Sąd Okręgowy w Warszawie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX Ka 1040/21
Data wyroku: 2021-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dagmara Pusz-Florkiewicz

Sygn. akt IXKa 1040/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2021 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:Sędzia SODagmara Pusz - Florkiewicz
Protokolant: st.sekret.sąd. Grzegorz Grabowski
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r.
sprawyP. O.ur. (...)wO., synaR.iJ.
obwinionego z art. 96 § 3 kw
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie
z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygnatura akt V W 63/20

orzeka:
Uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla m.st. Warszawy w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Sygn. aktIX Ka 1040/21

UZASADNIENIE
P. O.został obwiniony o to, że w dniu 07 lutego 2019 r. j. po upływie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania do wskazania użytkownika pojazduwysłanego na adres z cepik, będąc właścicielem pojazdu markiM.o nr rej.(...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej, nie wskazał komupowierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 08 stycznia 2019 r. ok. godz.00:35, tj. o wykroczenie zart. 96 § 3kw w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowymDz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia2021 r., sygnatura akt V W 63/20:

1
uniewinnił obwinionegoP. O.od zarzutu popełnienia wyżejopisanego czynu;

2
na mocyart. 119 § 2 pkt 1 kpwkosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Na niekorzyść obwinionego apelację od wyżej wymienionego wyroku wniosłaStraż Miejska(...) W., zarzucając temu orzeczeniu błąd w interpretacjiprzepisów przyjętych za jego podstawę, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyrokui uznanie winy obwinionego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, jednak błędnie zinterpretował treśćart. 96 § 3kw orazart. 78 ust. 4 ustawy Prawoo ruchu drogowym. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz Straży Miejskiej w dniu 8 stycznia 2019 r. przyul. (...)wW.ujawnił wykroczenie z art. 97 kw popełnione przez kierującego pojazdem markiM.onumerze rej. (...)polegające na postoju w odległości mniejszej niż 10 metrów od przejścia dla pieszych.Straż Miejska wezwała właściciela pojazdu –P. O.do wskazania, komu powierzył w/w pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (sugerując skorzystanie w tym celu z załączonego oświadczenia, zawartego w części B).Jednocześnie adresata pisma pouczono, że nie dopełniając obowiązku określonego wart. 78 ust. 4, 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, popełni wykroczenie zart. 96 § 3kw i wówczas Straż Miejska zakończy prowadzone czynności wyjaśniające poprzez skierowanie wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego. Zaznaczono również, żezakończenie prowadzonych czynności wyjaśniających może nastąpić także poprzez wyrażenie zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego po uprzednimwypełnieniu, podpisaniu i odesłaniu załączonego druku oświadczenia (zawartegow części C). Pismo toP. O.odebrał osobiście w dniu 30 stycznia 2019 r. i w zakreślonym terminie nie udzielił odpowiedzi. Takie zaś ustalenia jednoznacznie wskazują, że obwiniony wypełnił ustawowe znamiona zarzucanego mu wykroczenia.
Przedmiotem wykroczenia z art. 96 § 3 kw w zakresie czynności sprawczej jest niewskazanie wbrew obowiązkowi, komu został w oznaczonym czasiepowierzony/użyczony do kierowania pojazd. Niewskazanie jest równoznacznez brakiem udzielenia informacji, przy czym ma to miejsce zarówno w sytuacjizachowania czynnego – udzielenia odpowiedzi negatywnej, jak też w sytuacji brakureakcji na wezwanie. Przedmiotowe wykroczenie może więc zostać popełnione takżeprzez zaniechanie. Podkreślić trzeba, że udzielenie informacji to nie tylko informacja pozytywna – wskazanie danych osoby, której właściciel pojazdu go powierzył/użyczył,ale także informacja negatywna, a więc wskazanie, iż pojazd w oznaczonym czasie niezostał nikomu powierzony lub użyczony (bez potrzeby przyznawania, że był wówczas kierowany przez samego właściciela). Takie ujęcie omawianego wykroczenia wskazuje,iż dla jego popełnienia nie jest niezbędne – jak przyjmuje Sąd I instancji – czynienie pierwotnych ustaleń czy rzeczywiście pojazd został przez właścicielaużyczony/powierzony innej osobie do kierowania (por. wyrok SO w Białymstoku z dnia13 czerwca 2013 r., sygn. VIII Ka 278/13, LEX nr 1893582). Dla bytu tegowykroczenia bez znaczenia pozostaje również forma zadania pytania, w tym rodzaj formularza, który można wypełnić. Istotą jest skuteczne zadanie pytania i brak na nie odpowiedzi.
W przedmiotowej sprawie nie powinno budzić wątpliwości stanowisko, że funkcjonariusze Straży Miejskiej dążyli do ustalenia osoby kierującej w oznaczonymczasie pojazdem, który w ich ocenie został nieprawidłowo zaparkowany. Twierdzenie,iż sposób postępowania oskarżyciela publicznego stanowił ewidentne nadużycieuprawnienia przyznanego strażom miejskim, jest niezrozumiałe. Wszak zdaniem sądu orzekającego, Straż Miejska powinna w pierwszej kolejności ustalić, że doszło do powierzenia pojazdu, a bez takiego ustalenia jego zdaniem brak było faktycznychpowodów, aby kierować do obwinionego korespondencję z żądaniem wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania. Nie wdając się w ocenę logicznościtakiego rozumowania, które – jak słusznie podnosi apelujący, czyniłabyart. 96 § 3kww zw. zart. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowymprzepisami „martwymi” –należy stwierdzić, iż obwiniony w wiadomości mejlowej z 13 września 2021 r.oświadczył, że to nie on prowadził swój samochód (k. 55). W świetle tego oświadczeniajest więc oczywiste, iż pojazd ten musiał zostać powierzony innej osobie. Skoro zaś na wezwanie uprawnionego organu obwiniony nie zareagował, to postawienie mu zarzutu naruszeniaart. 96 § 3kw jest uzasadnione. Przy okazji warto zauważyć, że SądRejonowy nigdy nie kwestionował, że Straż Miejska jest organem uprawnionym do wystąpienia z takim żądaniem, na co też jednoznacznie wskazywał (k.43), stądporuszanie tego zagadnienia w apelacji było całkowicie zbędne.
Z uwagi jednak na wyrażony wart. 454 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwzakaz, rozważaniasądu odwoławczego nie mogły skutkować skazaniem obwinionego, stąd taki wniosekzawarty w apelacji jest oczywiście błędny. Sąd Okręgowy w zaistniałej sytuacjizobligowany był na podstawieart. 437 § 2 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwuchylićzaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemudla m.st. Warszawy w Warszawie.