Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 684/21
Data wyroku: 2021-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 2 kpw

Sygn. akt II Ka 684/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 grudnia 2021r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Półtorak
Protokolant st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz
po rozpoznaniu dnia 16 grudnia 2021r.
sprawyJ. S. (1)
obwinionego z art. 116 § 1 a kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 20 maja 2021r., sygn. akt II W 162/21

I
wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 50 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 684/21

UZASADNIENIE
J. S. (1)obwiniony był o to, że w dniu 9 grudnia 2020 roku około godziny 12:15 wŁ.woj.(...)w Sądzie Rejonowym przyul. (...)nie przestrzegał obowiązku zakrywania ust i nosa określonego w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 2091 z późn. zm.), to jest oczyn z art. 116 § 1a kw.
Wyrokiem z dnia 20 maja 2021r. Sąd Rejonowy w Łukowie orzekł:

I
obwinionegoJ. S. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 9 grudnia 2020 roku około godziny 1215wŁ.w województwie(...), w budynku Sądu Rejonowego przyul. (...)nie przestrzegał obowiązku zakrywania ust i nosa określonego treścią § 25 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 2132), to jest wykroczenia wyczerpującego znamiona art. 116 § 1a kw i za czyn ten na podstawie art. 116 § 1a kw w zw. z art. 24 § 3 kw wymierzył mu karę 500 złotych grzywny;

II
na podstawieart. 119 § 1 kpwzasądził od obwinionegoJ. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości w kwocie 170 złotych, w tym 50 złotych tytułem opłaty sądowej.

Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając go w całości „z uwagi na brak zaistnienia czynu zabronionego”. Skarżący nie zawarł w apelacji stricte zarzutów odwoławczych, niemniej z treści uzasadnienia tego środka odwoławczego wynika, że kwestionuje on ustalenia sądu, zgodnie z którymi, w czasie i w miejscu opisanym w zarzucie nie zakrywał ust i nosa. Podnosił także, że posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zwalniające go z obowiązku zakrywanie ust i nosa.
W apelacji zawarty był wniosek o „uchylenie” wyroku i uniewinnienie obwinionego od stawianego mu zarzutu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W szczególności nie można się zgodzić z zarzutem, jakoby sąd I instancji błędnie ustalił, iż obwiniony w trakcie zajścia, które miało miejsce w dniu 9 grudnia 2020r. w budynku Sądu Rejonowego nie zakrywał ust oraz nosa. Takie ustalenia sąd meriti poczynił na podstawie zeznańM. Ś.orazP. B.(funkcjonariusza policji oraz pracownika ochrony), którzy bezpośrednio obserwowali zachowanie obwinionego. Z ich zeznań wynika, iż w trakcie pobytu w budynku sądu przez pewien okres czasuJ. S. (1)nie zakrywał ust oraz nosa i to nie tylko maseczką, ale innym przedmiotem dopuszczonym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 1 grudnia 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (tj. przy użyciu odzieży lub jej części, maski, maseczki, przyłbicy albo kasku ochronnego - § 25 Rozporządzenia). Przywołane wyżej zeznania świadków nie są jedynym dowodem na takie ustalenie, ponieważ na wniosek obwinionego – Sąd Okręgowy w trakcie postępowania odwoławczego zwrócił się o nagranie z monitoringu Sądu Rejonowego w Łukowie dot. przedmiotowego zdarzenia. Z tego, niewątpliwie jak najbardziej obiektywnego dowodu, z którym zapoznał się Sąd Odwoławczy wynika, że faktycznie, do pewnego momentuJ. S.zasłaniał twarz przedmiotem przypominającym chustkę, jednak pod koniec zajścia zaniechał tego i z odkrytą twarzą wszedł do holu budynku. Tak więc nie może być wątpliwości, że postąpił niezgodnie z przywołanym już wyżej Rozporządzeniem Rady Ministrów z 1 grudnia 2020r., a w szczególności §25 ust. 1 pkt 2 d, który wymagał zakrywania ust i nosa m.in. w budynkach użyteczności publicznej przeznaczonych na potrzeby wymiaru sprawiedliwości, a który to akt prawny wszedł w życie 02 grudnia 2020r. I takie też zachowanie zasadnie zostało obwinionemu przypisane, co penalizowane jest przez art. 116 § 1 a kw. Dlatego merytorycznego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 22 maja 2020r., na które obwiniony powołuje się w apelacji, albowiem wniosek o ukaranie nie zarzucał naruszenia tego zarządzenia, ale aktu prawnego o charakterze generalnym, jakim jest przywołane wyżej rozporządzenie.
W żaden też sposób, czy to na etapie postępowania I-instancyjnego, czy też w II instancji obwiniony nie wykazał, aby był w kręgu osób, które zwolnione są z obowiązku zasłaniania ust i nosa. Na pewno nie uprawnia go do tego posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności, ponieważ zgodnie z §25 ust. 3 pkt są to osoby z całościowymi zaburzeniami rozwoju zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym, znacznym albo głębokim, jak również osoby mające trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust lub nosa. Brak jest przesłanek do uznania, żeJ. S. (1)mieści się w kręgu wymienionych wyżej osób (nie cierpi na zaburzenia psychiczne, a chociażby z nagrania z monitoringu wynika, iż do pewnego momentu nie sprawiało mu problemu zakrywanie ust i nosa).
Odnośnie zastrzeżeń skarżącego do sposobu zachowania pracowników ochrony Sądu Rejonowego w Łukowie to stwierdzić należy, że kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie jest ona jej przedmiotem. To bowiem oceną zachowania obwinionego w zakresie nieprzestrzegania przepisów obowiązujących w stanie epidemii zajmował się sąd, a nie niewłaściwym – w jego przekonaniu – zachowaniem pracowników ochrony. Jeżeli obwiniony widział w tym zakresie jakieś nieprawidłowości winien wystąpić ze stosowną interwencją do Prezesa Sądu Rejonowego w Łukowie i jak wynika z treści apelacji z takiej możliwościJ. S.skorzystał.
Przy tak ustalonym prawidłowo stanie faktycznym, Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do zakwestionowania dokonanej przez sąd I instancji prawno-karnej oceny zachowania przypisanegoJ. S., który nie przestrzegając nakazów nałożonych Rozporządzeniem Rady Ministrów z 1.12.2020r. zrealizował tym samym znamionaart. 116§1 akw. W kwestii zgodności tego przepisu zkonstytucjąSąd Okręgowy w Siedlcach niejednokrotnie się już wypowiadał, w tym m.in. w sprawie II Ka 776/21, która również toczyła się przeciwkoJ. S. (1)i zaprezentowane tam stanowisko w zupełności sąd - w składzie personalnym rozpoznającym przedmiotową sprawę - podziela.
Na str. 14 apelacji skarżący przytoczył 3 akty prawne, w tym 2 z zakresu prawa międzynarodowego, jednakże nie sprecyzował, w jakim aspekcie miałyby się one odnosić do niniejszej sprawy i nie sformułował o nie zarzutów odwoławczych.
Mając powyższe na względzie, na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw.art. 109 § kpw, 636§1 kpkw zw. zart. 121§1 kpw, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.