Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
VI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VI C 1906/21
Data wyroku: 2022-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

VI C 1906/21

UZASADNIENIE
Stan faktyczny:

1
PozwanyM. B.dnia 20/08/2016r. korzystał ze środka transportu należącego do(...) sp. z o.o.wW.[dalej także „przewoźnik”]. Pozwany nie posiadał biletu na przejazd. Trasa przejazdu biegła od stacji(...)do stacji(...). Brak biletu został stwierdzony w protokole kontroli [k. 3-5; k. 16].

2
Pozwanemu 20/08/2016 wystawiono wezwanie do zapłaty kwoty 187,91 PLN dodatkowej opłaty. Dodatkowa opłata miała być uiszczona w ciągu 14 dni od wystawienia wezwania. Pozwany nie uregulował opłaty [k. 3-5; k. 16].

3
Powód(...)sp. z o.o. wW.nabył jako cedent od przewoźnika jako cesjonariusza wierzytelność przysługującą względem pozwanego, wynikającą z dodatkowej opłaty [pozew, k. 3-5; k. 16].

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły twierdzenia powoda o faktach przytoczonych w pozwie. W razie spełnienia się przesłanek do wydania wyroku zaocznego twierdzenia te zgodnie zart. 339 § 2 k.p.c.korzystały z domniemania prawdziwości. Uzupełniająco stan faktyczny ustalono na podstawie dowodu z dokumentu.
Sąd zważył:

I
W sprawie zaszły przesłanki do wydania wyroku zaocznego zgodnie zart. 339 § 1 k.p.c.Pozwanemu przesłano odpis pozwu z odpisami załączników i wezwano go do złożenia odpowiedzi na pozew w terminie 30 dni od doręczenia wezwania pod rygorem m.in. wydania wyroku zaocznego. Przesyłkę sądową doręczono pozwanemu w dniu 30/12/2021r. Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew [k. 33, 42].

II
Wyrok zaoczny – jak każdy inny wyrok [kontradyktoryjny] – ma odpowiadaćzasadzie prawdyobiektywnej, sąd zatem obowiązany jest zawsze dokonać wnikliwej oceny twierdzeń powoda, a w razie uznania, że niedopuszczalne jest oparcie się na domniemaniu, przeprowadzić z urzędu postępowanie dowodowe. Podkreślenia ponadto wymaga, że przytoczone wyżej domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej sprawyi nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego, którego przepisy sąd obowiązany jest zawsze rozważyć. W razie zaś negatywnego w tym względzie wyniku [np. wskutek przedawnienia roszczenia] powinien wyrokiem zaocznym powództwo oddalić w całości lub w części [B. B.. 4. Wyrok zaoczny. W: Metodyka pracy sędziego cywilisty. Oficyna, 2009].

III
„Sytuacja, w której pasażer wsiada do swobodnie dostępnego pociągu w celu odbycia podróży bez uprzedniego zakupienia biletu wchodzi w zakres pojęcia „umowy przewozu”w rozumieniu art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23/10/2007 dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym” [Dz.Urz.UE.L 2007, Nr 315, s. 14, wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 07/11/2019r., C-349/18].

IV
Co prawdaart. 16 Ustawy prawo przewozowestanowi, że umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróżylub spełnienie innych określonych przez przewoźnikalub organizatora publicznego transportu zbiorowegowarunków dostępu do środka transportowego,a w razie ich nieustalenia- przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.

Przepis prawa reguluje zatem dwa sposoby zawarcia umowy przewozu, oddzielone od siebie słowem „lub”.

V
Natomiast § 5 pkt 3.P.1)-2) Regulaminu odprawy oraz przewozu osób, rzeczy i zwierząt przez(...)- KM” z dnia 01 stycznia 2012r. w zasadzie powtarza wyłącznie tylko pierwszą część normy prawnej przywołanej w pkt IV. uzasadnienia powyżej. Przewoźnik postrzegał jako zawarcie umowy przewozu sytuacje nabycia odpowiedniego biletu, bądź zalegalizowanie/aktywację okazanego biletu [k. 14].
    Obie te czynności sprowadzają się do jednego zachowania, tj. nabycia biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży.

VI
W konsekwencji, co do zasady Sąd uważa, żeprzewoźnik nie wykreował innego określonego warunku dostępu do środka transportu. W konsekwencji, w sprawie ma zastosowanie końcowa część przywołanego przepisu prawa, która wskazuje że samo zajęcie miejsca w środku transportu doprowadziło do zawarcia z pozwanym umowy przewozu.

VII
Już choćby z tego względu, wykładni językowej przepisu prawa i zapisu Regulaminu przewoźnika, Sąd nie może zgodzić się z argumentacją zwartą w pozwie, jakoby w sprawie nie doszło do zawarcia umowy przewozu. A miejmy na uwadze, że cała ta argumentacja jest powodowi potrzebna po to, aby obronić swoje roszczenie przez jego przedawnieniem [k. 3v].

VIII
Ponadto, gdyby nawet nie zgodzić się z powyższą wykładnią prawa, to decydujące znaczenie ma przywołane powyżej orzeczenie TSUE, które interpretuje zapisrozporządzenia(WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23/10/2007 dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym. Należy pamiętać, że rozporządzenia UE mają bezpośrednie zastosowanie w porządku prawnym każdego kraju członkowskiego, nawet bez konieczności ich włączenia do obiegu prawnego w drodze lokalnej ustawy.Co więcej, w razie kolizji przepisów rozporządzenia z przepisami lokalnej ustawy, rozporządzenie ma pierwszeństwo[art. 288 akapit 2 Traktatu o Funkcjonowaniu UE,art. 91 ust. 3 Konstytucji RP].

IX
Na pierwszy rzut oka widać, że definicja umowy przewozu zawarta w powyższym rozporządzeniu pozostaje w kolizji do definicji zawartej w polskiejustawie prawo przewozowe. Powtórzmy za TSUE: Sytuacja, w której pasażer wsiada do swobodnie dostępnego pociągu w celu odbycia podróży bez uprzedniego zakupienia biletu wchodzi w zakres pojęcia „umowy przewozu.

Z tych względów, nie ma znaczenia, czy przewoźnik uzależnił w swoim wewnętrznym regulaminie fakt zawarcia umowy przewozu od spełnienia innych określonych przez niego warunków dostępu do środka transportowego.

X
Nie może umknąć uwadze Sądu, że aktualny zapis zawarty wart. 16 ustawy prawo przewozowezachęca do nadużyć, aby doprowadzić do bezprawnego wydłużenia terminu przedawnienia roszczenia z jednego roku do 3 lat.

XI
Pozwany w dniu 20/08/2016r. wsiadł do ogólnodostępnego pociągu(...) sp. z.o.o.wW.. Jego celem było odbycie podróży bez wcześniejszego zakupu biletu na przejazd. Mając na uwadze powyższe rozważaniaSąd uznał że w dniu 20/08/2016r. doszło do zawarcia umowy przewozu pomiędzy poprzednikiem prawnym powoda, a pozwanym.Po drugie, pozwany jest konsumentem w rozumieniuart. 221k.c.

XII
Artykuł 778 k.c.przewiduje szczególny – roczny – termin przedawnienia roszczeń objętych umową przewozu osób. Przepis ten obejmuje swoim zakresem zastosowania zarówno roszczenia przewoźnika, jak i pasażera i dotyczy wszelkich roszczeń, które mogą powstać ze wskazanej wyżej umowy. Wynikający zart. 778 k.c.roczny termin przedawnienia liczy się od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany – od dnia, kiedy miał być wykonany [M. G.(red.),Kodeks cywilny. Tom III. Komentarz.Art. 627–1088. Wyd. 3,W.2022].

XIII
W związku z czym roczny termin przedawnienia roszczenia powoda [następcy prawnego przewoźnika] zart. 778 k.c.rozpoczął swój bieg 20/08/2016r. Zgodnie zart. 112 zd. 1 k.c.jego koniec przypadał na dzień 20/08/2017r.

XIV
Powód wystąpił z pozwem dopiero w dniu 16/06/2021 [data prezentaty, k. 3].Było to zatem prawie 4 lata po 20/08/2017r. Zarówno w twierdzeniach pozwu, jak również w dołączonych załącznikach nie ma informacji wskazujących na przerwanie biegu przedawnienia zgodnie zart. 123 § 1 k.c.

XV
W sprawie nie zaszły przesłanki zart. 1171k.c., które mogłyby uzasadniać nieuwzględnienie przedawnienia dochodzonego roszczenia.

XVI
Biorąc pod rozwagę powyższe, sąd oddalił powództwo, orzekając o tym w sentencji wyroku.

Zarządzenie(...)