Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 292/22
Data wyroku: 2022-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Monika Rosłan-Karasińska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 21-23 ustawy o emeryturach pomostowych, art. 2 ustawy o emeryturach pomostowych

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2022 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Monika Rosłan-Karasińska
Protokolant:       sekr. sądowy Marta Jachacy
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2022 r. w Warszawie
sprawyZ. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rekompensatę
na skutek odwołaniaZ. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 1 lutego 2022 r. znak(...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemuZ. G.prawo do emerytury z rekompensatą.

Sygn. akt VII U 292/22

UZASADNIENIE

Z. G.w dniu 25 lutego 2022 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 1 lutego 2022 r. znak:(...)i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie rekompensaty. Decyzji zostało zarzucone dokonanie przez organ wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że ubezpieczony nie udokumentował swojej pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący się podkreślił, że w okresie od 1 października 1986 r. do 14 września 1989 r. był dziennikarzem i zastępcą kierownika działu, a następnie kierownikiem działu w wydawanej przez(...)(...)gazecie codziennej(...), co mógł poświadczyć przełożony, redaktor naczelny(...)J. D.. W okresie od 12 listopada 1991 r. 31 grudnia 1992 r. był zatrudniony w(...), która wydawała gazetę codzienną(...), co mógł poświadczyćT. S.. W okresie od 4 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. był zatrudniony w(...), które wydawało miesięcznik(...). W redakcji tego miesięcznika na stanowiskach sekretarza redakcji oraz zastępcy redaktora naczelnego zajmował się redagowaniem treści czasopisma. Praca ta polegała na redagowaniu czasopisma, czyli wykonywaniu obowiązków dziennikarskich, co mógł poświadczyćJ. L.. W okresie od 1 marca 1999 r. do 31 października 2001 r. odwołujący się pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w(...)jako dyrektor wydawca.(...)wydawał w tym czasie miesięczniki „(...)",(...)", „(...)", kwartalnik(...), dwutygodnik(...)oraz portal internetowy „(...)". W okresie od 1 stycznia 2002 r. do 30 listopada 2002 r. zajmował stanowisko dyrektora wydawniczego wwydawnictwie (...)czasopisma o roboczej nazwie(...)(

    odwołanie, k.3-6 a. s.).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 477(

    14)§ 1 k.p.c.W uzasadnieniu organ rentowy stwierdził, że wniosek o rekompensatę został załatwiony odmownie, ponieważ na podstawie przedłożonych dokumentów oddział uznał za udowodniony staż pracy w szczególnych warunkach pracy dziennikarskiej w wymiarze

    2 lat, 7 miesięcy i 17 dni. Organ rentowy nie uwzględnił do stażu w szczególnych warunkach na potrzeby ustalenia prawa do rekompensaty okresu zatrudnienia od 1 października 1986 r. do 14 września 1989 r. w(...)Agencji (...), od 12 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1992 r. w(...) sp. z o.o., od 4 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. w „(...), ponieważ jak wynika ze świadectw pracy w spornych okresach odwołujący zajmował różne stanowiska tj. zastępcy kierownika działu, kierownika działu, zastępcy redaktora naczelnego, sekretarza, redaktora wydawnictwa, szefa pionu politycznego, sekretarza redakcji. Powyższe oznaczało, że ubezpieczony w spornym okresie nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy - pracy dziennikarza, czyli osoby zajmującej się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych (art. 7 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. prawo prasowe(Dz.U. z 2018 r., poz.1914), ale pełniąc inne funkcje (bez wskazania czasookresu od - do) wykonywał równie

    ż inne obowiązki pracownicze. Nie został uwzględniony również okres od 1 stycznia 2002 r. do 30 listopada 2002 r. wWydawnictwie (...) sp. z o.o.(następnie(...) sp. z o.o.sp. k.), ponieważ w ww. okresie ubezpieczony wykonywał prace dyrektora wydawniczego. Ponadto do odwołania ubezpieczony załączył świadectwo pracy z okresu od 1 marca 1999 r. do 31 października 2001 r. z(...) sp. z o.o.gdzie ww. zajmował stanowisko dyrektora wydawcy. Organ rentowy nie uznał, że odwołujący, pełniąc funkcje dyrektora, wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracę dziennikarza (

    odpowiedź na odwołanie, k.63-64 a. s.).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Z. G.urodzony (...)od 1 października 1986 r. do 14 września 1989 r. był zastępcą kierownika działu ideologicznego i kierownika działu w wydawanej przez(...)(...)gazecie codziennej(...). Oprócz tego był też dziennikarzem (

    zeznaniaZ. G., k.111-112 a. s.). Pracował w dziale krajowym relacjonującym wydarzenia polityczne i społeczne. Jego obowiązki polegały na redagowaniu treści dostarczanych przez podległych mu dziennikarzy, współredagowaniu całej gazety poprzez udział w kolegiach redakcyjnych i codziennych naradach. Jednocześnie był w tym okresie autorem kilkuset własnych publikacji. Jego obowiązki nie miały żadnych związków z pracą biurową czy administracyjną. Był kierownikiem działu politycznego i jednocześnie zastępcą dyrektora naczelnego od 12 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1992 r. w(...). Łączył te funkcje, będąc jednocześnie zastępcą redaktora naczelnego. Był tam sekretarzem, a później redaktorem wydania. Potem szefem pionu politycznego w randze redaktora naczelnego. W ostatnim okresie zatrudnienia był szefem redakcji i był przede wszystkim dziennikarzem. Stanowisko sekretarza i redaktora wydania oznaczało redagowanie w porozumieniu z redaktorem naczelnym i kolegium redakcyjnym całej gazety, tj. dobór artykułów na poszczególne strony, nadawanie im tzw. leadów, śródtytułów, tytułów, a także codzienną i wielokrotną w ciągu dnia współpracę z zespołem graficznym. Następnie jako szef pionu politycznego i zastępca redaktora naczelnego redagował w gazecie treści związane z wydarzeniami politycznymi i społecznymi. Na kolejnym stanowisku jako sekretarz redakcji również zajmował się redakcją gazety (treści polityczne, społeczne i ekonomiczne). Wszystkie te zadania wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. Jego obowiązki nie miały w tym okresie żadnych związków z pracą biurową czy administracyjną (

    zeznaniaZ. G., k.111-112 a. s.). Odwołujący się pracował w dzienniku(...)do 1995 r. jako publicysta i dziennikarz, a następnie zastępca kierownika działu. Przede wszystkim był dziennikarzem, ponieważ funkcje kierownicze w dzienniku to były funkcje o charakterze organizacyjnym. Zastępca kierownika to był człowiek, który praktycznie nie zajmował się pracami organizacyjnymi. Był powoływany na czas nieobecności, czy choroby kierownika. Zastępca kierownika zajmował się zbieraniem materiałów w dziale, żeby nie przychodziło kilkanaście osób na spotkanie. Podstawowym obowiązkiem redaktoraG.było pisanie artykułów. Dziennik musiał wyprodukować codziennie dodatkowe teksty, bo co kilka godzin należało wysyłać z redakcji wiele tekstów. Nazwy działów zmieniały się wielokrotnie. RedaktorZ. G.nie miał nic wspólnego z ideologią władzy, czy sprawami związanymi z ustrojem. Teksty były głównie o charakterze informacyjnym, krajowym oraz wiele kwestii związanych ze sprawami socjalnymi i interwencyjnymi. RedaktorG.często jeździł w wybrane miejsca w kraju, skąd spływały listy i prośby o interwencję, prośby typu socjalnego, kadrowego, bytowego (

    zeznaniaJ. D., k.110-111 a. s.). Pracę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Prace administracyjne były pracami marginalnymi. Każdy z dziennikarzy był przyjmowany na stanowisko kierownicze, ale kryterium przejęcia to było stanowisko dziennikarza (

    zeznaniaT. S., k.109-110 a. s.). Odwołujący się pełnił funkcję dziennikarza w(...)w okresie od 4 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r., które wydawało miesięcznik(...). Był sekretarzem redakcji i zastępcą redaktora naczelnego. Ubezpieczony cały czas był czynnym dziennikarzem. Sam pisał teksty. Pełnienie funkcji sekretarza i dyrektora wydawniczego to była prac wymagająca większych kompetencji i doświadczenia niż szeregowego dziennikarza. Od wiedzy odwołującego się zależało to jakiej jakości będą teksty, które pójdą do druku i końcowy produkt, czyli pismo, które było redagowane. Odwołujący wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (

    zeznaniaJ. L., k.109 a. s.). Od 1 marca 1999 r. do 31 października 2001 r.Z. G.pracował w(...). Pełnił tam funkcję dyrektora wydawcy. Dyrektor wydawca nadzorował wydawanie i redagowanie tytułów prasowych:(...),(...),(...), ,,(...)”. Rolą odwołującego się było połączenie dwóch spółdzielni dziennikarskich w jedno wydawnictwo. Dostał zadanie, żeby spozycjonować te wydawnictwa i żeby nie konkurowały same ze sobą, co wiązało się z redagowaniemart. 7 prawa prasowego. Odwołujący się podejmował decyzje dotyczące kwestii wydawania materiałów prasowych i pracował z kolegami. Spotykali się codziennie, rozmawiając o tym jak ma wyglądać wydanie od strony graficznej.Z. G.wykonywał taką pracę jak redaktor naczelny. Miał pod sobą pięć tytułów. Pilnował, żeby lina strategiczna czasopisma cały czas się rozwijała. Od 1 stycznia 2002 r. do 30 listopada 2002 r. pracował wwydawnictwie (...), gdzie był dyrektorem wydawniczym. Nie pisał własnych artykułów. Pracując w zespole redakcyjnym, zajmował się takimi działaniami, jak redagowanie czasopisma. Wydawca uznał, że powinien objąć funkcję redaktora naczelnego i dopilnować, żeby zasady redakcyjne, adresat czasopisma i charakter czasopism były zgodny z jego oczekiwaniami. Była to praca w całości redakcyjna. Na co dzień pracował z dziennikarzami (

    zeznaniaZ. G., k.111-112 a. s., świadectwo pracy, k.8 a. s.).
Z. G.20 grudnia 2021 r. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniosek o emeryturę(wniosek o emeryturę z 20 grudnia 2021 r., k.1 a. r.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.1 lutego 2022 r. wydał decyzję znak:(...)o przyznaniu emerytury od 17 stycznia 2022 r., tj. od osiągniecia wieku emerytalnego (
    decyzja ZUS z 1 lutego 2022 r., k.21 a. r.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.1 lutego 2022 r. wydał decyzję odmowną o przyznaniu rekompensaty, znak:(...). W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie udowodnił wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze wynoszącego 15 lat
    (decyzja ZUS z 1 lutego 2022 r., k.23 a. r.).

Z. G.25 lutego 2022 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 1 lutego 2022 r., znak:(...)(
    odwołanie,k.3-6 a. s.).
Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego co do przebiegu zatrudnienia w wydawanej przez(...)(...)gazecie codziennej(...), w(...),(...),(...)i wWydawnictwie (...) sp. z o.o.(następnie(...) sp. z o.o.sp. k.) oraz rodzaju i charakteru wykonywanej przez niego pracy, które zostały ocenione jako spójne i nie budzące wątpliwości co do ich wiarygodności, a nadto znajdują one potwierdzenie w dokumentacji pracowniczej odwołującego się. Zeznania świadków uznano za wiarygodne ponieważ opisali oni spójnie czynności, które wykonywał odwołujący się, zaś wiedzę o tym czerpali z bezpośrednich kontaktów ze współpracującym z nimi odwołującym się.
Dokumenty, na jakie Sąd wskazał, ustalając stan faktyczny, zgromadzone głównie w aktach osobowych, a w części w aktach prowadzonych przez organ rentowy, zostały ocenione jako wiarygodne. Sąd – biorąc pod uwagę zgodność ich treści z tym na co wskazali świadkowie i ubezpieczony – nie miał podstaw do innej oceny.
Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieZ. G.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 1 lutego 2022 r. znak:(...)było uzasadnione.
Regulacja dotycząca prawa do rekompensaty z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, o którą ubiegał sięZ. G.została wprowadzona doustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1924). Art. 2 pkt 5 tej ustawy zawiera definicję rekompensaty rozumianej jako odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Z kolei warunki jej przyznawania oraz sposób jej obliczenia wskazują art. 21 – 23 zamieszczone w Rozdziale III „Rekompensata”. Art. 23 stanowi, że ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę oraz, że przyznawana jest ona w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W art. 21 ust. 1 ustawy wskazano natomiast, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Z art. 21 ust. 2 ustawy wynika zaś, że rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Celem rekompensaty, o której mowa w cytowanych przepisach, podobnie jak i emerytury pomostowej, jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega jednak nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.
Wskazywaneart. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychformułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty: 1) nienabycie prawa do emerytury pomostowej oraz 2) osiągnięcie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszącego co najmniej 15 lat. Z kolei w art. 21 ust. 2 tej ustawy została zawarta przesłanka negatywna, którą stanowi nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Może ona budzić wątpliwości, gdyż literalna wykładnia tego wyrwanego z kontekstu normatywnego przepisu może prowadzić do wniosku, że prawo do rekompensaty przysługuje wyłącznie tym osobom, które nie nabyły prawa do jakiejkolwiek emerytury z FUS. Do prawidłowej interpretacji tego przepisu konieczne jest jednak zastosowanie wykładni systemowej, która prowadzi do przepisuart. 23 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którym rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego. Z kolei z art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej wynika, że kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., za których były opłacane składki na ubezpieczanie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r. W tych okolicznościach warunek sformułowany wart. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychnależy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na prace w warunkach szczególnych, obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia. Nabycie prawa do takiego tylko świadczenia stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty. Natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty(wyrok Sadu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 maja 2017 r., III AUa 2047/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14 grudnia 2015 r., III AUa 1070/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 września 2017 r., III AUa 529/16).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać,że nie zachodzi negatywna przesłanka przyznaniaZ. G.prawa do rekompensaty. Ubezpieczony nie miał przyznanego prawa do wcześniejszej emeryturyz uwagi na pracę w warunkach szczególnych. Decyzją z 1 lutego 2022 r. przyznano mu prawo do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym.
Wobec powyższego, celem ustalenia czy ubezpieczonemu przysługuje prawodo rekompensaty należało zbadać spełnienie przesłanek pozytywnych, o których była mowa. Analiza cytowanych przepisówustawy o emeryturach pomostowych, prowadzi do wniosku,że prawo do rekompensaty mają osoby urodzone po 1948 r., które przed 1 stycznia 2009 r. wykonywały przez co najmniej 15 lat pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podobnie jak przy ustalaniu tego okresu na potrzeby przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym, tak przy ustalaniu prawa do rekompensaty będą uwzględnione tylko okresy, w których praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem Sądu,Z. G.spełnił przesłanki pozytywne konieczne do tego, by uzyskać prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury pomostowej i legitymuje się okresem 15 lat pracy w warunkach szczególnych, przypadającym przed 1 stycznia 2009 r.
Rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43)– zwane dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego,do którego należy się odwołać na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentachz FUS, wskazuje w § 2 ust. 1, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeńna zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W przypadku ubezpieczonego, któremu ZUS nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia jest nieuzasadnione.
Odnosząc się do wskazanej okoliczności należy podnieść, że w sprawie o prawodo emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na wykonywanie pracy szczególnych warunkach – analogicznie w sprawie o prawo do rekompensaty - należy ustalić faktyczny rodzaj i zakres powierzonych do wykonywania czynności (obowiązków) pracowniczych i to one podlegają każdorazowo ocenie, a nie rodzaj stanowiska, jaki w dokumentach podał pracodawca. Ponadto, choć wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy
    (wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., II UKN 598/00),to dokumenty te podlegają każdorazowo weryfikacji. Wynika to z tego, że są to dokumenty prywatne w rozumieniuart. 245 k.p.c.i nie stanowią dowodu tego, co zostało w nim odnotowane. Taki walor mają wyłącznie dokumenty urzędowe, do których w myśl stosowanego a contrarioart. 244 § 1 k.p.c.nie zalicza się świadectwa pracy, skoro nie zostało sporządzone przez organy władzy publicznej ani inne organy państwowe
    (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2013 r., III AUa 783/13, Lex nr 1409118).To zatem oznacza, że nawet jeśli pracodawca ww. dokument pracownikowi wystawił, to i tak podlega on kontroli ZUS i sądui nie oznacza automatycznie, że praca w danym okresie była wykonywana w warunkach szczególnych. Z drugiej zaś strony, brak takiego dokumentu bądź jego wadliwości nie przesądzają o tym, że praca nie była wykonywana w warunkach szczególnych. Kwestiata każdorazowo podlega badaniu przy uwzględnieniu tego, jakie czynności i rodzaj prac faktycznie wykonywał wnioskodawca i co ważne, w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowegow sprawie przyznania uprawnień do emerytury w wieku obniżonym (także w sprawieo rekompensatę), dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia. Wynika to z tego, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego, a nie tylko świadectwem pracyw warunkach szczególnych.
W rozpatrywanej sprawie z przeprowadzonych przez Sąd dowodów jednoznacznie wynika, żeZ. G.pracował od 1 października 1986 r. do 14 września 1989 r. w wydawanej przez(...)(...)gazecie codziennej(...), od 12 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1992 r. w(...), od 4 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. w(...), od 1 marca 1999 r. do 31 października 2001 r. w(...)i od 1 stycznia 2002 r. do 30 listopada 2002 r. wWydawnictwie (...) sp. z o.o.(następnie(...) sp. z o.o.sp. k.) na stanowisku dziennikarza.
Praca ta może zostać zakwalifikowana jako odpowiadającaart. 32 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, czyli dziennikarzy zatrudnionych w redakcjach dzienników, czasopism, w radiu, telewizji oraz w organach prasowych, informacyjnych, publicystycznych albo fotograficznych, objętych układem zbiorowym pracy. Wobec tego Sąd przyjął, że odwołujący się pracował w warunkach szczególnych w okresie od 1 października 1986 r. do 14 września 1989 r. w wydawanej przez(...)(...)gazecie codziennej(...), od 12 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1992 r. w(...), od 4 stycznia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. w(...), od 1 marca 1999 r. do 31 października 2001 r. w(...)i od 1 stycznia 2002 r. do 30 listopada 2002 r. wWydawnictwie (...) sp. z o.o.(następnie(...) sp. z o.o.sp. k.). Okresy te, łącznie z okresami uznanymi przez ZUS jako okresy zatrudnienia w warunkach szczególnych przekraczają wymagany przez ustawę próg 15 lat.
W tych okolicznościach należało stwierdzić, że ubezpieczony spełnia przesłankido uzyskania dochodzonego od organu rentowego prawa do rekompensaty. W konsekwencji odwołanie podlegało uwzględnieniu poprzez zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób,że przyznanoZ. G.prawo do rekompensaty na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c., o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.