Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Kz 445/20
Data wyroku: 2020-11-25 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Paweł Pratkowiecki
Słowa kluczowe: Areszt
Podstawa prawna: art. 257 § 2 k.p.k., art. 258 § 3 k.p.k.
Teza: Zastosowanie aresztu "kaucyjnego", o którym mowa w art. 257 § 2 k.p.k., wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy w sprawie istnieją wszystkie przesłanki do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci "bezwzględnego" tymczasowego aresztowania. Wszak nie ma żadnej pewności, że kaucja zostanie uiszczona, a tym samym co do zasady sąd orzeka o tym, że podejrzany ma być pozbawiony wolności w warunkach aresztu.

Sygn. akt IV Kz 445/20

POSTANOWIENIE
Dnia 25 listopada 2020 r.
Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki
Protokolant : stażysta Wiktoria Olecka
Przy udziale Prokuratora Małgorzaty Halikowskiej
po rozpoznaniu w sprawieG. K.
podejrzanego o przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.i inne
zażalenia prokuratora
na postanowienie Sądu Rejonowego w Legnicy
z dnia 6 listopada 2020 r.
w przedmiocie tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

postanawia
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z 6 listopada 2020 r. Sąd Rejonowy w Legnicy nie uwzględnił wniosku prokuratora i odmówił zastosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator i wniósł o jego zmianę i zastosowanie aresztu na okres 3 miesięcy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że w sprawie brak jest podstaw do stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego. Eksponowana przez prokuratora przesłanka zart. 258 § 3 k.p.k.pozwala zastosować areszt tylko „wyjątkowo”. Sam prokurator w zażaleniu przyznaje tymczasem, że okoliczności wypowiadania gróźb pod adresem pokrzywdzonego, nie są do końca jasne i nie można wykluczyć zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów z punktu II i III. Trzeba też mieć na uwadze tło całego zajścia oraz treść zeznań pokrzywdzonego złożonych 3 listopada 2020 r., w których szczegółowo opisuje, jak wyglądały jego kontakty z podejrzanym po krytycznym zajściu i jak zmieniała się postawa podejrzanego (k- 21-22). Wszystko to prowadzi do wniosku, że zastosowanie aresztu na podstawieart. 258 § 3 k.p.k.nie znajduje wystarczającego oparcia w materiałach sprawy.
Nie przekonują także uwagi skarżącego o obawie matactwa, gdy się zważy, że podejrzany przyznał się do popełnienia najpoważniejszego z zarzucanych mu czynów. Podobnie ocenić należy kwestię ukrywania się podejrzanego. Wydaje się, że póki co wystarczające w tym zakresie będzie ewentualne stosowanie wolnościowych środków zapobiegawczych.
I wreszcie chybione są uwagi zażalenia, które wskazują, że skoro sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania tymczasowego aresztowania zgodnie z wnioskiem prokuratora, to z urzędu powinien zastosować inne środki w tym tzw. areszt kaucyjny. Pomijając fakt, że sąd nie ma obowiązku orzekać o innych środkach zapobiegawczych, gdy w trybieart. 250 § 2 k.p.k.rozpoznaje wniosek prokuratora o zastosowanie aresztu, trzeba podkreślić, że zastosowanie aresztu „kaucyjnego”, o którym mowa wart. 257 § 2 k.p.k., wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy w sprawie istnieją wszystkie przesłanki do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci „bezwzględnego” tymczasowego aresztowania. Wszak nie ma żadnej pewności, że kaucja zostanie uiszczona, a tym samym co do zasady sąd orzeka o tym, że podejrzany ma być pozbawiony wolności w warunkach aresztu. Skoro więc sąd pierwszej instancji nie znalazł w realiach niniejszej sprawy podstaw do stosowania aresztu, to wykluczone było stosowanie aresztu „kaucyjnego”.
Z wszystkich tych przyczyn orzeczono, jak na wstępie.