Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 760/21
Data wyroku: 2022-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art. 6 kc

Sygn. akt III Ca 760/21

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 roku w sprawie z powództwaWojewódzkiego (...)im. drW. B.wŁ.przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia(...), Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi:

1
zasądził od Narodowego Funduszu Zdrowia(...) Oddziałna rzeczWojewódzkiego (...)im. drW. B.wŁ.kwotę 52.409 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 7.217 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;

2
nieuiszczone koszty sądowe przeniósł na rachunek Skarbu Państwa.

Pozwany w swej apelacji zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie punktu 1. oraz zarzucił orzeczeniu:

1
naruszenie prawa materialnego, to jestart. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej,art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznymiart. 5 ust. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznychpoprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie w konsekwencji błędne przyjęcie, że świadczenia objęte pozwem były świadczeniami opieki zdrowotnej udzielonymi w stanach nagłych, w szczególności wobec ich planowości wykonania potwierdzonych skierowaniami lekarzy POZ;

2
naruszenie prawa materialnego, to jestart. 132 i art. 136 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznychpoprzez nie ustalenie czy świadczeniodawca nie posiadał zawartej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia (Oddziałem Wojewódzkim wŁ.) i błędne przyjęcie, że świadczenia zdrowotne udzielone w ramach systemu ubezpieczenia zdrowotnego mogą być udzielanie i finansowane bez zawartej umowy lub w wysokości przekraczającej określoną w umowie ilość i wartość świadczeń, a w konsekwencji kwotę wynikającą z planu finansowego Funduszu;

3
naruszenieart. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznypoprzez błędne przyjęcie, że świadczeniodawca nie jest zobowiązany do przedstawienia rzeczywistych kosztów udzielenia świadczeń.

W konkluzji skarżący wniósł zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu w I i II instancji.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego przed Sądem II instancji.

Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podzielai przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego.
Żaden z podniesionych w apelacji zrzutów nie okazał się skuteczny. W szczególności za chybiony należało uznać zarzut naruszeniaart. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej, który został uchylony z dniem 1 lipca 2011r. na podstawie art. 220 pkt 1 ustawy z dnia 15.04.201 Nr DzU. Z 2011, Nr 112, poz. 654. Zasadnie zatem Sąd I instancji nie zastosował tego przepisu, bowiem do stanu faktycznego (świadczenia wykonywane w roku 2015 i 2016) będącego przedmiotem oceny Sądu przepis ten nie mógł być zastosowany.
Sąd Rejonowy nie naruszył równieżart. 3 pkt 8 ustawy z dnia 8.09.2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym(dalej u.p.r.m.) iart. 5 ust. 33 ustawy z dnia 27.08.2004r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Przepisy te definiują stan nagły określany również jako stan nagłego zagrożenia zdrowotnego. Zgodnie zart. 5 ust. 33 ustawy z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznychstan nagły - to stan, o którym mowa wart. 3 pkt 8u.p.r.m. Z kolei jak wynika zart 3 pkt 8u.p.r.m.: stan nagłego zagrożenia zdrowotnego to stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia.
W sprawie bezspornym było, że każdy z hospitalizowanych pacjentów miał wystawione przez lekarza POZ skierowanie do szpitala. Jednak fakt ten nie może przesądzać o planowości zabiegu, bowiem oczywiste jest że pomiędzy wystawieniem skierowania a kwalifikacją do zabiegu mija pewien czas, nawet gdy jest on stosunkowo krótki, stan zdrowia pacjenta zmienia się, niestety zwykle dość dynamicznie.
Dokonując oceny, czy wykonane świadczenia zasadnie zostały udzielone w trybie pilnym, Sąd Rejonowy oparł się na dowodzie z opinii łącznej biegłego kardiologa i kardiochirurga. Sporządzona przez biegłych opinia, uzupełniona została następnie na żądanie pozwanego jedną opinią uzupełniającą. Obaj biegli: prof. dr hab. n. med.M. W.i dr n. med.M. B., potwierdzili fakt wykonania zabiegów i hospitalizacji w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego u w/w pacjentów. W odpowiedzi na zastrzeżenia do opinii zgłoszone przez stronę pozwaną biegli wyjaśnili, że w obu przypadkach chorobowych wskazanych w ekspertyzie stwierdzili, iż przy aktualnych danych klinicznych oceniany chory bez natychmiastowego leczenia mógł umrzeć lub jego stan zdrowia uległby najprawdopodobniej drastycznemu pogorszeniu w bardzo krótkim czasie. Dalej biegli jednoznacznie wskazali, że odesłanie omawianych pacjentów lub nie podjęcie natychmiastowego leczenia byłoby błędem w sztuce medycznej. W opinii podstawowej obaj biegli podnieśli, iż pacjent J.P. był z krytycznym zwężeniem lewej tętnicy wieńcowej i jej odgałęzień z jednoczesną amputacją prawej tętnicy wieńcowej, jako zagrożony nagłą śmiercią wymagał natychmiastowej operacji wobec nasilenia objawów. Natomiast pacjentka A.K (pesel xxxxxx03829) - z krytycznym zwężeniem zastawki aortalnej, jako zagrożona nagłą śmiercią w opinii biegłych wymagała natychmiastowej operacji wobec nasilenia objawów. Biegli prof. dr hab. n. med.M. W.i dr n. med.M. B.w stosunku do stanu obydwu pacjentów wskazali, że „podejmowanie próby przekazania chorego do innego szpitala byłoby stratą cennego czasu i wiązało się z ryzykiem tragicznego zdarzenia w czasie transportu.„
W ocenie Sądu Okręgowego stanowisko wyrażone przez biegłych dowodzi, że zabiegi i hospitalizacja zostały wykonane w stanie „nagłym”. Zatem ustalenia Sadu I instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe.
Całkowicie chybione okazały się zarzuty naruszeniaart. 132 i art. 136 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że z uwagi na nie zawarcie z pozwanym Narodowym Funduszem Zdrowia (Oddziałem Wojewódzkim wŁ.) kontraktu na realizację świadczeń kardiologicznych i kardiochirurgicznych powód nie realizował terminowych świadczeń w ramach NFZ, a jedynie świadczenia w warunkach bezwzględnego obowiązku niezwłocznego udzielenia świadczeń medycznych ratujących życie i zdrowie. Jak już wyżej wskazano, taki właśnie charakter miały wykonane u pacjentów J.P. i A.K. zabiegi.
Równie bezpodstawny okazał się zarzut naruszeniaart 19 ustawy z dnia 27.08.2004r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jak bowiem wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego specjalisty z zakresu księgowości dochodzona w procesie kwota jest rzeczywistym kosztem udzielonych świadczeń. Wartość 52.409 złotych to rzeczywisty koszt wyliczony na podstawie szczegółowo wyspecyfikowanych pozycji kosztowych stanowiących załączniki do pozwu . Powołany w sprawie biegły z zakresu rachunkowości dr. inż.B. T.stwierdził, że „przedstawione koszty są rzeczywistym kosztem udzielonego świadczenia. ” oraz że „ Wyliczenia wskazanych kosztów w oparciu o wyspecyfikowane — wykonane zabiegi, zużycie farmaceutyków; materiałów; zgodnie z dokumentacją sprawy nie budzą zastrzeżeń w rozumieniuart 19 ust 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.”
Konkludując, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a zarzuty pozwanego nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów, na podstawieart. 385 k.p.c., Sąd Okręgowy w punkcie 1. sentencji wyroku oddalił apelację.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł z mocyart. 98 § 1 k.p.c.w związku z§ 2.pkt 6) i § 10 ust. 1.pkt .1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz. U. 2015. 1804). Na koszty te złożyła się kwota 2700 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego powoda w postępowaniu apelacyjnym.