Sąd Okręgowy w Warszawie
XXV Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XXV C 2761/19
Data wyroku: 2021-05-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Tomasz Gal

Sygn. akt XXV C 2761/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 maja 2021 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia Tomasz Gal
Protokolant: Katarzyna Nawrocka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2021 roku w Warszawie
sprawy z powództwa(...) Bank (...) S.A.wW.
przeciwkoŻ. K.
o zapłatę
orzeka:

1
oddala powództwo,

2
oddala wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów procesu od powódki.

Sygnatura akt XXV C 2761/19

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 14 września 2019 r. do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, powód(...) Bank (...) S.A.wW.wniósł przeciwkoŻ. K.powództwo o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym, żądając od pozwanej zapłaty kwoty 99.376,34 zł, w tym kwoty 98.068,75 zł z tytułu kapitału z odsetkami umownymi wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 6 lipca 2018 r. do dnia zapłaty, kwoty 1.307,59 zł tytułem odsetek umownych liczonych za okres od dnia 19.07.2017 r. do 5.07.2018 r., a także o zasądzenie poniesionych przez stronę powodową kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód wskazał, że strony w dniu 18 lutego 2016 r. zawarły umowę kredytu. Pozwana jako kredytobiorca nie wykonała zobowiązania w zakresie spłaty wierzytelności i w związku z tym powód wypowiedział umowę kredytu, co spowodowało powstanie wymagalnego zadłużenia (k. 3 – 6).
Sąd Rejonowy nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym uwzględnił żądanie w całości (k. 7).
Pozwanawniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa i o zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwana zaprzeczyła, aby powód posiadał wobec niej wymagalną wierzytelność z tytułu umowy kredytu. Pozwana podniosła, iż nie otrzymała z banku decyzji o rozpoznaniu przez bank złożonych przez nią wniosków o restrukturyzację kredytu i tym samym złożenie przez bank oświadczenia o wypowiedzeniu umowy było przedwczesne, co oznacza że wierzytelność wynikająca z umowy nie stała się natychmiast wymagalna (k. 8 – 10).
Na podstawie przedstawionego materiału dowodowegoSąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 18 lutego 2016 r. pomiędzyBankiem (...) S.A.weW.(noszącym aktualnie nazwę(...) Bank (...) S.A.wW.) jako kredytodawcą aŻ. K.jako kredytobiorcą została zawarta umowa kredytu gotówkowego konsumpcyjnego na kwotę 120.000 zł na okres do dnia 18 lutego 2022 roku (k. 21 i nast.).
Pozwana z uwagi na brak środków finansowych zaprzestała spłacania tego kredytu (okoliczność przyznana przez pozwaną – k. 10).
Pozwana złożyła do w/w Banku dwa wnioski o restrukturyzację kredytu, pierwszy pod koniec 2017 r. i drugi w marcu 2018 roku. Pierwszy wniosek został rozpoznany pozytywnie przez bank, przy czym nie doręczono pozwanej decyzji banku w przedmiocie tego wniosku. Decyzja banku w przedmiocie wniosku pozwanej utraciła ważność w ramach wewnętrznej procedury bankowej. Pozwana dowiedziała się o pozytywnym rozpoznaniu jej wniosku już po upływie ważności tej decyzji banku w toku ustnych rozmów z pracownikiem banku. Drugi wniosek pozwanej o restrukturyzację nie został rozpoznany w ogóle przez bank. Pozwana kierując zapytanie do pracownika banku o sposób rozpoznania drugiego wniosku uzyskała informację, że w ogóle go nie złożyła. Podczas kolejnej rozmowy z innym pracownikiem banku pozwana została poinformowana, że ten drugi wniosek także został pozytywnie rozpoznany przez bank, ale że z uwagi na upływ czasu także i ta decyzja utraciła ważność. Nie doręczono pozwanej decyzji banku w przedmiocie tego drugiego wniosku.(zeznania świadkówM. S.– k. 235 i k. 343 iD. P.– k. 292, zeznania powódki – k. 347 v. - 348).
W piśmie z dnia 10 kwietnia 2018 r. Bank złożył pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu z informacją o postawieniu całości zobowiązania w stan natychmiastowej wykonalności, zobowiązując do zapłaty zadłużenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego pisma (k. 20). Pismo to zostało doręczone pozwanej w dniu 18 kwietnia 2018 r. (k. 38).
Zgodnie z przepisem paragrafu 10 w/w umowy Bank mógł wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30 – dniowego terminu wypowiedzenia w przypadku naruszenia warunków umowy przez kredytobiorcę (k. 23 – umowa).
Bank ponownie wzywała pozwaną do zapłaty zadłużenia w pismach z dnia 6 sierpnia 2018 r. i 19 września 2018 r. (k. 28 i 29).
Sąd dokonał następującej oceny dowodów:
Sąd co do zasady uznał za wiarygodne źródło dowodowe dokumenty przedstawione przez strony – w zakresie w jakim miały one charakter bezsporny.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania powódki, albowiem są logiczne, spójne.
Tak samo i z tych samych przyczyn Sąd ocenił zeznania przesłuchanych w sprawie świadków.
Należy podkreślić, iż zeznania powódki i świadków potwierdzają się wzajemnie co do faktu, iż pozwana złożyła dwa wnioski o restrukturyzację kredytu i że oba została rozpoznane pozytywnie. Jednocześnie świadkowie – pracownicy banku nie posiadali wiedzy czy pozwana została poinformowana o tych decyzjach banku.
Dodatkowo należy podkreślić, że przewodniczący zobowiązał stronę powodową do ustosunkowania się do twierdzeń pozwanej zawartej w sprzeciwie od nakazu zapłaty oraz do złożenia ewentualnych wniosków w tym zakresie (k. 170). Zarządzenie to zostało doręczone w dniu 17 stycznia 2020 r. i pozostał bez odpowiedzi (k. 176). W tym stanie rzeczy Sad przyjął, iż strona powodowa nie zakwestionowała twierdzeń przedstawionych przez pozwaną.
Ponadto Sąd uznał, że brak reakcji strony powodowej na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie złożenia dokumentów i nagrań stanowiących wniosek strony pozwanej połączone z informacją o zastosowaniu przez Sąd skutków prawnych określonych wart. 233 par. 2 kpc(k. 277), upoważniało Sąd do przyjęcia, że okoliczności faktyczne w sprawie przedstawiały się tak jak zostało to przedstawione przez pozwaną.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że jest w sprawie bezsporne, że strony zawarły umowę kredytu, którą pozwana przestała wykonywać nie uiszczając od pewnego momentu rat kredytowych. Z tego względu powód skierował do pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu.
W ocenie Sądu za uzasadniony należy uznać zarzut pozwanej, iż skierowanie przez powoda do pozwanej tego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy było przedwczesne, a tym samym, że czynność ta była bezskuteczna i tym samym nie spowodowała postawienia całej wierzytelności w stan wymagalności.
Zgodnie z przepisemart. 75 c pkt 1, 2, 3, 4, 5 ustawy prawo bankowejeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu to bank zobowiązany jest do dokonania wezwania do zapłaty wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni, jednocześnie w takim wezwaniu bank jest zobowiązany do poinformowania kredytobiorcy o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Bank powinien umożliwić restrukturyzację zadłużenia jeśli jest to uzasadnione dokonana przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Warunki restrukturyzacji powinny być uzgodnione przez obie strony umowy. W przypadku odmowy uwzględnienia wniosku o restrukturyzację bank jest zobowiązany do przekazania kredytobiorcy pisemnych szczegółowych wyjaśnień w przedmiocie przyczyny nieuwzględnienia tego wniosku.
Przepisart. 75 c ustawy prawo bankowema charakter jednostronnie bezwzględnie obowiązujący, czyli może być zmieniony umownie przez strony umowy kredytu jedynie na korzyść kredytobiorcy. Niezastosowanie się przez bank do zasad określonych w tym przepisie oznacza, że czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna w rozumieniuart. 58 par. 1 kcjako sprzeczna z ustawą. Dla swojej skuteczności i ważności wypowiedzenie umowy kredytu musi zostać poprzedzone procedurą określoną wart. 75 c ustawy prawo bankowe. Z przepisu tego nie wynika oczywiście obowiązek banku do uwzględnienia wniosku o restrukturyzację kredytu, bank posiada bowiem uprawnienie do dokonania oceny zasadności takiego wniosku i ma prawo odmówić takiej restrukturyzacji. Jednakże do czasu podjęcia decyzji w przedmiocie wniosku o restrukturyzację i przekazania jej w formie pisemnej kredytobiorcy bank nie jest uprawniony do składania oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Odmienna wykładania oznaczałaby, iż procedura postępowania przez bank określona przez ustawodawcę miałaby charakter iluzoryczny, czego nie można byłoby zaakceptować (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28.08.2019 r., I ACa 466/2018, Lex nr 2736586, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12.03.20 r., I ACa 729/2019, Lex nr 3030043, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 3.12.2019 r., V ACa 454/2019, Lex nr 2797436, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8.11.19 r., I ACa 1213/2018, Lex nr 2977728 wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19.07.2019 r., I ACa 837/2018, Lex nr 3025017, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6.06.2019 r., I ACa 1132/2018, Lex nr 2706336).
Przenosząc powyższe zasady na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, że powód naruszył w/w przepis, albowiem złożył pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu mimo braku wykonania obowiązku banku polegającego na podjęciu decyzji w przedmiocie wniosku o restrukturyzację i przekazania jej kredytobiorcy w taki sposób i w takim terminie, aby kredytobiorca mógł realnie skorzystać z w/w uprawnienia. W niniejszej sprawie bank dwukrotnie uwzględnił wnioski pozwanej o restrukturyzację, ale nie zawiadomił o tych decyzjach pozwanej w taki sposób, aby mogła z nich skorzystać. Pozwana została o nich poinformowana już po upływie ważności tych decyzji. Należało uznać, iż gdyby racjonalnie zachowujący się kredytobiorca otrzymał informację o pozytywnym rozpoznaniu wniosku o restrukturyzacji kredytu to przystąpiłby do jego realizacji. W realiach niniejszej sprawy nie zostały ujawnione żadne okoliczności pozwalające na przyjęcie, iż pozwana zachowywała się w sposób nieracjonalny, tj. że nie skorzystała z wniosków o restrukturyzację, które sama złożyła, mimo ich uwzględnienia przez bank. Tym samym złożone pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu jako przedwczesne nie odniosło skutku prawnego. Bank nie przeprowadził bowiem w prawidłowy sposób procedury restrukturyzacyjnej. Procedura ta powinna zostać przeprowadzona w taki sposób, aby pozwana miała realną możliwość skorzystania z jej dobrodziejstwa zagwarantowanego ustawowo.
Dodatkowo należy podnieść, że powód nie wykonał wobec pozwanej postępowania upominawczego określonego w w/w przepisie także w zakresie w jakim nie wezwał pozwanej do zapłaty zadłużenia przed złożeniem oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Powód przedstawił bowiem w niniejszej sprawie wezwania do zapłaty z dat następujących już po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu (k. 28 i 29). Z tego też względu oświadczenie to również jest bezskuteczne. W tym zakresie należy podkreślić, iż Sąd bierze pod uwagę nieważność czynności prawnej z urzędu.
W rezultacie Sąd oddalił powództwo jako niewykazane, albowiem cała wierzytelność z umowy kredytu nie stała się wymagalna. Przedstawiony przez powoda w sprawie jako dowód na wysokość zadłużenia pozwanej wyciąg z ksiąg banku (k. 27) nie mógł zostać uznany jako wiarygodna podstawa do ustalenia wysokości zadłużenia, albowiem wyciąg ten zawiera obliczenia dokonane przy założeniu, że złożone wypowiedzenie osiągnęło skutek i spowodowało wymagalność całej należności z tytułu umowy kredytu, co jak zostało uprzednio wskazane, nie miało miejsca. Powód nie wykazał zatem aktualnego stanu zadłużenia pozwanej wobec powoda.
Sąd oddalił wniosek pozwanej o zasądzenie od powoda kosztów procesu, albowiem pozwana nie wykazała, aby poniosła jakiekolwiek koszty procesu w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.