Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 351/22
Data wyroku: 2022-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Maciej Olechowski
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art.437§1 kpk
Teza: Rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Oskarżony pomimo jednak pełnej świadomości zdecydował się na jazdę samochodem w bardzo wysokim stanie nietrzeźwości, a konsekwencją tego wyboru było dopuszczenie się dwóch przestępstw tj. prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości wynoszącym nie mniej niż  2,25 ‰  alkoholu w organizmie czyli w stężeniu przekraczającym ponad czterokrotnie wartość wskazaną w art. 115 § 16 pkt 1 kk oraz spowodowanie w takim stanie wypadku komunikacyjnego w którym obrażenia ciała doznała pasażerka kierowanego przez niego pojazdu. Zauważyć też trzeba, że decydujące znaczenie dla wymiaru kary łącznej mają przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Natomiast wypracowane wcześniej przez orzecznictwo i doktrynę koncepcje wymiaru kary łącznej w oparciu o bliższą, lub dalszą więź przedmiotowo – podmiotową i czasowo – przestrzenną, zachodzącą pomiędzy poszczególnymi czynami jednostkowymi, także mogą mieć tu znaczenie, jednakże, co najwyżej, pomocnicze. Bowiem kara łączna powinna być postrzegana jako swoiste podsumowanie działalności przestępczej sprawcy.

Sygn. akt II Ka 351/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 grudnia 2022 r.
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Maciej Olechowski
Protokolant: Małgorzata Skuza
w obecności prokuratora Urszuli Błądek
po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2022 r.
sprawyK. Ż.s.R.iG.zd.D.,ur. (...)wN.
oskarżonego zart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kkoraz zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Nisku
od wyroku Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 19 września 2022 r. w sprawie II K 421/21

I
zmieniazaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w punkcie IIIwymierzaoskarżonemuK. Ż.karę łączną 1 (jednego) i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

2
wpunkcie VIjako podstawę prawną zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolnościprzyjmujetreśćart. 63 § 1 i § 5 kki okres zatrzymania od dnia 19 września 2021 r. godz. 7:00 do dnia 20 września 2021 r. godz. 18:15zaliczaoskarżonemuK. Ż.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności,

3
wpkt VIIjako podstawę prawną orzeczonego środka karnegoprzyjmujetreśćart. 42 § 2 kkw zw. zart. 43 § 1 kki na podstawie tych przepisóworzekawobec oskarżonegoK. Ż.tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat,

4
wpkt VIIIjako podstawę prawną orzeczonego środka karnegoprzyjmujetreśćart. 42 § 2 kkw zw. zart. 43 § 1 kki na podstawie tych przepisóworzekawobec oskarżonegoK. Ż.tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat,

5
wpkt IXjako podstawę prawną łącznego środka karnegoprzyjmujetreśćart. 85 § 1 kkiart. 90 § 2 kki na podstawie tych przepisów orzeczone wobec oskarżonegoK. Ż.w punktach I.3. i I.4. wyroku środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznychłączyiwymierzamu środek karny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) lat,

6
uchylapkt IV, V i XIII zaskarżonego wyroku;

II
utrzymuje w mocyzaskarżony wyrok w pozostałej części;

III
zasądzaod oskarżonegoK. Ż.na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych za obie instancje kwotę 2.319,03 (dwa tysiące trzysta dziewiętnaście złotych 03/100) złotych.