Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 201/20
Data wyroku: 2021-01-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Andrzej Muszka

Sygn. akt II W 201/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
18 stycznia 2021 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodnicząca  sędzia Andrzej Muszka
Protokolant Marta Pross
po rozpoznaniu 18 stycznia 2021 r.
sprawy przeciwko:
R. K.
PESEL: (...)

obwinionemu o to, że:
W dniu 11 grudnia 2019 r. około godz. 18:55 wJ.naul. (...)M.prowadząc samochód markiB.onr rej. (...)nie stosował się do ograniczenia prędkości 80 km/h i jadąc z prędkością 123 km/h , przekroczył dozwoloną prędkośćo 43 km/h

tj. o czyn z art. 92a k.w.

I
uznaje obwinionegoR. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92a k.w. i za to na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 1000 (tysiąca) złotych,

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, kwotę 1899,57 złotych z tytułu wydatków związanych z opinia biegłego oraz wymierza mu opłatę w wysokości 100 złotych.

Sygn.. akt II W 201/20

UZASADNIENIE
11 grudnia 2019 r. około godziny 18:55 naul. (...)M.wJ.R. K.kierował samochodem osobowym markiB.onumerze rejestracyjnym (...)nie stosując się do ograniczenia prędkości do 80 km/h, przekraczając dozwoloną prędkość o 43 km/h. W pojeździe podróżowała żonaR. K.. Okoliczność tą stwierdzili funkcjonariusze Policji, poruszający się nieoznakowanym radiowozem policyjnym, wyposażonym w videorejestratormarki V. (...), którzy następnie zatrzymaliR. K.do kontroli drogowej.R. K.odmówił przyjęcia nałożonego mandatu.
Dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionegoR. K.k. 34, zeznania świadkaK. D.k. 16, zeznania świadkaT. C.k. 65, zeznania świadkaK. D.k. 65, częściowo zeznania świadkaM. K.k. 66, notatka urzędowa k. 5, zapis z videorejestratora k. 10, świadectwo legalizacji ponownej k. 39, dowód techniczny sprzętu transportowego Policji k. 41- 44, opinia biegłego z zakresu pomiaru prędkości pojazdówA. J.k. 46-61,
R. K.był w przeszłości karany mandatami karnymi za przekroczenie prędkości.
Dowód: informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 19
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionego, co do zasady, nie zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności, stanowiąc wyraz przyjętej przez obwinionego linii obrony. Zgromadzony w aktach postępowania obiektywny materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie ich za polegające na prawdzie.
Wbrew twierdzeniom obwinionego, zatrzymujący go funkcjonariusz Policji prawidłowo wykonywał zadania związane z wykrywaniem wykroczeń na drodze. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w pełni obiektywny zapis z monitoringu zamontowane w pojeździe, jednoznacznie wskazuje dwie istotne okoliczności. Po pierwsze obwiniony po minięciu znaków ograniczających dopuszczalną prędkość do 80 km/h, kierując z dopuszczalną prędkością mógł bez problemu zjechać na prawy pasa, skoro samochód policyjny przez cały ten odcinek jechał z wyższą prędkością niż 80 km/h. Tym samym dogonienie tego pojazdu wymagało przekroczenia dopuszczalnej prędkości na znacznym odcinku. Po drugie pojazd Policji zwiększył prędkość dopiero w momencie, gdy pojazd obwinionego był przed nim. Wcześniej utrzymywał stałą odległość za pojazdem poruszającym się z niedozwoloną prędkością. Z treścią tych rozważań koresponduje treść zeznań złożonych przez obu funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencji. Mając na uwadze między innymi ich zgodność z w pełni obiektywnym nagraniem z videorejestratora, Sąd uznał, że polegają one na prawdzie i mogą stanowić podstawę kategorycznych ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Jedynie w części wiarygodne okazały się, w ocenie Sądu, zeznania złożone przez żonę obwinionegoM. K.. Nie polegały one na prawdzie w zakresie, w jakim świadek opisała utrudnianie manewru wyprzedzenia przez funkcjonariuszy Policji. W pozostałym zakresie zeznania świadka, w których nie kwestionuje ona faktu, że doszło do przekroczenia prędkości przez obwinionego, mogły pomocniczo stanowić podstawę ustaleń stanu faktycznego.
Odtwarzając stan faktyczny w sprawie Sąd skorzystał również z treści dowodów z dokumentów, zgromadzonych w aktach postępowania. Zostały one sporządzone przez upoważnione do tego osoby, w przewidzianej prawem formie. Mogły tym samym stanowić podstawę kategorycznych ustaleń stanu faktycznego w sprawie.
Dokonując całościowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, żeR. K.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu opisanego art. 92a kw. W świetle zeznań przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji oraz dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania, nie budziło wątpliwości Sądu, iż obwiniony kierował z prędkością 123 km/h w miejscu, gdzie dozwolona prędkość wynosi 80 km/h. Prędkość została zmierzona w prawidłowy sposób urządzeniem posiadającym aktualne świadectwo legalizacji. Znajduje ona swoje potwierdzenie w treści opinii wskazującej, że średnia prędkość prowadzonego przez obwinionego pojazdu podczas pomiaru wynosiła nie mniej niż 120 km/h. Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu, że przekroczenie dopuszczalnej prędkości nie było wynikiem zachowania funkcjonariusza Policji.
Za powyższe wykroczenie Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 1000 złotych.
W ocenie Sądu tak wymierzona kara w należyty sposób uwzględnia stopień winy i społecznej szkodliwości czynów. Osiągnie ona zarazem cele wychowawcze i zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec ukaranego oraz cele w zakresie społecznego oddziaływania.
Przy orzekaniu rodzaju kary Sąd wziął pod uwagę okoliczności dotyczące sposobu popełnienia wykroczenia oraz rodzaj i charakter ciążących na obwinionym obowiązków, które uzasadniają przypuszczenie, że zastosowanie tej właśnie kary będzie wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa. W szczególności Sąd miał na uwadze, iż obwiniony przekroczył dopuszczalną prędkość o 50% oraz to, że w przeszłości był wielokrotnie karany za przekraczanie dopuszczalnej prędkości.
Kara wymierzona obwinionemu uwzględnia przy tym posiadanie przez obwinionego ustabilizowanej sytuacji finansową.
Kierując się zasadą obowiązującą w procesie wykroczeniowym, stosownie do treści art. 119§1 kpsw, Sąd obciążył obwinionego kosztami procesu.