Sąd Rejonowy w Nowym Sączu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1120/20
Data wyroku: 2021-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: asesor sądowy Dominik Mąka
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej
Podstawa prawna: art. 212 § 1 kk

Sygn. akt II K 1120/20

0.1.WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 maja 2021 roku
Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: asesor sądowy Dominik Mąka
Protokolant: Karolina Rzeszowska-Świgut
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2021 roku i w dniu 7 maja 2021 roku
sprawyD. B.synaT.iD. z domu M.
urodzonego (...)wN.
oskarżonego o to, że:
w dniu 21 marca 2020 roku w godzinach pomiędzy 12:00 a 13:00 w(...) Sp. z. o.o.Zakładzie (...)przyulicy (...),(...)-(...) N., w gabinecie dyrektora technicznego p.Z.w trakcie rozmowy z pracownikiem(...) Sp. z o.o.W. B.ustnie pomówiłS. K.twierdząc, iżS. K.przy pisaniu rozprawy doktorskiej dopuścił się plagiatu, co nie odpowiada prawdzie i poniża oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej oraz naraża na utratę zaufania potrzebnego dla stanowiska Wójta GminyN.
tj. o przestępstwo zart. 212 § 1 k.k.

I
przyjąwszy, iżD. B.w dniu 20 marca 2020 roku wZakładzie (...)przyulicy (...),(...)-(...) N., w gabinecie dyrektora technicznego w trakcie rozmowy z pracownikiem(...) Sp. z o.o.W. B.ustnie pomówiłS. K.twierdząc, iżS. K.przy pisaniu rozprawy doktorskiej dopuścił się plagiatu, tj. o zachowanie, które może poniżyć oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowania urzędu Wójta GminyN., którym to zachowaniem oskarżonyD. B.wypełnił znamiona występku opisanego wart. 212 § 1 k.k.na podstawieart. 66 § 1 k.k.w zw. zart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne przeciwkoD. B.warunkowo umarza na 2 (dwu) letni okres próby;

II
na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzeka wobec oskarżonegoD. B.obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę oskarżycielowi prywatnemuS. K.kwoty 3000 (trzech tysięcy) złotych w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku;

III
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.zasądza od oskarżonegoD. B.na rzecz oskarżyciela prywatnegoS. K.kwotę(...)(tysiąca ośmiu) złotych tytułem wydatków poniesionych przez oskarżyciela prywatnego;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 629 k.p.k.zasądza od oskarżonegoD. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1120/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

D. B.

D. B.w dniu 20 marca 2020 roku wZakładzie (...)przyulicy (...),(...)-(...) N., w gabinecie dyrektora technicznego w trakcie rozmowy z pracownikiem(...) Sp. z o.o.W. B.ustnie pomówiłS. K.twierdząc, iżS. K.przy pisaniu rozprawy doktorskiej dopuścił się plagiatu, tj. o zachowanie, które może poniżyć oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowania urzędu Wójta GminyN.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Uchwałą Wydziału Rolniczo – EkonomicznegoAkademii Rolniczej im. (...)wK.z dnia 26 listopada 2003 rokuS. K.został nadany stopień naukowy doktora nauk rolniczych w zakresie agronomii. W 2020 roku jak i w chwili obecnejS. K.piastował urząd wójta gminyN..

Odpis dyplomu o nadaniuS. K.stopnia naukowego doktora nauk rolniczych w zakresie agronomii k. 7
Zeznania świadkaS. K.k. 27-28

D. B.pełni funkcje vice prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością(...)z siedzibą wN.. Swoje obowiązki zawodoweD. B.zazwyczaj wykonuje w budynku położonym naulicy (...)wN.. Niemniej jednak oskarżony niemal codziennie przebywa także w budynku spółki mieszczącym się przyulicy (...). W trakcie jego bytności w tym miejscu,D. B.korzysta z gabinetu dyrektora technicznego, którą to funkcje pełnił w inkryminowanym czasieW. Z..

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoD. B.k. 26-27, 30
Zeznania świadkaW. B.k. 28-29
Częściowo zeznania świadkaW. Z.k. 29
częściowo zeznania świadkaP. F.k.45-46

W. B.w marcu 2020 roku był zatrudniony współce (...) Sp. z o.o.z siedzibą wN..W. B.był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony. Przedmiotowa umowa kończyła się wraz z dniem 21 marca 2020 roku. Decyzją prezesa spółki(...)nie zaproponowanoW. B.zawarcia nowej umowy o pracę. Tym samym ostatnim dniem realnego świadczenia pracy przezW. B.był piątek – 20 marca 2021 roku

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoD. B.k. 26-27, 30
Zeznania świadkaW. B.k. 28-29
Zestawienie czasu pracyW. B.w marcu 2020 roku wraz z listą obecności k. 41-43

Rozpoczynając swoją pracę tego dniaW. B.nie wiedział jakie będą jego dalsze losy w tej firmie. Pracownik ten chciał postarać się o zawarcie nowej umowy o pracę. W związku z powyższymW. B.udał się do swojego bezpośredniego przełożonegoW. Z.. W trakcie przedmiotowej rozmowyW. Z.poinformowałW. B., iż ta kwestii pozostaje jedynie w gestii prezesa. Po tymW. B.kontynuował swoją pracę. Po jakimś czasie do budynku przyulicy (...)przyjechałD. B.. W reakcji na coW. B.udał się do niego w celu uzyskania informacji o swoim dalszym zatrudnieniu.

Zeznania świadkaW. B.k. 28-29
Częściowo zeznania świadkaW. Z.k. 29

Rozmowa miała miejsce w gabinecie dyrektoraZ.. W trakcie tej rozmowy zapytałD. B.o swoją dalszą przyszłość w tej firmie.D. B.nie udzieliłW. B.odpowiedzi, wskazując, iż wyłączne kompetencje w tym zakresie ma prezes spółkiR. K..

Zeznania świadkaW. B.k. 28-29

W trakcie tej rozmowyD. B.zadałW. B.pytanie odnośnie miejsca jego zamieszkania. Na toW. B.odpowiedział, iż mieszka w(...). Zdanie to spotkało się ze wskazaniem oskarżonego, iż tam od wielu lat rządzi wójtK..W. B.poprawiłD. B., iżS. K.to doktor. W reakcji na tę poprawęD. B.oznajmił, iż wójt uzyskał ten stopień naukowy poprzez plagiat.

Zeznania świadkaS. K.k. 27-28
Zeznania świadkaW. B.k. 28-29

W toku dalszych zajęć pracowniczychW. B.nakazano zdanie ubrań roboczych.W. B.próbował jeszcze o tę kwestie pytać prezesaK.. Jednak prezes poinformował go, iż spółka nie może przedłużyć z nim umowy o pracę i polecił udanie się do siedziby po świadectwo pracy.

Zeznania świadkaW. B.k. 28-29

Pewnego dnia września 2020 rokuW. B.przypadkowo spotkał się z wójtemS. K.przed urzędem gminy w(...)Mężczyźni ci znali się z uwagi na pochodzenie z tej samej miejscowości tj.L.. W trakcie tej przypadkowej rozmowyW. B.poinformowałS. K.o słowach wypowiedzianych przezD. B..S. K.poczuł się bardzo urażony słowamiD. B.z uwagi na ogrom wysiłku, który włożył w uzyskanie tego stopnia naukowego. Dodatkowo wójt miał na uwadze także fakt, iż tego rodzaju oskarżenia naruszają zaufanie do jego osoby mieszkańców gminy, w której sprawuje on władze wykonawczą.

Zeznania świadkaS. K.k. 27-28
Zeznania świadkaW. B.k. 28-29

S. K.niezwłocznie zadzwonił doD. B.. Pierwsze połączenie okazało się nieskuteczne. Kilka dni późniejD. B.oddzwonił doS. K., który opowiedział mu o zdarzeniu sprzed Urzędu Gminy. Wójt wskazałD. B.konieczność sprostowania tych słów w obecności ich pierwotnego adresata.D. B.nie przystał na tę propozycje.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoD. B.k. 26-27, 30
Zeznania świadkaS. K.k. 27-28

D. B.ma 39 lat i jest(...). Oskarżony jest ojcem trójki dzieci. Oskarżony pracuje jako vice prezes spółki(...), z czego tytułu uzyskuje miesięczny dochód w wysokości(...)złotych netto. Jego żona aktualnie przebywa na urlopie wychowawczym bezpłatnym. OskarżonyD. B.jest osobą niekaraną. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie czy też odwykowo.

Karta karna k.11
Wyjaśnienia oskarżonegoD. B.k. 26 w zakresie danych osobo poznawczych

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonegoD. B.

D. B.w trakcie rozprawy głównej nie przyznał się do zarzuconego mu czynu. Oskarżony złożył szerokie wyjaśnienia, w trakcie których przedstawił swoją wersje zdarzenia. Mianowicie oskarżony w sposób kategoryczny zaprzeczył, ażeby kiedykolwiek miał wypowiedzieć pod adresemS. K.zarzuty o popełnienie przez niego plagiatu. Przeciwnie oskarżony podkreślał, iż sam jest(...)i bardzo ceni pracę wójta. Natomiast o kontrowersjach związanych z jego pracą doktorską miał się dowiedzieć dopiero na skutek doręczenia odpisu prywatnego aktu oskarżenia.D. B.przyznał, iż w marcu 2020 roku przeprowadził on rozmowę zW. B., w którejW. B.miał pytać o swój dalszy los w firmie.D. B.wyjaśnił, iż w trakcie przedmiotowej rozmowy prowadzonej w obecnościW. Z.poinformował pracownika o braku możliwości przedłużenia z nim umowy o pracę. JednocześnieD. B.w sposób kategoryczny zaprzeczył, jakoby w trakcie tej rozmowy w jakikolwiek sposób miała być poruszana kwestia miejsca zamieszkaniaW. B.czy też osoby wójta gminyN..D. B.przyznał zarazem, iż przed procesem karnym do jego gabinetu zadzwonił wójtS. K., jednak ten nie przedstawił mu jasno o co chodzi w przedmiotowej sprawie. Sąd Rejonowy przystępując do oceny wiarygodności wyjaśnieńD. B.zważył, iż depozycje te pozostają w kilku miejscach w sprzeczności z zeznaniami świadkaW. B.. Jednocześnie oceniając owe różnice Sąd Rejonowy uznał, iż to zeznaniaW. B.jawią się jako wiarygodniejsze. Przede wszystkim wypada zwrócić uwagę na kilka różnić między tymi zeznaniami, poza faktem głównym tj. wypowiedzią oskarżonego oS. K.. Co istotne warto zwrócić uwagę, iżD. B.wyjaśnił, iż to on w trakcie rozmowy prowadzonej w jego gabinecie oznajmił świadkowi o braku przedłużenia współpracy ze spółką. Fakt ten rażąco różni się do danych przedstawionych przezW. B., który to świadek powiedział, iż został odesłany do prezesaK.. Co więcejW. B.w sposób przekonujący oświadczył, iż o braku dalszej współpracy dowiedział się w zasadzie w sposób konkludentny poprzez nakaz zwrotu ubrań roboczych. W ocenie Sądu tak szczegółowe zeznania świadka w aspekcie nie będącym przecież zasadniczym przedmiotem sporu między stronami tego procesu wskazuje na szczerość jego relacji. Świadek nie miał bowiem żadnego interesu we wskazaniu takiego przebiegu poinformowania go o braku kontynuacji umowy. Przeciwnie paradoksalnie korzystniejsza dla oskarżyciela byłaby sytuacja gdyby toD. B.poinformowałW. B.o braku przedłużenia umowy zaraz po tym jak wypowiedział oskarżenia pod adresem wójta gminyN.. Co więcej nie sposób dostrzec, iż świadkowie obrony są podwładnymi samego oskarżonego.E.trzeba zachować szczególną uwagę w ocenie ich zeznań w przedmiocie odpowiedzialności karnej osoby ich przełożonego. Do tego Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iżD. B.nie potrafił przekonująco obronić swoich słów ażeby o kontrowersjach z pracą doktorskąS. K.miał się dowiedzieć dopiero po doręczeniu odpisu prywatnego aktu oskarżenia. Fakt ten pozostaje w sprzeczności z telefonem wykonanym przez oskarżyciela prywatnego na krótko po zdaniu mu relacji przez świadkaB.. W ocenie Sądu daleko wątpliwe jest ażeby oskarżyciel prywatny żądał od oskarżonego przeprosin nie przedstawiając mu czego maja one dotyczyć. Co istotne w ocenie Sądu Rejonowego na wiarygodność depozycjiW. B.nie wpływa ujemnie fakt, iż zna on wójtaK.z czasów młodości. W tym miejscu należy podkreślić, iż zarównoW. B.jak iS. K.w żadnym razie nie ukrywali tego faktu. Okoliczność ta w ocenie Sądu wpływa korzystnie na ich wartość dowodową. Gdyby przedmiotowa sprawa miała stanowić jakiegoś rodzaju intrygę oskarżyciela prywatnego wobec oskarżonego, z pewnością zataiłby on fakt owej znajomości czy też użył jako świadka osoby, co do której obrona nie posiadałaby wiedzy o jej znajomości z oskarżycielem. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, iżW. B.ową informacje przekazał wójtowi około 6 miesięcy po inkryminowanym zdarzeniu. W opinii Sądu również ten fakt świadczy o przypadkowości owego spotkania i związanego z tym ujawnienia słówD. B.. Co więcej wiarygodności zeznańW. B.w żaden sposób nie przekreśla fakt omyłki w dacie przedmiotowego zdarzenia. DlaW. B.istotne bowiem było, iż fakt ten miał miejsce podczas jego ostatniego dnia w pracy. Natomiast zrozumiałym jest fakt, iż mógł nie kojarzyć, iż formalnie umowa zakończyła się 21 marca tj. w sobotę. Okoliczność ustalenia konkretnej daty tego zdarzenia nie ma zresztą większego znaczenia dla rozstrzygnięcia procesu. Godzi się także zauważyć, iżW. B.zeznawał w sposób spontaniczny. Jego relacja w żadnym przypadku nie wyglądała na wyuczoną. Świadek nie chciał też wyolbrzymiać tego zdarzenia. W związku z powyższym konflikt pomiędzy zeznaniami świadkaW. B., a wyjaśnieniami oskarżonego Sąd rozstrzygnął na korzyść oświadczeń wiedzy złożonych przezW. B.. W ocenie Sądu Rejonowego sprzeczne z jakimikolwiek zasadami doświadczenia życiowego jest sytuacja, a której były pracownik na kilka miesięcy po braku przedłużenia umowy, w przypadku kiedy znalazł nowego pracodawcę, miał pomawiać byłego przełożonego wobec osoby, z którą nie utrzymuje on bliskich kontaktów. Co więcejW. B.podczas rozprawy sprawiał wrażenie osoby szczerej, otwartej, żywo i pewnie odpowiadającej na pytania stron. Co istotne świadek ten udzielając odpowiedzi na zadawane pytania odpowiadał na nie wprost nie starając się kluczyć czy unikać odpowiedzi. Natomiast same wyjaśnieniaD. B.polegają głównie na negacji ustaleń faktycznych stojących u podstaw wniesienia prywatnego aktu oskarżenia, przez co trudniej odnieść się do ich treści. Nadto należy zwrócić uwagę na pewną sprzeczność pomiędzy danymi przedstawionymi przez świadków obrony tj.W. Z.iP. F.odnośnie długości wyjściaW. Z.z gabinetu. W tym miejscu warto dostrzec, iż w świetle depozycjiW. B.toP. F.miał sprawdzić dostępność prezesaB.w rzeczonym gabinecie.E.wątpliwe jest ażeby chwile później miał wejść do tego pokoju nie wiedząc o tym spotkaniu. Podobnie gdybyW. Z.chciał powiedziećP. F., iż jest w tej chwili zajęty. Z pewnością uczyniłby to z miejsca , w którym się znajdował bez wychodzenia choćby na chwile zza biurka. W tym miejscu raz jeszcze trzeba podkreślić, iż przedmiotowy proces polega na ocenie przeciwstawnych zeznań. Natomiast z uwagi na wyżej wyartykułowane kwestie to depozycje złożone przezW. B.jawią się jako bardziej wiarygodne od wyjaśnień złożonych przezD. B.. Stąd też ową zasadniczą sprzeczność odnośnie wypowiedzenia inkryminowanych słów Sąd Rejonowy rozstrzygnął na korzyść świadkaB., uznając w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne. Równocześnie brak było podstaw do zakwestionowania wyjaśnień oskarżonego w zakresie podanych przez niego danych osobo poznawczych.

Zeznania świadkaS. K.

W ocenie Sądu Rejonowego jako w pełni wiarygodne należy uznać zeznania złożone przez świadkaS. K.. Świadek ten w sposób dokładny i szczegółowy podał okoliczności, w których dowiedział się odW. B.o słowach oskarżonego. Następnie świadek ten opisał zarówno swoją reakcje na to oskarżenie jak i brak odpowiedzi zwrotnej ze strony oskarżonego. Świadek opisał też swoją krzywdę związaną z naruszeniem jego dobrego imienia i jej wpływ na sprawowany przez niego urząd. Jednocześnie należało zwrócić uwagę, iżS. K.nie był uczestnikiem zdarzenia mającego miejsce wN.przyulicy (...), a jego cała wiedza w tym zakresie pochodzi z relacjiW. B.. Okoliczność ta ma o tyle znaczenie, iż oskarżyciel prywatny streszczając wypowiedźW. B.z września 2020 roku w żaden istotny sposób nie różnił się od oświadczeń wiedzy udzielonych następnie przez świadkaW. B.. Zatem należy uznać, iż świadekW. B.był konsekwentny w toku składania swoich zeznań w odniesieniu do swojej wypowiedzi sprzed urzędu, która to wypowiedź faktycznie zainicjowała spór pomiędzy oskarżonym a oskarżycielem.S. K.zeznając przed Sądem dał się poznać jako osoba nerwowa o cholerycznym usposobieniu. Niemniej jednak ów fakt nie przekreśla w żaden sposób jego prawdomówności. Sąd Rejonowy dokonując analizy jego zeznań nie dostrzegł w nich jakichkolwiek sprzeczności. Co więcej owe depozycje jawią się jako jasne, logiczne i spójne z zeznaniamiW. B.. Brak jest także niezgodności owych zeznań z zasadami doświadczenia życiowego. Zrozumiałym jest bowiem fakt, iż świadekB.będąc pewnego rodzaju znajomym wójta opowiedział mu o zdarzeniu z dnia 20 marca 2021 roku. Równocześnie odległa data tego zdarzenia od braku kontynuacji umowy o pracę ze świadkiem, wskazuje na przypadkowy charakter tej rozmowy i brak intencjonalnego pomówieniaD. B.przed wójtem. Brak jest także podstaw do zanegowania depozycjiS. K.w zakresie jakim opisywał on autorstwo swojej pracy doktorskiej, nakład wysiłku włożonego w prace badawcze. Fakt ten nie był podważany przez strony procesu. Nadto oczywistym jest także, iż rozpowszechnianie informacji o plagiacie popełnionym przez osobę zajmującą ważne stanowisko w administracji istotnie narusza dobre imię oskarżyciela w kontekście piastowanego przez niego urzędu. Zatem Sąd Rejonowy uznał zeznaniaS. K.za wiarygodne i w sposób posiłkowo przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie.

Zeznania świadkaW. B.

Nie ulega zarazem wątpliwości, iż doniosły charakter dla rozstrzygnięcia tego procesu miała relacja złożona na rozprawie głównej przez świadkaW. B.. Sąd Rejonowy uznał owe zeznania za w pełni wiarygodne i przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie. W pierwszym rzędzie należy wskazać, iżW. B.jest osobą zasadniczo obcą zarówno dla oskarżyciela prywatnego jak i oskarżonego. Tak bowiem trzeba traktować sytuacje kiedy to świadek zna się z oskarżycielem z racji zamieszkiwania kilkadziesiąt lat temu w jednej wsi. Podobnie ich obecnie relacje w żaden sposób nie mogą być traktowane jako żadnego rodzaju zażyłość i związane są z piastowaniem przez oskarżyciela urzędu wójta gminy, w którejW. B.mieszka. W ocenie Sądu RejonowegoW. B.nie jest też skonfliktowany z oskarżonym, czy szerzej mówiąc zarządem jego byłego pracodawcy. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, iż świadek nie zareagował emocjonalnie na wieść o jego końcu współpracy z tą firmą. Co więcej w chwili obecnej posiada też inną pracę. Brak jest więc podstaw abyW. B.w dalszym ciągu miał żywić urazę do swojego pracodawcy. W szczególności taka obawa jest dezawuowana z uwagi na charakter świadka. Podczas rozprawy głównejW. B.dał się bowiem poznać jako osoba otwarta emocjonalnie, szczera, nie tająca w żaden sposób swoich emocji.E.wątpliwe jest ażeby świadek przez okres 6 miesięcy snuł intrygę mającą na celu dokuczenie jego byłemu pracodawcy. Co szczególnie istotne świadekW. B.zeznawał na rozprawie w sposób spontaniczny. W jego sposobie wypowiedzi nie można było poznać sztuczności czy wyuczenia się pewnych fraz czy kwestii. Dodatkowo w przeciwieństwie do relacji oskarżonego i świadków oskarżenia depozycjeW. B.zawierają bardzo dużą ilość informacji szczegółowych, które co prawda nie mają bezpośredniego przełożenia na wynik sprawy, jednakże podważają wiarygodność oskarżonego i świadków jego obrony. Tak należy interpretować jego wskazania o momencie, w którym faktycznie dowiedział się o braku kontynuowania współpracy z jego pracodawcą, czy okolicznościach jego wejścia do gabinetu dyrektoraZ.oraz udziałP. F.w tym zakresie. Co istotne świadek w żadnym miejscu nie ukrywał swojej dalszej znajomości z oskarżycielem prywatnym, wskazując na wspólna miejscowość, w której się wychowali. Do tego należy zwrócić uwagę, iż relacja świadka oskarżenia pozbawiona jest jakichkolwiek sprzeczności wewnętrznych. Sąd zwrócił także uwagę, iżW. B.zeznając przytoczył dokładnie okoliczności w jakichD. B.podniósł przedmiotowy zarzut, a jego wersja nie jest w żadnym miejscu sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Godzi się bowiem zauważyć, iż najpierw rozmowa została skierowana na miejsce zatrudnienia świadka w kontekście polityki kadrowej spółki. Odpowiedź świadka skłoniła oskarżonego do uwagi odnośnie wieloletnich rządówS. K.. Pewnego rodzaju lekceważące określenie wójta spotkało się ze sprzeciwem świadka, który podkreślił jego osiągnięcia naukowe i dopiero wtedyD. B.te osiągnięcia podważył wysuwając zarzut plagiatu. To wszystko powoduje, iż zeznaniaW. B.nie są oderwane od rzeczywistości jak można by próbować argumentować w sytuacji gdy świadek zeznałby, iż w trakcie rozmowy w przedmiocie dalszego zatrudnienia oskarżony bez żadnego powodu wyszedł z oskarżeniem wobec wójta gminyN.. Sąd Rejonowy pragnie jednocześnie zaznaczyć, iżW. B.w swoich wypowiedziach był przekonujący. Wartości dowodowej jego zeznań nie może przekreślić pomyłka odnośnie daty inkryminowanej rozmowy. W tym zakresie Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, iż dla świadka istotnym było, że rozmowa ta miała miejsce podczas jego ostatniego dnia w pracy, a konkretna data umknęła jego pamięci, a później była uzyskana w drodze analizy treści umowy o prace. Warto zwrócić także uwagę, iż świadek ten inaczej niż np. świadekW. Z.zeznawał w sposób pewny.W. B.nie uciekał od odpowiedzi na żadne pytania obrońcy oskarżonego. Co więcej świadek jawiła się podczas rozprawy jako osoba prostolinijna i szczera. W ocenie Sądu RejonowegoW. B.nie ma też żadnego interesu w kierowaniu pomówień względem oskarżonego. Nie może o tym stanowić jego obecne zatrudnienie współce (...), gdzie z jednym z udziałowców jest gminaN.. Ten sam fakt można bowiem odnieść do oskarżonego, który pracuje w spółce kontrolowanej przez władze miastaN., które to miasto też jest przecież udziałowcemspółki (...). Wiarygodności zeznań świadkaW. B.nie przekreśla też większa ilość świadków obrony od świadków oskarżenia, gdyż polski system prawa karnego i związana z tym problematyka oceny dowodów nie różnicuje wartości dowodowej świadków od ilości innych osobowych źródeł dowodowych, których dana relacja ma swoje pokrycie. Zatem Sąd Rejonowy mając na uwadze wyżej wskazane argumenty uznał, iż to właśnie relacjaW. B.odnośnie faktu głównego w tej sprawie jest wiarygodna i winna stanowić podstawę ustaleń faktycznych w tej sprawie.

Zeznania świadkaW. Z.

Sad Rejonowy nie mógł natomiast uznać za wiarygodnych (w zasadniczej dla tego procesu części)zeznań złożonych przez świadkaW. Z.. Wersja zaprezentowana przez tego świadka nie wytrzymuje próby porównania z depozycjami złożonymi w tej sprawie przezW. B.. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iżW. Z.jest osobą zależną służbowo od oskarżonego. Jego staż pracy wfirmie (...)jest stosunkowo krótki, a do tego nie posiada stabilnego zatrudnienia w oparciu o umowę na czas nieokreślony. Co więcej świadek ten podczas rozprawy w dniu 19 marca 2021 roku zeznawał w sposób niepewny. Jego relacja była pozbawiona istotnych szczegółów. Co istotne świadek ten swoje depozycje wiedzy ograniczył w zasadzie jedynie do faktów wypowiedzianych uprzednio przezD. B.w formie wyjaśnień. OczywiścieW. Z.nie był przy nich formalnie obecny, jednakże prawie całkowita zbieżność tych relacji jest zastanawiająca biorąc pod uwagę łączące ich stosunki służbowe. Dodatkowo Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż także ten świadek wskazał, iż to podczas rozmowy w gabinecieW. B.miał się dowiedzieć o braku przedłużenia jego zatrudnienia w spółce. Okoliczność ta oczywiście nie ma decydującego znaczenia dla faktu głównego tej sprawy, ale obrazuje wiarygodność świadka, gdyż zeznania te pozostają w opozycji z oświadczeniami wiedzyW. B., który to w sposób szczegółowy i obrazowy wskazał, iż nie tylkoD. B.nie udzielił mu żadnej wiążącej informacji – a odesłał do głównego prezesa, lecz także podał okoliczności w jakich kilka godzin po rozmowie dowiedział się o końcu współpracy z jego pracodawcą. Jako niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego jawią się także zeznaniaW. Z.w zakresie opuszczenia przez niego gabinetu. W pierwszej kolejności należy zważyć na różną treść tych zeznań od depozycji świadkaP. F.. Należy bowiem dostrzec, iżW. Z.wskazał, iż opuścił gabinet na kilka sekund, podczas gdyP. F.7 maja 2021 roku zeznał, iż dyrektor nie opuścił gabinetu tylko w jego drzwiach poinformował go o braku możliwości kontynuacji rozmowy. Do tego trzeba mieć na względzie fakt, iż rozmowaW. B.zD. B.nie miała zająć długiego okresu czasu. Fakt ten należy powiązać z faktem, iż toP. F.upewniał się przed tym spotkaniem czyD. B.może przyjąćW. B.. Dlatego też wątpliwe jest ażeby chwile po tym przerywał spotkanieW. B.zD. B., w sytuacji gdy dobrze zdawał sobie sprawę z jego tematu. Do tego Sąd Rejonowy podkreśla, iż świadek zeznając w trakcie rozprawy głównej nie pamiętał wielu szczegółów tego zdarzenia, odpowiadał w sposób niepewny. Tym samym Sąd Rejonowy uznał jego oświadczenia wiedzy jako niewiarygodne dla ustalenia faktu głównego to jest słów wypowiedzianych przezD. B.w trakcie rozmowy mającej miejsce w jego gabinecie w ostatnim dniu świadczenia pracy przezW. B..

Zeznania świadkaP. F.

Natomiast bardzo ograniczoną przydatność dla rozstrzygnięcia niniejszego procesu miały zeznania złożone przez świadkaP. F.. W tym miejscu także należy podkreślić zależność służbową tego świadka wobec oskarżonegoD. B.. Nadto świadek nie był uczestnikiem zdarzenia mającego miejsce w gabinecie dyrektoraZ.. Jego obecność w tym gabinecie miała się bowiem sprowadzić zaledwie do kilku sekund( w świetle zeznań świadka) po których to został wyproszony przez dyrektora. Co więcej zeznaniaP. F.w tym zakresie pozostają nie tylko sprzeczne z relacjąW. B.(o czym dalej) lecz także danymi przekazanymi przezW. Z.. Tutaj należy wskazać, iżW. Z.podał, iż opuścił gabinet na kilka sekund podczas gdyP. F.stwierdził, iż rozmowa miedzy nim a dyrektorem odbywała się niejako w progu przy otwartych drzwiach. Natomiast inną kwestią jest fakt, iż w świetle relacjiW. B.toP. F.miał się upewnić czyW. B.może wejść do pokoju zajmowanego przez prezesa. Okoliczność ta podważa relacje świadka jakoby kilka chwil później znów poszedł do tego samego pokoju z pytaniem o kwestie służbowe. Jednocześnie świadek ten nie miał innych istotnych informacji dla losów przedmiotowego postepowania. W związku z powyższym Sąd Rejonowy jedynie w niewielkim stopniu posłużył się owymi depozycjami w zakresie, w którym nie pozostawały one w sprzeczności z relacjąW. B..

karta karna oskarżonego, odpis dyplomu oskarżyciela prywatnego czy informacje o datach świadczenia przezW. B.stosunku pracy w marcu 2020 roku.

W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy uznał za przydatne i wiarygodne inne nieosobowe źródła dowodowe ujawnione podczas rozprawy głównej tj. kartę karną oskarżonego, odpis dyplomu oskarżyciela prywatnego czy informacje o datach świadczenia przezW. B.stosunku pracy w marcu 2020 roku. Treść przedmiotowych dokumentów w żaden sposób nie była kwestionowana w toku niniejszego procesu. Dokumenty te zostały przygotowane we właściwej formie, przez osoby do tego upoważnione. Stąd też Sąd w oparciu o nich poczynił część ustaleń faktycznych.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

D. B.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

D. B.został oskarżony o to, że w dniu 21 marca 2020 roku w godzinach pomiędzy 12:00 a 13:00 w(...) Sp. z. o.o.Zakładzie (...)przyulicy (...),(...)-(...) N., w gabinecie dyrektora technicznego p.Z.w trakcie rozmowy z pracownikiem(...) Sp. z o.o.W. B.ustnie pomówiłS. K.twierdząc, iżS. K.przy pisaniu rozprawy doktorskiej dopuścił się plagiatu, co nie odpowiada prawdzie i poniża oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej oraz naraża na utratę zaufania potrzebnego dla stanowiska Wójta GminyN.tj. o występek zart. 212 § 1 k.k.
Zgodnie z treściąart. 212 § 1 k.k.występku tego dopuszcza się ten kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Już literalna wykładnia przedmiotowego przepisu wskazuje, iż niniejszy czyn zabroniony jest typem powszechnym, które można popełnić tylko i wyłącznie przez działanie. Nie ulega zarazem wątpliwości, iż pomówić kogoś można nie tylko werbalnie lecz także za pomocą różnego rodzaju form sztuki, gestu. Oczywistym jest też, iż zniesławić można także w formie pytania w sytuacji gdy to właśnie chęć wybrzmienia określonej frazy danego pytania była intencją osoby je wypowiadającej. Sąd Rejonowy zważył, co istotne w tej sprawie, iż czyn ten nie zawiera w sobie materialnego substratu. Wbrew wypowiedziom nielicznych członków doktryny nie można więc twierdzić, iż do popełnienia tego występku niezbędny jest prawnie relewantny skutek w postaci zmiany w otaczającej nas rzeczywistości, obrazujący się w poniżeniu danej osoby lub spowodowaniu utraty przez nią zaufania niezbędnego do zajmowania danego stanowiska czy prowadzenia określonej działalności. Przestępstwo to jest bowiem typem formalnym i do realizacji jego znamion wystarczy aby treść pomawiającej wypowiedzi mogła w sposób potencjalny narazić na utratę zaufania bądź poniżyć. W tym miejscu trzeba zastrzec, iż owo znamię należy interpretować w sposób obiektywny, wolny od subiektywnych odczuć osoby pomawianej. Nadto ustawodawca odrębnie dookreślił znamię czasownikowe o kwestie modalizujące, wskazując na konieczność aby pomówienie dotyczyło właściwości jakieś osoby bądź jego zachowania. Oczywiście z uwagi na treśćart. 213 § 1 k.k.przestępstwa nie stanowi podniesienie zarzutu prawdziwego. Jednakże warto pamiętać, iż ów dowód prawdy obciąża w takim przypadku oskarżonego, który to winien wykazać, iż jego sformułowania odpowiadają prawdzie. Bezspornym jest zarazem, iż owego typu czynu zabronionego można dopuścić się tylko i wyłącznie umyślnie w obydwu postaciach zamiaru. Przy czym umyślność ta dotyczy nie prawdziwości owych twierdzeń formułujących, lecz faktu podniesienia zarzutu o charakterze zniesławiającym oraz potencjalnego efektu tych słów.
Przenosząc powyższe wskazania na grunt niniejszej sprawy Sąd Rejonowy nie miał żadnych wątpliwości, iż zachowanieD. B.wypełniło znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu występku. Mianowicie jak wskazano w ustaleniach faktycznychD. B.użył w trakcie rozmowy zW. B.słów, iż wójt gminyN.S. K.dopuścił się plagiatu podczas pisania pracy doktorskiej. Oczywistym jest więc fakt, iż tego rodzaju zdanie pomówiło oskarżyciela prywatnego o zachowanie, które nie tylko może w sposób realny poniżyćS. K.w opinii publicznej, lecz przede wszystkim narazić na utratę zaufania niezbędnego do piastowania funkcji wójta gminyN.. Bezsporne jest bowiem, iż tego rodzaju zachowanie stanowiące naruszenie czyichś praw autorskich stanowi przestępstwo, co uniemożliwia piastowanie zaszczytnej funkcji organu wykonawczego podstawowej jednostki samorządu terytorialnego. Brak jest też jakichkolwiek okoliczności wskazujących na nieumyślność działaniaD. B.. Oczywistym jest bowiem, iż oskarżony jako światły i wykształcony człowiek z pewnością doskonale wiedział, iż użycie takich słów może zdyskredytowaćS. K.jako piastuna organu. Tym samym należy przyjąć, iż działał on w zamiarze bezpośredni, Bez znaczenia dla wypełnienia znamion tego występku jest także fakt wąskiego audytorium tych wypowiedzi. Ustawodawca nie uzależnił bowiem odpowiedzialności karnej od zasięgu owych wypowiedzi, które wpływają rzecz jasna na stopień społecznej szkodliwości czynu lub z uwagi na swoją masowość mogą stanowić o typie kwalifikowanym określonym wart. 212 § 2 k.k.Jednocześnie oskarżony w żaden sposób nie próbował przedstawić dowodu prawdy, obrazującego jakoby faktycznieS. K.pisząc pracę doktorską dopuścił się plagiatu. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, iż wypowiedź oskarżonego wypełniła znamiona zarzucanego mu występku.
Stwierdzenie to implikowało ocenę stopnia karygodności tego zachowania, będącej przecież jednym z elementów konstrukcyjnych pojęcia przestępstwa. Kwantyfikatory stopnia społecznej szkodliwości zostały przez ustawodawcę wymienione wart. 115 § 2 k.k.Zgodnie z tym przepisem przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy stwierdził, iż zachowanie oskarżonegoD. B.było społecznie szkodliwe w stopniu nieznacznym, aczkolwiek wyższym od znikomego. Za brakiem możliwości przyjęcia znikomości stopnia społecznej szkodliwości tego czynu przemawiał przede wszystkim bardzo poważny charakter zarzutu podniesionego przezD. B.. Trzeba bowiem stwierdzić w sposób kategoryczny, iż oskarżenie o plagiat przy pisaniu pracy doktorskiej stanowi de facto oskarżenie o popełnienie przestępstwa. Co więcej owo oskarżenie zostało sformułowane wobec osoby piastującej ważny urząd publiczny. Zatem potencjalne negatywne skutki tego rodzaju pomówienia mogły przynieść daleko większe szkody dla oskarżyciela, aniżeli wyrażenie tego rodzaju osądu wobec osoby nie pełniącej funkcji publicznych. Co więcej w przedmiotowej sprawie nie wykazano jakichkolwiek okoliczności związanych z istnieniem choćby potencjalnego konfliktu między oskarżonym, a oskarżycielem, który to konflikt powodowałby formułowanie tego rodzaju zarzutów z uwagi na niechęć do swojego oponenta. Nadto należy zwrócić także uwagę na okoliczności niniejszej sprawy, gdzieD. B.nie był w żaden sposób sprowokowany przezW. B.i to on sam w sposób autonomiczny podjął decyzje o podważeniu autorytetu jakim cieszył się uW. B.oskarżyciel prywatny. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę, iż zdanie to zostało wypowiedziane w zaciszu gabinetu, przy bardzo wąskim audytorium. Nadto nie wykazano aby na skutek tych słów doszło do rozpowszechnienia tego pomówienia oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej. Przez to nie można twierdzić, iż stopień społecznej szkodliwości tego wykroczył poza stopień nieznaczności. Fakt ten sprawiał, iż z jednej strony czyn ten należało uznać za karygodny w rozumieniuart. 1 § 2 k.k., a równocześnie uprawniał do rozważenia zastosowania instytucji określonej wart. 66 § 1 k.k.tj. warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Czyn oskarżonego należało jednocześnie uznać za zawiniony w rozumieniu normatywnej teorii winy określonej wart. 1 § 3 k.k., gdyż w przedmiotowej sprawie nie zmaterializowały się jakiekolwiek okoliczności usprawiedliwiające brak posłuchu oskarżonego dla normy sankcjonowanej. Przeciwnie oskarżony jest osobą dorosłą, dobrze wykształconą, zdającą sobie sprawę z odpowiedzialności za wypowiadane słowa. Oskarżony do wypowiedzenia tych słów nie został w żaden sposób sprowokowany. W sprawie tej brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania poczytalnościD. B.w chwili popełnienia przypisanego mu czynu. Do tego oskarżony nie działał w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Zatem jego czyn był zawiniony, co skompletowało strukturę przestępstwa.
Jednocześnie Sąd Rejonowy miał na uwadze fakt, iż oskarżonyD. B.jest osobą niekaraną. Do tego trzeba mieć na względzie, iż stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu nie był znaczny. Także jako nieznaczny należy określić poziom jego winy. Dodatkowo przestępstwo zart. 212 § 1 k.k.jest zagrożone karami o charakterze nie izolacyjnymi. Stąd też zostały w tej sprawie spełnione przesłanki formalne do zastosowania wobecD. B.instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. W ocenie Sądu RejonowegoD. B., jego dotychczasowy sposób życia, posiadanie stałego i odpowiedzialnego zatrudnienia, pełnienie funkcji ojca rodziny dają dostateczną rękojmie, iż oskarżony pomimo umorzenia procesu karnego będzie w dalszym ciągu przestrzegał porządku prawnego. Przedmiotowy incydent był bowiem jedynie jednostkowym zdarzeniem w jego życiu i brak jest podstaw do czynienia twierdzeń o jego niepoprawności. Nie można też oskarżonego karać za realizacje przysługującego mu prawa do obrony i negowanie swojej odpowiedzialności karnej. Toteż Sąd pomimo stwierdzenia, iż czyn oskarżonego wypełnił znamiona przestępstwa zdecydował się umorzyć postępowanie karne na 2 letni okres próby. Okres ten jawi się jako wystarczający do zweryfikowania wyżej poczynione pozytywnej prognozy kryminologicznej. Brak jest powodów ażeby okres ten wydłużyć do okresu maksymalnego przewidzianego w polskim porządku karnym tj. okresu 3 lat.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne iśrodki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. B.

II

obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

W punkcie II wyroku Sąd Rejonowy orzekł wobecD. B.obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonemu za doznaną krzywdę poprzez zapłatę oskarżycielowi prywatnemuS. K.kwoty 3000 złotych w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na obligatoryjność brzmienia przedmiotowego przepisu. W świetleart. 67 § 3 k.k.sąd decydując się na warunkowe umorzenie postępowania jest zobligowany orzec o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, względnie obowiązku naprawienia szkody bądź nawiązki. Równocześnie normy prawa procesowego nakazują określenie w wyroku terminu spełnienia tego świadczenia. Sąd Rejonowy zarazem nie miał wątpliwości, iż swoim zachowaniemD. B.naruszył dobro osobiste oskarżyciela prywatnego w postaci jego czci zewnętrznej tj. dobrego imienia. Podstawą cywilno prawną tego świadczenia winien byćart. 24 k.c.w zw. zart. 448 k.c.Sąd Rejonowy nie ma bowiem wątpliwości, iż owo naruszenie dobrego imieniaS. K.wywołało u oskarżyciela posiłkową krzywdę, którą należało w tym postępowaniu w sposób całkowity skompensować. W tym miejscu należy podkreślić, iż oskarżony podniósł wobec swojego procesowego oponenta bardzo poważny zarzut, którego to rozpowszechnienie mogło zniweczyć karierę polityczną oskarżyciela. Co więcej należy wziąć pod uwagę, iżD. B.w żaden sposób nie został do tego czynu sprowokowanym. Jednocześnie stan majątkowy oskarżonego przeciwstawia się jakiemukolwiek miarkowaniu kwoty zadośćuczynienia. Tym samym mając na względzie fakt, iż kwota orzeczona tytułem obowiązku kompensacyjnego nie może pełnić jedynie czysto symbolicznego Sąd Rejonowy uznał, iżD. B.winien zapłacićS. K.kwotę 3000 złotych tytułem krzywdy doznanej przez oskarżyciela posiłkowego na skutek naruszenia jego dobrego imienia. Nie wolno jednocześnie zapominać, iż oskarżony jest bowiem osobą majętną, posiadającą stałe, dość wysokie zarobki. Tym samym spełnienie przez niego tego świadczenia w terminie wskazanym w orzeczeniu Sądu jest nie tylko realne, lecz także będzie stanowić wyraz odzwierciedlenia jego pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Z uwagi na fakt, iż wyrok ten nie był wyrokiem skazującym, lecz wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne brak było możliwości zrealizowania postulatów oskarżyciela zawartych w jego mowie końcowej. Literalna treśćart. 212 § 3 k.k.oraz215 § 11 k.k.wskazuje, iż orzeczenie nawiązki na cel społeczny jak również podanie wyroku do publicznej wiadomości jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku wydania wyroku skazującego. Wykładnia rozszerzająca tego unormowania byłaby analogią na niekorzyść sprawcy. Z uwagi na wąski charakter obowiązków, które można orzec w przypadku warunkowego umorzenia postepowania karnego brak było także możliwości uwzględnienia tych postulatów na mocyart 67 § 3 k.k.

7

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Wobec faktu, iż oskarżyciel prywatny złożył wniosek o zwrot kosztów przedmiotowego postepowania Sąd Rejonowy działając na zasadzieart. 627 k.p.k.w zw . zart. 629k.p.k.zasądził od oskarżonegoD. B.na rzeczS. K.wydatki poniesione przez niego tytułem reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika. Wysokość niniejszych wydatków wobec braku przedłożenia przez oskarżyciela jakichkolwiek dowodów ich poniesienia została określona w oparciu o stawki minimalne wskazane w rozporządzeniu ministra sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 23 października 2015 roku. Stawką podstawową za postępowanie jurysdykcyjne jest kwota 840 złotych. Natomiast z uwagi na fakt, iż sprawa przed sądem pierwszej instancji została rozstrzygnięta po dwóch terminach rozpraw, kwota bazowa została powiększona o 20 % tj. 168 złotych.E.Sąd Rejonowy w punkcie III wyroku zasądził odD. B.na rzeczS. K.kwotę 1008 złotych.

IV

W przedmiotowej sprawie z uwagi na dość dobrą sytuacje majątkową oskarżonego, a także brak istotnych względów natury słusznościowej Sąd Rejonowy oparł orzeczenie o kosztach sądowych w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Natomiast wysokość przedmiotowych kosztów wynikała zart. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnychoraz wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w toku tego procesu, na które to składał się ryczałt za doręczenia i kartę karną. Dlatego też w punkcie IV uzasadnianego orzeczenia Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonegoD. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 50 złotych wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Podpis