Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 2253/21
Data wyroku: 2021-11-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Maciej Ługiewicz

Sygn. akt II C 2253/21 upr.

UZASADNIENIE

wyroku z 04 listopada 2021 r.
Strona powodowaL.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą weW.pozwem z dnia 12 stycznia 2021 r. (data nadania) wniosła o zasądzenie od strony pozwanejB. M.spółki akcyjnej z siedzibą wW.kwoty 2.606,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty: 1.292,81 zł od 22 lutego 2019 r. do dnia zapłaty i 1.313,29 zł od 22 lutego 2019 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa wskazała, że nabyła od kredytobiorców będących konsumentami roszczenia oparte na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim, a wynikające z wcześniejszej spłaty kredytu i konieczności proporcjonalnego zwrotu prowizji przez stronę pozwaną. Kwota 2.606,10 zł dochodzona jest tytułem zwrotu prowizji.
(pozew k. 2-5)
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 25 stycznia 2021 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa wW.w IIW. C.orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
(nakaz zapłaty k. 38)
Pozwany zaskarżył powyższy nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie zwrotu kosztów procesu
Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podniosła, że:

-

brak podstaw do proporcjonalnego zwrotu prowizji, albowiem prowizja nie była w żadnej z umów związana z czasem jej trwania,

umowy przelewu są nieważne, albowiem nastąpiły pod wpływem błędu, podstępu albo wyzysku,

istnieje inna możliwość rozliczenia prowizji pozostałej do spłaty niż metoda liniowa,

Strona pozwana jednocześnie przyznała fakt zawarcia umów kredytowych. Podniosła natomiast, że powód nie wykazał, że pożyczki zostały spłacone, a tym bardziej, w jakiej dacie.
(odpowiedź na pozew k. 41-51)
W toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. T.
zawarła zB. M.spółką akcyjną z siedzibą wW.w dniu 08 grudnia 2017 r. umowę kredytu konsumenckiego (pożyczki) nr(...)na okres 96 miesięcy z datą płatności raty przypadającą w 6. dniu każdego miesiąca, z prowizją w wysokości 1.510,92 zł; kredytobiorca dokonał całkowitej spłaty 07 lutego 2019 r.
(dowody: umowa k. 9-11; oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego k. 13; raport BIK k. 14)
W dniu 16 grudnia 2020 r.M. T.dokonała na rzecz strony powodowej przelewu wierzytelności wynikających z tytułu wyżej wymienionej umowy opartej na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim (obowiązek proporcjonalnego zwrotu kosztów kredytu).
(dowód: umowa cesji z kartami podpisów k. 15, 20)
Pismem z 17 grudnia 2020 r. strona powodowa wezwała bezskutecznie do zapłaty stronę pozwaną.
(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k. 16, 21-22)

M. T.
zawarła zB. M.spółką akcyjną z siedzibą wW.w dniu 17 stycznia 2018 r. umowę kredytu konsumenckiego (pożyczki) nr(...)na okres 96 miesięcy z datą płatności raty przypadającą w 15. dniu każdego miesiąca, z prowizją w wysokości 1.510,92 zł; kredytobiorca dokonał całkowitej spłaty 07 lutego 2019 r.
(dowody: umowa k. 23-25; oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego k. 27; raport BIK k. 28)
W dniu 16 grudnia 2020 r.M. T.dokonała na rzecz strony powodowej przelewu wierzytelności wynikających z tytułu wyżej wymienionej umowy opartej na art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim (obowiązek proporcjonalnego zwrotu kosztów kredytu).
(dowód: umowa cesji z kartami podpisów k. 29, 34)
Pismem z 17 grudnia 2020 r. strona powodowa wezwała bezskutecznie do zapłaty stronę pozwaną.
(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania k. 30, 35-36)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dokumentów. Podkreślenia wymaga fakt, że w dużej mierze nie był on sporny, a zarzuty strony pozwanej dotyczyły jedynie istnienia, względnie ważności umowy cesji, a w pozostałym zakresie spór miał charakter jedynie prawny. Co prawda pozwany zarzucił, że powód nie wykazał, że pożyczki zostały spłacone i w jakiej dacie, ale powód dołączył do pozwu oświadczenia wierzycieli pierwotnych o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego oraz raportyB. (...), z których wynika, kiedy pożyczki zostały wcześniej spłacone.
W ocenie Sądu umowa cesji była ważna, a przedstawiony przez stronę powodową odpis tej umowy nie budził wątpliwości co do formy, pochodzenia, ani treści.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało w całości na uwzględnienie.
Strona powodowa oparła swoje roszczenie na umowach przelewów wierzytelności.
Zgodnie z treściąart. 509 § 1 k.c.wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z powyższego wynika, że w wyniku przelewu w rozumieniuart. 509 k.c.przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Innymi słowy, stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela.
Dla przyjęcia skuteczności cesji podstawowe znaczenia ma wykazanie istnienia przelewanej wierzytelności, a więc okoliczności, z których wynika, że prawo takie przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi, a w następnej kolejności wykazanie, że do cesji doszło w sposób prawidłowy.
W przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu – nie ulega wątpliwości, że doszło do skutecznych umów cesji wierzytelności pomiędzy stroną powodową a pierwotnymi wierzycielami.
Zgodnieart. 49 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckimw przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą.
Art. 52 ustawy precyzuje, że kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości.
Nie ulega wątpliwości, że kosztem, który podlega obniżeniu o okres, o który skrócono czas obowiązywania umowy kredytu jest zarówno prowizja jak i opłata przygotowawcza (tak: Uchwała Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej z 12 grudnia 2019 roku, III CZP 45/19 oraz Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 11 września 2019 roku, C-383/18,L.vs.(...)).
Obniżenie to – w ocenie Sądu – winno nastąpić w proporcji do czasu skrócenia umowy, czyli obniżenie prowizji powinno nastąpić o taki sam ułamek, o jaki doszło do skrócenia czasu trwania umowy kredytowej na skutek całkowitej spłaty.
W niniejszej sprawie powoduje to konieczność zwrotu prowizji w wysokości nie niższej niż wskazana w żądaniu strony powodowej. Sąd przy tym – porównując stosunek żądanych kwot do kwot pierwotnie pobranych prowizji ze stosunkiem czasu, o który skrócono umowę do pierwotnie planowanego czasu trwania umowy – nie dopatrzył się błędów w wyliczeniach strony powodowej.
Z tych przyczyn Sąd zasądził dochodzone kwoty, zgodnie z żądaniem pozwu (punkt I. wyroku).
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c.zgodnie z którym dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie. W myślart. 52ww. ustawy o kredycie konsumenckim kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Na gruncie niniejszej sprawy pozwany Bank winien rozliczyć kredyty udzielone cedentowi najpóźniej do dnia 21 lutego 2019 r.
W oparciu o powołany przepis, w ocenie Sądu zasadnym było uwzględnienie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 22 lutego 2019 r., a zatem zgodnie z żądaniem pozwu.
O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie II. na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c., nakładając na pozwanego obowiązek zwrotu wszystkich kosztów wobec przegrania procesu w całości. W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.117 zł, na którą złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 200 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika powoda – adwokata w stawce minimalnej w wysokości 900 zł, ustalonej zgodnie z przepisem § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015, poz. 1800 ze zm.), 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.
sędzia Maciej Ługiewicz

ZARZĄDZENIE

1
odstąpić od doręczenia za pośrednictwem portalu informacyjnego;

2
niniejsze zarządzenie umieszone zostało na portalu w celach informacyjnych i nie wywołuje skutków procesowych, doręczenie wywołujące skutki procesowe nastąpi w trybiek.p.c.za pośrednictwem operatora pocztowego;

3
o dpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego bez pouczenia.

sędzia Maciej Ługiewicz