Sąd Rejonowy w Piszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 504/20
Data wyroku: 2021-03-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Magdalena Łukaszewicz
Słowa kluczowe: Lokal socjalny
Podstawa prawna: art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorskich

Sygn. akt I C 504/20

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 marca 2021 r.
Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

sędzia Magdalena Łukaszewicz

Protokolant:

starszy sekretarz Anita Topa

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2021 r. wP.
sprawy z powództwaR. Z.
przeciwko GminieP.
o ustalenie prawa do lokalu socjalnego
o r z e k a

I
Oddala powództwo.

II
Przyznaje adwokatowiP. Z.tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 138 zł tytułem podatku VAT, którą należy wypłacić z sum budżetowych Sądu Rejonowego w Piszu.

Sygn. akt I C 504/20

UZASADNIENIE
R. Z.wytoczył powództwo przeciwko GminieP.o ustalenie, że przysługuje mu prawo do lokalu socjalnego.
W uzasadnieniu podniósł, że miał przydzielony lokal socjalny wP.przyulicy (...). Zgodnie z decyzją burmistrzaP.najem lokalu był przedłużony o rok. Powód po roku otrzymał pismo od Prezesa Zarządu(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.z wezwaniem do wydania lokalu. Powód wystąpił o przedłużenie najmu lokalu socjalnego do BurmistrzaP., jednak ten nie wyraził zgody. Powód podkreślił, że w jego sytuacji życiowej nic się nie zmieniło, nie ma dokąd się wyprowadzić oraz nie ma żadnych oszczędności.
Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:
BurmistrzP.pismem z dnia 19 czerwca 2019 roku przyznałR. Z.na czas oznaczony jednego rokulokal socjalny nr (...), położony wbudynku nr (...)przyulicy (...)wP..
Pismem z dnia 15 września BurmistrzP.wskazał, iż nie wyraża zgody na przedłużenie umowy najmu.
Pismem z dnia 29 września 2020 roku(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.wezwałR. Z.do wydania lokalu oraz usunięcia z niego rzeczy w ciągu 7 dni.
Pismem z dnia 8 października 2020 roku BurmistrzP.poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko – nie wyraża zgody na przedłużenie umowy najmu.
(dowód: pismo z 19.06.2019 r. k.5; pismo z 29.09.2020r. k.6, pismo z 8.10.2020r. k.7 pismo z 15.09.2020r.)

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie mogło podlegać uwzględnieniu.
W aktualnym stanie prawnym kwestie związane z przyznawaniem prawa do lokalu socjalnego osobom w stosunku, do których orzeczono obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego reguluje kompleksowoustawa z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i o zmianiekodeksu cywilnego(tekst jednolity Dz. U. 2014 r., poz. 1050 z późn. zm.).
Ustalenie uprawnienia do lokalu socjalnego może nastąpić tylko w dwóch przypadkach - określają je przepisyart. 14 i 35 ustawy o ochronie praw lokatorów. Pierwszy z tych przepisów odnosi się do obligatoryjnego (pozytywnego lub nie) orzeczenia o uprawnieniu do lokalu socjalnego w wyroku nakazującym eksmisję pozwanego. Przyjmuje się przy tym, ze późniejsze orzekanie w tym przedmiocie, czyli po zakończeniu postępowania egzekucyjnego skierowanego do lokalu mieszkalnego dłużnika, jest niedopuszczalne.
W tym miejscu podkreślić należy, że samodzielną podstawą ustalenia istnienia prawa do lokalu socjalnego nie może byćart. 189 k.p.c.Ustawodawca w sposób wyczerpujący przewidział tryb i postępowanie, w którym może dość do ustalenia prawa do lokalu socjalnego – w postępowaniu o eksmisję na podstawieart. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów, a w odrębnym postępowaniu wyłącznie w oparciu oart. 35wymienionej ustawy. Tak więc o uprawnieniu najemcy do otrzymania lokalu socjalnego sąd może orzec tylko w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Drugi przypadek, gdzie w postępowaniu rozpoznawczym może nastąpić ustalenie uprawnienia do lokalu socjalnego przewidujeart. 35 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Jest to szczególne powództwo o ustalenie prawa do lokalu socjalnego. Zgodnie bowiem z przepisemart. 35 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegoosobie, o której mowa w art. 14 ust. 4 przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy została objęta orzeczeniem sądowym, chociażby nieprawomocnym, nakazującym opróżnienie lokalu, lub ostateczną decyzją administracyjną, o której mowa w art. 34, a orzeczenie to lub decyzja nie zostały wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy. Na żądanie osoby, o której mowa wust. 1, o uprawnieniu do lokalu socjalnego orzeka sąd w sprawie przeciwko gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Roszczenie to wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu sześciu miesięcy od zawiadomienia uprawnionego przez komornika lub organ, o którym mowa w art. 34, o przysługującym uprawnieniu. W stanie prawnym sprzed wejścia w życieustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegoprzepisy nie przewidywały bowiem przypadków obligatoryjnego przyznania lokalu socjalnego.
W rozpoznawanej sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 35 ustawy z dnia z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego. Przepisy te mają charakter przepisów przejściowych związanych z wejściem w życie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. i dotyczą stanów faktycznych, w których osoba, o której mowa w art. 14 ust. 4 ustawy, przed dniem wejścia w życie ustawy została objęta orzeczeniem sądowym, chociażby nieprawomocnym, nakazującym opróżnienie lokalu, lub ostateczną decyzją administracyjną, o której mowa w art. 34, a orzeczenie to lub decyzja nie zostały wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd powództwo oddalił.
Na podstawie § 8 pkt 3 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Sąd przyznał adwokatowiP. Z.opłatę w kwocie 738 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi powiększoną o kwotę należnego podatku VAT.