Sąd Okręgowy w Łodzi
XIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: XIII Ga 385/20
Data wyroku: 2021-06-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: S.O. Beata Matysik, S.R. (del.) Marcin Wojciechowski (spr.), S.O. Bartosz Kaźmierak
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 822 k.c.

Sygn. akt XIII Ga 385/20

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2019 roku Sąd Rejonowy w Sieradzu zasądził od pozwanej(...) S.A.(...)(...)wW.na rzecz powódki(...) Sp. z o.o.wW.kwotę 1.038,62 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty: 911,92 złotych od dnia 11 lipca 2018 roku do dnia zapłaty, a od kwoty 126,70 złotych od 10 grudnia 2018 roku do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i zasądził od pozwanej(...) S.A.(...)(...)wW.na rzecz powódki(...) Sp. z o.o.wW.kwotę 639,33 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, a także nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Sieradzu od pozwanej kwotę 278,93 złotych i od powódki kwotę 21,80 zł. (wyrok – k. 113-113odw)
Od powyższego wyroku apelację złożył pozwany, zaskarżając wyrok w części, tj.: w zakresie pkt. 1 co do kwoty 126,70 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnieniem od dnia 10 grudnia 2018 roku do dnia zapłaty i w zakresie pkt. 3 w całości, w zakresie pkt. 4 co do kwoty 278,93 złotych. Wyrokowi zarzucił:

a
naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

i.art. 233 § 1 k.p.c.,art. 227 k.p.c.,art. 228 § 2 k.p.c.poprzez uznanie konieczności i celowości zlecenia prywatnej kalkulacji szkody, podczas gdy:
a. faktem znanym Sądowi Rejonowemu z urzędu jest charakter prowadzonej działalności gospodarczej przez powoda polegającej na skupowaniu dochodzeniu wierzytelności z tytułu szkód komunikacyjnych, ocenie ryzyka i szacowania poniesionych strat, co czyni bezzasadnym konieczność i celowość zlecenia opinii prywatnej podmiotowej zewnętrznemu;
b. niezasadne pominięcie okoliczności, iż kosztorys naprawy został sporządzony po zawarciu umowy cesji z poszkodowanym, a zatem nie stanowiło wydatku pozostającego w związku przyczynowo-skutkowym, a koszt prowadzonej działalności gospodarczej powoda, bowiem nabywając wierzytelność od poszkodowanego musiał znać wartość nabywanego roszczenia;
ii.art. 233 § k.p.cw zw. z 245k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez niewszechstronną, nielogiczną, wybiórczą i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało ogólną błędną oceną dowodów i uznaniem za udowodnione, że powód poniósł kwotę 126,70 zł w związku w zakupioną ekspertyzą prywatą na cele niniejszego postępowania, w sytuacji gdy faktura nie przedstawia jakiejkolwiek podstawy, aby uznać, że dotyczyła tej konkretnej szkody albowiem obejmuje ona zbiorczy koszt ekspertyz sporządzanych dla powoda;
- co skutkowało zasądzeniem świadczenia przekraczającego uzasadnione wydatki, pozwalające na przywrócenie pojazdu powoda do stanu sprzed szkody, biorąc pod uwagę, że koszt sporządzenia prywatnej kalkulacji zwiększył wyłącznie rozmiar szkody i w żaden sposób nie służył celowemu dochodzenia roszczeń;

b
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

i.art. 361 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 354 § 1 i 2 k.c.iart. 826 §1 k.c.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, a w uznanie, że koszt prywatnej wyceny rzeczoznawcy obejmującej kosztorys naprawy jest uzasadnionym wydatkiem pozostającym w związku ze szkodą, podczas gdy na podstawie zgromadzonego materiału faktycznego i dowodowego w niniejszej sprawie poniesienie kosztu prywatnej ekspertyzy nie sposób uznać za normalne następstwo wypadku, w wyniku którego powstała szkoda, ani za koszty niezbędne do dochodzenia wierzytelności przez poszkodowanego, który w sprawie nie występuje jako strona, a ponadto jest profesjonalnym podmiotem handlującym wierzytelnościami i dochodzącym ich przed sądem;
i.art. 361 § 2 k.c.,art. 822 § 1 k.c.iart. 8241§ 1 k.c.poprzez ich błędne zastosowanie i zasądzenie świadczenia przekraczającego wysokość rzeczywiście poniesionej szkody;
Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za I Instancję wg stosunkowego rozdzielenia kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. (apelacja – k. 125-127)
W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego. (odpowiedź – k. 136)
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja została złożona w dniu 5 lutego 2021 roku (data prezentaty Sądu) i dlatego podlegała rozpoznaniu według znowelizowanych przepisówKodeksu Postępowania Cywilnego. Ponieważ żadna ze stron nie żądała przeprowadzenia rozprawy, Sąd Okręgowy, działając na podstawieart. 374 k.p.c., rozpoznał apelację na posiedzeniu niejawnym.
Apelacja jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty podlegają uwzględnieniu.
Z podniesionych w treści apelacji zarzutów w pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisówkodeksu postępowania cywilnego, gdyż poprawność zastosowania przepisów prawa materialnego może być oceniana jedynie w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego zgodnie z zasadami procedury cywilnej. (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 2 lipca 2004 roku, w sprawie II CK 409/03, opubl. Lex nr 148384).
Nie są trafione zarzuty z pkt II. podpkt. A litera i. a. i b. a zatem dotyczące naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.,art. 227 k.p.c.iart. 228 § 2 k.p.c.Z samego faktu prowadzenia przez powódkę działalności gospodarczej w zakresie nabywania wierzytelności ze szkód odpowiedzialności cywilnej nie można wywodzić wiedzy powódki, co do możliwości wyceny zakresu szkody. Powyższe wiadomości wymagają bowiem przede wszystkim posiadania specjalistycznych programów komputerowych (eksperckich) i wiedzy co do ich obsługi. Strona pozwana takich przymiotów po stronie powodowej nie wykazała. Również z samej chronologii wydarzeń, która nawet jeżeli by polegała na wycenie wierzytelności po jej przeniesieniu, nie można wywodzić, że cesjonariusz znał jej dokładną wartość.
Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszeniaart. 233 k.p.c.zw. zart. 245 k.p.c.w zw. zart. 6 k.c.w zakresie ustalania przez Sąd Rejonowy, że powódka poniosła koszty prywatnej ekspertyzy w kwocie 126,70 zł w związku z uszkodzeniem przedmiotowego pojazdu. Jak trafnie podnosi apelujący brak jest dowodu, że przedłożona faktura (k.32) dotyczy kalkulacji naprawy z dnia 16 października 2018 roku. Treść faktury nie znajduje żadnego odniesienia do tej kalkulacji i brak na powyższe innych dowodów. Ponadto powódka powoływała się w pozwie, że dokonywała kalkulacji naprawy na zlecenie poszkodowanego, przed cesją. Poszkodowany zaś zeznał, że nie orientował się, ile kosztowałaby naprawa. Pierwsza kalkulacja załączona do akt jest datowana na dzień 13 lipca 2018 roku (k. 20), a zatem nastąpiła przed cesją i jest tożsama z kalkulacją z dnia 16 października 2018 roku. Oznacza to, że dokonując kalkulacji naprawy przed nabyciem wierzytelności powódka czyniła to celu ustalenia opłacalności nabycia przedmiotowej wierzytelności i czyniła to w związku z prowadzoną działalnością. Wyklucza to adekwatny związek przyczynowo skutkowy pomiędzy szkodą a jej wyceną, co czyni zasadnym zarzut naruszeniaart. 361 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 354 § 1 i 2 k.c.iart. 826 § 1 k.c.W tych okolicznościach przyznanie powódce kwoty 126,70 zł, która nie została wykazana, jako pozostająca w uzasadnionym powiązaniu ze szkodą pojazdu z dnia 10 czerwca 2018 roku stanowiło o naruszeniu przez Sąd Rejonowy przepisu 361§ 2 k.c.,art. 822 § 1 k.c.iart. 8241§ 1 k.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na mocyart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok i w zaskarżonej części powództwo oddalił.
O kosztach procesu za postępowanie pierwszoinstacyjne Sąd orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.stosując zasadę stosunkowego ich rozdzielenia.
Powódka poniosła koszty procesu w łącznej kwocie 743 zł (56 zł opłaty od pozwu + 270 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika + 17 zł opłaty od pełnomocnictwa + 400 zł wykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego), zaś pozwana w kwocie 687 zł (obejmującej wynagrodzenie pełnomocnika – 270 zł i 17 zł opłaty od pełnomocnictwa oraz 400 zł wykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego). W sumie koszty procesu poniesione przez strony wyniosły zatem łącznie 1.430 zł. Powód wygrał proces w 81%, a pozwana w takim samym zakresie przegrała proces. Każda ze stron powinna ponieść koszty procesu w części odpowiadającej procentowi, w jakim przegrała proces. Powód winien zatem ponieść koszty procesu w kwocie 271,70 zł (1430 zł x 19%), a faktycznie poniósł w kwocie 743 zł, zaś pozwana powinna ponieść koszty procesu w kwocie 1.158,30 zł (tj. 1.430 zł x 81%), a faktycznie poniosła w kwocie 687 zł. Wobec powyższego, od pozwanej na rzecz powoda należało zasądzić tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 471,30 zł.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.w związku zart. 391 § 1 k.p.c.Apelacja pozwanego okazała się zasadna. Łączne koszty procesu za postępowanie apelacyjne poniesione przez powoda wyniosły 150 zł, w tym 120 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika zgodnie z§ 2 pkt 1w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.) oraz 30 zł opłaty od apelacji.
SSO Bartosz Kaźmierak SSO Beata Matysik SSR Marcin Wojciechowski