Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
IV Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ca 716/19
Data wyroku: 2021-06-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia () Adam Jaworski
Słowa kluczowe: Postępowanie uproszczone, Apelacja
Podstawa prawna: art. 386 § 1 kpc, art. 233 § 1 kpc

Sygn. akt IV Ca 716/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 czerwca 2021 roku
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie IV Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia (del.) Adam Jaworski
po rozpoznaniu na w dniu 7 czerwca 2021 roku w Warszawie na posiedzeniu niejawnym
w postępowaniu uproszczonym
sprawy z powództwaJ. M.
przeciwkoA. R.iM. R.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanych
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie
z dnia 16 maja 2018 roku, sygn. akt I C 2641/17
I. odrzuca apelację w części dotyczącej punktu 2 zaskarżonego wyroku;
II. zmienia zaskarżony wyrok:

a
w punkcie 1 w ten sposób, że powództwo oddala;

b
w punkcie 3 w ten sposób, że zasądza odJ. M.na rzeczA. R.iM. R.kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;

III. zasądza odJ. M.na rzeczA. R.iM. R.kwotę 1384 zł (tysiąc trzysta osiemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
Adam Jaworski

ZARZĄDZENIE
(...)

Sygn. akt IV Ca 716/19

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 maja 2018 r. (sygn. akt I C 2641/17) Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie: w pkt. 1 zasądził od pozwanychA. R.iM. R.solidarnie na rzeczJ. M.kwotę 9675,48 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dat i kwot wskazanych w treści wyroku, w pkt 2 oddalił powództwo w pozostałym zakresie i w pkt 3 zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 2013,02 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Apelację od tego wyroku wnieśli Pozwani, zastępowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, którzy zaskarżyli wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę i oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje. Skarżący zarzucili naruszenieart. 233 §1 k.p.c.(w kilku sprecyzowanych w apelacji aspektach),art. 6w zw. zart. 232 k.p.c.,art. 245 k.p.c.orazart. 328 § 2 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnegoart. 6 k.c.orazart. 734 i nast. k.c.
W odpowiedzi na apelację Powódka, zastępowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelujący wskazali, że zaskarżają wyrok Sądu Rejonowego w całości, chociaż w części objętej pkt. 2 orzeczenie to było dla nich korzystne. Chociaż tak sprecyzowany zakres zaskarżenia był zapewne efektem oczywistej omyłki (biorąc pod uwagę wskazaną wartość przedmiotu zaskarżenia), to jednak obligował Sąd Okręgowy do częściowego odrzucenia apelacji, kwestionującej punkt 2 zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie to częściowo oddalało powództwo, dlatego pozwani nie mieli interesu prawnego do jego zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (zob. uchwałę składu SN (7) z 15 maja 2014r., III CZP 88/13, OSNC 2014 r. Nr 11, poz. 108), brak interesu prawnego do zaskarżenia orzeczenia skutkuje niedopuszczalnością środka zaskarżenia, co implikuje odrzucenie apelacji w tym zakresie na podstawieart. 373 k.p.c., o czym orzeczono w punkcie I wyroku SO.
Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy Sąd Okręgowy uznał, że apelacja zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty są trafne.
Przystępując do kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku warto zaznaczyć, że sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, w którym zgodnie zart. 5059§ 1 k.p.c.apelację można oprzeć wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Przyjmuje się, że celem apelacji w tym postępowaniu odrębnym nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, lecz wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji. Na pierwszy plan wysuwa się zatem funkcja kontrolna apelacji uproszczonej, a kontrola ta obejmuje wyłącznie zarzuty podniesione przez skarżącego. Sąd drugiej instancji nie może więc (wyłączając przypadek nieważności postępowania) uwzględnić uchybień niepodniesionych przez skarżącego (pogląd utrwalony, zob. M. Manowska,Apelacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz i orzecznictwo, WKP 2017, komentarz do art. 5059; J. Jankowski w: A. Góra-Błaszczykowska,KPC Komentarz, T. 1B, 2020, Nb 2 do art. 5059, Legalis; A. Gałas w: T. Szanciło,KPC Komentarz, T. II, 2019, Nb 2 do art. 5059, Legalis; R. Kulski w: A. Marciniak, KPC Komentarz. Tom III, 2020, Nb 4 do art. 5059,, w orzecznictwie zob. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów SN z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 6 poz. 55).
Ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku należy rozpocząć od zarzutów procesowych, za pomocą których Skarżący zwalczają ustalenia faktyczne Sądu I instancji.
Odwracając kolejność zarzutów sformułowanych przez autora apelacji Sąd Okręgowy najpierw rozważyłzarzut naruszeniaart. 328 §1 k.p.c.w brzmieniu obowiązującym do 7 listopada 2019 r., który to przepis określał wymagania formalne uzasadnienia wyroku sądu I instancji. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że naruszenie tego przepisu (w obecnym stanie prawnym –art. 3271§ 1 k.p.c.) może stanowić podstawę środka odwoławczego tylko w wyjątkowych przypadkach, gdy „braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Innymi słowy, stwierdzenie naruszeniaart. 328 § 2 KPCpoprzedzać winno ustalenie, że treść uzasadnienia orzeczenia sądu całkowicie uniemożliwia dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia” (tak np. SA w Białymstoku w wyroku z 28 sierpnia 2020 r. , I AGa 140/19, por. też wyrok SN z 28 lipca 2007 r., V CSK 115/07). Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że nie tylko nie zawiera ono takich braków i co do zasady odpowiada wymogom ustawowym, a zatem umożliwia kontrolę instancyjną (pośrednio świadczy o tym fakt, że autor apelacji sformułował szczegółowe zarzuty dotyczące oceny materiału dowodowego). Nie świadczy natomiast o naruszeniu tego przepisu fakt, że w ocenie Skarżących uzasadnienie zostało sporządzone w sposób niepełny. Należy co prawda zgodzić się z nimi, że wyjaśnienie przyczyn uznania, iż powódka nie dopuściła się rażącego naruszenia obowiązków wynikających z umowy było lakoniczne. Nie miało to jednak wpływu na treść orzeczenia z uwagi na przyjętą przez Sąd Okręgowy koncepcję rozstrzygnięcia.
Nie jest również zasadny
    zarzut naruszeniaart. 245 k.p.c., które miało polegać na wadliwym uznaniu przedłożonych do akt sprawy wydruków za dokumenty prywatne oraz uznanie za udowodnione okoliczności wykazywane wyłącznie takimi rzekomymi dokumentami, podczas gdy wydruki nie stanowią w ogóle dokumentów prywatnych, a same dokumenty prywatne nie stanowią dowodu „ponad treśćart. 245 k.p.c., tzn. co do oświadczenia woli osoby podpisującej dokument”. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że zgodnie z tym przepisem „dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie”. Faktem jest, że wydruki z systemu informatycznego „(...)” (k. 29-31, 33-35, 84-87) nie zostały podpisane przez wystawcę. Wbrew stanowisku pozwanych spostrzeżenie to nie odbiera im całkowicie mocy dowodowej. Zgodnie bowiem zart. 243(
    1)k.p.c.przepisy niniejszego oddziału (czyli o dowodzie z dokumentów) stosuje się do dokumentów zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców. Przepis ten stanowi podstawę do dopuszczania, jako dowodu z dokumentu, każdego rodzaju nośników informacji, mieszczących się w pojęciu dokumentu w rozumieniuart. 77(
    3 )k.c., w tym także niepodpisanych. Chociaż wskazane przez apelujących wydruki z systemu informatycznego nie spełniają przesłanek zart. 245 k.p.c., to jednak mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych sądu jako dowody dopuszczane na podstawieart. 243(
    1)k.p.c.w związku zart. 77(
    3)k.c.(zob. wyrok SN z 19 września 2019 r., II CSK 334/18). Oczywiście inną kwestią jest materialna moc dowodowa tych wydruków, ale zostanie ona rozważona w ramach rozpoznania zarzutu naruszeniaart. 233 k.p.c.
Zarzut naruszeniaart. 6 k.c.w związku zart. 232 k.p.c.przez uznanie za udowodnione istnienia i wysokości roszczenia ściśle wiąże się z zarzutem naruszenia prawa materialnegoart. 6 k.c.„w zakresie ciężaru dowodu”, dlatego należy omówić je łącznie. Trzeba jednak podkreślić, że zarzut materialnoprawny nie został sformułowany dostatecznie precyzyjnie, gdyż Skarżący nie rozwija, w jaki sposób Sąd Rejonowy miał konkretnie uchybić tym regułom, co przy ograniczonym charakterze apelacji uproszczonej ma istotne znaczenie. Należy jednak zwrócić uwagę, żeart. 6 k.c.mógłby być naruszony przez Sąd I instancji wtedy, gdyby Sąd ten nałożył powinność udowodnienia faktu na stronę, na której zgodnie z przepisami prawa materialnego ciężar ten nie spoczywa.Art. 232 zd. 1 k.p.c., jako przepis zawierający normę adresowaną wyłącznie do stron, nie może co do zasady stanowić skutecznego zarzutu apelacyjnego (zob. wyrok SN z 7 listopada 2007 r., II CSK 293/07, w którym zwrócono uwagę na relację pomiędzyart. 232 k.p.c.aart. 6 k.c.). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdziła jednak uchybień w omawianym zakresie, gdyż Sąd Rejonowy trafnie przyjął, że Powódkę obciąża ciężar dowodu faktów wskazujących na istnienie i wysokość roszczenia, a Pozwanych – faktów wskazujących na zasadność ich twierdzeń obronnych, dotyczących zasadności rozwiązania umowy. Poza zakresem zastosowania omawianych przepisów jest natomiast okoliczność, czy Sąd I instancji trafnie uznał roszczenia powódki za udowodnione co do zasady i wysokości. Podobnie jak przy poprzednim zarzucie można ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd Okręgowy dokona tej oceny przy rozważeniu pozostałych zarzutów.
Kluczowy dla rozpoznania sprawy jestzarzut naruszeniaart. 233 §1 k.p.c.Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny i judykatury, ramy przyznanej sądowi na podstawie tego przepisu swobody oceny dowodów „muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego” (T. Demendecki,Komentarz aktualizowany do art. 233 k.p.c., Wolters Kluwer 2018, Lex, teza 1 do art. 233 oraz m. in. powołane tam orzeczenia: wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655, postanowienia SN z 15 lutego 2000 r., III CKN 1049/99 oraz z 27 września 2002 r., II CKN 817/00). Dlatego powszechnie przyjmuje się, że skarżący nie może ograniczyć się tylko do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, ale dla skuteczności zarzutu powinien wykazać uchybienia w jednej z wymienionych sfer.
W ocenie Sądu Okręgowego Skarżący sprostali tym wymaganiom w części, w której zakwestionowali stanowisko Sądu I instancji, który uznał roszczenie powoda za udowodnione co do wysokości (zarzut „błędnej oceny zeznań pozwanych, świadków oraz dokumentów zakresie istnienia i wysokości roszczenia powodów”). Nie można odmówić słuszności zastrzeżeniom apelujących w aspekcie wszechstronności oceny dowodów. Apelujący zarzucili, że „Sąd w sposób dowolny wyinterpretował, że do akt sprawy dołączono wydruki z systemu(...), prowadzonego dla dzieci pozwanych”, a do wezwań do zapłaty dołączono wydruki z systemu(...)Być może powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na system(...)stanowiło oczywistą omyłkę pisarską (tym bardziej, że strony też zgodnie wskazywały, że korzystają z systemu(...)k. 126v-128), ale faktem jest, że wydruków z takiego systemu Powódka nie dołączyła do akt sprawy. Ocenie sądu mogą podlegać natomiast wydruki z systemu(...)które w świetle tego, co powiedziano wyżej, stanowią środek dowodowy na podstawieart. 243(

    1)k.p.c.Najkrócej rzecz ujmując, kartoteka konta jest dowodem obrazującym to, w jaki sposób powódka naliczała należności pozwanych oraz jak rozliczała dokonywane przez nich wpłaty. Dokument ten nie może być samoistnym dowodem wysokości roszczenia, ale podlega analizie w kontekście pozostałego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza: umów o kształcenie (k. 11-16, 17-21) oraz dowodów ze źródeł osobowych. Inaczej mówiąc, w przypadku zakwestionowania kartoteki i postawienia przez stronę pozwaną rzeczowych zarzutów wobec jej treści, powódka powinna – za pomocą pozostałych dowodów – wykazać poprawność wpisów w systemie(...)Nie podzielając odmiennej oceny Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że Powódka temu wymagania nie sprostała z następujących przyczyn:
Po pierwsze, należy zwrócić uwagę, że Pozwani podnosili w toku procesu, a także jeszcze w korespondencji prowadzonej przed wytoczeniem powództwa zgłaszali konkretne zarzuty co do sposobu naliczania opłat. Przykładowo, w wiadomości e-mail z 25 lutego 2013 r. pozwanaA. B. (2)zwróciła powódce uwagę, że mimo rezygnacji z korzystania przez jej dzieci z obiadów, w systemie od 2 miesięcy nadal są naliczane opłaty (k. 78). Pozwana konsekwentnie domagała się przedstawienia wzajemnych rozliczeń również w wiadomościach z 14 grudnia 2015 r. (k. 82), a odpowiadając na tę wiadomośćT. M.przyznał, że „jak wiele spraw zostało to zaniedbane”, potwierdzając tym samym fakt, że rozliczenia nie przedstawił (k. 82). Sąd Rejonowy nie zakwestionował wiarygodności zeznań pozwanych w tym zakresie.
Po drugie, apelujący trafnie również wskazali, że zrezygnowali z korzystania z obiadów przez ich synaP.już w grudniu 2012 r. (k. 78), podczas gdy w wydrukach z systemu księgowego znajdują się naliczenia za obiady od marca do czerwca 2015 r. oraz od września 2015 r. do maja 2016 r. (k. 25-26). Tymczasem Sąd Rejonowy ustalił, że pozwani „nie korzystali z obiadów w szkole od stycznia do listopada 2015 r.” (str. 8 uzasadnienia na k. 146), a więc częściowo w okresie, za który naliczono powódce taką kwotę.
Po trzecie, wątpliwości budzi fakt, że mimo wskazanej w §7 ust. 1 umów o kształcenie (k. 14 i 19) wysokości czesnego, wartość naliczeń miesięcznych we wskazanych wydrukach nie odpowiada tym kwotom. Sąd Okręgowy dostrzega, że może to być wynikiem przyjętego w § 8 mechanizmu waloryzacji czesnego, ale kwestia ta nie została wprost wyjaśniona przez powódkę. Ponadto z żadnego dowodu nie wynika wysokość opłat za książki i udział w akcji „szklanka mleka”.
Po czwarte, strony nie zawarły – co jest bezsporne – pisemnej umowy o kształcenieK. R.. Oczywiście trafne jest ustalenie Sądu Rejonowego, że umowę taką zawarto w sposób konkludentny, co nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Rzecz jednak w tym, że w takiej sytuacji, to na powódce spoczywał ciężar wykazania przede wszystkim wysokości czesnego, nie mówiąc już o dodatkowych naliczeniach. Powódka takich dowodów jednak nie przedstawiła (nota bene, w ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego również nie wskazano wysokości czesnego w odniesieniu doK. R.). Już z tego powodu, roszczenia z tytułu korzystania przezK. R.z usług edukacyjnych, powinny być oddalone.
W ocenie Sądu Okręgowego łączna ocena powyższych okoliczności prowadzi do wniosku, że należy odmówić mocy dowodowej wydrukom z systemu(...)a wobec braku innych dowodów należy uznać roszczenia Powódki za nieudowodnione co do wysokości. W tym zakresie, podzielając zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.,
    Sąd Okręgowy skorygował ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i dokonaną przezeń ocenę dowodów w ten sposób, że wyeliminował ustalenia dotyczące wysokości zadłużenia Pozwanych, uznając tę wysokość za nieudowodnioną. Mając na względzie, że zgodnie zart. 6 k.c.ciężar dowodu wysokości zadłużenia spoczywał na powódce, oczywistą konsekwencją tej oceny musi być zmiana zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa.Wobec tego nie ma już potrzeby rozważania dalszych zarzutów apelacji, ale Sąd Okręgowy odniesie się do nich w sposób skrótowy, zwracając uwagę na najistotniejsze kwestie:
- Odnośnie do zarzutu sprzecznego z materiałem dowodowym ustalenia co do skuteczności rocznej waloryzacji czesnego (zarzut naruszeniaart. 233 §1 k.p.c.podpunkt pierwszy), to należy wskazać, że zgodnie z § 8 ust. 4 umowy, o zmianie wysokości czesnego „Szkoła informuje Rodziców na dwa miesiące przed dniem, od którego ma obowiązywać nowa wysokość czesnego”. Apelacja słusznie zarzuca, że zapis ten nie został uwzględniony przez Sąd I instancji. Należy zgodzić się ze Skarżącymi, że na Powódce spoczywa ciężar dowodu co do tego, iż zawiadamiała pozwanych o waloryzacji oraz co do tego, że powódka tego faktu nie udowodniła. Należy w tym miejscu podkreślić, że ze względu na brak adekwatnych zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd Okręgowy nie mógł – przy uwzględnieniu ograniczonego charakteru apelacji w postępowaniu uproszczonym – odnieść się merytorycznie do podniesionego w uzasadnieniu apelacji zarzutu, że § 8 umowy (umów) o kształcenie nosi znamiona klauzuli abuzywnej.
- Jeśli chodzi o zarzut sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym ustalenia, że wypowiedzenie umowy przez pozwanych ze skutkiem natychmiastowym nie było uzasadnione, to należy stwierdzić, że wobec wyjaśnionego wyżej stanowiska Sądu Okręgowego co do pozostałych zarzutów, straciły one na aktualności. Skoro roszczenie uznano za nieudowodnione co do wysokości, to zbędne jest szczegółowe badanie podstaw wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym. Gdyby Sąd Okręgowy zajął odmienne stanowisko co do wysokości roszczenia, to kwestia ta z pewnością wymagałaby bardziej pogłębionego rozważenia, zważywszy że uzasadnienie zaskarżonego wyroku było w tym zakresie skrótowe. Z tej samej przyczyny bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu II instancji miała kwestia pisemnego wypowiedzenia umowy.
Odnośnie dozarzutów materialnoprawnychSąd Okręgowy stwierdził, że zarzut naruszenia „art. 734 i nast. k.c.w zakresie umowy zlecenia, co do rozliczenia wykonania usług opiekuńczych oraz zasadności wypowiedzenia umowy z ważnych przyczyn bez okresu wypowiedzenia” nie mógł odnieść oczekiwanego przez Skarżących skutku. Został on bowiem sformułowany nieprawidłowo, bez uwzględnienia wymagań formalnych obowiązujących w odniesieniu do apelacji w postępowaniu uproszczonym. Przypomnieć należy, że sąd II instancji jest związany zarzutami podniesionymi w apelacji (art. 5059§ 1 k.p.c.). Zarzucając naruszenie prawa materialnego (art. 5059§ 11pkt 1 k.p.c.) skarżący powinien więc co najmniej wskazać naruszony przepis oraz wyjaśnić, czy jego naruszenie polegało na błędnej wykładni czy też nieprawidłowym zastosowaniu (zob. np. J. Gudowski w: KPC Komentarz pod red. T. Erecińskiego. Tom 3, 2016, art. 5059Uw. Nr 4, A. Olaś w: KPC Komentarz pod red. P. Rylskiego, 2021, art. 5059, Nt. 31). Pamiętając o tym, że apelacja uproszczona przy całej swojej specyfice pozostaje zwykłym środkiem odwoławczym, należy uznać, że jeżeli wnosi ją profesjonalny pełnomocnik, to niedopuszczalne jest poszukiwanie dalszych zarzutów w treści uzasadnienia środka zaskarżenia. Bezskuteczne jest więc powołanie się przez autora apelacji na naruszenie „art. 734 i nast. k.c.” w tym sensie, że nie może podlegać merytorycznej ocenie zarzut naruszenia innych jeszcze, bliżej niesprecyzowanych przepisów. Samart. 734 k.c.określa elementy przedmiotowo istotne umowy zlecenia i nie został naruszony przez Sąd Rejonowy, już z tego powodu, że umowa łącząca strony jest umową o świadczenie usług, do której odpowiednio stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.). Jeżeli Skarżący dostrzegają, o czym może świadczyć końcowa część uzasadnienia apelacji, naruszenieart. 746 §1 k.c., powinni podnieść zarzut naruszenia tego przepisu (w związku zart. 750 k.c.) oraz odpowiednio go uzasadnić.
Zarzut naruszeniaart. 6 k.c.został już omówiony łącznie z ujętym jako zarzut naruszenia prawa procesowego naruszeniemart. 6 k.c.w związku zart. 232 k.p.c.
Nietrafność zarzutów materialnoprawnych, które nie w pełni odpowiadały wymaganiomart. 5059k.p.c.nie odbierała jednak skuteczności apelacji, wobec podzielenia w znacznej części zarzutu naruszeniaart. 233 §1 k.p.c.Mając na uwadze wynikającą stąd korektę ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwo, oddalając je w całości. Konsekwencją zmiany wyroku co do meritum była również zmiana orzeczenia o kosztach procesu za I instancję. Skoro pozwani wygrali proces w całości, to należy obciążyć powódkę obowiązkiem zwrotu pełnych kosztów, czyli wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 3600 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (omyłkowo zasądzono zwrot tylko jednej opłaty mimo dwóch pełnomocnictw).
Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w punkcie II wyroku na podstawieart. 386 §1 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 §1 k.p.c., obciążając tymi kosztami w całości powódkę. Na zasądzone w pkt III wyroku koszty składały się: opłata sądowa od apelacji w kwocie 484 zł (k. 173) oraz koszty zastępstwa procesowego. Ustalając ich wysokość należało zauważyć, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 9676 zł (k. 156), a zatem stawką bazową dla tej wartości jest kwota 1800 zł. Skoro pozwanych zastępował ten sam radca prawny, to wysokość wynagrodzenia wynosi 50 % tej stawki, czyli 900 zł (§10 pkt 1 w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).

Adam Jaworski
(...)