Sąd Okręgowy w Krośnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 194/22
Data wyroku: 2022-08-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

Sygn. akt II Ka 194/22

UZASADNIENIE
M. P.obwiniony został o to, że w dniu 22 grudnia 2021 r. około godz. 9:40 wK.przyulicy (...)na tereniegalerii handlowej (...)wsklepie (...)nie zastosował się do nakazu zakrywania ust i nosa na terenie obiektów handlowych w związku z wystąpieniem stanu epidemii tj. o wykroczenie z art. 116 § 1 a k.w w zw. z § 25 ust. 1 pkt. 2 lit.e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2021.861)
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt II W 79/22 Sąd Rejonowy w Krośnie:
I. uznał obwinionegoM. P.za winnego popełnienia opisanego wyżej czynu, a stanowiącego wykroczenie z art. 116 § 1 a k.w w zw. z § 25 ust. 1 pkt. 2 lit.e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii i za to na podstawie art. 116 § 1 a k.w. przy zastosowaniu art. 24 § 1 i 3 k.w. skazał go na karę 50 (pięćdziesięciu) złotych grzywny
II. na zasadzieart. 118 k.p.w.,art. 119 k.p.w.orazart. 627 k.p.k.iart. 3 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zwrot zryczałtowanych wydatków związanych z postępowaniem w kwocie 100 złotych oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 30 złotych.
Apelację od powyższego wyroku w całości wniósł obwiniony, który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił :



obrazęart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.iart. 59 § 2 k.p.w.poprzez wszczęcie postępowania podczas gdy należało je umorzyć.

obrazęart. 116 § 1 a kodeksu wykroczeńpoprzez uznanie obwinionego winnym zarzucanego mu czynu podczas gdy nie zaistniały ku temu ustawowe przesłanki

naruszenieart. 31w zw. zart. 228 Konstytucjipoprzez uznanie stanu epidemii za jeden ze stanów wyjątkowych uznanych wKonstytucji.

Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony wniósł o uniewinnienie i zasądzenie kosztów postępowania od Skarbu Państwa, ewentualnie o umorzenie postępowania
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego co do zasady nie jest zasadna, to jednakże skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku i uniewinnieniem obwinionegoM. P.w związku z uznaniem, że czyn obwinionego w dacie orzekania uległ depenalizacji
O ile w początkowym okresie pandemii powszechny nakaz zakrywania nosa i ust został wprowadzony z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego, a jego egzekwowanie było działaniem bezprawnym, to jednak ustawodawca naprawił ten błąd ustawą z dnia 28.10.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniemC.-19. W art. 15 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 28 października 2020 r. (Dz.U.2020.2112), zmieniającej z dniem 29 listopada 2020 rokuustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi(Dz. U. z 2020 r. poz. 1845), dodano bowiemart. 46b pkt 13nakazujący zakrywanie ust i nosa w określonych okolicznościach, miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach, wraz ze sposobem realizacji tego nakazu.
Aktualnie zatem przepis tego upoważnienia ustawowego stanowi właściwą podstawę do odpowiednich regulacji w formie rozporządzenia (por. Biuletyn Informacji Publicznej(...)z dnia 24.03.2021 r., 29.03.2021 r.). Dopiero od tego momentu „dopuszczalne było wydanie rozporządzenia przewidującego generalny nakaz zakrywania ust i nosa” (por. wyrok SN z 10.06.2021 r. w sprawie I KK 56/21).
Objęty niniejszym postępowaniem czyn został popełniony przez obwinionego w dniu 22 grudnia 2021 r. i w tym czasie obowiązywało wydane na podstawie ustawy powołanej wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Przepis § 25 ust. 1 pkt 2 lit d stanowił m.in. iż do dnia 25 czerwca 2021 r. (okres obowiązywania zmieniony Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2021 r.) nakazuje się zakrywanie, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych: d) w obiektach handlowych lub usługowych, placówkach handlowych lub usługowych i na targowiskach (straganach).
Zatem czyn obwinionego w dacie obowiązywania nakazu stanowił wykroczenie.
Z dniem 28 marca 2022 roku nastąpiła jednakże jego depenalizacja na mocy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 marca 2022 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U 2022.679).
Zgodnie z przepisem art. 2 § 1 k.w. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie wykroczenia, stosuję się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Przepis ten wyraża normę intertemporalną określającą, którą z ustaw należy stosować, gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełniania czynu (Grzegorczyk Tomasz (red.), Kodeks wykroczeń. Komentarz, wyd. II, wydawnictwo LEX). Przy rozstrzyganiu kwestii, czy stara ustawa jest względniejsza dla sprawcy w danym konkretnym przypadku, należy uwzględnić całość przepisów starej i nowej ustawy (także ustaw pośrednich), a więc cały stan prawny dotyczący konkretnego czynu i jego sprawcy (Giezek Jacek (red.), Kodeks karny, Część ogólna. Komentarz; Wydawnictwo LEX).
Sąd Odwoławczy miał na uwadze także postanowienie Sądu Najwyższego z 9 marca 2021 r., sygn. akt I KZP 12/21 stwierdzające, że „norma intertemporalna zawarta wart. 2 § 1k.w. (podobnie, jak wart. 4 § 1 kkiart. 2 § 2 kks) znajdzie zastosowanie do uregulowań epizodycznych zawartych w ustawie albo aktach wykonawczych, które uszczegóławiają przepisy ustawowe albo stanowią ich wypełnienie (przepisy blankietowe), jeżeli w ustawie nie przewidziano stosownych uregulowań przewidujących odmienne reguły rozstrzygające o kolizji ustaw w czasie”.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy uznać, iż doszło do depenalizacji wykroczenia przypisanego obwinionemuM. P., a w konsekwencji obowiązkiem Sądu Odwoławczego jest uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu wykroczenia.
Zatem na mocyart. 437 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.w zw. zart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.w zw. zart. 2 § 1k.w. w zw. z art. w zw. zart. 62 § 3 k.p.w.Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego oraz kosztami postępowania obciążył Skarb Państwaart. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.
Sygn. akt II Ka 194/22
K., 24 sierpnia 2022 r.

ZARZĄDZENIE

(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)(...)
(...)