Sąd Okręgowy w Suwałkach
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 299/21
Data wyroku: 2021-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Mirosław Krzysztof Derda

Sygn. akt I. Ca 299/21

UZASADNIENIE
W pozwie skierowanym przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.:
1. powódkaT. D. (1)domagała się zasądzenia kwoty 57255,20 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną utratą syna wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.07.2019 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa;
2. powódkaP. B.domagała się zasądzenia kwoty 54730 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną utratą brata wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.07.2019 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa;
3. powódR. B.domagał się zasądzenia kwoty 36000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną utratą szwagra wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11.07.2019 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na pozew pozwany(...) S.A.z siedzibą wW.wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powodów na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Wyrokiem z dnia 31 maja 2021 r. w sprawie sygn. akt: I C 1581/19 Sąd Rejonowy w Suwałkach zasądził od pozwanego: na rzecz powódkiT. D. (1)kwotę 57255,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.07.2019 r. do dnia zapłaty; na rzecz powódkiP. B.kwotę 46730 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.07.2019 r. do dnia zapłaty; rzecz powodaR. B.kwotę 16000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10.07.2019 r. do dnia zapłaty; oddalił powództwaP. B.iR. B.w pozostałym zakresie; koszty procesu stosunkowo rozdzielił między stronami ustalając, iż powódkaT. D. (1)wygrała proces w 100 %, powódkaP. B.wygrała proces w 86 %, zaś powódR. B.wygrał proces w 45 % i pozostawił szczegółowe ich rozliczenie Referendarzowi sądowemu.
Z ustaleń dokonanych przez ten Sąd wynika, iż w dniu 29 lipca 2017 r. w miejscowościR.gminaB.doszło do zderzenia pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)kierowanego przezJ. D.z pojazdem markiB. (...)onr rej. (...)kierowanym przezA. S.. W wyniku tego zdarzenia śmierć poniósł pasażer pojazdu markiA. (...)onr rej. (...)D. D.. Sprawcą wypadku byłJ. D.kierujący pojazdem markiB. (...)onr rej. (...), który w dacie przedmiotowego zdarzenia korzystał z ochrony ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych w(...) Towarzystwie (...)z siedzibą wW..
Pismem z dnia 21.06.2019 r.T. D. (1)(matka zmarłego poszkodowanegoD. D.),P. B.(siostra zmarłego poszkodowanegoD. D.) iR. B.(szwagier zmarłego poszkodowanegoD. D.) wystąpili do(...) Towarzystwa (...)z siedzibą wW.o wypłatę m.in. świadczenia tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku ze śmierciąD. D., przy czymT. D. (1)wniosła o przyznanie jej z powyższego tytułu świadczenia w kwocie 200000 zł,P. B.domagała się przyznania kwoty 100000 zł, zaśR. B.wniósł o przyznanie mu kwoty 70000 zł.
Ubezpieczyciel(...) Towarzystwo (...)z siedzibą w uznał swoją odpowiedzialność za szkodę, przyjmując 20 % przyczynienie poszkodowanego do zwiększenia rozmiaru szkody z uwagi na brak zapiętych pasów bezpieczeństwa, a następnie wypłaciłT. D. (1)tytułem zadośćuczynienia kwotę w łącznej wysokości 28431 zł, zaśP. B.łącznie kwotę 11587,50 zł. W/w kwoty uwzględniały przyjęte przez ubezpieczyciela 20% potrącenie z tytułu przyczynienia się poszkodowanego do zwiększenia rozmiaru szkody. Decyzją z dnia 10.07.2019 r. pozwaneTowarzystwo (...)odmówiłoR. B.wypłaty świadczenia z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę w związku ze śmierciąD. D..
D. D.w dacie swojej tragicznej śmierci w dniu 29 lipca 2017 r. miał 27 lat. Był jedynym synemT. D. (1)i jedynym bratemP. B.oraz szwagremR. B.- męża jego siostryP. B.. Po śmierciD. D.jego matkaT. D. (1)załamała się, ciągle płakała, nie chciała się z nikim się spotykać, ani rozmawiać. Nie mogła spać. Z tego powodu przyjmowała leki nasenne oraz leki uspokajające na receptę oraz leki kupowane bez recepty. Obecnie nadal ma problemy ze snem i przyjmuje leki nasenne oraz uspokajające.P. B.również bardzo przeżyła śmierć swojego brata, z którym była bardzo silnie związana emocjonalnie.D. D.był jej jedynym bratem. Lubili wspólnie spędzać czas, mieli wspólnych znajomych.P. B.została matką chrzestną córkiD. D..D. D.po swoim wyjeździe do pracy do Niemiec często przyjeżdżał do Polski na dłuższe pobyty w czasie świąt oraz w wakacje. Gdy przyjeżdżał do Polski to spędzał czas ze swoją rodziną: z matką, siostrą i szwagremR. B..P. B.ze swoim mężemR. B.przez pewien czas również mieszkali w Niemczech i wówczas spotykali się zD. D.w każdy weekend.R. B.iD. D.łączyła zażyła przyjaźń, bardzo się lubili, chętnie spędzali wspólnie czas, mieli wspólne zainteresowania.R. B.traktowałD. D.niemal jak swojego brata.
Na skutek śmierciD. D.T. D. (1),P. B.iR. B.doznali silnego urazu psychicznego, który uruchomił u nich proces żałoby. Proces żałoby w przypadkuP. B.iR. B.zostały obecnie ukończone bez powikłań. Natomiast uT. D. (1)proces żałoby nie został ukończony. Z powodu śmierciD. D.,T. D. (1).P. B.iR. B.odczuwali silne cierpienia natury emocjonalnej przez okresy trwania wszystkich etapów żałoby, pojawiły się u nich reakcje psychosomatyczne, zaburzenia snu, rozpacz, lęk, poczucie żalu, straty i krzywdy, izolowali się od otoczenia. W przypadkuT. D. (1)dolegliwości te miały silniejsze natężenie i utrzymują się nadal, tylko w mniejszym natężeniu. ObecnieT. D. (1)wymaga terapii psychologicznej oraz przynajmniej okresowego wspomagania farmakologicznego z uwagi na zaburzenia snu, silne poczucie straty i izolację emocjonalną.T. D. (1),P. B.iR. B.z powodu śmierciD. D.doznali długotrwałego uszczerbku na zdrowiu psychicznym w wysokości 5%. Ich kondycja psychiczna po śmierciD. D.uległa pogorszeniu, a dolegliwości z tym związane nadal utrzymują się uT. D. (1). W dniu 31.07.2017 r.T. D. (1)został skierowana przez lekarza rodzinnego doSzpitala (...)wS.z rozpoznaniem: „reakcja na ciężki stres”. Otrzymała również skierowanie do poradni specjalistycznej psychologicznej z rozpoznaniem „reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne”. W dniu 02.08.2017 r.T. D. (1)zgłosiła się do Izby Przyjęć(...) Szpitala (...)wS.jednak nie zgodziła się na przyjęcie do szpitala. Przepisano jej lek(...)stosowany krótkotrwale w zaburzeniach lękowych z napadami lęku.
Sąd Rejonowy wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż pozwany co do zasady ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku komunikacyjnego z dnia 29 lipca 2017 r., w wyniku którego śmierć poniósłD. D., albowiem sprawca wypadku w dacie przedmiotowego zdarzenia korzystał z ochrony ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanymTowarzystwie (...). Sporna natomiast była wysokość należnego powodom zadośćuczynienia za krzywdę w związku z tragiczną śmiercią poszkodowanegoD. D.oraz czy powodowiR. B.jako szwagrowi zmarłego poszkodowanego przysługuje zadośćuczynienie, a jeśli tak – to w jakiej wysokości.
Podstawę prawną roszczeń powodów stanowiły przepisyart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003r., nr 124, poz. 1152 z późn. zm.) orazart. 446 § 4 kc.Ostatni z wymienionych przepisów przewiduje, że Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.Z kolei zgodnie z treścią przepisuart. 361 § 1 kczobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
W ocenie Sądu Rejonowego materiał dowodowy niniejszej sprawy wykazał istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy wypadkiem komunikacyjnym z dnia 29.07.2017 r. a śmierciąD. D.. Okoliczność ta pozwala na zastosowanie normyart. 446 § 4 kc.Celem zadośćuczynienia przewidzianego w tym przepisie jest zrekompensowanie osobie poszkodowanej krzywdy doznanej wskutek cierpień fizycznych (bólu i innych dolegliwości) oraz cierpień psychicznych (ujemnych uczuć przeżywanych w związku z cierpieniami doznanymi w następstwie śmierci osoby bliskiej.
Odwołując się do judykatów Sądu Najwyższego i poglądów prezentowanych w doktrynie Sąd Rejonowy wskazał, iż zadośćuczynienie przewidziane wart. 446 § 4 k.c.nie jest zależne od pogorszenia sytuacji życiowej osoby bliskiej w wyniku śmierci bezpośrednio poszkodowanego, lecz ma na celu złagodzenie cierpienia psychicznego wywołanego śmiercią osoby najbliższej i pomoc członkom jego rodziny w dostosowaniu się do zmienionej sytuacji życiowej. Zadośćuczynienie to ma zrekompensować krzywdę wynikającą z naruszenia dobra osobistego, którym jest prawo do życia w pełnej rodzinie i ból spowodowany utratą najbliższej osoby. Na rozmiar krzywdy, o której mowa wart. 446 § 4 k.c., mają wpływ przede wszystkim: wstrząs psychiczny i cierpienia moralne wywołane śmiercią osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki po jej śmierci, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej, wiek pokrzywdzonego i jego zdolność do zaakceptowania nowej rzeczywistości oraz umiejętność odnalezienia się w niej. Kompensacie pieniężnej podlega zatem krzywda, tj. niemajątkowy skutek naruszenia dóbr osobistych, a więc w szczególności cierpienie, ból, poczucie osamotnienia po śmierci najbliższego członka rodziny, utrata radości życia. Kompensata ma pozwolić na przezwyciężenie tych przykrych doznań. Służyć ma temu nie tylko udzielenie należnej satysfakcji moralnej w postaci uznania krzywdy wyrokiem Sądu, ale także zobowiązanie do świadczenia pieniężnego, które umożliwi pełniejsze zaspokojenie potrzeb i pragnień poszkodowanego lub wesprze realizację wskazanego przez niego celu społecznego. Ustalenie zatem rozmiaru krzywdy ma podstawowe znaczenie dla określenia odpowiedniej sumy, która miałaby stanowić jej pieniężną rekompensatę. Przy oznaczeniu zakresu wyrządzonej krzywdy koniecznym jest uwzględnienie rodzaju naruszonego dobra, zakresu (natężenie i czas trwania) naruszenia, trwałości skutków naruszenia i stopnia ich uciążliwości). Rozmiar zadośćuczynienia oprócz adekwatnej do doznanej krzywdy wysokości, rozmiar zadośćuczynienia musi przedstawić nadto dla pokrzywdzonego ekonomicznie odczuwalną wartość.
Zdaniem Sądu Rejonowego nie ulega wątpliwości, że krzywda wywołana śmiercią syna, brata i również szwagra - oceniając według kryteriów obiektywnych – jest jedną z najbardziej dotkliwych i najmocniej odczuwalnych z uwagi na rodzaj i siłę więzów rodzinnych. W rozpoznawanej sprawie krzywda jest tym bardziej dotkliwa, że tragicznie zmarłyD. D.był osobą bardzo młodą, miał zaledwie 27 lat.
Jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych śmierćD. D.spowodowała naruszenie dobrostanu psychicznego powódekT. D. (1)iP. B.jako osób związanych emocjonalnie z racji bliskiego pokrewieństwa ze zmarłym, a w przypadku powodaR. B.- szwagra zmarłego - z racji silnej więzi emocjonalnej łączącej go ze zmarłym. Zerwanie więzi rodzinnej spowodowało u powodów reakcję żałoby.
W rozpoznanej sprawie wszelkie okoliczności świadczące o rozmiarze krzywdy powodów ustalone zostały w oparciu o dowód z zeznań świadków oraz opinię zespołu biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii, były one miarodajne do ustalenia wystąpienia u powodów jako następstwa śmierciD. D., ich reakcji żałoby.
Nadto w tego typu sprawach w przypadku matki i siostry zmarłego można mówić o istnieniu domniemania istnienia więzi między dzieckiem i rodzicem oraz między rodzeństwem ze względu na bliski stopień pokrewieństwa między nimi. Tym samym powodowie jako osoby dochodzące roszczenia na podstawieart. 448 k.c.wykazali istnienie więzi ze zmarłym, stanowiącej ich dobro osobiste podlegające ochronie.
Nie może budzić wątpliwości, że w większości przypadków ból po śmierci osoby bliskiej ustępuje dopiero wraz z upływem czasu, który pozwala zapomnieć o nieszczęściu. W przypadku powodówP. B.iR. B.ból i cierpienie psychiczne silnie odczuwane bezpośrednio po śmierciD. D.obecnie po upływie niemal 4 lat od dnia tragicznego wypadku nie są już tak intensywne jak wcześniej. Natomiast w przypadku powódkiT. D. (1)-matki tragicznie zmarłego jak wynika z opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii oraz z zeznań świadków proces żałoby nadal trwa. Jej stan psychiczny nie jest dobry. PowódkaT. D. (1)wymaga przynajmniej okresowego wspomagania farmakologicznego z uwagi na zaburzenia snu, silne poczucie straty i izolację emocjonalną. Ponadto jak wynika z opinii biegłych sądowych wszyscy powodowie w związku ze śmierciąD. D.doznali długotrwałego uszczerbku na zdrowiu psychicznym w wysokości 5%.
Ustalając wysokość zadośćuczynienia dla powódkiT. D. (1)Sąd wskazał, iż miał na względzie fakt, że powódka była matką tragicznie zmarłegoD. D.. Był to jej jedyny syn, który był zdrowym, młodym mężczyzną, przed którym była perspektywa wielu lat życia. Tragiczna śmierćD. D.wpłynęła bardzo negatywnie na stan psychiczny i emocjonalny powódkiT. D. (2)oraz jej codzienne funkcjonowanie. Pomimo, że upłynęło już kilka lat od tragicznego wypadku, to nadal nie może się ona pogodzić ze śmiercią syna. Jak wskazują zasady doświadczenia życiowego śmierć dziecka jest dla matki najbardziej bolesnym i traumatycznym doświadczeniem jakiego może doznać matka. W ocenie Sądu również siostra zmarłegoD. P.B.była z nim silnie związana emocjonalnie. Był to jej jedyny brat, z którym pozostawała w bardzo bliskiej, serdecznej relacji. Byli niemal w tym samym wieku,P. B.była tylko o rok starsza od brata. Była matką chrzestną jego kilkumiesięcznej córki., co świadczy również o szczególnie bliskiej więzi między nimi, gdyż na chrzestnego dziecka rodzice wybierają zazwyczaj osobę im najbliższą, z którą mają szczególnie bliskie relacje.
Zdaniem Sądu Rejonowego, powodaR. B.i zmarłegoD. D.również łączyły silne więzi emocjonalne. Byli bardzo ze sobą zżyci, przyjaźnili się, mieli wspólne zainteresowania, lubili razem spędzać czas, rozmawiać ze sobą, byli niemal jak bracia. PowódR. B., który był szwagrem zmarłego – mężem jego siostryP. B.należy do grona jego rodziny. Doświadczenie życiowe wskazuje, iż więzi rodzinne między poszczególnymi członkami bywają różne. Niemniej jednak w normalnie funkcjonującej rodzinie syn oraz brat należą do osób najbliższych. Do osób najbliższych może też należeć szwagier.
Sąd Rejonowy wskazał, iż w judykaturze i piśmiennictwie pojęcie najbliższych członków rodziny ujmowane jest szeroko. Obejmuje nie tylko rodziców i dzieci, ale także inne osoby, które z uwagi na konkretny układ stosunków faktycznych pozostawały w relacjach szczególnej bliskości, niezależnie od formalnej kolejności pokrewieństwa wynikającej z przepisówkodeksu rodzinnego i opiekuńczegoczy ewentualnie z powinowactwa. PowodaR. B.wiązały ze zmarłym więzy powinowactwa. Dla ustalenia czy powódR. B.i zmarłyD. D.byli dla siebie osobami najbliższymi koniczne było istnienie między nimi silnej więzi emocjonalnej. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, żeD. D.był dla powodaR. B.jedną z najbliższych osób. Stanowili dla siebie wsparcie w sprawach życia codziennego, wspólnie spędzali święta i uroczystości rodzinne, byli w stałym, bliskim kontakcie. Ty samym, zadaniem Sądu powództwo wywiedzione przezR. B.uznać należało za usprawiedliwione co do zasady.
Zadośćuczynienie należy się powodom za naruszenie bardzo istotnego dobra, mianowicie pozbawienia ich pełnej rodziny, krzywda ta była szczególnie dotkliwa, gdyż powodowie – pozostawali ze zmarłym w szczególnie bliskich relacjach jakie wiążą członków najbliższej rodziny.
Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na względzie, że śmierć każdej osoby jest zdarzeniem pewnym, które prędzej czy później musi nastąpić. Tym samym zadośćuczynienie rekompensuje w istocie często jedynie wcześniejszą utratę członka rodziny.
Poczucie krzywdy powodów wynika z osobistego żalu, bólu, osamotnienia, cierpienia. ŚmierćD. D.była nagła i niespodziewana. Był on bardzo młodym człowiekiem i nikt z rodziny nie spodziewał się tragicznego zakończenia jego życia w wieku zaledwie 27 lat.
W toku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego pozwany przyznał i wypłacił powódkomT. D. (1)iP. B.świadczenia z tytułu zadośćuczynienia pomniejszone o 20 % przyczynienia się zmarłegoD. D.do zwiększenia skutków wypadku w związku z brakiem zapiętych pasów bezpieczeństwa. Przyjęte przez pozwanego przyczynienie jak również jego stopień w wysokości 20% nie było kwestionowane przez powodów. Powodowie zgadzali się z przyjętym przez pozwanego stanowiskiem w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu Rejonowego żądana przez powódkęT. D. (1)kwota uzupełniającego zadośćuczynienia, uwzględniająca 20% przyczynienia się zmarłego do zwiększenia rozmiaru szkody pozostaje adekwatna do stopnia doznanej przez nią krzywdy w związku ze śmiercią jej syna. Należne powódce zadośćuczynienie winno zatem wynosić 100000 zł. Po pomniejszeniu tej kwoty o 20% z tytułu przyczynienia się należna jej kwota wynosiła 80000 zł. Mając na uwadze, że pozwany jeszcze przez procesem wypłacił powódce z powyższego tytułu kwotę w łącznej wysokości 22744,80 zł, to brakująca kwota zadośćuczynienia wynosi 57255,20 zł. Takiej też kwoty żądała powódka w niniejszym procesie. Stąd też jej roszczenie zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Z kolei roszczenie powódkiP. B.zasługiwało na uwzględnienie w części. Powódka domagała się zasądzenia na jej rzecz tytułem zadośćuczynienia kwoty 54730 zł. Żądana przez powódkę kwota w ocenie Sądu jest zawyżona. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu należna powódce kwota zadośćuczynienia winna wynieść 70000 zł. Po jej pomniejszeniu o 20 % z tytułu przyczynienia się zmarłego do wypłaty pozostawałaby kota 56000 zł. Mając na uwadze, że pozwany jeszcze przez procesem wypłacił powódceP. B.tytułem zadośćuczynienia kwotę w łącznej wysokości 9270 zł, to brakująca kwota zadośćuczynienia wynosi 46730 zł. Roszczenie powódki ponad kwotę 46730 zł jako niezasadne podlegało oddaleniu.
Roszczenie powodaR. B.również zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części. Powód ten domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 36000 zł tytułem zadośćuczynienia, uwzględniającej 20% przyczynienia się zmarłego. W ocenie Sądu, należna powodowiR. B.kwota zadośćuczynienia, które jest adekwatna do rozmiaru i stopnia doznanej przez niego krzycy i cierpienia w związku ze śmiercią jego szwagraD. D.winna wynosić 20000 zł. Po pomniejszeniu tej kwoty o 20 % z tytułu przyczynienia się zmarłego, należna powodowi do wypłaty kwota tytułem zadośćuczynienia winna wynosić 16000 zł. Roszczenie powoda ponad kwotę 16000 zł jako niezasadne należało oddalić.
O odsetkach Sąd orzekł na podstawieart. 481 § 1 i 2 kc.Sąd nie podzielił stanowiska pozwanego, iż odsetki od kwoty zasądzonego zadośćuczynienia winny być naliczane dopiero od dnia wydania wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 108 kpcustalając, iż powódkaT. D. (1)wygrała niniejszy proces w 100%, powódkaP. B.wygrała proces w 86%, zaś powódR. B.wygrał proces w 45%. Szczegółowe ich wyliczenie pozostawiono zaś referendarzowi sądowemu.
W złożonej apelacji pozwany zaskarżył powyższy wyrok w części, tj.:
- w zakresie pkt IV w całości w stosunku do powodaR. B., tj. co do kwoty 16000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 lipca 2019 r. do dnia zapłaty;
- w zakresie pkt VI stosunkowo do zakresu zaskarżenia roszczenia głównego.
Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia:

I
art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań świadków oraz stron i nie nadanie należytego znaczenia okoliczności, iż zmarłyD. D.pracował za granicą i przyjeżdżał do Polski jedynie na święta i w wakacje, skutkiem czego Jego osobisty kontakt z powodem był jedynie sporadyczny;

II
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że pomiędzy powodem a zmarłymD. D.istniała szczególnie bliska więź o charakterze rodzinnym, niemalże braterskim;

III
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 § 1 k.p.c.poprzez wyciągnięcie przez Sąd na podstawie opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii błędnego i nielogicznego wniosku rzekomo wskazującego jakoby powódR. B.doznał 5% uszczerbku na zdrowiu w związku ze śmierciąD. D., podczas gdy z treści opinii jednoznacznie wynika, że ww. uszczerbku doznała jedynie powódkaT. D. (1);

IV. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że u powodaR. B.wskutek śmierciD. D.doszło do wystąpienia 5% uszczerbku na zdrowiu.
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o:
I. zmianę pkt IV orzeczenia i oddalenie powództwa w całości;
II. zmianę pkt VI orzeczenia i zasądzenie od powodaR. B.na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji:
III. zasądzenie od powodaR. B.na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przez Sądem drugiej instancji.
PowódR. B.wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu przed Sądem II instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się niezasadna.
Należy podkreślić, że wszelkie wyłączenia i wyjątki od określonej wart. 233 § 1 KPCzasady samodzielności i niezawisłości sądu w dokonywaniu ocen materiału dowodowego należy interpretować ścieśniająco. Przepisart. 233 § 1 KPCprzyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź z doświadczeniem życiowym. Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 KPCnie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (zob. post. SN z 23.1.2001 r., IV CKN 970/00, Legalis).
Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 KPCnie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (wyr. SA w Szczecinie z 19.6.2008 r., I ACa 180/08, Legalis). Co więcej, skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (wyr. SA w Poznaniu z 21.5.2008 r., I ACa 953/07, niepubl.).
Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy w Suwałkach wymogi określne wart. 233 § 1 kpcspełniała. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je za własne. Na aprobatę zasługuje też ocena prawna zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wbrew zarzutom apelującego Sąd I instancji nie wykroczył poza zakres opinii i nie dokonał dowolnych ustaleń co do stopnia uszczerbku na zdrowiu jakiego doznał powódR. B.. Biegli we wnioskach końcowych opinii w pkt. 4 (k. 182 akt sprawy) wyraźnie wskazali, iż to powodowie (a nie tykoT. D. (1)) doznali długotrwałego uszczerbku w wysokości 5 % z punktu 10 a.
Ustalenia tyczące się charakteru więzi łączącej powoda ze zmarłym były również prawidłowe. Sąd I instancji bazował w tym zakresie na zeznaniach świadków oraz opinii biegłych i ocenił te dowody prawidłowo. Samo zamieszkiwanie w innych odległych od siebie miejscowościach i w konsekwencji rzadsze spotykanie się osobiste nie podważa konkluzji Sądu I instancji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Również w takiej sytuacji więź może być głęboka i zażyła.
Zakwalifikowanie szwagra do kategorii osób najbliższych nie odbyło się w sposób dowolny. Do określenia kręgu osób najbliższych kryterium pokrewieństwa (powiązań biologicznych) nie jest wystarczające. Sąd Rejonowy wyjaśnił bardzo szczegółowo jakie fakty skłoniły go do uznania, że powoda należało uznać, w tym konkretnym przypadku, za osobę najbliższą w rozumieniu przepisuart. 446 § 4 kc.
Apelację jako niezasadną należało oddalić na podstawie przepisuart. 385 kpc.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie przepisuart. 98 kpc.
SSO Mirosław Krzysztof Derda