Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1185/20
Data wyroku: 2021-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc

Sygn. akt III Ca 1185/20

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 marca 2020 r., wydanym w sprawie z wnioskuJ. M. (1),K. M.z udziałemB. B.,L. S.,I. M.o zasiedzenie, sygn. akt I Ns 441/18, Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi:

1
stwierdził, żeJ. M. (1)nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2010 roku udział w wysokości ¼ w prawie własności nieruchomości położonej wŁ.przyulicy (...), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prowadziksięgę wieczystą (...), w miejsce części udziału który przysługuje małżonkomH.iA. P.;

2
oddalił wniosek w pozostałym zakresie;

3
ustalił, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w oparciu o poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, z których wynika, że:
H.iJ.małżonkowieM.orazH.iA.małżonkowieP.zakupili w dniu 20 maja 1964 roku udziały – po 1/2 części – w nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...)(dawniej: gminaA.,ulica (...)) oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)o powierzchni 1181 m2, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi prowadziksięgę wieczystą KW (...).H. M.iH. P.byli rodzeństwem, zakup nieruchomości został sfinansowany przez ich rodziców w zamian za dożywotnią opiekę i utrzymanie. Na działce wzniesiono drewniany dom.
Około roku 1970 na działce został wybudowany murowany budynek, w którym zamieszkali małżonkowieJ.iH. M.razem z synemJ.i rodzicamiH. M.(J.iJ. P. (1)). W starym drewnianym domu zamieszkiwali małżonkowieP.wraz z córkami, aż do czasu ich wyprowadzki do mieszkania w blokach około roku 1973.
J. M. (1), synH.iJ. M. (2),urodził się (...). W dniu 16 kwietnia 1988 roku zawarł związek małżeński zI. G.(po ślubieM.).
K. M., synJ. M. (1),urodził się (...).
L. S., córkaH.iA. P.,urodziła się (...). Od 1983 roku pozostaje w związku małżeńskim zM. S..
B. B., córkaH.iA. P.,urodziła się (...).
J. P. (2)zmarł w 1982 roku.J. P. (1)zmarła 14 października 1989 roku. Do swojej śmierci zamieszkiwali na nieruchomości przyul. (...).
Umową darowizny z dnia 12 sierpnia 1997 rokuJ.iH.małżonkowieM.podarowali należący do nich udział w nieruchomości (wynoszący 1/2 części) na rzecz synaJ. M. (1)i wnukaK. M.w równych częściach (po 1/4 części).
Po wyprowadzce do mieszkania w blokach małżonkowieP.przyjeżdżali jeszcze na teren nieruchomości przyul. (...)na zaproszenie rodzinyM., w tym na uroczystości rodzinne. Również małżonkowieM.odwiedzali rodzinęP.w ich mieszkaniu.
Po śmierciH. P.w 1985 roku kontakt pomiędzy rodzinąP.aM.praktycznie się zerwał.A. P.ani jej córkiL. S.iB. B.nie przyjeżdżały na nieruchomość, nie zwracały się o wydanie kluczy, nie odwiedzały takżeJ. P. (1), nie były obecne na jej pogrzebie.
Po opuszczeniu nieruchomości w 1973 roku przez rodzinęP., małżonkowieJ.iH. M., a z biegiem czasu również ich synJ., decydowali o sposobie użytkowania działki, a także przeprowadzali remonty, naprawy, dokonywali inwestycji. W starym (drewnianym) domu został wymieniony dach, instalacja elektryczna, podłogi, okna, rozebrany został piec kaflowy i weranda.J. M. (2)urządził w starym domu bibliotekę i trzyma tam swoje zbiory książkowe. Nowy (murowany) dom został rozbudowany o poddasze, ocieplono go, podłączono gaz i kanalizację. Na podwórku przed domem położono kostkę brukową. Wyremontowany został garaż (wymieniony dach), dobudowano budynki gospodarcze (warsztat, w którymJ. M. (1)trzyma narzędzia), rozebrano szopę na drewno. Postawiono ogrodzenie, wymieniono furtkę i bramę. W ogrodzie został usypany skalniak, oczko wodne, posadzone zostały drzewa i krzewy.
RodzinaP.nie partycypowała finansowo ani osobiście w nakładach czynionych nie nieruchomość.
I. M.bywała na terenie nieruchomości od 1986 roku, zaś w 1988 roku zamieszkała tam razem z mężemJ. M. (1).
Od lat 80. jedynieJ.iH. M., a następnieJ. M. (1)(od 2000 roku) płacili podatek od nieruchomości za działkę przyul. (...)wŁ.. MałżonkowieP.nie przekazywali żadnych kwot na opłacanie należności publicznoprawnych.
Nieruchomość została podłączona do miejskiej sieci wodociągowej.J. M. (2)(w 1992 roku) zawarł umowę zZakładem (...)wŁ., której przedmiotem było dostarczanie wody do nieruchomości oraz odprowadzanie ścieków i wód opadowych. W roku 2003 umowę o zaopatrzenie w wodę zawarłJ. M. (1), zaś w 2012 i 2015 roku umowy podpisali zarównoJ. M. (1), jak iK. M..
J. M. (2)w latach 80. dokonywał opłat za wykonanie usług kominiarskich.H. M., a następnieJ. M. (1)(w 2011 r.) zawierali umowy z(...)wŁ.na odbiór odpadów stałych z nieruchomości.
W 2013 rokuJ. M. (3)zawarł umowę zR.na dzierżawę pojemników na odpady i wywóz śmieci.
J. M. (2)orazJ. M. (1)zawierali z(...) Zakładem (...)umowy o świadczenie usług przesyłowych i sprzedaż energii elektrycznej do nieruchomości (w 2001 i 2002 roku).
W 2002 roku nieruchomość została podłączona do instalacji telekomunikacyjnej.
W 2011 roku wykonano przyłącze kanalizacji sanitarnej do nieruchomości.
W 2014 roku wybudowano na nieruchomości instalację gazową. W dniu 17 października 2014 rokuJ. M. (1)zawarł umowę z(...)na dostawę paliwa gazowego do nieruchomości.
Sąd Rejonowy dokonał powyższych ustaleń na zgromadzonej dokumentacji (umowach, decyzjach administracyjnych, pokwitowaniach zapłaty, wydrukach z historii rachunku bankowego, aktach stanu cywilnego, odpisie zwykłym księgi wieczystej), dowodzie z przesłuchania wnioskodawcówJ. M. (1),K. M.i uczestniczkiI. M.oraz uczestnikówL. S.iB. B., a także zeznaniach świadkówJ. M. (2),J. K.,Z. M.iH. M.(w zakresie, w jakim dał im wiarę).
Sąd Rejonowy dał wiaręJ. M. (1),J. M. (2)orazH. M.co do tego, że rodzice wnioskodawcy, a z czasem również on sam po wyprowadzce rodzinyP.zarządzali nieruchomością, remontowali i modernizowali znajdujące się na niej naniesienia, zawierali umowy z dostawcami mediów, finansowali przeprowadzane inwestycje i płacili podatki, zaś członkowie rodzinyP.przyjeżdżali na nieruchomość jako goście na zaproszenie gospodarzy. Fakt przeprowadzenia licznych remontów został potwierdzony zeznaniami świadkówJ. K.iZ. M., które są bezpośrednimi sąsiadami wnioskodawców i mieszkają w tym miejscu od kilkudziesięciu lat, a więc mają dużą wiedzę na temat zmian zachodzących w najbliższym otoczeniu ich domów. Co do zasady zeznania te są spójne i wzajemnie się potwierdzają. Jedyna rozbieżność, jakiej można by się doszukać dotyczy wypowiedziZ. M., która stwierdziła, że „budynek murowany był wybudowany taki jak jest dzisiaj”, gdy tymczasemH. M.wspomina o tym, że „w nowym budynku dostawione było poddasze”, a takżeJ. K.zeznała, że „budynek murowany był w latach 90-tych rozbudowany o piętro”. Sąd Rejonowy przyjął, że faktycznie doszło do rozbudowy murowanego domu mieszkalnego, a powyższa nieścisłość wynika z upływu czasu i zatarcia się części wspomnień. Wskazują na to także fotografie rodzinne obejmujące kadrem ten budynek wykonane w różnym czasie.
Sąd Rejonowy nie dał wiary twierdzeniomL. S.iM. S., którzy zaprzeczali tak szerokiemu zakresowi zmian wprowadzanych na działce, gdyż ich zeznania nie były spójne wewnętrznie.
Twierdzenia wnioskodawców dotyczące ponoszenia kosztów utrzymania nieruchomości znalazły potwierdzenie w zeznaniachJ. M. (1),J. M. (2)orazH. M.oraz załączonych do akt dokumentów w postaci umów z dostawcami mediów oraz wyciągów z historii rachunku bankowego i potwierdzeń wpłaty podatku. Wykazane zostało również, iż członkowie rodzinyM.korzystali z usług kominiarskich oraz zawierali umowy związane z wywozem odpadów. Skrupulatnie zostały też udowodnione wpłaty na poczet podatku od nieruchomości.
Sąd I instancji dał wiarę twierdzeniomJ. M. (3)iH. M.również co do tego, że małżonkowieP.wyprowadzając się z nieruchomości do mieszkania w blokach zostawili drugiej rodzinie klucze do domu. Żadna z pozostałych przesłuchiwanych osób nie podważyła wprost tego faktu. UczestniczkaL. S.stwierdziła, że mogło tak być, iż rodzice oddali klucze od drewnianego domu, a nadto, że ani ona ani matka nie zwracały się później o wydanie kluczy. Mąż uczestniczkiM. S.także nie pamiętał, kto posiadał klucze do nieruchomości.
Wskazał, iż poza zakresem ustaleń Sąd pozostawił kwestię konfliktu rodzinnego jako niemogącą mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
W świetle tak poczynionych ustaleń, Sąd Rejonowy uznał, że w oparciu oart. 172 k.c., wniosek o zasiedzenie prawa własności nieruchomości zasługuje na uwzględnienie w odniesieniu do jednego z wnioskodawców.nJan iH. M.od 1 stycznia 1980 roku, a od 12 sierpnia 1997 roku wnioskodawcyJ. M. (1)iI. M.jako ich następcy prawni, pozostawali posiadaczami samoistnymi udziału 1/4 części nieruchomości przyul. (...)należącego pierwotnie doH.iA. P.. Dokonywali oni na nieruchomości czynności, których mógłby dokonywać właściciel, a więc przede wszystkim samodzielnie decydowali o wszelkich remontach i modernizacjach dokonywanych nie nieruchomości, przeprowadzali je i finansowali, korzystali z całego terenu działki (w tym drewnianego domu zajmowanego wcześniej przez rodzinęP.oraz ogrodu), płacili podatek od nieruchomości w pełnej wysokości, zawierali umowy na dostawę mediów, odbiór odpadów. Nadto małżonkowieP.po wyprowadzce oddaliJ.iH. M.klucze, zaakceptowali więc fakt, że od teraz to oni będą swobodnie decydować o wykorzystaniu nieruchomości.
W toku postępowania nie zostały przedstawione żadne umowy, pokwitowania wzajemnych rozliczeń, korespondencja wskazująca na posiadanie zależne.
W ocenie Sądu Rejonowego przesłanka samoistności posiadania nie zaistniała w odniesieniu doI. M.iK. M., w konsekwencji czego w tym zakresie wniosek podlegał oddaleniu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie zart. 520 § 1 k.p.c.
Apelację od powyższego postanowienia wniosła uczestniczkaL. S., zaskarżając je w zakresie punktu 1. postanowienia w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
-art. 234 k.p.c.w zw. zart. 232 k.p.c.poprzez nieuzasadnione przerzucenie z wnioskodawcy na uczestniczkę ciężaru dowodu w zakresie wykazania okoliczności samoistnego posiadania, bądź jego braku, podczas gdy domniemanie z przepisuart. 339 k.c.ulega ograniczeniu w sprawie o zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości;
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną w miejsce swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań świadków w osobachJ.orazH. M.i przyjęcie bezkrytycznie za wiarygodne ich twierdzeń, dotyczących okoliczności wyprowadzenia się z nieruchomości objętej wnioskiem przez małżonkówP., podczas gdy osoby te są osobami żywo zainteresowanymi rozstrzygnięciem sprawy na korzyść wnioskodawcyJ. M. (1), który jest ich synem;
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez pominięcie zeznań uczestniczki postępowaniaL. S.oraz świadkaM. S.w zakresie w jakim zeznawali oni na okoliczność relacji rodzinnych łączących ich z rodziną wnioskodawcy, przyjmując, iż okoliczności te są nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy podczas gdy okoliczności te mają znaczenie dla częstotliwości pojawiania się na nieruchomości przez uczestniczki postępowania w szczególności przezL. S.;
-art. 339 k.c.w zw. zart. 6 k.c.poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że domniemanie wynikające zart. 339 k.c.stosuje się bez żadnych ograniczeń w sprawie o zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na osobie, która twierdzi odmiennie,
-art. 336 k.c.poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, żeJ.iH. M.a także ich następca wnioskodawcaJ. M. (1)posiadali samoistnie udział we współwłasności nieruchomości objętej wnioskiem, podczas gdy mimo ciążącego na wnioskodawcy ciężaru dowodu nie wykazał on tej okoliczności ponad wszelką wątpliwość,
-art. 172 k.c.w związku zart. 336 k.c.i338 k.c.poprzez przyjęcie, iż mimo braku samoistnego posiadania i sprawowania władztwa nad nieruchomością jako dzierżyciel wnioskodawcaJ. M. (1)nabył w drodze zasiedzenia udział we współwłasności nieruchomości objętej wnioskiem,
- sprzeczność istotnych ustaleń Sądu ze zgromadzonym materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że:
a)J.iH. M.oraz ich następca wnioskodawcaJ. M. (1)posiadali samoistnie udział we współwłasności nieruchomości objętej wnioskiem, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza ziszczenia się tej przesłanki wskutek braku zaoferowania przez wnioskodawcę dowodów potwierdzających ponad wszelką wątpliwość jego stanowiska, jak również z samych zeznańJ.orazH. M.nie wynika także fakt manifestacji zmiany sposobu posiadania wobec współwłaścicieli małżonkówP.,
b) poczynione na przestrzeni lat przez wnioskodawcę oraz jego poprzedników prace na nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie stanowią swoistą manifestację oraz uzewnętrznienie zmiany sposobu posiadania niezbędnego do stwierdzenia zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości, podczas gdy wnioskodawca nie zaoferował Sądowi praktycznie żadnych nie budzących wątpliwości dowodów na powyższe okoliczności,
W świetle tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o zmianę postanowienia w zaskarżonym zakresie i oddalenie wniosku uczestnikaJ. M. (1)o zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2010 r. udziału w wysokości ¼ w prawie własności nieruchomości położonej wŁ.przyulicy (...), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi prowadziksięgę wieczystą (...), w miejsce części udziału, który przysługuje małżonkomH.iA. P., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji. Wniosła też o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestników postępowania zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych w postępowaniu przed Sądem I oraz II Instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, żeart. 378 § 1 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.nakłada na sąd odwoławczy obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w granicach apelacji, co oznacza nakaz wzięcia pod uwagę wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. Granice apelacji wyznaczają ramy, w których sąd odwoławczy powinien rozpoznać sprawę na skutek jej wniesienia, określają je sformułowane w apelacji zarzuty i wnioski, które implikują zakres zaskarżenia, a w konsekwencji kognicję sądu apelacyjnego (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2015 r., V CSK 677/14, nie publik.). Jednocześnie w świetle uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r. sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania (III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55).
Najpierw zatem należy rozpoznać zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż jedynie w przypadku uznania, że postępowanie dowodowe nie było dotknięte wadami, można przyjąć, że prawidłowo został ustalony stan faktyczny w sprawie. Ponieważ zaś prawna kwalifikacja stanu faktycznego jest pochodną ustaleń, o prawidłowym zastosowaniu bądź niezastosowaniu prawa materialnego można mówić dopiero wówczas, gdy ustalenia stanowiące podstawę wydania zaskarżonego wyroku pozwalają na ocenę tej kwestii (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2002 r. IV CKN 1532/00. Lex nr 78323). Prawidłowe zastosowanie prawa materialnego może mieć z kolei miejsce jedynie do niewadliwie poczynionych ustaleń faktycznych.
Przechodząc do oceny zarzutów stawianych w apelacji uczestniczki postępowania podkreślenia wymaga, że w odniesieniu do zarzutów naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.koniecznym było wykazanie, iż Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Analiza akt niniejszej sprawy podstaw do formułowania takiego stwierdzenia zaś nie daje. Dla podważenia dokonanej przez Sąd I Instancji oceny dowodów oraz poczynionych w oparciu o nią ustaleń nie jest wystarczające wskazanie, że zgromadzone dowody pozwalają na wyciągnięcie odmiennych wniosków, co do okoliczności faktycznych danej sprawy. Z pewnością zaś zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może polegać tylko na przedstawieniu własnych, zadowalających dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystnej dla niego oceny materiału dowodowego w oderwaniu od całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przypomnienia wymaga również, że przy zróżnicowanym i sprzecznym co do treści materiale dowodowym, o treści ustaleń faktycznych decyduje ostatecznie przekonanie sądu. Jeżeli w sprawie istnieją dwie grupy przeciwstawnych dowodów, ustalenia faktyczne z konieczności muszą pozostawać w sprzeczności z jedną z nich. W takiej sytuacji, jaka zaistniała w niniejszym sporze, sąd orzekający w ramach i granicach swobodnej oceny dowodów ma prawo eliminacji pewnych dowodów, poprzez uznanie, że pozbawione są one wiarygodności albo, że nie są istotne. Jeżeli przy tym stanowisko swoje w zakresie dokonanych wyborów uzasadni w sposób zgodny z intencjąart. 233 § 1 k.p.c., to nie dopuszcza się jego naruszenia. W związku z powyższym nie sposób stwierdzić, aby Sąd I instancji nie sprostał, w ocenie Sądu Okręgowego, standardom dotyczącym oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych.
Nietrafionym jest również zarzut naruszeniaart. 234 k.p.c.w zw. zart. 232 k.p.c., albowiem Sąd I instancji miał na uwadze fakt, iż przedmiotem niniejszego postępowania było zasiedzenie udziału należącego do innego współwłaściciela nieruchomości. Sąd Rejonowy, jak sam wskazał, w treści uzasadnienia, miał na względzie to, że dopuszczalna możliwość zasiedzenia udziału w nieruchomości przez współwłaściciela, wymaga właśnie od współwłaściciela żądającego stwierdzenia zasiedzenia idealnego udziału innego współwłaściciela, udowodnienia, że zmienił on (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia zart. 206 k.c.i uzewnętrznienia tej zmiany wobec współwłaścicieli. Nie ma tu zatem mowy, tak jak twierdzi skarżąca, o nieuzasadnionym przerzucaniu z wnioskodawcy na uczestniczkę ciężaru dowodu w zakresie wykazania okoliczności samoistnego posiadania, bądź jego braku. Sąd Rejonowy zasadnie podkreślił, że to współwłaściciel musi swoim zachowaniem zamanifestować, że posiada rzecz ponad swoje prawo wynikające ze współwłasności i ma wolę odsunięcia od realizacji praw do tej rzeczy innych współwłaściciel (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2010 r. III CSK 300/09). Musi ono wiązać się z podjęciem takich zachowań, które dla zewnętrznego obserwatora stanowić będą wyraźny sygnał, że współwłaściciel poszerzył zakres swojego posiadania.
Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, którego ocena nie została skutecznie zakwestionowana,J.iH. M.po wyprowadzce rodzinyP.podjęli szereg działań, które wyraźnie zasygnalizowały ich wolę władania całą nieruchomością. Przejęli od współwłaścicieli klucze do starego domu, wyremontowali i zaadaptowali drewniany dom na własne potrzeby, zagospodarowali otoczenie domu (ogród, podjazd, ogrodzenie). Zakwestionowali tym samym ukształtowany na przestrzeni lat wcześniejszy podział nieruchomości do wspólnego używania. Te zachowania dostatecznie wskazują, żeJ.iH. M.traktowali całą działkę jako swoją własność i nie zamierzali ponownego dopuszczać małżonkówP.do wykonywania ich praw wynikających współwłasności.
W świetle powyższego, nie sposób również mówić o trafności zarzutu naruszeniaart. 339 k.c.w zw. zart. 6 k.c.
Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iżJ.iH. M.od 1 stycznia 1980 roku, a od 12 sierpnia 1997 roku wnioskodawcyJ. M. (1)jako ich następca prawny, pozostawali posiadaczami samoistnymi udziału 1/4 części nieruchomości przyul. (...)należącego pierwotnie doH.iA. P.. Dokonywali oni na nieruchomości czynności, których mógłby dokonywać właściciel- samodzielnie decydowali o wszelkich remontach i modernizacjach dokonywanych na nieruchomości, przeprowadzali je i finansowali, korzystali z całego terenu działki (w tym drewnianego domu zajmowanego wcześniej przez rodzinęP.oraz ogrodu), płacili podatek od nieruchomości w pełnej wysokości, zawierali umowy na dostawę mediów, odbiór odpadów. MałżonkowieP.oddającJ.iH. M.klucze do spornej nieruchomości, zaakceptowali fakt, że od teraz to oni będą swobodnie decydować o wykorzystaniu nieruchomości. Pomimo, licznych zmian na nieruchomości, rodzinaP.nie żądała przywrócenia stanu poprzedniego czy wydania nieruchomości. Sąd Rejonowy ma rację stwierdzając, że wyrażenie dezaprobaty z powodu zachowania nowych gospodarzy (związanej z pewnym przywiązaniem czy sentymentem do miejsca i przedmiotów) nie jest wystarczające z punktu widzenia prawnego, aby uznać, iż władztwo nad nieruchomością było nadal przez małżonkówP.wykonywane. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, w sprawie nie zostały przedstawione żadne umowy, pokwitowania wzajemnych rozliczeń, korespondencja wskazująca na posiadanie zależne. Nikt, poza mężem skarżącej, który, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, nie mógł być świadkiem ustaleń, a wiedzę mógł czerpać jedynie z relacji swojej żony i teściów, nie potwierdził faktu istnienia ustaleń co do zarządu nieruchomością przyul. (...)czynionych pomiędzy rodzinąP.a rodzinąM.. Zaprzeczyli temu członkowie rodzinyM., jak również sąsiadkaZ. M., która wskazała, żeA. P.nieruchomość nie obchodziła i nie chciała być na wsi.
W związku z powyższym nie sposób stwierdzić, jak oczekuje tego skarżąca, iż wnioskodawca nie wykazał samoistnego posiadania udziału we współwłasności, a w konsekwencji, że zarzut naruszeniaart. 336 k.c.i kolejno zarzut naruszeniaart. 172 k.c.w związku zart. 336 k.c.i338 k.c.jest uzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy oddalił apelację uczestniczki w oparciu oart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono przyjmując, że w sprawie znajduje zastosowanieart. 520 § 1 k.p.c.