agresją oskarżonegoJ. S. (1)wobec nich, a później, wzywając pomoc medyczną wskazywali także na oskarżonegoJ. S. (1), jako także poszkodowanego. Oczywiście świadczy to o tym, że nie chcieli, aby ten stracił życie lub doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Dowodzi to jednak też tego, że mieli oni świadomość, że został przez nich dotkliwie pobity. Na tyle dotkliwie, że zrodziła się u nich obawa o jego stan zdrowia. Było to przy tym działanie, które nie mogło być podyktowane jedynie wolą odparcia zamachu.
Sądmeritimiał również na uwadze osobowość oskarżonegoJ. S. (1), jego skłonność do agresji, która ujawnia się zwłaszcza po spożyciu alkoholu. Wynika to z wyjaśnień samego oskarżonego, który potwierdzał, że bywa „nerwowy”. Taka skłonność do agresji oskarżonego znajduje przy tym potwierdzenie w jego uprzedniej karalności. Mimo dość młodego wieku, aktualnie ma on 37 lat, był 3 razy karany za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu i jeden raz za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza (art. 222 § 1 k.k.). Takie ustalenie dawało podstawę do uznania za wiarygodne twierdzenia oskarżonych o tym, że to oskarżonyJ. S. (1)rozpoczął zajście, bez powodu prowokował do bójki. Nie ma jednak podstaw do zakwestionowania ustaleń, co do tego, że oskarżonyJ. S. (1)został finalnie pobity.
Ad. 2.
Odniesienie się do oceny stawianego tu zarzutu w zasadniczym zakresie zawarte zostało już wyżej. Teza o jedynie obronnym nastawieniu oskarżonych, pozostaje sprzeczna nie tylko do relacji oskarżonegoJ. S. (1), ale również z niewątpliwymi obiektywnymi dowodami. Relacja świadkaK. P. (1), protokół oględzin oraz wyniki opinii sądowo – lekarskiej dotyczącejJ. S. (1), ale też opinie stwierdzające obrażenia ciała pozostałych oskarżonych, pozwalają na stwierdzenie, że zajście miało przebieg, który wskazuje również na agresywne zachowanie wszystkich oskarżonych. Sądmeritimiał niewątpliwie podstawy do przyjęcia, że oskarżeniG. K. (1)iH. S. (1)uczestniczyli w bójce zJ. S. (1).
Ad. 3.
Treść cytowanych zeznań świadkaK. P. (1)faktycznie odnoszą się do końcowej fazy zajścia. Pozostają one w tym zakresie zgodne z wyjaśnieniamiJ. S. (1). Zasadnicze znaczenie ma przy tym to, że oskarżeniG. K. (1)iH. S. (1)opuszczali mieszkanie przyul. (...), około godziny 4.30. Po około półtorej godziny bójki, bójki w której uczestniczyli po jednej stronie obaj oskarżeni, a nie tylkoH. S. (1). Przekonuje o tym, oprócz wskazanych relacji, fakt że obaj oskarżeni (K.iS.) mają obrażenia ciała, szereg takich obrażeń i to na całym ciele miał takżeJ. S. (1). Świadczy to przekonująco o udziale obu oskarżonych w wymianie ciosów z oskarżonymJ. S. (1).
Podsumowując powyższe uwagi należy przyjmować, że Sądad quooceniając dowody, w tym fragmentarycznie odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych, nie naruszył granic swobody sędziowskiej. Skarżący nie wykazał, że twierdzenia i oceny Sądu I instancji są nielogiczne lub niezgodne ze wskazaniami doświadczenia życiowego. Przeciwnie, w ocenie Sądu Apelacyjnego, dowody zostały ocenione prawidłowo, a ocena została poparta drobiazgową analizą każdego z dowodów.
Sąd Okręgowy trafnie ustala (pkt 1.1 uzasadnienia), że to właśnie w następstwie podjęcia walki, doszło do starcia mężczyzn, wzajemnego zadawania sobie ciosów, przytrzymywania się itd. W tej właśnie fazie zajścia, oskarżonyJ. S. (1)odciągany przezG. K. (1)odgryzłH. S. (1)znaczny fragment małżowiny usznej.
Ad II.
Stopień społecznej szkodliwości czynuin concretomusi być oceniany zgodnie ze wskazaniami zart. 115 § 2 k.k., na podstawie całokształtu okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego okoliczności podniesione przez Sądmeriti, a odnoszące się właśnie do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonym (pkt 4 uzasadnienia) każą traktować stopień ten jako wyższy niż nieznaczny. Oceniając sposób działania oskarżonych trzeba mieć na uwadze, że ich działanie było sprowokowane przezJ. S. (1), to on wywołał ową bójkę. Oskarżeni sami także doznali istotnego uszczerbku na zdrowiu, zwłaszcza oskarżonyH. S. (1)ciężkiego uszczerbku w postaci ubytku małżowiny usznej. Nie może to jednak usprawiedliwiać działania oskarżonych. Bójka jest zawsze działaniem niebezpiecznym. W niniejszym przypadku, była to bójka o faktycznie wysokiej intensywności. Wszyscy uczestnicy zostali narażeni na ciężki uszczerbek na zdrowiu oraz doznali licznych obrażeń ciała. Działanie oskarżonych było długotrwałe, intensywne oraz niebezpieczne. Oskarżeni czynu tego dopuścili się przy tym działając po wpływem alkoholu, który w przebiegu zajścia miał istotną rolę jako czynnik wyzwalający agresję. Wszystkie okoliczności zdarzenia i ustalony sposób działania oskarżonych przekonuje, że ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz wymiar kary (kary łagodnej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania), jest prawidłowe.

Wniosek

Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez:
1)uniewinnienie oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1)od czynów przypisanych im w punkcie I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz uchylenie pozostałych punktów zaskarżonego orzeczenia dotyczących tych oskarżonych, albo
2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
a) uznanie oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1)ich za winnych przypisanego im czynu i odstąpienie, na podstawieart. 25 § 2 k.k.od wymierzenia im kary przy przyjęciu, że oskarżeniG. K. (1)iH. S. (1)zastosowali sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu; ewentualnie uchylenie pozostałych punktów zaskarżonego orzeczenia dotyczących tych oskarżonych;
b) zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I jego części dyspozytywnej poprzez warunkowe umorzenie niniejszego postępowania na okres próby wynoszący 2 lata.

zasadny
częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nieuwzględnienie zarzutów apelacji obrońcy musiało skutkować nie podzieleniem wniosków tej apelacji w zakresie zmiany wyroku, tak przez uniewinnienie oskarżonych, jak i przez warunkowe umorzenie postępowania.

3.1.

Apelacje od wyroku złożył także obrońca oskarżonegoJ. S. (1)adw.O. K.zaskarżając wyrok w całości zarzucił:
1)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wnikający ze sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegający na uznaniu, że :
a) oskarżonyJ. S. (1)był prowodyrem bójki pomiędzy oskarżonymi; na co rzekomo wskazują wyjaśnieniaG. K. (1)iH. S. (1)oraz opinie sądowo-lekarskie, jak również okoliczności dotyczące charakteru oskarżonego oraz dotychczasowego trybu życia;
b) oskarżeniG. K. (1)orazH. S. (1)byli zaskoczeni postępowaniem oskarżonegoJ. S. (1); na co rzekomo wskazują zeznania świadkaK. P. (1);
c) uznanie za niewiarygodne twierdzenieJ. S. (1), iż zniszczeń w mieszkaniu przyul. (...)weW.dokonali wyłącznieG. K. (1)iH. S. (1); na co dowodem rzekomo jest fakt, iżJ. S. (1)wziął na siebie odpowiedzialność za zniszczone rzeczy i przywrócił własnymi siłami lokal do stanu poprzedniego;
d) oskarżonyJ. S. (1)działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, powodując u oskarżonegoH. S. (1)ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci trwania istotnego zeszpecenia; na co brak jest w aktach przedmiotowej sprawy jakiegokolwiek dowodu świadczącego i potwierdzającego taki zamiar;
e) oskarżonyJ. S. (1)posiadał możliwość sterowania swoim postępowaniem, dokonywania wyborów pomiędzy zachowaniem pożądanym z ogólnospołecznego punktu widzenia i sprzecznym z modelem poprawnych społecznie relacji międzyludzkich; tym samym, uznanie za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)opisujące zdarzenie ataku na jego osobę przezG. K.iH. S.i doprowadzenie do sytuacji, w którejJ. S.obawiał się o swoje życie i odpierał atak swoich oprawców;
co miało wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia.
2) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:
a)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.i w zw. zart. 5 § 2 k.p.k., poprzez przyznanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychG. K. (1)orazJ. S. (4)praktycznie w całości, a tym samym oparcie zapadłego w sprawie orzeczenia de facto głównie na zeznaniach tych oskarżonych, bez uwzględnienia okoliczności świadczących na korzyść oskarżonegoJ. S. (1), jak również nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do zaistnienia bądź przebiegu zdarzeń opisanych w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia na korzyść oskarżonego, pomimo, iż zebrane dowody za tym przemawiały;
b)art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k., tj. ocenę dowodów na podstawie niekompletnego materiału dowodowego poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, tj.:
- ponownego przesłuchania znaczącego świadka zdarzenia PaniK. P. (1), na okoliczność przebiegu zdarzenia;
- przesłuchania świadka funkcjonariusza policjiŁ. K., który dokonywał oględzin mieszkania przyul. (...)weW., na okoliczność stanu mieszkania taj.S.zniszczeń w mieszkaniu, z których mogłoby być możliwym wnioskowanie dotyczące przebiegu zdarzenia;
- zwrócenia się do ZOZ o wskazanie imiennych nazwisk ratowników, którzy udzielili pomocy oskarżonemuH. S. (1)i przekazanie rozmowy telefonicznej kiedyH. S. (1)wzywał pogotowie ratownicze celem ustalenia, czy w.w. osoby mają wiedzę na temat przebiegu zdarzenia, którą mogły uzyskać w kontakcie z oskarżonymi bezpośrednio po zdarzeniu;
co miało wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego także nie zasługują na uwzględnienie.
Ad. 1.
Skarżący formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zmierza do wykazania, że ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie w jakim ten przypisał oskarżonemu sprawstwo przestępstwa pozostaje niezgodne z wymową wiarygodnych i poprawnie ocenionych dowodów, bądź przeprowadzone przez sąd dowody nie dają podstawy do dokonania wskazanych ustaleń faktycznych. Chodzić ma w tym przypadku o tzw. "błąd braku", jak też o tzw. "błąd dowolności" (” (tak: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrok z dnia 9 sierpnia 2018 roku, II AKa 184/18 LEX nr 2556688). Postawienie takiego zarzutu wymaga przy tym wykazania, że istotnie ustalenia sądu są wadliwe wobec treści przeprowadzonych w sprawie dowodów. Nie wystarczy manifestowanie odmiennej oceny dowodów, czy odmiennej ich interpretacji. Stanowisko skarżącego i uzasadnienie stawianego zarzutu ogranicza się jedynie do takiej właśnie polemiki.
Ustalając, że to właśnie oskarżonyJ. S. (1)sprowokował bójkę z oskarżonymi, Sąd opierał się na szeregu istotnych dowodów, w tym wyjaśnieniach oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1), ale także na dowodach całkowicie obiektywnych takich jak relacjaK. P. (1), której zeznania wskazują właśnie na wypowiedzi oskarżonego będące wezwaniami do bójki, konfrontacji fizycznej. Jednocześnie relacja oskarżonych o początku zajścia, w szczególności co do tego, że oskarżonyS.uderzył pięścią w twarz oskarżonegoG. K. (1), pozostaje potwierdzona wynikami opinii sądowo lekarskich (k. 30-33, 159-162), gdzie stwierdzono u niego właśnie obrażenia w postaci podbiegnięcia krwawego i obrzęku nosa, pęknięcia błony śluzowej nosa, obrzęku i otarcia błony śluzowej na wardze dolnej. Takie uszkodzenia ciała niewątpliwie mogły powstać w okolicznościach podawanych przez oskarżonychK.iS.
Brak jest także podstaw, aby kwestionować relację oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1), co do tego, że byli oni zaskoczeni napastliwym zachowaniem oskarżonego. Nie ujawniły się wówczas żadne powody, które takie zachowania uzasadniały. Motywów takiego zachowania oskarżonego należy upatrywać w cechach jego osobowości. Oskarżony skłonności do agresji potwierdzał w swoich wyjaśnieniach. Ma to też odzwierciedlenie w jego dotychczasowej drodze życiowej, gdzie cyklicznie był karany właśnie za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. W tym zakresie ocena Sądumeritimusi być traktowana jako prawidłowa. W sytuacji, kiedy żadna ze stron nie przedstawia przekonującego motywu do napaści, należy tego motywu upatrywać w nadpobudliwym oraz wyzwalającym agresję i odhamowującym działaniu alkoholu. OskarżonyJ. S. (1)będąc pod wpływem alkoholu najwyraźniej słabo kontroluje agresję.
Jak już wskazywano wcześniej, relacja świadkaK. P. (1)daje podstawę do ustalenia, że bójka między mężczyznami miała gwałtowny przebieg i była faktycznie długa, bo mogła trwać około półtorej godziny. To uzasadnia właśnie fakt, że wiele sprzętów zostało uszkodzonych w mieszkaniu. Rozmiar tych uszkodzeń, koresponduje z wielością obrażeń ciała jakich doznali uczestnicy, w tym oskarżonyJ. S. (1). Trudno przy tym zaakceptować, że w tych okolicznościach przebieg bójki był jednostronny, tak jak to chce przedstawić w swoich wyjaśnieniach oskarżonyS.. Przeciwnie, okoliczności te wskazują właśnie na istotne natężenie przemocy z obu stron. Chociaż starcie zakończyło się ostatecznie porażką oskarżonegoJ. S. (1).
W tym miejscu należy się odwołać również do tej części uwag poświęconych odniesieniu się do apelacji adw.A. M., a poświęconych warunkom przyjęcia kontratypu obrony koniecznej zart. 25 § 1 k.k.w bójce. Orzecznictwo wyklucza stosowanie tego kontratypu wobec osoby, która jest napastnikiem. Atakując inną osobę sprawca liczy się z całkowicie realną możliwością odwetu. Wypowiadane przez oskarżonego słowa, stanowiące wezwania do bójki: „KSW” i „MMA” oraz towarzyszące temu zachowanie, nie może być interpretowane inaczej niż chęć wezwania przeciwnika do bicia się, dla samej walki. Niezależnie jak krytycznie możemy oceniać taką postawę, trzeba traktować to jako rzeczywistą motywację oskarżonego. Podyktowaną niewątpliwie spożytym w znacznej ilości alkoholem.
Sąd Okręgowy czyniąc ustalenia w tym przedmiocie, nie tylko miał podstawy do takich ustaleń w postaci bezpośrednich relacji oskarżonych oraz świadka. Takie ustalenia nie noszą cech dowolności, ani nie są obarczone błędem.
Nie można także akceptować twierdzenia obrony, że oskarżony spowodował odgryzienie małżowiny usznej oskarżonegoH. S. (1), działając w obronie koniecznej. Także i w tym zakresie Sąd dokonał ustaleń faktycznych na podstawie wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, nie wyłączając wyjaśnień oskarżonegoJ. S. (1). Żaden z tych dowodów nie wskazuje, żeby takie zachowanie oskarżonego było faktycznie uzasadnione lub usprawiedliwione np. bezpośrednim zagrożeniem życia. Przeciwnie, relacje uczestników wskazują, że doszło do tego w momencie, kiedy oskarżonyJ. S. (1)był odciągany odH. S. (1). Nie chciał go puścić kontynuując ataki. W tym przypadku nie ulega wątpliwości, że działanie to nie może być kwalifikowane w kategoriach kontratypu.
W konsekwencji należy przyjmować, że ustalenia dokonane przez Sąd Okręgowy są poprawne i akceptowalne w świetle przeprowadzonych w sprawie dowodów. Są zgodne z dowodami, a wnioski i oparte na nich ustalenia, nie są obarczone dowolnością.
Ad. 2 a)
W tym miejscu należy ponownie odwołać się do poglądów i ocen odnoszących się do analogicznego zarzutu stawianego przez obrońcę oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1). W szczególności tych uwag odnoszących się do warunków stosowania regułyin dubio pro reozart. 5 § 2 k.p.k.i warunków w jakich możliwe jest podniesienie zarzutu naruszenia tego przepisu.
Sąd Okręgowy nie odwołuje się do tej reguły. Nie ujawnia wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonegoJ. S. (1). Sąd dokonuje ustaleń na podstawie dowodów, oceniając je zgodnie z własnym przekonaniem. Skarżący nie wykazuje przy tym, że takie wątpliwości, niemożliwe do rozstrzygnięcia przez ocenę dowodów w zakresie sędziowskiej swobody, należało podjąć. Poprzestaje na wskazaniu, że sprzeczność relacji oskarżonych, relacji przeciwników, uzasadnia stosowanie reguły zart. 5 § 2 k.p.k.Takie stanowisko jest bezpodstawne i nie może stanowić podstawy do zakwestionowania ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu.
Sąd Okręgowy oceniając dowody, w tym dowody z wyjaśnień oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1), wiarygodność relacji weryfikował w oparciu o inne dowody, w tym te niewątpliwie obiektywne (zeznaniaK. P. (1), protokół oględzin oraz opinie sądowo – lekarskie). Dowody te, ale także w części uwzględniona relacja samego oskarżonegoJ. S. (1), zostały przez sąd ocenione z koniecznym krytycyzmem i wnikliwością. Każdy z wyjaśniających oskarżonych ma skłonność do modyfikowania relacji w kierunku dla niego korzystnym, pomijając okoliczności go obciążające. To przekonuje o szczególnym znaczeniu jakie należy nadawać w tych okolicznościach dowodom niewątpliwie prawdziwym, obiektywnym. To one bowiem stanowią podstawę do rzetelnej weryfikacji relacji oskarżonych. Tak jest i w niniejszej sprawie. Sądad quodokonał takiej wnikliwej oceny wiarygodności dowodów, bez naruszenia zasady bezstronności, a dokonane oceny i ustalenia nie wykraczają poza ramy zakreślone swobodą sędziowska zart. 7 k.p.k.Skarżący nie wykazał, nie przytacza też istotnych argumentów, które kazałyby stanowisko sądu traktować jako sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczeniem życiowym. Twierdzenia skarżącego sprowadzają się bowiem do przywoływania i popierania wersji prezentowanej przez samego oskarżonego, jakoby to on był ofiarą działań napastników, tj. pozostałych oskarżonych. Argumentacja oparta na takich pozycjach może stanowić jedynie polemikę z akceptowalnymi ustaleniami sądu.
ad. b)
Złożenie przez stronę skutecznego wniosku dowodowego wymaga wskazania tezy dowodowej. Wskazania jaki dowód ma zostać przeprowadzony, a przede wszystkim jaka jest teza dowodowa, jakie okoliczności istotne dla sprawy mają tymi dowodami stwierdzone (art. 169 § 1 k.p.k.). Sąd Okręgowy na rozprawie w dniu 23 lipca 2021 roku (k. 317 i 318) oddalił wnioski dowodowe oskarżonego odnoszące się właśnie do dowodów będących przedmiotem zarzutu. W ocenie Sądu Apelacyjnego istotnie przeprowadzenie wskazywanych tu dowodów nie zmierza do ujawnienia okoliczności istotnych dla sprawy. ŚwiadekK. P. (1), która faktycznie ma istotne wiadomości w sprawie, była przesłuchana w postępowaniu przygotowawczym oraz na rozprawie przed sądem orzekającym. Nie ujawniły się natomiast okoliczności, a skarżący na to nie wskazuje przekonująco, że w toku tych przesłuchań pominięto jakieś okoliczności, które pozostają ważne dla rozstrzygnięcia. Przesłuchanie świadka, zwłaszcza zaś przesłuchanie go ponownie, gdy w przesłuchaniu uczestniczył sam oskarżony oraz jego obrońca (protokół rozprawy z dnia 8 lipca 2021 roku – k. 302-313), na pewno wymagałoby ujawnienia się nowych ważnych okoliczności. Tak jednak nie jest. Sąd miał więc podstawy, aby przyjąć, że wniosek oskarżonego zmierza jedynie do przedłużania postępowania i nie ma merytorycznego uzasadnienia. W treści samej apelacji nie wskazano przy tym istotnych, nowych okoliczności jakie świadek miałaby jeszcze ujawnić.
Również zarzuty odnoszące się do nieuwzględnienia pozostałych wniosków dowodowych nie zasługują na uwzględnienie. Sąd przeprowadził dowód z protokołu oględzin mieszkania gdzie doszło do zdarzenia. Dowód ten w sposób pełny stwierdza zastany stan rzeczy oraz zawiera dokumentację fotograficzną (k. 130-136).S.mieszkania potwierdzili także właściciele –M. K.iW. K. (2). Prowadzenie jeszcze dowodu z zeznań policjanta, który te okoliczności dokonywał, bez wątpienia jest zbędne i nie prowadziłoby do ustalenia istotnych okoliczności.
Skarżący stawia także zarzut naruszenia przepisów postępowania przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań ratowników medycznych, którzy udzielali pomocyH. S. (1). Także i ten dowód należy traktować jako zbędny wobec samej treści wyjaśnień składanych przez oskarżonego w postępowaniu oraz wniosków opinii biegłego co do jego stanu zdrowia. Brak jest przy tym podstaw do twierdzenia, że składał on tam jakąkolwiek relację o sprawie, bądź aby ta miałaby być inna niż ta w postępowaniu.

Wniosek

Obrońca wniósł o:

1
na zasadzieart. 455 k.p.k.poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej czynu polegająca na uznaniu zastosowania przez oskarżonegoJ. S. (1)obrony koniecznej tj.art. 25 k.k.i zmianę wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział Karny poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. S. (1)od zarzucanych im czynów;

ewentualnie:

2
uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nieuwzględnienie zarzutów apelacji obrońcy musiało skutkować nie podzieleniem wniosków tego środka zaskarżenia. Skarżący nie wskazał przy tym na żadną z przesłanek zart. 437 § 2 k.p.k., mogącą stanowić podstawę do uchylenia wyroku, co jednoznacznie skutkowało niemożnością uwzględnienia takiego wniosku.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie stwierdzono występowania okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych wart. 439 k.p.k.,art. 440 k.p.k.,art. 455 k.p.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Co do winy i kary (punkt I części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok utrzymano w mocy wobec niestwierdzenia w toku kontroli odwoławczej:
- istnienia bezwzględnych powodów odwoławczych zart. 439 § 1 k.p.k.,
- tego, że utrzymanie w mocy wyroku skutkowałoby rażącą niesprawiedliwością orzeczenia (art. 440 k.p.k.),
- wadliwości kwalifikacji prawnej (art. 455 k.p.k.),
- a także stwierdzenia z powodów opisanych wsekcji 3. nietrafności podniesionych w apelacjach zarzutów (art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.).

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punktrozstrzygnięciaz wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. KOSZTY PROCESU

Punktrozstrzygnięciaz wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd orzekając o nieuwzględnieniu wniosków apelacji oskarżonych, na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.,art. 633 k.p.k.iart 634 k.p.k.obciążył ich w częściach równych wydatków za postępowania odwoławcze oraz na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. 1983.49.223 tj.) wymierzył za II instancję opłatę należną od wymierzonych kar pozbawienia wolności.

7. PODPIS

SSA Cezariusz Baćkowski SSA Maciej Skórniak SSA Janusz Godzwon

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonychG. K. (1)iH. S. (1)adw.A. M.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie w zakresie sprawstwa i winy.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoJ. S. (1)adw.O. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie w zakresie sprawstwa i winy.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana