Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 667/22
Data wyroku: 2022-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Marcin Sosiński

IV Ka 667.22

UZASADNIENIE
E. K.została obwiniona o to, że: w dniu 31 października 2020 o godzinie 18:20 wŻ.przyul. (...)chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem, polegającym na tym, że sąsiedzi zalali jej mieszkanie wprowadziła w błąd Dyżurnego KPPT.tj. o czyn zart. 66 § 1 kodeksu wykroczeń.
Sąd Rejonowy w Trzebnicy II Wydział Karny wyrokiem z dnia 4 marca 2022 r. sygnatura akt II W 356/20 po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2022 r. w Trzebnicy na podstawieart. 1 § 2kw w zw. zart. 17 § 1kw w zw. zart. 62§2 kpwumarzył postępowanie w stosunku do obwinionejE. K.o czyn opisany w części wstępnej wyroku tj. o wykroczenie z art. 66 § 1 kw; ponadto zasądził od Skarby Państwa na rzecz adw.P. K.kwotę 221,40 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej z urzędu; a na podstawieart. 119§2 pkt 1 kpwkosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Od powyższego orzeczenia apelację wniósł obrońca oskarżonej, wskazując jednocześnie, iż jest to podyktowane zobowiązaniem przez obwinioną i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania wyroku, to jest przyjęcie, że obwiniona jest chora psychicznie w rozumieniu psychozy , podczas gdy opinia zawiera nieprawdziwe wnioski, a materiał dowodowy wskazuje, iż doszło do zalania jej mieszkania.
Wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej i zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.
Obwiniona w obszernym piśmie również wskazała, iż sąd rejonowy niesłusznie przyjął, jej chorobę psychiczną.

Sąd zważył co następuje.
Apelacja obwinionej i obrońcy obwinionej jest bezzasadna, a zawarte w środku odwoławczym zarzuty i argumentacja przedstawiona na ich poparcie stanowią jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądumeriti.
Na podstawie analizy treści uzasadnienia apelacji można wysnuć wniosek, że obwiniona w podnoszonych zarzutach wskazywała, że Sąd I instancji podczas wyrokowania w sprawie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych oraz przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, przyjmując, iż obwiniona dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia a ponadto, że jest osobą chorą psychicznie.
Powyższe zarzuty byłyby zasadne jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki, którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym, przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Analizując podniesione zarzuty należy przypomnieć powszechny już pogląd, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada logicznemu rozumowaniu lub wskazaniom wiedzy. Zarzut ten nie może więc sprowadzać się jedynie do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. Kodeks postępowania karnego. Komentarz pod red. P. Hofmańskiego, tom II, Warszawa 1999, s. 546 i powołane tam orzecznictwo). Zawarta we wniesionej apelacji argumentacja obwinionego stanowi li tylko polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego i w żaden sposób nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku.
Dla bytu wykroczenia przyjętego w zarzucie, a to ,że w dniu 31 października 2020 r. wywołała niepotrzebną czynność w postaci interwencji funkcjonariuszy Policji wŻ.poprzez wprowadzenie Policji w błąd i podanie, iż została zalana wodą przez sąsiadów, niezbędnym elementem jest wskazanie winy. O ile sprawstwo zostało wykazane, to z uwagi jednak na treść opinii sadowo-psychiatrycznej z 29.12 .2021 ( karta 66 akt), z której wynika, iż obwiniona w krytycznym czasie z powodu choroby psychicznej miała całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postepowaniem,na podstawieart. 1§2kw w zw. zart. 17§1kw iart. 62§2 kpwnależało przedmiotowe postepowanie umorzyć.
Sąd Rejonowy w związku z powyższym nie rozpoznawał sprawy w zakresie winy i tym samym okoliczności leżących po stronie podmiotowej.
Jednym z warunków przypisania sprawcy winy jest jego zdolność do rozpoznania znaczenia popełnianego czynu zabronionego i pokierowania swoim postępowaniem. Tym samym wszelkie zakłócenia tej zdolności muszą być rozpatrywane na płaszczyźnie winy. Wyrazem tego jest m.in. art. 17 KW, który w § 1 zawiera okoliczność wyłączającą winę.

2
.Ustawodawca określił niepoczytalność przy zastosowaniu tzw. metody mieszanej (kombinowanej), która opiera się zarówno na kryteriach medycznych (psychiatrycznych), jak i psychologicznych. Kryterium medyczne (psychiatryczne) ma postać enumeratywnego wyliczenia przyczyn niepoczytalności, którymi w art. 17 § 1 KW są choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe i inne zakłócenie czynności psychicznych. Z kolei kryterium psychologiczne wyraża się we wskazaniu następstw niepoczytalności, a mianowicie niemożności rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Użycie w art. 17 § 1 KW wyrażenia "z powodu" podkreśla ścisłą zależność wskazanych kryteriów niepoczytalności. Oba z nich muszą bowiem wystąpić łącznie, i to w takiej relacji, w której choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych wywołują u sprawcy niemożność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Nie będziemy mieli zatem do czynienia z niepoczytalnością w rozumieniu art. 17 § 1 KW, jeżeli sprawcę dotyka choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych, jednakże nie powoduje to u niego niemożności rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. Nie będzie również niepoczytalnością występująca u sprawcy niemożność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, jeżeli nie jest wynikiem choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innych zakłóceń czynności psychicznych (zob. np.M. Cieślak, W. Wolter, w:M. Cieślak, K. Spett, A. Szymusik, W. Wolter, Psychiatria, s. 23–25).
Określone w art. 17 § 1 KW przyczyny i następstwa niepoczytalności ujęte są w sposób alternatywny. Oznacza to, że dla jej przyjęcia wystarczające jest wystąpienie jednej z wymienionych przyczyn (choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe, inne zakłócenie czynności psychicznych) i jednego ze wskazanych następstw (niemożność rozpoznania znaczenia czynu, niemożność pokierowania swoim postępowaniem). Warto przy tym zaznaczyć, że jeżeli chodzi o kryterium psychologiczne, to niemożność rozpoznania znaczenia czynu zawsze będzie wiązała się z jednoczesną niemożnością pokierowania swoim postępowaniem.
Obwiniona korzystała z pomocy adwokata z urzędu. Stąd też należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. K.zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Opłata za reprezentację przed Sądem Okręgowym jako II instancją została ustalona na podstawie § 17 ust. 11 pkt 4 (420 zł plus VAT) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ,Sąd zasądził w pkt II części dyspozytywnej wyroku od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy obwinionej adw.P. K.kwotę 516,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej z urzędu.
Z kolei na podstawieart. 119§2 kpwSąd kosztami postepowania obciążył Skarb Państwa.
Sędzia Marcin Sosiński