Sąd Rejonowy w Piszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 96/21
Data wyroku: 2021-09-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Anna Lisowska
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 222 § 1 kc
Teza: WYDANIE LOKALU MIESZKALNEGO

Sygn. akt I C 96/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 września 2021 r.
Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

sędzia Anna Lisowska

Protokolant:

st. sekr. sądowy Judyta Masłowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2021 r. wP.
sprawy z powództwaJ. W.
przeciwkoJ. P. (1)
przy udziale interwenienta ubocznego GminyP.
o wydanie lokalu mieszkalnego i o zapłatę
o r z e k a :

I
Nakazuje pozwanejJ. P. (1), aby opuściła, opróżniła z osób i rzeczy prawa jej reprezentujących i wydała powodowiJ. W.lokal mieszkalny nr (...)położony wP.przyulicy (...).

II
Nie przyznaje pozwanejJ. P. (1)prawa do lokalu socjalnego.

III
Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

IV
Znosi wzajemnie między stronami koszty procesu.

Sygn. akt I C 96/21

UZASADNIENIE
J. W.wytoczył powództwo przeciwkoJ. P. (1)o wydanie lokalu mieszkalnego wnosząc o nakazanie opuszczenia, opróżnienia z osób i rzeczy reprezentujących jej prawa lokal mieszkalny znajdujący się wP.przyulicy (...)oraz wydanie przedmiotowego lokalu powodowi. Jednocześnie wniósł o ustalenie, że pozwanej nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 200 złotych tytułem opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego wraz z odsetkami za opóźnienie w płatności od dnia wniesienia powództwa.
W uzasadnieniu wskazał, żeJ. W.jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wP.przyulicy (...), który nabył od brataW. W. (1)na mocy umowy darowizny z dnia 25 listopada 2020 roku. W przedmiotowej umowie powód ustanowił na rzecz brataW. W. (1)służebność mieszkania polegającą na prawie korzystania z całego lokalu.W. W. (1)z uwagi na deficyt w sprawności zmuszony był zamieszkać z rodzicami wP.przyulicy (...).
Powód wskazał, że w czasie gdy doszło do zawarcia umowy darowizny, lokal zajmowała pozwana, która w posiadanie lokalu weszła bez wiedzy i zgodyW. W. (1). Podkreślił, że pozwana zajęła przedmiotowy lokal, pomimo że jej potrzeby zaspokaja lokal położony wP.przyulicy (...), który pozwana zajmuje razem z mężemJ. P. (2). Jednocześnie przez cały czas opłaty związane z lokalem opłacane były ze środkówW. W. (1).
Powód wskazał, że wezwanie do opróżnienia lokalu zawierające oświadczenie o naliczaniu opłat za bezumowne korzystanie z lokalu nie zostało przez pozwaną odebrane. Powód uczynił zadość obowiązkowi poinformowania pozwanej o naliczaniu opłat za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na pozew pozwanaJ. P. (1)wniosła o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu wskazała, że w przedmiotowym lokalu faktycznie zamieszkuje od 3 lat, opiekując się niepełnosprawnym bratemW. W. (1). Podniosła, że pozwana wraz z córkąM. P.z własnych środków przeprowadziła remont zajmowanego lokalu. Koszty przeprowadzonego remontu wyniosły 51 634,64 złotych.
W związku z powyższym pozwana powołując się na prawo zatrzymania wniosła o oddalenie powództwa, z uwagi na niezwrócenie przez powoda poniesionych przez pozwaną nakładów w związku z wyremontowaniem należącego do powoda lokalu.
Jednocześnie pozwana wskazała, że w przypadku ewentualnego wydania nakazu eksmisji pozwanej, sąd powinien wziąć pod uwagę przyznanie lokalu socjalnego, gdyż pozwana jest osobą niepełnosprawną, będącą obecnie w faktycznej separacji ze swoim małżonkiem, który wystąpił przeciwko pozwanej z pozwem o rozwód i z tego powodu nie może z nim wspólnie zamieszkiwać.

Sąd ustalił, co następuje:
J. W.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...), położonego wbudynku nr (...)przyulicy (...)wP., dla którego Sąd Rejonowy w Pisz prowadziksięgę wieczystą nr (...). Przedmiotowy lokal został nabyty przezJ. W.na mocy umowy darowizny zawartej w dniu 25 listopada 2020 roku między braćmiW. W. (1), aJ. W.przed notariuszemK. T., repertorium A. nr(...).
J. W.,J. P. (1)iW. W. (1)są rodzeństwem.
W. W. (1)zmaga się z chorobą niedosłuchu i niedowidzenia. Potrzebuje pomocy osób trzecich w codziennej egzystencji. Od 2005r., z uwagi na pogarszający się stan zdrowia,W. W. (1)zamieszkał ze swoimi rodzicami, gdzie głównie ojciec rodzeństwa zajmowała się opieką nad nim. Pomoc świadczyli takżeJ. P. (1)iJ. W..
(dowód: odpis treści księgi wieczystej k. 8-15; odpis aktu notarialnego k. 16-24, bezsporne co do zamieszkania i stanu zdrowiaW. W. (1))
J. P. (1)zamieszkuje w przedmiotowym lokalu bez tytułu prawnego od 2008r. Pozwana wprowadziła się do mieszkania położonego przyul. (...)wP.w czasie, kiedy stanowiło ono własnościW. W. (1). Powodem wprowadzenia miała być opieka nad mieszkaniem. W mieszkaniu tym na pewien czas zamieszkała wówczas córka pozwanejM. P., który czyniła na nakłady na remont mieszkania.
Po śmierci ojca rodzeństwa i pogarszający się stan zdrowia ich matkiJ. W.kilkakrotnie zwracał się doJ. P. (1)z propozycją wynajęcia osobom trzecim mieszkania stanowiącego własnośćW. W. (1), za każdym razem wskazują, żeJ. P. (1)ma własne mieszkanie. Pieniądze z wynajmu miały być przeznaczone na opiekę naW. W. (1).J. P. (1)odmawiała wyprowadzki z mieszkania.
25 listopada 2020r.W. W. (1)dokonał darowizny swojego mieszkania na rzecz
    brataJ. W..

(dowód : zeznania świadkówA. W.k. 88v,G. G.k. 89v,M. P.k. 88-88v, zeznania powodaJ. W.k. 90-90v)
Pismem z 1 lutego 2021 rokuJ. W.wezwałJ. P. (1)do opróżnienia lokalu. Pozwana nie odebrała korespondencji, która była awizowana w dniu 3 lutego 2021r.
(dowód: zeznania pozwanejJ. P. (1)k. 91v; pismo z 1.02.2021r k. 25-26)

Sąd zważył, co następuje:
Żądanie strony powodowej znajduje podstawę prawną w przepisach gwarantujących ochronę interesów właściciela pozbawionego możliwości korzystania z rzeczy w wyniku posiadania jej przez nieuprawnioną do tego osobę. Interesy właściciela chronione są m. in. za pomocą roszczenia windykacyjnego uregulowanego wkodeksie cywilnymwart. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.
W niniejszej sprawie ustalono, że właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wbudynku nr (...)przy ulicy(...)wP.jest powódJ. W., zaś pozwanaJ. P. (1)zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego.
Nawet jeżeli przyjąć, iż pozwana zamieszkała w mieszkaniu przyul. (...)wP.za zgodną jego poprzedniego właściciela , to prawo to utraciła z dniem 10 lutego 2021r., to jest po upływie awizacji wezwania do wydania lokalu mieszkalnego wystosowanego do niej przez powoda. Na wynik niniejszego postępowania nie mogły rzutować okoliczności rodzinne, w szczególności fakt, iż jak wynika z zeznań wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, osobą decyzyjną w rodzinie była matka rodzeństwa, która m.in. decydowała , kto może zamieszkiwać w mieszkaniuW. W. (1). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostał także zgłoszony przez pozwaną zarzut zatrzymania. Na podstawie zeznań świadkówM. P.orazG. G.Sąd ustalił bowiem , iż nakłady na remont mieszkania czyniła córka pozwanejM. P., w czasie kiedy w nim zamieszkiwała także za zgodą swojej babci , a matki stron.
W konsekwencji przedmiotowe powództwo jest całkowicie uzasadnione, dlatego też Sąd, na podstawie powołanego wyżej przepisu, orzekł jak w punkcie I. wyroku.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II. wyroku Sąd oparł na przepisachart. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego, który stanowi, że w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy.
Pozwana była lokatorem w rozumieniuart. 2 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. z 2015 r., poz. 150 j.t.), w konsekwencji czego w niniejszej sprawie zastosowanie mają odpowiednie przepisy cytowanej ustawy (dalej u.o.p.l.) dotyczące lokalu socjalnego.
Zasadą jest, że Sąd w pierwszej kolejności bada, czy w świetle okoliczności dotyczących szczególnej sytuacji eksmitowanego, w tym dotychczasowego sposobu korzystania z lokalu, z którego następuje eksmisja, oraz szczególnej sytuacji materialnej i rodzinnej eksmitowanego, przysługuje mu lokal socjalny (art. 14 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów). Dopiero po uznaniu, że takowe okoliczności nie zachodzą, Sąd zobligowany jest ustalić, czy w danej sprawie, z mocy ustawy, jest w ogóle możliwe orzeczenie eksmisji bez prawa do lokalu socjalnego z uwagi na wyłączenia zawarte w przepisieart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów.
Zgodnie zart. 14 ust. 4 cytowanej ustawy o ochronie praw lokatorów, Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec:
1) kobiety w ciąży,
2) małoletniego, niepełnosprawnego (w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą,
3) obłożnie chorych,
4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej,
5) osoby posiadającej status bezrobotnego,
6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały
- chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
Z informacji Powiatowego Urzędu Pracy wP.wynika, że pozwana nie widnieje oraz nie widniała w ewidencji osób bezrobotnych i osób poszukujących pracy (k.41). Pozwana w okresie ostatnich trzech lat nie korzystała z pomocy Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wP.(k.39).
Na rozprawie w dniu 29 lipca 2021 roku (k.91v) pozwana przyznała, że jest zameldowana w mieszkaniu położonym przyulicy (...)wP.. W mieszkaniu tym zamieszkiwała wraz z mężem do 2008r. , to jest zamieszkania w mieszkaniu przy u.(...). Pozwana ma prawo zamieszkiwać w lokalu mieszalnym przyul. (...)wP.. Nie ma tu znaczenia subiektywne przekonanie pozwanej o tym, że nie może tam mieszkać z uwagi na toczący się rozwód między nią, a jej małżonkiem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w punkcie II. wyroku.
Roszczenie powoda o zapłatę tytułem opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu znajduje w prawdzie oparcie prawne w treściart. 225 k.c., jednakże nie podlega uwzględnieniu wobec nie udowodnienia jego wysokości.
Strona powodowa, wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie wskazała wysokości czynszu za okres bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości, dlatego też, uznając roszczenie powódki w tym zakresie za nieudowodnione, Sąd w II orzeczenia powództwo w pozostałej części oddalił.
Wobec jedynie częściowego uwzględnienia żądań pozwu, Sąd na podstawieart. 100 k.p.c.zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania.