Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 345/21
Data wyroku: 2022-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Supiński
Słowa kluczowe: Odszkodowanie

Sygn. akt I C  345/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2022 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilnyw składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Janusz Supiński
Protokolant: Katarzyna Kucharska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13.01.2022 r.
sprawy z powództwa(...) SAwL.
przeciwkoR. R.
o zapłatę

I
Postępowanie w sprawie w części obejmującej kwotę główną 6.106,75 zł umarza.

II
W pozostałym zakresie powództwo oddala.

III
Zasądza od powoda(...) SAwL.na rzecz pozwanegoR. R.kwotę 1.817,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt. I C 345/21

UZASADNIENIE
Powód(...) SAwL.domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanegoR. R.kwoty 6.106,75 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 09.09.2020r. i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 19.09.2019 r. pozwany uszkodził słup energetyczny należący do powoda, a szkoda wyniosła kwotę dochodzoną pozwem
PozwanyR. R.nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazał wprawdzie, że nie kwestionuje roszczenia, a nawet dokonał już wpłaty kwoty dochodzonej pozwem na rzecz powoda, ale jednocześnie wskazał, że nigdy wcześniej (przed wytoczeniem powództwa) nie otrzymał wezwania do zapłaty kwoty objętej pozwem i w związku z tym nie mógł na etapie przesądowym zareagować na takie wezwanie. Tym samym – podniósł pozwany – nie dał on powodu do wytoczenia powództwa, a zatem nie powinien ponosić kosztów procesu. Odwrotnie – pozwany wniósł o obciążenie powoda tymi kosztami i to łącznie z wynagrodzeniem pełnomocnika pozwanego.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 19.09.2018 r. pozwanyR. R.uszkodził słup energetyczny należący do powoda(...) SAwL.. Koszt likwidacji szkody zamknął się kwotą 6.106,75 zł.

dowód: bezsporne

protokół k 8
W dniu 26.02.2020r. powód skierował do pozwanego pismo informujące o zgłoszeniu szkody ubezpieczycielowi pozwanego w zakresie OC pojazdów. Jednocześnie powód zastrzegł, iż w przypadku nieuwzględnienia przez zakład ubezpieczeń roszczenia powoda, skieruje on swoje pretensje do pozwanego. Pismo zostało skierowane na adresG.ul. (...). PozwanyR. R.nigdy pod tym adresem nie zamieszkiwał. Jest to adres zamieszkania świadkówM. R. (1)i jego małżonkiA. R. (1).
Pismo powoda z 26.02.2020r. dotarło do pozwanego w ten sposób, że listonosz obsługujący miejscowośćG.zostawił na posesjiM.iA. R. (1)awizo dla pozwanego.A. R. (1), znająca żonę pozwanego zadzwoniła do w/w i poinformowała ją o tym fakcie. Wskutek tej informacji pozwany udał się na pocztę i tam, bez legitymowania się drukiem awiza, odebrał przesyłkę.
Innych pism powoda kierowanych do pozwanego,R. R.nie otrzymał.

dowód: zeznania świadkaM. R.k 54

zeznania świadkaA. R.k 54v
pismo k 16
W dniu 19.05.2021r. Referendarz Sądu Rejonowegow. (...)wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Został on wysłany pozwanemu na adresul. (...)wG.. Pozwany odebrał tę korespondencję w dniu 04.06.2021r. na poczcie. W dniu 08.06.2021r. pozwany przelał na konto powoda kwotę 6.106,75 zł.

dowód: nakaz k 25

potwierdzenie k 20, 35
Pismem z dnia 08.09.2021r. powód cofnął pozew co do kwoty 6.106,75 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie.

dowód: pismo k 44

Sąd zważył, co następuje:
Sąd poczynił powyższe ustalenia faktyczne sprawy na podstawie dowodów z dokumentów oraz zeznań świadkówM. R.iA. R.. Mając na uwadze, iż przedstawione przez strony dokumenty nie budzą wątpliwości co do ich treści oraz autentyczności, a zeznania świadków korelują z bezosobowym materiałem dowodowym sprawy, wreszcie ani dokumenty zalegające w aktach, ani zeznania świadków nie były kwestionowane przez żadną ze stron, Sąd uznał, że zasługują na przymiot wiarygodności i mogą tym samym stanowić podstawę rozważań oraz następnie orzeczenia.
Dokonując owych rozważań trzeba w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na skuteczne cofnięcie powództwa co do kwoty 6.106,75 zł. W efekcie należało, na podstawieart. 355 kpcw zw. zart. 203 § 1 kpcorzec jak w pkt I wyroku.
Przechodząc do kwestii bardziej spornych dostrzec należało zarzut pozwanego, jakoby nie dał powodu do wytoczenia powództwa i tym samym nie powinien być obciążany kosztami procesu.
Rozpoczynając rozważania stwierdzić należało, iż miejscem zamieszkaniaR. R.nigdy nie byłoG.. Pozwany bowiem od 14.11.2005r. zamieszkuje w miejscowościG., a wcześniej mieszkał wG.. Wynika to wprost z danychP.-Sad. Powszechnie zaś wiadomym jest, że miejscowośćG.nie jest tożsama z miejscowościąG., chociaż położone są one obie w tej samej gminieG..
Konsekwencją powyższego musi być stwierdzenie, że korespondencja kierowana do pozwanego na adres wG.mogła ale nie musiała docierać do pozwanego, czego najlepszym dowodem jest fakt, iż pozwany odebrał (na poczcie zresztą i to dzięki uprzejmości świadkówM. R.iA. R.) pismo z 26.02.2020r., i jednocześnie nie odebrał pism z 09.09.2020r. (k 14-15) i 23.06.2020r. (k 18-19). Fakt przy tym, że pozwany odebrał pismo z 26.02.2020r. nie upoważnia tak powoda jak i Sądu do przyjęcia, że adres wG.odzwierciedlał miejsce zamieszkania pozwanego. Innymi słowu ujmując – brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że korespondencja kierowana do pozwanego na adres wG.może być uznana za skutecznie doręczoną w sytuacji jej zwrotu przez operatora pocztowego z adnotacją o jej niepodjęciu. Jeszcze inaczej – wysyłanie korespondencji na wadliwy adres i jej nieodebranie przez adresata skutkować może jedynie stwierdzeniem o braku dojścia do adresata wiedzy o takiej korespondencji.
W takiej sytuacji zresztą jest i korespondencja sądowa. Pozwany odebrał odpis nakazu zapłaty nie od listonosza, ale na poczcie (co wynika z potwierdzenia odbioru). Gdyby pozwany nie odebrał tej korespondencji, Sąd nie mógłby w żadnym razie uznać owej przesyłki za doręczoną. Na szczęście jednak pozwany, zapewne znowu dzięki uprzejmości świadków, korespondencję z Sądu odebrał.
Tak czy inaczej Sąd musiał uznać, że jedyną wiedzą o sprawie, jaką posiadał pozwany przed otrzymaniem nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu to pismo powoda z 26.02.2020r., w którym przecież powód tylko informował pozwanego o zgłoszeniu szkody ubezpieczycielowi pozwanego w zakresie OC pojazdu (tzw. traktora). Pismo to nie zawiera wezwania pozwanego do zapłaty, a jedynie informuje, że w razie gdyby ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania to wówczas powód będzie zwracał się o to do pozwanego. Innymi słowy – powód przed wytoczeniem powództwa nie wezwał skutecznie pozwanego do zapłaty. Oznacza to w prostej linii, że decydującym zagadnieniem w sprawie była reakcja pozwanego po otrzymaniu sądowego nakazu zapłaty. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem doktryny„Pozwany nie daje powodu do wytoczenia powództwa, o ile jego postawa wskazuje, że strona powodowa wzywając go do zapłaty uzyskałaby zaspokojenie roszczenia bez wytoczenia powództwa”[tak:Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red. prof. dr hab.E. K.,L./El].
W sprawie nie ulega wątpliwości, że pozwany, bezpośrednio po otrzymaniu nakazu zapłaty dokonał wpłaty kwoty dochodzonej pozwem na rzecz powoda i dopiero potem sporządził sprzeciw od nakazu zapłaty. Potwierdza to wersję pozwanego, że gdyby otrzymał wcześniej (przed wytoczeniem powództwa) właściwe wezwanie do zapłaty, to zapłaciłby powodowi, a powód nie musiałby wytaczać powództwa. Taka postawa pozwanego stanowi dokładne odwzorowanie treściart. 101 kpc, stanowiącego wszak, że zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Bardziej czytelnego uznania powództwa spodziewać się po pozwanym nie można było oczekiwać. I to nawet w sytuacji werbalnego zaprzeczania uznania powództwa (co miało miejsce w sprzeciwie od nakazu zapłaty).
W takiej sytuacji należało orzec jak w pkt III wyroku (po myśli w/wart. 101 kpc), przyjmując za zasadne po stronie pozwanego koszty w wysokości 1.817 zł (1.800 zł to wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego a 17 zł to opłata skarbowa od pełnomocnictwa). Jednocześnie jednak – dokonując oceny zasadności roszczenia powoda w zakresie odsetek – dostrzec należało, że roszczenie powoda (jakkolwiek odszkodowawcze) to jednak wymagało uprzedniego wezwania pozwanego do zapłaty z określeniem wysokości tego roszczenia i terminu wymagalności (art. 455 kc). Skoro jednak pozwany nie otrzymał takiego (właściwego) wezwania, to przyjąć należało, że pierwszym wezwaniem do zapłaty był odpis pozwu doręczony pozwanemu wraz z odpisem nakazu zapłaty. A to z kolei implikuje wniosek o niezasadności roszczenia powoda w zakresie odsetek od kwoty głównej w wersji zaprezentowanej przez stronę powodową w pozwie. Stąd należało orzec jak w pkt II wyroku.