Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 51/21
Data wyroku: 2021-03-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Jerzy Antoni Sieklucki, sędzia (del.) Danuta Dadej-Więsyk, sędzia Jacek Chaciński
Podstawa prawna: art. 2 i 21 ustawy o emeryturach pomostowych

Sygn. akt III AUa 51/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 marca 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

sędzia Jerzy Antoni Sieklucki

Sędziowie:

sędzia Jacek Chaciński
sędzia (del.) Danuta Dadej-Więsyk (spr.)

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Wiater

po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2021 r. w Lublinie
sprawyM. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o prawo do rekompensaty z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach
na skutek apelacjiM. S.
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII U 1014/20

I
oddala apelację;

II
zasądza odM. S.na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Danuta Dadej-Więsyk Jerzy Antoni Sieklucki Jacek Chaciński
Sygn. Akt III AUa 51/21

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10 stycznia 2020 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.ustalił wartość kapitału początkowegoM. S., a w załączniku do tej decyzji odmówił przyznania mu prawa do rekompensaty z uwagi na to, że wnioskodawca nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2008 roku. Decyzją z dnia 23 stycznia 2020 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznał wnioskodawcyM. S.prawo do emerytury od dnia(...), tj. od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego.M. S.złożył odwołanie od decyzji z dnia 23 stycznia 2020 roku i domagał się zmiany decyzji poprzez przyznanie mu prawa do rekompensaty.
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 roku Sad Okręgowy w Lublinie oddalił odwołanieM. S.od decyzji z dnia 23 stycznia 2020 roku.
Swoje rozstrzygnięcie Sad Okręgowy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach prawnych:
M. S.urodzony w dniu (...), w dniu 18 grudnia 2019 roku złożył wniosek o emeryturę wraz z rekompensatą .
Decyzją z dnia 23 stycznia 2020 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznał wnioskodawcyM. S.prawo do emerytury od dnia(...), tj. od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego.

Zakłady (...)wL.zajmowały się produkcją magnetofonów i odbiorników radiowych. Wnioskodawca był zatrudniony w tych Zakładach w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 lipca 1991 roku najpierw jako monter układów elektronicznych, a potem – od 1 stycznia 1980 roku do końca okresu zatrudnienia - jako monter układów – brygadzista. Pracę świadczył na Wydziale(...), na którym były montowane magnetofony i radioodbiorniki. W Wydziale(...)znajdowały się taśmy produkcyjne, na których pracownicy montowali magnetofony i radioodbiorniki. Montaż ten można podzielić na dwie części : montaż mechanizmów i montaż elektroniczny różnych płytek. Montaż mechanizmów polegał na uzupełnieniu detali i silnika. Montaż elektroniczny polegał na lutowaniu elementów. Na taśmie był bowiem najpierw montowany korpus, a następnie na stanowisku nierównomierności mechanizm był uruchamiany. Była to praca związana z lutowaniem, gdyż pracownik musiał zlutować wiązkę kabli. Na kolejnym stanowisku na taśmie : prędkość i nierównomierność też było wykonywane lutowanie. Potem, było stanowisko uruchomienia i strojenia Przy tej pracy był też wykorzystywany klej(...)i benzyna. Gdy wnioskodawca został brygadzistą, to nadal pracował na Wydziale(...)i nadzorował pracę pracowników pracujących na taśmie. Brygadzista był cały czas na hali. Na hali sporządzał raport. Praca była przez cały ten okres wykonywana na dwóch zmianach. Każda zmiana trwała 8 godzin.
W dniu 30 września 1991 roku przezZakłady (...)wL.zostało wystawione świadectwo pracy w szczególnych warunkach, w którym wskazano, że wnioskodawca w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 grudnia 1979 roku pracował na stanowisku monter układów elektronicznych, wykonując prace polegające na lutowaniu elementów elektronicznych i podzespołów przy uruchamianiu i naprawach magnetofonów, tj. prace wymienione w dziale III poz. 83 pkt 2 załącznika nr 4 do zarządzenia Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz.Urz. MHiPM nr 1-3), a w okresie od dnia 1 stycznia 1980 roku do dnia 31 lipca 1991 roku pracował na stanowisku montera układów elektronicznych – brygadzisty, wykonując kontrole jakości produkcji oraz dozór techniczny w wydziałach produkcyjnych, w których wykonywane są prace wymienione w wykazie, tj. prace wymienione w dziale XIV poz. 24 pkt 1 załącznika nr 4 do zarządzenia Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz.Urz. MHiPM nr 1-3 – świadectwo k. 11 akt rentowych).
W 1994 roku wnioskodawca przeszedł na rentę. Przez pewien okres prowadził jeszcze działalność gospodarczą, ale nigdzie – do czasu przejścia na emeryturę - nie był już zatrudniony w ramach stosunku pracy.
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i aktach emerytalnych wnioskodawcy, których wiarygodności żadna ze stron nie kwestionowała (poza świadectwem pracy w szczególnych warunkach, którego to dokumentu Sąd nie obdarzył walorem wiarygodności z przyczyn podanych w dalszej części uzasadnienia) oraz zeznań świadkówT. R.k.29v,30 a.s. iA. S.k. 30 a.s,, jak też zeznań wnioskodawcyM. S.k.28v,29,30v a.s.
Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom wnioskodawcy i świadków, z uwagi na ich spójność i logiczność.
W świetle powyższych ustaleń Sad Okręgowy uznał, iż odwołanieM. S.w zakresie odmowy ustalenia prawa do rekompensaty nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści bowiem zeznań przesłuchanych świadków oraz zeznań samego wnioskodawcy nie wynika, aby wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace przy lutowaniu wymienione w wykazie A, dziale III, poz. 83 załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8, poz. 43).
Sad I instancji podkreślił, iż opisując rodzaj czynności wykonywanych na zajmowanym stanowisku „monter układów elektronicznych”, wnioskodawcaM. S.wskazywał, że przez pewien czas pracował przy uruchamianiu mechanizmów i ewentualnych naprawach. Ustawiał wtedy głowice, wymieniał silnik, stabilizator, pasek. Nie wynika zatem, aby stale wykonywał prace związane z lutowaniem. Wnioskodawca sam podał przy tym, że na stanowisku związanym z lutowaniem pracował około 10 lat. ŚwiadekT. R.zeznał, że taśma była podzielona na dwie części. Na jednej części składano (montowano) mechanizmy, a na drugiej części montowano elektronicznie różne płytki i to wymagało lutowania (k,29v a.s.). ŚwiadekA. S.podał, że prawie na każdym stanowisku była lutownica. Lutownicy nie było na pierwszych trzech stanowiskach na taśmie, gdzie był montaż płyty i były tam wykonywane prace czysto mechaniczne i na ostatnich, gdzie było pakowanie. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na całej hali unosiły się opary wydzielane z lutowania, ale nie jest to jednoznaczne z ciągłym wykonywaniem prac wymagających lutowania.
Reasumując Sąd orzekający stwierdził, że z zeznań wnioskodawcy i zeznań przesłuchanych świadków nie wynika, aby wnioskodawca w okresie zatrudnienia wZakładach (...)wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, prace wymagające lutowania. Także będąc zatrudniony jako brygadzista wnioskodawca nadzorował pracę nie tylko pracowników, którzy wykonywali prace polegające na lutowaniu. Na taśmie pracowali bowiem także pracownicy, którzy nie zajmowali się lutowaniem, a wnioskodawca ich pracę też nadzorował.
Sąd Okręgowy wskazał nadto, że świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest ani organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez takie organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo pracy traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2004 roku, III UK 31/04, OSNP z 2005 roku, Nr 1, poz. 13). Mając zaś na uwadze treść zeznań wnioskodawcy i świadków Sąd I instancji nie obdarzył walorem wiarygodności świadectwo pracy w szczególnych warunkach, w którym wskazano, że wnioskodawca w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 grudnia 1979 roku wykonywał tylko prace polegające na lutowaniu elementów, a w następnym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy nadzorował pracowników wykonujących lutowanie.
Powołując się na orzecznictwo sądów powszechnych , w tym wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2015 roku (III AUa 967/14) Sąd Okręgowy uznał, iż nie było podstaw do ustalenia, że wnioskodawca przez okres co najmniej 15 lat pracował w szczególnych warunkach.
Sąd I instancji zaznaczył, iż brak podstaw do zakwalifikowania wskazanej wyżej pracy ubezpieczonego, jako pracy w szczególnych warunkach wymienionej w wykazie A, dziale III, poz. 83, wynika z faktu, iż wymienione tam prace polegające na „lutowaniu płyt, blach i przewodów ołowianych oraz metali nieżelaznych” zostały przypisane hutnictwu i przemysłowi metalowemu, a to oznacza, że nie mogą być identyfikowane z pracami wykonywanymi w przemyśle elektronicznym, który wchodzi w skład przemysłu elektromaszynowego (nie metalowego). Zgodnie bowiem z ukształtowanym i utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego „przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach. Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki” (vide: wyrok z 19 marca 2012 roku, II UK 166/11 – LEX nr 1171002 oraz wyrok z dnia 14 stycznia 2014 roku, II UK 224/13, LEX nr 1424852).
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków do przyznania mu rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w Lublinie na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714 § 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji wyroku.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 grudnia 2020 roku złożył ubezpieczony zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisuart. 233 par. 1 k.p.c.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów-, tj. przyjęcie.,że ubezpieczony nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prac w warunkach szczególnych polegających na lutowaniu o których mowa w wykazie A dziale 111 poz. 83 załącznika dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników' zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterzeoraz prac polegających na kontroli jakości oraz dozoru technicznego w wydziałach produkcyjnych, w których wykonywane są prace wymienione w dziale XIV poz. 24 pkt 1 załącznika nr 3 do zarządzenia Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r., podczas gdy Sąd I instancji nie ustalił przez jaki okres Ubezpieczony pracował przy uruchamianiu mechanizmów' i naprawach, czy w tym czasie zajmował się lutowaniem, czy w związku ze zmianą stanowiska pracy na brygadzistę zmieniły się dotychczasowe obowiązki Ubezpieczonego oraz zakres faktycznie wykonywanych przez niego czynności, ewentualnie na czym polegała ta zmiana, jakie czynności miałby wykonywać Ubezpieczony będąc zatrudnionym na stanowisku brygadzisty, ile pracowników pracowało w(...),.(...)podczas 8-godzinnej zmiany, w dziale(...)czy na tej zmianie byli inni brygadziści, a także inne osoby nadzorujące produkcję oraz co należało do ich obowiązków', w wyniku którego Sąd 1 Instancji dokonał ustaleń wykraczających poza treść zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i oddalił odwołanie podczas gdy wszechstronna ocena materiału dowodowego winna obejmować również ww. ustalenia, z których wynika, że Ubezpieczony pracował w szczególnych warunkach stale i w' pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 18 listopada 1975 r. do dnia 31 lipca 1991 r. w(...)wL.

Wskazując na te zarzuty, apelujący wnosił o:
1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania Ubezpieczonego w charakterze strony na okoliczność, iż Ubezpieczony pracował w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 18 listopada 1975 r. do dnia 31 lipca 1991 r. w(...)wL.;
2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania świadków przesłuchanych przed Sądem I instancji na okoliczność, iż Ubezpieczony pracował w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 18 listopada 1975 r. do 31 lipca 1991 r. w(...)wL.;
3. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez zmianę decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.z dnia 23 stycznia 2020 r., znak(...)i przyznanie Ubezpieczonemu rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz Ubezpieczonego kosztów' procesu za 1 i II instancję.
ewentualnie
wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na apelację pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie apelacji , pominięcie zawartych w niej wniosków dowodowych oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję według norm prawem przepisanych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny podnosi, że nie jest uzasadniony wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Mimo, że wniosek ten został zgłoszony jako ewentualny, to jednak jako dalej idący wymaga rozpoznania w pierwszej kolejności. Zgodnie z normąart. 386 § 2 i § 4 k.p.c.uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić tylko w razie stwierdzenia nieważności postępowania, nie rozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo w sytuacji, gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.
W ocenie Sądu Apelacyjnego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przytoczonych powyżej podstaw do uchylenia orzeczenia i przekazania do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowego.
Chybione są również pozostałe zarzuty zawarte w apelacji i tym samym podlega ona oddaleniu.
W niniejszej sprawie kwestią sporną było spełnienie przez wnioskodawcę warunku 15 lat pracy w warunkach szczególnych, którego wypełnienie jest wymagane do przyznania rekompensaty na podstawieart. 21 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1924). Osoby, które nie spełniają warunków do nabycia prawa do emerytury pomostowej, a chciałyby uzyskać prawo do rekompensaty, muszą legitymować się co najmniej 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wykonywanej przed 1 stycznia 2009 r. Pracę można uznać za wykonywaną w warunkach szczególnych, jeśli zgodnie zart. 32 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1270) pracownik jest zatrudniony przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Rodzaje prace zawarte są zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy emerytalnej, w załączniku dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. 1983 r., Nr 8, poz. 43). Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w czasie zatrudnienia wZakładach (...)wL.w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 lipca 1991 roku wykonywał prace wskazane w załączniku do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r., w wykazie A w dziale III „ hutnictwo i przemysł metalowy ”poz. 83 „prace przy lutowaniu płyt, blach i przewodów ołowianych oraz metali nieżelaznych” oraz w dziale XIV „Prace różne” pod poz. 24, prace opisane jako „Kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie”.
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, żeM. S.wykonywał w spornych okresach pracę w warunkach szczególnych, o jakiej mowa w powyższych przepisach, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Sąd Apelacyjny podziela powyższa ocenę. Nietrafny jest zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Skuteczna obrona stanowiska skarżącego w tym zakresie wymagałaby wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego oraz brak jest wszechstronnej oceny wszystkich istotnych dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego z 29 lipca 1998 r. II UKN 151/98 opubl. OSNAPiUS 1999/15/492; z 5 stycznia 1999 r. II UKN 76/99 opubl. OSNAPiUS 2000/19/732). Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok SN z 27 września 2002 r. II CKN 817/00, LEX nr 56906).  Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy należycie wyjaśnił sprawę, a przeprowadzona ocena dowodów jest prawidłowa i odpowiada powyższym kryteriom. Apelacja nie wykazuje uchybień w rozumowaniu Sądu, które podważałyby prawidłowość dokonanej oceny. Podkreślić należy, iż naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów nie może polegać na przedstawieniu przez stronę alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podważeniu przesłanek tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna – czego skarżący we wniesionej apelacji nie uczynił. Sąd Okręgowy przeprowadził bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe, w rezultacie którego ustalone zostało, że ubezpieczony nie wykonywał w spornych okresach pracy w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy ustalił, iż wnioskodawca był zatrudnionyZakładach (...)w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 lipca 1991 roku najpierw jako monter układów elektronicznych, a potem – od 1 stycznia 1980 roku do końca okresu zatrudnienia - jako monter układów – brygadzista. Z zeznań wnioskodawcy wynika, iż praca skarżącego przy uruchamianiu mechanizmów i ewentualnych naprawach trwała około 4 lat Ubezpieczony sam zeznał, iż na stanowisku związanym z lutowaniem pracował około 10 lat i Sąd Okręgowy jego zeznania uznał za wiarygodne. Z uwagi na powyższe w tym zakresie, brak jest konieczności uzupełniania materiału dowodowego, zgodnie z wnioskami apelacji. Przy montażu mechanizmów do obowiązków montera oprócz lutowania należało również montowanie detali , podobnie na stanowisku nierównomierności praca wnioskodawcy oprócz lutowania polegała na sprawdzaniu prędkości i nierównomierności pracy mechanizmu. Tym samym mając zaś na uwadze treść zeznań wnioskodawcy i świadków Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że wnioskodawca w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 grudnia 1979 roku wykonywał nie tylko prace polegające na lutowaniu elementów, a w następnym okresie nie nadzorował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wyłącznie pracowników wykonujących lutowanie. Chybione są bowiem zarzuty apelacji, iż Sąd I instancji nie ustalił zakresu obowiązków skarżącego po zmianie stanowiska pracy na brygadzistę oraz rodzaju stanowisk i ilości podległych mu pracowników . Mając na względzie powyższe Sad Apelacyjny pominął wnioski dowodowe złożone w apelacji jako zmierzające do przedłużenia postępowania. Jak wynika bowiem z poczynionych ustaleń obowiązkiem wnioskodawcy jako brygadzisty było zapewnienie ciągłości pracy na taśmie , na których pracowało od 80 do 100 osób. Należał do niego dozór i nadzór nad pracownikami i zastąpienie każdego nieobecnego pracownika. Przede wszystkim, wbrew zarzutom apelacji, z zeznań ubezpieczonego oraz zeznań świadków wynika, że wnioskodawcy podlegali różni pracownicy. Jako brygadzista wnioskodawca nadzorował pracę nie tylko pracowników, którzy wykonywali prace polegające na lutowaniu. Na taśmie pracowali bowiem także pracownicy, którzy nie zajmowali się lutowaniem, a wnioskodawca ich pracę też nadzorował. Dozór wnioskodawcy, a niejednokrotnie również bezpośrednia praca wnioskodawcy dotyczyła również m.in. stanowisk montażu płyty i pakowni, gdzie nie miało miejsca lutowanie. Sam wnioskodawca zeznał, iż przy 80 osobach absencja była zawsze i wtedy zastępował nieobecnego pracownika łącznie z pakownią ( k.-29 ).
Tym samym oceniając materiał dowodowy zgromadzony przed Sądem Okręgowym, Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż okres zatrudnieniaM. S.wZakładach (...)wL.w okresie od dnia 18 listopada 1975 roku do dnia 31 lipca 1991 roku nie podlega uwzględnieniu do stażu pracy wykonywanej w szczególnych warunkachjako praca wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, o której mowa w wykazie A w dziale III „ hutnictwo i przemysł metalowy ”poz. 83 „prace przy lutowaniu płyt, blach i przewodów ołowianych oraz metali nieżelaznych” oraz w dziale XIV, poz. 24 wykazu A, stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia, tj. kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Należy podkreślić, iż aby uznać, że pracownik wykonywał taką pracę konieczne jest wykazanie, że sprawowana przez niego kontrola lub dozór dotyczy wyłącznie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace wskazane w wykazie rozporządzenia, a zatem takie, które są uznane za prace w szczególnych warunkach. Wykonywanie dozoru inżynieryjno-technicznego sprowadza się do stałego, bezpośredniego wpływania na przebieg procesu pracy, połączonego z bezpośrednim uczestnictwem w tym procesie i stycznością z pracownikami bezpośrednio wykonującymi określone prace i czynności. Jednocześnie należy przyjąć, że dozór ten powinien być sprawowany „na oddziałach i wydziałach”, a więc bezpośrednio w określonym, skonkretyzowanym środowisku pracy, w którym istnieje narażenie na czynniki o znacznej szkodliwości dla zdrowia. Wyodrębnienie jednostki z całości zakładu pracy oznacza, że rozpatrywać należy wszystkie stanowiska pracy, jakie się na nim znajdują(wyroki SA w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2016 r., III AUa 215/15, Legalis nr 1456747; SA w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2016 r., III AUa 1977/15, Lex nr 2115499).
Ponadto zgodnie z wymogiem zawartym w § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Warunek ten nie jest spełniony, jeśli pracownik nie w pełnym wymiarze obowiązującego czasu pracy na danym stanowisku wykonuje prace inne, które nie narażają go na stałą znaczną szkodliwość dla zdrowia lub stały znaczny stopień uciążliwości wykonywanego zatrudnienia. Tylko okresy wykonywania zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy wypełniają kryterium uznania pracy o cechach znacznej szkodliwości dla zdrowia lub znacznego stopnia uciążliwości lub wymagającej wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia(wyrok SA w Katowicach z dnia 9 grudnia 2016 r., III AUa 1663/16, Legalis nr 1564454)
Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko, zawarte w cytowanym przez Sąd I instancji, wyroku z dnia 21 stycznia 2015 roku (III AUa 967/14) Sądu Apelacyjnego w Lublinie , w którym wskazano , że stanowisko montera układów elektronicznych nie można przypisać do stanowiska wymienionego w pkt 2 załącznika do zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku w sprawie dziale III, poz. 83 pkt 2 w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego. Sąd Apelacyjny podniósł przy tym, że nazwa zajmowanego stanowiska nie przesądza o niemożności zakwalifikowania wykonywanej pracy jako pracy w szczególnych warunkach, jeśli odpowiada ona kryteriom wynikającym z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, to jednak zgodnie z ukształtowanym i utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wskazanie bądź brak wskazania zajmowanego stanowiska w zarządzeniu resortowym ma znaczenie w sferze dowodowej. Taki pogląd miedzy innymi Sąd Najwyższy wyraził w wyroku z dnia z dnia 25 lutego 2010 roku, (II UK 218/09 LEX nr 590247 ) stwierdzając, że „wykazy resortowe mają charakter informacyjny, techniczno-porządkujący, uściślający. Z faktu, że właściwy minister, kierownik urzędu centralnego czy centralny związek spółdzielczy w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalił w podległych i nadzorowanych zakładach pracy, że dane stanowisko pracy jest stanowiskiem pracy w szczególnych warunkach, może płynąć domniemanie faktyczne, że praca na tym stanowisku w istocie wykonywana była w takich warunkach i odwrotnie, brak konkretnego stanowiska pracy w takim wykazie może - w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych - stanowić negatywną przesłankę dowodową”.
W zarządzeniu Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz.Urz. MG nr 1, poz. 1) pod pozycją 83 dotyczącą prac polegających na lutowaniu płyt, blach i przewodów ołowianych oraz metali nieżelaznych wymienione zostały następujące stanowiska: 1) blacharz, 2) lutowacz, 3) napawacz ołowiem, 4) ślusarz-monter.
Nie jest sporne w sprawie to, że wnioskodawca żadnego z wymienionych stanowisk nie zajmował.
Wprawdzie pracodawca wydał skarżącemu świadectwo, w którym wskazał na wykonywanie pracy w szczególnych warunkach w spornych okresach, jednakże jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy , Sąd nie jest związany wydanym przez pracodawcę świadectwem pracy w szczególnych warunkach, który stanowi dokument prywatny. Dokument taki podlega kontroli zarówno, co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. W okolicznościach niniejszej sprawy świadectwo pracy w szczególnych warunkach nie jest wystarczające do przyznania ubezpieczonemu prawa do rekompensaty.
Podsumowując, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, żeM. S.przez okres 15 lat świadczył pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z § 2 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. W konsekwencji nie spełnił wszystkich warunków koniecznych do przyznania mu rekompensaty, o której mowa wart. 21 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych.
Zaskarżony wyrok jest prawidłowy. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, o których mowa w apelacji.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 385 k.p.c., jak w sentencji.
O kosztach procesu za II instancję Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c., zaś ich wysokość ustalił na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. 2018, poz. 265/