Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I1 C 2167/20
Data wyroku: 2022-02-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Tadeusz Kotuk
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.
Teza: brak

Sygn. akt I 1 C 2167/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 lutego 2022 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. wG.sprawy z powództwaT. K.przeciwko(...) S.A.V.(...)wW.
o zapłatę i ustalenie

I
zasądza od pozwanego(...) S.A.V.(...)wW.na rzecz powodaT. K.kwoty:

a
5.000 zł (pięć tysięcy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 10 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty;

b
610,96 zł (sześćset dziesięć złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 10 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie oddala powództwo o zapłatę;

III
oddala powództwo o ustalenie;

IV
zasądza od powodaT. K.na rzecz pozwanego(...) S.A.V.(...)wW.kwotę 1.564,51 zł (jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu;

V
nakazuje ściągnąć od pozwanego(...) S.A.V.(...)wW.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 932,77 zł (dziewięćset trzydzieści dwa złote siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

VI
nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni z roszczenia zasądzonego powodowi w punkcie I. lit. a) niniejszego wyroku kwotę 1.051,86 zł (jeden tysiąc pięćdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt I 1 C 2167/20

UZASADNIENIE

Stan faktyczny
W dniu 10 lipca 2017 r. doszło do kolizji pojazduM. (...)nr rej. (...)(kierowanego przezT. K.) oraz pojazduR. (...)kierowanego przezM. K.. Wyłączną winę za spowodowanie wypadku ponosił kierującym pojazdemR., który był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w(...) S.A.V.(...)wW..
O.ści bezsporne
Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi przez poszkodowanego w lipcu 2018 r. (nie później niż 9 lipca 2018 r.). W dniu 7 sierpnia 2018 r. ubezpieczyciel odmówił przyznania zadośćuczynienia za krzywdę, podtrzymując swoje stanowisko w dniu 8 czerwca 2020 r. po rozpoznaniu odwołania.
D.ód: potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody, k. 103
sms potwierdzający przyjęcie szkody, k. 108
decyzjaC., k. 47
odwołanie, k. 48
pismoC., k. 70
Bezpośrednio po wypadku powód zaczął odczuwać ból okolic kręgosłupa w odcinku szyjnym i krzyżowym. Następnie pojawiły się zawroty głowy, zaburzeniu snu i lęki. Poszkodowany był kierowany na wizyty specjalistów (lekarz ortopeda, neurolog), otrzymał zalecenie przyjmowania leków przeciwbólowych. Poszkodowany przechodził zabiegi rehabilitacyjne.
D.ód: zeznania powoda, k. 224 verso – 225
Powód w wyniku wypadku doznał skręcenia odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa z następowym zaostrzeniem zespołu bólowego w przebiegu samoistnych (nie związanych z wypadkiem) zmian dyskopatycznych kręgosłupa szyjnego i zwyrodnieniowo-dyskopatycznych odcinka lędźwiowego. Dolegliwości związane z urazem wypadkowym ograniczały się do około 3 tygodni. Nie istnieje ryzyko ujawnienia się nowych (obecnie nieistniejących lub utajonych) skutków medycznych przedmiotowego wypadku.
D.ód: opinia biegłego drW. Ż., k. 228-232, k. 267-268
Zasadne w kontekście leczenia urazów wynikających z przedmiotowego były dojazdy powoda samochodem o pojemności silnika powyżej 900 cm3 do placówek medycznych i na zabiegi rehabilitacyjne obejmujące łącznie 731 km.
D.ód: opinia biegłego drW. Ż., k. 228-232
zestawienie dojazdów, k. 10
Ocena dowod ów
Opinia biegłego drW. Ż.(wraz z pisemnym uzupełnieniem, k. 267-268) jest zdaniem Sądu jasna, logiczna i pełna. Przekonująco i logicznie odgranicza dolegliwości kręgosłupa mogące wynikać z urazu i te z nim niezwiązane, ujmuje też problematykę zaostrzenia dolegliwości związaną z urazem wypadkowym w uzasadnionej relacji (30% do 70%) oraz ogranicza wpływ wypadku na zaostrzenie tych dolegliwości do okresu wczesno-urazowego (3 tygodnie od wypadku). BiegłyW. Ż.zdaniem Sądu przekonująco wytłumaczył, dlaczego nie podziela poglądu o możliwości wpływu wypadku na ponowne zaostrzenie tych dolegliwości u poszkodowanego w grudniu 2017 r. (videk. 268). Biegły zdaniem Sądu słusznie negatywnie odniósł się do próby powiązania skutków wypadku z przedstawionymi rachunkami (paragonami) za zakup leków. W kontekście opinii biegłegoW. Ż.zeznania powoda są częściowo niewiarygodne, tj. w takim zakresie w jakim skutkom wypadku przypisują trwałe zaprzestanie przez powoda uprawiania aktywności ruchowej (rower, narty) oraz w zakresie deklarowania przez powoda nadal nieustępujących dolegliwości bólowych. Uznanie przez biegłego celowości dojazdów związanych z diagnostyką i leczeniem skutków wypadku ograniczono do sumy 731 km (pomijając koszty dojazdów do aptek [-187 km], skoro zakupy te uznano za niepowiązane z wypadkiem). Z tym zastrzeżeniem samo zestawienie dojazdów przyczynowo związanych z leczeniem i rehabilitacją zaostrzeń bólowych wywołanych wypadkiem (k. 10) jest w ocenie Sądu wiarygodne i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości.
W pozostałym zakresie stan faktyczny jest bezsporny lub udowodniony niekwestionowanymi dokumentami prywatnymi.
Kwalifikacja prawna
Zasada odpowiedzialności pozwanego wynika zart. 822 § 1 k.c.w zw. zart. 415 k.c.w zw. zart. 436 § 2 k.c.
Powód dochodził zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie 8.000 zł, co jest zdaniem Sądu kwotą częściowo zawyżoną. Zdaniem Sądu odpowiednie (w rozumieniuart. 445 § 1 k.c.) zadośćuczynienie za krzywdę winno wynosić 5.000 zł. Niewątpliwym jest fakt powstania w wyniku wypadku zaostrzenia dolegliwości bólowych związanych z samoistnymi chorobami kręgosłupa powoda, co jest normalnym (tj. prawidłowo powiązanym przyczynowo) skutkiem urazu tego typu. Należy powyższe uznać za obiektywnie potwierdzony rozstrój zdrowia poszkodowanego i powstanie po jego stronie cierpień (ból), których bez wypadku by nie doświadczył. Z drugiej strony stwierdza się, że okres nasilenia tych dolegliwości w zakresie będącym skutkiem wypadku nie był długi (zdaniem biegłegoW. Ż.: do 3 tygodni z późniejszym stopniowym zmniejszaniem się) i nie doprowadził do ograniczeń w życiu codziennym (poszkodowany nie utracił samodzielności funkcjonowania).
Jeżeli chodzi o pozostałe koszty i wypadki poszkodowanego to w obliczu wyników postępowania dowodowego (omówionych już wcześniej) odszkodowanie w ramachart. 444 § 1 k.c.ogranicza się do sumy 610,96 zł stanowiącej iloczyn uznanych przez Sąd sum tras przejazdów związanych z leczeniem i rehabilitacją po wypadku (731 km) i uśrednionego wskaźnika kosztów tych przejazdów (0,8358 zł za przejechany km) zaczerpniętego z parametrów powszechnie stosowanych przy obliczaniu kosztów przejazdów służbowych pracowników na terenie kraju, gdyż jest to wskaźnik zdaniem Sądu odpowiednio zobiektywizowany, a jednocześnie trudno oczekiwać od poszkodowanego bardziej szczegółowego dokumentowania faktycznie poniesionych kosztów np. paliwa, co zresztą i tak nie uwzględnia kosztów zużycia (amortyzacji) środka transportu i kosztów parkowania. W ostateczności należy uznać, że powyższa metoda jest w odniesieniu do powyższego wskaźnika częściowym zastosowaniemart. 322 k.p.c.
Z materiału dowodowego wynika, że szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w okolicach dnia 9 lipca 2018 r. (niemal rok po zdarzeniu), co ma istotne znaczenie dla poprawnego ustalenia momentu wymagalności roszczeń odszkodowawczych w świetle art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […]. Zdaniem Sądu w świetle powyższego odszkodowanie stało się więc wymagalne 10 sierpnia2018r., a nie – jak wskazuje powód – 10 sierpnia2017r.
Powództwo jest niezasadne w zakresie żądania ustalenia, gdyż biegłyW. Ż.nie potwierdził istnienia obawy w zakresie możliwości ujawnienia się w przyszłości nowych skutków somatycznych przedmiotowego wypadku. Nie istnieje więc po stronie powoda interes prawny w ustaleniu w rozumieniuart. 189 k.p.c.
W pozostałym zakresie powództwo jaw się jako niezasadne, nieudowodnione.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak wpunkcie I. sentencji na mocyart. 822 § 1 k.c.w zw. zart. 415 k.c.w zw. zart. 436 § 2 k.c.w zw. zart. 445 § 1 k.c.,art. 444 § 1 k.c., art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […] orazart. 481 § 1 i § 2 k.c.
W pozostałym zakresie powództwo o zapłatę oddalono na mocyart. 445 § 1 k.c.a contrarioiart. 444 § 1 k.c.a contrario–punkt II. sentencji.
Powództwo o ustalenie oddalono na mocyart. 189 k.p.c.a contrario–punkt III. sentencji.
Koszty
O kosztach orzeczono wpunkcie IV. sentencji na mocyart. 100 k.p.c.stosując zasadę ich stosunkowego rozdzielenia z uwzględnieniem proporcji wygranej stron. Powód wygrał proces w 47%, pozwany w 53%. Koszty powoda to: 750 zł (opłata sądowa), z czego 47% to: 352,50 zł. Koszty pozwanego to: opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 53% z sumy kosztów pozwanego to: 1.917,01 zł. Różnica kosztów na korzyść pozwanego to: 1.564,51 zł.
Ponadto wpunkcie V. i VI.sentencji rozstrzygnięto o nieuiszczonych kosztach sądowych (stanowiących składniki wynagrodzenia biegłego wypłacone tymczasowo ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni: łącznie 1984,63 zł). Uwzględniając proporcjeprzegranejw niniejszym procesie 47% tej sumy (932,77 zł) obciąża pozwanego, a reszta (1051,86 zł) – powoda, o czym orzeczono na mocyart. 100 k.p.c.w zw. z art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.