Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 315/19
Data wyroku: 2021-08-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys, Sędzia Sądu Okręgowego Anna Nowakowska
Słowa kluczowe: Kradzież z włamaniem, Przestępczość zorganizowana
Podstawa prawna: art.279§1 kk, art.442§2 kpk, art.258§1 kk, art.44§5 kk

Sygn. akt  II A Ka 315/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 sierpnia 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Apelacyjnego Ewa Leszczyńska-Furtak (spr.)
Sędziowie: Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys
Sądu Okręgowego  Anna Nowakowska
Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Kamińska
przy udziale prokuratora Ireneusza Czopka
po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2021 r.
sprawy:
J. K.,urodz. (...)wW., synaZ.iT. z domu Ś.,
oskarżonego o czyny zart. 258 § 1 kkoraz zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 12 kk;
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt VIII K 112/14

I
na podstawieart. 105 § 1, 2 i 3 kpkprostuje oczywistą omyłkę pisarską w zarzucie 2)h wstępnej części wyroku w ten sposób, że w miejsce roku „2006” wpisuje rok „2004”;

II
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

- wpunkcie II(drugim) za podstawę skazania i wymiaru kary przyjmuje w zw. zart. 4 § 1 kkpowołane tam przepisy w stanie prawnym przed zmianą wprowadzoną z dniem 8 czerwca 2010 r. na mocy ustawy zmieniającej Kodeks karny z dnia 5 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009.206.1589, art. 1) i orzeczoną karę grzywny obniża do wymiaru 300 (trzystu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięciuset) złotych.
- uchyla zawarte w punkcie III (trzecim) orzeczenie przepadku części równowartości przedmiotów pochodzących z przestępstwa;

III
w pozostałej części zaskarżonej wyrok utrzymuje w mocy;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarb Państwa wydatki w postępowaniu odwoławczym oraz opłatę za obie instancje w kwocie 30.400 (trzydziestu tysięcy czterystu) złotych.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 315/19

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. VIII K 112/14

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońców

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części skazującej

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut obrazy prawa procesowego

1
Art. 391 § 1 kpk- pogwałcenie zasady bezpośredniości poprzez odstąpienie od przesłuchania świadków zdarzeń, w tym współoskarżonych, skazanych w innych postępowaniach, a także – według aktu oskarżenia – sprawcy kierowniczego, poprzestając jedynie na przesłuchaniu 3 świadków, mimo wniosku prokuratora w akcie oskarżenia o przesłuchanie ich przed sądem.

2
Art. 7 kpkorazart. 410 kpk– poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniomM. K. (1)iR. W., pomimo, że treść ich zeznań, która pozostaje w sprzeczności z zeznaniami innych świadków, oceniana przez pryzmat zasad logicznego rozumowania w kontekście całego materiału dowodowego nie pozwala na taką ocenę.

3
Art. 7 kpkorazart. 410 kpk– poprzez przyjęcie, że oskarżony uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, a nawet wspólnie zW. M.nią kierował, pomimo, że materiał dowodowy, wskazujący w szczególności na istnienie głębokiego, wieloletniego konfliktu między nimi, wykluczało współpracę i nie pozwalało na powyższe ustalenie.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny 1, 2, 3.

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1
Zarzut obrazyart. 391 § 1 kpkjest oczywiście niezasadny w sytuacji, gdy podstawę ujawnienia depozycji świadków stanowił przepisart. 442 § 2 kpk, a Sąd I instancji procedując w ramach ponownego rozpoznania sprawy, upoważniony jest jego normą do poprzestania na ujawnieniu tych dowodów, których Sąd odwoławczy nie uznał za mające wpływ na uchylenie wyroku. Przepisart. 442 § 2 kpkwprowadza zatem wyjątek od zasady bezpośredniości, dopuszczając możliwość odstąpienia od przeprowadzenia dowodów na rozprawie i poprzestania na ich ujawnieniu (odczytaniu bądź uznaniu za ujawnione bez odczytania –art. 394 § 2 kpk), gdy nie miały wpływu na treść wyroku, niezależnie od unormowańart. 391 § 1 i 2 kpk, czyart. 392 § 1 kpk.
I jakkolwiek na tym można by w zasadzie poprzestać, to celowym jest odwołanie się do uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. V KK 268/13, którym w wyniku kasacji wywiedzionych przez obrońców oskarżonegoJ. K.orazA. W., uchylono w odniesieniu do oskarżonegoJ. K.wyroki sądów obu instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w I instancji.
Nie negując, iż powodem uchylenia wyroków była bezwzględna przyczyna odwoławcza, podkreślić trzeba, iż tym samym wyrokiem Sąd Najwyższy uznał za oczywiście bezzasadną kasację wywiedzioną na korzyśćA. W., skazanie którego oparto na materiale dowodowym częściowo pokrywającym się z tym, który odnosił się do zarzutów stawianychJ. K.. Oznacza to, Sąd Najwyższy nie stwierdził uchybień w sposobie przeprowadzenia dowodów, poza tymi, do których wprost odniósł się w uzasadnieniu, dając jednoznaczny wyraz przekonaniu o braku potrzeby powtarzania wszystkich czynności dowodowych. Jakkolwiek bowiem pozostałe zarzuty kasacyjne uznano za bezprzedmiotowe, to Sąd Najwyższy poczynił wskazania, które w Jego ocenie „powinny sprzyjać przeprowadzeniu w przyszłości w sposób prawidłowy postępowania dowodowego i wydania trafnego rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu”. Dotyczyły one tych objętych zarzutami czynów, które nie zostały oskarżonemu przypisane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a także zdarzenia opisanego w zarzucie 2)c, wskazując na konieczność ponownej w jego kontekście analizy zeznań świadkówS. K.,K. R.iM. K. (2)oraz sygnalizując potrzebę przesłuchania tego ostatniego z udziałem psychiatry lub psychologa. Dokonując takich wskazań wprost podkreślono, aby Sąd I instancji przeprowadził ponowne postępowanie „uwzględniając możliwości, jakie stwarzaart. 442 § 2 kpk”.
Tymczasem wszystkie wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku uchylającego, Sąd Okręgowy skrupulatnie uwzględnił, co skutkowało korektą opisu zachowań oskarżonego zarzucanych w punkcie 2)c poprzez wyeliminowanie zeń zaboru 107 ze 142 sztuk rowerów i adekwatną redukcję wartości wyrządzonej szkody.
Przechodząc natomiast do argumentów apelacji, są one oczywiście chybione również z tego względu, że odwołując się do wniosków dowodowych prokuratora zawartych w akcie oskarżenia, skarżący nie zauważa, iż reagując na zarządzenie wskazania przez strony dowodów, których przeprowadzenia domagają się na rozprawie (k. 13.761), prokurator w piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. zajął klarowne i do końca procesu niezmienne stanowisko, wnioskując o bezpośrednie przesłuchanie w ponownym postępowaniu wyłącznie 3 świadków (k. 13.836), którym to zresztą wnioskiem, Sąd również nie był związany.
Natomiast indagowany w tym przedmiocie obrońca, na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. oświadczył, że „kwestię tę pozostawia do uznania Sądu” (k. 13.827 verte), aby w dniu 26 stycznia 2015 r. stwierdzić: „nie wykluczam, że oprócz tych 3 najważniejszych świadków, może trzeba by jeszcze przesłuchać maksymalnie 5 świadków, których wskazał oskarżony” (zapis protokołu k. 13.839), acz oskarżony nie skonkretyzował choćby jednego świadka, którego przesłuchania by się domagał w toku ponownego rozpoznawania sprawy.
Dopiero w toku prowadzonej od początku rozprawy, w dniu 26 lutego 2019 r., obrońca oskarżonego wniósł o bezpośrednie przesłuchanieJ. D., aby na kolejnym jej terminie w dniu 3 kwietnia 2019 r. wnieść o przesłuchanie „wszystkich świadków przesłuchiwanych przed Sądem I instancji przy rozpoznawaniu sprawy po raz pierwszy”.
Sama chronologia zmiennego stanowiska obrońcy świadczy o dążeniu wyłącznie do instrumentalnego przewlekania postępowania w sytuacji, gdy krystalizował się jego finał, co potwierdza brak sformułowania jakichkolwiek tez dowodowych, czy też zarzutów w zakresie prawidłowości przeprowadzenia dowodów przed Sądem rozpoznającym sprawę po raz pierwszy.
Mając zatem na uwadze, że Sąd uchylający wyrok nie stwierdził nieprawidłowości w przeprowadzeniu dowodów z osobowych źródeł dowodowych w poprzednim postępowaniu i nie wskazał, aby inne, poza zeznaniami 3 świadków, dowody miały być powtórzone przy ponownym rozpoznaniu sprawy, to autonomiczną decyzją Sądu I instancji pozostawała ocena, czy cele procesu zostaną osiągnięte przy poprzestaniu na ujawnieniu pozostałych dowodów osobowych w trybieart. 442 § 2 kpk(porównaj: mająca moc zasady prawnej uchwała SN z 18 września 2001 r., I KZP 19/01, OSNKW 2001/11-12/93; postanowienie SA w Białymstoku z 26 listopada 2009 r., II AKo 99/09, OSAB 2009/3/35-37; wyrok SA w Katowicach z 9 czerwca 2016 r., II AKa 136/16, Lex 2166431).
Oceny tej Sąd Okręgowy dokonał w sposób prawidłowy, jeśli zważyć, że zarzuty i argumentacja skarżących skoncentrowana jest wokół ocen dowodów, a nie ich treści, zupełności, czy sposobu przeprowadzenia (poza świadkamiJ. D., który zmarł iK. A., którego miejsce pobytu nie jest znane). Przeprowadzanie w ponownym postępowaniu dowodów wcześniej bezpośrednio przeprowadzonych przez sąd, w oczywisty sposób sprowadzałoby się do odczytania wcześniejszych depozycji, wszak znaczący upływ czasu od zdarzeń objętych zarzutami, już podczas pierwszego rozpoznawania sprawy skutkował niepamięcią przesłuchiwanych osób (A. S. (1)już podczas przesłuchania w dniu12 lutego 2010 r. podnosił, że „za dużo lat minęło” – k. 12.520).
W czasie ponownego rozpoznania sprawy, od zarzucanych zdarzeń minęły blisko dwie dekady, co niepamięć tę mogło jedynie pogłębić, nie stwarzając pola na uszczegółowienie depozycji złożonych przed laty. Taki stan rzeczy jaskrawo obrazują ponowne przesłuchania świadkówS. K.,K. R.iM. K. (2)(m.in. „to było tak dawno temu, że już po tylu latach ciężko mi coś powiedzieć” - k. 1724 verte, t. 72).
Obiektywny brak realnej perspektywy efektywności ponownych bezpośrednich przesłuchań po upływie bardzo długiego czasu od zdarzeń, stanowił racjonalne dopełnienie uzasadnienia postąpienia przez Sądmeritipo myśliart. 442 § 2 kpk.
Należy podkreślić, iż procesowa zasada bezpośredniości nie jest priorytetowa względem sformułowanej wart. 2 § 1 pkt 4 kpkreguły szybkości postępowania, a wzywanie świadków połączone z ustalaniem po latach ich aktualnego miejsca pobytu i ponowne ich przesłuchiwanie na te same okoliczności, na które już wielokrotnie zeznawali, służyłoby w istocie ujawnieniu w ich obecności wcześniejszych depozycji, które z biegiem czasu już wcześniej stawały się coraz bardziej ogólnikowe, stanowiłoby czynności zmierzające wyłącznie do generowania zbędnej zwłoki w postępowaniu, urągając nakazowi rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie i nie stanowiąc realnego wkładu w ustalenia faktyczne. Trzeba wszak dodać, że wKodeksie postępowania karnegorównież zasada prawdy materialnej nie ma normatywnej "przewagi" nad zasadą szybkości postępowania (tak: postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2012 r., V KK 30/12, LEX nr 1163966). Niemniej przeprowadzenie wnioskowanych dowodów w trybieart. 442 § 2 kpkodbyło się bez szkody dla realizacji pierwszej z wymienionych zasad.
Jednocześnie w odniesieniu do zarzutu nieprzesłuchania w charakterze świadkaW. M., co do którego wyrok, obejmujący czyny zarzucane oskarżonemu, został uchylony do ponownego rozpoznania, dla porządku przypomnieć wypada, że złożył on do akt oświadczenie o skorzystaniu z prawa do odmowy złożenia zeznań (służącego mu zarówno na podstawieart. 183 § 3 kpk, jak iart. 183 § 2 kpk) w sprawie przeciwkoJ. K.(k. 12.169), jako współpodejrzanemu o te same czyny oraz mężowi siostry świadka (szwagrowi tzw. „ciepłemu”).
Ad. 2
Nieprawdą jest, jakoby zachodziła sprzeczność w depozycjachM. K. (2)iS. K.odnośnie włamania do kontenera i kradzieży rowerów (zachowanie opisane w zarzutach w punkcie 2 c), dyskwalifikująca wiarygodność pierwszego z nich. Wskazanie przez Sąd Najwyższy na potrzebę powtórnej analizy ich relacji nie było podyktowane stwierdzeniem w nich rozbieżności, a jedynie wadliwością wniosków wyprowadzonych z ich treści przez Sąd, który po raz pierwszy rozpoznawał sprawę.
Dowody te od początku wszak pozostawały spójne, aM. K. (2)konsekwentnie powtarzał, że transportów z rowerami było kilka, przy czym jego forma przewozowa realizowała inny, niżfirma (...). Świadek stanowczo przy tym twierdził, iż zajmował się przewozem tego kontenera z rowerami, w którym stwierdzono mniejsze braki towaru, gdy tymczasem w kontenerze transportowanym przez kierowcęS. K.rowerów zginęło więcej (k. 5652, k. 5673, k. 5.800).M. K. (2)z równą stanowczością podnosił, że wraz z oskarżonymJ. K.otworzył na parkingu wP.właśnie ten pierwszy, jadący na(...)kontener, który opróżnili tylko częściowo z rowerów o charakterystycznych hamulcach tarczowych na przednim kole, ładując je do busa, którym tam dojechali, a następnie wrócili doW.. ŚwiadekK.szczegółowo opisał, jak oskarżony w drodze powrotnej telefonicznie kontaktował się ze swoim szwagremW. M., informując go co wiozą i gdzie się znajdują (k. 5673), po czym zostawiwszy świadka na stacjiS., sam udał się dalej z towarem. Wersja ta w żaden sposób nie koliduje z relacjąS. K., który przyznając swój udział w kradzieży rowerów wprost odnosił go wyłącznie do tych wiezionych przezK. R., które miał wraz z kierowcą wyładowywać przy posesjiK. R.w miejscowościS., jednoznacznie twierdząc, żeM. K. (2)z nimi nie było (k. 5777)
Przypomnieć należy, że również podczas konfrontacji przeprowadzonej pomiędzy wyżej wymienionymi,S. K.nie miał jedynie pewności, czy wypakowane z kontenera rowery odebrał „ktoś odK.”, czy „ktoś odA.”, ale obaj wyrazili pewność, żeM. K. (2)nie był przy otwieraniu kontenera, choć ten ostatni nie zaprzeczał, że opróżniał również inne kontenery z transportu realizowanego przez firmę jego ojca, które otwierał wS.. Żaden z nich nie wskazywał natomiast na udział w tym zajściu oskarżonegoJ. K..
W koherencji z relacjami wyżej wymienionych pozostają depozycjeK. R., który w istocie udziału oskarżonego w zaborze rowerów nie potwierdził, a o kradzieży 35 rowerów nie wiedział i wiedzieć nie mógł, skoro kierował drugim pojazdem, z którego rowery w liczbie 107 zostały wypakowane na łące wS., gdzie on sam zatrzymał dwa spośród nich (k. 6993). JakkolwiekK. R.zgodnie zeS. K.zeznał, że po odbiór tych rowerów przyjechał późniejM. K. (2)„z jakimś facetem”, to nigdy nie twierdził, że był toJ. K..M. K. (2)z kolei, w czasie konfrontacji zK. R.nie wykluczył, że on sam mógł rowery odebrać, acz faktu tego nie pamiętał (k. 7001).
Tym samym, wbrew twierdzeniu obrońcy,M. K. (2)nie obciążał oskarżonego udziałem w kradzieży większej partii towaru, a jego relacje nie kolidują z depozycjamiS. K..
Nie jest również prawdą, jakoby Sąd Okręgowy miał ustalić, że toK. R.był kierowcą tego pojazdu, z którego skradziono 35 rowerów, a takie twierdzenie skarżącego wynikać może jedynie z nie dość wnikliwej lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdzie na stronie 5 wprost przyjęto, że kierował on drugim z transportów.
W nawiązaniu do oceny relacji świadkaK.dodać należy, że opisując poszczególne przestępcze zachowania oskarżonego, którego świadek jednoznacznie identyfikował (m.in. k. 5743), nie umniejszał bynajmniej własnej roli w zdarzeniach, ujawniając fakt włamań do kontenerów z rowerami, a także do transportów przewożących elektronarzędzia, zanim zostały one objęte zarzutami, a jego relacje pozostają spójne z depozycjami innych osób, w tym kierowców,D. Z.oraz z treścią dokumentów przewozowych. Świadek podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, przyznał nawet, iż ma na sobie butymarki A.pochodzące z kradzieży (zachowanie opisane w zarzucie 2 a), zaś w areszcie przechowuje czapkę nabytą z tego samego źródła (k. 5691 i k. 5761), a suma tych okoliczności przekonuje o jego wiarygodności.
Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu apelacji nie podważa również oceny relacjiR. W., któremu Sąd I instancji dał wiarę.
Godzi się zauważyć, że ustalenie, iż do kradzieży z włamaniem, którego łupem padły m.in. łyżwo – i deskorolki, doszło na trasie zH.doW., nie kłóci się z przyjęciem, że kontener został otwarty wW.na tzw. betonce przyul. (...), zaś to ostatnie nie dezawuuje wiarygodnościR. W., który taki stan rzeczy opisywał. Świadek nie dostrzegał nic szczególnego w tym, że docelowo zmierzając doW., z przejścia granicznego pojechał z ładunkiem przezW., a taki sposób postępowania wpisuje się w logikę przestępczego procederu, pozwalając sprawcom uniknąć problemów związanych z organizacją dodatkowego transportu oraz ryzyka otwierania kontenera w niezbadanym miejscu. Świadek klarownie wskazywał na taką praktykę, przyznając:„Ja wielokrotnie, jak już wyjaśniałem, zostawiałem kontener z ładunkiem na placu betonki, bo takie było polecenieK.” (k. 8566).
Jednocześnie świadek, będąc zawodowym kierowcą, który wielokrotnie przewożąc towary pokonywał dystans zH.doW., rozpoznawszy swój podpis na dokumentach transportowych CMR oraz w protokole braków towarowych, nie miał żadnych wątpliwości, że „Taką trasę pokonuje się w około 12 godzin” (k. 8566). Tym samym, wyliczony przez obrońcę czas 22-23 godzin, jawi się w pełni wystarczającym na pokonanie tej trasy z uwzględnieniem przejazdu przezW..
Kwestionując z kolei nieprzesłuchanie na rozprawie świadkówJ. D., o którego bezpośrednie przesłuchanie wnioskował obrońca oskarżonego orazK. A., którego wniosek „o przesłuchanie wszystkich świadków przesłuchiwanych przed Sądem I instancji przy rozpoznawaniu sprawy po raz pierwszy”(vide: protokół rozprawy z dnia 3 kwietnia 2019 r.) nie obejmował, skarżący ograniczył się do ogólnikowego zapewnienia o istotności tych dowodów (nota benepodczas pierwszego postępowania w sprawie, zeznania tych osób ujawniono w trybieart. 391 § 1 kpkprzy aprobacie obrońcy).
Tymczasem relacje świadkaA.nie tylko nie stanowiły podstawy ustalenia winy oskarżonegoJ. K., ale też nie wniosły do sprawy istotnych treści, wszak świadek ten, któregoK. R.określał mianem zaufanego kierowcyW. M., utrzymywał, że nic w sprawie nie wie, bo wykonywał tylko polecenia pozostawienia transportu na tzw. „betonce” i odsyłał po dalsze informacje doM. K. (2)orazW. M., który dysponował własnym kluczem do pojazdu.
Z kolei świadekJ. D., który przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym złożył depozycje finalnie koherentne z relacjamiR. W.(k. 7653-7654), już w 2007 r., podczas pierwszego rozpoznania sprawy, wnosił o niewzywanie go z Wielkiej Brytanii na rozprawę, gdyż nie ma do powiedzenia nic poza tym, za co został skazany, umożliwiając okradanie kontenerów podczas pracy uB. K.(k. 12511). Bezpośrednie przesłuchanie świadka na rozprawie podczas ponownego rozpoznawania sprawy tym bardziej trudno byłoby zatem uznać za czynność rokującą wniesienie do niej nowych okoliczności, a zważywszy, że świadekJ. D.zmarł w dniu 30 sierpnia 2020 r. (informacja PESEL), ewentualne uzupełnienie w ten sposób postępowania stało się również niewykonalne.
Należy jednak podkreślić, że depozycjeJ. D.stanowiły przedmiot bezpośredniej konfrontacji z oskarżonymJ. K., podczas której to czynności, wyżej wymieniony potwierdził wcześniejsze relacje, obciążające oskarżonego (k. 7661) i w żaden sposób nie podważające takichż wyjaśnieńR. W., z którym jego przekaz pozostawał koherentny nawet co do etymologii znajomości oskarżonego i świadka oraz zasad jego wynagradzania. Podając zaś okoliczności na tyle dla siebie niekorzystne, jak ta, że otrzymał od oskarżonegoK.wynagrodzenie w kwocie około 3.600-3.800 zł za wystawienie obu przewożonych transportów (k. 7656) i dodatkowo obciążając siebie udziałem w fałszywym zgłoszeniu kradzieży pojazduR.,J. D.dał wyraz woli wyjawienia prawdy o relacjonowanych zdarzeniach.
Skarżący, nie przytaczając żadnych racjonalnych powodów do zakwestionowania oceny tych relacjiJ. D., kwestionował jedynie sposób przeprowadzenia tego dowodu, acz – niezależnie od powyższych wskazań – odwolywanie się do przepisuart. 391 § 1 kpkjest w tym kontekście niecelowe, skoro ujawnienie również tego dowodu nastąpiło w trybieart. 442 § 2 kpk. Niemniej, ostatecznie śmierć świadka musi być uznana za niedającą się usunąć przeszkodę w zadośćuczynieniu zasadzie bezpośredniości.
Ad. 3
Sąd Okręgowy nie naruszył zarówno dyrektywart. 7 kpkiart. 410 kpk, ustalając przynależność oskarżonegoJ. K.do zorganizowanej grupy przestępczej, której przedmiot działalności stanowiło okradanie kontenerów transportowych. Zarówno sposób działania grupy, jak i aktywny w niej udział oskarżonego wynika z relacjiD. M.,M. K. (2),R. W.,Z. M.iA. S. (2).
W świetle tych dowodów w pełni uprawniony jest wniosek, że toW. M., zazwyczaj informowany przezD. M.o konkretnym zleceniu przewozu towaru, decydował, który z przewoźników go odbierze, aby następnie przejąć część zawartości ładunku w ustalony sposób; czy to rozkręcając nity zabezpieczające i po wyjęciu towaru zastępując je podobnymi, czy też kradnąc towar w ramach upozorowanego napadu na kierowcę (np. „M.był zarządzający tą cała grupą. Tam brały udział osoby, do których zaliczał sięJ. K.” –D. M., k. 12532, „ToM.ewidentnie tym wszystkim zarządzał. Można powiedzieć, że on rządził w tej grupie, planował, kto z czym będzie jechał, decydował co kto będzie robił” –M. K. (2), k. 5798).
Z relacji wyżej wskazanych osób jednoznacznie wynika, że ów długoletni proceder zorganizowany był wedle określonego schematu, wokół skonkretyzowanej osoby decyzyjnej (również według świadkaZ. M.toW. M.decydował, czy zabierają dany towar i jak dzielą zyski), przy udziale zaangażowanych weń przewoźników, kierowców, paserów, wykorzystaniu powtarzalnych sposobów działania i przystosowanych w tym celu akcesoriów (według świadkaM. K. (2)gwinty wykonywał tokarz na zlecenieW. M., skąd przywoził je również oskarżonyJ. K.), ustalonych miejscach przeładunku (m.in. tzw. „betonka” przyul. (...)wW.) i przechowywania fantów (m.in. garażW. M., czy posesjaK.wS.) oraz zorganizowanej interwencji na wypadek problemów (wedługM. K. (2), gdy został zatrzymany jego brat, a on sam poszukiwany, to właśnieW. M.zaprowadził go do znajomego adwokata celem uzyskania pomocy prawnej – k. 5693).
O ścisłej współpracyW. M.iJ. K.mówili wszyscy przywołani świadkowie.R. W.nie tylko opisywał ich wspólne zainteresowanie przewożonym przez świadka towarem oraz udział oskarżonego w rozładowywaniu kontenerów z oponami i telewizorami, ale przyznawał również, że zarejestrowany na niego samochód ciężarowy, został w istocie zakupiony przezJ. K.w celu dokonywania tych kradzieży, zaś jego kierowcaJ. D., jako znajomy oskarżonego, z którym wcześniej pracował w Polmosie, zatrudniony był przez firmę żony oskarżonegoB. K..
Wbrew wywodom skarżącego, konflikty pomiędzy oskarżonym a jego szwagremW. M., jakkolwiek istniały, nie przeszkodziły oskarżonemu w popełnieniu przypisanych jemu przestępstw. Wynika to wprost z relacji świadkaW., który odnosząc swoją wypowiedź do datowanej na wrzesień 2001 r. kradzieży sprzętumarki S.zeznał: „Oni już wtedy, tj.W.zJ.zaczęli między sobą się kłócić, ale jeszcze dalej prowadzili interesy” (k. 8582), co potwierdza dalsza treść depozycji, według której, gdy rok później przewoził inny ładunek, obaj szwagrowie czekali na niego razem na „betonce”. PodobnieD. M.wskazywał na stałą współpracę oskarżonego zW. M.(„Wiem, żeJ. K.iW. M.trzymali się razem, bo razem pracowali. Były takie sytuacje, zeW. M.polecał mi, aby dany transport dać do spedycjifirmie (...). Tu chodziło o transporty, które były następnie okradane” k. 12523).
Sam zaśJ. K., choć w wyjaśnieniach złożonych 18 stycznia 2006 r. zapewniał, że od 5 lat nie utrzymuje żadnego kontaktu zW. M.(k. 4942), to zaraz potem przyznał, że jednak: „około trzech, czterech lat temu kupiłem odW.telewizor” (k. 4952), bowiem taki sam, zobaczony w domuW. M., spodobał się jego żonie, a szwagier podjął się pośrednictwa w zakupie za niszą cenę niż w sklepie, co przeczy tezie skarżącego o całkowitym braku relacji pomiędzy obydwiema rodzinami od 2001 r. Oskarżony nie negował także, iż „Zdarzało się, że jak nie miałem kierowcy do kursu, to on mi dawał swojego kierowcę właśnieA.alboH.” (k. 4952). Jakkolwiek zatem z relacji oskarżonego wynikało, że pomiędzy nim a szwagrem dochodziło do nieporozumień, to nie wykluczając, że te wpływały na ich relacje towarzyskie, w świetle całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie immanentnym jest, że nie dezawuowały one wspólnej działalności przestępczej (sam oskarżony wyjaśnił: „Jednak od kilku lat nasze stosunki nie układają się najlepiej i mimo, że mieszkamy obok siebie to ja go nie odwiedzam, ani on mnie”). Świadczą o tym również, wynikające z ujawnionych na rozprawie i nie kwestionowanych w apelacji wydruków połączeń, dane teleinformatyczne, potwierdzające połączenia pomiędzyJ. K.aW. M.zarówno w roku 2001, jak i 2002, 2003 oraz 2005.
W konsekwencji ustalenie współdziałania oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, m.in. zW. M., stanowi wynik prawidłowej analizy treści dowodów, którym racjonalnie dano wiarę, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie, a nie tylko połowicznego oglądu wersji obronnej oskarżonego. Jednocześnie udział w tej samej strukturze organizacyjnej o przestępczym charakterze nie musi bynajmniej oznaczać współudziału wszystkich jej członków we wszystkich przestępstwach popełnianych przez grupę. Konfiguracje osobowe podczas poszczególnych przestępstw popełnianych w ramach grupy mogą być różne, zaś udział w zorganizowanej grupie przestępczej stanowi samodzielne przestępstwo niezależnie od tego, czy jej członek w ramach grupy realizuje, bądź współrealizuje znamiona jakiegokolwiek innego przestępstwa.

Lp.2

Zarzut obrazy prawa materialnego

Obrazaart. 18 § 3 kkw zw. zart. 279 § 1 kkwyrażająca się w jego niezastosowaniu, a będąca wynikiem niedostrzeżenia, że obraz zachowania oskarżonego wynikający z materiału dowodowego – w zakresie zarzutu dokonania kradzieży z włamaniem na szkodęfirmy (...)– pozwala na przypisanieJ. K., z uwagi na jego doniosłość, jedynie pomocnictwa do tego przestępstwa.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Tak sformułowany zarzut obrazy prawa materialnego musi być z gruntu uznany za oczywiście bezzasadny w sytuacji, gdy subsumpcja prawna zastosowana przez Sąd I instancji w pełni odpowiada ustaleniom przez ten Sąd poczynionym, których istotą pozostaje współsprawstwo oskarżonegoJ. K.w popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem do kontenera przewożącego odzieżmarki A..
Nie budzi zatem wątpliwości, że dopiero zastosowanie postulowanej w apelacji kwalifikacji prawnej do stanu faktycznego w kształcie przypisanym w wyroku nie mogłoby się obyć bez obrazyart. 18 § 3 kk, skoro realizacji znamion tego przepisu przez oskarżonego nie ustalono.
Na marginesie wskazać należy, że wobec zastosowania konstrukcji czynu ciągłego (niezależnie od jej trafności, skoro jest to korzystne dla oskarżonego, a w zaistniałym układzie procesowym nie może zostać skorygowane w sposób przeciwny do kierunku apelacji), nawet przy ustaleniu, że zachowanie przypisane oskarżonemu w jego ramach w punkcie „a” miało zjawiskową postać przestępstwa - pomocnictwa do kradzieży z włamaniem, konieczne stałoby się uzupełnienie przyjętej kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanegoJ. K.wpunkcie 2, afaktycznie jej rozszerzenie przy zastosowaniu kumulatywnej kwalifikacji zart. 11 § 2 kk, co korzystność takiego rozstrzygnięcia czyni co najmniej dyskusyjną.
Niemniej nie zachodziły ku temu żadne podstawy faktyczne, wszak ustalenia poczynione przez Sąd I instancji odnośnie współudziału oskarżonego w kradzieży z włamaniem do kontenera przewożącego odzieżfirmy (...)znajdują pełne umocowanie w dowodach trafnie przyjętych za wiarygodną podstawę rekonstrukcyjną. Nie sposób bowiem nie dostrzec koherencji pomiędzy relacjamiM. K. (2),A. S. (1),Z. M.,M. S.iJ. D.odnośnie okoliczności tego zajścia i wydatnej w nim roli oskarżonego, uczestniczącego we wszystkich etapach od przygotowania, poprzez realizację, aż do rozdysponowania skradzionym towarem. ŚwiadekM.opisując otwieranie kontenera osobiście przezW. M.iJ. K.podawał nawet takie szczegóły, jak użycie wiertarki akumulatorowej, a jego relacja z przebiegu akcji przestępczej odpowiada treści informacji uzyskanych odW. M.przezM. K. (2), któremu zaoferowano wybór odzieży(...), z czego świadek skorzystał (k. 5688, k. 5691, k. 5761). ŚwiadekM.wprost wskazał, żeW. M.w obecności oskarżonego zwrócił się do niego, aby „wystawił towar”, jak również, żeJ. K.uczestniczył w kolejnych spotkaniach, podczas których nakłaniali go do tego, oferując 1/3 zysku. Udział oskarżonego w rozładunku towaru potwierdziły depozycjeA. S. (1)iM. S., a ŚwiadekK.podnosił, iż w jego obecnościW. M.iJ. K.„rozmawiali na temat kupca na ciuchy(...)” (k. 5688), zaśJ. D.przyznał, że był beneficjentem czapki tej marki, otrzymanej od oskarżonego.
Pomijając oczywistą regułę podyktowaną przezart. 8 kpk, który zapewnia Sądowi orzekającemu swobodę w zakresie czynienia ustaleń faktycznych, niezależnie od ich kształtu przyjętego w innej spawie w odniesieniu do innego sprawcy, rola oskarżonegoJ. K.w tym zajściu była znacznie szersza od aktywnościM. S., do którego nawiązuje apelacja.
J. K.nie tylko wszak czekał w umówionym miejscu na przyjazd kierowanego przezZ. M.transportu, aby otworzyć kontener i zabrać część jego ładunku, przy oczywistej świadomości zarówno włamania, jak i kradzieży, powtarzalnych później wielokrotnie w ramach tożsamegomodus operandi,ale również po czynnym udziale w przeładunku towaru, wraz ze swoim szwagrem zawiózł kierowcę do lasu kołoW., aby przywiązując go tam do drzewa, upozorować napad. Po drodze oskarżony wraz ze szwagrem instruowałZ. M., jaki przebieg zdarzenia ma przedstawić Policji. Ponadto fakt, żeJ. K.przekazał elementy łupu swojej siostrzeM. M. (3)orazJ. D., dodatkowo świadczy o tym, że oskarżony nie tylko uczestniczył w jego przestępczym pozyskaniu, ale też w podziale. Prawidłowo odtworzona aktywność oskarżonego w zajściu z dnia 20 września 2001 r. w oczywisty sposób wykracza poza ramy pomocnictwa, wpisując się we współsprawstwo, przy jednoczesnej doniosłej roli oskarżonego w realizacji znamion przestępstwa.

Wniosek

1
O uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania – apelacja adw.R. B..

2
W zakresie zachowania zarzucanego w punkcie 2 a, o zmianę kwalifikacji i przyjęcie, że stanowi ono zjawiskową formę pomocnictwa do kradzieży z włamaniem i orzeczenie za ten czyn kary pozbawienia wolności w najniższym wymiarze, a w pozostałym zakresie o uniewinnienie oskarżonego – apelacja adw.M. M. (4).

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny 1 i 2

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec niezasadności zarzutów obu apelacji, niezasadne są również wnioski zawarte w ich petitum.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

1. Niezasadne niezastosowanieart. 4 § 1 kkw odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, choć przepisy w stanie prawnym przed zmianą wprowadzoną z dniem 8 czerwca 2010 r. na mocy ustawy zmieniającej Kodeks karny z dnia 5 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009.206.1589, art. 1) były dla oskarżonego względniejsze wobec podwyższenia przez powołaną ustawę stawek grzywny przewidzianych wart. 33 § 1 kk.
2. Bezpodstawne orzeczenie przepadku równowartości przedmiotów pochodzących z przestępstwa

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Ad. 1
Jakkolwiek zasadą jest stosowanie ustawy nowej, to przepisart. 4 § 1 kknakłada na Sąd orzekający obowiązek stosowania ustawy dawnej, o ile jawi się względniejszą dla sprawcy.
Orzekając oskarżonemu na podstawieart. 33 § 2 kkza czyn przypisany w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, obok kary pozbawienia wolności, także karę 350 stawek dziennych grzywny, Sąd Okręgowy nie dostrzegł, że stanowiący podstawę ustalenia wymiaru tej kary przepisart. 33 § 1 kkuległ istotnej zmianie na skutek wprowadzonej z dniem 8 czerwca 2010 r. ustawy zmieniającej Kodeks karny z dnia 5 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009.206.1589, art. 1), albowiem maksymalna liczba stawek dziennych grzywny została wówczas podwyższona z 360 do 540. Ustalenie kary grzywny bez zastosowaniaart. 4 § 1 kk, a zatem regulacji względniejszej dla sprawcy, sprowadziło się do kształtowania przez Sądmeritiitej kary w granicach od 10 do 540 stawek dziennych zamiast od 10 do 360.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny z urzędu (art. 440 kpk) dokonał zmiany zgodnej z kierunkiem apelacji, przyjmując w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, stan prawny obowiązujący przed wskazaną wyżej zmianą, jako korzystniejszy dla oskarżonego i w konsekwencji, uwzględniając granice tej kary obowiązujące w czasie czynu, obniżył orzeczoną karę grzywny do wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na tym samym poziomie, jak uczynił to Sąd I instancji, a zatem w kwocie 500 (pięciuset) złotych.
Ad. 2
Pomijając nawet, żeart. 44 § 1 kkpowołany jako podstawa przepadku równowartości przedmiotów pochodzących z przestępstwa, nie odpowiada treści rozstrzygnięcia, skoro ten można orzec jedynie w oparciu o przepisart. 44 § 4 kk, orzeczenie jest z gruntu wadliwe, bo niedopuszczalne.
Zastępcza postać orzeczenia przepadku przedmiotów w formie przepadku ich równowartości jest tu wyłączona ze względu na przepisart. 44 § 5 kk, zgodnie z którym nie orzeka się przepadku przedmiotów określonych w§ 1 i 2, jeżeli podlegają zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi. Tym samym wart. 44 § 5 kk, ustawodawca przewidział wyjątek od wyrażonej w§ 1tego artykułu zasady nakładającej obowiązek orzeczenia przepadku przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, wprowadzając zakaz orzekania przepadku tych przedmiotów wówczas, gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, a zakaz ten obejmuje również przewidzianą wart. 44 § 4 kkmożliwość orzeczenia przepadku równowartości przedmiotów pochodzących z przestępstwa.
Nie budzi tymczasem żadnych wątpliwości, że skradzione na szkodę poszczególnych, wprost ustalonych pokrzywdzonych przedmioty, podlegałyby zwrotowi konkretnym pokrzywdzonym, gdyby ich fizyczny zwrot był możliwy. Pozbawienie pokrzywdzonych władztwa nad przedmiotami kradzieży, nie jest wszak równoznaczne z pozbawieniem ich praw majątkowych do tych przedmiotów. W sytuacji natomiast fizycznego ich braku, można było orzec obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych, ale nie zachodziła żadna prawna podstawa do orzeczenia przepadku równowartości skradzionych przedmiotów, co jest równoznaczne z jej przejęciem przez Skarb Państwa.
Z tych też przyczyn Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcie w powyższym zakresie uchylił (art. 440 kpk).

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W części nieobjętej korektą.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec niezasadności zarzutów apelacji i braku innych podstaw, niż wskazane w punkcie 4, do ingerencji w treść rozstrzygnięcia z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

1
Wpunkcie II(drugim) za podstawę skazania i wymiaru kary przyjęto w zw. zart. 4 § 1 kkpowołane tam przepisy w stanie prawnym przed zmianą wprowadzoną z dniem 8 czerwca 2010 r. na mocy ustawy zmieniającej Kodeks karny z dnia 5 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009.206.1589, art. 1) i orzeczoną karę grzywny obniżono do wymiaru 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięciuset) złotych.

2
Uchylono zawarte w punkcie III (trzecim) orzeczenie przepadku części równowartości przedmiotów pochodzących z przestępstwa.

Zwięźle o powodach zmiany

Jak w punkcie 4.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarb Państwa wydatki w postępowaniu odwoławczym oraz opłatę za obie instancje w kwocie 30.400 (trzydziestu tysięcy czterystu) złotych, co znajduje umocowanie w treściart. 636 § 1 kpkoraz wart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1w zw. zart. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Sąd Apelacyjny nie stwierdził żadnych racjonalnych podstaw do zwolnienia oskarżonego od poniesienia kosztów.

7

PODPIS

Ewa Leszczyńska-Furtak Ewa Gregajtys Anna Nowakowska

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

w części skazującej

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

w części skazującej

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana