Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 19/20
Data wyroku: 2021-08-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Zarząd rzeczą wspólną
Podstawa prawna: art.203 kc

Sygn. akt III Ca 19/20

POSTANOWIENIE
Dnia 17 sierpnia 2021 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Leszek Dąbek
Protokolant Renata Krzysteczko
po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2021 r. na rozprawie
sprawy z wnioskuW. L.(L.) iE. L.
z udziałem GminyZ.iR. G.
o wyznaczenie zarządcy nieruchomości
na skutek apelacji wnioskodawców
od postanowienia Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 1 października 2019 r., sygn. akt I Ns 1194/15
postanawia:

oddalić apelację.

SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 19/20

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zabrzuw postanowieniu z dnia 1 10 2019r. oddalił wniosek wnioskodawcówW. L.iE. L.o wyznaczenie zarządcy nierucho-mości wspólnej, położonej wZ.przyul. (...)o urządzonej księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zabrzu pod numerem(...)oraz postanowił, że wnioskodawcy i uczestnicy postępowania ponoszą koszty postępowania związane z ich udziałem w sprawie.
W ustalonym stanie faktycznym, w motywach orzeczenia przywołał regulacjęart. 203 k.c.oraz innych wskazanych w nim przepisów prawa, po czym dokonał oceny prawnej poczynionych ustaleń faktycznych i w jej konkluzji uznał, że w rozpozna-wanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w przywołanej regulacji prawnej warunkujących ustanowienie zarządcy nieruchomości. Wskazał, że, że zgo-dnie z regulacjąart. 6 k.c.ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na wniosko-dawcach i ocenił, że oni mu nie sprostali i stwierdził, że w świetle przywołanej regulacji prawnej w sprawie brak jest podstaw do ustanowienia zarządcy nierucho-mości i z tej przyczyny wniosek, jako nieuzasadniony oddalił.
O kosztach postępowania orzekał stosując regulacjęart. 520 § 1 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżyliwnioskodawcyW. L.iE. L.,
którzy wnosili o jego zmianę przez uwzględnienie wniosku oraz zasądzenia na ich rzecz od uczestnika postępowaniaR. G.zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego.
Zarzucali, że istnieje sprzeczność pomiędzy ustaleniami Sadu a zebranym w sprawie materiałem dowodowym polegająca na wadliwym przyjęcie, że:

a
w dacie składania wniosku wszyscy właściciele zalegali z opłatami na rzecz wspólnoty,

b
J. Z.organizował zebrania właścicieli na ich wniosek i zawiadamiał ich o ternach zebrań oraz, że„generalnie wykonuje on swoje obowiązki w sposób prawidłowy”,

c
okoliczność pozostawienia środków finansowych wspólnoty w wyłącznej dyspozycji jednego z je członków nie stanowi naruszenia zasad prawidłowego zarządu, bądź przejawu krzywdzenia pozostałych współwłaścicieli,

d
wnioskodawcy utwardzając i ogradzając teren o powierzchni ok. 300m2 bez zgody pozostałych współwłaścicieli podjęli działania krzywdzące dla uczestnika postępowaniaR. G..

Ponadto zarzucali, że przy ferowaniu orzeczenia naruszono prawo procesowe imaterialne, odpowiednio regulacjeart. 233 § 1 k.p.c.iart. 203 k.c., w sposób podany w apelacji.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje :
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenie wnioskodawców,
a następnie prawidłowo rozpoznał sprawę.
Ustalenia składające się na podstawę faktyczną orzeczenia mają podstawęw informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku źródłach dowodowych, których ocena jest logiczna i mieści w granicach swobodnej oceny dowodów i wbrew zarzutom apelacji przy ich czynieniu Sąd Rejonowy nie na-ruszył wskazanej w apelacji regulacji prawa procesowego.
Skarżący w ramach zarzutów apelacji odnoszących się do podstawy faktycznej orzeczenia tylko w części odnosili się do ustaleń faktycznych zawartych w podstawie faktycznej orzeczenia (dotyczy to kwestionowanego w apelacji, zawartego w części ustalającej zaskarżonego wyroku ustalenia dotyczącego organizowania przezJ. Z.na wniosek współwłaścicieli zebrań i zawiadamiania ich
o ich terminach).
Ustalenie to ma podstawę informacjach zawartych w przywołanych przez Sąd Rejonowy źródłach dowodowych, których ocena jest logiczna i nie została skutecznie podważona w apelacji.
W ramach pozostałych zarzutów apelacji odnoszących się do podstawy faktycznej orzeczenia, skarżący w istocie kwestionują dokonaną przez Sąd Rejonowy ich ocenę prawną, bądź też dotyczą one drugorzędnego dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienia braku zadłużenia uczestniczki postępowania GminyZ.w uiszczaniu wpłat na rzecz zarządcy w chwili wniesienia wniosku.
W świetle apelacji jest bowiem bezspornym jest, że takie zadłużenie mieli główni oponenci sporu, tj. skarżący oraz uczestnik postępowania, a zaniechanie
przez Gminę podjęcia działań w celu ich windykacji tłumaczy zachowanie zarządcy.
Z podanych przyczyn nie mają one zatem wpływu na powyższą oceną i jako takie są one nieuzasadnione.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznegow jej zasadniczym zarysie jest prawidłowa (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496).
Stosownie do – prawidłowo zastosowanej przez Sąd Rejonowy - regulacji
art. 203 k.c.wniosek o wyznaczenie przez sad zarządcy nieruchomości wspólnej jest uzasadniony tylko wtedy, gdy zrealizuje się jedna z przewidzianych w tym przepisie przesłanka, tj. wtedy, gdy:
- nie można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w istotnych sprawach dotyczących zwykłego zarządu,
- jeżeli większość współwłaścicieli narusza zasada prawidłowego zarządu lub krzywdzi mniejszość.
Zagadnienie to było przedmiotem wnikliwej oceny Sądu pierwszej instancji, która nie została skutecznie podważona w apelacji i Sąd odwoławczy w całości ją podziela.
W uzupełnieniu tej oceny należy jedynie dodać, iż skarżący nie mogą oczekiwać od pozostałych uczestników postępowania, że będą oni na nieruchomości wspólnej czynić nakłady wyłącznie w interesie skarżących, związanym z prowadzoną przez nich na nieruchomości działalnością gospodarczą.
Nie kwestionując ich prawa do rozwijania tej działalności, należy jednak zwrócić uwagę, że powinni oni finansować ją z własnych środków finansowych,
a ostatecznie dążyć do rozwiązania łączących ich - wszak tymczasowych - więzi majątkowych, poprzez zniesienie współwłasności wspólnej nieruchomości.
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu,
przez co apelacja jest bezzasadna w rozumieniuart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c., a to z mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jej oddalenia.
Reasumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego apelację wnioskodawców, jako bezzasadną oddalono na mocyart. 385 k.p.c.w związkuzart. 13 § 2 k.p.c.

SSO Leszek Dąbek