Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 198/21
Data wyroku: 2022-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Rosłan-Karasińska
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 kwietnia 2022 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Monika Rosłan-Karasińska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2022 r. w Warszawie
sprawyM. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaM. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 17 lipca 2020 r. znak(...)
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

M. M.w dniu 7 sierpnia 2020 r. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 17 lipca 2020 r., znak:(...)odmawiającej ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Odwołujący wskazał, że organ rentowy niesłusznie wydał decyzję odmawiającą prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w oparciu o błędną ocenę stanu jego stan zdrowia przez lekarza orzecznika oraz Komisję Lekarską ZUS. Wymienił szereg dolegliwości zdrowotnych o podłożu ortopedycznym oraz psychicznym, które w jego ocenie całkowicie pozbawiają go możliwości podejmowania pracy zarobkowej. Wniósł o zmianę skarżonej decyzji i przyznanie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Swoje stanowisko podtrzymał w piśmie procesowym z 12 grudnia 2021 r., załączając orzeczenie Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania O Niepełnosprawności, w którym stwierdzono niepełnosprawność odwołującego w stopniu umiarkowanym. (
    odwołanie z 7 sierpnia 2020 r., k. 3-4 a. s. pismo procesowe ubezpieczonego z 12 grudnia 2020 r.- k. 5 a. s.)
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.w odpowiedzi na powyższe odwołanie z 17 lutego 2021 r. wniósł o jego oddalenie na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy stwierdził, że ubezpieczony nie spełnia warunków, uprawniających do przyznania świadczenia rentowego na podstawieart. 102 ust.1 oraz art. 107w związku zart. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychponieważ komisja lekarska ZUS orzeczeniem z 9 lipca 2020 r. uznała, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.(odpowiedz na odwołanie z 16.02.2021 r.- k. 13 a. s.)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. M.urodził się (...)Z wykształcenia jest magistrem administracji. Ostatnim miejsce zatrudnienia ubezpieczonego była Agencja Rynku Rolnego(okoliczności bezsporne).
Ubezpieczony zmaga się ze schorzeniami zdrowotnymi o podłożu ortopedycznym, ma także problemy ze zdrowiem psychicznym. Przebył leczenie złamania awulsyjnego na krawędzi kości piszczelowej, skokowej oraz na grzbietowej krawędzi stępu. Ma obrzęk więzadła piszczelowo-piętowego, a także zmiany zwyrodnieniowe stawów oraz dyskopatię kręgosłupa. Schorzenia psychiatryczne powodują problemy z koncentracją oraz skupieniem. Odwołujący ma problemy ze stenem spowodowane natłokiem przykrych myśli. Jest osobą wycofaną z życia społecznego. Skarży się na problemy z pamięcią. Posiada orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.(wyniki badania dziennego ośrodka rehabilitacji szpitala brudnowskiego k. 8 a. s., badanie USG stawu kolanowego k. 9 a. s. , wynik badania rezonansu magnetycznego k. 10 a. s., skierowanie do szpitala psychiatrycznego k. 12 a. s., orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 6 a. s.)
20 września 2018 r. ubezpieczony złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)oddział wW.wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Na podstawie dołączonej informacji o okresach składkowych, przedłożonego świadectwa pracy oraz poświadczeń dla celów świadczeń emerytalno-rentowych ustalono okresy aktywności zawodowej ubezpieczonego, będące tytułami do ubezpieczenia społecznego.M. M.od maja 1988 r. do maja 2003 r. prowadził działalność gospodarczą. Ponadto od 1 sierpnia 1999 r. do 1 czerwca 2000 r. był zatrudniony wAgencji Ochrony Mienia (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Od 1 maja 2003 r. do 31 sierpnia 2017 r. był pracownikiem Agencji Rynku Rolnego, gdzie zajmował stanowisko kierowcy, specjalisty. Od 3 kwietnia 2018 r. do 29 września 2018 r. odwołujący pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Po przeprowadzony postępowaniu rentowym decyzją z 31 grudnia 2018 r. Znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznałM. M.rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 30 września 2018 r. tj. od zaprzestania pobierania świadczenia rehabilitacyjnego do 31 grudnia 2019 r. Organ rentowy ustalił u ubezpieczonego okresy składkowe wynoszące 24 lata i 4 dni oraz okresy nieskładkowe wynoszące 4 lata, 11 miesięcy i 25 dni.(
    wniosek o rentę k. 1 a. r., świadectwo pracy k. 6 a. r., poświadczenie k. 14 a. r., poświadczenie k. 20 a. r., informacja o okresach składkowych i nieskładkowych 23 a. r. decyzja ZUS z 31.12.2018 r. k. 38 a. r.)
20 stycznia 2020 r.M. M.złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku rozpoznawania wniosku, zostało wydane orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 17 marca 2020 r., który ustalił brak niezdolności ubezpieczonego do pracy. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z 9 lipca 2020 r. również orzekła, iżM. M.nie jest niezdolny do pracy. Lekarze orzekający podkreślili, iż ubezpieczony doświadcza dysfunkcji organizmu na tle ortopedycznym, neurologicznym oraz psychiatrycznym, ale nie dyskwalifikuje to odwołującego z możliwości podjęcia zatrudnienia z uwagi na poziom posiadanego wykształcenia oraz rodzaj wykonywanej pracy przed okresem pobierania świadczeń z ubezpieczenia społecznego. W związku z tym organ rentowy 17 lipca 2020 r. wydał decyzję znak:(...)na mocy której odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty, orzeczenie lekarza orzecznika z 17.03.2020 r., orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 9.07.2020 r., opinia lekarska z 17.03.2020 r., opinia lekarska z 9.07.2020 r., decyzja ZUS z 17.07.2020 r.- karty nienumerowane akt rentowych)
Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów: ortopedy-traumatologa i psychiatry, celem ustalenia, czy odwołujący w dniu wydania skarżonej decyzji był zdolny czy też całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej i czy rokuje odzyskaniem zdolności do pracy po przekwalifikowaniu się, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy ubezpieczony jest zdolny czy też częściowo niezdolny do pracy, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres, jeżeli nastąpiła zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego to na czym polegała. (postanowienie z dnia 22 lutego 2021 r.- k. 15 a. s.).
W opinii sądowo lekarskiej z zakresu psychiatrii, lekarza specjalistyM. P.stwierdzono, że odwołujący jest częściowo niezdolny do pracy od 1 lutego 2020 r. na okres 2 lat. Swoje stanowisko biegła uzasadniła zgromadzoną dokumentacją medyczną ubezpieczonego oraz naocznym badaniem w dniu 18 marca 2020 r.M. M.pozostaje pod nieregularną opieką psychiatryczną, przyjmuje leki przepisywane przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Ma obojętny nastrój, afekt dostosowany, rozwlekły tok wypowiedzi, uwidocznione cechy organicznego uszkodzenia OUN. Zgłaszał poczucie braku nadziei, brak sił, zaburzenia snu, obniżenie nastroju oraz deficyt aktywności. Ubezpieczony posiada problemy z pamięcią. Jest osobą odizolowaną z brakiem chęci do działania. Stwierdzono obniżenie nastroju i napędu. Przyjmował lekiM.,V.,E.orazD.. Skarży się na pogarszanie funkcji poznawczych, drażliwość z agresją słowną, męczliwość. Leczenie psychiatryczne było modyfikowane. Odwołującemu zlecano przyjmowaniep.,k.,N.. Ubezpieczony zmaga się z jakościowym zaburzeniem funkcji intelektualnych. Przyjmuje leki przeciwdepresyjne i nootropowe. Badanie tomografu komputerowego z sierpnia 2017 r. wykazało zaawansowane zaniki korowo-podkorowe. Ma objawy dekoncentracji, niepokój, stany dysforyczne, zaburzenia kontroli afektu, zawroty głowy. U odwołującego podejrzewano padaczkę. Sam ocenia się jako osoba nienadająca się do pracy, jest bezczynny, nie ma zainteresowań. W nocy miewa myśli samobójcze. Jest nieco spowolniały psychoruchowo. Wypowiada się w sposób rzeczowy, nie ma wyraźnych zaburzeń toku myślenia. Deficyty poznawcze zostały udokumentowane badaniami psychologicznymi. W 2019 r. przebywał na obserwacji w szpitalu psychiatrycznym. Zdolności uczenia ubezpieczonego są obniżone. Podczas trzyletniego okresu leczenia psychiatrycznego nie uzyskano poprawy stanu zdrowia. Od 4 grudnia 2018 r. nie nastąpiła poprawa stanu zdrowia ubezpieczonego. (

    opinia biegłego psychiatry z 24. 03. 2021 r. k. 28-31 a. s.)
Biegły sądowy specjalista ortopeda traumatologM. G.stwierdził trwałą, częściowo niezdolność do pracy ubezpieczonego. Odwołujący jest stale leczony ortopedycznie. Zmaga się z bólami kręgosłupa. Jest po przebytej operacji kolana. W czerwcu 2013 r. u odwołującego wykonano artroskopię lewego kolana z powodu uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej, wycięto wówczas jej uszkodzony fragment. W 2015 r. odbył w związku z tym leczenie rehabilitacyjne. Z powodu wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej i dyskopatii szyjnej był poddawany leczeniu sanatoryjnemu w 2016, 2017 i 2018 roku. Pozostawał pod opieką poradni neurologicznej i neurochirurgicznej. Ma ustalony termin operacji prawego kolana na 22 lutego 2021 roku. W łąkotce przyśrodkowej zdiagnozowano zaawansowane zmiany degeneracyjne z obwodowym uszkodzeniem i ekstruzją. Krawędzie kostne kręgosłupa są zaostrzone z wielopoziomową dehydratacją krążków wypuklinami i przepuklinami. Rezonans magnetyczny kręgosłupa z czerwca 2019 r. uwidocznił obniżenie wysokości przestrzeni międzytrzonowej z przemieszczeniem kręgów względem siebie wraz ze stenozą kanału kręgowego. Badanie RTG stawu skokowego z września 2020 r. wskazało stan po urazie oraz możliwe przebyte złamanie awulsyjne krawędzi kości piszczelowej, skokowej oraz grzbietowej krawędzi stępu. Zdiagnozowano ostrogę piętową dolną i obrzęk przyczepu rozcięgna. Ubezpieczony porusza się samodzielnie, bez utykania, z pochyleniem do przodu. Siada i wstaje z podparciem. Samodzielnie wykonuje podstawowe czynności. Ma wzmożone napięcie mięśni około kręgosłupowych. Odczuwa w związku z tym ból. Kończyny górne zachowują prawidłową budowę. Odwołujący posiada prawidłowe funkcje manualne, nie ma zaniku mięśni wewnętrznych dłoni. Rozpoznano wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i piersiowego oraz zaawansowane wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego. Stan zdrowia ubezpieczonego z uwagi na zaawansowanie schorzeń oraz wiek nie rokują odzyskaniem sprawności. Jednakże badania nie wykazują istotnego upośledzenia sprawności ani obiektywnych objawów stanu zapalnego. Ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy, ale może wykonywać prace umysłowe w niepełnym wymiarze czasu pracy. (opinia biegłego ortopedy traumatologa z 10. 06. 2021 r. k. 48-51 a. s.)
Organ rentowy kwestionował opinie biegłego psychiatry oraz biegłego ortopedy traumatologa. W odniesieniu do opinii biegłego psychiatry nie zgodził się z opinią w zakresie długotrwałej niezdolności do pracy, która nie odpowiada ustaleniom komisji lekarskiej ZUS, orzekającej w przedmiocie dolegliwości psychiatrycznych ubezpieczonego w postępowaniu rentowym. ZUS wniósł o dopuszczenie opinii biegłego psychologa. W odniesieniu do opinii biegłego ortopedy organ rentowy również nie podzielił ustaleń z opinii, nie zgadzając się z ustaleniami, dotyczącymi częściowej niezdolności trwałej ubezpieczonego. Wniósł o powołanie innego biegłego ortopedy traumatologa. Odwołujący także wniósł zastrzeżenia do opinii biegłego ortopedy traumatologa. W jego ocenie biegły nieprawidłowo stwierdził, iż jest on niezdolny do pracy tylko częściowo oraz możliwość pracy umysłowej w niepełnym wymiarze czasu pracy.(pismo procesowe organu rentowego z 28.04.2021 r. wraz z załączoną opinią lekarską k. 42-43 a. s., pismo procesowe organu rentowego z 5.07.2021 r. wraz z załączoną opinią lekarską k. 58-59 a. s., pismo procesowe ubezpieczonego z 12.07.2021 r. k. 62-67 a. s.)
Biegły lekarz ortopeda traumatologM. G.w opinii uzupełniającej podtrzymał w całości wnioski wyrażone w opinii głównej. Ponownie zaznaczył, że odwołujący zachowuje pełną ruchomość w obrębie kończyn dolnych, co nie powoduje trudności w poruszaniu się. Wydolność chodu pozwala na dotarcie do pracy i przemieszczanie się w czasie jej wykonywania. W ocenie biegłego ubezpieczony może wykonywać pracę umysłową w wymiarze połowy etatu. Potwierdził zasadność korzystania przez odwołującego z rehabilitacji.(opinia uzupełniająca biegłego ortopedy traumatologa k. 117-119 a. s.)
Organ rentowy ponownie zakwestionował opinię biegłego ortopedy traumatologa. Podnosząc, iż odwołujący nie jest osobą niezdolną do pracy, może pracować umysłowo i nie kwalifikuje się przez to do orzeczenia jakiejkolwiek niezdolności do pracy. Wniósł o opinię innego lekarza ortopedy. Postanowieniem z 17 listopada 2021 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty neurologa na okoliczności wymienione w postanowieniu z 22 lutego 2021 r.(pismo procesowe organu rentowego z 15.09.2021 r. k. 129-130 a. s., postanowienie k. 151 a. s.)
Biegła sądowa z zakresu neurologii dr n. med.B. A.stwierdziła brak całkowitej i częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonego ze względu na stan neurologiczny. Swoją opinię uzasadniła analizą schorzeń odwołującego.M. M.od kilku lat uskarża się na bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego oraz schorzenia stawów kolanowych. W 2021 r. był okresowo leczony pod kontrolą w Poradni Neurologicznej wW.z powodu zespołu bólowego o charakterze rwy kulszowej. U ubezpieczonego wystąpiły wówczas zwyrodnienia krążka międzykręgowego, wielopoziomowe dyskopatie z rwą kulszową prawostronną porażenną. Nie stwierdzono cech ogniskowego uszkodzenia CUN. Nie stwierdzono istotnych objawów uszkodzenia w zakresie ośrodkowego ani obwodowego układu nerwowego. Jednocześnie stwierdzono dyskretny niedowład stopy prawej. U odwołującego nie występuje objawy zespołu piramidowego, brak objawów patologicznych. Próba Romberga była ujemna. Ubezpieczony prezentuje ruchy odcinka kręgosłupa szyjnego bólowo ograniczone w stopniu niewielkim, bez cech wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych. Chód ubezpieczonego jest samodzielny, sprawny i wydolny. Zdaniem biegłej neurolog w oparciu o całokształt obrazu klinicznego i dostępnej dokumentacji medycznej oraz osobistego badania neurologicznego biegłej, schorzenia stwierdzają naruszenie sprawności organizmu odwołującego, lecz brak jest podstaw do uznania odwołującego za osobę częściowo lub całkowicie niezdolną do pracy zarobkowej zgodnie z posiadanymi dyspozycjami i kwalifikacjami ubezpieczonego.(
    opinia biegłej neurolog z 1.02.2022 r. k. 166-168 a. s.)
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o dokumentację medyczną, zawartą w aktach sądowych, w tym w aktach rentowych ubezpieczonego oraz w oparciu o dowody z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu psychiatrii, ortopedii traumatologii oraz neurologii. Autentyczność zgromadzonych dokumentów i ich zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła zastrzeżeń, w związku z tym Sąd uznał dokumenty za pełnowartościowe i bezsporne materiały dowodowe.
Sąd jako materiał kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy uznał opinie powołanych biegłych sądowych, albowiem dowody te pozwoliły na dokładne określenie zakresu dysfunkcji, jakie występują w stanie zdrowia odwołującego. Opinie wydane zostały w oparciu o obiektywne wyniki badań odwołującego, a biegli lekarze sporządzający te opinie są specjalistami w swoich dziedzinach, posiadającymi bogatą wiedzę medyczną i wieloletnie doświadczenie zawodowe. Zaznaczenia wymaga, że zdaniem biegłego neurologa stan zdrowia odwołującego nie wskazywał, aby był niezdolny do pracy. Biegły sądowy w dziedzinie ortopedii traumatologii podkreślił, że ubezpieczony zmaga się z szeregiem schorzeń ortopedycznych, kwalifikowanych do leczenia operacyjnego, jednakże nie wyklucza to podjęcia pracy umysłowej w obniżonym wymiarze czasu pracy. Biegła lekarz psychiatra wskazywał co prawda na częściową niezdolność ubezpieczonego do pracy w okresie dwóch lat, jednakże ustalenia biegłej w żaden sposób nie prowadzą do wniosku, iż ubezpieczony jest całkowicie i trwale niezdolny do podjęcia pracy zarobkowej, zgodnej z predyspozycjami i wykształceniem. W związku z tym, biorąc pod uwagę opinię trzech biegłych lekarzy specjalistów, reasumpcja tez prowadzi do wywiedzenia braku niezdolności do pracyM. M., ani częściowej, ani całkowitej.
W ocenie Sądu tak zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia. Na podstawieart. 1481k. p. c.Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Mając na względzie złożone przez strony pisma procesowe i dokumenty oraz całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych, a także brak wniosku odwołującej o przeprowadzenie rozprawy w odwołaniu i brak uznania odwołania przez organ rentowy, Sąd uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne.
Sąd zważył co następuje:
OdwołaniaM. M.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Odział wW.z dnia 17 lipca 2020 r., znak:(...), jest niezasadne i podlega oddaleniu.
W myślart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2022 r., poz. 504) zwanej dalej ,,ustawą rentową’’, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 5 ustawy, warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. W sprawie z odwołaniaM. M.przesłanka wymaganego okresu składkowego została spełniona, okoliczność ta nie była przedmiotem sporu sądowego.
W niniejszej sprawie, na gruncie spornej decyzji organ rentowy podnosił, że ubezpieczony nie spełnia pierwszej przesłanki, wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy rentowej, a mianowicie nie jest osobą niezdolną do pracy. Przestał wypełniać pierwszy warunek, pozwalający na przyznanie prawa do świadczenia rentowego ponieważ prowadzone badanie przez lekarza orzecznika ZUS oraz Komisję Lekarską ZUS nie potwierdziło niezdolności do pracy ubezpieczonego.
Art. 107 ustawy rentowej wskazuje, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Cytowany przepis określa, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy może ulec zmianom w przypadku zmiany kwalifikacji niezdolności do pracy, jej ustania lub ponownego powstania. W aspekcie formalnoprawnym następuje więc zmiana rodzaju pobieranej renty, utrata prawa do renty lub ponowne nabycie uprawnień. O zmianach w prawie i wysokości świadczeń rentowych przesądza każdorazowo wynik badania lekarskiego przeprowadzanego przez Lekarza Orzecznika ZUS lub Komisję Lekarską ZUS, dokonujących oceny niezdolności do pracy, jej stopnia i trwałości. Treść orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS lub Komisji Lekarskiej ZUS w przedmiocie zmiany stopnia niezdolności do pracy, jej braku lub ponownego powstania, powinna w równym stopniu wynikać z profesjonalnej oceny stanu zdrowia badanego, jak i biologicznego aspektu niezdolności do pracy z elementami ekonomicznymi.
Sąd rozstrzygając zaistniały spór miał na względzie, że niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego, łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy rentowej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji,
jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy rentowej) (
    por. wyrok Sądu Najwyższego z 28.01.2004 r., II UK 222/03).
Przepis art. 12 ustawy rentowej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy – całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolna do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy, odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu. (

    por. wyroki Sądu Najwyższego: z 8.12.2000r., sygn. akt II UKN 134/00 i z 7.09.1979 r., sygn. akt II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy” należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy rentowej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (

    por. wyrok Sądu Najwyższego z 21.12.2004r., sygn. akt I UK 28/04). Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) (

    por. wyrok Sądu Najwyższego z 15.09.2006r., sygn. akt I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. (

    por. wyroki Sądu Najwyższego: z 13.10.2009r., sygn. akt II UK 106/09, z 8.05.2008r., sygn. akt I UK 356/07, z 11.01.2007r., sygn. akt II UK 156/06 i z 25.11.1998 r., sygn. akt II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7 lutego 2006r. (

    sygn. akt I PK 153/05) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy, zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy. (

    por. wyrok Sądu Najwyższego z 10.06.1999r., sygn. akt II UKN 675/98).
W orzecznictwie przyjmuje się również (

    por. wyroki Sądu Najwyższego: z 20.08.2003r., sygn. akt II UK 11/03 oraz z 5.07.2005r., sygn. akt I UK 222/04), że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej, mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak jest prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy rentowej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie (

    por. wyrok Sądu Najwyższego z 10.06.1999r., sygn. akt II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu.
Uwzględniając wskazane przepisy i ich interpretację, przyjmuje się, że przy rozpatrywaniu spraw o dalsze prawo do renty, zgodnie z art. 107 ustawy emerytalnej, należy zbadać, czy aktualny na dzień wydania decyzji stan zdrowia osoby ubiegającej się o rentę uległ zmianie w stosunku do stanu od ustania prawa do ostatnio pobieranego świadczenia. Poprawa stanu zdrowia, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, jest podstawą do odmowy dalszego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 16.02.2016r., III AUa 438/15, LEX nr 2051315).
Sąd Okręgowy, dysponując zgromadzonym materiałem dowodowym w postępowaniu wyjaśniającym, dopuścił dowody z opinii biegłych sądowych celem ustalenia, czy odwołujący jest niezdolny do pracy ze wskazaniem daty powstania tej niezdolności. Zdaniem Sądu, treść oraz wnioski, wynikające ze zgromadzonych w sprawie opinii, sporządzonych przez biegłych sądowych, którzy są wieloletnimi specjalistami w swoich dziedzinach, dostarczyły wiadomości specjalnych, koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd doszedł do przekonania, że najistotniejsze w sprawie schorzenia, dotyczące ubezpieczonego leżały po stronie psychiatrycznej, ortopedyczno-traumatologicznej oraz neurologicznej. Zatem Sąd uznał opinie biegłych, sporządzone przez lekarza psychiatręM. P., lekarza ortopedę traumatologaM. G.oraz dr med. specjalistę neurologaB. A.za odnoszącą się w pełnym zakresie do możliwości podjęcia pracy zarobkowej przez ubezpieczonego. Opinie zostały sporządzone w oparciu o dokumentację medyczną ubezpieczonego oraz badania przeprowadzone na ubezpieczonym. Sąd doszedł do przekonania, że odwołujący nie jest całkowicie bądź częściowo niezdolny do pracy. Stan zdrowia odwołującego, poziom jego wykształcenia oraz dotychczasowe doświadczenie na rynku pracy stwarza szansę do podejmowania zatrudnienia, a istniejąca niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym jest argumentem dla wykonywania pracy w warunkach specjalnych. Przez to odwołujący nie wypełniła pierwszej przesłanki koniecznej do uzyskania renty, wyrażonej w dyspozycji art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy rentowej. Stan zdrowia ubezpieczonego uległ zmianie w porównaniu z postępowaniem rentowym, mającym miejsce w 2018 roku.
Dodatkowo warto nadmienić, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treściąart. 278 k.p.c.Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo – lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń ubezpieczonego. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016 r., III AUa 1609/15)
Dokonując subsumpcji wykazanego stanu faktycznego z obowiązującym stanem prawnym, Sąd zważył, że odwołujący nie spełnienia przesłanki niezdolności do pracy, o której mowa art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy rentowej. W przypadku przyznania prawa do świadczenia rentowego, ubezpieczony musi w sposób kumulatywny wypełniać przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 ustawy rentowej. Ubezpieczony nie spełnia warunku ustanowionego w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy rentowej, a zatem bezcelowe jest wykazywanie i dowodzenie pozostałych dwóch przesłanek. Reasumując należy stwierdzić, iż odwołujący nie kwalifikuje się do uzyskania prawa do renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł, jak w sentencji wyroku.