Sąd Rejonowy w Dębicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 327/20
Data wyroku: 2022-09-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II W 327/20

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 9 września 2022r.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 19 maja 2020 rokuP. W.kierowała samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...). Około godz. 7.45 zaparkowała samochód naulicy (...)wP.i udała się do pracy. Około godz. 11.10 w tym miejscu pojawił się obwinionyR. F.kierujący samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...). Na miejscu pasażera siedział w tym samochodzie ojciec obwinionegoZ. F.. Obwiniony w trakcie wykonywania manewru parkowania na tzw. kopertę nie zachował szczególnej ostrożności i najechał tyłem na prawidłowo zaparkowany samochód osobowy markiS. (...)onr rej. (...)doprowadzając w ten sposób do uszkodzenia obu pojazdów.
dowód: - częściowo wyjaśnienia obwinionegoR. F.k. 18, 72,
- częściowo zeznaniaZ. F.k. 16, 78-80,
- zeznaniaA. L.k. 12, 76-78,
- zeznaniaP. W.k. 5, 8, 74-76,
- protokoły oględzin pojazdów k. 3, 4,
- zdjęcia k. 13, 14, 39-43,
- kserokopia dowodu rejestracyjnego k. 10.
W wyniku zdarzenia w samochodzie osobowym markiS. (...)onr rej. (...)ujawnione uszkodzenia obejmowały przednią część zderzaka. Natomiast w samochodzie markiF. (...)onr rej. (...)uszkodzenia obejmowały tył pojazdu w obszarze tylnego zderzaka.
dowód: - protokoły oględzin pojazdów k. 3, 4.
R. F.ma 44 lata. Z tytułu prac dorywczych osiąga dochód w kwocie około 1500-2000 złotych miesięcznie. Nie widnieje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
dowód: - dane osobopoznawcze – k. 26,
- informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - k. 22.
ObwinionyR. F.przesłuchiwany w toku czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, iżw dniu zdarzenia 19 maja 2020 roku kierował samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)własności ojcaZ. F.. Wspólniez ojcem udali się tego dnia dosklepu (...)wP., gdy chcieli kupić części do kosiarki. Przyznał, iż wówczas widział samochód osobowy markiS. (...)onr rej. (...), w którym był uszkodzony przód tego pojazdu. Jednakże jak wyjaśnił w trakcie parkowania naulicy (...)wP.w żaden sposób nie uszkodził tego pojazdu.
Słuchany przed Sądem ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Oświadczył, iż przedłożone zdjęcia (k. 39-43) wykonał kilka dni po zdarzeniu. Podał, iż jego ojciec cały czas był w samochodzie i nie wchodził z nim do sklepu.
Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego za niewiarygodne w zakresie w jakim kwestionuje on popełnienie przez siebie zarzucanego mu wykroczenia. Przeczy temu materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie, a w szczególności wiarygodne w tym zakresie zeznaniaA. L.iP. W., dokumentacja zgromadzona w sprawie w szczególności w postaci protokołów oględzin pojazdów (k. 3, 4), zdjęcia (k.13,14, 39-43) oraz zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaA. L., która jest naocznym i niezainteresowanym rozstrzygnięciem sprawy świadkiem zdarzenia. Widziała ona jak pojazd kierowany przez obwinionego w trakcie manewru parkowania na tzw. kopertę naulicy (...)wP.uderzył w przód samochoduS. (...)onr rej. (...). Nie ma jakichkolwiek podstaw, które mogłyby wskazywać, iż świadek celowo obciąża obwinionego. Jej zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniachP. W., zgromadzonejw sprawie dokumentacji, zwłaszcza w protokołach oględzin pojazdów, zdjęciach oraz zasadach logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Sam obwiniony nie kwestionował faktu, iż w dniu 19 maja 2020 roku kierował samochodem markiF. (...)onr rej. (...), którym zaparkował właśnie w miejscu zdarzenia. Potwierdzają to także zeznania jego ojcaZ. F., które w tej części Sąd uznał za wiarygodne oraz zdjęcia (k. 13, 14). Sam fakt, iż świadek była przekonana, że w wyniku tego zdarzenia doszło do większych uszkodzeń przodu pojazduS. (...)w żaden sposób nie podważa wiarygodności jej zeznań. Co więcej ta rozbieżność wskazuje, iż świadek przedstawiła zdarzenie tak jak je zaobserwowała i nie uzgadniała treści zeznań zP. W., która przecież od samego początku wskazywała, że uszkodzeniu uległ zderzak (k. 5).A. L.obserwowała to zdarzenie z okna budynku z widokiem naulicę (...)wP., wykonała zdjęcia potwierdzające obecność obu aut w tym samym czasie na ulicy pod jej domem. Reasumując wskazany przez świadka większy rozmiar uszkodzeńS. (...)od tego wskazanego przez pokrzywdzonąP. W.jednoznacznie wskazuje, iż osoby te nie uzgodniły ze sobą treści zeznań by wyłudzić odszkodowanie od obwinionego, co zdaje się sugerować obwiniony i jego ojciec w tej sprawie.
Wiarygodne są zeznania pokrzywdzonejP. W., któraw sposób spójny, jasny i logiczny wskazała na okoliczności związane z tą sprawą. Zeznania te zasługują na uwzględnienie w szczególności w zakresiew jakim świadek wskazuje w sposób jednoznaczny i kategoryczny, iż w wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległ zderzak samochodu markiS. (...)nr rej. (...). W tym miejscu należy podkreślić, iż pokrzywdzona konsekwentnie jużw trakcie składania zawiadomienia podała, że w wyniku zachowania obwinionego uszkodzeniu uległ tylko zderzak w/w pojazdu, co znacznie podnosi walor wiarygodności jej zeznań i jest dowodem, że chciała obiektywnie przedstawić wszystkie okoliczności zdarzenia. Wszak gdyby rzeczywiścieP. W.chciał składać nieprawdziwe zeznania odnośnie spowodowanych uszkodzeń mogła przecież również dobrze podać, iż w wyniku tego zdarzenia została uszkodzona chociażby maska pojazdu. Tymczasem pokrzywdzona potwierdziła, iż uszkodzenia maski tego pojazdu oraz nadkola widoczne na zdjęciach przedłożonych przez obwinionego nie mają związku ze zdarzeniem o które jest sprawa (k. 74). Co więcej niewielkie uszkodzenia w obu pojazdach potwierdzają mechanizm ich powstania opisany przezA. L., a więc parkowanie samochodem na tzw. kopertę i najechanie tyłem na przód zaparkowanego pojazdu. Oczywistym jest, iż jeden pojazd ma niewielką prędkość, a drugi stoi zaparkowany. Stwierdzone w tej sprawie uszkodzenie zderzakaS. (...)jest typowym uszkodzeniem dla takich sytuacji drogowych. Brak jest jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważać wiarygodność zeznań świadka.
ZeznaniaM. C.iG. K.nie mogły przyczynić się do ustaleń faktycznych w sprawie, gdyż nie byli naocznymi świadkami zdarzenia. Mogli oni co prawda przed zdarzeniem widzieć uszkodzony samochód markiS. (...)onr rej. (...), w tym uszkodzoną tam maskę (k.40, 41, 42). Jednakże ich zeznania odnośnie tych okoliczności w niczym nie zmieniają ustaleń faktycznych w sprawie (wszak można parkując najechać także na pojazd mający już uprzednio uszkodzoną karoserię i z tego tytułu ponosić odpowiedzialność). Co istotne sama pokrzywdzona nie kwestionowała faktu, iż jej auto przed zdarzeniem z obwinionym posiadało widoczne uszkodzenia.
Sąd uznał zeznaniaZ. F.za niewiarygodne w zakresie w jakim kwestionuje popełnienie przez swojego synaR. F.zarzucanego mu wykroczenia. Niewątpliwie świadek chciał wzmocnić linię obrony synai wykazać, że obwiniony nie mógł spowodować uszkodzenia zderzakaw samochodzieS. (...). Jednakże należy podkreślić, iż skoro świadek tenw chwili zdarzenia znajdował się w samochodzie kierowanym przez syna to musiał widzieć, iżR. F.w wyniku manewru parkowania na tzw. kopertę uderzył tyłem auta w zaparkowanąS. (...). Zeznania świadka w częściw której wskazuje, iż jego syn nie spowodował zagrożenia bezpieczeństwaw ruchu drogowym w ten sposób, że w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru parkowania najechał tyłem na prawidłowo zaparkowany pojazd markiS. (...)onr rej. (...)są niewiarygodne. Co istotneZ. F.jest właścicielem auta którym syn dopuścił się wykroczenia, co czyni go dodatkowo zainteresowanym w uniknięciu przez syna odpowiedzialności. Nadto w swoich zeznaniach (k. 79) pomawia policjantów zKPwP.o stronnicze wobec siebie i syna zachowanie, na co w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek śladów.
Dokumenty, protokoły i zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy nie budzą żadnej wątpliwości ani co do formy, ani co do treści. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ich autentyczności, ani rzetelności.
Sąd zważył, co następuje.
R. F.swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczeniaz art. 86 § 1 kw.
Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało sprawstwoR. F., który w dniu 19 maja 2020 r. około godz. 11:10 naul. (...)w miejscowościP.kierując samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowymw ten sposób, że w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru parkowania najechał tyłem na prawidłowo zaparkowany pojazd markiS. (...)onr rej. (...)powodując tym samym uszkodzenie w/w pojazdów.Taki przebieg zdarzenia wynika z zgromadzonegoi omówionego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznańA. L.,P. W., dokumentacji w postaci protokołów oględzin pojazdów oraz zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Obwiniony zarzucanego mu czynu dopuścił się nieumyślnie. Zdarzenie wynikłoz zaniedbania obowiązku zachowania ostrożności i unikania wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.
Obwiniony jest osobą dorosłą, posiadającą prawo jazdy i odpowiedzenie doświadczenie życiowe, a więc zdawał sobie sprawę z konsekwencji faktycznych i prawnych swojego zachowania. Stopień winy obwinionego uznać należy za przeciętny (działał on nieumyślnie).
Stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionej jest niewielki, bowiem konsekwencje jej czynu były stosunkowo nieduże, gdyż w pojazdach biorących udział w zdarzeniu stwierdzono niewielkie uszkodzenia.
W związku z tym Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 zł. Orzeczona kara przyczyni się do kształtowania świadomości prawnej obwinionego. Powinien on zdać sobie sprawę z naganności swego zachowaniai konieczności postępowania zgodnie z porządkiem prawnym. Orzeczona kara unaoczni obwinionemu, że popełnianie wykroczeń jest nieopłacalne oraz, że wiąże się z represją karną. Wymierzona obwinionemu kara grzywny spełni także swe cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Obwiniony jest osobą stosunkowo młodą, pracuje dorywczo, osiągającw ten sposób dochód. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia go od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, które nie są znaczne, a na które złożyły się: ryczałt za rozprawę 100 złotych i opłata od kary 30 zł.