Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2005/21
Data wyroku: 2022-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Piotr Szutenberg
Słowa kluczowe: Księgi wieczyste
Podstawa prawna: art.10 ust 1 ustawy o ksiegach wieczystych i hipotece

Sygn. akt I C 2005/21
(poprz. XIV C 993/20)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2022 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: sędzia Piotr Szutenberg
Protokolant: sekretarz sądowy Dominika Merda
po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2022 roku w Gdańsku
na rozprawie
sprawy z powództwaI. S. (1)
przeciwkoP. S.,W. S.,A. S.iJ. S.
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym

1
utrzymuje w mocy wyrok zaoczny z dnia 5 października 2021 r. wydany przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku w sprawie XIV C 993/20;

2
zasądza od pozwanegoP. S.na rzecz powódkiI. S. (1)kwotę 3.708,50 zł (trzy tysiące siedemset osiem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

3
zasądza od pozwanegoW. S.na rzecz powódkiI. S. (1)kwotę 3.708,50 zł (trzy tysiące siedemset osiem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE
Pozwem złożonym dnia 1 lipca 2020 r., uzupełnionym pismem procesowym z 19 października 2020 r., powódkaI. S. (1)wniosła o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale IIksięgi wieczystej nr (...)prowadzonej w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku III Wydziale Ksiąg Wieczystych dla nieruchomości położonej wG.przyul. (...), zamiast wpisu jako wyłącznych właścicieliP. S.iW. S., wpisu własności nieruchomości na rzecz następujących osób:

-

powódkiI. S. (1)córkiF.iI.– w 13/32 części;

pozwanejA. S.córkiF.iI.– w 13/32 części;

pozwanegoJ. S.synaF.iI.– w 3/32 części;

pozwanegoP. S.synaS.– w 3/64 części;

pozwanegoW. S.synaS.– w 3/64 części,

a także o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu i zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Uzasadniając swoje żądanie powódka wskazała, że wpis widniejący w księdze wieczystej jest niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym tej nieruchomości. Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 17 lipca 2017 r. stwierdzono, że powyższa nieruchomość została nabyta przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 r. przez małżonkówF.iI. S. (2)na prawach wspólności ustawowej. Spadkobiercami powyższych osób są ich dzieci. W 2019 r. zmarł jeden ze spadkobierców –S. S. (2), po którym dziedziczą jego synowie –P. S.iW. S.. Powódka wraz z rodzeństwem wielokrotnie zwracała się do pozwanych aby rozwiązać spór. Próby te nie odniosły skutku, bowiemP. S.iW. S.nie wyrażają zgody na ujawnienie faktycznego stanu w księdze wieczystej.
(pozew – k. 4-5; pismo procesowe powódki, k. 25-27)
Wyrokiem zaocznym z 5 października 2021 r. uzgodniono treść księgi wieczystej zgodnie z żądaniem powódki.
(wyrok zaoczny, k. 79)
W sprzeciwie od wyroku zaocznego z 5 listopada 2021 r. pozwaniP. S.iW. S.wnieśli o uchylenie wyroku zaocznego, oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwani wskazali, że są bratankami pozostałych pozwanych i powódki. Są oni ujawnieni w treści przedmiotowej księgi wieczystej jako właściciele nieruchomości. Podstawą wpisu i ujawnienia ich praw była darowizna dokonana na ich rzecz przez ich ojcaS. S. (2). Nie mieli oni wpływu na fakt zasiedzenia nieruchomości przezF.iI. S. (2)i zmianę tytularnych właścicieli nieruchomości. Zdaniem pozwanych pozostawali oni w dobrej wierze polegającej na przeświadczeniu o przysługującym im prawie do własności domu dziadków i ojca. W ich ocenie powódka czyni natomiast ze swego prawa do domagania się uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym użytek sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, co winno skutkować pozbawieniem ochrony jej działań.
(sprzeciw od wyroku zaocznego – k. 89-90)
PozwanaA. S.oświadczyła, że otrzymała odpis wyroku zaocznego, który w jej ocenie jest prawidłowy i nie będzie wnosić od niego sprzeciwu.
(pismo pozwanejA. S., k. 91)
PozwanyJ. S.nie zajął stanowiska w sprawie.
W odpowiedzi na sprzeciw powódka wniosła o utrzymanie wyroku zaocznego w mocy oraz zasądzenie od pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych.W ocenie powódki sprzeciw jest całkowicie bezzasadny. Brak jest jakichkolwiek przesłanek, aby zastosować w niniejszej sprawie zasady współżycia społecznego, o których mowa wart. 5 k.c., a które nie mogą być samodzielną podstawą roszczenia pozwanych. Pozwani znali wszystkie okoliczności sprawy o zasiedzenie tej nieruchomości. Powódka podkreśliła, że 11 czerwca 2018 r. wniosła do sądu sprawę o dział spadku, która toczy się pod sygnaturą XIII Ns 702/18 i jest obecnie zawieszona do czasu zakończenia niniejszego postępowania. Jej zdaniem pozwani celowo wnieśli sprzeciw od wyroku zaocznego, aby przedłużyć niniejsze postępowanie, a w konsekwencji również sprawę o dział spadku.
(odpowiedź na sprzeciw, k. 109-112)
Stanowisko powódki wyrażone w odpowiedzi na sprzeciw podzieliła również pozwanaA. S..
(pismo pozwanejA. S.z dnia 1.03.2022 r., k. 117-118)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi dla nieruchomości gruntowej położonej wG.przyul. (...), stanowiącejdziałkę o numerze (...), obręb ewidencyjny 29,księgę wieczystą numer (...). W dziale II księgi jako właściciele przedmiotowej nieruchomości ujawnieni sąP. S.orazW. S.posiadający po 1/2 udziału w przedmiotowej nieruchomości.
(dowód:odpisksięgi wieczystej nr (...), k. 131-135)
Przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku w sprawie o sygn. XIII Ns 1191/09 toczyło się postępowanie w przedmiocie zasiedzenia wskazanej nieruchomości.W wyniku tego postępowania postanowieniem z dnia 15 września 2010 r. stwierdzono, że nieruchomość położoną przyul. (...)wG.nabyli w drodze zasiedzeniaS.iE. S., tj. rodzice pozwanychP. S.orazW. S.. Postanowienie wydane w przedmiotowej sprawie stanowiło podstawę wpisu prawa własnościS.iE. S.do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości położonej przyul. (...)wG.. W dniu 21 kwietnia 2011 r.S.iE. S.dokonali na rzecz pozwanychP. S.orazW. S.darowizny przedmiotowej nieruchomości. Zawarta w formie aktu notarialnego umowa darowizny stanowiła podstawę dokonania wpisu prawa własności pozwanych doksięgi wieczystej nr (...).
(okoliczności bezsporne)
PowódkaI. S. (1)wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 15 września 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. XIII Ns 1191/09. Na skutek wniesionej skargi przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Północ w Gdańsku zostało wszczęte postępowanie o sygn. XIII Ns 713/15. Skarga powódki została uwzględniona postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r., co doprowadziło do zmiany wskazanego postanowienia w całości w ten sposób, że stwierdzono, iżI. S. (2)orazF. S.nabyli do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 r. prawo własności nieruchomości położonej wG.przyul. (...), stanowiącądziałkę o numerze (...), dla której Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku prowadziksięgę wieczystą o nr (...), w której aktualnie ujawnionymi właścicielami sąP. S.iW. S.. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 23 marca 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. XVI Ca 983/17 oddalono apelacjęS. S. (2),E. S.,W. S.iP. S.od powyższego orzeczenia. Postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt XIII Ns 713/15, w zakresie wskazanego wyżej rozstrzygnięcia uprawomocniło się z dniem23 marca 2018 r.
(

dowody

: postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 17.07.2017 r. w sprawie XIII Ns 713/15, k. 9-9v; postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 23.03.2018 r., w sprawie XVI Ca 983/17 – k. 10; postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 26.04.2018 r. w sprawie XVI Ca 983/17, k. 11)
W dniu(...)zmarłF. S.. Spadek po nim na podstawie ustawy nabyli żonaI. S. (2)w 4/16 części spadku oraz synS. S. (2), synJ. S., córkaI. S. (1)i córkaA. B.(właściwieA. S.) - każdy z nich w części po 3/16 części spadku.
(

dowód:

postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 27.02.2008 r., w sprawie XIII Ns 1800/07 – k. 12)
W dniu(...). zmarłaI. S. (2). Na podstawie testamentu notarialnego spadek po niej nabyły córkiI. S. (1)orazA. S.w ½ części każda z nich.
(

dowód:

postanowienie Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 8 kwietnia2011 r. w sprawie XIII Ns 587/11, k. 13)
W dniu(...). zmarłS. S. (2). Dnia 9 sierpnia 2019 r. notariuszM. W.sporządziła protokół dziedziczenia, w którymW. S.orazP. S.oświadczyli, że przyjmują przypadający im na podstawie ustawy spadek po zmarłymS. S. (2)wprost.S. S. (2)w chwili śmierci był wdowcem.W. S.iP. S.są spadkobiercami zmarłegoS. S. (2)z ustawy w częściach równych – po 1/2 udziału w spadku.
(

dowód:

okoliczność bezsporna, a nadto protokół dziedziczenia w sprawie XII N(...)Sąd Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku)
Sąd zważył, co następuje:
Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał między stronami w całości bezsporny. Istota sprawy sprowadzała się do oceny skutków prawnych przedstawionych wyżej zdarzeń faktycznych oraz zasadności podniesionego przez pozwanychW. S.iP. S.zarzutu sprzeczności żądania powódki z zasadami współżycia społecznego. Należy przy tym podkreślić, że w niniejszej sprawie jedynie pozwaniW. S.iP. S.sprzeciwiali się żądaniu pozwu.
Ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie dokumentów zaoferowanych przez strony postępowania, które nie budziły wątpliwości co do swej wiarygodności i których moc dowodowa nie była kwestionowana przez strony. Na dokumenty te składały się przede wszystkim odpisy postanowień sądów poświadczone za zgodność z oryginałem przez uprawnioną do tego osobę oraz odpisksięgi wieczystej nr (...). Brak było podstaw do ich kwestionowania, ponieważ stanowiły one dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej w zakresie ich działania, a zatem stanowiły one dowody tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone (art. 244 § 1 k.p.c.).
Sąd na podstawieart. 299 k.p.c.a contrariooddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron uznając, że w sprawie nie występują niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że spór miał charakter wyłącznie prawny, zatem wskazany wniosek o przesłuchanie stron uznać należało za zbędny, tym bardziej, że okoliczności, na które dowód z przesłuchania stron miałby być przeprowadzony pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, o czym szerzej w części prawnej uzasadnienia. Ustawodawca wart. 299 k.p.c.postanowił, że dopiero gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostaną niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd może dopuścić dowód z przesłuchania stron. Dowód ten jest zatem tzw. dowodem akcesoryjnym, posiłkowym, a więc przeprowadzanym tylko wówczas, gdy za pomocą innych środków dowodowych nie można ustalić faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości, co skutkowało utrzymaniem w mocy wydanego wyroku zaocznego.
Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji gdy wystąpi niezgodność między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym może ona zostać skorygowana na dwa sposoby, tj. jednoetapowo – w trybie postępowania wieczystoksięgowego (art. 6261i n. k.p.c.w zw. zart. 31 ust. 2u.k.w.h.) lub dwuetapowo: najpierw w trybie postępowania procesowego o uzgodnienie treści księgi wieczystej (art. 10 ust. 1u.k.w.h.), a następnie postępowania wieczystoksięgowego (art. 6261i n. k.p.c.w zw. zart. 31 ust. 2u.k.w.h.). Dokonanie korekty w trybie postępowania wieczystoksięgowego możliwe jest przy tym tylko wtedy, gdy uprawniony dysponuje orzeczeniem sądu lub innym odpowiednim dokumentem – we właściwej formie – stanowiącym podstawę wpisu w księdze wieczystej (art. 31 ust. 2u.k.w.h.).
W ocenie Sądu charakter niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym stwierdzony w niniejszym postępowaniu pozwalał na jej usunięcie w trybie postępowania wieczystoksięgowego bez konieczności wytaczania powództwa w trybie art. 10 u.k.w.h., bowiem udziały w prawie własności nieruchomości wprost wynikały z dokumentów urzędowych w postaci orzeczeń sądów w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości i stwierdzenia nabycia spadku oraz aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłymS. S. (2)(który to akt wprawdzie nie został przedłożony do akt niniejszego postępowania, ale którego istnienie i treść były bezsporne). Sąd przychyla się jednak do wyrażonego w doktrynie stanowiska, że wybór jednej ze wskazanych ścieżek postępowania należy do osoby uprawnionej do złożenia wniosku o wpis w księdze wieczystej. (zob. T. Czech [w:]Księgi wieczyste i hipoteka. Komentarz,komentarz do art. 10, LEX), zatem sam fakt możliwości uzgodnienia treści księgi bez potrzeby inicjowania powództwa w trybie art. 10 k.w.h. nie mógł stanowić podstaw dla odmowy uwzględnienia żądania powódki.
Zgodnie z treścią przepisuart. 10 ust. 1u.k.w.h. w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Celem przepisuart. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotecejest przyznanie ochrony procesowej osobie, której interesy mogą być naruszone w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym.
W niniejszej sprawie powódka dochodziła wpisania jej prawa własności w księdze wieczystej, ponieważ w jej ocenie brak ujawnienia tego prawa pozostawał w sprzeczności z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Posiadała więc legitymację procesową do wytoczenia niniejszego powództwa. Jednocześnie należy wskazać, że uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wymaga wzięcia udziału w sprawie przez osoby wpisane w dziale drugim księgi wieczystej, jak i osoby, których uprawnienia z tytułem własności nie zostały – bez względu na przyczynę – dotychczas ujawnione. Zachodzi tu więc współuczestnictwo specjalne, mające źródło w szczególnym przepisie prawa materialnego, wymagającym łącznego udziału wszystkich osób mających określony interes prawny (uchwała Sądu Najwyższego z 26 lipca 2017 r., III CZP 31/17, LEX nr 2327887).
Spór co do stanu prawnego nieruchomości objętej przedmiotem niniejszego postępowania obejmował kwestię prawa jej własności. Ustalając rzeczywisty stan prawny w nieruchomości Sąd oparł się na treści orzeczeń sądowych przedłożonych przez powódkę wraz z pozwem oraz na protokole dziedziczenia wraz z oświadczeniami stron postępowania w przedmiocie nabycia spadku po zmarłymS. S. (2). Należy wskazać, żeS.iE. S.nigdy nie byli wyłącznymi właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Co prawda w postępowaniu toczącym się pod sygn. XIII Ns 1191/09 stwierdzono, że nabyli ją w drodze zasiedzenia, postanowienie to zostało jednak zmienione w całości w ten sposób, że właścicielami nieruchomości na skutek zasiedzenia zostali rodziceS. S. (2), tj.F.iI. S. (2).
Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia argumentacji pozwanych, która miała wskazywać na fakt nabycia prawa własności całości nieruchomości przezS.iE. S.na skutek nieformalnego porozumienia zF.iI. S. (2). Nie jest istotne, czy do takich ustaleń pomiędzy wskazanymi wyżej osobami doszło, czy też nie, a to z uwagi na fakt, że umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (art. 158 k.c.). Czynność prawna dokonana bez zachowania przewidzianej dla niej ustawą formy jest nieważna (art. 73 § 2 k.c.). Zatem brak było przesłanek do uznania, byS.iE. S.nabyli prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Powyższe oznacza zaś, że umowa darowizny nieruchomości dokonana przezS.iE. S.na rzecz pozwanychP.iW. S.była bezskuteczna, ponieważ nikt nie może przenieść na drugiego więcej praw, niż sam posiada (zasadanemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet). W momencie dokonania darowizny darczyńcy nie byli właścicielami całości nieruchomości stanowiącej przedmiot tej czynności. Pozwani nie mogli też powołać się na rękojmie wiary publicznej ksiąg wieczystych, bowiem zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.w.h. rękojmia nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych, a takim bez wątpienia jest darowizna.
Powyższej oceny nie zmienia fakt, że w momencie dokonania darowizny w księdze wieczystej zamieszczony był wpis dotyczący prawa własnościS.iE. S., który został dokonany na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 15 września 2010 r., sygn. XIII Ns 1191/09. Postanowienie to, jak wspomniano, zmieniono w całości w wyniku skargi o wznowienie postępowania.
Sąd nie podzielił zarzutu pozwanychW. S.iP. S.w przedmiocie sprzeczności roszczenia powódki z zasadami współżycia społecznego. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że wykonanie roszczenia określonego wart. 10 ust. 1u.k.w.h. ze względu na jego procesowy charakter nie podlega ocenie w świetleart. 5 k.c.Roszczenie to jest bowiem uprawnieniem do ustalenia przez sąd istnienia i zakresu prawa uprawnionego. Jest to więc szczególna odmiana powództwa o ustalenie. Skoro jest to sprawa w istocie o ustalenie prawa, to powódka nie dochodzi od strony przeciwnej żadnego świadczenia, czyli nie wykonuje swojego prawa, co jest przesłanką zastosowaniaart. 5 k.c.Przesłankę taką stanowi dopiero uczynienie ze swojego prawa użytku w sensie dochodzenia na jego podstawie obowiązku świadczenia drugiej strony. Doprowadzenie księgi wieczystej do stanu usprawiedliwiającego zaufanie do niej ma cel nadrzędny i interes publiczny wynikający z funkcji ksiąg wieczystych sprzeciwia się możliwości oddalenia takiego powództwa ze względu na sprzeczność żądania z zasadami współżycia społecznego (zob. wyrok SN z 3.08.2006 r., IV CSK 113/2006, LEX nr 191703).
Konkludując, skoro właścicielami wskazanej nieruchomości na skutek zasiedzenia zostaliF.iI. S. (2), a ponadto nigdy nie zbyli oni rzeczonego prawa, to po ich śmierci prawo własności tej nieruchomości przeszło na ich spadkobierców. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 17 lipca 2017 r. sygn. akt XIII Ns 713/15,F.iI. S. (2)nabyli przedmiotową nieruchomość do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską. W toku postępowania nie wykazano, by udziały małżonków w majątku wspólnym zostały ustalone w sposób odmienny niż wynikający zart. 43 § 1 k.r.o., Z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie dokonując obliczeń w zakresie tego, jaka wielkość udziału przypadła spadkobiercom wskazanych wyżej osób przyjął, że każdy z nich posiadał 1/2 udziału we własności nieruchomości.
SpadkobiercamiF. S.byliI. S. (2)– w 4/16 części spadku orazS. S. (2),J. S.,I. S. (1)iA. S.– każdy z nich po 3/16 części spadku. SkoroF. S.posiadał 1/2 udziału we własności nieruchomości należy stwierdzić, że w wyniku spadkobrania po nim udziały zostały odziedziczone przez:I. S. (2)w 4/32 udziału;S. S. (2)w 3/32 udziału;J. S.w 3/32 udziału;I. S. (1)w 3/32 udziału orazA. S.w 3/32 udziału. JednocześnieI. S. (2)posiadała w dalszym ciągu 1/2 (16/32) udziału we własności nieruchomości przypadającą jej z tytułu udziału w majątku wspólnym jej iF. S.. Łącznie posiadała zatem 20/32 udziału we własności nieruchomości.
Po śmierciI. S. (2)również jej udział we własności nieruchomości, powiększony już w tym momencie o część odziedziczoną po mężu, przeszedł na jej spadkobierczynie, a zatem w wyniku spadkobrania po matceI. S. (1)iA. S.odziedziczyły po 10/32 udziału w nieruchomości. Tym samym powódka oraz pozwanaA. S.zostały właścicielkami przedmiotowej nieruchomości w zakresie każda po 13/32 udziału.
Następnie zmarłS. S. (2), zaś jego spadkobiercami z ustawy byli jego synowieP.iW. S.w częściach równych. W momencie śmierciS. S. (2)w skład jego majątku wchodziło 3/32 udziału w przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym pozwaniW.iP. S.odziedziczyli po 3/64 udziału.
Reasumując, współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w wyniku dziedziczenia poF.iI. S. (2)zostali:I. S. (1)w udziale 26/64,A. S.w udziale 26/64,J. S.w udziale 6/64,P. S.w udziale 3/64 orazW. S.w udziale 3/64. W tym stanie rzeczy zasadnym było dokonanie uzgodnienia treściksięgi wieczystej nr (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku w ten sposób, że w dziale II księgi wieczystej w miejsce(...)wpisanych po 1/2 udziału należało wpisać współwłaścicieli ustalonych w przedstawiony wyżej sposób. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiłart. 10 ust. 1u.k.w.h. W związku z powyższym na podstawieart. 347 k.p.c.utrzymano w mocy wyrok zaoczny z dnia 5 października 2021 r. wydany w sprawie XIV C 993/20.
O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 2. i 3. sentencji na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.iart. 105 § 1 zd. 2 k.p.c.zgodnie z którym pozwani współuczestnicy sporu ponoszą koszty w częściach równych, jednakże sąd może nakazać zwrot kosztów odpowiednio do udziału każdego ze współuczestników w sprawie, jeżeli pod tym względem zachodzą znaczne różnice. W niniejszej sprawie wyłącznie pozwaniW. S.iP. S.sprzeciwiali się żądaniu pozwu, wnosząc sprzeciw od wyroku zaocznego, co uzasadniało obciążenie wyłącznie ich kosztami postępowania w częściach równych. Pozostali pozwani w istocie popierali żądanie pozwu, zatem obciążanie ich kosztami postępowania byłoby niesłuszne. Na koszty procesu w niniejszej sprawie złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika powódki w wysokości 5.400 zł (§ 5 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), opłata od pozwu w kwocie 2.000 zł oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Łącznie powódka poniosła koszty w kwocie 7.417 zł.
Sąd nie uwzględnił zawartego w złożonym przez pełnomocnika powódki spisie kosztów żądania zasądzenia opłaty za czynności adwokackie wraz z podatkiem VAT w wysokości 23%. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie nie zawiera postanowień, zgodnie z którymi wysokość wynagrodzenia adwokackiego podwyższa się o podatek od towarów i usług.W tym kontekście wypada wskazać, że na gruncie poprzednio obowiązującegoRozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduSąd Najwyższy przyjął, że podatek od towarów i usług (VAT) nie wchodzi w skład niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata z wyboru (zob. uchwała SN z 25.01.2007 r., sygn. akt III CZP 95/06, LEX nr 209045). Orzeczenie te zachowuje pełną aktualność na gruncie aktualnie obowiązującego rozporządzenia z uwagi na zbieżność regulacji obu tych aktów prawnych. W rezultacie uzasadniony jest wniosek, że stawki adwokackie określone w tym rozporządzeniu zawierają już podatek od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze, Sąd obciążył pozwanychW. S.iP. S.kosztami procesu po 1/2 zgodnie zart. 105 § 1 zd. 2 k.p.c.Skutkowało to zasądzeniem od każdego z nich na rzecz powódki kwoty 3.708,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (art. 98 § 11k.p.c.).