Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 4152/19
Data wyroku: 2021-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Michalska
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 21 ust. 1

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2021 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dorota Michalska
Protokolant: Diana Puczkowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2021 r. w Warszawie
sprawyZ. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rekompensatę
na skutek odwołaniaZ. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 17 lipca 2019 r. znak(...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeZ. K.prawo do rekompensaty od 1 czerwca 2019 roku.
Sygn. akt VII U 4152/19

UZASADNIENIE
W dniu 27 sierpnia 2019 r.

Z. K.,reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.odwołanie od decyzji z 17 lipca 2019 r., znak:(...)odmawiającej przyznania prawa do rekompensaty z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych.
W uzasadnieniu odwołania, pełnomocnik ubezpieczonego wskazała, że organ rentowy odmówił mu prawa do rekompensaty ze względu na to, że nie został udowodniony 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wobec nieuwzględnienia okresu zatrudnienia od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 30 września 1979 r. wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...)wW.w wymiarze 3 lat i 11 miesięcy na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w treści decyzji powołał się na brak wystawienia przez pracodawcę świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub świadectwa pracy z adnotacją o pracy w szczególnych warunkach. Świadectwo pracy nie jest jednak dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest ani organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. W związku z powyższym okoliczności, od których uzależnione jest prawo do emerytury mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego, w tym także zeznaniami świadków. Pełnomocnik podkreśliła, że ubezpieczony został zatrudniony w ww. zakładzie pracy w dniu 1 września 1975 r. na stanowisku stażysty do dnia 31 października 1975 r. Następnie w dniu 1 listopada 1975 r. zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony i od tego czasu do 30 września 1979 r. wykonywał pracę na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych na Stacji Obsługi nr 9. W ocenie pełnomocnik, Zakład zaskarżoną decyzją niezasadnie odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia, albowiem wykonywana przez niego praca została ujęta w Wykazie A, Dziale XIV, pkt 16 – Prace wykonywane w kanałach remontowych i przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych,rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Dodała również, że organ rentowy, wydając zaskarżoną decyzję, nie uwzględnił dokumentacji z akt osobowych ubezpieczonego i dlatego zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji udostępnionej przez Archiwum Państwowe wW.dotyczącej powyższego okresu zatrudnienia, jak również o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. W konkluzji odwołania, pełnomocnik podkreśliła, żeZ. K.udowodnił 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych, dlatego brak jest podstaw do odmowy przyznania na jego rzecz wnioskowanej rekompensaty. W związku z powyższym, zwróciła się o zmianę zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz strony odwołującej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych(odwołanie z dnia 27 sierpnia 2019 r. k. 3-4v a.s.).
W odpowiedzi na odwołanie z 30 sierpnia 2019 r.Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołaniaZ. K.na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
Uzasadniając swe stanowisko organ rentowy wskazał, że zgodnie zart. 21 ust. 1 i art. 2 pkt 5 ustawy o emeryturach pomostowych(Dz. U. z 2018r. poz. 1924),rekompensata stanowi odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy emerytalnej w wymiarze co najmniej 15 lat. Z kolei w myśl§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Powyższe okresy pracy stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie organu rentowego ubezpieczonyZ. K.nie przedłożył dokumentów potwierdzających wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Jak wynika natomiast z treści art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości, określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego ds. zabezpieczenia społecznego. Wobec tego odwołanie powinno podlegać oddaleniu(odpowiedź na odwołanie z dnia 30 sierpnia 2019 r. k. 11-11v a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Z. K.,urodzony (...), jest z zawodu mechanikiem pojazdów samochodowych. W dniu 30 lipca 1975 r., będąc uczniem Technikum Samochodowego przyul. (...)wW., złożył do DyrekcjiPrzedsiębiorstwa Państwowego (...)wW.podanie z prośbą o przyjęcie go do pracy na stanowisko mechanika pojazdów samochodowych. W wyniku pomyślnego rozpatrzenia podania, ubezpieczony został zatrudniony w ww. Przedsiębiorstwie początkowo na stanowisku stażysty od dnia 1 września 1975 r. na okres dwóch miesięcy, tj. do dnia 31 października 1975 r. Po tym okresie czasu, w dniu 1 listopada 1975 r. zawarto z nim umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych. Wynagrodzenie ubezpieczonego podlegało zmianom i wynosiło: od dnia 1 stycznia 1977 r. – 13,00 zł za godzinę pracy i było wypłacane w systemie prowizyjnym, od dnia 1 lipca 1977 – 14,50 zł za godzinę pracy, a od dnia 1 sierpnia 1979 r. – 16,50 zł za godzinę pracy. W trakcie całego powyższego okresu zatrudnienia,Z. K.zajmował się naprawą pojazdów samochodowych w kanałach remontowych na Stacji Obsługi nr 9. Do jego obowiązków należały przede wszystkim naprawy podwozia samochodów oraz wymiana tłumików, sprzęgieł i zawieszenia podwozia pojazdów. Ubezpieczony cały czas naprawiał pojazdy w kanałach remontowych, nie zajmował się natomiast wymianą silników, ponieważ te czynności wykonywali mechanicy pracujący w warsztacie na górze, a nie w kanale remontowym. Czasem ubezpieczony pomagał im tylko wyciągnąć silnik od dołu. Nawet jak miał przerwę i nie naprawiał samochodu, to i tak przebywał w kanale remontowym, aby nie stracić prawa do premii. Obowiązki te ubezpieczony wykonywał przez pięć dni w tygodniu od poniedziałku do soboty w systemie dwuzmianowym, tj. albo od 6:00 rano do 14:00, albo od 14:00 do 22:00, a więc przez 8 godzin dziennie. W dniu 30 września 1979 r. powyższy stosunek pracy został rozwiązany na prośbę ubezpieczonego. W ww. dacie, powyższy zakład pracy wystawił ubezpieczonemu świadectwo pracy, w którym potwierdził, żeZ. K.w okresie od 1 września 1975 r. do 30 września 1979 r. był zatrudniony wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...)wW.na stanowiskach: stażysty od dnia 1 września 1975 r. do dnia 31 października 1975 r., a od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 30 września 1979 r. na stanowisku mechanika napraw pojazdów samochodowych, za wynagrodzeniem ustalonym wg. VII kategorii zaszeregowania ze stawką godzinową w wysokości 16,50 zł. Dokument ten nie został opatrzony stosowną adnotacją o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(karty wynagrodzeń, angaże, świadectwo pracy z dnia 30 września 1979 r., podanie z dnia 30 lipca 1975 r., kwestionariusz osobowy, życiorys, umowa o pracę z dnia 1 września 1975 r., podanie z dnia 28 sierpnia 1979 r.- dokumentacja osobowa załączona do akt sprawy, zeznania świadkaJ. S.k. 55-57v, k. 64v, zeznania odwołującego k. 84-85 a.s.).
W okresie od dnia 1 października 1979 r. do dnia 31 sierpnia 1992 r.Z. K.był zatrudniony w Teatrze(...)Instytucji Artystycznej wW.na stanowisku kierownikaD.(...). Następnie w okresie od dnia 2 września 1992 r. do dnia 1 września 1993 r. był zarejestrowany w Urzędzie Pracy(...) W.w charakterze osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Z kolei w okresie od dnia 17 grudnia 1993 r. do dnia 30 września 2013 r. pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w(...) W.na stanowiskach maszynisty maszyn i urządzeń oraz maszynisty maszyn i urządzeń przepompowni i oczyszczalni ścieków(karty wynagrodzeń, świadectwo pracy z dnia 21 maja 1992 r., zaświadczenie z dnia 16 grudnia 1993 r., świadectwo pracy z dnia 28 października 2002 r. – nienumerowane karty tomu I a.r., świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 12 marca 2019 r. k. 7 tom II a.r.).
W dniu 17 lipca 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wydał decyzję o przyznaniuZ. K.emerytury od dnia 6 lipca 2019 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego
    (decyzja z dnia 17 lipca 2019r., znak:(...)Wcześniej, tj. w dniu 7 czerwca 2019 r.Z. K.złożył też wniosek o ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego wraz z rekompensatą z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych
    (wniosek z dnia 7 czerwca 2019 r. k. 1-3 tom II a.r.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW., rozpoznając wskazany wniosek, wydał w dniu 17 lipca 2019 r. decyzję znak:(...)w której odmówił przyznania na rzeczZ. K.prawa do rekompensaty wskazując, że ubezpieczony nie udokumentował 15 lat pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Organ rentowy wskazał, że w dokumentach złożonych do ZUS brak jest świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, potwierdzającego co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Wskazał, że do stażu pracy w warunkach szczególnych zaliczył okres od dnia 17 grudnia 1993 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., z wyłączeniem okresów zwolnień chorobowych, tj. łączny staż pracy w wymiarze14 lat, 11 miesięcy i 11 dni

    (decyzja z dnia 17 lipca 2019 r. decyzję znak:(...).

W dniu 27 sierpnia 2019 r.Z. K.złożył odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 17 lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy prawa do rekompensaty(odwołanie z dnia 17 lipca 2019 r. k. 3-4v a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów obejmujących wymienione dokumenty, zeznania świadka i dowód z przesłuchania ubezpieczonego. Wśród dokumentów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych Sąd uwzględnił dokumentację z akt osobowych ubezpieczonego, dotyczącą kwestionowanego okresu jego zatrudnienia od dnia 1 września 1975 r. do dnia 30 września 1979 r. wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...)wW.oraz dokumenty dołączone do akt organu rentowego, których wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Wskazane dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione podmioty w zakresie ich kompetencji, nie były kwestionowane przez strony, a i Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu.
Zeznania pisemne świadkaJ. S.Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne. Świadek znał ubezpieczonego, przez wiele lat pracował z nim w tym samym zakładzie pracy, na tym samym stanowisku pracy mechanika pojazdów samochodowych w kanałach remontowych. W związku z powyższym Sąd dał wiarę jego zeznaniom w zakresie specyfiki wykonywanej pracy na ww. stanowisku pracy, jak również rodzaju czynności, jakie realizował ubezpieczony. Ponadto treść zeznań świadka i odwołującego była zbieżna ze sobą, a także z załączoną do akt sprawy dokumentacją osobową ubezpieczonego. Sąd Okręgowy dał również wiarę zeznaniom ubezpieczonego odnośnie przebiegu jego zatrudnienia wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...)wW.oraz rodzaju i charakteru wykonywanej przez niego pracy. Zeznania ubezpieczonego znalazły również potwierdzenie w pisemnych zeznaniach świadka i w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

OdwołanieZ. K.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 17 lipca 2019 r., znak:(...), podlegało uwzględnieniu.
Regulacja dotycząca prawa do rekompensaty z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, o którą ubiegał sięZ. K., została wprowadzona doustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(tekst jednolity Dz. U. z 2018r., poz. 1924).Art. 2 pkt 5 tej ustawy zawiera definicję rekompensaty rozumianej jako odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Z kolei warunki jej przyznawania oraz sposób jej obliczenia wskazują art. 21 – 23 zamieszczone w Rozdziale III(...). Art. 23 stanowi, że ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę oraz, że przyznawana jest ona w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W art. 21 ust. 1 ustawy wskazano natomiast, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Z art. 21 ust. 2 ustawy wynika zaś, że rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Celem rekompensaty, o której mowa w cytowanych przepisach, podobnie jak i emerytury pomostowej, jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega jednak nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.
Wskazywaneart. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychformułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty: 1) nienabycie prawa do emerytury pomostowej oraz 2) osiągnięcie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszącego co najmniej 15 lat. Z kolei w art. 21 ust. 2 tej ustawy została zawarta przesłanka negatywna, którą stanowi nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Może ona budzić wątpliwości, gdyż literalna wykładnia tego wyrwanego z kontekstu normatywnego przepisu może prowadzić do wniosku, że prawo do rekompensaty przysługuje wyłącznie tym osobom, które nie nabyły prawa do jakiejkolwiek emerytury z FUS. Do prawidłowej interpretacji tego przepisu konieczne jest jednak zastosowanie wykładni systemowej, która prowadzi do przepisuart. 23 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którym rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego. Z kolei z art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej wynika, że kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., za których były opłacane składki na ubezpieczanie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r. W tych okolicznościach warunek sformułowany wart. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychnależy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na prace w warunkach szczególnych, obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia.Nabycie prawa do takiego tylko świadczenia stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty. Natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 maja 2017r., III AUa 2047/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2015r., III AUa 1070/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2017r., III AUa 529/16).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że nie zachodzi negatywna przesłanka przyznaniaZ. K.prawa do rekompensaty. Ubezpieczony nie miał przyznanego prawa do wcześniejszej emerytury z uwagi na pracę w warunkach szczególnych. Decyzją z dnia 17 lipca 2019r. przyznano mu prawo do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym.
Wobec powyższego, celem ustalenia, czy ubezpieczonemu przysługuje prawo do rekompensaty należało zbadać spełnienie przesłanek pozytywnych, o których była mowa. Analiza cytowanych przepisówustawy o emeryturach pomostowych, prowadzi do wniosku, że prawo do rekompensaty mają osoby urodzone po 1948 r., które przed 1 stycznia 2009 r. wykonywały przez co najmniej 15 lat prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podobnie jak przy ustalaniu tego okresu na potrzeby przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym, tak przy ustalaniu prawa do rekompensaty będą uwzględnione tylko okresy, w których praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem Sądu,Z. K.spełnił przesłanki pozytywne konieczne do tego, aby uzyskać prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury pomostowej i legitymuje się okresem 15 lat pracy w warunkach szczególnych, przypadającym przed 1 stycznia 2009 r.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43)– zwane dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego, do którego należy się odwołać na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wskazuje w § 2 ust. 1, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W przypadku ubezpieczonego, któremu ZUS zakwestionował posiadanie, co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, należało uwzględnić okres zatrudnienia od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 30 września 1979 r. wPrzedsiębiorstwie Państwowym (...)wW.. Według organu rentowego okresu tego nie można było zaliczyć z uwagi na to, że pracodawca nie wystawił ubezpieczonemu świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Odnosząc się do wskazanej okoliczności należy podnieść, że w sprawie o prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na wykonywanie pracy w szczególnych warunkach – analogicznie w sprawie o prawo do rekompensaty - należy ustalić faktyczny rodzaj i zakres powierzonych do wykonywania obowiązków pracowniczych i to one podlegają każdorazowo ocenie, a nie rodzaj stanowiska, jaki w dokumentach podał pracodawca bez powołania się na konkretne zarządzenie resortowe. Ponadto, choć wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1997 roku, II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, II UKN 598/00), to dokumenty te podlegają każdorazowo weryfikacji. Wynika to z tego, że są to dokumenty prywatne w rozumieniuart. 245 k.p.c.i nie stanowią dowodu tego co zostało w nim odnotowane. Taki walor mają wyłącznie dokumenty urzędowe, do których w myśl stosowanego a contrarioart. 244 § 1 k.p.c.nie zalicza się świadectwa pracy, skoro nie zostało sporządzone przez organy władzy publicznej ani inne organy państwowe (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2013r., III AUa 783/13). To zatem oznacza, że nawet jeśli pracodawca ww. dokument pracownikowi wystawił, to i tak podlega on kontroli ZUS i Sądu i nie oznacza automatycznie, że praca w danym okresie była wykonywana w warunkach szczególnych. Z drugiej zaś strony, brak takiego dokumentu bądź jego wadliwości formalne nie przesądzają o tym, że praca nie była wykonywana w warunkach szczególnych. Kwestia ta każdorazowo podlega badaniu przy uwzględnieniu tego, jakie czynności i rodzaj prac faktycznie wykonywał wnioskodawca i co ważne, w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego w sprawie przyznania uprawnień do emerytury w wieku obniżonym (także w sprawie o rekompensatę), dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia. Wynika to z tego, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego, a nie tylko i wyłącznie świadectwem pracy w warunkach szczególnych.
W niniejszej sprawie z przeprowadzonych przez Sąd dowodów jednoznacznie wynika, żeZ. K.w spornym okresie zatrudnienia pracował na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych w kanałach remontowych. Do jego obowiązków należały przede wszystkim naprawy podwozia samochodów oraz wymiana tłumików, sprzęgieł i zawieszenia podwozia pojazdów. Ubezpieczony cały czas naprawiał pojazdy w kanałach remontowych, nie zajmował się natomiast wymianą silników, ponieważ te czynności wykonywali mechanicy pracujący w warsztacie na górze, a nie w kanale remontowym. Czasem ubezpieczony pomagał im tylko wyciągnąć silnik od dołu. Nawet jak miał przerwę i nie naprawiał samochodu, to i tak przebywał w kanale remontowym, aby nie stracić prawa do premii. Obowiązki te ubezpieczony wykonywał przez pięć dni w tygodniu od poniedziałku do soboty w systemie dwuzmianowym, tj. albo od 6:00 rano do 14:00, albo od 14:00 do 22:00, a więc przez 8 godzin dziennie. Powyższe potwierdził świadekJ. S., który pracował wraz z ubezpieczonym w tym samym zakładzie pracy oraz na analogicznym stanowisku pracy. W związku z tym nie ulega wątpliwości, że wskazana osoba dysponowała wiedzą na temat pracyZ. K.i z ich spójnej oraz logicznej relacji wynika taki zakres obowiązków, jaki Sąd ustalił.
Praca, o której mowa, może zostać zakwalifikowana jako odpowiadająca pozycji 16 (Prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych) Działu XIV (Prace różne) Wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. Wymieniono tam m.in. pracę w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych, a taką pracę ubezpieczony w spornym okresie czasu niewątpliwie wykonywał. Jak wskazano, taki rodzaj i charakter pracy ubezpieczonego znajduje potwierdzenie przede wszystkim w zeznaniach świadka, który przez wiele lat pracował jako mechanik pojazdów samochodowych wraz z ubezpieczonym w tym samym zakładzie pracy, jak również w dokumentacji załączonej do akt sprawy, w tym znajdującej się w aktach rentowych i osobowych odwołującego.
Z powyższych względów, Sąd uznał sporny okres zatrudnienia ubezpieczonegojako okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Zatrudnienie to trwało od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 30 września 1979 r., a zatem okres tego zatrudnienia był na tyle długi, aby przyjąć, żeZ. K.legitymuje się okresem pracy w warunkach szczególnych ponad 15 lat, a więc więcej niż minimalny próg, o którym mowa wart. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych.
W tych okolicznościach należało stwierdzić, że ubezpieczony spełnia przesłankido uzyskania dochodzonego od organu rentowego prawa do rekompensaty. W konsekwencji odwołanie podlegało uwzględnieniu poprzez zmianę zaskarżonej decyzji na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.