Sąd Okręgowy w Warszawie
XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumenta
Sygnatura akt: XVII AmE 142/21
Data wyroku: 2022-05-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Turliński
Słowa kluczowe: Energetyczne prawo, Koncesja i taryfy
Podstawa prawna: art. 34 ust. 1 prawa energetycznego i art. 21§3 oraz art. 21§1 Ordynacji podatkowej

Sygn. aktXVII AmE 142/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 maja 2022 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentóww składzie:

Przewodniczący –

Sędzia SO Andrzej Turliński

po rozpoznaniu 31 maja 2022 r. w Warszawie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z odwołaniaE. K.iT. O.
przeciwkoPrezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o obliczenie opłaty koncesyjnej
na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 12 marca 2021 r.(...)

I
umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji,

II
oddala odwołanie,

III
zasądza solidarnie odE. K.iT. O.na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia zł) z tytułu zwrotu kosztów procesu,

IV
nakazuje pobrać odE. K.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 1000 zł (jeden tysiąc zł) z tytułu opłaty sądowej od odwołania.

Sędzia SO Andrzej Turliński
Sygn. akt XVII AmE 142/21

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 12 marca 2021 r. Nr(...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE, pozwany) na podstawieart. 34 ust. 1w związku zart. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne(Dz.U. z 2020 r. poz. 833 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 17 stycznia 2018 r,. iart. 104 k.p.a.,art. 23 ust. 3 i art. 23 ust. 1w związku zart. 2 § 2 i 3oraz na podstawieart. 115 § 1, 2 i 4w związku zart. 107 § 2 pkt 2 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) oraz§ 6 ust. 4w zw. z ust. 1 – 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz.U. z 1998 r. Nr 60 poz. 387 Dz.U. Nr 92, poz. 1049), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia opłaty koncesyjnej i określił dla(...)S.C. (NIP:(...)) dalej: przedsiębiorca, powód, coroczną opłatę należną za 2016 r., którą należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki, w terminie do dnia 31 marca 2016 r. z tytułu koncesji w zakresie: obrót paliwami ciekłymi (decyzja Prezesa URE nr(...)z dnia 10 września 2004 r.) na kwotę 1721 zł – pkt I decyzji .
W pkt II decyzji powód orzekł o solidarnej odpowiedzialności wspólników Spółki:1.E. K.–PESEL (...),
2.T. O.–PESEL (...)
(zwanych dalej wspólnikami) za:

1
za zaległą opłatę koncesyjną za 2016 r. w kwocie 1721,00 zł należną od Spółki z tytułu koncesji w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przyznanej decyzją Prezesa URE nr(...)z dnia 10 września 2004 r.,

oraz

2
za odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 682,00 zł, obliczone od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia wydania niniejszej decyzji.

Od ww. decyzji powodowie wnieśli odwołanie zaskarżając decyzję w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 6 ust. 4 w zw. z art. 1 – 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz.U. z 198 r. Nr 60, poz. 387 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w razie nie obliczenia corocznej opłaty przez przedsiębiorstwo – Prezes URE dokonuje obliczenia opłaty;

2
naruszenie przepisuart. 8 k.p.a., a takżeart. 107 k.p.a.poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez należytego wyjaśnienia i uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, a mianowicie nie wykazanie w jaki sposób Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dokonał wyliczenia przychodu za 2014 i 2015 r., a w efekcie w jaki sposób dokonał obliczenia opłaty paliwowej za 2016 r.;

3
naruszenie art. 115 § 1,2,4 w zw. z art. 107 § 2 pkt 2 i art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich zastosowanie.

Mając na uwadze powyższe powodowie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Prezesa URE na swoją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi Prezes URE wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 21 stycznia 2021 r. (k. 15 – 17 akt adm.) zostało wszczęte z urzędu wobec powoda postępowanie administracyjne w sprawie obliczenia corocznej opłaty z tytułu koncesji na obrót paliwami ciekłymi.
Opłatę tę powód zobowiązany był – zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja – obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 31 marca 2016 r. Mimo istnienia obowiązku opłata koncesyjna za 2016 r. nie została uiszczona.
Jednocześnie powód został wezwany do złożenia stosownych wyjaśnień i nadesłania dokumentów, tj. wypełnionego formularza dotyczącego wyliczenia opłaty koncesyjnej oraz potwierdzenia uiszczenia przedmiotowej opłaty na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki (k 15v. akt adm.). Ponadto powód zgodnie zart. 77 § 4 k.p.a.został poinformowany o faktach znanych Prezesowi URE z urzędu tj. o wysokości przychodów osiągniętych przez powoda z działalności w zakresie: obrót paliwami ciekłymi z 2012 r.
Prezes URE na podstawieart. 10 § 1w związku zart. 73 k.p.a.zawiadomił także powoda o zakończeniu prowadzonego postępowania i przysługującym mu prawie do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się
Przed wydaniem decyzji powód nie skorzystał w wyznaczonym terminie z przysługującego mu uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak również z prawa do złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień.
Sąd zważył co następuje.
Odwołanie nie jest uzasadnione, a zaskarżona nim decyzja oparta na wymienionych w niej przepisach w całości odpowiada prawu.
W związku z niewniesieniem opłaty koncesyjnej za 2016 r. i niezłożeniem formularza opłaty pozwany Prezes URE był uprawniony do jej ustalenia na podstawieart. 34 ust. 1 Prawa energetycznego(Pe) w drodze wydania decyzji administracyjnej. Pozwany prawidłowo zastosował w sprawie Pe w brzmieniu obowiązującym przed dniem 17 stycznia 2018 r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji wprowadzonej w art. 86 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o rynku mocy (Dz. U. z 2018 r. poz. 9), albowiem do decyzji stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa, a do tego rodzaju decyzji należy zaskarżona decyzja, należy stosować przepisy obowiązujące w chwili ukształtowania się tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego czyli przepisy obowiązujące w dniu 1 stycznia 2016 r. tj. dniu powstania zobowiązania.
W odniesieniu do zarzutu odwołania, w świetle którego przepis § 6 ust. 4 w związku z § 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa URE corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym udzielona została koncesja (Dz. U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387 z późn. zm.) - powoływanego dalej jako Rozporządzenie –nie daje podstaw do obliczenia opłaty przez ten Organ regulacyjny należało zważyć co następuje.
Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 Pe przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą coroczne opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności. Z kolei art. 34 ust. 3 stanowi, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób pobierania przez Prezesa URE opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wysokości przychodów przedsiębiorstw energetycznych osiąganych z działalności objętej koncesją, a także kosztów regulacji. Z brzmienia tych przepisów wynika, że prawodawca przewidział pobieranie opłat koncesyjnych w sytuacji, gdy nie uiszcza ich podmiot zobowiązany w ramach obowiązku nałożonego w art. 34 ust. 1 Pe. Bezpośrednią podstawę prawną do wyliczenia opłaty i sposobu jej pobrania stanowi § 6 Rozporządzenia w brzmieniu:
1. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w razie stwierdzenia, że opłata została obliczona w sposób nieprawidłowy, wzywa przedsiębiorstwo energetyczne do ponownego jej obliczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.
2. W razie niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne terminu, o którym mowa w ust. 1, lub gdy opłata ponownie została obliczona w sposób nieprawidłowy - Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dokonuje obliczenia opłaty.
3. Po dokonaniu obliczenia, o którym mowa w ust. 2, przedsiębiorstwo energetyczne wnosi niezwłocznie należną kwotę albo Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zwraca nadpłaconą kwotę.
4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio, w razie niewniesienia opłaty w terminie określonym w § 4.
Z treści § 6 ust. 4 Rozporządzenia w związku z jego § 6 ust.1-3 wynika jednoznacznie, że w razie niewniesienia opłaty w terminie określonym w § 4 Prezes URE dokonuje jej obliczenia stosując odpowiednio przepisy ust. 1-3, które dotyczą sytuacji, w której na skutek błędnego wyliczenia tej opłaty przez przedsiębiorcę zachodzi konieczność jej obliczenia przez Prezesa Urzędu.
Prezes URE zastosował odpowiednio przepisy § 6 ust. 1-3 Rozporządzenia w ten sposób, że w postanowieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego wezwał powoda (k 15v. akt adm.) do nadesłania w terminie 14 dni od doręczenia postanowienia wypełnionego formularza z prawidłowo obliczoną wysokością opłaty koncesyjnej za 2016 r., danych dotyczących przychodów osiągniętych w 2015 r. ze sprzedaży produktów (wyrobów i usług lub towarów w zakresie działalności objętej koncesją dla ustalenia przychodów stanowiących podstawę obliczenia opłaty oraz do potwierdzenia uiszczenia zaległej opłaty wraz z odsetkami od zaległości podatkowej. Z uwagi na to, że powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi (w szczególności powód nie wniósł opłaty), pozwany działając w oparciu o przepis § 6 ust. 4 wydał decyzję, w której określił dla powoda coroczną opłatę koncesyjną za 2016 r.
W świetle powyższego zarzut braku kompetencji pozwanego do obliczenia opłaty koncesyjnej okazał się bezzasadny.
W kolejnym zarzucie odwołania wskazano, że do wyliczenia opłaty koncesyjnej za 2016 r. podstawę mogły stanowić wyłącznie dane za 2015 r., którymi jednakże pozwany nie dysponował. W konsekwencji w sposób niedopuszczalny przyjął dochody powoda ze sprzedaży za 2014 i2015 r. przychody za 2013 r. powiększone o wskaźnik cen towarów i usług.
Z uwagi na brak danych niezbędnych do wyboru jednej z metod oszacowania podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 23 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, Prezes URE z powodu biernego zachowania powoda zmuszony był oszacować podstawę opodatkowania na podstawie posiadanego formularza opłaty koncesyjnej za 2014 r., uwzględniając kwotę przychodu osiągniętego przez powoda w 2013 r. oraz średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w latach 2014 i 2015 tj. odpowiednio 100% (M.P. z 2015 r. , poz. 109), 99,15 (M.P. 2016 poz. 73). Przeprowadzone oszacowanie było w ocenie Sądu niezbędne do realizacji ustawowego obowiązku Prezesa URE w zakresie ściągnięcia zaległej opłaty koncesyjnej w sytuacji, gdy powód bezprawnie jej nie uiścił ani nie podał danych do jej obliczenia. Metoda oszacowania była przejrzysta i adekwatna do posiadanych danych i pozwoliła na obliczenie kwoty najbardziej zbliżonej do rzeczywistej wartości opłaty (tak też Sąd OKiK w wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. sygn.. akt XVII AmE 52/15). Jej zastosowanie pozwoliło na wyliczenie opłaty i w istocie rzeczy zapobiegło bezkarności powoda ignorującego obowiązek jej wniesienia. W przedstawionej sytuacji zarzut powoda nie mógł być uwzględniony.
W ocenie Sądy bezzasadne były także zastrzeżenia odwołania dotyczące niedokładnego wyjaśnienia w decyzji sposobu dokonania wyliczenia przychodu powoda za 2015 r. Stosowne wyjaśnienia znajdujące się w treści uzasadnienia decyzji Sąd uznał za wystarczająco dokładne, aby powód mógł odtworzyć sposób obliczenia opłaty. Tylko dla pełnej jasności Sąd podał za pozwanym jak przebiegało to wyliczenie.
I tak w celu obliczenia opłaty przyjęto w decyzji, że:
- przychody ze sprzedaży za 2013 r. wynosiły(...)zł w zakresie objętym koncesją (zgodnie z przekazanym formularzem za 2014 r.),
- przychody ze sprzedaży za 2014 r. w zakresie objętym koncesją będą wynosić(...)zł (przychody ze sprzedaży za 2013 r. powiększone o ww. wskaźnik),
- przychody ze sprzedaży za 2015 r. w zakresie objętym koncesją będą wynosić(...)zł (przychody ze sprzedaży za 2014 r. powiększone o ww. wskaźnik).
Zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja opłata stanowi iloczyn przychodów ze sprzedaży i właściwego współczynnika opłaty (w tym przypadku(...)).
Opłata koncesyjna nie może być mniejsza niż 200 zł i większa niż 1 000 000 zł.
W odpowiedzi na analizowany zarzut odwołania pozwany w odpowiedzi na odwołanie jeszcze raz przedstawił wyliczenie opłaty. Jeśli powód się z nim nie zgadzał, powinien przeciwstawić mu w procesie własne wyliczenie, czego jednakże nie uczynił.
Obok już przedstawionych przepisów niezbędnie dla rozstrzygnięcia sprawy były użyte w rozważaniach Prezesa Urzędu przepisy Ordynacji podatkowej – ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 – z późn. zm.).
Opłata koncesyjna jest bowiem opłatą, o której mowa w art. 2 § 2 Ordynacji. Według tego przepisu, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione § 1 pkt 1 organy. Organom tym przysługują uprawnienia organów podatkowych z mocy art. 2 § 3 Ordynacji. Dlatego do określenia i obliczenia omawianej opłaty koncesyjnej zasadne było zastosowanie (w zakresie nieuregulowanym przepisami lex specialis- tj. Pe i Rozporządzenia), także przepisów działu III Ordynacji, w tym jej art. 21 § 3, które stanowią również podstawę prawną dla wydania zaskarżonej decyzji.
Ogólne zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określają przepisy art. 107 – 109 Ordynacji. Stosownie do treści art. 107 § 1 Ordynacji w przypadkach i w zakresie przewidzianych, w rozdziale 15 Ordynacji –„Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich” za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie.
Stosownie do art. 107 § 2 Ordynacji, o ile szczególne przepisy tego rozdziału nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za:

1
podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2
odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3
niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek;

4
koszty postępowania egzekucyjnego.

W art. 108 § 1 Ordynacji określono, że o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.
Z kolei w art. 115 § 4 Ordynacji, ustawodawca określił, że orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W tym przypadku określenie wysokości zobowiązań podatkowych spółki, orzeczenie o odpowiedzialności płatnika (inkasenta), zwrocie zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług lub określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę następuje w decyzji, o której mowa w art. 108 § 1 Ordynacji. Zgodnie z art. 115 § 5 Ordynacji jej przepis art. 115 § 4 ma zastosowanie również w przypadku rozwiązania spółki.
Ponadto organ ustalił, a powód nie zaprzeczył, że, jego zaległość w opłacie koncesyjnej powstała w okresie, w którym wspólnikami spółki cywilnej byli adresaci decyzjiE. K.iT. O..
Biorąc pod uwagę ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz wskazane i przytoczone powyżej przepisy, Prezes URE słusznie przyjął, że spełnione zostały przesłanki z art. 115 § 1 – 4 Ordynacji, do przypisania solidarnej odpowiedzialności wspólnikom jako wspólnikom tej spółki – za zaległości podatkowe spółki (opłata koncesyjna) i wynikające z tych zaległości podatkowych odsetki za zwłokę naliczone od dnia upływu terminu płatności opłat koncesyjnych do dnia wydania decyzji. Za prawidłowością takiego postępowania przemawia m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r. FSK 2232/04 , w którym Sąd stwierdza, że „jeżeli były wspólnik odpowiada za zaległość podatkową powstałą w okresie, gdy był wspólnikiem, to tym samym odpowiada za związane z nią odsetki za zwłokę. Obowiązek zapłaty odsetek związany jest bowiem z istnieniem zaległości. Skoro ciąży na nim (jako osobie trzeciej odpowiedzialnej za cudze zobowiązanie podatkowe) obowiązek zapłaty zaległości podatkowej i to także wtedy, gdy jest byłym wspólnikiem, to tym samym ciąży na nim obowiązek zapłaty odsetek jako należności ubocznej, związanej z tym zobowiązaniem podatkowym, i to również za okres, kiedy nie pozostaje on w spółce.”
Wbrew twierdzeniu odwołania nie jest też tak, że decyzja o solidarnej odpowiedzialności dłużników – wspólników spółki cywilnej może zapaść dopiero po przeprowadzeniu nieskutecznej egzekucji z majątku zgromadzonego w tego rodzaju spółce, co jak stwierdził powód nie miało w sprawie miejsca. W przypadku wspólników spółki cywilnej egzekucja może być kierowana od razu do majątku jej wspólników co wynika z art. 107 § 2 Ordynacji. Podobnie tę kwestię unormowano w przepisach prawa cywilnego. Z mocyart.864 k.c.za zobowiązania spółki cywilnej wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie. Wedługart. 366 k.c.solidarność dłużników polega na tym, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenie od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Natomiast wedługart. 778 k.p.c.do egzekucji ze wspólnego majątku wspólników spółki cywilnej konieczny jest tytuł egzekucyjny wydany przeciwko wszystkim wspólnikom. Jak z tego wynika w postępowaniu cywilnym egzekucja z majątku spółki cywilnej jest wręcz niemożliwa, jeżeli tytuł egzekucyjny (np. wyrok) nie obejmuje wszystkich jej wspólników.
W świetle przedstawionych rozważań nie potwierdził się zarzut zastosowania w sprawie podanych w odwołaniu przepisów Ordynacji, ani zarzut ustalenia w zaskarżonej decyzji solidarnej odpowiedzialności jej wspólników.
W tym stanie rzeczy odwołanie podlegało oddaleniu w oparciu o przepisart. 479(53) § 1 k.p.c., gdyż nie było podstaw do jego uwzględnienia.
Postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zostało umorzone na podstawieart. 355 k.p.c., gdyż wydanie w tym przedmiocie postanowienia stało się niedopuszczalne z uwagi na rozstrzygnięcie merytoryczne tego wniosku postanowieniem z dnia 27 maja 2022 r. tutejszego Sądu sygn. akt XVII Amz 44/21.
O kosztach procesu, który wygrał pozwany orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawieart. 98 i 99 k.p.c.oraz § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Opłatę sądową od odwołania pobrano od przegrywającego procesE. K., który, inaczej niż drugi powód, nie został zwolniony od ponoszenia w sprawie kosztów sądowych –art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 755 – z późn. zm.).
Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawieart. 148(1) k.p.c.
SSO Andrzej Turliński