Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 3647/19
Data wyroku: 2021-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Klaudia Miłek
Teza: obwinionego uniewinniono od popełnienia zarzucanego czynu

Sygn. akt V W 3647/19

UZASADNIENIE
J. W.został obwiniony o to, że w dniu 26 sierpnia 2018 roku ok. godz. 13.40 wW.w ruchu lądowym na drodze publicznej naul. (...)naruszył zasady przewidziane wart. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiV.onumerze rejestracyjnym (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas cofania i nie upewnił się, czy za pojazdem nie znajduje się samochód markiR.onumerze rejestracyjnym (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn zart. 86 § 1k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po przeprowadzeniu obszernego postępowania dowodowego, Sąd postanowił obwinionego uniewinnić.
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
26 sierpnia 2018 roku ok. 13.40J. W.kierował pojazdem markiV.onumerze rejestracyjnym (...). Wyjeżdżał tyłem z wjazdu na teren posesji przyul. (...), chcąc zaparkować po przeciwnej stronie ulicy.J. B.kierował zaś pojazdem markiR.onumerze rejestracyjnym (...), poruszając się po jezdniul. (...)w kierunkuul. (...). Natężenie ruchu było umiarkowane, padał deszcz, w pobliżuul. (...)zaparkowane były inne pojazdy, co znacznie ograniczało widoczność. W trakcie manewru cofania,J. W.usłyszał dźwięk czujników cofania swojego pojazdu i zatrzymał się. Podczas cofania tył jego pojazdu zetknął się z prawą przednią felgą pojazduR., w wyniku czego w pojeździe tym ujawniono zarysowanie obręczy koła tylnego lewego otartego.V.posiadało zaś nieznacznie otarty tylny zderzak.
W toku postępowaniaJ. W.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że faktycznie był w dniu zdarzenia naul. (...)i wykonywał manewr cofania, jednak w momencie usłyszenia sygnału z czujników pojazdu, zatrzymał się. W jego ocenie nie doszło do kontaktu między pojazdami, a w konsekwencji – powstania uszkodzeń, ponieważ odległość między zatrzymanymi już samochodami wynosiła około 1 metra. Sam nie odczuł żadnego kontaktu z przeszkodą, jednak pamiętał, żeR.hamował z piskiem opon. Pojazd był także z każdej strony uszkodzony, najprawdopodobniej w wyniku poprzednich zderzeń. Przed Sądem wyjaśniał analogicznie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1
Notatek urzędowych – k. 1-3, 83

2
Protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości – k. 4,5

3
Protokołów oględzin – k. 6,7

4
Częściowo WyjaśnieńJ. W.– k. 14-15, 79-80v

5
ZeznańJ. B.– k. 31-32, 80

6
Szkicu zdarzenia – k. 35

7
Umowy sprzedaży – k. 48-48v

8
Fotografii – k. 49-59

9
ZeznańJ. J.– k. 80-80v

10
ZeznańA. U.– k. 108-108v

11
ZeznańM. G.– k. 125-125v

12
Opinii biegłegoJ. K.wraz z dokumentacją fotograficzną i opinią ustną uzupełniającą – k. 148-159,160-170,183-184v

Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie winy obwinionego. Mimo że dowodził zaistnienia przedmiotowego zdarzenia, nie pozwalał na przyjęcie, że ujawnione uszkodzenia pojazduR., opisane w protokole oględzin, rzeczywiście stanowiły jego skutek. Okoliczności zdarzenia nie wskazywały ponadto, aby niezachowanie szczególnej ostrożności przeJ. W.spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które to stanowi znamię wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.
W sprawie przesłuchano świadków, którzy widzieli pojazdV.niedługo po przedmiotowym zdarzeniu. Zgodnie z ich depozycjami, pojazd nie nosił żadnych uszkodzeń. W ocenie Sądu, świadkowie ci są wiarygodni, nie mają bowiem żadnego interesu w rozstrzygnięciu na korzyść lub niekorzyść obwinionego. Zeznawali w sposób szczery, konsekwentny i spójny, a ich depozycje nie cechują się stronniczością. Jednocześnie należy podkreślić, że twierdzenia świadków o braku uszkodzeń nie kłócą się z treścią protokołu oględzin. Zarysowanie mogło być bowiem tak niewielkie, że właściwie niewidoczne dla osoby, która o jego powstaniu nie wiedziała. Funkcjonariusz policjiA. U.przesłuchany w charakterze świadka, z uwagi na upływ czasu i ilość podobnych spraw, nie pamiętał okoliczności zdarzenia. Wyjaśnienia obwinionego oraz depozycje świadkaJ. B.należy zaś analizować z zachowaniem ostrożności z uwagi na to, że mężczyźni w momencie zetknięcia się pojazdów znajdowali się wewnątrz nich. Naturalnym jest, że w odmienny sposób mogli zapamiętać zdarzenie, zwłaszcza, że od jego popełnienia minęły 2 lata. Niemniej,J. B.potwierdził, że widoczność była w tym miejscu ograniczona, a pojazdy poruszały się z niewielką prędkością. Największe wątpliwości budziła kwestia powstania uszkodzeń, niezbędne było zatem wyjaśnienie, czy zderzenie pojazdów mogło przyczynić się do ich powstania oraz jaka była siła uderzenia.
W związku z ujawnionymi po przesłuchaniu świadków oraz obwinionego rozbieżnościami, związanymi z kwestiami technicznymi i analizą samych uszkodzeń oraz systemów bezpieczeństwa w pojazdach, Sąd postanowił powołać biegłego do spraw ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków, aby odniósł się do sposobu powstania uszkodzeń w pojazdach, przyczyn kolizji oraz ustalił technikę i taktykę jazdy obu uczestników zdarzenia. Na zlecenie Sądu biegłyJ. K.przedstawił opinię pisemną oraz ustną uzupełniającą, sporządzając przy tym dokumentację fotograficzną. Opinia biegłego została dopuszczona jako dowód w sprawie. W ocenie Sądu jest poprawna merytorycznie oraz zgodna zarówno z zasadami logicznego myślenia jak i doświadczenia życiowego. Biegły dysponuje wiadomościami specjalnymi niezbędnymi do oceny zdarzenia drogowego opisanego we wniosku o ukaranie. Analiza opinii biegłego świadczy o tym, że dokonał on dokładnego badania okoliczności zdarzenia. Z ww. opinii wynika, że z uwagi na śladową wartość oddziaływania między pojazdami w momencie cofania pojazduV., należy wykluczyć, by w samochodzieR.podczas przedmiotowego zdarzenia doszło do uszkodzenia tarczy koła tylnego prawego lub elementów jego zawieszenia albo też zmiany parametrów geometrycznych. Budowa zderzaków samochodów osobowych zapewnia bowiem, że w przypadku czołowego zderzenia z płaską powierzchnią, ze znikomą prędkością, nie dochodzi do trwałych deformacji części pojazdu. Przeprowadzona przez biegłego rekonstrukcja zdarzenia ujawniła, że efektem kolizjiV.zR.powinny był tzw. odkształcenia sprężyste, a wystąpienie śladów takich zderzeń zależy m.in. od czystości pojazdów. Samo zatem zetknięcie pojazdów podczas wykonywanego manewru cofania nie doprowadziło do powstania ujawnionych w protokołach oględzin uszkodzeń. Wpływ musiały mieć przy tym dodatkowe czynniki zewnętrzne.
Zgodnie zart. 86 § 1k.w., kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny.Art. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowymstanowi, że kierujący jest zobowiązany przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a zwłaszcza upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda. W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że 26 sierpnia 2018 roku naul. (...)doszło do kontaktu karoserii dwóch pojazdów:V.kierowanego przezJ. W.orazR.kierowanego przezJ. B.. Zważywszy jednak na prędkość pojazdów (kilka km/h) i niewielkie zarysowania, wynikające – jak orzekł biegły – z czystości pojazdów, nie można uznać, aby zachowanie obwinionego spełniało znamiona z art. 86 § 1 k.w. Dla bytu tego wykroczenia niezbędne jest bowiem, aby zachowanie obwinionego, sprzeczne z konkretnymi zasadami ruchu drogowego, spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, chodzi tu o niebezpieczeństwo konkretne, a nie jedynie abstrakcyjne (wyrok SN z 20.02.2008 r., V KK 313/07). Czynnikiem, który wpływa na ocenę, czy w sprawie doszło do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu, są niewątpliwie powstałe uszkodzenia pojazdów, prędkość ich poruszania się oraz stopień naruszenia przepisów drogowych. Nie można przy tym domniemywać, że samo wystąpienie kolizji w sposób automatyczny skutkuje powstaniem zagrożenia bezpieczeństwa na drodze. Zwłaszcza, że w niniejszej sprawie doszło faktycznie do zetknięcia się pojazdów, a nie ich zderzenia. Zgodnie z opinią biegłego, w takiej sytuacji w pojazdach powinno wystąpić jedynie odkształcenie sprężyste.
Wobec powyższego, obwinionego należało uniewinnić. Konsekwencją tego jest zaś obciążenie kosztami postępowania Skarb Państwa.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć obrońcy obwinionego.