Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 197/21
Data wyroku: 2022-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kalbarczyk, Adam Wrzosek, Izabela Szumniak
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157 § 2 k.k.

Sygn. akt II AKa 197/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 kwietnia 2022 roku
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Anna Kalbarczyk (spr.)
Sędziowie: SA Izabela Szumniak
SA Adam Wrzosek
Protokolant: Adriana Hyjek
przy udziale prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 roku
sprawy oskarżonegoJ. W., synaW.iC.,urodzonego (...)wW.
oskarżonego zart. 157 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z dnia 17 lutego 2021 roku   sygn. akt V K 6/20

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz  adw.T. P.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT  tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym ;

3
zwalnia oskarżonego  od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 197/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1
CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie

z dnia 17 lutego 2021 roku, sygn. akt V K 6/20, wydany w sprawieJ. W..

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒  obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego.

3
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

I.



Punkt 1a błąd w ustaleniach faktycznych

punkt 2a– obrazaart. 7 k.p.k.

punkt 2b– obrazaart. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.

punkt 2c– obrazaart. 5 § 2 k.p.k.

punkt 2d– obrazaart. 410 k.p.k.

☐ zasadny
☐częściowo zasadne
☒niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

1
Wbrew twierdzeniom obrońcy sąd pierwszej instancji rozstrzygał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zgromadzone dowody ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie w ten sposób dokonanej oceny ustalił prawidłowo stan faktyczny. Argumentacja sądu zasługuje na aprobatę, tym bardziej, że skarżący nie sformułował takich zarzutów, które mogłyby ją skutecznie zakwestionować. Wnioskowanie sądu na podstawie przeprowadzonych dowodów nie nosi cech dowolności i uwzględnia treśćart. 5 § 2 k.p.k.Oskarżonemu nie przypisano czynu zarzucanego aktem oskarżenia (art. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.), gdyż nie pozwalały na to zebrane dowody. Bezwątpliwie udowodniono natomiast popełnienie czynu zart. 157 § 2 k.k.

2
Nie jest zasadny zarzut obrazyart. 7 k.p.k.polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżonyJ. W.przyznał się do stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego, poza zachowaniem prewencyjnym (szarpnięcie pokrzywdzonego) oraz zarzut uznania zeznań pokrzywdzonego z dnia 13 listopada 2019 roku za konsekwentne i spójne w zakresie, w jakim obciążył oskarżonego co do stosowania przemocy polegającej na uderzaniu, zrzuceniu z wózka inwalidzkiego.

3
Lektura apelacji wskazuje, że obrońca stara się nie dostrzegać, że czyn zarzucany oskarżonemuJ. W.i czyn przypisany wyrokiem sądu są to częściowo inne czyny. Podkreślić należy, że sąd przypisałJ. W.spowodowanie u pokrzywdzonego, poprzez uderzanie i zrzucenie z wózka inwalidzkiego naruszenie czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż 7 dni w postaci stłuczenia twarzy z otarciem naskórka policzka lewego o średnicy około 1,5 cm, tj. przestępstwa zart. 157 § 2 k.k.

4
Faktem jest, że jedynymi bezpośrednimi świadkami zdarzenia byli: pokrzywdzonyM. P.oraz oskarżeniJ. W.iB. K.. Niemniej jednak w niniejszej sprawie ustaleni zostali inni świadkowie, którzy znają przebieg zdarzenia z bezpośredniej relacji pokrzywdzonego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych była również opinia biegłegoM. R.. Ocena wszystkich dowodów pozwoliła na bezwątpliwe ustalenie winy oskarżonegoJ. W.w zakresie przypisanego mu przez sąd czynu zart. 157 § 2 k.k.Rację miał sąd pierwszej instancji, mając na uwadzeart. 5 § 2 k.p.k., że materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do poczynienia ustaleń zgodnie z zarzutem oskarżenia.

5
Nie ma racji obrońca stwierdzając, że oskarżony na żadnym etapie postępowania nie przyznał się do stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego.

6
Jak wynika z pierwszych wyjaśnień oskarżonegoJ. W.przyznał, że szarpał się z pokrzywdzonym„Poszarpaliśmy się, on spadł z tego wózka, ja po prostu wyszedłem. Rozmowa była bezsensowna”(k. 78). Również na rozprawie oskarżony nie negował użycia przemocy wobec pokrzywdzonego„Ja ten nóż położyłem na stół jak pociągnąłem pokrzywdzonego, jak wyrwałem mu nóż z ręki, no i podszedłem do pokrzywdzonego i potrząsnąłem go parę razy. Złapałem go za ubranie i parę razy go szarpnąłem by się opamiętał, co robi. Ja trochę podniosłem pokrzywdzonego i do góry jak go potrząsnąłem i rzuciłem go na ten wózek. (…) Podczas tego zdarzenia nie stosowałem żadnej innej przemoc wobec pokrzywdzonego.”(k. 466 – 467).

7
Już same wyjaśnienia oskarżonegoJ. W.wskazują, że stosował przemoc wobec pokrzywdzonego, która nie ograniczyła się do„szarpania się”, które też jest jedną z jej form.

8
Sąd oparł się na zeznaniachM. P.ustalając te okoliczności, które pokrzywdzony przedstawiał podczas przesłuchań konsekwentnie i które znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadkówA. G.,S. S.,K. P., ale także oskarżeni faktycznie im nie zaprzeczali.

9
Obrońca oskarżonego uzasadniając zarzut eksponuje niespójność zeznań pokrzywdzonego, wskazując na te złożone w dniu 24 października 2019 roku. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zeznania pokrzywdzonego z tego dnia nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych, gdyż istnieją wątpliwości co do przebiegu jego przesłuchania. Nie ustalono, w sposób prawidłowy, stanu trzeźwościM. P., w związku z jego oświadczeniem, że spożywał alkohol w dniu przesłuchania. Nadto w protokole znajduje się jedynie podpis pokrzywdzonego, brak informacji, czy pokrzywdzony odczytał treść swoich zeznań, czy ewentualnie zostały mu odczytane przez funkcjonariusza policji. Nie zamieszczono również oświadczenia pokrzywdzonego, że treść zapisu w protokole jest zgodna z treścią złożonych zeznań. Wszystkie te okoliczności nie pozwoliły na uznanie, by zeznania te mogły stanowić podstawę czynionych ustaleń faktycznych, w szczególności, że pokrzywdzony częściowo odmiennie zeznał będąc słuchanym przez prokuratora. Tym samym nic nie wnosi zacytowana w uzasadnieniu apelacji ich treść.

10
Niekonsekwencja w zeznaniach pokrzywdzonego, tych pierwszych złożonych w dniu 24 października 2019 roku (na Policji) i drugich z dnia 13 listopada 2019 roku (przed prokuratorem) nie może skutkować z góry uznaniem całości relacji za niewiarygodną. FaktycznieM. P.w trakcie pierwszych zeznań, które składał tego samego dnia co zdarzenie opisał działania oskarżonego jako brutalne. Niemniej jednak, gdy już ochłonął, po 20 dniach od pierwszego przesłuchania, jego zeznania były spójne z relacją świadków, którzy znali sposób zachowania oskarżonych od samego pokrzywdzonego i korespondowały z opinią biegłego w zakresie doznanych obrażeń .

11
Sąd nie przypisał oskarżonemu pobicia pokrzywdzonego, gdyż nie wskazywał na powyższe materiał dowodowy, w tym powoływana przez obrońcę oskarżonego, karta medyczna czynności ratunkowych. Sąd przypisał oskarżonemuJ. W.spowodowanie u pokrzywdzonego naruszenia czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż 7 dni w postaci stłuczenia twarzy z otarciem naskórka policzka lewego o średnicy około 1,5 cm, tj. przestępstwa, które kwalifikuje zart. 157 § 2 k.k.

12
Niewykonanie pełnej obdukcji lekarskiej, z uwagi na brak zgody pokrzywdzonego nie jest brakiem postępowania, które mogłoby wpłynąć w sposób istotny na ustalenie stanu faktycznego w kierunku wskazywanym przez obrońcę. Mogłaby mieć znaczenie w sytuacji, gdyby sąd przypisał oskarżonemu inny czyn (zarzucany), a tak się nie stało. Brak takiej obdukcji został prawidłowo zanalizowany w oparciu o treśćart. 5 § 2 k.p.k.

13
Brak jest powodów, by uznać zeznania świadkówS. S.,K. P.iA. G.za niewiarygodne, albo nieistotne dla ustaleń stanu faktycznego. Osoby te są obce dla pokrzywdzonego. Nie byli naocznymi świadkami zdarzeń, ale o tym co zdarzyło się w mieszkaniu usłyszeli od pokrzywdzonego.

14
ŚwiadekA. G., która widziałaM. P.tuż po zdarzeniu, zeznała o widocznym zadrapaniu pod jego okiem. PolicjantS. S.widział krew na policzkuM. P., aK. P.zeznał, że nie widział żadnych śladów bójki. Zeznania tych świadków są zbieżne z oględzinami ciała pokrzywdzonego opisanymi w karcie medycznej czynności ratunkowych, ale także dokumentacją fotograficzną. Te zeznania świadków, ale też opinia biegłego, częściowo wyjaśnienia oskarżonejB. K., wbrew twierdzeniom obrońcy, nie zaprzeczają wprost stosowaniu jakiejkolwiek przemocy wobec pokrzywdzonego, a dowodzą ustaleniom sądu pierwszej instancji o uderzeniu pokrzywdzonego i zrzuceniu z wózka.

15
Faktem jest, że biegły sceptycznie odniósł się do podawanych w pierwszych zeznaniach przez pokrzywdzonego okoliczności dotyczących ciężkiego pobicia (24 października 2019 roku). Zeznań tych nie podtrzymał pokrzywdzony. Między innymi dlatego sąd nie przypisał oskarżonemu pobicia, tylko uszkodzenie ciała. W tym zakresie opinia biegłego jest zgodna z materiałem dowodowym w postaci zdjęć obrazujących pokrzywdzonego po zdarzeniu.

16
Kwestia pojawienia się noża w trakcie zdarzenia nie mogła zostać dostatecznie wyjaśniona, co prawidłowo ocenił sąd pierwszej instancji. Pewne jest to, że oskarżony wyniósł z domu pokrzywdzonego nóż, należący doM. P.i położył na skrzynce elektrycznej na posesji sąsiada. Natomiast nie sposób było jednoznacznie ustalić przebiegu zdarzenia w tej części, kto i w jakim celu używał podczas zdarzenia noża.

17
Natomiast sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego jest to, by pokrzywdzony będąc na wózku inwalidzkim, nieposiadający jednej nogi, wątłej budowy ciała (zdjęcia) mógł w jakimkolwiek stopniu zagrozić oskarżonemu, który jak podaje obrońca jest osobą o znacznej posturze, pracownikiem budowlanym, posiada siłę nieporównywalnie większą od średniej.

18
Sąd nie naruszył zasady procesu karnego określonej wart. 5 § 2 k.p.k.Wręcz przeciwnie, wszystkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Dostrzeżono i prawidłowo oceniono niespójności i niekonsekwencje w zeznaniachM. P., skonfrontowano je z zeznaniami świadków, ale także z dokumentacją medyczną i fotograficzną. Konsekwencją analizy materiału dowodowego było przypisanie oskarżonemu innego czynu aniżeli zarzucany w akcie oskarżenia, to jest czynu zart. 157 § 2 k.k.

Lp.

Zarzut

II.



rażąca niewspółmierność kary

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

1
Kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu nie nosi cech rażącej surowości. Sąd pierwszej instancji właściwie uznał, że okolicznościami obciążającymi było przede wszystkim działanie w stanie nietrzeźwości i na szkodę osoby niepełnosprawnej. Co więcej pokrzywdzony był znajomym oskarżonego. Wbrew twierdzeniom obrońcy działanie na szkodę znajomego w jego własnym mieszkaniu jest okolicznością obciążająca.J. W., nadużył zaufania, jakim obdarzył go pokrzywdzony, który nie spodziewał się że zostanie zaatakowany przez znaną mu osobę w swoim własnym mieszkaniu. Pomimo zaproszenia i możliwości spożywania alkoholu w domowych warunkach został zaatakowany przez oskarżonego bez powodu. Oskarżonego, który miał świadomość swojej przewagi fizycznej i sprawnościowej oraz ograniczonych możliwości reakcji pokrzywdzonego.

2
Natomiast ma rację obrońca, żeJ. W.by osobą niekaraną dacie orzekania. Niemniej jednak wyeliminowanie tej okoliczności nie przesądza o rażącej surowości orzeczonej kary pozbawienia wolności. Pozostałe okoliczności obciążające i brak okoliczności łagodzących sprawia, że kara wymierzona oskarżonemu jest właściwą reakcją na jego czyn.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, bądź wymierzenie kary o charakterze wolnościowym

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

4
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

– brak –

5
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymano zaskarżony wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność zarzutów apelacji.

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. P.kwotę 738, w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.

6
Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

Zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

7
PODPIS

Anna Kalbarczyk
Izabela Szumniak Adam Wrzosek

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary I

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana