Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 81/22
Data wyroku: 2022-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 81/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

4

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego wP.z dnia(...)r., sygn.(...)

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

Apelacja  Apelacja obrońcy oskarżonegoH. S. (1)
             , adwokatJ. K.:
Naruszenie prawa procesowegoart. 7 k.p.k.,poprzez dowolną ocenę dowodów:

a
zeznań(...)Z.– poprzez bezpodstawne uznanie jej zeznań za wiarygodne w zakresie, w jakim odnosiła się do udzielenia korzyści majątkowej przez oskarżonegoA. Ż. (1), pomimo że nie była ona naocznym świadkiem wręczania jakiejkolwiek korzyści ani przez oskarżonego, ani przez jego doradcę podatkowego, tj.:

- nie widziała momentu przekazania korzyści przez oskarżonego,
- nie była jej znana zawartość żółto-brązowej koperty, ani folderów, a jedynie oceniła stan emocjonalnyA. Ż. (1),
- pozostawała w afekcie zarówno co doA. Ż. (1), jak i oskarżonegoS.– z uwagi na jej bliskie relacje z ww.;

b
zeznań świadkaM. J.– poprzez bezpodstawne uznanie jego zeznań za wiarygodne w zakresie, w jakim odnosił się do udzielenia korzyści majątkowej przez oskarżonegoA. Ż. (1), pomimo że:

- Sąd I instancji ustalił jednocześnie, że świadek miał motyw do bezpodstawnego pomawiania oskarżonego, co skutkowało uznaniem jego zeznań za niewiarygodne w pozostałym zakresie,
- zeznaniaE. Z.nie pokrywały się z wersją przedstawioną przezM. J., w szczególności ww. nie była obecna w czasie żadnego spotkania, na którym wręczenie korzyści byłoby omawiane lub uzgadniane;

c
zeznań świadkaA. Ż. (1)– poprzez bezpodstawne uznanie jego zeznań za wiarygodne w zakresie, w jakim odnosił się do udzielenia korzyści majątkowej przez oskarżonego, pomimo że:

- świadek nie wiedział, co znajduje się w brązowej kopercie z folderami, a następnie zwrócił tę kopertę oskarżonemu, a ponownie otrzymał ją w ramach podziękowania odM. J.,
- świadek w toku postepowania przygotowawczego uzyskał informację o spędzeniu nocy przezE. Z.zH. S. (1), aM. J.miał motyw do pomawiania oskarżonego;

d

    dokumentu – postanowieniaProkuratury Okręgowej wP.z dnia(...)

    umarzającego postępowaniekarne w stosunku doA. Ż. (1)na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, w zakresie zdarzenia mającego polegać na tym, że w dniu(...)r. wW., pełniąc funkcję publiczną w Ministerstwie Finansów, przekroczył swoje uprawnienia w toku rozpatrywania sprawy podatkowej – poprzez przyjęcie na podstawie tego dokumentu, ze świadekŻ.przyjął korzyść majątkowa od oskarżonego, pomimo że wina świadka nie została stwierdzona żadnym prawomocnym orzeczeniem.

Naruszenie prawa procesowegoart. 5 § 2 k.p.k.,poprzez nieuwzględnienie faktu, że zeznania świadkówE. Z.iA. Ż. (1)nie wyjaśniają wszystkich wątpliwości co do udzielenia korzyści majątkowej przez oskarżonegoA. Ż. (1), jako że:
-świadekE. Z.nie była naocznym świadkiem żadnego zdarzenia korupcyjnego, ani nie miała o nim wiedzy,
-świadekA. Ż. (1)nie znał zawartości wręczonej mu koperty i za pierwszym razem kopertę tę zwrócił oskarżonemu.
Błąd w ustaleniach faktycznych– w następstwie wadliwej oceny dowodów, tj. dokonanej z naruszeniem procedury, opisanym powyżej w pkt 1 i 2 – polegający na błędnym ustaleniu faktu przekazania przez oskarżonego korzyści majątkowejA. Ż. (1).
Błąd w ustaleniach faktycznych– poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że czyn przypisany oskarżonemu cechuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości, podczas gdy uwzględnienie wszystkich okoliczności wynikających zart. 115 § 2 k.k.i nadanie im właściwego znaczenia winno skutkować uznaniem, że czyn oskarżonego – nawet przy założeniu, że zgodził się lub wiedział o finansowym podziękowaniu wręczonymA. Ż. (1)za wydanie decyzji – totempore criminisbyła ona zgodna z prawem i ostateczna, co cechuje niższy stopień społecznej szkodliwości czynu.
Obraza prawa materialnego –art. 229 § 1 k.k.– poprzez wadliwe uznanie, że oskarżony wręczyłA. Ż. (1)korzyść majątkową „w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej”, podczas gdy:
-A. Ż. (1)nie miał upoważnienia do stwierdzenia nieważności postępowania egzekucyjnego, a jego kompetencja w zakresie pisemnych stanowisk w sprawach podatkowych nie dotyczyła sprawy oskarżonego,
- oskarżonytempore criminisnie miał powodu udzielaniaŻ.korzyści majątkowej, gdyż był przekonany o legalności swoich rozliczeń podatkowych – o czym zapewniał go doradcza podatkowyM. J..
Ewentualny – rażąca niewspółmierność kary1 roku i 3 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności – podczas gdy postawa procesowa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste, przebieg przypisanego mu czynu, motywacja oskarżonego i dynamika zdarzeń oraz stan rodzinny i majątkowy oskarżonego i jego wiek (ponad 73 lata), jak również przewlekłe i poważne schorzenia, przemawiają za orzeczeniem wobec niego kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Apelacja obrońcy oskarżonejE. N.
             , adwokatJ. K., zastępowanej przez pełnomocniczkę subsytucyjną, adwokatK. M. (1):
Naruszenie prawa procesowegoart. 410 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.w zw. zart. 92 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.oraz art. 6 Konwencjio Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez:

a
dowolną ocenę i pominięcie dowodówz zeznań świadkówJ. O.,M. H.,T. B.oraz wyjaśnień oskarżonegoH. S. (1), które ekskulpowały oskarżoną od zarzuconych jej czynów;

b
dowolną ocenę i oparcie sięna niekorzystnym dla oskarżonej dowodzie z zeznań świadkaR. N.i danie mu wiary, w szczególności w zakresie rozmowy z oskarżoną przed sporządzeniem oświadczenia z dnia 25 maja 2004 r.;

c
uznanie za
    pozorne czynności sprzedaży pojazdu przezB. T.
wówczas, gdy kontrole zarówno(...), jak i(...), przeprowadzane zarówno wF., jak iB. T., nie wykazały jakichkolwiek nieprawidłowości, a w konsekwencji – wystąpienie wbrew wynikom ww. kontroli oraz uznanie faktury dnia(...)r. za nierzetelną z uwagi na wcześniejsze wystawienie faktury z dnia(...)r., dotyczącej tego samego pojazdu;

d
uznaniewyjaśnień oskarżonejE. N.za niewiarygodne, pomimo że były logiczne i przekonywujące.

Błąd w ustaleniach faktycznych– w następstwie wadliwej oceny dowodów, tj. dokonanej z naruszeniem procedury, opisanym powyżej w pkt 1 – polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżonaE. N.dopuściła się zarzucanego jej czynu, w tym:

a
zataiła wszelkie okoliczności związane z nabyciem, a także sprzedażą i procesami płatności za sporny pojazd, pomimo że reprezentantami beneficjenta w rozmowach z(...)były trzy inne jeszcze osoby, o których zakresach działań oskarżona nie wiedziała i nie miała interesu by je zatajać;

b
poinformowała w trakcie rozmowy telefonicznejR. N., że przyczyną zarejestrowania podwozia naF.była konieczność przetransportowania go doH.celem wykonania zabudowy, aB. T.nie mogła zarejestrować pojazdu wP.– podczas gdyR. N.w rozmowie z oskarżoną wskazał, że rejestracja pojazdu była konieczna, aby mógł on wyjechać za granicę.

Ewentualny – obraza prawa materialnego:

a
art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.– poprzez wadliwe uznanie, że działanie oskarżonejE. N.wypełniły znamiona opisane w ww. przepisach oraz poprzez przyjęcie, że przepisart. 286 § 1 k.k.pozostaje w zbiegu kumulatywnym z przepisemart. 297 § 1 k.k., w sytuacji gdy drugi z powołanych przepisów zawiera znamię kwalifikujące względem pierwszego, określającego znamię podstawowe czynu, a tym samym nie może pozostawać w zbiegu kumulatywnym;

b
art. 297 § 3 k.k.– poprzez jego niezastosowanie, przy błędnej interpretacji, że zwrot nienależnej kwoty pomocy finansowej w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał znaczenia dla odpowiedzialności karnej oskarżonej;

c
art. 295 § 1 k.k.– poprzez jego niezastosowanie, pomimo że z materiału dowodowego wynikało, że szkoda została dobrowolnie naprawiona.

Rażąca niewspółmierność kary– poprzez jej ukształtowanie bez uwzględnienia dotychczasowej niekaralności oskarżonej, a także dowodów, które wskazują, że oskarżona zarzuconego jej czynu nie popełniła, a których uwzględnienie winno skutkować jej uniewinnieniem.

Apelacja obrońcy oskarżonejE. N.
             , adwokataE. T.:
Naruszenie prawa procesowegoart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. z art. 6 Konwencjio Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. zart. 424 § 1 i 2 k.p.k., poprzez:

a
dowolną ocenę i pominięcie dowodówkorzystnych dla oskarżonej;

b
uznanie za wiarygodny niekorzystnego dla oskarżonej dowodu zzeznań świadkaR. N.w zakresie rozmowy z oskarżoną przed sporządzeniem oświadczenia z dnia(...)r.;

c
uznanie faktury z dnia(...)r.
    za nierzetelnąz uwagi na wcześniejsze wystawienie faktury z dnia(...)r., dotyczącej tego samego pojazdu, pomimo że działanie takie było zgodne z prawem;

d
uznanie zapozorne czynności sprzedaży pojazdu przezB. T., wbrew wynikom kontroli(...).

Błąd w ustaleniach faktycznych– polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżonaE. N.:

a
dopuściła się zarzucanego jej czynu w związku z bezpośrednim zamiarem wprowadzenia w błąd(...)oraz doprowadzenia Agencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, pomimo że nie pozwala na to ujawniony w sprawie materiał dowodowy;

b
przedkładała(...)nieprawdziwe i nierzetelne oświadczenia na piśmie i miały one istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia finansowego – dotacji w rozumieniuart. 297 § 1 k.k.

Apelacja prokuratora co do oskarżonegoH. S. (1)(na niekorzyść):

Naruszenie prawa procesowegoart. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, w tym:

a
uznaniezeznań świadkaM. J.za niewiarygodne, pomimo że były konsekwentne na przestrzeni lat procesu, pełne, szczere, obszerne i prawdziwe, a ocenione z uwzględnieniem częściowo zeznań świadkaS. M.oraz dokumentacją sprawy podatkowej – wskazywały, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa, polegającego na poleceniuM. J.przekazania w jego imieniuS. M.korzyści majątkowej w kwocie 10 000 zł za wydanie korzystnej decyzji podatkowej;

b
uznanie, że zachowania oskarżonego polegające na zapraszaniu i goszczeniuA. Ż. (2)nie wykraczało poza ramy dopuszczalnego zwyczaju, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy wskazywał, że zachowanie takie było korumpowaniem wymienionego, jako osoby pełniącej funkcję publiczną, w związku z rozpatrywaniem spraw podatkowych;

c
dowolną ocenę
    zeznań świadkaR. N.
, złożonych w dniu(...)r., potwierdzonych na rozprawie w dniu(...)r., z których wynikało, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona czynu zarzuconego w pkt XXI aktu oskarżenia.

Błąd w ustaleniach faktycznych– w następstwie wadliwej oceny dowodów, tj. dokonanej z naruszeniem procedury, opisanym powyżej w pkt 1 – polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżonyH. S. (2)nie dopuścił się czynów zarzucanych mu w pkt V, VIII i XXI aktu oskarżenia.

Apelacja prokuratora co do oskarżonejE. N.(na niekorzyść, co do kary):

Błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, w którym nawet najniższa kara przewidziana za przypisane oskarżonej przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa, podczas gdy z materiału dowodowego, w tym wyjaśnień samej oskarżonej, wynika, że przypadek taki nie zachodzi, a prawidłowe uwzględnienie dyrektyw wymiaru kary, ujętych wart. 53 k.k., w tym stopień winy i zdeterminowania oskarżonej, nakazywały przyjąć, że w sprawie zachodziły okoliczności obciążające, powodujące, że kara nadzwyczajnie złagodzona jest karą rażąco niewspółmiernie łagodną i niesprawiedliwą.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1 a)-d)
Zarzut ten, pomimo zakwalifikowania go przez apelującą jako naruszenia procedury, stanowił w istocie polemikę z przyjętą przez Sąd I instancji wersją zdarzenia, będącego przedmiotem osądu. Apelująca bowiem nie tylko zdawała się ignorować istnienie dowodów sprawstwa i winy oskarżonego, ale kwestionowała sądową ocenę dowodów – w tym wypadku z zeznań świadkówE. Z.,M. J.iA. Ż. (1)– nie wskazującde factokonkretnych uchybień w procedowaniu Sądu, a ograniczając się do zarzucenia naruszenia generalnej zasady procesowej, ujętej wart. 7 k.p.k.Tymczasem wykazanie naruszenia generalnych zasad procesowych, w tym ujętej wart. 7 k.p.k., wymaga uprzedniego dowiedzenia, że Sąd uchybił konkretnym (szczegółowym) regułom procedowania, w tym np. wymogowi oparcia ustaleń na całości materiału dowodowego wprowadzonego do procesu, czy konieczności oceny poszczególnych dowodów z poszanowaniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, czy logiki. Bez uprzedniego wykazania takich skonkretyzowanych błędów proceduralnych Sądu, zarzucenie naruszenia generalnych zasad procesowych pozostaje gołosłownym twierdzeniem apelującego, podobnie – jak niewykazanie jakiegokolwiek naruszenia procedury, czyni dowolnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Tymczasem w przypadku omawianego zarzutu, opartego na tezie, jakoby Sąd I instancji dowolnie ocenił lub pominął dany dowód, jedynymde factouzasadnieniem owej tezy było zaproponowanie przez apelującą odmiennej oceny tego dowodu oraz sformułowanie przez nią wątpliwości co do faktów i ich interpretacji.
Wbrew zatem stanowisku apelującej obrońcy oskarżonegoH. S. (1), dokonana przez Sąd I instancji ocena zeznań świadkówE. Z.,M. J.iA. Ż. (1)–vide: cześć 1.1.2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 135-139 – była w pełni prawidłowa. Jak wspomniano powyżej, obrońca nie wykazała wadliwości w zakresie sądowej oceny ww. dowodów, w szczególności nie wskazała nawetżadnych skonkretyzowanych naruszeń procedury, których dopuścić miałby się Sąd I instancji przy ocenie tych dowodów, a jej argumentacja sprowadzała się doprezentacji własnej oceny zeznańww. świadków. Ocena ta – w przeciwieństwie do sądowej – była dowolna.
Za forsowaną przez apelującą tezą o niewiarygodności zeznań świadkaJ.w zakresie, w jakim obciążał oskarżonego co do czynu z pkt VII aktu oskarżenia, nie mogło zasadnie przemawiać to, że zeznania wymienionego świadka w innej części – tj. co do czynu korupcyjnego z pkt V aktu oskarżenia – zostały przez Sąd I instancji uznane za niewiarygodne, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego w pkt 1 zaskarżonego wyroku o sygn.(...). W tamtym bowiem zakresie, zeznania świadkaJ.były jedynym dowodem winy oskarżonego, zaś w odniesieniu do czynu z pkt VII aktu oskarżenia (objętego skazaniem z pkt 2 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku)zeznania świadkaJ.zostały potwierdzone dowodem z zeznańE. Z.iA. Ż. (1).
W tym kontekście, nieuprawnione było stanowisko apelacji, jakoby fakt, żeM. J.miał motyw do pomawiania oskarżonego (wynikający m.in. z niekorzystnego dla świadka potoczenia się losów jego współpracy zH. S. (1)), rzutował negatywnie na wiarygodność całości zeznań tego świadka. Nie sposób przyjąć bowiem, jakoby świadekJ.wymyślił nieprawdziwą historię o przekazaniu przezH. S. (1)koperty z pieniędzmiA. Ż. (1), skoro ten ostatni, jak również świadekE. Z.niezależnie od relacji procesowej świadkaJ., potwierdzili tę samą okoliczność.
Z kolei na niewiarygodność zeznańświadkaE. Z., w zakresie w jakim podawała okoliczności obciążające oskarżonegoS., nie mogła wskazywać podkreślana w apelacji okoliczność, że świadek ta nie widziała momentu wręczenia kopertyA. Ż. (1)przezH. S. (1). Jak trafnie wskazał bowiem Sąd I instancji, świadekZ.była obecna w sierpniu 2001 r. podczas wizyty wŚ., gdzie przyjechała wraz zA. Ż. (1)(z którym pozostawała wówczas w nieformalnym związku) na zaproszenie oskarżonego iobserwowała zachowanieA. Ż. (1)bezpośrednio po jego rozmowie z oskarżonym, w tym podkreślała fakt, że ww. był wówczas wyraźnie podekscytowany. Okoliczności zaobserwowane i opisane przez świadkaZ.potwierdzały zatem w sposób racjonalny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego fakt wręczeniaA. Ż. (1)przezH. S. (1)pieniędzy w celu korupcyjnym.
Apelująca obrońca nie wyjaśniła również przekonująco, w jaki sposób fakt pozostawała świadkaZ.w afekcie zarówno co doA. Ż. (1), jak i oskarżonegoS., miałby wpływać na wiarygodność jej zeznań. Abstrahując nawet od pewnej dowolności twierdzeń obrony, co do owego „afektu”, zauważyć należało, że z faktu istnienia prywatnych i emocjonalnych relacji świadkaZ.zA. Ż. (1)i oskarżonymH. S. (1), nie wynikał w sposób racjonalny wniosek o składaniu przezE. Z.fałszywych zeznani w niniejszym postepowaniu.
Wbrew stanowisku apelującej, Sąd I instancji prawidłowo ocenił teżzeznania świadkaA. Ż. (1)(który to świadek zmarł w toku postępowania przed Sądem I instancji). Przede wszystkim świadek ten – co trafnie uwzględnił Sąd I instancji) konsekwentnieprzyznawał i opisywał zdarzeniapotwierdzające fakt wręczenia mu łapówki przez oskarżonegoS.. Świadek ten opisał zatem wręczenie mu przezH. S. (1)koperty z pieniędzmi w nieustalonej kwocie (świadek oddał kopertę nie sprawdzając jej zawartości, ale z kontekstu sytuacyjnego, w tym „wciskania” koperty świadkowi z wyraźną informacją, że oskarżony chciałby, aby jego sprawa podatkowa byłą pozytywne załatwiona, wynikało jednoznacznie, że był to przypadek korupcji; nadto po oddaniu przez świadka koperty oskarżonemuS.za pośrednictwemM. J., tej ostatni widział, jak oskarżony wyjmuje z koperty pieniądze). Nadto świadek zrelacjonował wręczenie mu przezM. J.w imieniuH. S. (1)gotówki w kwocie 50 000 zł z podziękowaniem za wydanie decyzji z dnia(...)r.
ŚwiadekŻ.przyznał się zatem do przyjęcia korzyści majątkowej od oskarżonegoH. S. (1), a faktu tego nie zmienia podkreślana przez apelującą okoliczność, żeA. Ż. (1)nie został nigdy skazany za przyjęcie łapówki. Nie sposób doszukać się również racjonalnych przyczyn – w szczególności nie podaje ich apelująca obrońca – dla których świadekŻ.miałby przyznawać niekorzystny dla siebie fakt wzięcia łapówki odH. S. (1), w sytuacji gdyby nie było to prawdą. Takim racjonalnym powodem nie była z całą pewnością naprowadzona w apelacji okoliczność o uzyskaniu przez świadkaŻ., w toku postepowania przygotowawczego, informacji o spędzeniu nocy przezE. Z.zH. S. (1). Oparta o tę okoliczność narracja apelującej – jakoby świadekŻ., kierowany resentymentem do oskarżonegoS., miał wymyślić opowieść o wręczeniu mu przez oskarżonego koperty z pieniędzmi – raziła wręcz swoją dowolnością.
Biorąc zaś pod uwagę przedstawione powyżej uwagi, z których wynikało, że zeznania świadkówE. Z.,M. J.iA. Ż. (1)– w zakresie opisu zdarzeń składających się na zarzut z pkt VII aktu oskarżenia – wzajemnie się potwierdzały i uzupełniały, jako oczywiście bezzasadne jawiło się stanowisko apelacji, jakoby zeznaniaE. Z.nie pokrywały się z wersją przedstawioną przezM. J..
Wbrew przekonaniu apelującej, Sąd I instancji nie pominął także dowodu z

    postanowieniaProkuratury Okręgowej wP.z dnia(...),

    umarzającego postępowaniekarne w stosunku doA. Ż. (1). Jak jednoznacznie wynika z treści uzasadniania zaskrzonego wyroku, Sąd I instancji dowód ten uwzględnił jako podstawę czynionych ustaleń faktycznych (

    vide: str. 50 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), przyjmując, że

    „w ocenie prokuratora brak był dostatecznych dowodów do przyjęcia umyślności działaniaA. Ż. (1), albowiem zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego (którego dotyczyło postanowienie z dnia(...)) było „kwestią trudną, niejednoznaczną, rozstrzyganą po raz pierwszy przez Ministerstwo Finansów, zaś przepis art.70§2pkt2 Ustawy ordynacja podatkowa budził wiele wątpliwości”.Sąd I instancji, zgodnie z

    zasadą samodzielności jurysdykcyjnej(art. 8 § 1 k.p.k.) mógł jednak zasadnie przyjąć, że zachowania oskarżonego wskazywały na działaniem z zamiarem korupcji.
Ad. 2
Niezasadne okazało się także wytknięcie przez obrońcę nieprawidłowości w zakresie stosowania regułyin dubio pro reo, ujętej wart. 5 § 2 k.p.k.Wbrew stanowisku wyrażonemu w omawianym zarzucie, w ocenianej sprawie, w szczególności w zakresie ustaleń w przedmiocie wręczenia koperty z pieniędzmi przez oskarżonegoS.świadkowiŻ., nie wystąpiła potrzeba zastosowania wskazanej zasady zart. 5 § 2 k.p.k.Postępowanie dowodowe dostarczyło bowiem w tym zakresie wystarczających podstaw faktycznych dla potwierdzenia okoliczności czynu oskarżonego, pozwalających przypisać mu ów czyn i to w kształcie przyjętym w zaskarżonym wyroku. W zakresie owych okoliczności nie wystąpiły w ogóle wątpliwości co do faktów.
Mając do dyspozycji omówione powyżej, wzajemnie się potwierdzające i uzupełniające zeznania świadkówE. Z.,M. J.iA. Ż. (1), Sąd I instancjidysponował wystarczającym materiałem dowodowym potwierdzającym sprawstwo i winę oskarżonegow zakresie czynu z pkt VII aktu oskarżenia. W sprawie nie istniały zatem obiektywnie wątpliwości, co do faktów, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Wątpliwości takie nie istniały zatem w sprawie obiektywnie, ale sformułowane zostały wyłącznie w stanowisku obrońcy, która zdawała się nie dostrzegać, że wynik przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego nie pozostawiał na nie miejsca i był jednoznaczny.
Ad. 3
Stanowisko wyrażone w apelacji obrońcy oskarżonegoH. S. (1), w zakresiezarzutu błędu w ustaleniach faktycznychjawiło się jako oczywiście nietrafne.
Warunkiem koniecznym wykazania błędów w ustaleniach faktycznych, jest bowiem uprzednie dowiedzenie, że Sąd I instancji ustalając fakty, naruszył konkretne zasady procesowe. Błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem wynikać wyłącznie z wątpliwości strony, czy też z przyjęcia przez nią odmiennej oceny i wersji zdarzeń, ale musi mieć konkretną przyczynę, a przyczyną taką jest właśnie naruszenie reguł procedowania, w tym np. pominięcie przez sąd niektórych dowodów, albo przeciwnie – oparcie się na dowodach niewprowadzonych do procesu, czy też w końcu dokonanie tychże dowodów wadliwej oceny – to jest odbywającej się z przekroczeniem granice swobodnej ich oceny, a zatem np. obrażającej zasady logicznego rozumowania, zasady wiedzy, czy doświadczenia życiowego. Jednakże apelująca obrońca oskarżonego – jak wskazano powyżej – nie zdołała skutecznie wykazać konkretnych uchybień procesowych Sądu I instancji. Tym samym nie mogła ona też skutecznie wytykać Sądowi I instancji błędów w ustaleniach poszczególnych, wymienionych w apelacji, a omówionych powyżej okoliczności. Skoro bowiem – jak wskazano powyżej – podnoszone w apelacji, a konkurencyjne względem ustaleń Sądu I instancji, twierdzenia co do faktów nie znajdowały oparcia w prawidłowo ocenionym materiale dowodowy, musiały być uznane za niewiarygodne i służące wyłącznie realizacji przyjętej linii obrony oskarżonego.
Apelująca nie mogła zatem zasadnie wywodzić, jakoby oskarżonyH. S. (1)nie dopuścił się przypisanych mu zachowań polegających na wręczeniuA. Ż. (1)pieniędzy w celach korupcyjnych – skoro jego sprawstwo i zawinienie wynikały w sposób jednoznaczny z omówionych powyżej, a prawidłowo ocenionych przez Sąd I instancji dowodów z zeznań świadkówE. Z.,M. J.iA. Ż. (1).
Ad. 4
Niezasadny był pogląd apelującej, jakobyspołeczna szkodliwość czynuprzypisanego oskarżonemu była niższa z uwagi na to, że finansowe podziękowanie wręczonymA. Ż. (1)za wydanie decyzji – nastąpiło w czasie, gdy była ona zgodna z prawem i ostateczna.
Zgodnie zart. 115 § 2 k.k., przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Nie sposób przyjąć zaś by ustalone działania oskarżonego, w tym działanie w warunkach z góry powziętego zamiaru, w związku z pozytywnym rozpatrzeniem jego sprawy podatkowej – sam będąc osobą pełniącą wysoką funkcję publiczną – dwukrotnie udzielił osobie pełniącej funkcję publiczną korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 50 000 zł, było szkodliwe społecznie w stopniu znikomym.
Przy czym przeświadczenie oskarżonego o prawidłowości jego działań jako podatnika (będących przedmiotem sprawy podatkowej) nie miało znaczenia dla bytu przypisanego mu przestępstwa zart. 229 § 1 k.k.– bowiem zachowanie oskarżonego oceniane byłow granicach jego zamiaru, ten zaś obejmował wręczenie urzędnikowi pieniędzy po to, by uzyskać korzystną dla siebie decyzję podatkową.
Nadto w toku kontroli następczej prowadzonej w Ministerstwie Finansów w roku(...)stwierdzono, że postepowanie, w którym wydano decyzję z(...)r., przeprowadzone zostało bez należytej staranności; przy czym wskazano, żeA. Ż. (1), jako dyrektor Departamentu(...)Ministerstwa Finansów nie dołożył należytej staranności, bowiem nie podjął działań mających na celu wyjaśnienie rozbieżności w opiniach dotyczących sytuacji podatnika.
Ad. 5
Oczywiście bezzasadny okazał się, zarzutnaruszenia prawa materialnegoart. 229 § 1 k.k.Postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało bowiem, że objęte zarzutem zachowania oskarżonego wypełniały ustawowe znamiona przypisanego mu przestępstwa, jednocześnie zaś brak było podstaw faktycznych wskazujących na to, jakoby oskarżony wręczającA. Ż. (1)korzyść majątkową nie działał z zamiarem skorumpowania go.
Wbrew stanowisku apelującej, w ocenianym przypadku doszło też do realizacji ustawowego znamienia czynu zart. 229 § 1 k.k.w postaci działania oskarżonego przy wręczeniuA. Ż. (1)korzyści majątkowej „w związku z pełnieniem przez niego [A. Ż. (1)] funkcji publicznej”. Oczywiście bezzasadne było stanowisko apelującej, jakobyA. Ż. (1)nie miał kompetencji do podejmowania urzędowych działań w sprawie podatkowej oskarżonego – skoro był on dyrektorem Departamentu Systemu(...)Ministerstwa Finansów i jako ten organ właśniewydał postanowienie z dnia(...)dotyczące oceny kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, które skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości podatkowych.
Na marginesie powyższych uwag dodać należało, że samo zakwalifikowanie podniesionych w apelacji zarzutów cechował brak logiki. Apelująca podniósł bowiem zarówno zarzut błędnego ustalenia faktów – jak i wspomnianą obrazę prawa materialnego. Tymczasem ten ostatni zarzut może być zasadnie zgłaszany wyłącznie w sytuacji, gdy apelująca nie kwestionuje ustaleń faktycznych sądu, ale dąży do wykazania, że sąd pomimo prawidłowego ustalenia faktów dokonał wadliwej subsumpcji, to jest do prawidłowo ustalonych faktów zastosował nieadekwatne przepisy prawa materialnego. Tym samym, kwestionując ustalone przez Sąd I instancji okoliczności faktyczne, apelująca nie mogła w zgodzie z zasadami logiki podważać dokonanego przez ten Sąd aktu subsumpcji. W istocie dążyła ona bowiem do wykazania, że objęte zarzutem zdarzenie zawierało inne okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, niż ustalił Sąd I instancji, mające wskazywać, jakoby oskarżony nie działał z zamiarem skorumpowania urzędnika, a tan ostatni nie posiadał kompetencji do załatwienia sprawy oskarżonego.
Wskazany alogiczny sposób zakwalifikowania przez apelującą zgłoszonych w apelacji zarzutów potwierdzał zatem ich polemiczny – względem ustalonej przez Sąd wersji zdarzenia – charakter.
Ad. 6
Niezasadny okazał się takżezarzut ewentualny rażącej surowości kary1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wobec oskarżonegoH. S. (1). Sąd I instancji – wbrew stanowisku apelującej – należycie uwzględnił wszystkie okoliczności mające znacznie dla jej wymiaru, prawidłowo ustalając i trafnie oceniając zarówno te o charakterze łagodzącym, jak i obostrzającym (vide: część 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 221 i nast.). Wśród tych pierwszych należycie (i zgodnie z intencją apelującej) uwzględniono zatem takie okoliczności, jak uprzednia niekaralność oskarżonego, jego podeszły (w chwili wyrokowania) wiek, prowadzenie działalności charytatywnej. Brak było jednakże podstaw do tego, by okolicznościom tym nadawać dalej idącą wymowę łagodzącą.
W przypadku oskarżonegoH. S. (1)nie sposób też pominąć nagromadzenia istotnych – i prawidłowo ustalonych przez Sąd I instancji – okoliczności obciążających. Przede wszystkim oskarżonyH. S. (1)wręczając łapówkęA. Ż. (1), pełniącemu wysokie stanowisko w organie administracji rządowej, działał z ogromnym tupetem i rażącym wręcz lekceważeniem reguł porządku prawnego, uczciwości i dobrych obyczajów, jak również z naruszeniem standardów, które winny być zachowane zarówno w działalności biznesowej, jak i administracyjnej. Co więcej, oskarżony w chwili przypisanego mu czynu sam pełnił wysokie stanowisko publiczne, jako że był wówczas senatorem RP. Tym bardziej zatem jago korupcyjne zachowania względem urzędnika administracji rządowej, zasługiwały na negatywną ocenę, jako przejaw jawnego naruszenia standardów, które winny być zachowane na styku świata biznesu i polityki oraz rażącego sprzeniewierzenia się wymogom uczciwości, które rządzić winny obrotem prawnym, a których przestrzegania z cała stanowczością oczekiwać należało od senatora(...).
Nie sposób nie zauważyć również i tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w szczególności wobec wspomnianego rażącego naruszenia standardów, które winny być zachowane na styku świata biznesu i polityki, kara łagodniejsza, niż orzeczona przez Sąd I instancji, z pewnością zostałaby odbierana jako niesprawiedliwa przez ogół społeczeństwa.
Na marginesie powyższych uwag zauważyć ponadto należało, że dokonane w pkt 3 zaskarżonego wyroku zaliczenie na poczetkary 1 rok i 3 miesiące pozbawienia wolności, okresu od(...)r., powodowało, że kara realnie pozostająca do wykonania obejmowała niecały miesiąc (21 dni).
Ad. 7 a)-d) oraz 11 a)-d)
W ramach tych zarzutów, oboje apelujący obrońcy oskarżonejE. N.wytknęli naruszenie szeregu przepisów procedury karnej, w tymart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 6 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.,art. 92 k.p.k.i art. 6 Konwencjio Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak równieżart. 424 § 1 i 2 k.p.k.Pomimo tak szerokiego zakreślenia granic naruszeń procedury, stanowiska obu apelacjide factosprowadzały się wytknięcia obrazy generalnych zasad procesowych, nie popartych wykazaniem wadliwości w zakresie sądowej oceny dowodów, w szczególności wskazaniem naruszenia skonkretyzowanych przepisów prawa procesowego, których dopuścić miałby się Sąd I instancji przy ocenie tych dowodów. Argumentacja obojga apelujących obrońców przybrała w omawianym postaćprezentacji własnej oceny dowodów, w tym zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonych. Ocena ta – w przeciwieństwie do sądowej – była jednakże dowolna.
Apelujący zdawali się nie pamiętać, że wykazanie naruszenia generalnych zasad procesowych, w tym ujętych wart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 6 k.p.k.,art. 7 k.p.k., czy normy konwencyjnej art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (prawo do rzetelnego procesu sądowego), nie może obyć się bez uprzedniego dowiedzenia, że Sąd uchybił konkretnym (szczegółowym) regułom procedowania, w tym np. wymogowi oparcia ustaleń na całości materiału dowodowego wprowadzonego do procesu, czy konieczności oceny poszczególnych dowodów z poszanowaniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, czy logiki. Bez uprzedniego wykazania takich skonkretyzowanych błędów proceduralnych Sądu, zarzucenie naruszenia generalnych zasad procesowych pozostaje gołosłownym twierdzeniem apelującego. W omawianym zaś przypadku, wskazanie przez apelujących, jako naruszonych przez Sąd I instancji, również szczegółowych norm proceduralnych –art. 410 k.p.k.,art. 92 k.p.k.iart. 424 § 1 i 2 k.p.k.– okazało się zabiegiem czysto literalnym.
Nie sposób mówić zatem o pominięciu przez Sąd I instancji podstaw dowodowych i faktycznych rozstrzygnięcia oraz wadliwego ich opisania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – w odniesieniu do wskazanych w obu apelacjach dowodów z zeznań świadkówJ. O.,M. H.iT. B.oraz wyjaśnień oskarżonegoH. S. (1)i wyjaśnień oskarżonejE. N.– skoro dokonana przez Sąd I instancji analiza i ocena ww. dowodów w sposób drobiazgowy opisana została w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (vide: cześć 1.1.5. uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 177-179, 175 oraz str. 171-173).
O pominięciu dowodu – w rozumieniuart. 410 k.p.k.– można bowiem mówić w sytuacji, gdy Sąd przeprowadziwszy dowód na rozprawie, nie poddaje go następnie ocenie w procesie wyrokowania, zaś o pominięciu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia – w rozumieniuart. 92 k.p.k.– gdy okoliczność wynikającą z danego dowodu, Sąd pomija w procesie wyrokowania. Tymczasem Sąd I instancji odniósł się do wszystkich wprowadzonych do procesu dowodów, poddał je analizie i dał temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Jedynie wynik dokonanej przez Sąd oceny dowodów oraz interpretacji wynikających z niech okoliczności faktycznych, różnił się od wniosków forsowanych przez apelujących. Autorzy obu omawianych apelacji w sposób oczywiście mylny utożsamili zatem sytuację pominięcia danego dowodu, z przypadkiem różnicy w jego ocenie.
Wbrew przekonaniu obojga apelujących, z zeznań świadkówJ. O.,M. H.iT. B.nie wynikały okoliczności ekskulpujące oskarżonąE. N.od zarzuconego jej czynu. Wprost przeciwnie, potwierdzały one sprawstwo i winę oskarżonej.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił zatem dowód z zeznań

     świadkaT. B.–dyrektoraB. T., firmy wykonującej zabudowę pojazdów na zamówienieF., firmy oskarżonegoH. S. (1). Świadek ten zeznał, żeF.zawsze nabywała pojazdy już gotowe, nie zaś samo podwozie, które dopiero później miałby być zabudowywane. Takie twierdzenie jednoznacznie potwierdzało fakt, że faktura z dnia(...)r., dotycząca nabycia pojazdu, o którym mowa w postawionym oskarżonej zarzucie, odzwierciedlała rzeczywistą transakcję dotyczącą takiego kompletnego już pojazdu, nie zaś samego niezabudowanego podwozia. Tym samym

    późniejsza faktura z dnia(...)– jako zawierająca informacje pozostające w niezgodzie z treścią owej pierwszej faktury oraz przywołanymi wyżej twierdzeniami świadkaB.

     – mogła być zasadnie uznana za nierzetelną.Podkreślenia wymagało, że apelujący nie wskazali żadnych racjonalnych podstaw, dla których zeznania świadka opisujące przyjętą praktykę realizacji zamówień na rzeczF., potwierdzone przy tym treścią wspomnianej faktury z dnia(...)r., miałyby zostać uznane za niemiarodajne i nie potwierdzające faktu, że przedmiotem transakcji od początku był pojazd już kompletny i zabudowany, nie zaś samo podwozie. W szczególności, świadekB.nie miał żadnego interesu w tym, by fałszywie opisywać przyjętą praktykę realizacji przezB. T.zamówień na rzeczF..
Okoliczności ekskulpujące oskarżonąE. N.od zarzuconego jej czynu nie wynikały również z zeznań świadkaJ. O.. Świadek ta – zatrudniona była wfirmie (...)i wykonywała poleceniaE. N.w toku procedury ubiegania się o dotację. Miała ona zatem bezpośrednią i wystarczającą wiedzę o roli oskarżonejN.w tejże procedurze. Świadek jednoznacznie potwierdziła zaś okoliczność, że to oskarżonaN.nadzorowała prowadzenie tej procedury i podejmowanie w jej toku poszczególnych czynności. Z kolei – wbrew stanowisku apelacji obrończych – twierdzenia świadkaO., jakoby sporny samochód został zarejestrowany naF.dopiero„po tej fakturze kwietniowej”– słusznie uznane zostały za niewiarygodne, jako sprzeczne z faktem pierwszej rejestracji pojazdu w dniu(...)
Ten z kolei fakt wynikał jednoznacznie z informacji udzielonych przez Starostwo Powiatowe wP., pismem z dnia(...)r., na zapytanie Departamentu Kontroli Wewnętrznej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Z informacji tych wynikało, że do rejestracji samochodu markiR. (...)onr rej. (...), doszło dnia(...)r., a dla potrzeb tej rejestracji przedstawiona została faktura zakupu pojazdu już zabudowanego, tj.faktura VAT nr (...)z dnia(...)r. Wynikało stąd zatem, że w momencie pierwszej rejestracji w dniu(...)r., samochód ciężarowy był pojazdem kompletnym, a podstawą rejestracji pojazdu przez Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego wP.podnr rej. (...)na daneH. S. (1), była właśnie ww. faktura z dnia(...)r. Również te zatem informacje potwierdzały jednoznacznie konkluzję przyjętą przez Sąd I instancji – że wskazywana przez obrońców

    późniejsza faktura z dnia(...)r.– jako zawierająca informacje pozostające w niezgodzie z treścią przywołanej informacji ze Starostwa Powiatowego wP.

    – była nierzetelnai nie odzwierciedlała faktycznej chronologii zdarzeń obejmujących nabycie pojazdu.
Wbrew stanowisku apelujących obrońców o pominięciu dowodu nie mogło być też mowy w przypadku zeznań świadka

M. H..Świadek ta, będąca wiceprezeską zarządu ds. finansowychZakładu (...)od(...)., zeznawała na okoliczność zwrotu w roku(...), na rzez(...), nienależnej dotacji, potwierdzając ten fakt, który był w sprawie bezsporny i nie został przez Sąd I instancji pominięty. Okoliczność w postaci zwrotu nienależnej części dotacji – choć bezsporna i uwzględniona w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji – nie mogła jednak prowadzić do postulowanego przez apelujących zastosowania w odniesieniu doE. N.dyspozycjiart. 297 § 3 k.k.Przyjęta w tym zakresie konkluzja Sądu I instancji nie wynikała jednakże z dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodu z zeznań wymienionej świadek, ale z oceny prawnej zdarzeń będących przedmiotem osądu. Jako taka omówiona ona została poniżej, w odniesieni do zarzutu nr 9.
Apelujący obrońcy oskarżonej nie mieli też racji negując prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodu z zeznań świadkaR. N.,w zakresie uznania ich za wiarygodne odnośnie opisu rozmowy świadka z oskarżoną przed sporządzeniem oświadczenia z dnia 25 maja 2004 r. W tym wypadku, apelujący nie podali żadnych racjonalnych powodów, dla których przyjąć by należało, że to świadek – zajmujący się sprzedażą pojazdów w(...) Sp. z o.o., nie związany w żaden sposób zfirmą (...)– sam miałby wymyślać treść informacji podawanych przez oskarżoną Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wprost przeciwnie – w przedmiotowym stanie faktycznym, w którym to oskarżona wezwana została przez Agencję do wyjaśnienia wątpliwości co do daty nabycia pojazdu – zasadnym i logicznym było przyjęcie, że kolejne sposoby wyjaśnienia Agencji zgłoszonych wątpliwości, opracowywane były przez oskarżoną, odpowiedzialną za prowadzenie wF.procedury uzyskania dotacji. Przy czym kolejne oświadczenia – z dnia(...)r. – składane przezR. N.po rozmowach z oskarżoną, nosiły wyraźne cechy dopasowywania informacji podawanych Agencji do wymogu, by refundowany pojazd nie był nabyty przed dniem zawarcia umowy z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Wbrew przekonaniu apelujących,wyjaśnienia oskarżonejE. N., w zakresie w jakim negowała ona swoje sprawstwo i winę, słusznie uznane zostały przez Sąd I instancji za niewiarygodne. Wyjaśnienia te były bowiem sprzeczne z omówionymi powyżej dowodami z zeznań świadków oraz dokumentów. Podkreślenia wymagało zatem, że oskarżona nie mogła w sposób wiarygodny negować faktu, że to ona odpowiedzialna była i faktycznie prowadziła procedurę uzyskania dotacji z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – skoro fakt ten wynikał nie tylko z bezspornego zakresu jej obowiązków wF., w tym występowania, jako pełnomocniczkaH. S. (1), ale też z zeznań świadkówJ. O.iR. N..
Z kolei negowanie przez oskarżoną własnego udziału w podawaniu Agencji nieprawdziwych informacji odnośnie do daty nabycia pojazdu, pozostawało w sprzeczności z zeznania świadkaR. N., jak również nie wytrzymywało konfrontacji z zasadami racjonalnego rozumowania. Te ostatnie nakazywały bowiem przyjąć, że to oskarżona, będąca osobą prawnie i faktycznie odpowiedzialna za prowadzenie procedury uzyskania dotacji dlaF., nie zaś osoby trzecie, w tym przedstawiciel podmiotu sprzedającego pojazdy – wymyślała, w jaki sposób wyjaśnić zgłaszane przez Agencję wątpliwości co do daty zakupu jednego z pojazdów.
W ocenianej sprawie nie było zatem tak – jak zarzucali apelujący – jakoby Sąd I instancji pominął okoliczności i wersję zdarzenia prezentowaną przez obronę oraz stanowiące jej podstawę wyjaśnienia oskarżonejN.. Sąd bowiem wyjaśnienia te ocenił, uznając je – z powodów prezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz pokrótce zrelacjonowanych w powyższych rozważaniach – za niewiarygodne. Tym samym wersja zdarzenia, forsowana przez obronę – jako niepoparta żadnym wiarygodnym dowodem – nie mogła stać się podstawą faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wbrew stanowisku apelujących obrońców, okoliczności ekskulpujące oskarżonąE. N.od zarzuconego jej czynu nie wynikały również zwyjaśnień oskarżonegoH. S. (1), skoro – w odniesieniu do zdarzeń związanych z uzyskiwaniem dotacji – podkreślał on, że osobiście nie zajmował się sprawami związanymi z realizacją programu(...), z uwagi na rozmiar tego przedsięwzięcia czyniło to kilka osób z jego firmy – w tymE. N..
Stwierdzić zatem należało, że nieskuteczna okazała się podjęta przez apelujących obrońców oskarżonejE. N.próba wykazania wadliwości dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów potwierdzających sprawstwo i winę oskarżonej w zakresie przypisanego jej czynu. Wbrew zatem przekonaniu apelujących w przypadku wskazanego czynu, Sąd I instancji dysponował wystarczająco kompletnym, wzajemnie potwierdzającym się materiałem dowodowym, z którego wynikały okoliczności jednoznacznie potwierdzające sprawstwo oskarżonej, a kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że to ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji, nie zaś zaprezentowana przez obronę, spełniała wymogi oceny swobodnej. Przeczyło to zasadności wytkniętego w obu apelacjach zarzutu naruszenia generalnych zasad procesowych, w tym ujętej wart. 7 k.p.k.,jak również naruszeniaart. 410 k.p.k.
Podkreślenia wymagało przy tym, że postępowanie dowodowe dostarczyło wystarczających podstaw faktycznych dla potwierdzenia okoliczności czynu oskarżonej, pozwalających przypisać jej ów czyn i to w kształcie przyjętym w zaskarżonym wyroku. Tym samym, w odniesieniu do oskarżonej, w zakresie jej działania z zamiarem oszukańczego wyłudzenia środkówU.w ramach programu(...), nie wystąpiły w ogóle wątpliwości, które – zgodnie zart. 5 § 2 k.p.k.– winny być rozstrzygnięte na jej korzyść, a winę jej uznać należało za udowodnioną. Wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonej nie istniały zatem w sprawie obiektywnie, ale sformułowane zostały wyłącznie w stanowiskach jej obrońców, którzy zdawali się nie dostrzegać, że wynik przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego nie pozostawiał na nie miejsca i był jednoznaczny.
Wskazania wymagało w końcu, że – wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji drugiego z obrońców oskarżonejE. N.– w przedmiotowej sprawie nie doszło donaruszeniaart. 424 § 1 k.p.k.poprzez brak wskazania w uzasadnieniu dogłębnej analizy Sądu, jakie fakty zostały udowodnione, a jakie nie na podstawie przeprowadzonych dowodów w sprawie. Stanowisku takiemu przeczyła jednoznacznie lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym skrupulatnie wskazane i omówione zostały podstawy dowodowe i faktyczne poszczególnych rozstrzygnięć, jak również wyjaśnione ich podstawy prawne.
Ad. 8 i 12
W świetle powyższych uwag, jako oczywiście nietrafne jawiło się stanowisko wyrażone w apelacjach obrońców oskarżonejE. N., w zakresiezarzutu błędów w ustaleniach faktycznych. Warunkiem koniecznym wykazania błędów w ustaleniach faktycznych, jest bowiem uprzednie dowiedzenie, że Sąd I instancji ustalając fakty, naruszył konkretne zasady procesowe. Błąd w ustaleniach faktycznych nie może bowiem wynikać wyłącznie z wątpliwości strony, czy też z przyjęcia przez nią odmiennej oceny i wersji zdarzeń, ale musi mieć konkretną przyczynę, a przyczyną taką jest właśnie naruszenie reguł procedowania, w tym np. pominięcie przez sąd niektórych dowodów, albo przeciwnie – oparcie się na dowodach niewprowadzonych do procesu, czy też w końcu dokonanie tychże dowodów wadliwej oceny – to jest odbywającej się z przekroczeniem granice swobodnej ich oceny, a zatem np. obrażającej zasady logicznego rozumowania, zasady wiedzy, czy doświadczenia życiowego. Jednakże apelujący obrońcy oskarżonej – jak wskazano powyżej – nie zdołali skutecznie wykazać konkretnych uchybień procesowych Sądu I instancji. Tym samym nie mogli oni też skutecznie wytykać Sądowi I instancji błędów w ustaleniach poszczególnych, wymienionych w apelacji, a omówionych powyżej okoliczności. Skoro bowiem – jak wskazano powyżej – podnoszone w apelacji, a konkurencyjne względem ustaleń Sądu I instancji, twierdzenia co do faktów nie znajdowały oparcia w prawidłowo ocenionym materiale dowodowy, musiały być uznane za niewiarygodne i służące wyłącznie realizacji przyjętej linii obrony oskarżonej.
Apelujący nie mogli zatem zasadnie wywodzić, jakoby oskarżonaE. N.nie dopuścił się wszystkich przypisanych jej zachowań w toku prowadzenia procedury uzyskania środkówU.w ramach programu(...), czyniąc to przy tym z zamiarem oszukańczego ich wyłudzenia co do jednego z pojazdów – skoro jej sprawstwo i zawinienie wynikały w sposób jednoznaczny z omówionych powyżej dowodów, w tym zeznań świadkówJ. O.iR. N., których sądowej oceny apelujący nie zdołali skutecznie podważyć.
Apelujący obrońcy oskarżonej w pełni dowolnie twierdzili także, jakoby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył zasadnych podstaw do przypisania oskarżonej zachowania polegającego na podawaniu Agencji nieprawdziwych informacji odnośnie do daty nabycia pojazdu przezF.. W tym wypadku apelujący obrońcy zdawał się nie dostrzegać istnienia materiału dowodowego – w tym ponownie zeznańR. N.w ich wiarygodnej części oraz dokumentacji nabyci i rejestracji pojazdu – które nakazywały przyjąć, że to oskarżona podawała świadkowi kolejne wersje informacji, mających wyjaśniać wątpliwości zgłoszone przez Agencję.
Dysponując zaprezentowanym powyżej materiałem dowodowym, Sąd I instancji miał zasadne podstawy do tego by oskarżonejE. N.przypisać przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Ad. 9 a)
Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska obrońcy oskarżonejE. N., jakoby w przypadku czynu przypisanego oskarżonejE. N.w zaskarżonym wyroku, nie zachodziłkumulatywny zbieg przepisuart. 297 § 1 k.k.i przepisuart. 286 § 1 k.k.Stanowisko takie nie uwzględniało niespornych w tym przedmiocie poglądów orzecznictwa i doktryny, jak również sformułowane zostało w oderwaniu od ustalonego w sprawie – i nie zanegowanego skutecznie przez obronę – stanu faktycznego.
Wskazania wymagało zatem – co Sąd Apelacyjny czyni w szczególności w oparciu o stanowisko wyrażone w:W. W.,A. Z.(red.), Komentarz doart. 297, teza 79 i 113, LEX) – że zbieg kumulatywny przepisówart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.wystąpić może w szczególności w sytuacji, gdy sprawca, przedkładając dokumenty, o których mowa wart. 297 § 1 k.k., dążył do uzyskania kredytu lub pożyczki albo innej formy wsparcia finansowego wymienionej wart. 297 § 1 k.k.i jednocześnie podejmował inne sposoby oddziaływania, mające doprowadzić do uzyskania przez niego korzyści majątkowej przez niekorzystne rozporządzenie mieniem, polegające na uzyskaniu jednej z form wsparcia finansowego wymienionych wart. 297 § 1 k.k.w wyniku wprowadzenia w błąd podmiotu udzielającego tej formy wsparcia, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego i doprowadzając ten podmiot w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (por. A. Marek, Prawo karne..., s. 566; O. Górniok, Prawo karne gospodarcze..., s. 32; por. też J. Giezek [w:] J. Giezek (red.), D. Gruszecka, N. Kłączyńska, G. Łabuda, A. Muszyńska, T. Razowski, Kodeks karny. Część szczególna..., s. 1200 i n.; D. Jagiełło, Oszustwa przetargowe..., s. 75 i n.; J. Satko, Glosa...). Trafnie wskazuje się, że sprawca przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.ponosi odpowiedzialność za samo wprowadzenie w błąd co do okoliczności istotnej m.in. dla uzyskania kredytu, co nie oznacza przecież, że gdy to wprowadzenie w błąd spowodowało niekorzystane rozporządzenie mieniem i było dokonane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nie poniesie on odpowiedzialności także za oszustwo określone wart. 286 § 1 k.k.
Jeśli bowiem sprawca – a tak było w przedmiotowej sprawie w przypadku oskarżonejN.– obok przedłożenia dokumentów lub oświadczeń, o których mowa wart. 297 § 1 k.k.– stosował będzie także inne formy oddziaływania po to, by wprowadzić w błąd podmiot przyznający jedną z wymienionych wart. 297 § 1 k.k.form wsparcia finansowego, i w konsekwencji doprowadzi do uzyskania określonej postaci wsparcia finansowego stanowiącego niekorzystne rozporządzenie mieniem po stronie podmiotu rozstrzygającego o jej przyznaniu, działając jednocześnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, to w ten sposób zrealizuje swoim zachowaniem znamiona przestępstw określonych wart. 297 § 1 k.k.i wart. 286 § 1 k.k.W tych przypadkach będzie zachodził między wymienionymi przepisami rzeczywisty (właściwy) zbieg (J. Satko, Glosa...).
Przypomnieć zaś należało, że zachowania sprawcze przypisane oskarżonejE. N., obejmowały całe spektrum działań mających na celu wprowadzenie przedstawicieli Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w błąd co do okoliczności rzutujących na ocenę spełnienia warunków umowy z Agencją, w tym daty rejestracji pojazdu, momentu jego nabycia przezF., stanu i właściwości pojazdu w chwili nabycia, czy okoliczności zabudowy naczepy pojazdu; przy czym zachowania oskarżonej obejmowały zarówno składanie informacji pisemnych – w tym wspomnianych wcześniej oświadczeń uzyskiwanych przez oskarżoną od świadkaN., jak i informacji ustnych.
Zauważyć także należało, że zbieg przepisówart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.wystąpi w szczególności wówczas, gdy zachowania podejmowane przez sprawcę – jak miało to miejsce w przypadku oskarżonejN.– spięte będą klamrą ciągłości w rozumieniuart. 12 k.k.(czyn ciągły), co sprawia, iż niezależnie od liczby podejmowanych przez sprawcę zachowań traktowane będą jako jedna podstawa karnoprawnego wartościowania. Zbiegu takiego nie sposób rozstrzygnąć, odwołując się do zasady specjalności, przepisart. 297 § 1 k.k.nie jest bowiem przepisem szczególnym wobec przepisuart. 286 § 1 k.k.(por. wyrok SA w Lublinie z 18.06.2002 r., II AKa 343/01).
Uwzględniając powyższe, stwierdzić należało, że zastosowanie przez Sąd I instancji kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonejE. N., z zastosowaniem zarówno przepisuart. 286 § 1 k.k., jak iart. 297 § 1 k.k., było w pełni prawidłowe.
Ad. 9 b)
Bezzasadny i to w stopniu oczywistym, okazał się podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonejE. N.zarzut naruszeniaart. 297 § 3 k.k.poprzez jego niezastosowanie. Zarzut ten bazował na nieuprawnionym stanowisku obrony, omówionym powyżej w ramach odniesienia do pkt 9a) – jakoby w przypadku czynu przypisanego oskarżonejE. N.nie zachodził kumulatywny zbieg przepisuart. 297 § 1 k.k.i przepisuart. 286 § 1 k.k.
Tymczasem klauzula bezkarności przewidziana wart. 297 § 3 k.k.odnosi się wyłącznie do czynów zabronionych określonych wart. 297 § 1 i 2 k.k.W wypadku gdy sprawca – jak miało to miejsce w przypadku oskarżonejE. N.– tym samym czynem realizuje znamiona określonych w innych przepisach typów czynu zabronionego (w tym wypadku w szczególnościart. 286 § 1 k.k.), nawet spełnienie przesłanek określonych wart. 297 § 3 k.k.doprowadzić może do niepodlegania karze jedynie za przestępstwa przewidziane wart. 297 § 1 i 2 k.k., w pozostałym zakresie sprawca będzieponosić odpowiedzialność na ogólnych zasadach.
W przypadku oskarżonej co do zasady nie mogło być zatem mowy o niepodleganiu karze na podstawieart. 297 § 3 k.k.– skoro przypisany jej czyn zart. 297 § 1 k.k.pozostawał w zbiegu kumulatywnym z przestępstwem zart. 286 § 1 k.k.
Niezależnie od powyższego, rację miał Sąd I instancji wskazując, że w przypadku oskarżonej nie zachodził wymagany przepisemart. 297 § 3 k.k.przypadek dobrowolnego zapobieżenia przez sprawcę wykorzystaniu wsparcia finansowego lub instrumentu płatniczego, określonych w§ 1, zrezygnowania z dotacji lub zamówienia publicznego albo zaspokojenia roszczenia pokrzywdzonego.
W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że kwota nienależnej dotacji faktycznie została zwrócona przezfirmę (...)na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu(...)r. wpłacono 50 430, 91 zł; w dniu 18 maja 2007 r. wpłacono 255 638, 88 zł – a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania karnego w niniejszej sprawie. Przy czym zwrot ten nastąpił na wezwanie z dnia(...)r., skierowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa doH. S. (1)jako beneficjenta do zapłaty kwoty 255.638,88 zł z odsetkami w kwocie 31.541, 64 zł – a to w następstwie ustalenia przez dysponenta dotacji, że dotacja w tym zakresie była nienależna.
Podkreślenia wymagało zaś, że w wypadku zaspokojenia roszczenia pokrzywdzonego za pośrednictwem osoby trzeciejwymagane jest ustalenie, że nastąpiło to z inicjatywy sprawcy(tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lipca 2009 r., sygn. III KK 20/09). W przedmiotowej sprawie nie sposób mówić zaś o inicjatywie oskarżonej w zakresie zwrotu nienależnej dotacji, skoro zwrotu tego beneficjent (F.) dokonał bynajmniej nie dobrowolnie, ale na wezwanie wystosowane przez Agencję i to w roku 2007, a zatem w czasie, gdy wiceprezeską zarządu ds. finansowychZakładu (...), odpowiedzialną za dokonanie owego zwrotu nie była oskarżona, aleM. H..
Wynikało stąd, że zwrot dotacji nastąpił nie tylko bez jakiejkolwiek inicjatywy ze strony oskarżonejN., ale w ogóle bez inicjatywy beneficjenta, a zatem wspomnianej osoby trzeciej, która dokonała zaspokojenia roszczenia pokrzywdzonego. Z całą pewnością wykluczało to przyjęcie dobrowolnego – w rozumieniuart. 297 § 3 k.k.– charakteru zwrotu dotacji. Dodać należało, że inicjatywą oskarżonejN.nie był zwrot nienależnej dotacji, ale – jak była o tym mowa we wcześniejszych fragmentach niniejszych rozważań – wymyślanie kolejnych nieprawdziwych okoliczności dotyczących nabycia pojazdu objętego dotacją, mających w sposób oszukańczy wykazać, że warunki umowy z Agencją zostały spełnione. Po uzyskaniu zaś dotacji, oskarżona nie przejawiała żadnej aktywności, która mogłaby wskazywać na zmianę jej nastawienia i wolę uruchomienia odpowiednich procedur naprawienia szkody.
Ad. 9 c)
Bezzasadny był również podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonejE. N.zarzut naruszeniaart. 295 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie. Sąd I instancji trafnie ocenił, że w odniesieniu do oskarżonejE. N., przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania.
Podkreślenia wymagało, że przepisart. 295 § 1 k.k.stanowi jednoznacznie, że naprawienie szkody musi być dokonane przez sprawcę. Wynika to ze sformułowania: „wobec sprawcy (...), który dobrowolnie naprawił szkodę w całości (…)”. Jakkolwiek i w tym wypadku (podobnie jak w sytuacji, do której odnosi się regulacjaart. 297 § 3 k.k.) nie jest wymagane, aby sprawca osobiście dokonywał naprawienia szkody, to jednak konieczne jest, aby w wypadku gdy sprawca korzysta z pomocy lub pośrednictwa innych osób przy naprawieniu szkody, działania te byłyinicjowane przez sprawcęi traktowane tak, jak gdyby sprawca samodzielnie je wykonywał (tak: Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, Opublikowano: WKP 2022, LES, teza 30).
Treść przepisuart. 295 § 1 k.k.wskazuje jednoznacznie, że nadzwyczajne złagodzenie kary lub odstąpienie od jej wymierzenia uzależnione jest od aktywności sprawcy po popełnieniu przestępstwa, która z uwagi na element dobrowolności symbolizuje zmianę jego nastawienia, zaś przez naprawienie szkody lub zwrot pełni funkcję kompensacyjną. Mając na względzie techniczne sposoby naprawienia szkody, stwierdzić należy, że przepisart. 295 § 1 k.k.wymaga, aby naprawienie lub zwrot stanowiły przejaw swobodnej inicjatywy sprawcy oraz następowały w wyniku jego decyzji uruchamiającej odpowiednie procesy naprawienia szkody (tak: op. cit.).
Warunek ten nie został spełniony w przypadku oskarżonejN., która – jak była o tym mowa powyżej, w odniesieniu do zarzutu nr 9 b) – w żadnym wypadku nie mogła być uznana za inicjatorkę zwrotu nienależnej części dotacji.
Ad. 10
Niezasadny okazał się takżezarzut ewentualny rażącej surowości karygrzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych po 100 zł każda, orzeczonej wobec oskarżonejE. N.. W pierwszej kolejności zauważyć należało, że zarzut ten został przez apelującą obrońcę uargumentowany w sposób alogiczny. Autorka apelacji twierdziła bowiem wprost, że orzeczona wobec oskarżonej kara była zbyt surowa, jako że nie uwzględniała dowodów, „które wskazują, że oskarżona zarzuconego jej czynu nie popełniła” (sic!). Rozumowanie apelującej sprowadzało się zatem do kuriozalnej w swej istocie konkluzji, że skoro brak dowodów potwierdzających winę, to kara orzekana wobec sprawczyni powinna być łagodniejsza.
Niezależnie od powyższego, stwierdzić należało, że Sąd I instancji – wbrew stanowisku apelującej – prawidłowo ocenił wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące istotne dla wymiaru kary (vide: część 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), w tym uprzednią niekaralność oskarżonej oraz faktyczne wyrównanie szkody spowodowanej przestępstwem (choć nie przez oskarżoną dobrowolnie). Brak było jednakże podstaw do tego, by okolicznościom tym nadawać dalej idącą wymowę łagodzącą.
Nadto, dokonane w pkt 8 zaskarżonego wyroku, nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawieart. 60 § 2 k.k., poprzez orzeczenie wobec oskarżonej wyłącznie kary grzywny, a następnie zliczenie na jej poczet (pkt 9 wyroku), okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia(...)r., skutkująceuznaniem grzywny za wykonaną w całości– powodowało, że realna dolegliwość kary była obiektywnie niewielka.
Ad. 13 a)
Zarzutem tym apelujący prokurator kwestionował rozstrzygnięcie uniewinniające oskarżonegoH. S. (1)wpkt 1zaskarżonego wyroku od czynu zpkt V aktu oskarżenia, obejmującego zdarzenie z(...)r., polegające udzielenie korzyści majątkowej w kwocie 10 000 złS. M.za pośrednictwem doradcy podatkowegoM. J..
Dla oceny trafności tego zarzutu, kluczowa była konkluzja, że oskarżenie w zakresie tego czynu opierało się wyłącznie na zeznaniach świadkaM. J.. Przeprowadzona zaś w niniejszej spawie kontrola instancyjna wykazała, że dokonana przez Sąd I instancji ocena zeznań świadkaM. J.(vide: cześć 2.2. – 1.1.1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 183-194) była w pełni prawidłowa. Natomiast apelujący prokurator nie wykazał żadnej wadliwości w zakresie sądowej oceny wskazanego dowodu. Co więcej, apelujący prokurator nie wskazał nawet żadnych skonkretyzowanych naruszeń procedury, których dopuścić miałby się Sąd I instancji przy ocenie tego dowodu, a jego argumentacja sprowadzała się do prezentacji własnej oceny zeznań świadkaM. J.. Ocena ta – w przeciwieństwie do sądowej – była dowolna.
Za forsowaną przez apelującego tezą o wiarygodności zeznań świadkaJ.w zakresie, w jakim obciążał oskarżonego co do czynu z pkt V aktu oskarżenia, nie mogło zasadnie przemawiać to, że podczas pierwszego rozpoznania sprawy przeciwko oskarżonemuH. S. (1), przez Sąd Okręgowy wP., w sprawie o sygn.(...), zeznania świadkaJ.uznane zostały za wiarygodne, co skutkowało stwierdzeniem sprawstwa i winy oskarżonego w wydanym w wymienionej sprawie wyroku z dnia(...)r. Jak bowiem zdawał się zapominać apelujący prokurator, ocena dowodu z zeznań świadkaJ.została bowiem zakwestionowana przez tutejszy Sąd Apelacyjny, orzekający jako Sąd odwoławczy w sprawie II(...)– co skutkowało uchyleniem powołanego wyroku w zakresie przywołanego na wstępie skazania i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Aktualna zaś kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd I instancji, ponownie rozpoznający sprawęwykonał skrupulatnie zalecenia Sądu odwoławczego, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia(...), w tym wiążące dlań – z mocyart. 442 § 3 k.p.k.– wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania w przedmiocie dowodu z zeznań świadkaM. J..
Nietrafne było także powołanie się przez apelującego prokuratora na fakt, że zeznania świadkaM. J.w innej części – tj. co do czynu korupcyjnego zarzuconego oskarżonemuH. S. (1)w pkt VII aktu oskarżenia – zostały przez Sąd I instancji uznane za wiarygodne i stały się podstawą dowodową skazania oskarżonegoS.w pkt 2 i 3 zaskarżonego wyroku. Jak bowiem wskazano powyżej, odnosząc się do kwestionującej owo skazanie apelacji obrońcy oskarżonegoS.– a o czym apelujący prokurator zdawał się nie pamiętać – w tamtym zakresie, zeznania świadkaJ.nie były jedynym dowodem winy oskarżonego. W odniesieniu zaś do czynu zarzuconego w pkt V aktu oskarżenia,zeznania świadkaJ.były wyłącznym dowodemoskarżenia i nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem.
Uznając zaś ów jedyny dowód sprawstwa i winy oskarżonegoS.za niewiarygodny, Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił to, że:
- zeznania świadkaM. J.były sprzecznez wyjaśnieniami oskarżonegoH. S. (1)i świadkaS. M., którzy zgodnie negowali fakt przekazania/uzyskania korzyści majątkowej;
- świadekS. M., w innym postepowaniu karnym, został

    nieprawomocnie uniewinnionyod zarzutu zart. 228 § 1 k.k.dotyczącego przyjęcia odH. S. (1)w(...)r. korzyści majątkowej w kwocie 10 000 zł – a to nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dlaW.z dnia(...)(odpis wyroku w aktach sprawy) – przy czym – jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku – u podstaw uniewinnienia leżała również negatywna weryfikacja zeznań świadkaM. J.;
- świadekM. J.miał osobisty interes w obciążaniu oskarżonegoS., wynikający z faktu utraty wieloletniego, dobrze płatnego zatrudnienia, jako doradca podatkowy oskarżonego oraz licznych sporów w tym cywilnoprawnych pomiędzy oskarżonym a świadkiem;
- świadekM. J.nie potrafił podać żadnych szczegółów zdarzenia, w sposób ogólny mówił jedynie o trzykrotnym przekazywaniuS. M.pieniędzy w kwocie 10 000 zł, nie znał czasu, ani innych konkretnych informacji zdarzenia, pomimo że miał w nim uczestniczyć osobiście;
- świadekM. J.

    nawiązał i utrzymywał bliskie relacje z autorem aktu oskarżenia w niniejszej sprawie, prokuratoremR.K.
– na co zwracał uwagę Sąd Apelacyjny w swoich zaleceniach w powołanej wyżej sprawie o sygn.(...)– a w ramach ich spotkań, prokurator starał się w niedopuszczalny poza procesowy sposób ingerować w tok postępowania dowodowego, za co został zresztą odsunięty od sprawy;
- świadekM. J.był karany za fałszywe zeznania, podawał oczywiście nieprawdziwe informacje co do charakteru swojej znajomości zeS. M.(mówiąc, że zna go jedynie z czasów, gdy sam był dyrektorem Izby Skarbowej wP., aM.pracował w Ministerstwie Finansów);
- świadekM. J., w toku ponownego rozpoznania sprawy, w związku z wytycznymi Sądu Apelacyjnego,przesłuchany został w obecności biegłego psychologa i psychiatry(opinia nie ujawniła negatywnych wykładników wiarygodności świadka dotyczących jego kondycji psychicznej).
Przedstawione powyżej okoliczności nakazywały przyjąć, że ocena dowodu z zeznań świadkaM. J., dokonana przez Sąd I instancji – w przeciwieństwie do tej, zaprezentowanej przez apelującego prokuratora – spełniała wymogi oceny swobodnej. Przeczyło to zasadności wytkniętego w apelacji oskarżyciela publicznego zarzutu naruszenia przy ocenie tego dowodu generalnej zasady procesowej ujętej wart. 7 k.p.k.
Stwierdzić zatem należało, że nieskuteczna okazała się podjęta przez apelującego prokuratora próba wykazania wadliwości dokonanej przez Sąd I instancji oceny jedynego dowodu mającego potwierdzać sprawstwo i winę oskarżonegoH. S. (1)w zakresie czynu zarzuconego mu w pkt V aktu oskarżenia. Wbrew zatem przekonaniu apelującego prokuratora w przypadku wskazanego czynu, brak było materiału dowodowego, z którego wynikałyby okoliczności jednoznacznie potwierdzające sprawstwo oskarżonego.
Ad. 13 b)
Zarzutem tym apelujący prokurator kwestionował rozstrzygnięcie uniewinniające oskarżonegoH. S. (1)wpkt 4zaskarżonego wyroku od czynu zarzuconego mu wpkt VIIIaktu oskarżenia, obejmującego zdarzenie z okresu do(...)r., polegające na udzieleniu przez oskarżonegoA. Ż. (1)korzyści niepieniężnych, w postaci sponsorowanych wyjazdów i pobytów w posiadłości oskarżonego, wręczaniem alkoholi, wędlin i innych upominków.
Zarzut ten oczywiście nieprawidłowo zakwalifikowany został przez prokuratora, jako zarzut naruszenia prawa procesowego, pomimo żeustalenia faktyczne rozstrzygnięcia były bezsporne, a prokurator kwestionował wyłącznie ich ocenę, tj. uznanie przez Sąd I instancji, że ustalone zachowania oskarżonego nie wypełniały ustawowych znamion czynu zart. 229 § 1 k.k., jako żebrak było podstaw dowodowych do przyjęcia,jakoby wykraczały poza ramy dopuszczalnego zwyczaju gościnnościi były związane z faktem, że obdarowywany pełnił funkcję w ministerstwie Finansów (vide:część 1.2.3. uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 125-126).
W tym miejscu zaznaczyć należało, że Sąd Apelacyjny jednoznacznie opowiada się za stanowiskiem, że na styku świata biznesu i polityki winny być zachowane jak najwyższe standardy uczciwości i transparentności, a od jego uczestników wymagać należy bezwzględnego przestrzegania tych standardów. Równie stanowczo podkreślić należy jednakże, że nie każdy przypadek naruszenia owych standardów równoznaczny jest z wypełnieniem znamion przestępstwa.
W kontekście omawianego rozstrzygnięcia, apelujący prokurator oczywiście mylnie przywołał też fakt (prawidłowo ustalony przez Sąd I instancji), żeA. Ż. (1)dzwonił doD. C., pracującej w Izbie Skarbowej wP., wykazując nienaturalne zainteresowanie sprawamiH. S. (1)i wywierał na nią naciski w interesie oskarżonego.Ustalenie to dotyczyło innego czynuzarzuconego oskarżonemu, tj. czynu opisanego w części 1.1.2. uzasadnienia zaskrzonego wyroku (tj. czynu zarzuconego oskarżonemuS.w pkt VII aktu oskarżenia, za który oskarżony został skazany – vide: str. 24 i 139 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie zaś przedmiotowego czynu, w części 1.1.3. uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wbrew przekonaniu apelującego prokuratora, nie mogło być więc mowy o pominięciu podkreślanego przez apelującego faktu, przez Sąd I instancji przy ocenie odpowiedzialności oskarżonego za czyn z pkt VIII aktu oskarżenia.
Oczywiście chybiony –
    oparty na zawodnej analogii– był tez pogląd apelującego prokuratora, że skoroH. S. (1)w okresie od(...)r. wręczyłA. Ż. (1)korzyść w postaci 50 000 zł w kopercie, w zamian za korzystne decyzje podatkowe (za który to czyn oskarżonyS.skazany został w pkt 2 zaskarżonego wyroku) – to z takiego samego powodu i motywu zapraszał, gościł i obdarowywałA. Ż. (1)w okresie od daty bliżej nieustalonej do(...)r.
O bycie zarzuconego oskarżonemu przestępstwa nie mogły też przesądzać zeznaniaświadkaE. Z.w zakresie, w jakim twierdziła, że ustalone akty gościnności miały charakter korupcyjny. W tym zakresie zeznaniawyrażały wyłącznie własną ocenę świadkai prezentację jej poglądu, wyrażonego przy tym – jak wskazał sam apelujący prokurator – z punktu widzenia „zwykłego, przeciętnie doświadczonego człowieka”. Sąd I instancji miał zaś pełną wiedzę o charakterze relacji oskarżonego zA. Ż. (1)oraz obyczajach oskarżonego, który podobne wyrazy gościnności, czy propagowania marki swojej firmy przejawiał wobec różnych osób, nie tylko wyżej wymienionego.
Stwierdzić zatem należało, że również w tym przypadku brak było podstaw dowodowych i faktycznych, które potwierdzały by sprawstwo i winę oskarżonegoH. S. (1)w zakresie czynu zart. 229 § 1 k.k.
Ad. 13 c)
Zarzutem tym apelujący prokurator kwestionował rozstrzygnięcie uniewinniające oskarżonegoH. S. (1)w
    pkt 7zaskarżonego wyroku od czynu zarzuconego mu w
    pkt XXIaktu oskarżenia, obejmującego zdarzenie z okresu od(...)r., obejmujące wprowadzenie przez oskarżonego w błąd pracowników(...)w celu uzyskania dlaF.nienależnych dotacji z funduszyU.w ramach programu(...).
Sąd I instancji słusznie uznał, żebrak było podstaw dowodowych potwierdzających to, że wyłudzenie dotacji było objęte świadomością i zamiarem oskarżonego(vide: część 1.1.5. uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 99 i nast.).
Wbrew stanowisku apelującego prokuratora, Sąd I instancji prawidłowo ocenił dowód zzeznań świadkaR. N.(vide: str. 173 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Świadek ten był pracownikiemfirmy (...), która wykonywała specjalistyczną zabudowę naczep pojazdów na zamówieniefirmy (...)i miał dużą wiedzę na temat praktycznej i formalnej strony realizacji takich zamówień. Z zeznań wymienionego świadka – które Sąd I instancji uznał za wiarygodne w przeważającej części –nie wynikały jednakże żadne okoliczności wskazujące na świadomość i wiedzęH. S. (1)w zakresie szczegółów wykonywania zamówienia. W szczególności – wbrew przekonani apelującego prokuratora – fakt, że podpis oskarżonego widniał na protokołach odbioru pojazdów – w tym tego, którego dotyczyła zakwestionowana dopłata – nie wystarczał do przyjęcia, jakoby oskarżony miał wiedzę co do chronologii zdarzeń obejmujących wystawienie poszczególnych umów i faktur dotyczących wykonania zabudowy poszczególnych pojazdów – co rzutowało na ocenę, czy dany pojazd został nabyty przed podpisaniem umowy z(...).
Jak słusznie ocenił zatem Sąd I instancji, brak było podstaw faktycznych i dowodowych, które pozwalałyby stwierdzić, że oskarżonyH. S. (1)obejmował swoją świadomością fakt naruszenia w tym konkretnym przypadku warunków dotacji oraz obejmował swoim zamiarem działania zmierzające do oszukańczego wykazania, że warunki te zostały spełnione.
Ad. 14
W świetle powyższych uwag, jako oczywiście nietrafne jawiło się stanowisko wyrażone w apelacji prokuratora, jakoby w konsekwencji uchybień objętych zarzutami z pkt 13 a)-c), Sąd I instancji popadł wbłąd w ustaleniach faktycznychw zakresie stwierdzenia, że oskarżonyH. S. (2)nie dopuścił się czynów zarzucanych mu w pkt V, VIII i XXI aktu oskarżenia.
Warunkiem koniecznym wykazania błędów w ustaleniach faktycznych, jest bowiem uprzednie dowiedzenie, że Sąd I instancji ustalając fakty, naruszył konkretne zasady procesowe. Jak zaś wskazano powyżej, apelujący prokurator nie zdołał obalić konkluzji Sądu I instancji co do:
- braku jakichkolwiek podstaw dowodowych mogących potwierdzać sprawstwo i winę oskarżonegoH. S. (1)w zakresie czynu zarzuconego mu w pkt V aktu oskarżenia – a to wobec prawidłowego uznania przez Sąd I instancji, że jedyny dowód na tę okoliczność, tj. zeznania świadkaM. J.były w tym zakresie niewiarygodne;
- braku podstaw dowodowych i faktycznych, które potwierdzały by sprawstwo i winę oskarżonegoH. S. (1)w zakresie czynu zart. 229 § 1 k.k., zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia – a to wobec prawidłowego uznania przez Sąd I instancji, że zachowania oskarżonego nie wykraczały w tym wypadku poza ramy dopuszczalnego zwyczaju gościnności;
- braku podstaw dowodowych potwierdzających to, że wyłudzenie dotacji, zarzucone oskarżonemu w pkt XXI aktu oskarżenia, było objęte jego świadomością i zamiarem – a to wobec prawidłowego uznania przez Sąd I instancji, że przeprowadzone na tę okoliczność dowody świadomości i zamiaru oskarżonego nie potwierdzały w sposób jednoznaczny.
Wbrew zatem przekonaniu apelującego prokuratora, Sąd I instancji miał zasadne podstawy do tego by oskarżonegoH. S. (1)od zarzucony mu czynów zart. 229 § 1 k.k.oraz zart. 229 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., jak również zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.– uniewinnić.
Ad. 15
Nie potwierdził się też zarzucony przez apelującego prokuratorabłąd w ustaleniach faktycznych, mający polegać na błędnym przyjęciu, że w przypadku oskarżonejE. N.zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, w którym nawet najniższa kara przewidziana za przypisane oskarżonej przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa.
Sąd I instancji – wbrew stanowisku apelującego prokuratora –prawidłowo oceniłwszystkie okoliczności obciążające i łagodzące istotne dla wymiaru kary oraz kwestii nadzwyczajnego jej złagodzenia (vide: część 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, str. 225 i nast.). W szczególności za zastosowaniemart. 60 § 2 k.k.przemawiał fakt uprzedniej niekaralności oskarżonej oraz naprawienia szkody w całości.
Okoliczności przytaczane przez apelującego prokuratora – jako niedocenione jakoby przez Sąd I instancji okoliczności obciążające – były w istocie ustawowymi znamionami przypisanego oskarżonej czynu. Do takich zaliczyć bowiem należało pełną świadomość i premedytację oskarżonej w zakresie działania w celu uzyskania nienależnej dotacji – co stanowi wszak istotę działania z zamiarem kierunkowym w ramach czynu zart. 286 § 1 k.k.
Sąd I instancji słusznie ocenił przy tym, że w odniesieniu do oskarżonejE. N.zachodził szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniuart. 60 § 2 k.k.W jej przypadku wystąpiły bowiem okoliczności łagodzące w samym czynie, w tym odnoszące się do jej sfery motywacyjnej, przejawiające się w tym, że oskarżona nie działała z chciwości, ale kierowała się błędnie rozumianym dobrem firmy, dla której pracowała. Przede wszystkim jednak właściwości i warunki osobiste oskarżonej, jej sposób życia przed popełnieniem przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu zasługiwały na szczególnie pozytywną ocenę. Oskarżona bowiem – poza ocenianym przypadkiem – nigdy nie weszła w konflikt z prawem, sposób jej życia odznaczał się pełną stabilnością, a jej społeczne funkcjonowanie przebiegało według pozytywnych wzorców.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu – w kontekście zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary – Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił też fakt, że szkoda spowodowana przypisanym oskarżonej czynem została w całości naprawiona i to przed wszczęciem postępowania karnego, co z całą pewnością stanowiło okoliczność nietypową i odróżniającą przypadek oskarżonej od spraw zwykłych, w których nie występuje potrzeba nadzwyczajnego łagodzenia kary.

Wniosek

Apelacja obrońcy oskarżonegoH. S. (1)
             , adwokatJ. K.:

1
Zmiana zaskarżonego wyroku poprzezuniewinnienieoskarżonego.

2
Ewentualny – zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z dobrodziejstwemwarunkowego zawieszenia jej wykonania.

Apelacja obrońcy oskarżonejE. N.
             , adwokatJ. K., zastępowanej przez pełnomocniczkę subsytucyjną, adwokatK. M. (1):

3
Zmiana zaskarżonego wyroku poprzezuniewinnienieoskarżonej.

4
Ewentualny – zmiana zaskarżonego wyroku poprzezzmianę kwalifikacji prawnejczynu i przyjęcie kwalifikacji zart. 297 § 3 k.k., a w konsekwencji odstąpienie od wymierzenia kary albo poprzez wyeliminowanie z podstawy prawnej skazaniaart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.i na podstawieart. 297 § 3 k.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 4 k.k.– umorzenie postepowania w zakresie czynu zarzucanego oskarżonej.

Apelacja obrońcy oskarżonejE. N.
             , adwokataE. T.:

5
Zmiana zaskarżonego wyroku poprzezuniewinnienieoskarżonej

Apelacja prokuratora co do oskarżonegoH. S. (1)(na niekorzyść):

6
Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie uniewinnienia oskarżonego w pkt 1, 4 i 7 części rozstrzygającej i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu wP..

Apelacja prokuratora co do oskarżonejE. N.(na niekorzyść)

7
Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt 8 jego części rozstrzygającej, poprzez wymierzenie oskarżonej kary 1 roku pozbawienia wolności, a na podstawieart. 69 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.– warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres 4 lat próby oraz wymierzenie – na podstawieart. 33 § 2 k.k., kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 100 zł każda..

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ad. 1, 3, 4 i 5
Wbrew stanowisku apelujących obrońców, brak było podstaw do zakwestionowania zawartych w wyroku Sądu I instancji zaskarżonych rozstrzygnięć co do sprawstwa i winy obojga oskarżonych, w szczególności żadna z apelacji obrończych nie wykazała zasadnych podstaw do postulowanego przez obrońców uniewinnienia oskarżonych od przypisanych im czynów, ani też do ewentualnego ograniczenia odpowiedzialności karnej oskarżonejN.do przestępstwa zart. 297 § 3 k.k.Stąd wnioski o uniewinnienie oskarżonych od przypisanych im czynów, jak i wniosek ewentualny o umorzenie postepowania wobec oskarżonejN.– okazały się niezasadne.
Ad. 2 i 7
Apelująca obrońca oskarżonegoH. S. (1)nie wykazała też, jakoby orzeczona wobec tego oskarżonego za czyn zart. 229 § 1 k.k.w zw. Zart. 12 k.k.iart. 4 § 11 k.k., kara 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności była rażąco nadmiernie surowa. Z kolei apelujący prokurator nie wykazał, jakoby orzeczona wobec oskarżonejE. N.– w warunkach nadzwyczajnego jej złagodzenia – kara grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych po 100 zł każda, była rażąco nadmiernie łagodna.
Stąd brak było podstaw uzasadniających postulowane we wnioskach apelacji modyfikacje orzeczonych wobec oskarżonych kar.
Ad. 6
Apelujący prokurator nie wykazał też, jakoby postępowanie rozpoznawcze przed Sądem Okręgowym, w zakresie zaskarżonego uniewinnienia oskarżonegoS., obarczone było wadami i brakami uzasadniającymi potrzebę jego powtórzenia. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w ww. zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.4Pkt 1

Wyroku

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrokw całości, tj.:
- rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy obojga oskarżonych, w tym uniewinnieniaH. S. (1)oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie kar, zawarte wpkt 1, 2 i 4-8części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku,
- orzeczenia w przedmiocie zaliczenia okresów pozbawienia wonności na poczet kar, zawarte wpkt 3 i 9części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku,
- orzeczenie w przedmiocie kosztów procesu, zawarte wpkt 10części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na to, że żaden z apelujących obrońców nie zdołał skutecznie zakwestionować konkluzji Sądu I instancji o wypełnieniu przez oskarżonegoH. S. (1)w sposób zawiniony znamion czynu zart. 229 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., a przez oskarżonąE. N.– znamion przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., stwierdzić należało, iż Sąd I instancji miał wystarczające podstawy, tak faktyczne, jak i prawne, do przypisania obojgu oskarżonych sprawstwa i winy w zakresie wymienionych czynów. Stąd zaskarżonerozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winyobojga oskarżonych podlegały utrzymaniu w mocy.
Z kolei apelujący prokurator nie zdołał skutecznie zakwestionować rozstrzygnięć w zakresie uniewinnienia oskarżonegoH. S. (1)od zarzuconych mu czynów zart. 229 § 1 k.k.oraz zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Wobec tego – jak również z uwagi na to, że żadna ze stron nie kwestionowała rozstrzygnięć w przedmiocie uniewinnienia oskarżonegoS.od czynów zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 183 § 1 k.k.iart. 182 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do tego by uczynić to z urzędu –rozstrzygnięcia w przedmiocie uniewinnieniaoskarżonegoS.zasługiwały na aprobatę.
Prawidłowe okazały się także, stanowiące następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych, zawarte w zaskarżonym wyroku,orzeczenia o karze. Wskazać przy tym należało, że kwestionowanie przez apelujących (w tym w ramach zarzutów ewentualnych) rozstrzygnięć o karach orzeczonych wobec obojga oskarżonych, okazało się niezasadne, a Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw nakazujących z urzędu ingerować w rozstrzygnięcia w zakresie kary i to zarówno co do rodzaju orzeczonych wobec oskarżonych kar, jak i ich wymiaru oraz zastosowania wobec oskarżonejE. N.instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Prawidłowe okazały się także pozostałe rozstrzygnięcia z zakresu orzeczenia w przedmiocie kary, których apelujący nie kwestionowali wyodrębnioną argumentacją, tj. rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia oskarżonym okresów faktycznego pozbawienia wolności na poczet orzeczonych kar.

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt 2 wyroku

Orzekająco kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, Sąd Apelacyjny uwzględnił wynik sprawy, a zatem to, że żadna z apelacji nie została uwzględniona. W tej sytuacji, w myśl przepisówart. 636 § 2 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k., koszty procesu obciążały wszystkie apelujące strony, to jest oskarżonych oraz oskarżyciela publicznego, którzy winni je ponieść stosownie do swojego udziału w sprawie, to jest w 1/3 części.
W rezultacie, w części związanej z apelacją prokuratora – kosztami tymi – w 1/3 części, tj. w kwocie 26, 70 zł – obciążono Skarb Państwa.
Natomiast w części związanej z apelacjami obrońców oskarżonych, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonych od kosztów sądowych. W rezultacie koszty sądowe zostały od oskarżonych zasądzone. Na owe koszty składały się zaś: ryczałt za doręczenia w łącznej kwocie 20 zł oraz opłata za dwie karty karne po 30 zł każda, co po rozłożeniu na oskarżonych we wskazanej 1/3 części, dawało w rezultacie kwotę po 26, 70 zł od każdego z nich.
Nadto na podstawie przepisów art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 j.t. ze zmian.), każdemu z oskarżonych wymierzono także opłatę za drugą instancję, w kwocie:
- 300 zł od oskarżonegoH. S. (1),
- 500 zł od oskarżonejE. N..

7

PODPIS

G. N.K. L.M. K.