Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 160/21
Data wyroku: 2021-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Damian Krakowiak
Słowa kluczowe: Tymczasowe aresztowanie
Podstawa prawna: art. 258§2 kpk

Sygn. akt V Kz 160/21

PR Ds. 117.2021

POSTANOWIENIE
Dnia 26 lutego 2021 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnymw składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Damian Krakowiak
Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Lerka
przy obecności Prokuratora Tomasza Makowskiego
po rozpoznaniu w sprawieM. G., córkiZ.iA.z domuS.,urodzonej dnia (...)wS.
podejrzanej o czyn zart. 148 § 1 k.k.
z zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Rejonowego w Skierniewicach z dnia29 stycznia 2021 roku
w przedmiocie stosowania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 k.p.k.

postanawia
zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że skrócić okres zastosowanego wobec podejrzanejM. G.tymczasowego aresztowania do dnia26 marca 2021 roku godz. 14:20.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 roku Sąd Rejonowy w Skierniewicach na podstawieart. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.iart. 258 § 2 k.p.k.zastosował wobec podejrzanej tymczasowe aresztowanie do dnia 26 kwietnia 2021 roku.
Postanowienie zaskarżył w całości obrońca, zarzucając relewantne naruszenie przepisu postępowania, to jest:
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 249 §1 k.p.k.poprzez dowolne uznanie, iż istnieje duże prawdopodobieństwo, że podejrzana dopuściła się zarzucanego czynu,
-art. 6 k.p.k.w zw. zart. 79 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k.poprzez pogwałcenie prawa do obrony podejrzanej wskutek przeprowadzenia z jej udziałem wszelkich czynności bez udziału obrońcy, którego pomoc miała prawo uzyskać, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu można wysnuć wniosek, że w związku z jej aktywnym nałogiem(...)i przymusowym odstawieniem(...)z powodu zatrzymania zachodzi uzasadnioną wątpliwość, czy jej zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem nie była wyłączona bądź znacznie ograniczona.
W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę postanowienia i niestosowanie żadnego środka przymusu.

Sąd zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne, o tyle, że skutkowało zmianą skarżonego postanowienia
Sąd I instancji naruszył dyspozycjęart. 251 § 3 k.p.k., nie uzasadniając należycie zastosowania tymczasowego aresztowania w maksymalnym wymiarze.W części motywacyjnej postanowienia Sąd Rejonowy wskazał jedynie na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów (postanowienie o dopuszczeniu z dnia 3 lutego 2021 roku). Czasochłonność tej czynności dowodowej nie powinna przekroczyć 2 miesięcy. Tym bardziej, że podejrzana przebywa w warunkach izolacji penitencjarnej, co przyspiesza badanie.
Nie był zasadny zarzut obrazyart. 249 § 1 k.p.k.Zebrany dotychczas materiał dowodowy przede wszystkim w postaci wyjaśnień samej podejrzanej (która potwierdziła zgon męża w wyniku kontaktu z trzymanym przez nią w dłoni nożem) wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzaną zarzucanego czynu. Uprawdopodobnienie oznacza prawdopodobieństwo nie zaś pewność twierdzeń o faktach.
Analiza dowodów w kontekście zasadności i konieczności stosowania środków przymusu ma szczególną postać i nie wymaga przedstawienia drobiazgowej oceny poszczególnych dowodów, tak jak czynione jest to w fazie wyrokowania (postanowienie SA w Katowicach z dnia 8.6.2005r., II AKz 337/05). Stąd też zarzut obrazy przez Sąda quodyrektywy zart. 7 k.p.k.jawi się jako chybiony.
Sąd I instancji nie dopuścił się przy tym obrazyart. 6 k.p.k.w zw. zart. 79 § 1 pkt i4k.p.k.
Na przedpolu zasadniczych rozważań dostrzec wypada, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem incydentalnym. Zostało ono bowiem zainicjowane zażaleniem na postanowienie Sądu I instancji o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Zakres wskazanej skarga incydentalnej jest ograniczony przedmiotem samego postępowania. Jest nim prawidłowość zastosowania tymczasowego aresztowania.
Tymczasem obrońca postawił zarzuty dotyczące procedowania Prokuratora w śledztwie (okoliczności przesłuchania podejrzanej, kwestia obrony obligatoryjnej).
Jest oczywiste, że taki zakres zarzutów wykracza poza granice zaskarżenia wyznaczone decyzją Sądu.
Sąd, rozpoznający zażalenie na postanowienie „aresztowe” Sądu I instancji, nie jest władny dokonywać oceny prawidłowości postępowania Prokuratora w zakresie niedotyczącym tymczasowego aresztowania.
Tym samym zarzuty dotyczące tzw. obrony obligatoryjnej, sposobu przesłuchania podejrzanej jako niedopuszczalne nie podlegają rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu incydentalnym.
Co należy podkreślić, podejrzana korzystała z pomocy obrońcy z urzędu w czasie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania. Brak było podstaw do uznania, iż nie rozpoznawała ona znaczenia czynności, w jakiej brała udział. Nie doszło do naruszenia prawa do obrony w ujęcie materialnym i formalnym.
Nie mógł być skuteczny zarzut obrazyart. 156 § 6 k.p.k.(„w razie złożenia w toku postępowania przygotowawczego wniosku o zastosowanie (…) tymczasowego aresztowania podejrzanemu i jego obrońcy udostępnia się niezwłocznie akta sprawy w części zawierającej treść dowodów dołączonych do wniosku, z wyłączeniem dowodów z zeznań świadków, o których mowa wart. 250 § 2b”).
Jak wynika z uzasadnienia zażalenia, udostępniono obrońcy kluczowe dla orzekania dokumenty w postaci wniosku Prokuratora, protokołów wyjaśnień podejrzanej. W sytuacji, gdy nie było naocznych świadków zdarzenia takie procedowanie Prokuratora znajduje oparcie w treściart. 156 k.p.k.Co ważkie, obrońca nie podnosił kwestii naruszeniaart. 156 § 6 k.p.k.w toku posiedzenia pierwszoinstancyjnego.
Kierując się przedstawionymi motywami, orzeczono jak w sentencji.