Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1357/20
Data wyroku: 2021-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Jarosław Staszkiewicz

Sygnatura akt II W 1357/20

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
2 lutego 2021 roku
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: sędzia Jarosław Staszkiewicz
Protokolant: Karolina Pałka
po rozpoznaniu na rozprawie 2 II 2021 roku sprawy:
D. W.,
synaS.iE. z d. W.,
urodzonego (...)wZ.
obwinionego o to, że:
w dniu 28 maja 2020 roku około godz. 14:00 wJ.przyul. (...)na wysokości, kierując pojazdem markiM. (...)onr rej. (...), nie zachował ostrożności podczas omijania zaparkowanego na poboczu oznakowanego radiowozu onr rej. (...), w wyniku czego uderzył w ten pojazd, a następnie uderzył w znajdującą się przy drodze latarnię, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla podejmującego w stosunku do niego interwencję umundurowanych funkcjonariuszy policjiM. G.iP. S.,
to jest o czyn zart. 86 § 1 k.k.

I
umarza postępowanie wobec obwinionegoD. W.;

II
stwierdza, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygnatura akt II W 1357/20

UZASADNIENIE
28 maja 2020 roku około 14:00 do samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), zaparkowanego przyulicy (...)wJ.podeszło dwóch funkcjonariuszy policji –M. G.iP. S.. W pojeździe znajdował się wówczasD. W.. Na widok policjantów siadł za kierownicą auta i uruchomił silnik. W tym czasieM. G.stanął już na stopniu przy drzwiach kierowcy i otworzył je. Starał się uniemożliwićD. W.ucieczkę samochodem. Ten jednak ruszył. Policjant dalej trzymał się pojazdu.P. S.stał w tym czasie obok auta, nie na jego trasie.
D. W.skierował swój pojazd na radiowóz markiN.onumerze rejestracyjnym (...), zaparkowany na drodze. Celowo wjechał w ten samochód, aby otworzyć sobie drogę ucieczki. Następnie skierował prowadzone auto na przydrożną latarnię. Dążył w ten sposób do zrzucenia z pojazduM. G.. Gdy samochód uderzył w słup, obaj mężczyźni z niego wypadli.
( dowód: zeznaniaM. G.z k. 16-18 i 57,
zeznaniaP. S.z k. 20-23 i 57,
zeznaniaM. A.z k. 29-30,
zeznaniaT. M.z k. 33,
notatki z k. 10-14,
protokół oględzin z k. 34-35 i 43 )
Ustalenia faktyczne w sprawie oparto na zgodnych dowodach – zeznaniach świadków oraz notatkach urzędowych i protokole oględzin. Jednakowo opisywały one przebieg zajścia. Nie było podstaw do kwestionowania ich rzetelności.
Obwinionemu zarzucono, że naruszył zasady ruchu drogowego i w związku z tym doprowadził do kolizji prowadzonego samochodu najpierw z zaparkowanym radiowozem, a następnie ze słupem przydrożnej latarni. Miało to zagrozić bezpieczeństwuM. G.iP. S.i stanowić wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. Aby móc przypisać sprawcy takie wykroczenie, musi on – umyślnie lub nie – naruszyć zasady bezpieczeństwa ruchu i w ten sposób – nieumyślnie – stworzyć zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego.
W niniejszej sprawie nie doszło do takiej sytuacji. Manewr polegający na skierowaniu prowadzonego pojazdu na zaparkowany naulicy (...)wJ.radiowóz obwiniony podjął umyślnie, chcąc w ten sposób uwolnić dla siebie drogę ucieczki. Chciał więc uderzyć w samochód policyjny, uszkodzić go. Nie doszło więc do naruszenia przez niego zasad ruchu drogowego, a do umyślnego zamachu na cudze mienie. Samochód był tylko narzędziem do jego dokonania. Ten element zachowania obwinionego należałoby więc zakwalifikować zart. 288 § 1 k.k.
Jak wynika z zeznań pokrzywdzonego iP. S., obwiniony uderzając w radiowóz, a zwłaszcza w latarnię, chciał zrzucić z samochoduM. G., by móc swobodnie uciec. Wjeżdżanie w kolejne przeszkody w sytuacji, gdy w otwartych drzwiach samochodu stał mężczyzna było celowym narażaniem go na niebezpieczeństwo. Upadek z jadącego auta, nawet przy niewielkiej prędkości, na nawierzchnię drogi, grozi poważnymi następstwami dla zdrowia. Obwiniony chciał taki skutek – zrzucenie pokrzywdzonego i narażenie go na niebezpieczeństwo – uzyskać poprzez swoje działania. Można je więc uznać za wypełniające znamiona zart. 160 § 1 k.k.
Nie ma tu mowy o nieumyślnym spowodowaniu zagrożenia, które jest znamieniem czynu z art. 86 § 1 k.w.D. W.nie popełnił więc zarzucanego wykroczenia. Jego działanie nie stanowiło też innego wykroczenia. Jak wykazano wcześniej, wypełniało natomiast znamiona występków zart. 288 § 1 k.k.iart. 160 § 1 k.k.Aby móc prowadzić postępowanie sądowe o takie czyny, konieczne jest wniesienie skargi – aktu oskarżenia – przez uprawniony podmiot – prokuratora lub inny organ. Aby skarga sporządzona przez funkcjonariusza policji mogła być rozpoznana w toku postępowania karnego, musi być zatwierdzona przez prokuratora (art. 331 § 1 k.p.k.). Z podobnym dokumentem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarga przedstawiona do rozpoznania nie pochodzi więc od uprawnionego oskarżyciela. Musiało to skutkować, zgodnie zart. 5 § 1 pkt 9 k.p.s.w., umorzeniem postępowania.
Wobec takiego rozstrzygnięcia sąd stwierdził, w myślart. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.w., że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.