Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 436/20
Data wyroku: 2021-03-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Supiński
Słowa kluczowe: Odszkodowanie

Sygn. akt I C 436/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 marca 2021 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilnyw składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Janusz Supiński
Protokolant: Katarzyna Kucharska
po rozpoznaniu w dniu 25.02.2021 r. w Giżycku
sprawy z powództwaFunduszu (...) Sp. z o.o.wW.
przeciwkoB.(...)wR.
o zapłatę

I
Zasądza od pozwanegoB.(...)wR.na rzecz powodaFunduszu (...) Sp. z o.o.wW.kwotę 3.796,90 (trzy tysiące siedemset dziewięćdziesiąt sześć 90/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 3.396,90 zł od dnia 06.09.2018r. do dnia zapłaty.

II
Oddala powództwo w pozostałej części.

III
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.117,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

IV
Nakazuje pobrać od pozwanegoB.(...)wR.na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego(...)) kwotę 78,70 zł tytułem zwrotu wydatków, poniesionych tymczasowo z środków budżetowych.

Sygn. akt I C 436/20

UZASADNIENIE
PowódFundusz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanegoB.(...).E.Spółki (...)z siedzibą wR.kwoty 3.796,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 3.396,90 zł od dnia 05.09.2018 r. do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że w dniu 17.07.2018 r. doszło do zdarzenia ubezpieczeniowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd markiB.,nr rej. (...), a sprawca kolizji miał zawartą polisę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ze stroną pozwaną. Pozwany w trakcie postępowania likwidacyjnego zakwalifikował przedmiotową szkodę jako częściową oraz przyznał i wypłacił na rzecz poszkodowanego odszkodowanie w kwocie 1.893,17 zł. W ocenie powoda kwota odszkodowania wypłacona przez pozwanego jest zdecydowanie za niska, bowiem niezależny rzeczoznawca, który wykonał ekspertyzę na zlecenie strony powodowej, określił koszt naprawy pojazdu w celu przywrócenia go do stanu sprzed zdarzenia na kwotę 5.290,07 zł. Tym samym powód określił wysokość roszczenia na kwotę 3.796,90 zł, na co składają się kwoty 3.396,90 zł tytułem uzupełnienia odszkodowania oraz 400 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia ekspertyzy. Powód wskazał nadto, iż w wyniku umowy przelewu nabył od poszkodowanego całość praw do odszkodowania z tytułu przedmiotowej szkody w pojeździe.
PozwanyB.(...).E.Spółka (...)z siedzibą wR.nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie na koszt powoda. W uzasadnieniu potwierdził wprawdzie udzielenie pokrycia ubezpieczeniowego sprawcy szkody w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz wypłatę odszkodowania w wysokości 1.893,17 zł, ale jednocześnie wskazał, że wypłacona dotychczas kwota odszkodowania odpowiada wysokości szkody i pozwala przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody. Nadto pozwany podniósł, że w toku likwidacji szkody w ramach bezpośredniej likwidacji szkody przez(...) SA, poszkodowany został pouczony o możliwości przeprowadzenia naprawy w warsztatach sieci partnerskiej, co obniżyłoby koszty takiej naprawy i uwolniłoby poszkodowanego od konieczności samodzielnej weryfikacji rynku. Nieskorzystanie przez poszkodowanego z tej oferty – w ocenie pozwanego – oznacza przyczynienie się tegoż poszkodowanego do zwiększenia rozmiarów szkody w rozumieniuart. 362 kc, a jednocześnie podważyło zasadność sporządzania ekspertyzy przez niezależnego rzeczoznawcę. Pozwany podniósł też, że prywatna kalkulacja poszkodowanego nie uwzględnia wynegocjowanych przez pozwanego rabatów i stąd jest nieprawidłowa. Wreszcie – pozwany zakwestionował legitymację czynną powoda w zakresie kwoty 400 zł, wskazując, iż kwota ta została wydatkowana już po zawarciu umowy cesji wierzytelności pomiędzy poszkodowanym a powodem.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 17.07.2018 r. doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w którym uszkodzeniu uległ samochód markiB.nr rej. (...), należący doJ. G. (1). Pojazd sprawcy kolizji objęty był ochroną ubezpieczeniową w ramach obowiązkowego ubezpieczenia w pozwanym towarzystwie.
dowód: okoliczności bezsporne
PoszkodowanyJ. G. (1)zgłosił szkodę towarzystwu ubezpieczeń, które obejmowało ochroną uszkodzony pojazd.(...) SAw ramach programu bezpośredniej likwidacji szkody ustalił wysokość szkody na kwotę 1.893,17 zł i taką też sumę wypłacił.
dowód: okoliczności bezsporne
Pojazd markiB.nr rej. (...)został naprawiony przez poszkodowanegoJ. G. (1)w miejscowym warsztacie przy użyciu zakupionych przez niego części. Określenie charakterystyki wykonanej naprawy nie było możliwe z uwagi na brak dostępu do pojazdu a także ewentualną konieczność demontażu poszczególnych części w celu określenia logotypów umiejscowionych w trudnodostępnych miejscach, co wiązałoby się z powstanim śladów ingerencji i generowaniem dodatkowych kosztów.
Rozmiar uszkodzeń pojazdu markiB.nr rej. (...)powstałych w dniu 17.07.2018 r. obejmuje ścianę boczną przednią lewą, nakładkę górną zderzaka przedniego, wykładzinę zderzaka przedniego, uchwyt lewy zderzaka przedniego, dyszę spryskiwacza przednią lewą, osłonę dyszy spryskiwacza przednią lewą, reflektor przeciwmgielny lewy i osłonę wnęki koła przednią lewą.
Koszt naprawy w/w pojazdu w związku ze zdarzeniem z dnia 17.07.2018 r. z uwzględnieniem części alternatywnych oraz rabatów (60 % na materiały lakiernicze, 30 % na oryginalne części zamienne) oraz stawki 49 zł netto za roboczogodzinę wynosi 3.587,63 zł. Rzeczywisty koszt naprawy pojazdu z uwzględnieniem stawek za roboczogodzinę obowiązujących na rynku lokalnym oraz z wykorzystaniem części oryginalnych z logo producenta jest zbieżna z wartością z kalkulacji powoda i wynosi 5.290,07 zł. Prawidłowa naprawa auta wymaga zastosowania oryginalnych części producenta. Zastosowanie części oznaczonych symbolemOnie jest możliwe, bowiem taka naprawa nie będzie zgodna z technologią producenta pojazdu i nie przywróci stanu poprzedniego. W sytuacji dokonania prawidłowej naprawy nie nastąpi wzrost wartości pojazdu.
dowód: zeznania świadkaJ. G.k 183
opinia biegłegoM. P.k 78-143
W dniu 09.08.2018 r. poszkodowanyJ. G. (1)zawarł zFunduszem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.umowę cesji wierzytelności, mocą której w/w poszkodowana przelał na rzecz powoda wierzytelność o naprawienie szkody, jaką posiadał wobec pozwanego z tytułu szkody wyrządzonej na skutek kolizji z dnia 17.07.2018 r.
dowód: umowa k 15-18
Powód, nie zgadzając się z wysokością wypłaconego poszkodowanym odszkodowania, uznając wypłacone odszkodowanie za zaniżone, zlecił niezależnemu rzeczoznawcy techniki motoryzacyjnej sporządzenie kalkulacji naprawy pojazdu. Zgodnie ze sporządzoną kalkulacją koszt naprawy pojazdu w celu przywrócenia go do stanu sprzed zdarzenia wynosi 5.290,07 zł. Za wykonaną pracę rzeczoznawca pobrał wynagrodzenie w kwocie 400 zł.
dowód: kosztorys k 27-29
faktura k 26
Sąd zważył, co następuje:
Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny w zakresie okoliczności zdarzenia z dnia 17.07.2018 r. oraz poniesionych w jego wyniku szkód w pojeździe, należącym doJ. G. (1). Bezspornym był także fakt obowiązującej w dniu zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej sprawcy zdarzenia oraz przebieg postępowania likwidacyjnego, przeprowadzonego przez(...) SApo dokonanym przez poszkodowanego zgłoszeniu, w szczególności wysokość kwoty wypłaconej poszkodowanemu tytułem odszkodowania. Bezspornym było wreszcie sporządzenie prywatnej opinii przez rzeczoznawcę na zlecenie powoda. Powyższa bezsporność wynika tak z niekwestionowanych przez strony dokumentów, jak i twierdzeń samych stron.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie okazała się być legitymacja powoda do wystąpienia z przedmiotowym powództwem w zakresie kwoty 400 zł, jako, że kwota ta została wydatkowana już po zawarciu umowy cesji pomiędzy poszkodowanym a powodem. Nadto sporną okazała się być wysokość należnego powodowi odszkodowania.
Pochylając się nad pierwszą z powyższych kwestii dostrzec należy przede wszystkim treśćart. 361 § 1 kcustanawiającą zasadę pełnego odszkodowania. W kontekście rozpatrywanego zagadnienia warto dostrzec stanowisko doktryny co do dynamicznego charaktery samego uszczerbku i odpowiedzialności zań sprawcy szkody.
    „Jak się słusznie podnosi, uwzględnienie obu postaci szkód wyraża przyjętą w polskim prawie cywilnym zasadę pełnego odszkodowania [por.C.2009, s. 93–94; B.L.-P., Zasada pełnego odszkodowania (mity i rzeczywistość), w: Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa ProfesoraM. P. (2)(red.L. (...)),K.2005, s.(...)], co – jak już wyżej podniesiono – powinno także uwzględniać jej dynamiczny charakter. Obok pierwotnego mogą się następnie pojawić dalsze pozostające w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem uzasadniającym odpowiedzialność odszkodowawczą uszczerbki majątkowe, zarówno o charakterze utraconych korzyści, jak i strat (tak wyr. SN z 15.11.2002 r., V CKN 1325/00, Biul. SN 2003, Nr 9, s. 37)”[takK. P.(red.),Kodeks cywilny. T. I. Komentarz.Art. 1–44910, Wyd. 10,W.2020]. Druga rzecz warta wspomnienia to możliwość nabycia w drodze cesji wierzytelności prawa do wierzytelności przyszłych, a to w oparciu oart. 509 § 1 kc.
    „Wierzytelności przyszłe można podzielić na dwie zasadnicze grupy. Do pierwszej należy zaliczyć wierzytelności, które co prawda nie istnieją, ale istnieje już zobowiązaniowy stosunek prawny, w ramach którego powstaną one w przyszłości. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć także te, które nie tylko nie istnieją, ale co do których nie ma jeszcze żadnego tzw. śladu prawnego w postaci jakiegokolwiek stosunku prawnego, a więc są one jedynie czystą nadzieją powstania wierzytelności … Wierzytelności przyszłe, należące do pierwszej grupy (wierzytelności przyszłe sensu stricto), to nic innego, jak ekspektatywy wierzytelności, a do ich przenoszenia można stosować przepisyKCo przelewie w drodze analogii … W odniesieniu do wierzytelności przyszłych, należących do drugiej grupy, trzeba opowiedzieć się zarówno przeciwko uważaniu ich "zbywania" za przelew wierzytelności, jak też przeciwko analogicznemu stosowaniu do tego "zbycia" przepisówKCo cesji. Jeżeli uzna się już możliwość ich przenoszenia, np. w celu zabezpieczenia kredytu bankowego, co leży często w interesie kredytobiorcy, to umowę o zbycie tego rodzaju wierzytelności przyszłych należy traktować jako umowę nienazwaną (por.E. (...), w: System PrCyw, t. III, cz. 1, s. 903)”[takK. P.(red.),Kodeks cywilny. T II. Komentarz.Art. 450–1088. Przepisy wprowadzające, Wyd. 10,W.2021]. W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że w dacie zawarcia umowy przelewu wierzytelności pomiędzy poszkodowanym a powodem istniał już zobowiązaniowy stosunek prawny pomiędzy pozwanym a poszkodowanym, zaś wysokość odszkodowania była jeszcze wówczas kwestią otwartą. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, by umową cesji z 09.08.2018r. objąć wierzytelności przyszłe. I choć zapis § 1 tej umowy nie wyszczególnia w sposób odrębny owych wierzytelności przyszłych, to jednak fakt, że umową zostały objęte wszelkie roszczenia, jakie przysługują poszkodowanemu wobec pozwanego nakazuje przyjąć, że ów zwrot (wszelkie wierzytelności) objął również wierzytelności przyszłe. Nawet zresztą gdyby przyjąć, że sporna wierzytelność z tytułu sporządzenia ekspertyzy przez niezależnego biegłego nie należy do pierwszej z opisanych powyżej grup wierzytelności przyszłych, to i tak brak jest przeciwwskazań, by taka wierzytelność, w ramach umowy nienazwanej, przeszła z poszkodowanego na rzecz powoda. Zasadność zaś poniesienia kosztu wykonania opinii przez niezależnego rzeczoznawcę nie budzi w realiach niniejszej sprawy większych wątpliwości – wszak różnica wysokości kosztów naprawy spornego pojazdu poszkodowanego, pomiędzy wskazaniami strony pozwanej, a rzeczywistością, wskazaną przez biegłego sądowego (o czym będzie mowa poniżej) jest tak znacząca, że usprawiedliwia zasięgnięcie na etapie przedsądowym opinii niezależnego biegłego.
Odnosząc się w tym miejscu do drugiej, spornej kwestii, a mianowicie wysokości należnego odszkodowania z tytułu szkody Sąd dostrzegł przede wszystkim treść opinii biegłego sądowegoM. P., która to opinia nie spotkała się z jakimikolwiek zarzutami stron, co zdecydowanie sugeruje, iż została ona zaakceptowana. Przede wszystkim jednak stanowisko biegłego cechuje się wysokim poziomem profesjonalizmu i wiedzy oraz logiką. Warto podkreślić przy tym specyfikę oceny dowodu z opinii biegłego, wyrażającą się tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd (który nie posiada przecież wiadomości specjalnych) tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Kryteria oceny tego dowodu stanowią również: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanych w nich stanowisk oraz stopień stanowczości wyrażonych w nich ocen. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że opinia sporządzona w niniejszej sprawie jest wnikliwa i wyczerpująca, logiczna i spójna, a wnioski w niej zawarte prawidłowo uzasadnione. Biegły w sposób wyczerpujący i przekonywujący wskazał dlaczego wydał opinię powyższej treści, zatem Sąd nie widział jakichkolwiek podstaw do podważenia wyprowadzonych przez biegłego wniosków. Sąd wobec powyższego uznał wspomnianą opinię biegłego za fachową, rzetelną i obiektywną, mogącą stanowić opokę dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Sąd, w oparciu o wnioski wywiedzione przez biegłego sądowego dostrzegł, że wartość technologicznej naprawy pojazdu poszkodowanych wynosi 5.290,07 zł. Na marginesie jedynie warto wspomnieć, że wyliczenia biegłegoM. P.doprowadziły do wskazania pierwotnie kosztu naprawy uszkodzonego pojazdu na poziomie kwoty 5.781,85 zł (k 92), po czym biegły, dostrzegając, że jest to wartość zbliżona do tej, wskazanej przez rzeczoznawcę, pracującego na zlecenie powoda, przyjął ostateczny koszt naprawy na sumę 5.290,07 zł. Jednocześnie biegły w sposób zdecydowanie logiczny i fachowy wyłuszczył w swoim opracowaniu przyczyny konieczności zastosowania oryginalnych części zamiennych z logo producenta oraz wysokość stawek za roboczogodzinę, obowiązujących na miejscowym rynku. Równocześnie biegłyM. P.przedstawił w opinii wysokość kosztów naprawy spornego auta w wersji, lansowanej przez pozwanego, a zatem przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę na poziomie 49 zł oraz rabatów rzędu 30 – 60 % na zakup części i innych materiałów. W odniesieniu do tej właśnie wersji, lansowanej przez pozwanego, biegły podkreślił, że nie spotkał się z takimi stawkami za roboczogodzinę oraz takimi upustami na części i inne materiały, jak chciałby tego pozwany. Jednocześnie biegły sądowy zaakcentował, że pojazd poszkodowanych nie może być naprawiony przy użyciu części alternatywnych, albowiem naprawa z zastosowaniem takich części nie przywraca stanu pojazdu sprzed szkody. Z konkluzji biegłego sądowego, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, wynika nadto, że do naprawy samochodu poszkodowanego niezbędne jest użycie części oryginalnychO. Biegły sądowy podkreślił, że użycie do naprawy części zamiennych jakości(...),Pitp. nie przywróciłoby pojazdu do stanu jak przed szkodą. Części jakości(...),Pitp. nie gwarantują takich samych właściwości użytkowych jak części oryginalne. Jedynie bowiem części oryginalne serwisowe jakości(...)są odpowiednio zaprojektowane i homologowane przez producenta pojazdu zgodnie z wymogami technicznymi, które odpowiadają rygorystycznym kryteriom dotyczącym niezawodności, bezpieczeństwa i norm ochrony środowiska.
Pomijając zatem nawet stanowisko biegłego w tej materii, Sąd dostrzegł, że owe twierdzenia strony pozwanej, jakoby była ona w stanie uzyskać tak znaczące rabaty i upusty, pozostały li tylko gołosłownymi twierdzeniami. W toku procesu bowiem pozwany nie wykazał się inicjatywą dowodową, zmierzającą do wykazania realności lansowanych tez, nie mówiąc już o ich udowodnieniu. Przywołując zatem zasadę określoną wart. 6 kcnależało dojść do wniosku, iż brak jest możliwości dokonania naprawy feralnego auta w stawkach podawanych przez stronę pozwaną, a same twierdzenia strony pozwanej obliczone są li tylko na uzyskanie korzystnego dla siebie wyniku sprawy, a nie na wskazanie realnego kosztu naprawy owego pojazdu. W takiej sytuacji Sąd przyjął, iż rzeczywistym kosztem naprawy pojazdu poszkodowanego, przywracającym go do stany sprzed zdarzenia jest kwota 5.290,07 zł.
Powyższe czyni roszczenia powoda usprawiedliwionymi tak co do zasady, jak i co do wysokości. Na marginesie jedynie, w kontekście zarzutów pozwanego ubezpieczyciela co do obowiązku udokumentowania poniesionych rzeczywistych kosztów naprawy i obowiązku naprawienia tegoż pojazdu, dostrzec należy, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 27.06.1988 r. sygn. akt I CR 151/88) roszczenie o świadczenia należne od zakładu ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej (OC) z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne niezależnie od tego, czy naprawa została już dokonana, wysokość świadczeń obliczać należy na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia. Naprawa pojazdu przed uzyskaniem świadczeń z ubezpieczenia i jej faktyczny zakres nie ma zasadniczego wpływu na powyższy sposób ustalenia ich wysokości. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż szkodą poniesioną przez poszkodowanego jest sam fakt pogorszenia stanu należącego do niego pojazdu, a wysokość szkody uzależniona jest jedynie od ekonomicznie uzasadnionych kosztów jego naprawy bez względu na to, czy naprawa ta w ogóle nastąpiła lub ma nastąpić. W przypadku wystąpienia szkody częściowej zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do pokrycia kosztów dokonanej naprawy, niezależnie od tego czy naprawa została dokonana (wyrok SN z dnia 16 maja 2002 r., V CKN 1273/00, LEX nr 55515) oraz czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza tą rzecz naprawić (wyrok SN z dnia 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX nr 141410). Jednocześnie podkreślić należy, że z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż poszkodowany ma prawo dokonania wyboru warsztatu, któremu zleci naprawę samochodu, o ile koszty naprawy wyliczone przez ten warsztat będą konieczne i ekonomicznie uzasadnione, a stosowane stawki robocizny będą mieścić się granicach stawek stosowanych na lokalnym rynku. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 13.06.2003 r., sygn. akt III CZP 32/03 podkreślił, iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych.
W realiach przedmiotowej sprawy przypisanie poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem jest bowiem możliwe jedynie wtedy, gdy świadomie lub przez niedbalstwo skorzystał on z usług droższych. Zarzut uchybienia obowiązkowi zart. 354 § 2 k.c.mógłby zatem wchodzić w grę tylko w razie wykazania świadomości i niedbalstwa poszkodowanego przy skorzystaniu z podmiotu stosującego stawki wygórowane (i to rażąco). Obowiązek współdziałania poszkodowanego w żadnym razie nie może oznaczać ograniczenia jego uprawnień - w szczególności prawa wyboru sposobu naprawienia szkody, swobody decyzji co do napraw oraz wyboru dostawcy części. Poszkodowany ma prawo nabyć części w miejscu swego zamieszkania i nie ma obowiązku ich zakupu od podmiotu funkcjonującego w innej miejscowości, co każdorazowo wiązać się musi także z czasem transportu oraz problemami w razie ewentualnej reklamacji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nawet gdyby poszkodowany miał obowiązek naprawić uszkodzony pojazd, to niewątpliwie nie był obowiązany naprawiać pojazdu w warsztacie naprawczym współpracującym z pozwanym w ramach sieci naprawczej pozwanego.
Biorąc pod uwagę ustalony przez biegłego sądowego koszt naprawy pojazdu poszkodowanego na kwotę 5.290,07 zł i wysokość kwoty, zapłaconej przez powoda za sporządzenie ekspertyzy na etapie przesądowym (400 zł) oraz dotychczas wypłacone odszkodowanie w kwocie 1.893,17 zł, roszczenie główne powoda podlegało uwzględnieniu w całości. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O odsetkach Sąd orzekł po myśliart. 481 k.c.w zw. z art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych,U. (...), uwzględniając przy tym żądanie pozwu, datę przyjęcia zgłoszenia szkody (06.08.2018r.) i bezskuteczny upływ 30 terminu do zapłaty odszkodowania. W takiej sytuacji Sąd zasądził odsetki od kwoty 3.396,90 zł od dnia 06.09.2018r., pamiętając o tym, że dzień 05.09.2018r. był ostatnim dniem, kiedy strona pozwana nie była w zwłoce ze spełnieniem świadczenia. Stąd też roszczenie powoda co do odsetek za dzień 05.09.2018r. należało oddalić, co też Sąd uczynił w pkt II wyroku.
Orzeczenie o kosztach procesu Sąd oparł o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, tj. o treśćart. 100 zd. 2 kpc. Do niezbędnych i celowych kosztów procesu poniesionych przez powoda należało zaliczyć opłatę od pozwu 200 zł, koszty zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika 900 zł, poniesioną opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a także kwotę 2.000 zł tytułem wydatków związanych ze sporządzoną w sprawie opinią biegłego sądowego. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w pkt III sentencji.
Na podstawieart. 108 § 1 kpcw zw. zart. 98 k.p.c.Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowegow. (...)kwotę 78,70 zł tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. Jak się bowiem okazało, wydatki związane z opinią biegłego przekroczyły wysokość środków zgromadzonych na koncie depozytowym, a wpłaconych przez powoda, skutkując koniecznością tymczasowego pokrycia wydatków ze środków budżetowych. W celu prawidłowego rozliczenia kosztów procesu należało zatem orzec jak w pkt IV sentencji, mając oczywiście na względzie wynik postępowania.