Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 646/21
Data wyroku: 2021-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Przedawnienie, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86§1 kw, art. 45 kw

Sygn. akt IV Ka 646/21

UZASADNIENIE
Apelacje obwinionego i jego obrońcy były bezzasadne.
Co do zarzutów z apelacji obrońcy, to są one chybione, nie doszło bowiem do przedawnienia karalności zarzuconego obwinionemu wykroczenia. Zgodnie z art. 15 zzr ust. 6 Ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) tj. z dnia 16 października 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842) nastąpiłowstrzymanie biegu przedawnienia. Przepis ten wszedł w życie w dniu 31 marca 2020 roku, a uchylony został w dniu 16 maja 2020 roku, co oznacza wstrzymanie biegu przedawnienia, a tym samym wydłużenie okresu do przedawnienia o 47 dni. W realiach tej konkretnej sprawy oznacza to, że do przedawnienia karalności zarzuconego obwinionemu wykroczenia doszłoby dopiero w dniu 5 grudnia 2021 roku, a więc zarzuty apelanta z tym związane są oczywiście bezpodstawne.
Chybione są również podnoszone w obu apelacjach zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o rzetelną, kompleksową i obiektywną ocenę całego materiału dowodowego, ocena ta zyskała pełną aprobatę Sądu Okręgowego więc nie będzie tu powielana. W sprawie nie zachodziły również żadne nieusuwalne wątpliwości, bo zostały one rozwiane w drodze logicznej oceny dowodów, a to, że obwiniony z oceną tą się nie zgadza nie oznacza jeszcze, że zachodzi sytuacja określona wart. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpw.
W szczególności obwinionego widzieli wówczas wO.nie tylko pokrzywdzeniZ. E.iZ. R., co do których obwiniony podnosi nieuzasadnione zresztą zarzuty, jakoby się mścili, ale też obiektywni świadkowie w osobachS. P., który był bezpośrednim świadkiem inkryminowanego zdarzenia potwierdzającym jego przebieg iK. W., który co prawda samego zdarzenia na przejściu dla pieszych nie widział, ale widział wówczas oskarżonego wO.jak prowadził samochód. Dlatego obwiniony nie mówi prawdy twierdząc, że nie było go wówczas w tym mieście.
Zresztą alibi obwinionego zostało sprawdzone przez Sąd Rejonowy i obalone, w szczególności okazało się, żeD. B., którego obwiniony miał wieźć do szpitala, w żadnym szpitalu wówczas nie był przyjmowany.
Natomiast co do zeznańM. Ś.i wersji obwinionego, że jego samochód był wówczas w warsztacie samochodowym, to przecież nie wyklucza to, że obwiniony mógł poruszać się poO.w dniu opisanym w wyroku innym samochodem tej samej marki. Świadkowie widząc go w takim samochodzie ( rozpoznając jego twarz) mogli sugerować się, że pojazd ten miał zbliżony numer rejestracyjny i taki podawać.
Bezzasadne i gołosłowne są zarzuty obwinionego co do rzekomego naruszenia prawa materialnego. Skoro piesi znajdowali się na oznakowanym przejściu dla pieszych, to obwiniony kierujący samochodem powinien ustąpić im pierwszeństwa, a skoro sposób jego jazdy zmusił tych pieszych do reakcji obronnej w postaci cofnięcia się na wysepkę między pasami ruchu, to doszło do spowodowania przez obwinionego realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym wyczerpał on dyspozycję art. 86 § 1 kw.
Dlatego zaskarżony wyrok, jako słuszny i sprawiedliwy, utrzymano w mocy.
Sąd Okręgowy zwolnił obwinionego od kosztów sądowych kierując się jego sytuacją majątkową.