Sąd Rejonowy w Żorach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 37/21
Data wyroku: 2022-01-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 822 kc

Sygn. akt I C 37/21

UZASADNIENIE
PowódkaFundusz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.wniosła o zasądzenie od pozwanej(...) Spółki AkcyjnejwW.kwoty 2.485,85 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 2.085,85 zł od dnia 27 czerwca 2019 r. oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Na uzasadnienie żądania podała, że w dniu 6 maja 2019 r. w wyniku kolizji drogowej wŻ.uszkodzeniu uległ pojazd markiA.onumerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność poszkodowanego. Sprawca szkody miał zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, co uzasadnia odpowiedzialność pozwanej. Szkoda została prawidłowo zgłoszona i w toku postępowania likwidacyjnego pozwana uznała szkodę w pojeździe na kwotę 926,73 zł. Umową cesji z dnia 6 października 2020 r. uprawniony dokonał przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania na jej rzecz. Pozwem dochodzi zapłaty kwoty 2.085,85 zł wraz z odsetkami tytułem uzupełniającego odszkodowania oraz kwoty 400 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia ekspertyzy albowiem z kalkulacji naprawy i kosztorysu sporządzonego na jej zlecenie wynika, że koszty naprawy winny zamknąć się w kwocie 3.012,58 zł. Wskazała ponadto, że roszczenie było wymagalne w dniu 27 czerwca 2019 r. (30 dni po dacie zgłoszenia wypadku ubezpieczycielowi).
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym uproszczonym z dnia 7 grudnia 2020 roku orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana zaskarżyła nakaz zapłaty w całości oraz wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podała, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłaciła poszkodowanemu kwotę 926,73 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie samochodu. Przyznane i wypłacone świadczenie zostało obliczone w oparciu o metodę uśrednionego kosztu naprawy pojazdu. Nie zostało uznane roszczenie z tytułu wykonania prywatnego kosztorysu. Zarzuciła, że koszty naprawy zostały przez powódkę – nabywcę wierzytelności – zawyżone oraz że poniesienie kosztu prywatnej wyceny i kosztorysu nie podlega refundacji w ramach odpowiedzialności ubezpieczeniowej.
Bezspornym było, że pozwana ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 6 maja 2018 r., w którym doszło do uszkodzenia pojazdu markiA., oraz że przyznała i wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie w zakresie przedmiotowej szkody w kwocie 926,73 zł.
Sąd ustalił:
W dniu 6 maja 2019 r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd markiA.onumerze rejestracyjnym (...). Była to pierwsza kolizja poszkodowanego, szkoda parkingowa. Sprawca szkody miał zawartą z pozwaną umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Poszkodowany w dniu 18 maja 2019 r. zgłosił szkodę i dokonał naprawy pojazdu w warsztacie, który sam znalazł. Otrzymał odszkodowanie, które jednak nie pokryło całych kosztów szkody. Umową przelewu wierzytelności z dnia 6 października 2020 r. zbył odpłatnie wszelkie wierzytelności z tytułu odszkodowania w związku ze zdarzeniem na rzecz powódki. W dniu 19 października 2020 r. powódka wniosła reklamację wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 2.485,85 zł dołączając fakturę za ekspertyzę oraz kalkulację naprawy sporządzoną na jej zlecenie, z której wynikał koszt naprawy w kwocie 3.012,58 zł. Pozwana reklamacji nie uwzględniła
(zeznania świadka, k. 96-97; dokumenty złożone przez strony, k. 15-28, 44-73).
Koszt naprawy pojazdu przy zastosowaniu części zamiennych oryginalnych pochodzących od producenta pojazdu, tj. części typuO, przy zastosowaniu uśrednionych stawek(...)(100/110) właściwych dla lokalnego rynku usług w miejscu zamieszkania poszkodowanego, z uwzględnieniem podatku VAT, wynosi 3.000,07 zł brutto
(opinia biegłego sądowego, k. 108-117).
Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o wskazane powyżej dokumenty, których prawdziwości strony nie kwestionowały, zeznania świadka, które były spójne, logiczne i konsekwentne oraz wydaną w sprawie opinię biegłego. Dano wiarę opinii biegłego sądowego albowiem jest ona konkretna i stanowcza, wydana w oparciu o specjalistyczną wiedzę. Opinia jest czytelna, przekonywująco uzasadniona i odpowiada na wszystkie pytania Sądu.
Sąd zważył:
Powództwo zasługiwało w znacznej części na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 361 § 1 k.c.zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedział-ność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.). Stosownie doart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnychzakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.
W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że poszkodowany dokonał naprawy pojazdu, której koszt przekroczył przyznaną i wypłaconą przez pozwaną kwotę 926,73 zł. Następnie zbył wierzytelność powódce, która zleciła wykonanie prywatnej ekspertyzy i na jej podstawie zgłosiła reklamację, domagając się dopłaty odszkodowania. Ustalono również, że przyznana i wypłacona przez pozwaną kwota nie pozwalała na pokrycie szkody w pełnym zakresie.
Skoro ustalone przy pomocy opinii biegłego koszty naprawy wyniosły 3.000,07 zł uznano za zasadne domaganie się przez powódkę dopłaty należności w ramach postępowania reklamacyjnego i tym samym za zasadne domaganie się w niniejszym postępowaniu zwrotu poniesionych kosztów prywatnej ekspertyzy, która wskazywała na koszty naprawy w zbliżonej wysokości do ustalonych w niniejszym postępowaniu (kwota 3.012,58 zł). Zważono, że wysokość odszkodowania powinna odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody i pozwana, w oparciu o prywatną ekspertyzę, miała możliwość przyznać i wypłacić uzupełniające odszkodowanie z tytułu uszkodzonego pojazdu w ramach postępowania przedsądowego. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że zgodnie z zasadą pełnej kompensacji, wyrażoną wart. 361 § 2 k.c., powódka mogła domagać się wypłaty odszkodowania obejmującego pełne koszty prac naprawczych.
Tym samym, na mocyart. 361 k.c.w zw. z art. 14 ust. 1 ww. ustawy z dnia 22 maja 2003 r. iart. 481 k.c., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji, oddalając powództwo w pozostałym zakresie.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu oart. 100 zd. 2 k.p.c.w zw. zart. 98 § 11i 3 k.p.c.iart. 99 k.p.c., zasądzając od pozwanej na rzecz powódki, która uległa tylko co do nieznacznej części swego żądania zwrot wszystkich kosztów, na które złożyła się opłata stała od pozwu w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym w wysokości 900 zł, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota 594,11 zł tytułem kosztów opinii biegłego, które znalazły pokrycie w uiszczonej przez stronę zaliczce.