Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1833/20
Data wyroku: 2021-11-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bartosz Kasielski
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art 361 kc

Sygn. akt I C 1833/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 listopada 2021 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, I Wydział Cywilny, w składzie:
Przewodniczący:S.S.R. Bartosz Kasielski
Protokolant:sekretarz sądowy Katarzyna Sak
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. S. (1)
przeciwkoTowarzystwu (...)z siedzibą wW.
o zapłatę

1
oddala powództwo;

2
zasądza odJ. S. (1)na rzeczTowarzystwa (...)z siedzibą wW.kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów procesu;

3
nakazuje pobrać odJ. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 999,19 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 19/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 1833/20

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 14 października 2020 rokuJ. S. (1)wystąpił przeciwkoTowarzystwu (...)z siedzibą wW.o zapłatę kwoty 5.100 złotych wraz z odsetkami szczegółowo opisanymi w żądaniu pozwu, a także przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniuJ. S. (2)wskazał, że w wyniku zdarzenia drogowego, do którego miało dojść przyulicy (...)wŁ., która pozostaje w zarządzie MiastaŁ., a które polegało na wjechaniu samochodem w ubytek w nawierzchni pasa drogowego, doszło do uszkodzenia jego pojazdu. Sformułowane roszczenia obejmują zaś kwoty : 4.600 złotych tytułem częściowego odszkodowania, 200 złotych tytułem kosztów holowania pojazdu oraz 300 złotych tytułem sporządzenia kalkulacji naprawy.

(pozew k.3 – 20)
W odpowiedzi na pozew z dnia 15 stycznia 2021 rokuTowarzystwo (...)z siedzibą wW.wniósł o oddalenie powództwa oraz przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwany zakwestionował, aby doszło do zdarzenia wywołującego szkodę w okolicznościach wskazywanych przez poszkodowanego, a jednocześnie uzasadniających odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń udzielającego faktycznej ochrony ubezpieczeniowej MiastuŁ.jako zarządcy drogi publicznej, na której miało rzekomo dojść do wystąpienia szkody. Z ostrożności procesowej zanegował również wysokość samej szkody, jak również podstawę domagania się zwrotu wydatków związanych z holowaniem pojazdu i sporządzeniem prywatnej kalkulacji kosztów naprawy.

(odpowiedź na pozew k.64 – 68)
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :
W dniu 6 sierpnia 2020 roku, w godzinach wieczornych,W. J.realizował usługę holowania pojazdu markiJ.zulicy (...)wŁ.(okolice(...)przyskrzyżowaniu ulic (...)) naulicę (...)zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym przezJ. S. (1), który ostatecznie poniósł z tego tytułu koszt w wysokości 200 złotych.

(zeznania świadkaW. J.k.88, faktura k.41)

Pismem z dnia 10 sierpnia 2020 rokuJ. S. (1)zgłosił Zarządowi Dróg i(...)wŁ.fakt wystąpienia w dniu 6 sierpnia 2020 roku szkody związanej z najechaniem pojazdem markiJ.onumerach rejestracyjnych (...)w wyrwę w jezdni przyulicy (...)wŁ., co miało spowodować uszkodzenie samochodu oraz konieczność jego holowania.

(druk k.25 – 27, zgłoszenie szkody k.30)

W toku postępowania likwidacyjnego ustalona został przybliżona wartość szkody w pojeździe na kwotę 3.000,67 złotych.Zakład (...)zastrzegł jednak, że ustalenie to nie jest równoznaczne z decyzją o wypłacie odszkodowania, co musi poprzedzać potwierdzenie odpowiedzialności.
J. S. (1)nie akceptował treści przygotowanego przez ubezpieczyciela kosztorysu i zlecił sporządzenie kalkulacji kosztów naprawy pojazdu markiJ., która miała być związana z wystąpieniem szkody w dniu 6 sierpnia 2020 roku, a jej koszt wyniósł 300 złotych.

(prywatna kalkulacja k.36 – 37, kosztorys ubezpieczyciela k.38 – 40, faktura k.42)

Decyzją z dnia 15 września 2015 rokuTowarzystwo (...)z siedzibą wW.odmówił wypłaty odszkodowania z uwagi na brak jednoznacznego wykazania, że do szkody doszło w okolicznościach wskazywanych przezJ. S. (1).

(decyzja z dnia 15 września 2020 roku k.28 – 29)

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że do powstania szkody w samochodzieJ.onumerze rejestracyjnym (...)nie doszło w okolicznościach przedstawianych przezJ. S. (1).
Położenie wyrwy w jezdni oraz miejsce zatrzymania pojazdu markiJ.prowadzi do wniosku, że po deklarowanym wjeździe w wywrę pojazdJ.pokonał jeszcze odległość około 11 metrów, a przy tym skręcił w prawo na chodnik i stanął niemal równolegle do krawędzi jezdni kołami skręconym w prawo. Z okoliczności przebiegu zdarzenia wynika natomiast, że po wjechaniu w ubytek miało dojść do uszkodzenia kolumny zawieszenia koła przedniego lewego, opuszczenia nadwozia i zablokowania koła przez błotnik w położeniu jazdy na wprost, przy czym zdjęcie obrazujące stan po zdarzeniu odzwierciedla koło zablokowane przez błotnik w pozycji wyraźnego lewoskrętu, a dolna krawędź błotnika jest zagięta do wnętrza pojazdu, co potwierdza, że nadwozie opadło, gdy koła były skręcone w lewo. Przy uwzględnieniu wersji prezentowanej przezJ. S. (1)podczas przejazdu przez wyrwę na wprost koło powinno zostać zablokowane pod błotnikiem w tej pozycji (koła do jazdy na wprost). Trudno również wytłumaczyć dlaczegoJ.stoi po zdarzeniu z kołami skręconymi w prawo, skoro przy zablokowaniu koła błotnikiem podczas przejazdu przez wyrwę nie byłoby możliwe skręcenie ich w stronę prawą. Wreszcie zablokowanie koła w pozycji lewoskrętu (w trakcie oględzin) wskazuje, że kołem nie można było skręcić w prawo, gdyż blokował je błotnik. Nie jest również możliwe w takich warunkach wjechanie w wyrwę w jezdni, a następnie zjechanie na prawe pobocze i zaparkowanie równolegle do krawędzi jezdni. Jednocześnie po samym najechaniu na ubytek nie doszło do uszkodzenia opony koła i zejścia z niej powietrza, jak również samej tarczy koła, czy też uszczerbku w kole tylnym lewym wraz z jego zawieszeniem, zaś uszkodzenie zawieszenia poprzedzone jest zazwyczaj uszkodzeniami elementów je poprzedzających tj. opony oraz tarczy koła. Wszystkie wskazane okoliczności wykluczają możliwość powstania szkody w okolicznościach deklarowanych przezJ. S. (1).
Udokumentowany zakres uszkodzeń pojazdu dowodzi zablokowania koła przedniego lewego przez błotnik, a więc konieczności holowania pojazdu, którego koszt na podawanej trasie (ulica (...)–ulica (...)) nie jest wygórowany. Koszy usunięcia deklarowanych uszkodzeń samochodu obejmują kwotę 10.953,41 złotych.

(opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej k.91 – 115)

Ulica (...)wŁ.na odcinku odulicy (...)doulicy (...)jest drogą wewnętrzną pozostającą w zarządzie MiastaŁ..

(wykaz dróg wewnętrznych -(...)wykaz-drog/)

W dniu 6 sierpnia 2020 rokuTowarzystwo (...)z siedzibą wW.udzielało ochrony ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej MiastuŁ.jako zarządcy drogi.

(okoliczność bezsporna)

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w głównej mierze na podstawie załączonych przez strony dokumentów, a także opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, jak również zeznań świadkaW. J.(wykonanie usługi holowania pojazdu).
Złożona ekspertyza była jasna, pełna oraz wyczerpująco odpowiadała na zakreśloną tezę dowodową. Przy braku zgłoszenia przez strony, w szczególnościJ. S. (1), zastrzeżeń w odniesieniu do samej możliwości wystąpienia zdarzenia w okolicznościach deklarowanych przez powoda (pismo procesowe powoda z dnia 15 września 2021 roku k.140) brak było podstaw do kontynuowania postępowania dowodowego w kierunku ewentualnego precyzowania wysokości szkody podlegającej naprawieniu (pismo procesowe pozwanego z dnia 16 września 2021 roku k.142). Uwzględniając treść końcowych wniosków, wiedzę specjalną biegłego z zakresu powierzonej mu dziedziny, a także wieloletnie doświadczenie w sporządzaniu opinii na potrzeb postępowań sądowych o zbliżonej tematyce Sąd nie znalazł żadnych okoliczności, które deprecjonowałyby jej wartość dowodową.
Z uwagi na powyższe Sąd odmówił przyznania waloru prawdy depozycjom powoda odnośnie okoliczności, w których miało dojść do uszkodzenia jego pojazdu (k.87v – 88). TwierdzeniaJ. S. (1)pozostawały w całkowitej opozycji do rzetelnych i wiarygodnych konkluzji biegłego sądowego, które w szczegółowy sposób wyjaśniały dlaczego deklarowane uszkodzenia nie mogły powstać w wyniku prezentowanej przez powoda wersji wydarzeń. Jednocześnie wobec braku usprawiedliwionego stawiennictwa powoda na terminie rozprawy poprzedzającej jej zamknięcie (k.155 – 156) Sąd pominął dowód z jego przesłuchania w charakterze strony, którego celem miało pozostawać ewentualne zweryfikowanie uprzednio złożonych depozycji, w szczególności umożliwienieJ. S. (1)odniesienia się do kategorycznych wniosków biegłego, podważających prezentowaną przez powoda wersję wydarzeń.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu w całości.
Podstawa materialno prawna zgłoszonego roszczenia wynikała z treściart. 415 k.c.w zw. zart. 822 § 4 k.c.Jednocześnie zgodnie z treściąart. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych(Dz.U. 1985, Nr 14, poz. 60 z późń. zm., w dalszej części „u.d.p.”) do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa wart. 20f pkt 2. Samo zaś utrzymanie drogi to wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej –art. 4 pkt 20u.d.p.
W toku niniejszej sprawy bezspornym pozostawał fakt, żeulica (...)wŁ.stanowi drogę publiczną pozostającą w zarządzie MiastaŁ., który winien dbać o jej stan, w szczególności umożliwiający bezpieczeństwo użytkownika ruchu drogowego. W konsekwencji wszelkie zaniechania w tym zakresie prowadzące do wystąpienia szkody po stronie użytkownika pasa drogowego mogą rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą zarządcy drogi (art. 415 k.c.w zw. zart. 20 pkt 4u.d.p.). Niekwestionowaną była również okoliczność udzielania zarządcy drogi ochrony ubezpieczeniowej przez pozwane towarzystwo ubezpieczeń. Tym samym poszkodowany miał prawo wystąpić z roszczeniem bezpośrednio wobec ubezpieczyciela (art. 822 § 4 k.c.). Niemniej jednak przypisanie odpowiedzialności cywilnej pozwanemu w tak ukształtowanych realiach wymagało uprzedniego wykazania podstawowych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, a jedną z nich jest wystąpienie zdarzenia powodującego szkodę. Ta ostatnia kwestia była osią sporu pomiędzy stronami, a jej wyjaśnienie warunkowało samą zasadę odpowiedzialności.
Ostatecznie Sąd odwołał się do końcowych wniosków ekspertyzy sądowej złożonej przez biegłego z zakresu techniki samochodowej, która nie została skutecznie podważona przez żądaną ze stron. Z przygotowanego opracowania wynikało zaś wprost, że deklarowane przez powoda uszkodzenia pojazdu nie mogły powstać w przebiegu zdarzenia jaki opisywał w toku trwającego procesu. Teza ta została szczegółowo przez eksperta wyjaśniona, a sformułowane wniosku oparte na załączonej dokumentacji zdjęciowej i przeprowadzonych symulacjach. Z uwagi na przedstawione wątpliwości co do położenia samego pojazdu po zdarzeniu (przejechanie dalszych ok. 11 metrów po wpadnięciu w wyrwę i równoległe zaparkowanie na poboczu), ułożenia jego kół (tuż po zdarzeniu skręcone w prawo, chociaż winny być zablokowane na wprost, a w trakcie oględzin skręcone w lewo pomimo zblokowania), a także braku uszkodzeń elementów poprzedzających uszkodzenie zawieszenia (opona, tarcza koła) należało przyjąć, że uszkodzenia samochodu markiJ.nie powstały w zdarzeniu opisywanym przezJ. S. (1). Z oczywistych względów Sąd nie neguje faktu, że w pojeździe tym występowały poszczególne uszkodzenia, a sam powód korzystał z usług lawety, jednakże pozostaje to niewystarczające do uznania, że szkoda powstała w dniu 6 sierpnia 2020 roku naulicy (...)wŁ.w przebiegu opisywanym przez powoda. Brak wykazania tej okoliczności czyni bezzasadnym próbę przypisania odpowiedzialności cywilnej zarządcy drogi i jego ubezpieczycielowi. Nie jest bowiem wiadome w jakich okolicznościach doszło do uszkodzenia pojazdu, jednak z pewnością nie w tych które przedstawiłJ. S. (1), a które mogły przesądzać zasadę odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów powództwo jako nieudowodnione co do zasady podlegało oddaleniu w całości.
O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik (art. 98 § 1 k.c.).J. S. (1)przegrał spór w całości w związku z czym winien zwrócić pozwanemu ubezpieczycielowi poniesione przez niego koszty, które objęły łącznie kwotę 1.800 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych).
W toku postępowania wygenerowane zostały również koszty sądowe, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa w łącznej wysokości 999,19 złotych tytułem wynagrodzenia biegłego (k.132). Uwzględniając treść art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz zasadę ponoszenia kosztów procesu w niniejszej sprawie Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych od powoda kwotę 999,19 złotych.