Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 2372/19
Data wyroku: 2021-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Przewodniczący Sędzia

Sygn. akt III AUa 2372/19

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wC.decyzją z dnia10 kwietnia 2018r. określił podstawę wymiaru składek dla ubezpieczonegoJ. S.z tytułu stosunku pracy u płatnika składek -A.spółkiz o.o. wK.za okres od 9 sierpnia 2004r. do 28 lutego 2007r.w wysokości 3/4 minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym roku kalendarzowym.
Organ rentowy tym samym zmienił podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne deklarowane przez płatnika składek z tytułu umowy o pracę zawartejz ubezpieczonym na stanowisku dyrektora ds. transportu w 3/4 wymiaru czasu pracy,za wynagrodzeniem 9.500 zł brutto miesięcznie.
Organ rentowy wskazał, że płatnik składek nie opłacał składek od zadeklarowanych podstaw wymiaru, gdyż w okresie objętym decyzją płatnik wykazywał stratę w prowadzonej działalności. Ponadto wskazano, że zgodniez wyjaśnieniami ubezpieczonego, jego praca miała polegać na świadczeniu usług doradczych dla zarządu przez kilka godzin w miesiącu. Organ rentowy podał,że w okresie objętym decyzją z tytułu zasiłków chorobowych wypłacono ubezpieczonemu 95.168 zł.
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 30 października 2019r. oddalił odwołanie ubezpieczonego od zaskarżonej decyzji.
Sąd wskazał, że płatnik składek (spółka (...)) od 2002r. prowadziła działalność w zakresie przewozów międzynarodowych. Za lata 2003 - 2008 spółka nie przedstawiła bilansu, wykazała straty z powodu zadłużenia wynikłego z decyzji urzęducelnego. Płatnik składek, to spółka z jednoosobowym udziałemspółki (...),której udziałowcem był ubezpieczony. W okresie objętym decyzją ubezpieczonybył pracownikiem innego pracodawcy i prowadził pozarolniczą działalnośćw formie spółki jawnej. Ubezpieczony ze względu na posiadany certyfikat w zakresie transportu międzynarodowego został zatrudniony u płatnika składek, by usprawnić kontrole i sposób rozliczenia czasu pracy kierowców i by doradzać zarządowispółki.
Ubezpieczony świadczył pracę bez ustalonego harmonogramu czasu pracy.
Sąd mając na uwadze powyższe okoliczności oraz brak uchwytnych dowodów opracowania i wdrożenia nowego systemu pracy kierowców u płatnika - potwierdził zasadność stanowiska organu rentowego, który obniżył podstawę wymiaru składekze względu na nieważność postanowień płacowych umowy o pracę, jako sprzecznychz zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 i 3 k.c.).
W apelacji od wyroku ubezpieczony wnosił o zmianę wyroku i decyzji poprzez ustalenie podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w okresie objętym decyzją w wysokościach zadeklarowanych przez płatnika składek.
Apelujący zarzucił wyrokowi naruszenieart. 58 k.c.w zw. zart. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 18 ust. 1 tej ustawy iart. 78 k.p.
Skarżący w szczególności zakwestionował uprawnienia organu rentowego do ingerowania w podstawę wymiaru składek z uwagi na upływ terminu przedawnienia należności składkowych objętych zaskarżoną decyzją, które to zobowiązania wygasły.
Sąd Apelacyjny uwzględnił apelacjępodzielając sformułowany w niej zasadniczy zarzut niemożności skutecznego dokonania przez organ rentowy zmiany podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w odniesieniu do ubezpieczonego i płatnika składek w sytuacji upływu terminu przedawnienia należności składkowych określonego wart. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r.o systemie ubezpieczeń społecznych.
Apelujący trafnie zwrócił uwagę na przywołane w treści apelacji wyrokiSądu Najwyższego: z 11 sierpnia 2010r. (II UK 377/19) i z dnia 9 czerwca 2016r.(III UZP 8/16), w których zaprezentowano pogląd o bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania w zakresie wymiaru składek po wygaśnięciu zobowiązania składkowego, jako postępowania zbędnego ze względu na prekluzję zobowiązania ze stosunku ubezpieczenia społecznego.
Określone w decyzji z dnia 10 kwietnia 2018r. należności składkowe wskutek zmniejszenia podstaw wymiaru składek, obciążające płatnika składek, obejmują okres do 28 lutego 2007r.
Termin wymagalności składki za luty 2007r. upływał z dniem 15 marca 2007r. (art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy systemowej).
Biorąc pod uwagę przepisart. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychoraz powiązane z tym przepisem orzecznictwo w kwestii zagadnień intertemporalnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2020r.,I UK 53/19) należało stwierdzić, że najpóźniejsza z należności składkowych objętych zaskarżoną decyzją uległa przedawnieniu w marcu 2017r.
Organ rentowy wszczął postępowanie w rozpoznawanej spawie w grudniu 2017r. W odpowiedzi na odwołanie podano, że płatnik składek nie opłacił składekod zadeklarowanych podstaw za ubezpieczonego.
Organ rentowy nie wyegzekwował nieopłaconych składek i nie wykazał,że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do składek deklarowanych za ubezpieczonego.
W tym stanie rzeczy należało orzec o zmianie zaskarżonego wyroku, jak w pkt 1 (art. 386 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania orzeczono na rzecz strony wygrywającej w wysokości opłaty minimalnej za czynności adwokackie.
/-/ SSA A.Kolonko /-/ SSA M.Żurecki /-/ SSA A.Grymel

Sędzia Przewodniczący Sędzia