Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 231/22
Data wyroku: 2022-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: SSA Jacek Michalski, do Artur Achrymowicz, Tadeusz Bizior
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu
Podstawa prawna: art. 165 § 1 pkt 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 231/22

Lublin, dnia 22 listopada 2022 roku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - sędzia

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Tadeusz Bizior
SO del. do SA Artur Achrymowicz

Protokolant

st. sekretarz sądowy Anna Kijak

przy udziale prokuratora Beaty Syk-Jankowskiej
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 roku
sprawyM. D.synaW.iB.z domuG.,urodzonego (...)wŁ.
oskarżonego o czyn zart. 165 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego wS.
z dnia 27 maja 2022 roku, sygn. akt II K 73/21

I
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P.prowadzącego Kancelarię Adwokacką wŁ.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławczei ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 231/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego wS.sygn. akt II K 73/21

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonegoM. D.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał żadnych dowodów

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

I obraza przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. przepisówart. 5§2 k.p.k.art. 7 k.p.k.poprzez
- dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadków :M. Z.,K. R.,A. G.,E. B.iE. O.( zarzut opisany w punkcie 1 podpunkt a-e apelacji obrońcy oskarżonego);
-naruszenieart. 5§2 k.p.k.poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego wątpliwości co do pozostawania przez oskarżonego w stanie zainfekowania wirusem SARS – CoV-2 w dniach 29 i 30 marca 2021 roku, ( zarzut opisany wpunkcie 2apelacji obrońcy oskarżonego);
II błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie, iż oskarżony w dniu 29 oraz 30 marca 2021 roku sprowadził niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób w postaci zagrożenia epidemicznego w sytuacji, gdy wobec zaniechania przeprowadzenia ponownie testu na obecność wirusa brak jest dowodów na fakt pozostawania przez oskarżonego osobą zakażoną wirusem w dniach 29 i 30 marca 2021 roku ( zarzut opisany w punkcie 3 apelacji obrońcy oskarżonego).

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

ad 1\ Jeśli chodzi o pierwszy z zarzutów , tj. obrazę przepisu postępowania a toart. 7 k.p.k.mającą wpływ na treść orzeczenia zawarty wpunkcie 1 podpunkt a-eapelacji , to stwierdzić należy , że skarżący faktycznie kwestionuje ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji , w postaci dania wiary zeznaniom świadków :M. Z.,K. R.,A. G.,E. B.E. O.i odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. D.. Zarzut ten jest bezzasadny. Sąd Okręgowy wS.dokonał bowiem analizy zeznań świadkówM. Z.,K. R.,A. G.,E. B.iE. O.( pisemne motywy zaskarżonego wyroku k – 393-393v). Jednocześnie Sąd ten dokonał analizy wyjaśnień oskarżonegoM. D.wskazując na sprzeczność ich treści z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w postaci zeznań wyżej wymienionych świadków, nie dając w większości wiary jego wyjaśnieniom - w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym uzasadnił swoje stanowisko w tej sprawie ( uzasadnienie k – 394).
Reasumując : nie sposób uznać za skarżącym, iż sąd I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy , dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów usytuowanej w art. 7 .k p.k.. – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości podziela ustalenia i analizę dowodów przeprowadzoną przez tenże Sąd.
Zarzut naruszenia powyższej zasady nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia , czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu, opartego na własnej dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 roku w sprawie I KR 197/74 – OSNKW 5/1975 poz. 58 ). Tymczasem w sprawie niniejszej skarżący przeciwstawia ustaleniom sądu zawartym w uzasadnieniu , swoją , subiektywną ocenę dowodów w sprawie , opartą li tylko na wyjaśnieniach oskarżonegoM. D..
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego ( przykładowo wyrok z dnia 9 listopada 1990 roku w sprawie WRN 149/90 – OSNKW 7-9/1991 poz. 41) , przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:
-jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,
-stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających , zarówno na korzyść , jak i niekorzyść oskarżonego,
-jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.
Wszystkie powyższe wymogi Sąd I instancji spełnił. Natomiast wywody skarżącego zawarte w apelacji , przedstawiają alternatywną wersją oceny dowodów i stanowią jedynie czystą polemikę z ustaleniami sądu I instancji , nie popartą logicznymi argumentami.
Przechodząc do szczegółów zarzutu zawartego w punkcie I apelacji obrońcy oskarżonegoM. D.zważyć należy co następuje :
- Sąd I instancji w sposób szczegółowy dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoM. D.i w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym wyjaśnił dlaczego nie dał im wiary w szczególności w części , w której oskarżony zaprzeczał by dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu ( uzasadnienie k – 393) . Wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień z wieloma dowodami wymienionymi we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia np. zeznaniami świadkówM. Z.,K. R.,A. G.,E. B.iE. O.;
- Sąd Okręgowy wS.także w sposób szczegółowy dokonał analizy zeznań świadkówM. Z.,K. R.,A. G.,E. B.iE. O.i w sposób logiczny , racjonalny i zgodny uzasadnił dlaczego dał wiarę ich zeznaniom. Wywody Sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia są pełne i wyczerpujące ( uzasadnienie k – 392-392v) i ich powtarzanie w treści niniejszego uzasadnienia jest całkowicie zbędne – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości je podziela. Zauważyć jedynie należy , że :
- świadekM. Z.jakkolwiek nie miała bezpośredniego kontaktu z oskarżonym w trakcie jego wizyty w sklepie zeznała, iż przychodząc do sklepu i będąc jednocześnie zakażonym wirusem SARS Cov-2 oskarżonyM. D.mógł zarazić nim osoby będące w sklepie , tj. klientów i ekspedientki ( k – 22, 69 127-128),
- świadekM. R.była obecna w sklepie podczas wizyty oskarżonegoM. D., chociaż go nie obsługiwała ( k – 34-35,128),
-świadekA. G.obsługiwała w sklepie oskarżonegoM. D.a gdy zjawił się kolejnego dnia wyprosiła go ze sklepu ( k – 19-20, 127-127v),
- świadekE. B.także obsługiwała w sklepieM. D.( k – 71-72, 128-128v) a świadekE. O.była obecna wtedy w sklepie ( k – 78, 128v-129).
Obrońca oskarżonegoM. D.dokonując w apelacji analizy zeznań wyżej wymienionych świadków wskazywał na brak kontaktu z oskarżonym (M. Z.,K. R.iE. O.) , środki ostrożności stosowane przez świadków – maseczki, środki dezynfekujące (A. G.,E. B.) starając się wykazać, iż swym postępowaniem oskarżonyM. D.nie sprowadził niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie rozumowanie to nie jest słuszne. Przecież oskarżony wiedząc o tym , że jest zarażony wirusem SARS CoV-2 udawał się do sklepu a więc do miejsca do którego ma dostęp nieograniczona liczba osób ( nie tylko pracujące w nim ekspedientki ale też nieograniczona liczba klientów). W sklepach tych przebywał , dotykał wyposażenia ( lada) , towarów , płacił za zakupy pieniędzmi ( banknotami). W tej sytuacji nieistotne jest to , która z ekspedientek miała z nim bezpośredni kontakt a która nie , która go obsługiwała , czy w sklepie byli inni ludzie – gdyż swoim postępowaniem powodowałzagrożenie epidemiczne dla wielu osób.Zwrócić uwagę należy, iż do znamion czynu którego dopuścił się oskarżony nie należy skutek w postaci zachorowania jakiejkolwiek osoby. W tym miejscu podkreślić należy, iż Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni podziela wywody Sądu Okręgowego wS.dotyczące kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego w tym przesłanek stosowaniaart. 165§1 pkt. 1 k.k.( uzasadnienie k – 394v-395v).
Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie dokonana przez Sąd Okręgowy wS.analiza wyżej wymienionych dowodów jest prawidłowa. Sąd ten dokonywał jej analizując dowody we wzajemnym powiązaniu , szczegółowo uzasadniał dlaczego daje wiarę i w jakim zakresie każdemu z nich. W szczególności Sąd Okręgowy wS.wyjaśnił dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego negującego popełnienie przedmiotowego czynu – wskazał na sprzeczność jego wyjaśnień w tym zakresie z zeznaniami świadkówM. Z.,K. R.,A. G.,E. B.iE. O..
ad. 2/ Nie sposób ponadto zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że Sąd Okręgowy wS.dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego naruszył przepisart. 5 § 2 k.p.k.Sam fakt sformułowania przez skarżącego zarzutu obrazy tego przepisu dowodzi braku zrozumienia, na czym polega naruszenie zasady in dubio pro reo w procesie karnym.Otóż naruszenie tej reguły ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwościtych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków , wyjaśnieniom oskarżonych czy też innym dowodom ,, to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 k.p.k.(por. wyrok SN z dnia 5 października 2000 roku, II KKN 332/00, LEX nr 50908; postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2010 roku, III KK 378/10, LEX nr 736756). W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie autor apelacji, nie powziął ich natomiast Sąd Okręgowy wS.. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił tam swoje wątpliwości w kwestii czynu dokonanego przez oskarżonegoM. D.i wątpliwości te rozstrzygnął na jego niekorzyść. Lektura uzasadnienia apelacji uprawnia natomiast do konstatacji, że skarżący ,jako przykłady nie dających się usunąć wątpliwości , które jakoby sąd I instancji rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonegoM. D.wskazuje na fakt zarażenieM. D.wirusem SARS CoV-2 , co do którego zaistnienia sąd I instancji żadnych wątpliwości nie ma. W tej sytuacji jest to polemika z rozumowaniem sądu I instancji a więc zarzut naruszenia przez ten sądart. 7 k.p.k.a nie wskazanie nie dających się rozstrzygnąć okoliczności , które Sąd rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego a więc nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k; Rozważania merytoryczne dotyczące tej kwestiiznajdują się w dalszej części niniejszego orzeczenia.
Reasumując : Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni aprobuje sposób dokonania analizy materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy wS..
ad 3/ w przekonaniu sądu odwoławczego nie jest zasadny podniesiony przez skarżącego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych , który jakoby popełnił Sąd Okręgowy wS.. Podkreślić trzeba, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lecz powinien zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień , w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd oceniając zebrany materiał dowodowy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach aniżeli te, na których oparł się tenże sąd nie może prowadzić do wniosku, że rzeczywiście sąd ten dopuścił się przy wydaniu wyroku omawianego uchybienia ( por. wyrok SA w Krakowie w dnia 9 października 2010 roku w sprawie II AKa 162/10 - Lex nr 852361 , wyrok SA w Łodzi z dnia 24 maja 2007 roku w sprawie II AKa 70/07 Lex nr 395961). Zarzut ten mógłby być uznany za zasadny, gdyby oceny i wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadały prawidłowości logicznego rozumowania. Mógłby zatem być skuteczny jedynie w razie wykazania, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy, jak również doświadczenia życiowego i logiki dopuścił się sąd orzekający w dokonanej przez siebie ocenie dowodów. Apelacja obrońcy oskarżonegoM. D.takich wymogów nie spełnia a istota zarzutów sprowadza się do kwestionowania oceny dowodów dokonanej przez sąd I instancji i przedstawieniu własnej, odmiennej ich oceny.
Stwierdzić należy , że ustalenia Sądu I instancji dotyczące działaniaM. D.są całkowicie prawidłowe. Fakt zakażeniaM. D.wirusem SARS-CoV-2 wynika jednoznacznie z zebranych w sprawie dowodów – objawów jakie miał oskarżony w dniu 25 marca 2021 roku oraz pozytywnego wyniku testu na obecność tego wirusa w dniu 26 marca 2021 roku i objęciem go izolacją domową od dnia 27 marca 2021 roku do dnia 5 kwietnia 2021 roku. Dywagacje obrońcy oskarżonego dotyczące pozostawania przez niego zakażonym w dniach 29 marca i 30 marca 2021 roku w kontekście okresu aktywności tego wirusa w organizmie człowieka należy uznać za całkowicie dowolne. Zwrócić bowiem uwagę należy, iż od momentu stwierdzenia zakażenia oskarżonego wirusem SARS-CoV-2 w dniu 26 marca 2021 roku do daty przedmiotowych zdarzeń upłynęło zaledwie 3 dni – był to sam początek izolacji oskarżonegoM. D.. Zwrócić należy uwagę , żeM. D.zgłosił w dniu 25 marca 2021 roku wystąpienie u niego objawów choroby. Logicznym wnioskiem jest to, iż znajdował się wówczas w początkowym stadium choroby. W tej sytuacji powyższe rozważania obrońcy należy traktować jako jedynie teoretyczne i pozbawione jakichkolwiek podstaw – nie sposób uznać iż po trzech dniach od wystąpienia objawów choroby ona ustąpiła.
. Jeśli chodzi o czyn oskarżonegoM. D.dokonany w dniach 29 i 30 marca 2021 roku to także ustalenia Sądu Okręgowego wS.są prawidłowe. Sąd ten prawidłowo ustalił do jakich miejsc udawał się w tych dniach oskarżony i jakie czynności wykonywał. Prawidłowe jest ustalenie, iż działaniem swymM. D.trzykrotnie sprowadził niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób w postaci zagrożenia epidemicznego w tym dla ekspedientek w tych sklepach oraz nieokreślonego kręgu klientów - szeroko w tym temacie wypowiedział się w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy wS.( k – 394v-395) – Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni akceptuje zawarte tam ustalenia i przedstawione poglądy prawne.
Sąd Apelacyjny w Lublinie rozważał w sprawie niniejszej prawidłowość kwalifikacji prawnej czynu oskarżonegoM. D.. Należy bowiem w tym miejscu zwrócić uwagę na wzajemny stosunek przepisuart. 161§3 k.k.i przepisuart. 165§1 pkt. 1 k.k.Wydaje się , że między tymi przepisami zachodzi pozorny zbieg przepisów bowiemart. 161§3 k.k.penalizuje bezpośrednie czyli bliskie czasowo i wysoce prawdopodobne narażenie na zarażenie wielu zindywidualizowanych osób zaśart. 165§1 pkt. 1 k.k.penalizuje sprowadzenie realnego ( a więc nie musi być bezpośrednie – czyli ani bliskie czasowo ani wysoce prawdopodobne) niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia bliżej nieokreślonych osób powodując zagrożenie epidemiologiczne. Sąd I instancji uznał , iż czyn oskarżonegoM. D.wyczerpuje dyspozycjęart. 165§1 pkt. 1 k.k.Kwalifikacja ta wydaje się prawidłowa. Nawet gdyby teoretycznie przyjąć , iż działanie oskarżonego spowodowało bezpośrednie narażenie na zarażenie wirusem SARSCoV-2 wielu zindywidualizowanych osób a więc wyczerpywałby dyspozycjęart. 161§3 k.k.i to i tak z uwagi na zasadę reformationis in peius zawartą wart. 434 §1 k.p.k.brak byłoby możliwości zmiany wyroku w tym kierunku bowiem wyrok został zaskarżony jedynie na korzyść oskarżonego a przepisart. 161§3 k.k.jest przepisem surowszym w stosunku do przepisuart. 165§1 pkt.1 k.k.
Reasumując : Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni aprobuje stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoM. D.od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek niezasadny w świetle argumentacji przedstawionej przy omawianiu zarzutów apelacji ( wcześniejsza część uzasadnienia).

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Sąd odwoławczy nie stwierdził aby w sprawie zaistniały okoliczności które należałoby uwzględnić z urzędu w ramach szerzej kontroli zaskarżonego wyroku z perspektywy podstaw szczególnych orzekania przez sąd odwoławczy –art. 439 k.p.k.czy teżart. 440 k.p.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy oskarżonegoM. D.w jakimkolwiek zakresie Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak wyżej.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt III

Sąd zwolnił oskarżonegoM. D.od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustalił, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa w oparciu o przepisart. 624§1 k.p.k.uznając , iż jego sytuacja materialna nie pozwala na uiszczenie tych należności.

7

PODPIS

Tadeusz Bizior Jacek Michalski Artur Achrymowicz

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonegoM. D.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonegoM. D.za winnego popełnienia czynu opisanego w wyroku..

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana