Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 38/22
Data wyroku: 2022-10-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Wiesław Pędziwiatr, Jerzy Skorupka, Artur Tomaszewski
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 258 § 1 k.k.

Sygnatura akt II AKa 38/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 października 2022 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSA Jerzy Skorupka (spr.)
Sędziowie: SA Wiesław Pędziwiatr
SA Artur Tomaszewski
Protokolant: Katarzyna Szypuła

przy udziale Bogdana Wrzesińskiego prokuratora Prokuratury(...)weW.

po rozpoznaniu 5 października 2022 r.

sprawyŁ. D. (1)

oskarżonego zart. 258 § 1 kki art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani w zw. zart. 65 §1 kk

na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i prokuratora

od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu

z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III K 81/20

I

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1) wpunkcie drugimczęści rozstrzygającej z podstawy prawnej wymiaru kary eliminuje przepisart. 60§2 KKw zw. zart. 60§6 pkt 3 KKi za przypisany oskarżonemuŁ. D. (1)czyn wymierza karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności stwierdzając, że utraciły moc rozstrzygnięcia o wymierzeniu oskarżonemu kary łącznej w punkcie trzecim części rozstrzygającej oraz o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej z punktu czwartego, a także rozstrzygnięcia zawarte w punktach pięć i sześć części rozstrzygającej;

2) w punkcie ósmym części rozstrzygającej przyjmuje zamiast przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 2600 zł, przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa przypisanego w punkcie drugim części rozstrzygającej, ustalając jej wysokość na 8000 zł;

3) w punkcie dziewiątym części rozstrzygającej zasądza odŁ. D. (1)na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie przed sądem pierwszej instancji;

II

w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III

na podstawieart. 85§1 KKiart. 86§1 KK, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24.06.2020 r., przy zast.art. 4§1 KKłączy kary pozbawienia wolności wymierzone w niniejszym wyroku oraz w punkcie pierwszym części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i wymierzaŁ. D. (1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której, na podstawieart. 63§1 KKw zw. zart. 4§1 KK, zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23.01.2018r., godz. 12,35 do 12.04.2018r., godz. 11,20;

IV

zasądza od oskarżonegoŁ. D. (1)na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w wysokości 20 zł oraz wymierza mu 1600 zł opłaty za obie instancje;

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 15.12.2021 r., III K 81/20:

I
w miejsce czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, uznał oskarżonegoŁ. D. (1)(D.)za winnego tego, że w okresie od połowy 2015 r. do 18 lipca 2017 r. wK.,G., okolicachK., działając w zamiarze bezpośrednim, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw narkotykowych, w skład której oprócz niego wchodzili takżeS. F.,I. Ł.,M. W.i inne osoby, przy czym oskarżony w ramach tej struktury przestępczej uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających, w postaci ziela konopi innych niż włókniste, jak również w przewozie narkotyków i przekazywaniu za nie pieniędzy, tj. występku zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.przy zast.art. 4 § 1 k.k.orzekł karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
w miejsce czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, uznał oskarżonegoŁ. D. (1)(D.)za winnego tego, że w okresie od połowy 2015 r. do 18 lipca 2017 r., działając w zamiarze bezpośrednim, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wK.,G., okolicachK., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających, w ten sposób, że w ramach podziału ról w zorganizowanej grupie przestępczej, na polecenie jednego z jej członków, odebrał odI. Ł., nie mniej niż sześć razy po jednym kilogramie marihuany oraz nie mniej niż 10 kg liści marihuany, o łącznej wartości nie mniejszej niż 26.000 zł., pakowane w paczkach po 200 gram, a także w maju 2017 r., odebrał odS. F.200 gram marihuany, uczestniczył też w przewozie narkotyków, jak również w przekazywaniu za nie pieniędzy, tj. występku zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzy zast.art. 60 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt 3 k.k.,art. 57 § 2 k.k.iart. 4 § 1 k.k.orzekł karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych,

III
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24.06.2020 r.) przy zast.art. 4 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoŁ. D. (1)(D.) w pkt 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.przy zast.art. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej oskarżonemuŁ. D. (1)(D.) kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat,

V
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.przy zast.art. 4 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonegoŁ. D. (1)(D.) do informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby, raz na 6 miesięcy, w formie listu poleconego,

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.przy zast.art. 4 § 1 k.k.na poczet kary grzywny zaliczył oskarżonemuŁ. D. (1)(D.) okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23.01.2018 r. godz. 12.35 do dnia 12.04.2018 r. godz. 11.20,

VII
na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł odŁ. D. (1)(D.) nawiązkę na rzeczStowarzyszenia (...), Zakład Opieki Zdrowotnej(...),Ośrodek (...)wZ.w kwocie 2.000 zł.,

VIII
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł od oskarżonegoŁ. D. (1)(D.) przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 2.600 zł.,

IX
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoŁ. D. (1)(D.) w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu.

Wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego adw.I. J., zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:

I
art. 7 KPKprzez dowolną ocenę wyjaśnieńS. F.,I. Ł.,M. W.przesłuchanych w postępowaniu przygotowawczym oraz pominięcie wyjaśnieńŁ. D. (1)oraz zeznańM. K. (1)iM. K. (2)orazP. K.złożonych na rozprawie w dniu 18.10.2021 r., a także świadkówT. B.,P. O.,M. S.,I. Ł.,S. G.iK. K. (1), co skutkowało błędnym przyjęciem, że w latach 2015 – 2017 istniała założona i kierowana przezM. K. (1)zorganizowana grupa przestępcza, w skład której wchodziłŁ. D. (1);

II
art. 7 KPKprzez dowolną ocenę wyjaśnieńS. F.,I. Ł.,M. W.wyrażającą się w bezkrytycznym uznaniu ich za wiarygodne i oparciu na nich ustaleń faktycznych będących podstawą winy oskarżonego, gdy:

1
dowód z pomówienia współoskarżonego powinien być oceniony bardzo ostrożnie,

2
wymienione wyjaśnienia są sprzeczne ze sobą oraz dalszym materiałem dowodowym,

3
oskarżeni zmieniali wyjaśnienia w zależności od ich sytuacji procesowej,

4
występowały pomiędzy nimi powiązania handlowe, co powodowało brak potrzeby przynależności do grupy przestępczejM. K. (1),

5
wymienieni oskarżeni złożyli wyjaśnienia w celu dobrowolnego poddania się odpowiedzialności, co nakazywało uznanie ich za niewiarygodne i zmierzające do pomniejszenia własnej odpowiedzialności i przerzucenia jej naM. K. (1).

We wniosku odwoławczym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania sprawy.
Wyrok zaskarżył oskarżyciel publiczny w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze zarzucając:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść przez dowolne przyjęcie, że zachodzą warunki do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary za czyn z punktu drugiego części rozstrzygającej,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść przez dowolne przyjęcie, że wysokość korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa wynosi 2600 zł,

III
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść przez bezzasadne zwolnienie oskarżonego z ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie przed sądem pierwszej instancji,

IV
rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności i kary grzywny wymierzonych oskarżonemu za czyn z punktu drugiego części rozstrzygającej.

We wniosku odwoławczym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie drugim przez przyjęcie, że nie zachodzą warunki do nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie mu za ten czyn kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 60 zł każda oraz kary łącznej w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a także o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie ósmym przez orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie drugim w wysokości 13.333 zł, a także o zasądzenie od oskarżonego kosztów sądowych w całości.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Niezasadna jest apelacja obrońcy oskarżonego, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody ujawnione na rozprawie głównej, zgodnie z dyrektywami podanymi wart. 7 KPK, ustalając na podstawie tych dowodów fakty zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.
Wbrew tej apelacji, sąda quoustalił cechy konstytutywne zorganizowanej grupy przestępczej, o której mowa wart. 258§1 KK. Oskarżony wiedział, że istnieje i działa zorganizowana grupa przestępcza, którą kierujeM. K. (1)i miał świadomość przynależności do tej grupy. Wiedział, jaką działalnością przestępczą zajmuje się grupa, jaka jest jego rola w grupie i pozostałych osób oraz jakie zadania wszyscy mają wykonywać. Członków tej grupy oskarżony znał z imienia i nazwiska bądź tylko z widzenia.
W czasie przesłuchania w dniu 20.07.2017 r. (k. 78-79)Ł. D. (1)przyznał się, że na polecenieM. K. (1)sześć razy spotkał się zI. Ł.i odebrał od niego marihuanę. Oskarżony wyjaśnił, żeM. K. (1)był jego przyjacielem. Dzwonił do niego telefonicznie i polecał zabrać odI. Ł.marihuanę. Fakty te potwierdziłI. Ł.podając w czasie konfrontacji z oskarżonym przeprowadzonej w dniu 2.03.2018 r. (k. 54), że oskarżonego przedstawił muM. K. (1). Na spotkaniaM. K. (1)przyjeżdżał razem z oskarżonym.Ł. D. (1)był obecny przy odbieraniu marihuany przezM. K. (1)i przekazywaniu przez niego pieniędzy za te narkotyki.
Podczas przesłuchania w dniu 1.08.2017 r. (k. 201)I. Ł.podał, że za każdym razem na spotkania zB.iK.przyjeżdżał samochódmarki M.bus koloru zielonego z ludźmiK.. Zabierali oni walizki z marihuaną. Był z nimiŁ. D. (1). W czasie kolejnego przesłuchania (k. 233),I. Ł.potwierdził wymienione fakty dotyczące oskarżonego, dodając, że ten mówił, że w Holandii ma takie znajomości, że sprzeda tam każdą ilość marihuany.M. W.przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym w charakterze podejrzanego podał zaś, żeŁ. D. (2)mówił, że marihuaną wytworzoną przezI. Ł.częstował w caffé-shop w Holandii.
RównieżS. F.wyjaśnił (k. 82 i 87-92), że przyjeżdżały do niego po marihuanę osoby wysłane przezM. K. (1). Jedną z tych osób byłŁ. D. (1). Był to kolegaK..
Z wymienionych dowodów wynika, że oskarżony był podporządkowanyM. K. (1), będącego kierownikiem grupy. Ten wydawał polecenia oskarżonemu, aby odebrał odI. Ł.marihuanę i dał mu za to pieniądze. Razem z oskarżonym, na spotkaniaM. K. (1)iI. Ł.przyjeżdżali też inni członkowie grupy samochodemM.bus.Ł. D. (1)wiedział więc, że poza nim iM. K. (1), w skład grupy wchodzą teżI. Ł.,S. F.oraz osoby, które przyjeżdżałyM.busem. Grupa, którą kierowałM. K. (1)liczyła zatem więcej niż trzy osoby, o czym wiedział oskarżony. Biorąc udział w opisanych spotkaniach, oskarżony miał też świadomość przynależności do tej grupy.
Prawdą jest, że świadkowie powołani w zarzucie apelacyjnym nie potwierdzili udziału oskarżonego w grupie przestępczejM. K. (1), ale z tego względu, że nie znali oskarżonego. Okoliczność ta nie może więc podważyć wiarygodności wyjaśnień i zeznańI. Ł.iS. F.oraz wyjaśnień oskarżonego, w których przyznał się do winy, a w konsekwencji prawidłowych ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji co do tego, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezM. K. (1). Zarzut pierwszy apelacji okazał się więc niezasadny.
W taki sam sposób należy ocenić zarzut drugi apelacji. Okoliczność, żeI. Ł.,S. F.iM. W.przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów, złożyli obszerne wyjaśnienia i dobrowolnie poddali się karze, nie świadczy, że niewiarygodne są ich wyjaśnienia, w których wskazali na udziałŁ. D. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezM. K. (1)oraz udział w obrocie marihuaną. Tymczasem, poza forsowaniem odmiennej oceny dowodów i odmiennej wersji zdarzenia, w apelacji nie wskazano żadnych dowodów, które pozwoliłyby zakwestionować ustalenia sądumeriti.
Ponownie należy przywołać wyjaśnienia oskarżonego z postępowania przygotowawczego, w których przyznał się do tego, że na polecenieM. K. (1)sześć razy odebrał odI. Ł.marihuanę oraz wyjaśnienia w tej kwestii złożone przezI. Ł.iS. F., a także wyjaśnienia tych osób złożone w czasie konfrontacji zŁ. D. (1). W świetle wymienionych dowodów nie budzi wątpliwości prawidłowość ustalenia, żeŁ. D. (1)odebrał odI. Ł.nie mniej niż sześć razy po jednym kilogramie marihuany oraz 10 kg. liści marihuany, a odS. F.200 gramów marihuany, brał udział w przewozie tych narkotyków i przekazaniu za nie pieniędzy. W efekcie, zarzut drugi apelacji został oceniony jako niezasadny.
Zasadna okazała się natomiast apelacja oskarżyciela publicznego. Trafnie podnosi się w niej, że sąd pierwszej instancji dowolnie ustalił okoliczności wskazujące na przesłanki nadzwyczajnego złagodzenia kary. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wszak, że sąda quozastosował wymienioną instytucję ze względu na niekaralność oskarżonego, okoliczność, że przedmiotem czynu były tzw. narkotyki miękkie (marihuana) oraz zaledwie siedmiokrotny udział w odbiorze tych narkotyków, co świadczy, że oskarżony odbył niewiele spotkań organizowanych w tym celu.
Sąd pierwszej instancji stracił jednak z pola widzenia, że przestępcza działalność oskarżonego trwała dwa lata, od połowy 2015 r. do 18 lipca 2017 r. W tym czasie przewiózł 6 kilogramów marihuany i 10 kilogramów liści marihuany oraz odebrał odS. F.200 gramów tego środka. Oskarżony nie tylko odbierał wymieniony narkotyk i dostarczał za niego pieniądze, ale wręcz inspirował do jego wytwarzania twierdząc, że w Holandii sprzeda jego każdą ilość. Trafnie zatem podnosi oskarżyciel publiczny, że wymienione okoliczności nie pozwalają na zastosowanie wobecŁ. D. (1)nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast wniosku skarżącego o wymierzenie oskarżonemu surowszej kary grzywny.
Zasadny jest również kolejny zarzut omawianej apelacji. Celnie wskazuje się, że sądmeritiustalając wysokość korzyści osiągniętej przez oskarżonego z udziału w obrocie środkami odurzającymi, wadliwie ocenił wyjaśnieniaI. Ł., odnośnie do wartości sprzedanych przez niego narkotyków, przyjmując wartość 26.000 zł zamiast 80.000 zł. Nie można jednak zgodzić się z twierdzeniem apelującego, że dla ustalenia korzyści osiągniętej przez oskarżonego, wymienioną wartość (80.000 zł) należy podzielić równo pomiędzyŁ. D. (1)i pięć dalszych osób wymienionych w zarzucie aktu oskarżenia, gdyż skarżący nie przedstawił na to żadnego dowodu. Twierdzenie, że każda z osób biorących udział w obrocie marihuaną osiągnęła taką samą (równą innym) korzyść majątkową nie znajduje oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie. W każdym razie, w apelacji nie wskazano żadnego dowodu, z którego wynikałby taki sposób ustalenia wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd uznał za właściwe zastosowanie zasadypro rata parteprzyjmując, że korzyść oskarżonego wynosiła 10% wartości narkotyków. Od razu należy powiedzieć, że również takie ustalenie nie ma oparcia w ujawnionych dowodach, co trafnie podniósł apelujący, z tym, że jest ono korzystniejsze dla oskarżonego, niż dowolne twierdzenie apelującego o osiągnięciu przez oskarżanego korzyści majątkowej w takiej samej wysokości jak inne osoby.
Z tych względów, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie ósmym części rozstrzygającej w ten sposób, że ustalił wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa przypisanego mu w punkcie drugim części rozstrzygającej na 8000 zł. Sąd odwoławczy ustalił, że łączna wartość narkotyków odebranych przez oskarżonego odI. Ł.wyniosła 80.000 zł. Akceptując ustalenie sądua quo, że korzyść oskarżonego wyniosła 10% wymienionej kwoty, dało to kwotę 8000 zł.
W tej kwestii, sąd odwoławczy nie zmienił opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie drugim części rozstrzygającej, ze względu na brak stosownego zarzutu w apelacji oskarżyciela publicznego.
Sąd odwoławczy podzielił także zarzut dotyczący bezpodstawnego zwolnienia oskarżonego od uiszczenia kosztów procesu, zmieniając w tej kwestii zaskarżony wyrok. Oskarżony brał udział w obrocie narkotykami, osiągnął z tej działalności korzyść majątkową, prowadzi w Polsce działalność gospodarczą, a wcześniej pracował w Holandii. Nie widać zatem dostatecznie mocnych argumentów za zwolnieniem oskarżonego od zapłaty kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Z tych względów zasądzono od oskarżonego wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierzono mu opłatę za obie instancje.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.

SSA Wiesław Pędziwiatr

SSA Jerzy Skorupka

SSA Artur Tomaszewski