Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1629/21
Data wyroku: 2022-04-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Kosicka
Słowa kluczowe: Podleganie ubezpieczeniom społecznym
Podstawa prawna: art. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 22 § 1 kp, art. 477^14^ § 2 kpc

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
11 kwietnia 2022 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Kosicka
Protokolant: st. sekr. sądowy Maria Nalewczyńska
po rozpoznaniu na rozprawie 11 kwietnia 2022 r. w Warszawie
odwołaniaV.S.iM. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziału wW.
z 27 listopada 2020 r., nr(...)
o podleganie ubezpieczeniom społecznym

I
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdza, żeV.S.jako pracownik płatnika składekM. K.podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu od 1 maja 2020 r.;

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziału wW.na rzeczV.S.180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
M. K.wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziału wW.z 27 listopada 2020 r. nr(...)o niepodleganiu obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu przezV.S.jako pracownika od 1 maja 2020 r. Odwołująca wniosła o zmianę poprzez uchylenie decyzji w całości i orzeczenie, żeV.S.podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik od 1 maja 2018 r. Płatnik składek wskazała, że jest osobą samotną, w 2014 r. zachorowała i od 2015 r. przebywała na rencie, a od 2019 r. pobiera emeryturę. Odwołująca potrzebuje na stałe wsparcia i pomocy, od 2014 r. do maja 2020 r. korzystała z pomocy MOPS w wymiarze 2 godzin tygodniowo, jednak nie było to wystarczające, w związku z czym podjęła decyzję o zatrudnieniu opiekunki. Pracownika w osobieV.S.poleciła jej przyjaciółka –N.M., kuzynka pracownicy. Płatnik przywołała, że umowę o pracę zawarła zV.S.na czas nieokreślony, ponieważ znała ją wcześniej, wiedziała o tym, że ubezpieczona pracowała dotychczas na stanowisku opiekunki i tym sposobem chciała zagwarantować sobie opiekę na dłuższy czas. Płatnik składek podkreśliła, że wyłącznym celem zawarcia umowy o pracę z jej strony było zapewnienie sobie stałej pomocy i opieki. Odwołująca wskazała ponadto, że udzieliła zgody na skorzystanie przez pracownicę z zasiłku opiekuńczego, ponieważ znała jej sytuację osobistą, tj. samotne wychowywanie 7-letniej córki oraz konieczność zapewnienia dziecku opieki w sytuacji, gdy przez pandemięC.-19 zamknięto przedszkola (odwołanieM. K.k. 4-5 a.s.).
V.S.również złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie 1) art. 13 pkt 1 ustawy systemowej poprzez uznanie, że nie podlega ubezpieczeniom społecznym, 2)art. 86 § 1 k.c.w zw. z art.art. 300 k.p.poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszym przypadku umowa o pracę była zawarta dla pozoru oraz naruszenieart. 107 § 1 i 3 k.p.a., 3) naruszenieart. 229 § 1 pkt 1 i § 4 k.p.poprzez przyjęcie, że odwołująca dostała od swojego pracodawcy skierowanie na okresowe badania lekarskie, które mogłoby stwierdzić brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania przez nich pracy na stanowisku opiekunki, pomimo iż nigdy takiego skierowania pracodawczyni jej nie wydała ani żadnego zaświadczenia lekarskiego od niej nie zażądała, ponieważ ubezpieczona do 30 kwietnia 2020 r. pracowała na podobnym stanowisku pracy u innej osoby fizycznej, u której nigdy nie korzystała ze zwolnień lekarskich. W uzasadnieniu odwołania,V.S.wskazała, że niezgodne z prawdą są twierdzenia przywołane przez ZUS w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jakoby zawarła umowę o pracę zM. K.wiedząc o tym, że jest w ciąży, ponieważ jak wynika z karty ciąży, aż do 20 maja 2020 r. odwołująca się nie mogła nawet podejrzewać, że jest w ciąży, gdyż dowiedziała się o tym 30 czerwca 2020 r. Ubezpieczona podkreśliła, że gdyby wiedziała o tym, że jest w ciąży, nie składałaby wypowiedzenia u poprzedniego pracodawcy, u którego pracowała do 30 kwietnia 2020 r.V.S.wskazała ponadto, że nie jest obywatelką Polski i nie miała świadomości, że przed zatrudnieniem pracodawca powinien skierować ją do lekarza medycyny pracy, niemniej jednak takie badanie przeprowadzone w połowie kwietnia 2020 r. nie wykazałoby niezdolności do pracy z powodu ciąży. Ubezpieczona podniosła, że od 1 maja 2020 r. korzystała ze świadczenia opiekuńczego, ponieważ jest samotną matką i w sytuacji zamknięcia przedszkoli musiała pozostać w domu i opiekować się dzieckiem. Jednocześnie jej pracodawczyni nie miała nic przeciwko temu, ponieważ od dawna bezskutecznie szukała opiekunki (odwołanieV.S.k. 3-5 akt XIV U 1313/21). Na rozprawie 3 lutego 2022 r. pełnomocnikV.S.poparł odwołanie oraz wniósł o zasądzenie na rzecz odwołującej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedziach na odwołania organ rentowy wniósł o ich oddalenie oraz o zasądzenie od odwołujących na rzecz ZUS kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zdaniem organu rentowego, fakt, żeV.S.została zatrudniona uM. K.od 1 maja 2020 r. na stanowisku opiekunki, które nie istniało wcześniej u płatnika składek, brak informacji o zatrudnieniu pracownika na czas nieobecności ubezpieczonej w pracy świadczy o tym, że utworzenie stanowiska pracy nie było konieczne i uzasadnione potrzebami kadrowymi pracodawcy. ZUS przywołał, że ubezpieczona od 1 do 17 maja 2020 r. przebywała na zasiłku opiekuńczym, a od 17 lipca 2020 r. stała się niezdolna do pracy z powodu ciąży. Powyższe okoliczności w ocenie Zakładu przemawiały za stwierdzeniem, że celem umowy stron nie było świadczenie pracy, lecz uzyskanie zasiłków z ubezpieczenia społecznego. Nie zostały spełnione przesłanki zart. 22 § 1 k.p., zgodnie z którym przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Strony spornego stosunku pracy wiedziały, że praca nie będzie świadczona, skoro już od pierwszego dnia pracy pracodawca udzielił ubezpieczonej zgody na korzystanie z zasiłku opiekuńczego (k. 7-8 a.s., k. 10-11 akt XIV U 1313/21).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. K.w 2014 r. zachorowała, a choroba powoduje u niej trwałą i całkowitą niezdolność do pracy.P.składek dysponuje orzeczeniem o ustaleniu umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 12 września 2017 r. k. 24-25 a.s.).
ChorobaM. K.spowodowała jej znaczne wycofanie społeczne, zanik aktywności na wielu płaszczyznach życiowych. Odwołująca z uwagi na trudną sytuację finansową wystąpiła o przyznanie świadczeń opiekuńczych w ramach opieki społecznej i uzyskiwała taką pomoc od połowy 2017 r. w wymiarze 2 godzin tygodniowo. Gdy doszło do zmiany opiekunki z ramienia(...),M. K.podjęła decyzję o zatrudnieniu opiekunki na stałe i poinformowała o tym swoją znajomą,N.M., która poleciła do pracy swoją kuzynkę –V.S.(orzeczenie z 27.02.2019 r. o trwałej i całkowitej niezdolności do pracy k. 18 a.s., decyzje Prezydenta(...) W.: z 30.06.2017 r. k. 26-27 a.s., z 16.02.2018 r. k. 22-23 a.s., zeznania świadkaN.M.k. 90 a.s.).
V.S.przyjechała do Polski z Armenii na zaproszenie swojej kuzynkiN.M.. Początkowo w Polsce ubezpieczona mieszkała u ww. kuzynki, a następnie podjęła pracę jako opiekunka osoby starszej –M. S.i zamieszkała u niego. Gdy ubezpieczona dowiedziała się o poszukiwaniu pracownika przezM. K., zakończyła z 30 kwietnia 2020 r. dotychczasowy stosunek pracy (świadectwo pracy k. 7 akt XIV U 1313/21, zeznania świadkaN.M.k. 90 a.s.).
M. K.iV.S.1 maja 2020 r. zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony, na podstawie którejV.S.została zatrudniona na stanowisku opiekunki domowej na pełny etat, z wynagrodzeniem w kwocie 2600 zł brutto miesięcznie. Jako miejsce świadczenia pracy oznaczono adres zamieszkania pracodawcy. Ubezpieczona podjęła pracę u płatniczki składek dopiero 18 maja 2020 r., ponieważ musiała zapewnić opiekę swojej siedmioletniej córce w czasie zamknięcia przedszkoli ze względu na pandemięC.-19 (umowa z 1.05.2018 r. – nienumerowane akta rentowe, zeznaniaV.S.k. 59-60 a.s.).
M. K.zgłosiła pracownicę do ubezpieczeń społecznych oraz opłacała za nią składki i zaliczki na podatek dochodowy (potwierdzenia wpłat zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych – nienumerowane akta rentowe).
UbezpieczonaV.S.świadczyła pracę na rzeczM. K.od 18 maja 2020 r. W połowie czerwca 2020 r. ubezpieczona zaczęła podejrzewać, że może być w ciąży – w ciążę zaszła w pierwszej połowie maja 2020 r.V.S.potwierdziła ciążę podczas badania położniczego 30 czerwca 2020 r. Ubezpieczona w pierwszych dniach lipca 2020 r. powiadomiła pracodawczynię o ciąży i świadczyła pracę do 16 lipca 2020 r., a następnie od 17 lipca 2020 r. przebywała na zwolnieniu chorobowym z powodu zagrożenia ciąży. Odwołująca urodziła córkę 25 stycznia 2021 r. i rozpoczęła urlop macierzyński.V.S.w drugiej połowie sierpnia 2021 r. przerwała urlop macierzyński i powróciła do pracy na rzecz płatnika składek. Następnie od 15 września 2021 r. była niezdolna do pracy i dopiero w grudniu 2021 r. wróciła na stałe do pracy u płatnika składek (odpis skrócony aktu urodzenia k. 30 a.s., zeznaniaM. K.k. 59 a.s., zeznaniaV.S.k. 59-60 a.s., karta przebiegu ciąży k. 6 akt XIV U 1313/21).
Ubezpieczona świadczy pracę na rzecz płatniczki od poniedziałku do piątku w godzinach od 9:00 do 17:00, jednak z uwagi na charakter jej pracy, nie jest prowadzona lista obecności. Czynności służboweV.S.polegają na: pomocy pracodawczyni w dopilnowaniu finansów, tj. terminowe płacenie rachunków, zapewnieniu rozrywki: wspólnym czytaniu i omawianiu książek (dzięki czemu ubezpieczona dobrze poznała język polski), graniu w gry, towarzyszeniu na spacerach, w wizytach lekarskich, zakupach, aktywizowaniuM. K.do jedzenia, dbania o higienę własną i mieszkania, wspólne sprzątanie (zeznaniaM. K.k. 59 a.s., zeznaniaV.S.k. 59-60 a.s.).
Zaskarżoną decyzją z 27 listopada 2020 r. nr(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.stwierdził, żeV.S.jako pracownik u płatnika składekM. K.nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od 1 maja 2020 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte z uwagi na zgłoszenie przez ubezpieczoną roszczenia zasiłkowego w niedługim czasie od zgłoszenia do pracowniczych ubezpieczeń społecznych, co wzbudziło wątpliwość, czy w tym wypadku faktycznie został nawiązany stosunek pracy, czy też zgłoszenia dokonano jedynie w celu umożliwienia uzyskania świadczeń finansowanych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zakład wskazał, że w toku postępowania płatnik składek i ubezpieczona nadesłały wyjaśnienia oraz dokumenty w postaci umowy o pracę, oświadczenia PIT-2 i potwierdzenia przelewów tytułem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, jednak nie przedłożono orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do pracy na zajmowanym stanowisku ani zaświadczenia o przeszkoleniu w zakresie BHP i PPOŻ, co jest niezgodne z przepisami prawa pracy. Organ rentowy zakwestionował wyjaśnienia płatniczki składek w przedmiocie potrzeby zatrudnienia pracownika wobec faktu, iż pracownica od pierwszego dnia zatrudnienia była nieobecna w pracy i do wydania decyzji jest nieobecna, z jedynie krótką przerwą. ZUS podkreślił przy tym, że w związku z ciążą,V.S.przez długi czas nie powróci do pracy, a tymczasem płatniczka nie zatrudniła żadnej osoby na zastępstwo, choć sama wskazała, że zatrudnienie opiekunki ma tak istotne znaczenie dla jej samopoczucia i funkcjonowania. Zdziwienie organu wzbudził ponadto fakt, że umowa o pracę z 1 maja 2020 r. była pierwszą umową między stronami i od razu została zawarta na czas nieokreślony, podczas gdyM. K.nie wiedziała, czy będzie zadowolona z pracy ubezpieczonej, co wydaje się dość istotne z uwagi na zakres obowiązków pracownicy. Powyższe w ocenie ZUS przemawiało za ocenę, że tak naprawdę nie istniała żadna konieczność zatrudnienia pracownika, a podpisanie przedmiotowej umowy o pracę miało na celu wyłącznie umożliwienie skorzystaniaV.S.z ochrony ubezpieczeniowej i korzyści finansowanych z FUS (
    decyzja z 27.11.2020 r. – nienumerowane akta rentowe).
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o wymienione dokumenty i zgromadzone w aktach rentowych (a.r.), w aktach niniejszej sprawy (a.s.) oraz sprawy o sygn. akt XIV U 1313/21 oraz na podstawie zeznań odwołujących sięV.S.iM. K.oraz świadkaN.M..
Dokumenty przedłożone do akt postępowania zostały ocenione jako wiarygodne, tym bardziej że ich treść koresponduje z tym na co wskazują osobowe środki dowodowe. Wobec tego Sąd nie znalazł z urzędu podstaw do zakwestionowania wiarygodności tych dokumentów. Sąd dał wiarę zeznaniom odwołujących sięV.S.iM. K.oraz świadkaN.M., ponieważ w sposób przekonujący i spójny przedstawiły okoliczności dotyczące wykonywania przezV.S.obowiązków wynikających z zawartej umowy o pracę.

Sąd zważył, co następuje:
OdwołaniaM. K.iV.S.było uzasadnione.
Przystępując do oceny prawnej przedmiotu sporu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że dokonywana przez organ rentowy kontrola zgłoszeń do ubezpieczenia oraz prawidłowości i rzetelności obliczenia składki oznacza przyznanie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kompetencji do badania samego tytułu ubezpieczenia wynikającego z zawarcia umowy o pracę, a zatem badania również ważności takiej umowy (por. postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 10.01.2013 r., III AUa 1039/12 oraz z 25.09.2012 r., III AUa 398/12).
Sporne w rozpatrywanej sprawie było to, czyV.S.iM. K.począwszy od 1 maja 2020 r. łączył stosunek pracy i czy pracownica z tego tytułu powinna podlegać obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym. Aby tę kwestię rozstrzygnąć należy dokonać szczegółowej wykładni przepisówustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 423 z późn. zm.),zwanej dalej ustawą systemową.Art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami, z wyłączeniem prokuratorów. W myśl art. 13 pkt 1 ustawy systemowej następuje to od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania. O tym jednak, czy dany stosunek prawny łączący dwa podmioty może być uznany za stosunek pracy, rozstrzygają przepisy prawa pracy. Stosownie do treści definicji zawartej wart. 2 kodeksu pracy(tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1320, dalej:k.p.) pracownikiem jest osoba zatrudniona między innymi na podstawie umowy o pracę. Użyty w powyższym przepisie zwrot „zatrudniona” oznacza istnienie między pracownikiem a pracodawcą szczególnej więzi prawnej o charakterze zobowiązaniowym, tj. stosunku pracy. Istotą tegoż stosunku jest – w świetleart. 22 § 1 k.p.– uzewnętrznienie woli umawiających się stron, z których jedna deklaruje chęć wykonywania pracy określonego rodzaju w warunkach podporządkowania pracodawcy, natomiast druga – stworzenia stanowiska pracy i zapewnienia świadczenia pracy za wynagrodzeniem. Celem i zamiarem stron umowy o pracę winna być każdorazowo faktyczna realizacja treści stosunku pracy, przy czym oba te elementy wyznaczają: ze strony pracodawcy – realna potrzeba ekonomiczna i umiejętności pracownika, zaś ze strony pracownika – ekwiwalentność wynagrodzenia uzyskanego za pracę.
Dla stwierdzenia czy zaistniały podstawy do objęcia ubezpieczeniem społecznym,w świetle powołanych przepisów, wymagane jest ustalenie czy zatrudnienie miało charakter rzeczywisty i polegało na wykonywaniu pracy określonego rodzaju, na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, czyli w warunkach określonych wart. 22 § 1 k.p.W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że przy ocenie istnienia tytułu do ubezpieczenia społecznego nacisk kładzie się na ustalenie faktycznego wykonywania umowy czy działalności
    (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 26.02.2013 r., I UK 472/12, z 24.08.2010 r. I UK 74/10, z 13.11.2008 r., II UK 94/08, postanowienie Sądu Najwyższego z 18.10.2011 r., III UK 43/11).Nie wystarczy zatem zawarcie samej umowy, lecz konieczne jest rozpoczęcie jej wykonywania. Umowa taka powinna mieć, przynajmniej w zamiarze, realne znaczenie gospodarcze, w innym bowiem przypadku można by mówić jedynie o relacji grzecznościowej, a nie stosunku prawnym.
W rozpoznawanej sprawie organ rentowy argumentował, że nie doszło do nawiązania stosunku pracy międzyV.S.aM. K.od 1 maja 2018 r., o czym świadczyć miał brak faktycznej potrzeby płatniczki do zatrudnienia pracownika, skoro ubezpieczona stawiła się w pracy dopiero 18 maja 2020 r., w stosunkowo niekrótkim czasie po zgłoszeniu do ubezpieczeń pracowniczych stała się niezdolna do pracy w związku z zagrożeniem ciąży, a na czas jej nieobecności w pracy płatniczka nie zatrudniła innej osoby na zastępstwo.
W ocenie sądu odwołujące udowodniły, że po zawarciu umowy o pracę przystąpiły do wykonywania umowy.V.S.wykonywała swoje obowiązki służbowe w miejscu zamieszkania pracodawczyni i były to typowe czynności opiekunki domowej dorosłej chorej osoby, tj. wspólne aktywności, towarzyszenie w wyjściach z domu do sklepu, lekarza, na spacer, pomoc w sprzątaniu i utrzymaniu higieny. Postępowanie dowodowe doprowadziło ponadto do wyjaśnienia przyczyny zawarcia przez strony od razu umowy o pracę na czas nieokreślony i niepoprzedzenie jej umową na okres próbny – wynikało to bowiem z poleceniaV.S.płatniczce do pracy przez jej wieloletnią znajomą –N.M.. Podkreślenia przy tym wymaga, że odwołująca wprawdzie rozpoczęła pracę dopiero 18 maja 2020 r., a nie jak przewidziano w umowie o pracę - 1 maja 2020 r., jednak uzasadnienie tego koniecznością opieki nad siedmioletnią córką było wiarygodne w świetle powszechnie znanego faktu, że do 17 maja 2020 r. przedszkola były zamknięte wskutek obostrzeń związanych z pandemiąC.-19. Podkreślenia wymaga nadto, żeV.S.dowiodła, że zawierając umowę o pracę nie była w ciąży, lecz zaszła w ciążę dopiero w pierwszej połowie maja 2020 r. Niesłuszne w związku z tym jest stanowisko organu rentowego, że podejmując zatrudnienie odwołująca miała zamiar krótkotrwałego świadczenia pracy w celu uzyskania prawa do świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, skoro ubezpieczona o ciąży dowiedziała się podczas badania położniczego 30 czerwca 2020 r. Ubocznie należy wskazać, żeV.S.przed zawarciem umowy o pracę z płatniczką składek posiadała tytuł do ubezpieczeń społecznych, była bowiem zatrudniona na podstawie umowy o pracę uM. S.i rozwiązała stosunek pracy ze względu na ofertę pracy w pełnym wymiarze czasu uM. K.. W wypadku zatem niezawarcia spornej umowy o pracę 1 maja 2020 r., ubezpieczona i tak posiadałaby tytuł do wypłaty zasiłków z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Sąd zważył nadto, że nie można uznać umowy o pracę zawartej przez odwołujące za pozorną z tego tylko względu, że stanowiłaby dlaV.S.podstawę do pobierania zasiłku chorobowego. W orzecznictwie utrwalony jest bowiem pogląd, że nie można uznać za sprzeczny z ustawą lub zmierzający do jej obejścia, zamiaru zawarcia umowy o pracę polegającego na uzyskaniu świadczeń z ubezpieczenia społecznego, nawet gdyby był to jedyny cel przyświecający przystępującemu do umowy pracownikowi. Nie jest bowiem obejściem prawa dokonanie czynności prawnej w celu osiągnięcia skutków, jakie ustawa wiąże z tą czynnością prawną. Skoro z zawarciem umowy o pracęustawa o systemie ubezpieczeń społecznychwiąże obowiązek ubezpieczenia emerytalno-rentowego, chorobowego i wypadkowego, podjęcie zatrudnienia w celu objęcia ubezpieczeniem i ewentualnego korzystania ze świadczeń z tego ubezpieczenia nie może być kwalifikowane jako obejście prawa. O czynności prawnej mającej na celu obejście ustawy można mówić wówczas, gdy czynność taka pozwala na uniknięcie zakazów, nakazów lub obciążeń wynikających z przepisu ustawy i tylko z takim zamiarem została dokonana. O ważności umowy o pracę nie decyduje zamiar dyktujący potrzebę jej zawarcia, lecz to, czy zawierające ją strony miały zamiar wzajemnego zobowiązania się – pracownik do świadczenia pracy, a pracodawca do dania mu pracy i wynagrodzenia za nią – oraz czy umowa była w rzeczywistości realizowana. (
    por. wyroki SN: z 5.10.2005r. I UK 32/05, LEX 191088, z 2.07.2008r. II UK 334/07).
Z opisanych przyczyn sąd na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję, zgodnie z żądaniem odwołujących się.
O kosztach postępowania na rzeczV.S.sąd orzekł kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną wart. 98 § 1 i 3 k.p.c.i obciążył nimi organ rentowy jako stronę przegrywającą, w wysokości 180 zł, odpowiednio do § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).