Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 936/20
Data wyroku: 2021-02-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Damian Krakowiak
Słowa kluczowe: Warunkowe umorzenie postępowania, Zażalenie
Podstawa prawna: art. 68 § 1 i 2 kk

Sygn. akt V Kz 936/20
(sygn. V K 649/17)

POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2021 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: sędzia Damian Krakowiak
Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Lerka
przy udziale prokuratora Tomasza Grona
po rozpoznaniu
sprawyA. P.
co do którego warunkowo umorzono postępowanie o czyn zart. 191 § 1 k.k.
z zażalenia obrońcy
na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia15 września 2020 roku
o podjęciu postępowania karnego wobecA. P.warunkowo umorzonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia29 marca 2018 roku w sprawie V K 649/17
na podstawieart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.
postanawia:
zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, żenie podejmowaćwobecA. P.postępowania karnego warunkowo umorzonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 29 marca 2018 roku w sprawieo sygn. V K 649/17.

UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia15 września 2020 roku na podstawieart. 68 § 1 k.k.podjęto postępowanie karne wobecA. P.warunkowo umorzone wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 29 marca 2018 roku w sprawie V K 649/17.
Postanowienie zaskarżyła w całości obrońca, zarzucając:
- relewantną obrazę przepisów, to jestart. 7, 410 k.p.k.poprzez dowolne przyjęcie, że pozytywna prognoza kryminologiczna względemA. P.jest nietrafna oraz zaniechanie ustalenia, że naruszenie porządku prawa miało charakter rażący, podczas gdy nie zostało to w sposób dostateczny wykazane,
- naruszenieart. 68 § 1 k.k.poprzez przyjęcie, że popełnienie przestępstwa skarbowego stanowi przesłankę obligatoryjnego podjęcia warunkowo umorzonego postępowania, podczas gdy popełnienie takiego przestępstwa implikuje fakultatywną możliwość podjęcia w razie ustalenia, że naruszenie porządku prawnego miało charakter rażący.
W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne. Podniesione przez obrońcę zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
Słuszny był zarzut obrazy przepisuart. 68 § 1 k.k.Sąda quodokonał błędnej wykładni przedmiotowej normy.
Zdaniem Sądu skazanie za umyślne przestępstwo skarbowe nie stwarza podstawy do obligatoryjnego podjęcia postępowania warunkowo umorzonego(J. Lachowski, w: M. Królikowski, R. Zawłocki (red), Kodeks karny. Część ogólna. Tom II, Warszawa 2015, s. 358, V. Konarska-Wrzosek, w: V. Konarska-Wrzosek (red.), Kodeks karny. Komentarz do art. 68, WKP 2020, Lex/el , J. Skupiński, J. Mierzwińska-Lorencka, w: R. A. Stefański (red.), Kodeks karny. Komentarz do art. 68, Warszawa 2020, Legalis).
Za takim wynikiem wykładni przemawiają następujące argumenty.
Przede wszystkim wskazać należy na odrębność (autonomiczność) systemu prawa karnego powszechnego iprawa karnego skarbowego. Jej wyrazem jest wprowadzenie przez ustawodawcę wKodeksie karnym skarbowymodrębnej części ogólnej. Odpowiednie stosowanie do przestępstw skarbowych przepisuart. 68 k.k.(na mocyart. 20 § 2 k.k.s.) oznacza jedynie tyle, że w razie warunkowego umorzenia postępowania za delikt skarbowy postępowanie będzie podjęte w razie skazania za przestępstwo umyślne skarbowe w okresie próby (inaczej, błędnieB. Kunicka-Michalska, w: M. Melezini (red.), System Prawa Karnego. Tom 6. Kary i inne środki reakcji prawnokarnej, Warszawa 2016, s. 1092).
Po wtóre wKodeksie karnymustawodawca w innych przepisach także odróżnił przestępstwo od przestępstwa skarbowego (art. 235 k.k.„o przestępstwo, w tymi przestępstwo skarbowe”,art. 236„o popełnienie przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego”,art. 239„sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego”,art. 238„o przestępstwie, lub o przestępstwie skarbowym”). Dowodzi to tego, że ustawodawca, chcąc objąć zakresem normy przestępstwo skarbowe, daje temu wyraz w treści samego przepisu. Doprecyzowania tego zabrakło w treściart. 68 § 1 k.k.
Ponadto zgodnie zart. 22 ust. 1ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnymbiuro informacyjne KRK informuje sąd o ponownym prawomocnym skazaniu za „przestępstwo lub przestępstwo skarbowe”.
Tym samym twierdzenie, że skazanie za przestępstwo skarbowe nie skutkuje obligiem podjęcia postępowania warunkowo umorzonego, znajduje oparciew wynikach wykładni językowej i systemowejart. 68 § 1 k.k.Sąd Rejonowy dopuścił się także obrazy przepisuart. 410 k.p.k.Nie rozważono bowiem wszystkich okoliczności sprawy. Konsekwencją było błędne ustalenie, jakobyA. P.rażąco naruszył porządek prawny w okresie próby.
Pojęcie „uchylania się” (od dozoru, obowiązków,) było w praktyce wielokrotnie wyjaśniane. Podkreślano niezmiennie, że w pojęciu uchylania się mieści sięnegatywny stosunek psychicznyskazanego do nałożonych obowiązków, będący wyrazem jegozłej wolii sprawiający, że mimo obiektywnej możliwości podporządkowania się wymienionym rygorom skazany nie czyni tego, bo nie chce, a więc z powodów przez siebie zawinionych. „Uchylanie się” powinno mieć charakterpowtarzalny(postanowienie SA w Krakowie z 25.07.2018r., II Akz 578/18, lex 2633142).
Jak zaś podniosła kurator „większość okresu próby przebiegał w sposób w miarę poprawny” (k. 255v.). Niepoinformowanie kuratora o zmianie numeru telefonuw lutym, w sytuacji osadzeniaA. P.w areszcie śledczym w kwietniu 2020 roku, nie jest zarzucalnym uchylaniem się od dozoru.
Zważyć wypada, żeA. P.uiścił nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej (k. 260). Jego zachowanie w czasie tymczasowego aresztowania nie budziło zastrzeżeń („nie był karany dyscyplinarnie (…) nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej” k. 264).
Brak było podstaw do uznania, iż pozytywna prognoza kryminologiczna co doA. P.zdezaktualizowała się.
Oceny tej nie zmienia skazanie za delikt skarbowy godzący w obowiązek podatkowy. Skazanie dotyczyło czynu niemającego żadnego związku z przypisanym w niniejszym postępowaniu.
Fakt tymczasowego aresztowania również nie może świadczyć o naruszeniu przezA. P.porządku prawnego. Domniemanie niewinności(art. 5 § 1 k.p.k.) determinuje postawę organu procesowego określaną mianem humanistycznego sceptycyzmu. Organ procesowy powinien mieć w sobie tyle krytycyzmu, by był w stanie powątpiewać – do momentu udowodnienia –w twierdzenie o winie oskarżonego (J. Kosonoga, w: R. A. Stefański, S. Zabłocki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz, Warszawa 2017, s. 98).
Kierując się przedstawionymi motywami, orzeczono jak w sentencji.