Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 258/21
Data wyroku: 2021-07-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Najem, Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 659 § 1 kc, art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 258/21

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 listopada 2020 r. wydanym przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie sygn. akt II C 1131/20 z powództwa MiastaŁ.przeciwkoM. W., o zapłatę:

1
zasądził odM. W.na rzecz MiastaŁ.kwotę 3.497,72 zł odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 3.474,16 zł od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia zapłaty,

2
zasądził odM. W.na rzecz MiastaŁ.kwotę 1.100 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwanaM. W., zaskarżając wydane rozstrzygnięcie w całości.
Skarżąca zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła nieprawidłowe ustalenie faktów oraz wskazała, że wyrok jest bezzasadny, biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W związku z tym pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
W uzasadnieniu wniesionej apelacji pozwana podkreśliła, że nie posiada zaległości w czynszu najmu, bowiem w latach 2015 – 2020 łączna wysokość czynszu wyniosła 20.659,67 zł, podczas gdy suma jej wpłat wynosiła 21.172,94 zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie podlegała uwzględnieniu jako bezzasadna.
Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego odpowiada prawu i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je, jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.
Odnosząc się do apelacji złożonej przez pozwaną należy podkreślić, że nie podniosła ona żadnych zarzutów podważających zasadność wydanego przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia, a skoncentrowała się wyłącznie na zestawieniu wysokości sumy czynszu najmu za lata 2015 – 2020 oraz swoich płatności, argumentując, że nie zgadza się z naliczanymi opłatami eksploatacyjnymi dotyczącymi zużycia wody.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawowa konstrukcja tej umowy (art. 659 § 1 k.c.) wskazuje na to, że najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną (art. 487 § 2 k.c.), przy czym podstawowe zobowiązanie najemcy nie jest zwykle wykonywane w chwili spełnienia głównego świadczenia wynajmującego (oddania rzeczy do używania), lecz jest spełniane już w trakcie trwania najmu, najczęściej periodycznie. Podstawowym obowiązkiem najemcy jest zapłata czynszu (w ten sposób najem jest umową odpłatną), toteż wynajmujący, w wypadku braku tego świadczenia ze strony najemcy, może dochodzić go na drodze sądowej. Jak już wskazano, czynsz jest z zasady świadczeniem okresowym, a w umowie najmu pomiędzy stronami niniejszej sprawy nie przewidziano czynszu jednorazowego. Oprócz czynszu najemcę mogą obowiązywać również inne płatności, w szczególności niezależne od wynajmującego, głównie odpowiadające wartości zużytej przez najemcę energii, gazu, wody, itp..
Z przywołanych dotychczas rozważań wynika, że powódce należał się na podstawie zawartych umów czynsz za czas trwania najmu i opłaty eksploatacyjne odpowiadające zużyciu wskazanych w umowie wody, czy też odprowadzania ścieków. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż nie są prawdziwe twierdzenia pozwanej dotyczące tego, że nie posiada ona zaległości w czynszu najmu. Po pierwsze jak przyznała sama pozwana, dokonywała ona wpłat nieregularnie i często z dużym opóźnieniem, co za tym idzie strona powoda była uprawniona do naliczenia pozwanej odsetek ustawowych za opóźnienie, licząc od dnia następnego, po dniu w którym upływał termin płatności czynszu najmu, aż do dnia, w którym pozwana dokonała wpłaty z tytułu czynszu najmu. Po drugie zaś pozwanej nie udało się skutecznie w toku postępowania podważyć należności wyliczonych przez stroną powodową z tytułu opłat eksploatacyjnych, które notabene stanowią obligatoryjną część składową czynszu najmu, a zatem należało uznać, że strona pozwana była uprawniona do dochodzenia należności z tego tytułu.
Na koniec należy zauważyć, że zestawienie przez apelującą w uzasadnieniu apelacji kwot czynszu i kwot dokonanych przez pozwaną wpłat w spornych okresie stanowi zsumowanie wartości bezwzględnych, bez uwzględnienia przez apelującą chociażby należnych odsetek wobec dokonywania wpłat nieterminowo.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację, jako bezzasadną.