Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 710/21
Data wyroku: 2021-11-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Krzysztof Szewczak (spr.), sędzia Krzysztof Szewczak
Słowa kluczowe: Dodatki do emerytur i rent
Podstawa prawna: art. 21 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o emeryturach pomostowych

Sygn. akt III AUa 710/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 listopada 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący sędzia Krzysztof Szewczak (spr.)
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2021 r. wL.
sprawyD. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wS.
o prawo do rekompensaty
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z dnia 16 lipca 2021 r. sygn. akt IV U 683/20
I. zmienia zaskarżony wyrok o tyle, że ustalaD. K.prawo do rekompensaty od dnia(...);
II. w pozostałej części oddala apelację.
III AUa 710/21

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 11 sierpnia 2020 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS., na podstawieart. 24 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, odmówiłD. K.prawa do emerytury. W uzasadnieniu tej decyzji ZUS wskazał, że rozpatrując wniosekD. K.z dnia 15 lipca 2020 r., nie przyznał mu emerytury, ponieważ prawo to, po osiągnieciu wieku emerytalnego zostało mu przyznane z urzędu decyzją z dnia 7 lipca 2020 r., na podstawie art. 24a ustawy emerytalnej. Zdaniem organu rentowego, ubezpieczonemu nie przysługuje rekompensata, ponieważ nie udowodnił on 15-letniego stażu pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze na dzień 1 stycznia 2009 r. Ubezpieczony wykonał pracę w warunkach szczególnych w czasie zatrudnienia w(...)Ośrodku(...)w okresach: od 1 września 1976 r. do 26 maja 1991 r. (z wyłączeniem okresu służby wojskowej od dnia(...)do(...)) oraz od 28 czerwca 1991 r. do 2 października 1991 r. w łącznym wymiarze 14 lat 0 miesięcy 0 dni. ZUS nadto stwierdził, że w przedłożonym świadectwie pracy w szczególnych warunkach zakład pracy nie przytoczył pełnego brzmienia charakteru wykonywanej pracy zgodnie z powołanym wykazem A, działem XIV, poz. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r.
W odwołaniu od tej decyzjiD. K.wskazał, że podczas zatrudnienia w(...)Ośrodku(...)– zakładzie pracy objętym „przywilejem” pracy w szczególnych warunkach, został wcielony do wojska i po odbyciu służby wojskowej powrócił na dotychczasowe stanowisko pracy. Zapewniano go, że w związku z tą służbą nie traci żadnych przywilejów, również związanych ze stażem pracy w szczególnych warunkach. W związku z tym zarzutem ubezpieczony wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania mu rekompensaty poprzez przyznanie mu prawa do tego dodatku z tytułu pracy w szczególnych warunkach.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.wnosił o oddalenie odwołania i wywodził jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 16 lipca 2021 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach zmienił zaskarżoną decyzję poprzez ustalenieD. K.prawa do rekompensaty od dnia(...).
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji ustalił, żeD. K.,urodzony w dniu (...), w okresie od dnia 1 września 1976 r. do dnia 2 października 1991 r. był zatrudniony  w(...)Ośrodku(...)na stanowisku fotogrametry. W trakcie tego zatrudnienia, w okresie od dnia(...)do dnia(...)odbywał zasadniczą służbę wojskową, natomiast w okresie od 27 maja 1991 r. do 27 czerwca 1991 r. przebywał na urlopie bezpłatnym. Ubezpieczonemu skrócono okres odbywania zasadniczej służby wojskowej, ponieważ był potrzebny w zakładzie pracy, który wówczas nosił nazwę(...).
Pracując na stanowisku fotogrametry stale i w pełnym wymiarze czasu pracy zajmował się wywoływaniem zdjęć i przetwarzaniem danych wynikających ze zdjęć lotniczych na potrzeby wykonania na ich podstawie map wojskowych. Do wywołania zdjęć używał odczynników chemicznych, pracę tę wykonywał w zaciemnionych pomieszczeniach.
Przed nabyciem prawa do emerytury był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 7 lipca 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS., na podstawieart. 24a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu przyznałD. K.prawo do emerytury od dnia(...)tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.
W dniu 15 lipca 2020 r. ubezpieczonyD. K.wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury wraz z rekompensatą z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Do wniosku dołączył świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach wydane przez(...)Ośrodek(...), w którym stwierdzono, że w okresach zatrudnienia w tym zakładzie pracy: od 1 września 1976 r. do 26 maja 1991 r. oraz od 28 czerwca 1991 r. do 2 października 1991 r., stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace w szczególnych warunkach na stanowisku fotogrametry.
Sąd Okręgowy podniósł, że stan faktyczny w sprawie niniejszej nie był sporny. Spór dotyczył tego, czy okres odbywania służby wojskowej od dnia(...)do dnia(...)można zaliczyć ubezpieczonemu do okresu prac w szczególnych warunkach i w konsekwencji, czy legitymuje się on na dzień 1 stycznia 2009 r. co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach. Zdaniem organu rentowego, tego okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej nie można zaliczyć do stażu pracy w szczególnych warunkach, natomiast do stażu takiej pracy należało zaliczyć pracę ubezpieczonego w okresach od 1 września 1976 r. do 26 maja 1991 r. oraz od 28 czerwca 1991 r. do 2 października 1991 r. w(...)Ośrodku(...)w łącznym wymiarze 14 lat.
Zdaniem Sądu Okręgowego, kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej jest określenie charakteru odbywania zasadniczej służby wojskowej pod kątem kwalifikacji jej do stażu pracy w szczególnych warunkach. Stosownie do obowiązującego wówczas przepisuart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz.U. 1967 r., Nr 44, poz. 220) oraz§ 2 ust. 1 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin(Dz.U. 1968 r., Nr 44, poz. 318) czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. Z kolei przepisy powołanego ostatnio rozporządzenia stanowiły, że jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby żołnierz zgłosi powrót do zakładu pracy, to mu się wlicza czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie.
Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczonemu należy, na podstawieart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowejoraz powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r., zaliczyć do stażu pracy w szczególnych warunkach okres odbywania zasadniczej służby wojskowej, ponieważ przez upływem 30 dni od zwolnienia ze służby wrócił na poprzednie stanowisko pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, tj. fotogrametry (por. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 – LEX nr 1385939).
Stosownie doart. 2 pkt 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008. o emeryturach pomostowych (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1924) pod pojęciem rekompensaty należy rozumieć odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Zgodnie zart. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach pomostowych, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę. Rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Ubezpieczony, zdaniem Sądu Okręgowego, spełnia określone wart. 21 ustawy o emeryturach pomostowychprzesłanki nabycia prawa do rekompensaty. Analiza materiału zgromadzonego w sprawie niniejszej pozwala na stwierdzenie, że ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym na podstawieart. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W stosunku do ubezpieczonego nie zachodzi więc negatywna przesłanka prawa do rekompensaty, o której mowa w przytoczonym wyżejart. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych. Niesporne jest również to, że ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury pomostowej. Przeprowadzone przez Sąd Okręgowy postępowanie dowodowe wykazało natomiast, żeD. K., łącznie z okresem służby wojskowej od dnia(...)do(...), legitymuje się 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach. Zdaniem Sądu Okręgowego, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego oraz w aktach osobowych ubezpieczonego wskazują na to, żeD. K.w(...)Ośrodku(...)na stanowisku fotogrametry wykonywał pracę w szczególnych warunkach, tj. pracę wymienioną pod pozycją 5, działu XIV, wykazu A stanowiącego załącznikrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. 1983 r., Nr 8, poz.43 ze zm.), tj. prace szczególnie obciążające narząd wzroku i wymagające precyzyjnego widzenia – w kartografii, montażu mikroelementów wymagającego posługiwania się przyrządami optycznymi oraz przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Okręgowy zmienił częściowo zaskarżoną decyzję poprzez ustalenieD. K.prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach od dnia(...), tj. od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego i przyznania emerytury.
Apelację od tego wyroku wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, organ rentowy zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a/art. 2 pkt 5w związku zart. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(Dz.U. z 2017 r., poz. 664) w związku zart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz.U. Nr 44, poz. 220) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie prawa do rekompensaty za pracę w szczególnych warunkach osobie niespełniającej przesłanki 15 lat pracy w szczególnych warunkach, co ma wpływ na wysokość emerytury;
b/art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2018 r., poz. 1270) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ubezpieczonemu przysługuje prawo do rekompensaty od dnia(...), zamiast od dnia(...).
W konsekwencji tych zarzutów organ rentowy wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie prawa do rekompensaty od dnia(...).

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja pozwanego organu rentowego zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej daty początkowej prawa do rekompensaty ubezpieczonego. W pozostałym zakresie jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Istota sporu w postępowaniu apelacyjnym sprowadzała się do zagadnienia, czy przy ustalaniu prawa do rekompensaty, o której mowa wart. 21w związku zart. 2 pkt 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1924 ze zm.), do stażu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się okres odbywania zasadniczej służby wojskowej, w sytuacji, gdy przed powołaniem do odbycia tej służby oraz po zwolnieniu z niej, pracownik wykonywał pracę w szczególnych warunkach.
Przedstawiony w apelacji zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 21 ust. 1 i 2 w związku zart. 2 pkt 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1924 ze zm.) w związku zart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz.U. Nr 44, poz. 220 ze zm.) nie mógł być uznany za trafny. Sąd Okręgowy prawidłowo bowiem przyjął, że wnioskodawcaD. K.udowodnił, iż posiada staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze co najmniej 15 lat. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonemu w apelacji, do tego stażu winien być zaliczony okres odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej od dnia(...)do dnia(...). Ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową w okresie zatrudnienia w(...)Ośrodku(...). Ten okres zatrudnienia (od 1 września 1976 r. do 26 maja 1991 r. oraz od 28 czerwca 1991 r. do 2 października 1991 r.), jak słusznie przyjął Sąd Okręgowy, jest okresem wykonywania pracy w szczególnych warunkach wymienionej pod pozycją 5, działu XIV, wykazu A stanowiącego załącznik
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych, okres odbywania zasadniczej służby wojskowej zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do wcześniejszej emerytury tylko wtedy, gdy żołnierz był zatrudniony w szczególnych warunkach pracy przed powołaniem do odbycia tej służby albo w ustawowym terminie 30 dni od zwolnienia ze służby podjął zatrudnienie w szczególnych warunkach. Pogląd ten ma również zastosowanie, zdaniem Sądu Apelacyjnego, do ustalania prawa do emerytury pomostowej oraz prawa do rekompensaty. W judykaturze Sądu Najwyższego wielokrotnie zwracano uwagę na zasadę zakazu ustanawiania takich regulacji ustawowych oraz dokonywania takiej wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które dopuszczałyby jakiekolwiek pokrzywdzenie obywatela z powodu wykonywania publicznego obowiązku obrony ojczyzny (art. 85 ust. 1 Konstytucji RP).
Bezsporne jest, że wnioskodawca przed powołaniem do odbycia zasadniczej służby wojskowej pracował w szczególnych warunkach w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. Po zwolnieniu ze służby wojskowej w ustawowym terminie 30 dni od tego zwolnienia podjął u tego samego pracodawcy ((...)Ośrodek(...)) wykonywanie pracy w szczególnych warunkach. Prawidłowo więc Sąd Okręgowy zaliczył okres odbywania przez ubezpieczonego zasadniczej służby wojskowej do jego stażu pracy w szczególnych warunkach.
Organ rentowy uznał, że oparcie się przez Sąd I instancji przy ustalaniu stażu pracy ubezpieczonego w szczególnych warunkach na uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 (OSNP 2014, nr 3, poz. 42) było nieprawidłowe, ponieważ dotyczy ona wyłącznie zaliczenia okresu służby wojskowej do stażu pracy w szczególnych warunkach przy ustalaniu prawa do emerytury na podstawieart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd Apelacyjny nie podziela tego poglądu. Za uzasadnieniem powołanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego należy powtórzyć, że podstawy zaliczenia okresu służby wojskowej do stażu pracy w szczególnych warunkach, należy poszukiwać nie tylko w przepisach normujących prawo do świadczeń, ale również – a może przede wszystkim – w przepisach normujących służbę wojskową, o czym niżej będzie mowa.
Apelant nadto cytując treść w/w uchwały Sądu Najwyższego zdawał się wskazywać na to, że dotyczy ona jedynie zasadniczej służby wojskowej odbytej do dnia 31 grudnia 1974 r. Jeżeli chodzi o tę ostatnią kwestię należało uznać, że stanowisko apelanta jest wynikiem błędnego odczytania uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 (OSNP 2014, nr 3, poz. 42). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd Najwyższy w tej uchwale nie uzależnił zaliczenia okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do stażu pracy w szczególnych warunkach od tego, żeby okres odbywania tej służby przypadał w ściśle określonych ramach czasowych. Tezę powołanej ostatnio uchwały Sądu Najwyższego, że czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywaniaart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz.U. Nr 44, poz. 220), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r., zalicza się – na warunkach wynikających z tego przepisu – do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, należy odnosić do konkretnego stanu faktycznego sprawy, w której uchwała ta została podjęta.
Szczegółowe zasady zaliczania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia zostały uregulowane w przepisach normujących służbę wojskową, tj. w przepisachustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz.U. Nr 44, poz. 220 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o powszechnym obowiązku obrony”, w brzmieniu obowiązującym w okresie odbywania tej służby oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy, w tym zwłaszcza w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 października 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. Nr 44, poz. 318 ze zm.). Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia1975 r. do dnia 31 sierpnia 1979 r., w którym to okresie zasadniczą służbę wojskową odbywał ubezpieczony, czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. Poważniejsza zmiana nastąpiła w brzmieniu tego przepisu ujętym w tekście jednolitym ustawy (Dz.U. 1979 r., Nr 18, poz. 111). Zmianie uległa również numeracja poszczególnych jednostek redakcyjnych ustawy, a także brzmienie niektórych przepisów. W ostatnio powołanym tekście jednolitym ustawy o powszechnym obowiązku obrony, art. 108 z tekstu pierwotnego ustawy uzyskał nową numerację – art. 120 oraz nowe brzmienie. W myśl art. 120 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, pracownikowi, który w ciągu 30 dni od zwolnienia z zasadniczej lub okresowej służby wojskowej podjął pracę, czas odbywania służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających zKodeksu pracyoraz przepisów szczególnych. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 (OSNP 2014, nr 3, poz. 42) zwrócił uwagę na to, że pomimo kolejnych, licznych zmian redakcyjnych ustawy o powszechnym obowiązku obrony, w dalszym ciągu obowiązywało „wliczanie” okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych. Sąd Najwyższy podkreślił, że to „wliczanie” zostało usunięte dopiero z dniem 21 października 2005 r. Taki sam pogląd został wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., I UK 544/12 (Legalis nr 733539). Uszło to uwadze apelanta. W sprawie niniejszej bezsporne było, że wnioskodawca po odbyciu zasadniczej służby wojskowej (29 kwietnia 1978 r. został zwolniony z tej służby), powrócił do pracy w tym samym zakładzie pracy ((...)Ośrodek(...)), w którym był zatrudniony przed powołaniem do odbycia zasadniczej służby wojskowej, z zachowaniem przy tym 30-dniowego terminu, o którym mowa w obowiązującym wówczas art. 106 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony.
W świetle powołanych wyżej przepisów nie może ulegać najmniejszej wątpliwości, że okres odbywania przezD. K.zasadniczej służby wojskowej od dnia(...)do dnia(...), a więc jako przypadający przed dniem 21 października 2005 r., winien być w całości zaliczony do stażu jego pracy w szczególnych warunkach. Oznacza to, że wnioskodawca spełnił wszystkie warunki prawa do rekompensaty, bliżej określone wart. 21w związku zart. 2 pkt 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1924 ze).
Trafny okazał się natomiast zarzut obrazyart. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. 2021 r.,poz. 291) w związku zart. 26 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1924 ze).
Stosownie do art. 23 ust. 1 ostatnio powołanej ustawy ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę.D. K.złożył wniosek o emeryturę i rekompensatę w dniu 15 lipca 2020 r. W związku z tym prawo do rekompensaty winno być przyznane ubezpieczonemu od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożył wniosek o rekompensatę, tj. od(...). Mając to na uwadze Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok o tyle, że ustaliłD. K.prawo do rekompensaty od dnia(...).
Z przedstawionych wyżej względów Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.(w części uwzględniającej apelację) orazart. 385 k.p.c.(w pozostałym zakresie) orzekł jak w sentencji.