Sąd Okręgowy w Kaliszu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Ka 434/19
Data wyroku: 2022-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Patryk Pietrzak - spraw., Sędzia Sądu Okręgowego Elżbieta Kwaśniewska, Sędzia Sądu Okręgowego Krzysztof Patyna

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

III Ka 434/19

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 24 czerwca 2019 roku w sprawie II K 146/18.

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐  oskarżyciel posiłkowy

☐  oskarżyciel prywatny

☒  obrońca

☐  oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐  inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☐  na niekorzyść

☒  w całości

☐  w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☒

Uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

D. K. (1)

Zapięty pas bezpieczeństwa przez pasażerkęK. K.i zadziałanie poduszki powietrznej skutkowałby ograniczeniem rozmiaru obrażeń pokrzywdzonej tzn. nie doznałaby ona ciężkich obrażeń głowy , będących przyczyną jej zgonu , jednak mogły wystąpić innego rodzaju i charakteru obrażenia ciała będące wynikiem oddziaływania zapiętego pasa bezpieczeństwa ( jak np. złamanie obojczyka prawego , mostek , żeber , stłuczenia , a nawet pęknięcia narządów miąższowych ( wątroba , śledziona ) , jelit. Obrażenia spowodowane działaniem pasa bezpieczeństwa najprawdopodobniej nie doprowadziłyby do zgonuK. K..

Opinia biegłegoC. Ż.z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej wP..

K 899--904 ;955

2.1.1.2.

D. K. (1)

Zdarzenie pojazdów miało miejsce na pasie ruchu właściwym dla kierunku jazdy samochoduA. (...); wzajemny kontakt samochodówB. (...)iA. (...)miał charakter zderzenia czołowo- mimośrodkowego ; w chwili wypadku ich prędkości jazdy wynosiły : samochoduB. (...)około 76 km/h ,a samochoduA. (...)około 74 km/h ,a ich osie wzdłużne w chwili zdarzenia były usytuowane kątowo ; oskarżony kierując pojazdemB. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. nie zachował ostrożności i zjechał na przeciwległy pas ruchu , co doprowadziło do zderzenia z nadjeżdżającym nim samochodemA. (...);stan techniczny samochoduB. (...)nie miał związku ze zmianą kierunku jazdy , która miała miejsce podczas zdarzenia; kierujący samochodemA. (...)nie miał fizycznych możliwości uniknięcia zdarzenia z samochodemB. (...), który zjechał niespodziewania na jego pas ruchu. Postępowanie kierującego samochodemA. (...)nie miało związku z zaistnieniem wypadku drogowego.

Opinia biegłegoM. A.z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra.J. S.wK.-(...)wP.;
zeznania świadkówF. B.;M. B.;E. B..

K 1017-1039 ; 1082-1083.;
K 22-23 ; 348-349 ; 686-687 ;
K 641 ;
K 732.

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

D. K. (1)

Wypadek miał miejsce na pasie ruchu , którym poruszał sięD. K. (1). Oskarżony podjął manewr wyprzedzania bez prawidłowego rozpoznania przedpola jazdy.

Opinia biegłegoW. G.M. A.z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra.J. S.wK.-(...)wP.

K 318-344 ; 394-398 ; 800-801
K 1017-1039 ; 1082-1083.;

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Opinia biegłegoC. Ż.z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej wP..

Opinia w/w biegłego po jej uzupełnieniu była jasna , pełna i przekonywująca ,a jej wnioski końcowe wynikały logicznie z przyjętego toku rozumowania i nie były kwestionowane przez żadną ze stron na dalszym etapie postępowania.

2.1.1.2

Z uwagi na zgon biegłegoW. G., którego opinia w ocenie sądu odwoławczego była nieprzekonywująca i niejasna , sąd dopuścił dowód z opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra.J. S.wK.-(...)wP.oraz na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2022 roku , na wniosek oskarżyciela publicznego przesłuchał jej autora tj.M. A.. Biegły ten w imieniu w/w Instytutu udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione mu pytania ,a sformułowania w nich zawarte pozwoliły na zrozumienie zawartych w nich ocen i poglądów oraz sposobów dochodzenia do nich. Wnioski opinii zarówno pisemnej jak i ustnej były ścisłe , zrozumiałe i pozbawione wewnętrznych sprzeczności. Jednakże sąd odwoławczy uznał , że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala w sposób jednoznaczny , kategoryczny i nie budzący żadnych wątpliwości przyjąć , iż zjazd samochoduB. (...), którym kierowałD. K. (1)mógł mieć związek z rozpoczęciem przez tego kierowcę manewru wyprzedzania poprzedzających go pojazdów , jak rozważał to w swej ekspertyzie biegłyM. A.( patrz k 1033 ).Przywołał on bowiem w tym zakresie zeznaniaM. B., jakie składał on w dniu 5 września 2017 roku , ale nie dostrzegł , iż sąd I instancji ich formalnie nie ujawnił i nie odczytał na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 roku , gdy ten świadek był przesłuchiwany ( patrz k 641 ).Powodem tego było zapewne to , iż nie odbiegały one wówczas w swej treści od tych złożonych w dniu 5 września 2017 roku , choć różniły się zasadniczo z kolei od pierwszych zeznań tego świadka , jakie składał w śledztwie tj w dniu 28 marca 2017 roku ( biegły też je cytował , choć też nie zostały odczytane ).Niezależnie od tych jednak uchybień należy zauważyć , że w żadnych fragmencie ujawnionych zeznańM. B.nie mówi o podjętym manewrze wyprzedzania przez oskarżonego poprzedzających go pojazdów , czy nie wspomina chociażby o sygnalizowaniu przez niego tego manewru ( włączony migający kierunkowskaz , który z pewnością by dostrzegł , skoro widział jego światła ).Świadek ten wspomina natomiast o wyjechaniu sprawcy za kolumny pojazdów , co nie jest jednak tożsame z podjętym przez niego manewrem wyprzedzania. Co istotne jednak o takim zachowaniu oskarżonego w swych zeznaniach nie mówi także kierowcaA. (...),a więc osoba która bezpośrednio obserwowała przedpole jazdy , w przeciwieństwie doM. B., który był pasażerem siedzącym z tyłu. OtóżF. B.w swych pierwszych zeznaniach ( z dnia 13 lutego 2017 roku - patrz k 22-23 ) ,a więc tych najbardziej spontanicznych , które wiernie oddają i relacjonują rzeczywisty przebieg zdarzenia podał , że zobaczył jadące z przeciwka światła kilku pojazdów , które poruszały się na swoim pasie ruchu. Kiedy natomiast zaczął się zbliżać do pierwszego z nich , zobaczył światła pojazdu , który był na jego pasie ruchu i szybko się nadjeżdżał. W następnych zeznaniach składanych w dniu 6 września 2017 roku ( patrz k 349 ) świadek ten nie był w stanie określić ile pojazdów nadjeżdżało z przeciwka. W jego ocenie było ich kilka. Nie był także w stanie powiedzieć , który z pojazdów z tej kolumny zjechał na lewy pas , czy pierwszy , czy któryś z kolejnych . Na rozprawie w dniu 27 września 2018 roku także podawał , że na jego pas zjechało jedno z aut z kolumny , ale też nie wiedział , czy było to auto pierwsze ( patrz k 641 ).Gdyby tak bowiem rzeczywiście było , to z pewnością nie można by takiego zachowania kierującego zakwalifikować w tej sytuacji zart 24 prawa o ruchu drogowym. Uważna i drobiazgowa analiza treści tych zeznań również więc wskazuje jednoznacznie , iż kierujący samochodemA. (...)relacjonując przebieg zajścia nie mówił precyzyjnie o wyprzedzaniu , ani nie używał takiego sformułowania , podobnie jak nic nie wspominał o ewentualnym sygnalizowaniu przez oskarżonego takiego manewru , który jest z nim przecież w sposób naturalny związany ( tj. włączony migający kierunkowskaz ).Z uwagi na niezwykle dynamiczny , nagły i niespodziewany charakter zdarzenia , sytuacji takiej co prawda nie można wykluczyć , ale nie można też jej domniemywać i to tym bardziej , że sam biegłyM. A.w swej ekspertyzie zauważył jednocześnie rozważając ten wariant ( patrz K 1035 ) , że biorąc pod uwagę szerokość jezdni , manewr wyprzedzania ze wskazaną wielkością zjazdu bocznego ( 4,7 m ) byłby nadmiarowy tzn. gdyby nie miało miejsce zderzenie pojazdów , jego kontynuacja byłaby związana ze zjazdem samochoduB. (...)na nieutwardzone pobocze po lewej stronie drogi ( co byłoby zupełnie nielogiczne i nieracjonalne ). Wynik przeprowadzonej symulacji ruchu tego pojazdu w ocenie sądu odwoławczego wskazywał również na nienaturalny tor ruchu tego pojazdu , gdyż prawidłowo wykonywany manewr wyprzedzania powinien odbywać się zgodnie z wymogami przewidzianymi wart 24 prawa o ruchu drogowymi być kontynuowany po sąsiednim pasie ruchu ( jazdą przed siebie tj. prosto ) , aż do jego ukończenia , czyli zjazdu na swój pierwotny pas ruchu. Również wyliczona przez biegłego prędkość zderzeniowa pojazduB. (...)tj. 76 km/h poddaje w wątpliwość , czy w istocie przedmiotowy manewr miał rzeczywiście miejsce , skoro sytuacja ta rozegrała się na terenie niezabudowanym , z obowiązującym ograniczeniem prędkości do 90 km/h. W tej sytuacji samochód jadący w kolumnie pojazdów , chcą wyprzedzić auto , czy auta go poprzedzające , jak wskazuje logika i zasady doświadczenia życiowego poruszałby się z pewnością z większą szybkością , aby taki manewr przeprowadzić , gdyż zazwyczaj ( choć nie zawsze ) samochody jadą w takiej kolumnie w granicach dopuszczalnej prędkości , albo ją nawet nieznacznie przekraczają. W tym stanie rzeczy , mając powyższe okoliczności na uwadze sąd odwoławczy przyjął ,że oskarżony kierując pojazdemB. (...)nieumyślnie ( brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów , że uczynił to umyślnie ) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym wynikające zart 3 ust 1 i art 16 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowymtj. nie zachował ostrożności i zjechał na przeciwległy pas ruchu , co doprowadziło do zderzenia z jadącym prawidłowo z przeciwnego kierunku samochodem osobowym markiA. (...).W świetle w/w opinii biegłegoM. A., który wykluczył , aby stan techniczny samochoduB. (...)miał związek ze zmianą kierunku jazdy przez oskarżonego, sąd nie przyjął też , aby oskarżony stracił z tego powodu panowanie nad pojazdem w chwili wypadku. Bezsprzecznie rację miał sąd I instancji , że obowiązek dopilnowania tego , czy pasażerowie zapieli pasy bezpieczeństwa ciąży na kierowcy ,ale nie zapięcie tych pasów przezK. K.mogło mieć , jak wskazał biegłyC. Ż.istotne i zasadnicze znaczenie dla skutku będącego następstwem tego wypadku drogowego. Fakt ten winien być więc rozpatrywany jako przyczynienie się pokrzywdzonej do zintensyfikowania tych skutków , w efekcie czego okoliczności te zostały uwzględnione przez sąd odwoławczy przy wymiarze kary oskarżonemu. Sam wypadek natomiast był niewątpliwie następstwem niebezpieczeństwa wytworzonego przez samego oskarżonego ,a nie tego , iżK. K.jechała w samochodzieB. (...)bez zapiętych pasów bezpieczeństwa. Jednocześnie w oparciu o powyższą logiczną i jasną ekspertyzę Sąd Okręgowy uznał , że do zdarzenia pojazdów doszło na pasie ruchu właściwym dla kierunku jazdy samochoduA. (...).Wniosek opiniującego w tym zakresie był bowiem w sposób czytelny i przekonywujący uzasadniony ( patrz k 1028-1030 ) , poparty stosowną dokumentacją zdjęciową z miejsca zdarzenia ,a przede wszystkim spójny z relacją świadków tj.F. B.,M. B.iE. B., którzy konsekwentnie podtrzymywali w toku całego postępowania , iż wypadek miał właśnie miejsce na pasie jakim poruszał się swoim pojazdem oskarżyciel posiłkowy , który jak utrzymywał nie zdążył nawet zareagować jakimkolwiek manewrem obronnym na powstały stan zagrożenia ( patrz K 22-23 ). Zbieżne zeznania w tym zakresie złożyli równieżM. B.orazE. B.i żaden z nich nie wspominał w jakimkolwiek miejscu , aby kierującyA. (...)zjeżdżał na lewy pas w ramach reakcji obronnej , jak to przyjął zupełnie dowolnie w swej ekspertyzie biegłyW. G.,a ślad za nim sąd I instancji .Z tego też powodu opinie ( pisemną i ustną ) tego biegłego sąd uznał za nieprzekonywującą ,a w konsekwencji nieprzydatną do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. UstaleniaW. G.co do miejsca zdarzenia samochodów były bowiem w istocie sprzeczne ze zgromadzonym osobowym materiałem dowodowym ,a nawet z samymi wyjaśnieniami oskarżonego , który w zaprezentowanej przez siebie wersji przebiegu zdarzenia również wskazywał , że nie miał już możliwości powrotu na prawy pas i uciekał do rowu . Z kolei w świetle przeprowadzonej przez biegłego symulacji zdarzenia ( patrz k1032 ) sąd odwoławczy przyjął również , iż obaj kierowcy przed wypadkiem jechali z prędkościami nie przekraczającymi wartości dozwolonej w rejonie zdarzenia ( 90 km/h ).

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

2.1.2.1

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

I. Obrazy przepisów postepowania , która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia :
1) tj.art. 7 kpkiart 424 kpkw zw. zart 2§2 kpkw zw. zart 5§2 kpkpolegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego , wynikającej z naruszenia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego , w tym w szczególności poprzez nieuzasadnioną odmowę nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego , pomimo ich logiczności i wewnętrznej spójności, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu niedającej się usunąć wątpliwości w postaci przyczyny utraty panowania nad pojazdem przez oskarżonego oraz rzekomego zjechania na lewy pas ruchu na niekorzyść oskarżonego , zamiast na jego korzyść , co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego ustalenia , że :
a) oskarżony świadomie ( umyślnie ) przewoził pasażerkęK. K., nie korzystającą w czasie jazdy z pasów bezpieczeństwa , podczas , gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika , że nie wiedział o tym , że pasażerkaK. K.nie zapięła pasów bezpieczeństwa tuż przed zdarzeniem ;
b) oskarżony świadomie ( umyślnie ) jechał w momencie zderzenia z prędkością nie zapewniająca mu panowania nad prowadzonym pojazdem , podczas , gdy z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego wynika , że prędkość , z jaką poruszał się oskarżony tuż przed zdarzeniem nie miała znaczenia dla wypadku i dla ruchu jego pojazdu ;
c) oskarżony świadomie ( umyślnie ) zmieniał kierunek jazdy i zajmowany pas ruchu , bez zachowania szczególnej ostrożności i bez ustąpienia pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać , podczas gdy przyczyną chwilowej zmiany kierunku jazdy i zajmowanego pasa ruchu było zachowanie pasażerkiK. K., która łapiąc za kierownicę pojazdu wywołała utratę przez oskarżonego panowania nad torem jego jazdy , co w konsekwencji doprowadziło do chwilowego zjazdu na przeciwległy pas ruchu ;
d)kierujący samochodem osobowym markiA. (...)onr. rej. (...)F. B.zjechał na przeciwległy do jego kierunku jazdy tor ruchu , w wykonaniu usprawiedliwionego i skutecznego manewru obronnego, podczas gdy manewr zastosowany przez wymienionego , polegający na zjeździe na przeciwległy i kolizyjny do jego kierunku jazdy tor ruchu doprowadził w konsekwencji do zderzenia z pojazdem kierowanym przez oskarżonego , znajdującym się wówczas w fazie niekontrolowanego ruchu ;
2)art 399 kpkw zw. zart 6 kpkpolegający na braku uprzedzenia oskarżonego i jego obrońcy o możliwości zakwalifikowania zarzucanego oskarżonemu czynu według innych przepisów prawnych dotyczących naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj.art 22 ust.1 i 4 oraz art 39 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym( Dz. U.2018.1990 ze zm ), aniżeli te , które były oskarżonemu zarzucone w akcie oskarżenia , co doprowadziło w konsekwencji do pozbawienia oskarżonego prawa do merytorycznej obrony ;
3)art 424§1 kpkw zw. zart 7 kpkw zw. zart 167 kpkpolegającą na braku przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność ustalenia , czy brak zapięcia pasów bezpieczeństwa przez pasażerkęK. K.miał bezpośredni związek przyczynowy ze skutkiem w postaci jej śmierci;

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Z uwagi na przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie dowodów z opinii biegłegoC. Ż.z Zakładu Medycyny Sądowej wP.iM. A.z Instytutu Ekspertyz Sądowych wK.bezprzedmiotowe stały się w tym stanie rzeczy zarzuty formułowane w tym zakresie przez obrońcę oskarżonego , z uwagi na ich konwalidację na etapie postępowania odwoławczego. Dotyczy to głównie zarzutu z pkt I.3 apelacji dotyczącego braku przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność ustalenia , czy brak zapięcia przez pasażerkęK. K.pasów bezpieczeństwa miał bezpośredni związek przyczynowy ze skutkiem w postaci jej śmierci. Z kolei druga w/w ekspertyza , którą sąd odwoławczy uznał za wiarygodną i dał temu wyraz w pkt 2.1.1.2 wskazując precyzyjnie tego powody oraz przyczyny ,a także motywy w jakiej części jej wywody nie pozwalały jednocześnie Sądowi Okręgowemu na przyjęcie w realiach niniejszej sprawy tego , iżD. K. (1)podjął manewr wyprzedzania ,siłą rzeczy deprecjonowała wcześniejszą opinięW. G.i zawarte w niej ustalenia , w oparciu o które sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy oceniając ten dowód nie ustrzegł się więc błędów w tym procesie , nie dostrzegając zupełnie wskazanych wyżej rozbieżności miedzy ustaleniami tego biegłego , a zeznaniami świadków. Konsekwencją tego było więc wadliwe założenie , iż do przedmiotowego wypadku doszło na pasie ruchu , którym poruszał się oskarżony. W związku z tym kontestowane przez apelującego ustalenia sądu meriti zawarte w apelacji w pkt I.1 - b ,c, d straciły rację bytu i swą aktualność, wobec odmiennych ustaleń sądu odwoławczego w tym zakresie.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała równocześnie, że sąd I instancji dokonał jednak w pozostałym zakresie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów osobowych ( tj. wyjaśnień oskarżonego i zeznań przesłuchanych świadków) , nie dopuszczając się istotnej, mogącej rzutować na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, w szczególności zaś wskazanych przez skarżącegoart. 7 i 424 k.p.k.w zw. zart 2§2 kpkw zw. zart 5§2 kpk. Ocena materiału dowodowego w tej części została dokonana przez Sąd Rejonowy z uwzględnieniem reguł zawartych w w/w przepisach, a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a zwłaszcza nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Sąd Rejonowy w szczególności w sposób uporządkowany przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego obdarzył wiarą poszczególne dowody ,a ocena zarówno wyjaśnień oskarżonego jak i zeznań świadków poprzedzona została należytym ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy. Swoje stanowisko co do oceny poszczególnych dowodów (ich wiarygodności lub niewiarygodności) sąd ten logicznie (z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego) uargumentował w uzasadnieniu, co czyni zbędnym jej powielanie, tym bardziej, że kwestionując w apelacji ocenę przez sąd meriti wyjaśnieńD. K. (1)obrońca oskarżonego , instrumentalnie pomija te okoliczności , które skutecznie podważają ich wiarygodność. Apelujący przelicza bowiem fakt , iż oskarżony zmienił w istocie diametralnie wersję przebiegu zdarzenia dopiero po zgonie pokrzywdzonej , gdyż wcześniej już na miejscu wypadku informował policjanta , że nagle jego auto zaczęło go ściągać na przeciwległy pas ruchu i nic wówczas nie wspominał o zachowaniuK. K., która miała szarpnąć go za kierownicę , jak później to relacjonował w swych wyjaśnieniach. W/w fakt wskazał w swych zeznaniach obecny na miejscu wypadkuT. P.( patrz k 112 ;644 ) , który wraz żoną i znajomymi udał się z pomocą pokrzywdzonym i jako osoba obca , nie zainteresowana w żaden sposób rozstrzygnięciem sprawy nie miał żadnych powodów , aby podawać nieprawdę. Z drugiej strony mając na uwadze niewątpliwe nagły i niespodziewany przebieg tego wypadku , logicznym i racjonalnym wydaje się , że gdyby rzeczywiście pokrzywdzona tak się zachowała , toD. K. (1)wówczas fakt ten by ujawnił , mając na uwadze chociażby stan psychofizyczny w jakim się wówczas znajdował ( roztrzęsiony , krzyczał w związku z tym dostał zastrzyk od ratowników pogotowia ratunkowego - patrz zeznaniaK. P.k 644 ). Wersji oskarżonego przeczą także zeznania świadkówD. K. (2)iW. C., które zgodnie zaprzeczyły , aby w trakcie ich pobytu wszpitalu (...)informował matkę pokrzywdzonej co było przyczyną wypadku ( tj.K.chciała się zabić ) .W/w również przed sądem zaprzeczał , aby w dniu zdarzenia był w lokalu wM., gdy tymczasem zarówno jego jak i pokrzywdzoną rozpoznała jego właścicielkaS. D., co również czyni prawdomówność oskarżonego wysoce dyskusyjną. Trudno także przyjąć za przekonywujące i logiczne wyjaśnienia oskarżonego ( patrz k 287 ; 638 ) , w których odnosił się on do stanu swej wiedzy , czyK. K.miała zapięte pasy bezpieczeństwa. Z uwagi bowiem na to , że podróżowała ona obok niego na przednim siedzeniu i uwidoczniona na materiale poglądowym ( patrz k 95 -104 129-132 ) wielkość kabiny samochoduB. (...)powodowała w sposób oczywisty , że fakt ten był niewątpliwie dostrzegalny od samego początku jazdy dla kierującego tym samochodem. Z przepisuart 39 ust 1 prawo o ruchu drogowymexplicite nie wynika co prawda , że to na kierującym ciąży obowiązek doprowadzenia do tego , by osoba przewożona przez niego zapięła pasy bezpieczeństwa , ale powinność ta została nałożona na kierującego w art 45 ust 2 pkt 3 tej ustawy , który zabrania kierującemu min. przewożenia pasażera w sposób niezgodny zart 39 ,awięc bez zapiętych pasów bezpieczeństwa. Oznacza to tym samym , żeD. K. (1)nie powinien w ogóle ruszyć z miejsca , dopóki jego pasażerka nie zapięła pasów bezpieczeństwa. Oskarżony więc miał obowiązek upewnić się , czy je ona w istocie zapięła , ale także potem kontrolować , czy z nich korzystała w czasie dalszej jazdy. Nie można więc mając powyższe w/w okoliczności na uwadze nie skonstatować , że obrońca oskarżonego kwestionując w motywach pisemnych swej apelacji ocenę przez sąd meriti osobowego materiału dowodowego , czyni to w sposób wybiórczy pod katem stawianej tam tezy , pomijając jednocześnie chociażby wskazane wyżej zeznania świadków , które temu stanowisku nie odpowiadały. Sąd odwoławczy podziela więc dokonana przez sąd I instancji ocenę wyjaśnieńD. K. (1)i wysnuty w związku z tym wniosek , że wyjaśnienia te w zakresie w jakim kwestionuje on swoje zawinienie , w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie mogły się spotkać z aprobatą. W sposób prawidłowy i logiczny sąd meriti dokonał także oceny zeznań wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków , eksponując w szczególności istotne rozbieżności między tym co przedstawiała przed sądemA. K., a tym co podawał jej mąż , w zakresie zrelacjonowanego im przez syna przebiegu zdarzenia. Również trafna była ocena badań genetycznych , jakie zostały przeprowadzone w niniejszej sprawie przez biegłych sądowychlaboratorium (...) sp.z o.o.wK.. Rację ma apelujący , że w ekspertyzie tej co prawda nie wymieniono formalnie danychK. K., ale mowa jest o kobiecie , której profil DNA zidentyfikowano w próbce dowodowej(...).Pobrana ona została z prawej części siedziska kierowcy w trakcie oględzin pojazduB. (...)na terenie parkingu strzeżonego w dniu 20 lutego 2017 roku. Skoro więc w dniu 12 lutego 2017 rokuK. K.siedziała obok oskarżonego w tym pojeździe ,a po wypadku nie był on już eksploatowany to uprawnione było wnioskowanie sądu I instancji , że profil ten należał do w/w. Poza tym kontrola instancyjna oceny dowodów, pod kątem naruszenia zasady zart. 7 k.p.k.nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 1 marca 2018 r., II AKa 6/18, LEX nr 2487671). Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie może się ograniczać jedynie do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych. Skarżący powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych, czy wzajemnych sprzeczności. Bez wykazania, że ocena dowodów wyrażona przez sąd orzekający jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska sądu (wyrok SA w Warszawie z dnia 2 lutego 2018 r., II AKa 106/17, LEX nr 2452284). Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd I instancji trafnie ocenił osobowy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a dokonane przez sąd meriti rozumowanie nie wykazuje mankamentów logicznych. Jest poprawne także z życiowego punktu widzenia.
Z kolei przepisyart. 5 §2 kpkiart. 7 kpkmają charakter rozłączny. Gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny i kompletny oraz podda zebrane dowody ocenie spełniającej rygoryart. 7 kpk, to zastosowanie zasady zart. 5§2 kpknastąpi wówczas , gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi istnienie wciąż niedających się – w oparciu o nią – usunąć wątpliwości. Stawianie zarzutów dotyczących obu przepisów jest błędne , z uwagi na ich wykluczający się charakter ( patrz wyrok SA w Warszawie z dnia 3 lipca 2018 roku , II AKa k63/18 , LEX nr 2529231 ). Z kolei , aby mogło dojść do naruszeniaart. 5§2 kpkkonieczne jest wystąpienie niedających się usunąć wątpliwości ,a następnie ich rozstrzygnięcie inaczej niż na korzyść oskarżonego ( patrz wyrok SA w Katowicach z dnia 23 lutego 2018 , II AKa 525/17 , LEX nr 2500106 ) ,a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie nastąpiła. Jeżeli natomiast z materiału dowodowego sprawy wynikają różne wersje wydarzeń , to nie jest to równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5§2 kpk, bo w takim wypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas , gdy wątpliwości nie zostaną usunięte , należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego.( patrz także wyrok SN z 11.10.2002 r.(...)251/01 Prok. i Pr.-wkł.(...), poz.5 , LEX nr 56836 ; wyrok SA w Katowicach z 5.04.2007r. II Aka 30/07 , KZS 2007/11 , poz.50, LEX nr 312473 ). Za nieuprawniony w niniejszej sprawie należy więc uznać zarzut obrazyart.5§2 kpk, podnoszący wątpliwości samej strony co do treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu interpretacji prawa. Dla oceny , czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości , zgłaszane przez stronę , ale jedynie to , czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości , co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego , względnie to , czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć.
Chybiony całkowicie był także kolejny zarzut obrońcy oskarżonego ( pkt I .2 apelacji).Ewentualna zmiana opisu czynu w czynie przypisanym w porównaniu z treścią czynu zarzucanego, o ile nie wiąże się z koniecznością dokonania zmiany w kwalifikacji prawnej czynu, nie pociąga za sobą obowiązku sądu pouczenia stron o możliwości takiej modyfikacji. Wynika to wprost nie tylko z treściart. 399 § 1 k.p.k., ale także z zestawienia tego przepisu z treściąart. 314 k.p.k.To ostatnie uregulowanie, mające wszak zastosowanie jedynie na etapie postępowania przygotowawczego, przewiduje konieczność wydania nowego postanowienia o przedstawieniu zarzutów (w praktyce przyjmującego postać postanowienia o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów) w wypadkach - w omawianym tu zakresie - gdy należy podejrzanemu zarzucić czyn w zmienionej w istotny sposób postaci lub też gdy czyn ten należy zakwalifikować z surowszego przepisu. W tym więc zakresie organ prowadzący postępowanie przygotowawcze ma wobec stron obowiązek informacyjny, który przybiera postać sformalizowanego postanowienia, w sytuacji, gdy uznaje, że podejrzanemu należy zarzucić czyn w zmienionej w istotny sposób postaci. Ustawodawca wart. 399 § 1 k.p.k.takiej konieczności nie nakłada na sąd orzekający w postępowaniu sądowym, ograniczając obowiązek informacyjny jedynie do wypadku możliwej zmiany kwalifikacji prawnej czynu. Jednoznaczny w swej treściart. 399 § 1 k.p.k., jak i wykładnia systemowa wewnętrzna, nakazują przyjąć, że możliwość - którą dostrzega sąd - zmiany opisu czynu, który ma być przypisany, w porównaniu z opisem czynu zarzucanego, nie pociąga za sobą obowiązku sądu uprzedzenia o możliwości takiej zmiany. Takiego kategorycznego obowiązku nie da się wywieść także z przepisuart. 16 § 2 k.p.k.gdyż przepis ten przewiduje, co prawda, w ramach zasady lojalności możliwość udzielania informacji uczestnikom postępowania, jednak dotyczyć ma ona, jak wyraźnie wskazano w tym przepisie, jedynie ciążących obowiązków lub przysługujących uprawnień. Ewentualna zmiana opisu czynu nie mieści się więc w przedmiocie tej regulacji - patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2019 roku ; III KK 553/17 ; LEXnr 2609153.Kodeks postępowania karnegodopuszcza bowiem inne określenie ( opisanie ) przez sąd zarzucanego oskarżonemu czynu , ale nowo opisany czyn nie może przekraczać określonych aktem oskarżenia granic ,dotyczących konkretnego zdarzenia faktycznego. Granice te wyznacza podmiot przestępstwa , przedmiot ochrony prawnej ,a także tożsamość pokrzywdzonego. Błędny był więc pogląd skarżącego , iż zgodnie z treściąart. 399§1 kpksąd meriti w niniejszej sprawie winien uprzedzić strony o możliwości zmiany , względnie uzupełnienia opisu czynu mimo , że nie zachodziła perspektywa zakwalifikowania go według innego przepisu prawnego niż wskazany w akcie oskarżenia, a tak przecież było w tym przypadku - czyn zarzucony i przypisany zakwalifikowano jednakowo zart. 177 §1 i 2 kk.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna nie wykazała , aby sąd I instancji dopuścił się uchybień wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonych. Wobec bezzasadności więc podniesionego zarzutu apelacyjnego nie zasługiwał też na uwzględnienie w/w wniosek skarżącego. Z kolei wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku pozostawał w sprzeczności zart. 437§ 2 kpk– uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych wart. 439§1 kpk,art. 454 kpklub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

3.2.

II. Rażącej niewspółmierności kary ( z ostrożności procesowej w przypadku braku uwzględnienia powyższych zarzutów z pkt I ) wyrażającą się jej nadmierną surowością , bez dostatecznego uwzględnienia dotychczasowej niekaralności oskarżonego oraz tego , że jest osoba młodocianą , a także doznał poważnych obrażeń ciała oraz utracił w wypadku osobę dla siebie bliską.

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐  niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W związku z przeprowadzeniem uzupełniającego postępowania dowodowego i poczynionymi ustaleniami faktycznymi na etapie postępowania odwoławczego ( patrz rozważania 2.1.1.1 - 2.1.1.2 ) Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i na nowo ukształtował wobecD. K. (1)wymiar kary pozbawienia wolności. Sąd I instancji co prawda ,procedując w tym zakresie fakt jazdyK. K.bez zapiętych pasów bezpieczeństwa w samochodzieB. (...)miał na uwadze ( patrz k 818 uzasadnienia wyroku ) , ale w żaden sposób nie odniósł się do tego , czy swoim postępowaniem pokrzywdzona spotęgowała skutek , jaki w efekcie tego nastąpił , czyli jej tragiczną śmierć. Wyczerpująco na ten temat wypowiedział się natomiast biegły sądowyC. Ż., który stwierdził , że nie zapięcie przez pokrzywdzoną tych pasów mogło mieć istotne znaczenie dla skutku będącego następstwem wypadku drogowego tj. śmierciK. K.( patrz k 904 ; 955 w/w opinii ) i w związku z tym w ocenie sądu odwoławczego winno być rozpatrywane jako przyczynienie się w/w do zintensyfikowania się tych skutków. W świetle tych okoliczności i braku jakichkolwiek rozważań w tym zakresie przez sąd meriti , orzeczenie wobec sprawcy tego przestępstwa kary pozbawienia wolności o takim rozmiarze jawiło się jako niesprawiedliwie i niezrozumiałe , gdyż de facto kwestii tej zupełnie nie uwzględniało .Nadto wobec poczynionych odmiennych ustaleń faktycznych (w oparciu o opinię biegłegoM. A.z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra.J. S.wK.-(...)wP.i gruntowną analizę zeznańF. B.,M. B.orazE. B.) i przyjęcia ostatecznie , że oskarżony kierując pojazdemB. (...)nieumyślnie ( brak było bowiem jakichkolwiek dowodów , że uczynił to umyślnie ) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym wynikające zart 3 ust 1 i art 16 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowymtj. nie zachował ostrożności i zjechał na przeciwległy pas ruchu , co doprowadziło do zderzenia z jadącym prawidłowo z przeciwnego kierunku samochodem osobowym markiA. (...), sąd odwoławczy zmieniając uprzednio opis przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart 177§ 1 i 2 kk. wymierzył finalnieD. K. (1)karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Dalsze łagodzenie jego odpowiedzialności karnej przez warunkowe zawieszenie wykonania tej kary ( co postulował skarżący ) nie było jednak możliwe z uwagi na jej wysokość. Poza tym jest ona adekwatna do stopnia jego zawinienia i całokształtu okoliczności sprawy. Należy bowiem dostrzec rangę naruszonych w konsekwencji zachowania oskarżonego dóbr oraz nieodwracalne tragiczne skutki nie tylko dla najbliższychK. K., ale także związane z dalszym funkcjonowaniem pozostałych trzech pokrzywdzonych , którzy doznali bardzo istotnych i poważnych obrażeń ciała. W tym stanie rzeczy niewiele mogły im przeciwstawić się okoliczności łagodzące takie jak młodociany wiek oskarżonego , pozytywna opinia jego pracodawcy czy dotychczasowa niekaralność , które sąd też brał jednak pod uwagę wymierzając mu karę. Odnosząc się jeszcze do sformułowanego przez obrońcę oskarżonego w/w uchybienia nie można tracić z pola widzenia i tego ( co autor apelacji skutecznie przemilcza ) , że zarzut rażącej niewspółmierności kary, stanowiący względną przyczynę odwoławczą, o której mowa wart 438 pkt 4 kpk, aby można było uznać go za skuteczny, musi wykazywać, iż na podstawie konkretnie wskazanych okoliczności, które winny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, wymierzoną względem osoby oskarżonego karę należy uznać za "rażąco" niewspółmierną, tzn. taką, która jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować (tak: Sąd Najwyższy III KR 189/94, Prok. i Pr. 1115/5/18). Innymi słowy, sama subiektywna surowość orzeczonej względem oskarżonego kary, jeśli jest ona uzasadniona dyrektywami, o których mowa w treściart. 53 k.k., nie może stanowić skutecznego zarzutu apelacyjnego, jeśli kwestionująca jej wymiar strona nie wykaże, iż kara ta zarówno z punktu widzenia sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, powinna być uznana za wyjątkowo niesprawiedliwą, zbyt drastyczną czy też rażąco łagodną. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Wskazane wyżej okoliczności zdecydowanie sprzeciwiały się także orzeczeniu w stosunku do tego oskarżonego kary wolnościowej , co postulował ewentualnie też apelujący poprzez zastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Logiczną konsekwencją faktycznego obniżeniaD. K. (1)orzeczonej kary pozbawienia wolności było natomiast również skorygowanie z analogicznych przyczyn przez sąd odwoławczy orzeczonego także wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B prawa jazdy w strefie ruchu lądowego do 3 lat. Należy przypomnieć , że oskarżony dopuścił się tego czynu niespełna 2 lata po tym jak uzyskał stosowne uprawnienia do prowadzenia pojazdów ( październik 2015 roku ) . Prowadząc pojazd mechaniczny po drodze publicznej w sposób nieumyślny - a wiec zawiniony nie zachował bowiem ostrożności i zjechał na przeciwległy pas ruchu w wyniku czego doprowadził do zderzenia z jadącym prawidłowo z przeciwnego kierunku samochodem markiA. (...), w następstwie czego 1 osoba zmarła , a trzy inne doznały bardzo poważnych obrażeń ciała.D. K. (1)w sposób zasadniczy naruszył więc jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych ,a mianowicie obowiązującą wszystkich kierujących pojazdami na drogach zasadę ruchu prawostronnego (art. 16 ust 1 prawo o ruchu drogowym). Taki niekontrolowany w istocie zjazd na lewą część jezdni , zajętą w tym czasie przez inny pojazd ( tj.F. B.) było też oczywistym naruszeniem przez oskarżonego reguł ostrożnego postępowania (art. 3 ust 1 prawa o ruchu drogowym) z dobrem prawnym , jakim jest uczestniczenie w ruchu lądowym w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu innych użytkowników drogi. Powyższe postępowanieD. K. (1)prowadzi więc zdaniem sądu odwoławczego do jednoznacznego wniosku, że nie daje on gwarancji bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskazuje one bowiem nie tylko na brak wyobraźni u oskarżonego, lecz także na całkowity brak odpowiedzialności, co dyskwalifikuje go jako kierowcę mogącego uczestniczyć w ruchu drogowym. Orzeczenie więc w tej sytuacji środka karnego na okres 3 lat zdaniem sądu odwoławczego nie razi w tej sytuacji nadmierną surowością i w pełni realizuje cele określone w 56kk. w zw. zart. 53 §1 i 2 kkiart 54§1 i 2 kk.

Wniosek

O wymierzenie oskarżonemu kary przy zastosowaniuart 60 § 1 , 2 pkt 3 i 6 pkt 4 kko charakterze wolnościowym ( grzywny lub kary ograniczenia wolności ) a,w ostateczności kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niepodzielenie zarzutu apelacji brak podstaw do uwzględnienia wniosku w kierunku postulowanym przez skarżącego.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Opis przypisanego oskarżonemu czynu zart 177§ i 2kki wymiar kary zpkt 1.

Zwięźle o powodach zmiany

Patrz pkt 3.2.

5.2.2.

Przedmiot i zakres zmiany

Wymiar środka karnego orzeczonego wobec oskarżonego w pkt 2.

Zwięźle o powodach zmiany

Patrz pkt 3.2.

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III i IV

Podstawa rozstrzygnięcia §11 ust 2 pkt 4 ust 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

V

Podstawa rozstrzygnięciaart. 636§ 1 kpkw wz. Zart. 634 kpk. Ponieważ sąd nie uwzględnił w/w apelacji , to w takiej sytuacji zgodnie ze wskazanym przepisem koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi oskarżony. Na koszty sądowe złożyły się należności za sporządzone opinie przez biegłych w toku postepowania odwoławczego ( 2803,53 zł + 1041,11 zł + 5352,46 zł + 236,44 zł ) oraz ryczałt za doręczenia pism. NadtoD. K. (1)wymierzono opłatę za obie instancje na mocyart. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych, wobec obniżenia wymiaru orzeczonej wobec niego kary zasadniczej.

7

PODPIS

SSO Krzysztof Patyna SSO Patryk Pietrzak SSO Elżbieta Kwaśniewska

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu w sprawie II K 146/18 z dnia 24 czerwca 2019 roku

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

Uchylenie

☒

Zmiana