Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 782/22
Data wyroku: 2022-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Kowalska
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt II Ka 782/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2022r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

przy udziale prokuratora Moniki Zimnoch – Branickiej
po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2022 r.
sprawyK. K.
oskarżonego zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 21 września 2022 r. sygn. akt II K 900/21

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
ustala, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 782/22

UZASADNIENIE
K. K.został oskarżony o to, że w dniu 8 sierpnia 2021 roku, około godziny 14:00, w miejscowościS.,ul. (...), gminaM., powiat(...), województwo(...), kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej quademm-ki A.nr rej. (...)w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 0,32 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a § 1 kk
Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 21 września 2022 r., sygn. II K 900/21:

I
oskarżonegoK. K.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 8 sierpnia 2021 r. wS., powiat(...), województwo(...), w ruchu lądowym, prowadził pojazd mechaniczny – quadmarki A.onr rej. (...), znajdując się w stanie po użyciu alkoholu – prowadzącym do stężenia 0,18 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 kw w brzmieniu tego przepisu obowiązującym przed 1 stycznia 2022 r. w zw. z art. 2 kw i za ten czyn na podstawie tych przepisów skazał go i wymierzył karę grzywny w kwocie 500 (pięciuset) złotych;

II
na podstawie art. 87 § 3 kw orzekł wobec obwinionego środek karny – zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 9 (dziewięciu) miesięcy;

III
na podstawie art. 29 § 4 kw na poczet orzeczonego wobec obwionionego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 18 sierpnia 2021 roku do dnia 30 maja 2022 roku;

IV
tytułem opłaty zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych i obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych, w pozostałym zakresie wydatki nieobjęte ryczałtem przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w całości, na niekorzyśćK. K.i zarzucając mu:
- obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpk, polegającą na błędnej i dowolnej – zamiast swobodnej, opartej o wskazania wiedzy, logiki i doświadczenie życiowe ocenie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego Uniwersytetu Medycznego wB., wyjaśnień i oświadczeń oskarżonegoK. K.co do ilości i rodzaju spożywanego alkoholu i palenia papierosów przed badaniem stanu trzeźwości, protokołów badania stanu trzeźwości oraz zeznań świadkówJ. P.iK. S.na okoliczność palenia przez oskarżonego papierosów po badaniach medycznych na miejscu zdarzenia – która doprowadziła do błędnym ustaleń faktycznych, że przeprowadzone o godz. 14:38 badanie stanu trzeźwości było obarczone błędem i w konsekwencji uznanie, że oskarżony w chwili czynu, polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu, a nie w stanie nietrzeźwości.
Podnosząc ów zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim.
Na rozprawie apelacyjnej prokurator poparł apelację i wniosek w niej zawarty. Obrońca oskarżonego wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu. Oskarżony przyłączył się do stanowiska obrońcy i wniósł o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. W postępowaniu apelacyjnym nie stwierdzono bowiem uchybień, na których istnienie powoływał się skarżący.
Osią wniesionej apelacji, której dotyczyły argumenty prokuratorskie, była problematyka stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu (czy też we krwi) u podsądnegoK. K.w momencie zdarzenia, ze wszystkimi tego skutkami, tj. uznaniem, że z uwagi na brak przekroczenia wartości progowej stanu nietrzeźwości zart. 115 § 16 kkwyżej wymieniony popełnił wykroczenie zart. 87 § 1kw, nie zaś przestępstwo zart. 178a § 1 kk. Pomiędzy znamionami przestępstwa zart. 178a § 1 kk, a wykroczenia zart. 87 § 1kw kluczowa różnica sprowadza się wszakże do stopnia intoksykacji alkoholem lub środkiem odurzającym.
W tym miejscu przypomnieć należy, że domniemanie niewinności nie wymaga dowodzenia, to obalenie tego domniemania wymaga dowodów i rzecz ma się dokładnie tak samo z dowodami przemawiającymi za surowszą aniżeli stwierdzona w I instancji kwalifikacją prawną zachowania podsądnego. Tak bowiem przedstawia się ciężar dowodzenia w postępowaniu karnym. Sąd nie może przypisać danej osobie czynu, który jest bardziej lub mniej prawdopodobny, wszakże skazuje się na podstawie dowodów, nie zaś prawdopodobieństwa popełnienia określonego przestępstwa. Wykrycie i dostarczenie dowodów winy należy do organów ścigania i oskarżyciela, a wszelkie wątpliwości wynikające z oceny dowodów, powinny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego, czy też obwinionego (art. 5 § 2 kpkiart. 8 kpw).
W sprawie niniejszej, Sąd a quo wyjaśnił dlaczego pierwszy z pomiarów, dokonany jeszcze na miejscu zdarzenia przez funkcjonariuszy Policji, nie mógł stanowić wiarygodnego dowodu służącego poczynieniu pozbawionych błędu ustaleń faktycznych, opierając się w tym względzie nie tylko na postulatach obrony, ale przede wszystkim na opinii biegłego z zakresu toksykologii z Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego wB.. W przekonaniu Sądu ad quem, wartości wniosków sformułowanych w w/w opinii skarżący skutecznie nie podważył. Autor apelacji nie przedstawił bowiem żadnych argumentów merytorycznych przeciwko samej opinii, które kwestionowałyby wiedzę specjalną, wykorzystane metody badawcze, itp. Skarżący zasygnalizował jedynie, że w tejże opinii uwzględnić należało dane o ilości spożytego alkoholu z protokołu badania stanu trzeźwości. W dalszym ciągu brak jednak było argumentów dotyczących kwestii prawidłowości samego pomiaru i spełniania ku temu warunków koniecznych, aby dane były miarodajne. W tym konkretnym przypadku wiarygodność pomiaru miały zakłócić wypalone przez podsądnego jeden za drugim papierosy w czasie oczekiwania na podjęcie czynności przez funkcjonariuszy. Ta okoliczność została potwierdzona w zeznaniach świadków, co Sąd Rejonowy skrupulatnie odnotował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sprowadzała się zatem wyłącznie do gołosłownych deklaracji. W tym kontekście, wychodząc naprzeciw uwagom skarżącego, podkreślić należy także, że oświadczeniaK. K.składane do protokołu badania stanu trzeźwości nie miały waloru wyjaśnień składanych w sprawie. Nie został on wówczas pouczony o prawie odmowy składania wyjaśnień i płynących z tegoż konsekwencjach.
Ustalenia faktyczne co do stężenia alkoholu w organizmieK. K.w dniu zdarzenia Sąd Rejonowy zasadnie oparł na opinii biegłego z zakresu toksykologii, albowiem brak było innych dowodów, które w sposób niebudzący wątpliwości przemawiałyby za uznaniem, iż stopień intoksykacji alkoholem był wyższy aniżeli 0,18 mg/l. Domysły, nawet poparte doświadczeniem życiowym, nie są wystarczające do stwierdzenia winy odnośnie do czynu zart. 178a § 1 kk. Zasady doświadczenia życiowego aktualizują się bowiem dopiero w procesie oceny dowodów, nie wolno zaś tymi zasadami dowodów winy zastępować i na ich podstawie czynić niedopuszczalnych domniemań.
Przedstawiona w apelacji ocena dowodów o charakterze osobowym w części dotyczącej doprecyzowania czasu palenia przezK. K.papierosów nie była stanowcza, wręcz przeciwnie - zawierała luki i znaki zapytania, a jako taka musiała być odrzucona w myśl zasadyin dubio pro reo.Zeznania świadków w tym względzie nie należały do dokładnych i kategorycznych, niezasadne było zatem żądanie prokuratora poczynienia na podstawie dowodów niejednoznacznych, stanowczych ustaleń faktycznych, ważących na surowszej subsumpcji i tym samym kwalifikacji prawnej zachowania z przejściem zKodeksu Wykroczeń(art. 87 § 1kw), naKodeks Karny(art. 178a § 1 kk).
Reasumując powyższe rozważania, podniesione w apelacji prokuratorskiej argumenty winny być ujmowane w kategoriach pozbawionej podstaw polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu ferującego zaskarżony wyrok. Sąd Okręgowy w pełni akceptuje konkluzję Sądu a quo, iż obwiniony dopuścił się przypisanego mu w zaskarżonym wyroku wykroczenia, nie zaś przestępstwa zart. 178a § 1 kk.
Kierując się przedstawionymi wyżej racjami i nie stwierdzając zaistnienia którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonychart. 104 § 1 kpw, podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach, na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na podstawieart. 634 kpkiart. 636 § 1 kpkwydatkami postępowania odwoławczego, zainicjowanego wyłącznie przez prokuratora, obciążono Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.