Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1934/20
Data wyroku: 2021-12-06 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 1934/20

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi wydanym w sprawie sygn. akt I C 1540/18 z powództwaJ. K.przeciwko(...) Spółce Akcyjnejz siedzibą wW., o zapłatę:

1
oddalił powództwo,

2
zasądził odJ. K.na rzecz(...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.kwotę 5.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji stanowiły następujące ustalenia faktyczne:
w dniu 18 marca 2016 r. funkcjonariusze Policji zostali wezwani do zdarzenia drogowego, do którego miało dojść na skrzyżowaniuul. (...)wŁ.. Na miejscu zdarzenia funkcjonariusze zastali powodaJ. K.orazM. M.. Zostali poinformowani, żeM. M., kierujący samochodem markiS. (...)nie zastosował się do znaku „stop”, nie ustąpił pierwszeństwa i doprowadził do kolizji z pojazdem markiM. (...)kierowanym przezJ. K.. Stwierdzili uszkodzenia obu pojazdów.
M. M.został ukarany mandatem karnym, który przyjął.
Pojazd markiS. (...)objęty był przez pozwanego ochroną ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza. Pojazd markiM. (...)jest przedmiotem współwłasności powodaJ. K.i jego brataD. K..
W dniu 23 marca 2016 r. powód zgłosił szkodę pozwanemu.
W toku postępowania likwidacyjnego ustalenia na rzecz ubezpieczyciela wykonywałR. S., który m.in. udał się do miejsca zamieszkaniaM. M., aby uzyskać informacje dotyczące przebiegu zdarzenia. KiedyR. S.przedstawił się i podał cel swojej wizyty,M. M.zareagował słowami „przekręt, przekręt”. Zapytany o szczegóły,M. M.poinformowałR. S., że w rzeczywistości nie uczestniczył w kolizji, a całe zdarzenie zostało „ustawione”. Wskazał, że został poproszony przez dwóch młodych ludzi o umożliwienie wykorzystania jego danych. Należącym do niego samochodem kierował młody mężczyzna, zaśM. M.w zamian za podanie swoich danych osobowych, jako sprawcy szkody otrzymał kwotę 500 zł.R. S.spisał oświadczenie zawierające informacje przekazane mu przezM. M..M. M.podpisał oświadczenie.
W toku postępowania likwidacyjnego ustalono również, żeJ. K.nabył pojazd markiM.na niespełna 2 miesiące przed zdarzeniem, zaśM. M.nabył pojazd markiS.na 18 dni przed zdarzeniem.
W okresie od sierpnia 2009 r. do maja 2015 r.J. K.brał udział w 6 kolizjach drogowych. W okresie od 2012 r. do lutego 2016 r.D. K.brał udział w 13 kolizjach drogowych.
Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. pozwany odmówił powodowi wypłaty odszkodowania.
Przeciętny, ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy pojazdu powoda wynosi 53.220,85 złotych.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd Rejonowy wskazał, że w niniejszej sprawie zgromadzono dwie, wzajemnie sprzeczne grupy dowodów. Po jednej stronie znalazły się zeznania powoda, świadkaD. K.(brata powoda) oraz świadkówM. M.iI. S.. Dowody te wskazywały na przypadkowy charakter zdarzenia. Po drugiej stronie znalazły się zeznania świadkaR. S.i pisemne oświadczenie świadkaM. M., z których wynikało, że zdarzenie nie miało charakteru wypadku, lecz zostało spowodowane umyślnie.
Sąd I instancji ocenił, że przyjęcie za prawdziwą wersji przedstawianej przez powoda oraz świadkówD. K.,M. M.iI. S.wymagałoby założenia, że w jednej sprawie skumulowała się cała seria nietypowych wydarzeń. Mianowicie, powód i jego brat musieliby cechować się szczególnego rodzaju pechem do nieszczęśliwych zdarzeń drogowych, trapiących ich z ponadprzeciętną częstotliwością. W niniejszej sprawie pech ten zamanifestować musiałby się również w tym, że zarówno po stronie sprawcy, jak i poszkodowanego uczestniczyły bardzo niedawno zakupione pojazdy. Samo w sobie nie może to jednak stanowić podstawy do odmówienia zeznaniom powoda waloru prawdziwości. Dodać należy wszakże, że na tego rodzaju pechowość musiałby nałożyć się brak szczęścia do nieuczciwych, wymuszających fałszywe zeznania likwidatorów ubezpieczeniowych, a jednocześnie równie rzadko spotykane szczęście, objawiające się odnalezieniem nieznanego wcześniej świadka kolizji po około trzech latach od zdarzenia. Wystąpienie tego rodzaju połączenia nietypowych okoliczności wydaje się niezwykle mało prawdopodobne.
W odniesieniu do odnalezienia przez powoda świadka zdarzenia w osobieI. S., powód podczas rozprawy w dniu 27 marca 2019 r. złożył informacyjne wyjaśnienia dotyczące sposobu nawiązania kontaktu z nieznanym wcześniej świadkiem. Niejednoznaczność odpowiedzi udzielanych przez powoda została dostrzeżona przez jego pełnomocnika, który niezwłocznie złożył dokumentację medyczną dotyczącą pobicia z utratą przytomności, jakiego doświadczył powód w lipcu 2018 r.. Dokumentacja ta miała potwierdzić występujące u powoda zaniki pamięci, problemy z koncentracją i kojarzeniem faktów. Sąd Rejonowy jednakże podkreślił, że o ile z dokumentacji rzeczywiście wynika jednorazowa utrata przytomności, to brak w niej wzmianek o pozostałych wymienianych przez pełnomocnika powoda objawach.
W odniesieniu do zeznań świadkaM. M.Sąd I instancji wskazał, że jakkolwiek świadek opisał przebieg zdarzenia w sposób zgodny z depozycjami powoda, zeznania te nie są przekonujące w świetle wcześniejszego podpisania przez świadka oświadczenia dotyczącego umyślnego spowodowania kolizji. Świadek nie potrafił racjonalnie wyjaśnić przyczyny podpisania tego oświadczenia, zasłaniając się upojeniem alkoholowym.
W ocenie Sądu Rejonowego dużo bardziej przekonująca jest wersja zdarzeń przedstawiona przez świadkaR. S., zgodnie z którą świadekM. M., zestresowany jego niespodziewaną wizytą przyznał się do tego, że całe zdarzenie zostało spowodowane umyślnie, było – jak to określił świadek – „przekrętem”. Według niej, rola świadka miała polegać na przyjęciu na siebie winy i odpowiedzialności w zamian za niewielkie świadczenie pieniężne. Tego rodzaju wersja logicznie komponuje się z ponadprzeciętną ilością kolizji drogowych, w których uczestniczyliJ. K.iD. K., jak również z krótkim okresem pomiędzy zakupem obu samochodów, a kolizją. Jednocześnie wersja nie jest życiowo niewiarygodna, w szczególności przy uwzględnieniu, że świadek zmaga się z chorobą, która może wpływać na anormalną sytuację motywacyjną.R. S.przekonująco wyjaśnił również, że tekst oświadczenia sporządził osobiście, w oparciu o wypowiedźM. M., z uwagi na trudności tego ostatniego w przygotowaniu dokumentu. Sąd Rejonowy dostrzegł, że świadekM. M.rzeczywiście miał problem z nakreśleniem choćby prostych linii na szkicu. Jednakże w ocenie Sądu I instancji nie wzbudza wątpliwości również fakt, że świadekR. S.zaniechał oględzin pojazdu, skoro uzyskał oświadczenieM. M., że całe zdarzenie nie było przypadkowe.
Z powyższych przyczyn Sąd Rejonowy przyjął za prawdziwe okoliczności wynikające z zeznań świadkaR. S.i oświadczenia podpisanego przez świadkaM. M., tym samym nie dając wiary powodowi i świadkomD. K.,I. S.iM. M..
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy wskazał, że warunki odpowiedzialności pozwanej określają w przedmiotowej sprawie przepisykodeksu cywilnegodotyczące umowy ubezpieczenia –art. 805 § 1 i § 2 pkt 1 k.c.,art. 821 k.c.iart. 822 k.c.oraz regulujące odpowiedzialność cywilną posiadacza i kierowcy z tytułu czynów niedozwolonych –art. 436 § 2 k.c.w zw. zart. 435 k.c., a nadtoustawa z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych–art. 19 ust. 1, art. 34 ust. 1.
Stosownie do przepisuart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że na powodzie spoczywa ciężar przekonania Sądu, że miało miejsce zdarzenie, za które odpowiedzialność ponosi strona pozwana. Pokreślić należy, że nie jest wystarczające wykazanie – bezspornego w niniejszej sprawie – faktu, że powstały określone uszkodzenia w pojeździe powoda. Niezbędne jest udowodnienie, że za powstałe uszkodzenia odpowiada osoba wskazywana przez powoda, jako sprawca szkody, a tym samym ubezpieczyciel udzielający tej osobie ochrony od odpowiedzialności cywilnej. W niniejszej sprawie, jak wynika z rozważań poświęconych ocenie dowodów, Sąd nie może z przekonaniem stwierdzić, że doszło do wypadku ubezpieczeniowego – spowodowanej i zawinionej przezM. M.kolizji drogowej. Z tej przyczyny powództwo zostało oddalone, jako bezzasadne.
O kosztach procesu Sąd na podstawieart. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na poniesione przez pozwanego koszty procesu złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 5.400 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżający wydane rozstrzygnięcie w całości.
Skarżący wydanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 271 k.p.c.— poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadkaM. M.(transkrypcja rozprawy z dnia 20 maja 2019 r. od 00:16:40 do 00:34:01) w sytuacji, gdy:

-

treść jego zeznań koresponduje z zeznaniami świadkaI. S., która rozpoznała go na sali rozpraw,

treść jego zeznań koresponduje z treścią notatki policyjnej sporządzonej przez funkcjonariuszy na miejscu zdarzenia, z której wprost i jasno wynika ukaranie sprawcy zdarzenia mandatem karnym,

szkic zdarzenia przedstawiony przez świadka odzwierciedla szkic przedstawiony na tym samym terminie rozprawy przez powoda, co doprowadziło Sąd do błędnego uznania, że nie można z przekonaniem stwierdzić, że do wypadku rzeczywiście doszło w okolicznościach deklarowanych przez stronę powodową,

2
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 271 k.p.c.— poprzez dowolną a nic swobodną ocenę dowodu z zeznań świadkaR. S.(protokół rozprawy z dnia 23 stycznia 2019 r. 00:09:11 — 00:29:12), którego zeznania nie korespondują w żadnej mierze z pozostałym materiałem dowodowym, za wyjątkiem oświadczenia podpisanego przez świadkaM. M., które to oświadczenie zostało przez świadkaR. S.sporządzone, ponadto, za odmową przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadka przemawia fakt, iż świadek pozostaje w stosunku zatrudnienia w przedsiębiorstwie zajmującym się likwidacją szkód i działał na zlecenie strony pozwanej, co doprowadziło Sąd do błędnego uznania, że nie można z przekonaniem stwierdzić, że do wypadku rzeczywiście doszło w okolicznościach deklarowanych przez stronę powodową,

3
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 271 k.p.c.— poprzez dowolne odmówienie przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadkaI. S., (transkrypcja rozprawy z dnia 20 maja 2019 r., 00:40:56 — 00:48:42) w sytuacji, gdy odnalezienie świadka nie nastąpiło przypadkowo ani wskutek szczęśliwego trafu strony powodowej, a w wyniku dowiedzenia się powoda o osobie świadka zdarzenia drogowego na skutek rozwieszenia na słupach wokół miejsca zdarzenia prośby o kontakt wszelkich potencjalnych świadków, a zeznania świadka są spójne, wiarygodne i korelują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadkaM. M.orazD. K., co doprowadziło Sąd do błędnego uznania, że nie można z przekonaniem stwierdzić, że do wypadku rzeczywiście doszło w okolicznościach deklarowanych przez stronę powodową,

4
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 271 k.p.c.— poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu z zeznań świadkaD. K.(transkrypcja rozprawy z dnia 20 maja 2019 r., 00:34:11 — 00:40:54) i odmowę uznania zeznań tego świadka za wiarygodne, w sytuacji, gdy zeznania świadka są spójne, wiarygodne i korelują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadkaM. M.orazI. S., co doprowadziło Sąd do błędnego uznania, że nie można z przekonaniem stwierdzić, że do wypadku rzeczywiście doszło w okolicznościach deklarowanych przez stronę powodową,

5
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 271 k.p.c.- poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu z zeznań świadka – funkcjonariusza Policji –G. W. (1)(protokół rozprawy z dnia 27 lutego 2018 r., 00:20:36 - 00:38:26), który – po okazaniu mu notatki służbowej funkcjonariuszy z miejsca zdarzenia oraz notatki służbowej – potwierdził zaistnienie zdarzenia oraz ukaranie sprawcy –M. M.– mandatem karnym, tym samym nadając walor wiarygodności notatce służbowej sporządzonej na miejscu zdarzenia i podpisanej przez świadka,

6
art. 233 § 1w zw. zart. 245 k.p.c.– poprzez przyznanie waloru wiarygodności dokumentowi w postaci oświadczenia podpisanego przezM. M.w sytuacji, gdy świadek – sprawcaM. M.zaprzeczył prawdziwości treści wynikającej z tego dokumentu, gdyż zeznając w charakterze świadka potwierdził sam przebieg kolizji oraz wskazał, że na miejsce wzywana była Policja, on przyjął mandat karny, a dokument oświadczenia natomiast sporządziłR. S.i świadekM. M.jedynie ten dokument podpisał w chwili, gdy pozostawał w stanie alkoholowego upojenia, co ostatecznie doprowadziło Sąd do błędnego uznania, że nie można z przekonaniem stwierdzić, że do wypadku rzeczywiście doszło w okolicznościach deklarowanych przez stronę powodową,

Powód zarzucił także wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.art. 6 k.c.– poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona powodowa nie udowodniła, że za powstałe uszkodzenia odpowiada osoba wskazywana przez powoda, w sytuacji gdy wynika to z notatki policyjnej o ukaraniu sprawcy mandatem, a także z zeznań samego sprawcy w charakterze świadka.
W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, a ponadto o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwany, w odpowiedzi na wniesioną przez powoda apelację, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenia na swoją rzecz od powoda kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna.
Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego odpowiada prawu i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je, jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisu prawa procesowego, tj.art. 233 k.p.c.w zw. zart. 271 k.p.c., należy wskazać, że wszystkie one są całkowicie niezasadne.
Jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone wart. 233 § 1 k.p.c.Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., Nr 5, poz. 33, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach (np. wyrok z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, wyrok z dnia 21 października 2005r., sygn. akt III CK 73/05, wyrok z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt III CK 245/04, LEX nr 174185), skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisuart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008r., I ACa 180/08, LEX nr 468598).
Takiego działania skarżącego zabrakło w rozpoznawanej sprawie, w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy opierając się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, uznał, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Natomiast podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią w gruncie rzeczy wyłącznie gołosłowną polemikę z treścią zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji uznał, że powód nie zdołał udowodnić, że za powstałe uszkodzenia odpowiada wskazana osoba, jako sprawca szkody, a tym samym ubezpieczyciel udzielający tej osobie ochrony od odpowiedzialności cywilnej. Należy wskazać, że to Sąd Rejonowy przeprowadzał dowody, miał z nimi bezpośrednią styczność i dokonał ich oceny nie uchybiając zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, wskazując z jakich przyczyn odmówił wiarygodności określonym dowodom. Owszem w sprawie występowały dwie konkurencyjne wersje zdarzenia drogowego oparte na wzajemnie sprzecznych dwóch grupach dowodów. Sąd I instancji oceniając dowody wskazał z jakich przyczyn dał wiarę jednej grupie dowodów i uzasadnił z jakich przyczyn odmówił wiarygodności drugiej grupie dowodów. W ocenie Sądu Okręgowego, rację ma Sąd Rejonowy podnosząc, że w okolicznościach sprawy istnieje bardzo dużo dziwnych zbiegów okoliczności, które normalnie nie występują, a jeśli nawet to na pewno nie w takiej skumulowanej ilości. Po pierwsze należy zauważyć, że powód oraz jego brat, który jest współwłaścicielem uszkodzonego pojazdu, w ciągu kilku lat uczestniczyli w bardzo dużej liczbie zdarzeń drogowych – łącznie 19. Jest to bardzo duża kolizyjność w dość niedługim przedziale czasowym. Po drugie obydwa pojazdy, które uczestniczyły w zdarzeniu zostały zakupione zaledwie kilka tygodni przed wypadkiem. Ponadto świadek zdarzeniaI. S., który po kilku latach została odnaleziona dokładnie pamiętała okoliczności zdarzenia, jakie miało miejsce w dniu 18 marca 2016 r., osoby uczestniczące, pomimo znacznego upływu czasu. Należy wskazać, że prawidłowo ocenił Sąd meriti zeznania tegoż świadka, bowiem taka doskonała pamięć zdarzenia po kliku latach świadczy o niewiarygodności zeznań świadka, gdyż zgodnie z doświadczeniem życiowym na skutek upływu czasu zacierają się w naszej pamięci zdarzenia i ich przebieg. Ponadto Sąd Rejonowy oceniając zeznania świadkaI. S.wskazał na wyjaśnienia samego powoda w odniesieniu do odnalezienia przez powoda tegoż świadka, gdzie powód podczas rozprawy w dniu 27 marca 2019 r. złożył informacyjne wyjaśnienia dotyczące sposobu nawiązania kontaktu z nieznanym wcześniej świadkiem. Niejednoznaczność odpowiedzi udzielanych przez powoda została dostrzeżona przez jego pełnomocnika, który niezwłocznie złożył dokumentację medyczną dotyczącą pobicia z utratą przytomności, jakiego doświadczył powód w lipcu 2018 r.. Dokumentacja ta miała potwierdzić występujące u powoda zaniki pamięci, problemy z koncentracją i kojarzeniem faktów. Sąd I instancji dokonując oceny dowodów podkreślił, że o ile z dokumentacji rzeczywiście wynika jednorazowa utrata przytomności, to brak w niej wzmianek o pozostałych wymienianych przez pełnomocnika powoda objawach. Wszystko to świadczy o niewiarygodności zeznań tegoż świadka jak i powoda co do przebiegu przedmiotowego zdarzenia drogowego.
Wreszcie również zeznania samegoM. M., który co prawda jest osobą uzależnioną od alkoholu, jednakże, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy zdecydowanie bardziej prawdopodobna jest wersja wydarzeń, że świadek ten spontanicznie powiedział prawdę przy pierwszym spotkaniu zR. S., który zaskoczył go swoją niespodziewaną wizytą. Natomiast taka, a nie inna treść zeznań zarównoM. M., jak iI. S.wynika raczej nie z ich refleksji lub bardzo dobrej pamięci, a raczej z dobrego przygotowania obu świadków, tak aby ich treść zeznań była korzystna dla apelującego.
Wreszcie również należy wskazać, że Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych powodów, dla których należałoby odmówić wiarygodności zeznaniom świadkaR. S., który w tej sprawie jest osobą bezstronną, a także w żaden sposób niezainteresowaną wynikiem sprawy, czego nie można powiedzieć o większości pozostałych zeznających w sprawie świadków. W szczególnościR. S.nie miał żadnego interesu, by naM. M.próbować wymuszać fałszywe oświadczenie, a doświadczenie życiowe pokazuje, że często ludzie w stanie upojenia częściej są skorzy do wyznania prawdy, albowiem wówczas się nie kontrolują. Co prawdaR. S.jest pracownikiem pozwanego, do jego obowiązków należy likwidowanie szkód, jednakże nie można z tej okoliczności wywieść wniosku, że świadek ten celowo nakłoniłM. M.do podpisania fałszywego oświadczenia, przy czym należy wskazać, że świadek ten zeznał, że to był jedyny jego taki przypadek w pracy. Nawet jeśli przyjęta przez Sąd Rejonowy wersja wydarzeń oparta na treści pierwszego oświadczenia rzekomego sprawcy wypadku z dnia 18 marca 2016 r. oraz zeznańR. S.stanowią mniejszość w porównaniu do zeznań innych świadków oraz samego powoda, to należy jeszcze raz stanowczo podkreślić, że ta wersja wydarzeń na tle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy jest dużo bardziej logiczna, biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego.
Odnosząc się z kolei do zeznań funkcjonariusza PolicjiG. W. (2)należy zauważyć, że wbrew argumentacji skarżącego zeznał on, że nie pamięta wypadku, który miał miejsce w dniu 18 marca 2016 r.. Świadek wyłącznie potwierdził treść sporządzonej przez siebie notatki na miejscu zdarzenia, która jednakże niczego nie dowodzi, bowiem funkcjonariusz nie był naocznym świadkiem zdarzenia, tylko został wezwany na miejsce kolizji po jej zaistnieniu.
W dalszej kolejności należy podkreślić, że również zarzut naruszeniaart. 6 k.c.jest niezasadny. Po pierwsze należy nadmienić, że to na stronach ciąży obowiązek przedstawienia dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, wyrażony w treściart. 232 k.p.c., uzupełnia ciężar dowodu w znaczeniu materialnym wyrażony wart. 6 k.c., który nakłada na stronę ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi ona skutki prawne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 293/07, ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami poniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu, w postaci oddalenia powództwa. W tym właśnie kierunku podążył Sąd I instancji, co w realiach kontrolowanej sprawy było działaniem w pełni prawidłowym. Nie sposób zatem mówić w związku z tym o naruszeniuart. 6 k.c., zwłaszcza, że zarzut ten został w ogóle nieprawidłowo skonstruowany, bowiem wyjaśnić należy, żeart. 6 k.c.jest adresowany do stron postępowania, gdyż określa ich obowiązki w zakresie wykazywania faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przepisu tego Sąd Rejonowy nie mógł zatem naruszyć w sposób i w formie zarzucanej przez skarżącego. Przepis ten nie stanowi podstawy wyrokowania sądu i z tego względu nie może mieć wpływu na poprawność wydanego przez sąd rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2008 r., I CSK 426/07).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawieart. 385 k.p.c., oddalił apelację, jako bezzasadną.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu oart. 98 § 1 k.p.c.w zw. z § 2 pkt 6) oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokatów z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. 2015 r. poz. 1.800 ze zm.) zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.