Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 274/20
Data wyroku: 2021-01-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Robert Kirejew, Karina Maksym, Rafał Doros

Sygn. akt: II AKa 274/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 stycznia 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Robert Kirejew

Sędziowie

SSA Karina Maksym
SSO del. Rafał Doros (spr.)

Protokolant

Agnieszka Bargieł

po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy
J. J., s.R.iG.,ur. (...)wK.
oskarżonego o czyn zart. 278§1 k.k.w zw. zart. 270§2 k.k.w zw. zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.
na skutek apelacji obrońców oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach V Wydziału Karnego Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 11 lutego 2020 roku, sygn. akt V K 131/18

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonegoJ. J.od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
zasądza od oskarżycieli subsydiarnychD. U.iB. K. (1)na rzecz oskarżonegoJ. J.zwrot poniesionych w sprawie wydatków z tytułu zastępstwa procesowego w wysokości po 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych;

3
zasądza od oskarżycieli subsydiarnychD. U.iB. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za obie instancje obejmujące opłatę w wysokości po 120 (sto dwadzieścia) złotych oraz wydatki w wysokości po 300 (trzysta) złotych.

SSO del. Rafał Doros SSA Robert KirejewSSA Karina Maksym

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 274/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt V K 131/18

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

J. J.

ŚwiadekA. U.była w dniu1 stycznia 2008 r. w ciąży.

dokumentacja lekarska.

k. 515

2.1.1.2.

J. J.

ŚwiadekD. B.nie prowadził w na przełomie 2007 i 2008 r. działalności gospodarczej wC.przy ulicy

dane z ewidencji działalności gospodarczej

k. 465-466

2.1.1.3.

J. J.

Umowa pożyczki z dnia 1 stycznia2008 r. i odpowiedź na pozew sporządzona przezD. U.nie zostały napisane na tym samym urządzeniu.

opinia biegłego z Laboratorium Kryminalisty -cznego KWP wK.

506--511

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Dokumentacja lekarska.

Czytelna, stanowcza, nie budzi wątpliwości.

2.1.1.2

Dane z ewidencji działalności gospodarczej.

Dowód jednoznaczny, nie budzi wątpliwości.

2.1.1.3

Opinia biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego KWP wK..

Opinia stanowcza, logicznai prawidłowo uzasadniona.

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a to przyjęcie, żeJ. J.dopuścił się przypisanego mu czynu, a mianowicie usiłowania oszustwa na szkodę pokrzywdzonych.
Powiązany z nim zarzut obrazy przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.mającej wpływ na treść orzeczenia, poprzez błędnąi dowolną ocenę dowodów, na podstawie których Sąd I instancji ustalił stan faktyczny.

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź z niepełności postępowania dowodowego bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd „dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów, a wynikającej zart. 7 k.p.k.
W rozpoznawanej sprawie obrońcy oskarżonego wywodzili błąd w ustaleniach faktycznych z przekroczenia przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarzuty obrońców oskarżonego okazały się zasadne. Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, do którego doprowadziła dowolna ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonana w sposób wybiórczy, nielogiczny i w konsekwencji w sposób sprzeczny zart. 7 k.p.k.
Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący. Zgromadził kompletny materiał dowodowy, który został jedynie w niewielkim zakresie uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego.
Pomimo to, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zebrane dowody, ocenione kompleksowo, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie pozwalały na stwierdzenie, w sposób nie budzący zasadniczych wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przestępstwa. Żaden z dowodów, który stanowił podstawę ustaleń faktycznych Sądu I instancji zarówno samodzielnie jak i wespół z innymi dowodami nie dawał podstawy do ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego.
Trzeba na wstępie stanowczo podkreślić, że wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano ponad wszelką wątpliwość niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. Wystarczy zatem, że wyjaśnienia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy.
O tej podstawowej zasadzie procesu karnego, określonej wart. 5 § 1 k.p.k.zapomniał Sąd Okręgowy. Oskarżyciele subsydiarni nie wykazali ponad wszelką wątpliwość, że oskarżonyJ. J.dopuścił się zarzucanych mu czynów, a Sąd Okręgowy wydał wyrok z obraząart. 7 k.p.k.i dopuścił się jednocześnie błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku.
W omawianej sprawie mamy do czynienia z dwiema zupełnie odmiennymi wersjami zdarzenia. Przy czym ocena wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonana z najwyższą starannością, nie jest w stanie przemówić za przyjęciem tej wspieranej przez oskarżycieli subsydiarnych. Wersja ta praktycznie w każdym aspekcie posiada braki tego rodzaju, że nie sposób przejść nad nimi obojętnie. Skoro pojawiają się istotne wątpliwości, to należy je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.p.k.). W szczególności, że są to wątpliwości dotyczące kwestii zasadniczych z punktu widzenia jego odpowiedzialności karnej.
W sprawie nie budziło jedynie wątpliwości, że podpisy oskarżycieli subsydiarnych pod umową pożyczki z dnia 1 stycznia 2008 r. były autentyczne. Stawiając ten niekwestionowany fakt jako punkt wyjścia, dla stwierdzenia, że umowa była jako dokument podrobiona, należałoby wskazać na tą okoliczność niepodważalne dowody, które świadczyłyby o popełnieniu przestępstwa przez oskarżonego. Tymczasem przeprowadzone w sprawie dowody, przede wszystkim z zeznańB. K. (1)iD. U.są tylko pozornie przekonujące. Świadkowie przedstawili opis zdarzeń, który po analizie i konfrontacji z innymi dowodami zawiera istotne nieścisłości, luki, sprzeczności i jest nielogiczny.
Sąd Apelacyjny podzielił w tym zakresie argumentację zawartą w apelacjach obrońców oskarżonego, jedynie za wyjątkiem argumentów dotyczących informacji na temat ciąży świadkaA. U.. Przeprowadzony w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym dowód z dokumentacji medycznej pozwolił na stanowcze ustalenie, że w dniu 1 stycznia 2008 r. wyżej wymieniona była w ciążyi mogła o tym fakcie poinformować swoich najbliższych.
Pozostałe, liczne i precyzyjne argumenty, zawarte w apelacjach obrońców nie były jedynie polemiką z ustaleniami Sądu I instancji ale wykazały niewątpliwie dowolność przeprowadzonej oceny dowodów, co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w zasadniczych dla odpowiedzialności oskarżonego aspektach.
Przechodząc do oceny dowodów, dokonanej przez Sąd I instancji, należy podkreślić, że dowolna okazała się ocena zeznań świadkówD. U.iB. K. (1). Sąd I instancji ocenił ich zeznania jako logiczne i konsekwentne, a także spójne z innymi dowodami, nie dostrzegając w nich oczywistych sprzeczności, brakówi nielogiczności.
ZeznaniaD. U.iB. K. (1)były konsekwentne jedynie w części, w której świadkowie twierdzili o spreparowaniu umowy pożyczki przez oskarżonegoi wykorzystaniu w tym celu blankietu in blanco z ich podpisami, który został im rzekomo przez oskarżonego skradziony. W pozostałym zakresie zawierały istotne sprzeczności i niekonsekwencje. Na ich tle wyjaśnienia oskarżonego wespół z zeznaniamiG. J.są nie tylko spójne i od początku konsekwentne, ale także znajdują potwierdzenie w dowodzie z oryginału umowy pożyczki z dnia1 stycznia 2008 r.
Zdaniem Sądu odwoławczego skrupulatna analiza zeznańD. U.iB. K. (1)na tle pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów wskazuje, że ocena ta była w rzeczywistości wybiórcza, nie odnosząca się do szeregu niejasnościi wzajemnych sprzeczności w ich zeznaniach, ponadto nielogiczna i w rezultacie całkowicie dowolna.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zeznania ww. świadków ewoluowały w czasie, w zależności od stopnia zaawansowania prowadzonego postępowania. Nie były więc jak twierdzi Sąd I instancji konsekwentne. Świadkowie pomijali także istotną okoliczność, dotyczącą ich aktualnych bliskich relacji, co bez wątpienia ma wpływ na ocenę ich wiarygodności.
W pierwszych zeznaniach z dnia 25 listopada 2014 r. świadekB. K. (1)w ogóle nie wspominała o pobycie w okresie sylwestrowo- noworocznym 2007/2008 r.w Słowacji. Nie wspominała o tym fakcie także w odpowiedzi na pozew w sprawie cywilnej z powództwa oskarżonego (k. 12-13 akt śledztwa w załączeniu). Ten wątek pojawił się dopiero później i był wówczas rozwijany i silnie eksponowany.Sąd I instancji dał bezkrytycznie wiaręB. K. (1)w omawianej kwestii, pomijając nietypowe okoliczności tego wyjazdu, a w szczególności fakt, żeB. K. (1)miała tam pojechać sama i nie wskazała ani jednej osoby, która potwierdziłaby jej pobyt na Słowacji w dniu 1 stycznia 2008 r. Co więcej początkowo nie była w stanie nawet wskazać miejsca zakwaterowania. Potem ograniczyła się do niewiele mówiącego wskazania nazwy ośrodka. Ten wątek jej zeznań zostanie jeszcze szerzej omówiony w dalszej części uzasadnienia.
B. K. (1)zeznawała na temat rzekomo sporządzonych przez nią i jej wspólnikaD. U.blankietówin blancoz naniesionymi przez nich podpisami, które miały być wykorzystywane w działalności gospodarczej, związanej z prowadzeniem sklepu z dywanami i wykładzinami wC.przyul. (...). Twierdziła, że takie blankiety z podpisamiin blancobyły przez nich wykorzystywane wielokrotnie (zeznania z 14 września 2017 r. – k. 38v-39). W tej części jej zeznania pozostawały w sprzeczności nawet z zeznaniamiD. U., który stwierdził ostatecznie, że arkusze z podpisami in blanco nie zostały w praktyce wykorzystane (zeznania z 25 kwietnia 2019 r. – k. 203). Co istotne, żaden ze świadków - ówczesnych pracowników oskarżycieli subsydiarnych takich blankietów nie widział. Także dowody z dokumentacji związanej ze współpracą zfirmą (...), należącą do świadkaB. K. (2)nie potwierdzają, że takie dokumenty zostały kiedykolwiek wykorzystane (k. 213-230).
Sąd I instancji nie odniósł się wystarczająco do wskazanych niespójnościi sprzeczności, które były przecież istotne dla oceny wiarygodności świadków. Sprawa istnienia blankietów z podpisamiin blancobyła kluczowa dla wersji zdarzeń, przedstawianej przez oskarżycieli subsydiarnych, ponieważ oskarżony miał podrobić umowę pożyczki wykorzystując w tym celu właśnie jeden z takich blankietów, który miał rzekomo ukraść z miejsca zamieszkaniaD. U..
Należy podkreślić, że także zeznaniaD. U.w części dotyczącej blankietówin blancoewoluowały. Początkowo świadek podobnie jakB. K. (1)twierdził, że były one na bieżąco wykorzystywane (zeznania z dnia 14 września 2017 r.) by w końcu zeznać, że takie sytuacje nie miały miejsca.
Oceniając zeznaniaD. U.Sąd I instancji pominął także ich dynamikę w części dotyczącej spędzenia przez świadka imprezy sylwestrowej z 2007/2008 r. W tej części w miarę upływu czasu świadek przypominał sobie coraz więcej szczegółów.
Krytycznie należało ocenić także istotną sprzeczność pomiędzy zeznaniami świadkówB. K. (1)iD. U., a zeznaniami świadkaG. B.. Pomiędzy ich depozycjami zachodziły bowiem sprzeczności, zupełnie pominięte przez Sąd I instancji, o czym będzie szerzej w dalszej części uzasadnienia.
Oskarżyciele posiłkowi podnosili, że nie mogli podpisać umowy pożyczki w dniu1 stycznia 2008 r., twierdząc, żeD. U.spędzał w tym czasie „sylwestra”z rodziną, aB. K. (1)wyjechała „na sylwestra” do Słowacji. Sąd I instancji starał się zweryfikować powyższe okoliczności.
Umknął jednak sądowi fakt dość oczywisty, który w znacznym stopniu dyskwalifikuje znaczenie owych ustaleń dla rozpoznania sprawy. Nawet jeżeliB. K. (1)wyjechała w okresie sylwestrowo – noworocznym na Słowację, to nic nie stało na przeszkodzie, by wróciła w dniu 1 stycznia 2008 r. do Polski i podpisała umowę pożyczki. Znamienne jest, czego nie zauważył Sąd I instancji, żeB. K. (1)przedłożyła rachunek za pobyt sylwestrowy, który miał być prezentem odD. U., jego małżonki i jednej z ich pracownic, ale nie była w stanie wskazać precyzyjnie miejsca swojego pobytu w czasie zabawy sylwestrowej. Pomimo, że według jej relacji pojechała tam sama, więc musiała wiedzieć dokąd się udaje. Nie podała też ani jednej osoby, z którą przebywała w powyższym okresie. W tej sytuacji jej zeznania musiały budzić w tej części poważne wątpliwości. TymczasemSąd I instancji w ogóle wątpliwości nie dostrzegł. Poza więc w gruncie rzeczy gołosłownym zeznaniemB. K. (1)nie istnieją przekonujące dowody, wykluczające możliwość jej obecności w Polsce w dniu 1 stycznia 2008 r.
W ocenie Sądu Apelacyjnego także w przypadkuD. U.sam fakt spędzenia Sylwestra 2007/2008 r. w miejscu zamieszkania, w gronie najbliższych nie wyklucza, że ww. udał się w dniu 1 stycznia 2008 r. do oskarżonego w celu przekazania mu przygotowanej umowy pożyczki. Sąd Apelacyjny nie kwestionuje faktu, żeD. U.przebywał w miejscu zamieszkania w nocy 1 stycznia 2008 r., ale owo ustalenie w żaden sposób nie wyklucza jego przyjazdu od oskarżonego w celu przekazania mu wskazanej umowy.
Oczywistym jest, że niniejsza sprawa jest pochodną procesu cywilnego z powództwa oskarżonego przeciwkoD. U.iB. K. (1). Oskarżyciele subsydiarni, a także świadkowie – osoby najbliższe dlaD. U.są zainteresowane wynikiem postępowania, które może wpłynąć na sytuację majątkową oskarżycieli posiłkowych. Dlatego do oceny osobowych źródeł dowodowych z kręgu osób najbliższych i znajomych oskarżycieli posiłkowych należało podchodzić z najwyższą starannością i wnikliwością.
W ocenie Sądu Apelacyjnego lakoniczna treść umowy pożyczki z dnia 1 stycznia 2008 r. mogła teoretycznie służyć interesom pożyczkobiorców a nie oskarżonego jako pożyczkodawcy. Nie jest prawdą, że kartka z podpisami oskarżycieli subsydiarnych zawierała w przestrzeni ponad podpisami zbyt mało miejsca by stworzyć bardziej szczegółową umowę. Należy więc prześledzić okoliczności sporządzenia tego dokumentu. Zgodnie z konsekwentnymi relacjami oskarżonegoi jego matki umowa pożyczki miała być sporządzona już po fakcie wypłacenia pieniędzy przez pożyczkodawcę w czterech transzach. W tej sytuacji to oskarżonyJ. J.musiał zabiegać o jej sporządzenie, skoro wcześniej razem ze swoją matką wypłacił oskarżonym pieniądze bez pokwitowania. W takiej sytuacji oskarżyciele posiłkowi wcale nie byli zainteresowani sporządzeniem szczegółowego dokumentu. Jednocześnie należy podkreślić, że w omawianym okresie relacje między oskarżonym iD. U.były bardzo dobre. Dlatego tuż przed otwarciem punktu sprzedaży dywanów i wykładzin oskarżyciele posiłkowi nie mogli z jednej strony zlekceważyć żądania oskarżonego, dotyczącego zabezpieczenia jego interesów poprzez popisanie umowy, a z drugiej na, co wskazują okoliczności zdarzenia, nie byli zainteresowani tworzeniem w ich przekonaniu rzetelnej umowy. Charakterystyczne jest, że zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego iG. J.przywieźli umowę bez wskazania, kto jest pożyczkodawcą a kto jest pożyczkobiorcą. Dopiero, na skutek zapobiegliwościG. J.uzupełniono treść umowyo ręczne zapisy „pożyczkobiorca i pożyczkodawca”. Gdyby nie te zapiski trudno byłoby w oparciu o treść umowy jednoznacznie rozstrzygnąć kto udzielił pożyczki. Takie zredagowanie dokumentu z całą pewnością nie leżało w interesie oskarżonego. Logiczne jest, że gdyby oskarżony podrabiał dokument to mógłby zredagować go w sposób o wiele bardziej staranny, unikając potrzeby ręcznych dopisków dla zapewnienia umowieessentialia negotii. Gdyby oskarżony podrobił umowę pożyczki w celu wyłudzenia zwrotu nieistniejącej wierzytelności, to całkowicie nielogiczne byłoby wskazywanie, że pieniądze były przekazane w czterech transzach, skoro mógł w dwóch zdaniach zawrzeć informacje o udzieleniu pożyczki i jej odbiorze przez oskarżycieli subsydiarnych.
Istotne jest również, że oskarżony utrzymywał bliskie relacje, zarówno zawodowe jak i towarzyskie zD. U., a nie zB. K. (1). Pozostaje więc kwestia, dlaczego na umowie jako pożyczkobiorcy figurują zarównoD. U.jak iB. K. (1). Ponadto jest zamieszczona pieczątka firmowa, prowadzonej przez nich spółki, wskazująca ściśle, że dotyczy „(...)ul. (...)wC.”.
Gdyby oskarżony i jego matka nie pożyczyli, wbrew temu co twierdzą w swoich wyjaśnieniach, pieniędzy na otwarcie tego konkretnego sklepu wC., to nie byłoby żadnego uzasadnienia dla umieszczenia w umowie danychB. K. (1). Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniamiG. J., wskazanie w umowie takżeB. K. (1)jest jak najbardziej uzasadnione. W ocenie Sądu I instancji oskarżony wykazał w sposób logiczny i przekonujący powód, dla którego oskarżyciele posiłkowi potrzebowali pieniędzy. Otwarcie sklepu, a raczej pawilonu handlowego o powierzchni około 600 metrów kwadratowych z pewnością wymagało dużych nakładów finansowych, tym bardziej, żeD. U.iB. K. (1)zeznawali, że remontowali pomieszczenia. Wbrew temu co twierdzili, nie łączyła ich z dostawcą towaru i świadkiemB. K. (2)umowa komisu. Z przedłożonej dokumentacji owej współpracy wynika jednoznacznie, żeB. K. (2)wystawiał im od początku marca faktury sprzedaży, z odroczonymi terminami płatności od 30 do 90 dni. Wartość dostarczonych towarów, według faktur wynosiła 284.427,74 złote. Okoliczność, żeB. K. (2)(znajomyD. U.) ostatecznie przyjął od nich istotną część niesprzedanego towaru i wystawił faktury korygujące nie sprzeciwia się twierdzeniu, że oskarżyciele posiłkowi w związku z otwarciem tak dużego sklepu potrzebowali pieniędzy i mogła to być suma, zgodna z umową pożyczki z dnia 1 stycznia 2008 r. Trzeba zauważyć, że poza wynagrodzeniem dla pracowników musieli ponosić także wysokie koszty wynajmu pomieszczeń.
Wracając do blankietów z podpisamiin blanconie można nie dostrzec, że oskarżyciele subsydiarni twierdzili, że jeden z takich blankietów został im skradziony, a jego forma (usytuowanie i rodzaj podpisów) w domyśle wymuszała spreparowanie umowy pożyczki zarówno wobecB. K. (1)iD. U.. Ten sposób rozumowania nie broni się jednak w świetle przeprowadzonych w sprawie dowodów.
Trzeba bowiem podkreślić, że twierdzenia o rzekomych kartkach z podpisami

    in blancowspólników, które miały być wykorzystywane w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej są nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, a ponadto nie znajdują żadnego potwierdzenia w innych dowodach. Zatrudniona w omawianym okresie w sklepie oskarżonych świadekJ. S. (1)stwierdziła bowiem, że słyszała o takich dokumentach, ale ich nigdy nie widziała. Nie wykazano, aby taki dokument został kiedykolwiek wykorzystany. Wreszcie trzeba stanowczo stwierdzić, że funkcjonowanie takich blankietów

    in blancow celu wskazanym przez oskarżycieli subsydiarnych, nie miało żadnego uzasadnienia. Po pierwsze towar zawsze mógł odebrać upoważniony pracownik, a po drugie z zeznańJ.S.wynikało, że oskarżyciele subsydiarni zawsze byli obecni przy odbiorze towaru. Wreszcie dostawcą dywanów i wykładzin był znajomyD. U., który miał go namówić na otworzenie sklepu z takim asortymentem. Jemu również potwierdzenie odbioru towarów nie było potrzebne.
Historia o wytworzeniu dokumentówin blancojest nielogiczna. Co więcej, zakłada, że oskarżony miał w jakiś sposób skraść jeden z takich dokumentów. W ocenie Sądu odwoławczego to twierdzenie jest dowolne, a cała opisywana przezD. U.iB. K. (1)sytuacja - dotycząca rzekomego wejścia oskarżonego w posiadanie dokumentu z ich podpisami, jest wręcz nieprawdopodobna. Zeznania na temat porozrzucanych w miejscu zamieszkaniaD. U.kartek z naniesionymi podpisamiin blanconie wytrzymują konfrontacji z konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonego.
Sąd Apelacyjny zwrócił ponadto uwagę na istotne podobieństwa w sposobie zredagowania umowy pożyczki z dnia 1 stycznia 2008 r. oraz odpowiedzi na pozew w sprawie z powództwa oskarżonego o zapłatę. Jakkolwiek opinia biegłego, dopuszczona na etapie postępowania odwoławczego nie była w stanie rozstrzygnąć kwestii powstania porównywanych pism, to jednak nie sposób nie zauważyć charakterystycznych podobieństw. Odpowiedzi na pozew i umowa pożyczki zostały napisane taką samą czcionką, ale przede wszystkim zawierają takie samo charakterystyczne określenie oskarżonego jako „ p.J.” (odpowiedź na pozewD. U.). Zarówno umowa pożyczki jak i odpowiedzi na pozew, w szczególności pismoB. K. (1), nie zawierają licznych wymaganych znaków diakrytycznych (litery diakrytyczne w umowie pożyczki, brak znaków diakrytycznych nad „z, e, s, ł”; por. k. 10-11, 12-13 z k. 16 akt śledztwa o sygnaturze PR 2 Ds. 146.2017). Oczywiście nie jest to okoliczność przesądzająca o autorze umowy pożyczki, ale wespół z innymi dowodami wzmacnia poważne wątpliwości co do prawdziwości relacji forsowanej przez oskarżycieli subsydiarnych.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nieprawdopodobne były przedstawione przez świadkaD. U.okoliczności dotyczącego rzekomego szantażowania go przez oskarżonego, a w szczególności dotyczące przedłożenia mu pisma, w którym oskarżony miał wyrażać swoje żądania. Jest nielogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego zachowanie oskarżycieli subsydiarnych, którzy mieli zostać szantażowani przez oskarżonego przy wykorzystaniu rzekomo podrobionej umowy pożyczki z dnia 1 stycznia 2008 r. Według relacjiD. U.(zresztą niekonsekwentnej) oskarżony miał pozostawić mu kopertę zawierającą dwa pisma. W jednym miał go wprost szantażować, domagając się uczestniczenia w nielegalnym procederze tatułowania psów, pod groźbą wykorzystania umowy pożyczki. Drugim pismem miała być rzekomo kopia tej umowy. Oskarżyciele subsydiarni mieli zignorować pismo oskarżonego. Podczas gdy jedynym racjonalnym zachowaniem byłoby w tej sytuacji zawiadomienie organów ścigania. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie można uznać za logiczne i racjonalne zachowanie polegające na zlekceważeniu podrobienia przez osobę trzecią umowy pożyczki, zawierającej autentyczne podpisy osób szantażowanych, na mocy której są oni zobowiązani do zwrotu kwoty 300.000,00 złotych wraz z odsetkami wynoszącymi 4500,00 złotych miesięcznie.
Oskarżyciel subsydiarnyD. U.zeznał, że wysłał wówczas do oskarżonego list, którego kopię przedłożył jako dowód w sprawie. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma jednak dowodu, że oskarżony otrzymał właśnie ten list, któryD. U.okazał w sądzie. Faktem jest jedynie to, że w sierpniu 2010 r. odebrał nieustaloną korespondencję odD. U.. Oceniając zeznaniaD. U.nie można przejść do porządku dziennego nad jego specyficzną logiką postępowania. Jak wynika z jego zeznań, wykazał się bowiem przezornościąi zapobiegliwością, zachowując kopię listu, który miał wysłać do oskarżonego w 2010 r. oraz dowód jego nadania. Przy czym z niewytłumaczalnych powodów nie zachował kluczowego dokumentu jakim miał być napisany przez oskarżonego list, w którym ten miał szantażować go i grozić wykorzystaniem spreparowanej umowy pożyczki. Okoliczność ta wzbudziła bardzo poważne wątpliwości Sądu Apelacyjnego.
Takie same wątpliwości budził fakt niezawiadomienia organów ściganiao podrobieniu umowy i o szantażu zarówno w 2010 r. jak i później. Oskarżyciele subsydiarni lekceważyli żądania oskarżonego, dotyczące zwrotu pożyczki, pomimo, że zgodnie z ich zeznaniami mieli świadomość, że oskarżony dysponuje podrobioną umową, którą może przedstawić w sądzie. Co więcejB. K. (1), odbierając telefon od oskarżonego, który żądał zwrotu pożyczki przedstawiała się jako własna córka. Takie zachowanie nie może być ocenione jako racjonalne w sytuacji jeżeli umowa pożyczki byłaby faktycznie podrobiona.
Oskarżyciele subsydiarni nie zawiadomili organów ścigania ani po otrzymaniu wezwania do zapłaty, ani po otrzymaniu odpisu pozwu o zapłatę.
Dopiero po ogłoszeniu nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 13 października 2014 r. w sprawie II C 144/14, zgodnie z którym zostali zobowiązani do zapłaty na rzecz oskarżonegoJ. J.kwoty 300.000,00 złotych z odsetkami, wynoszącymi 4500,00 złotych miesięcznie, począwszy od 16 marca 2008 r., złożyli zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Takie zachowanie wskazywałoby na ich wyjątkową niefrasobliwość, a wręcz naiwność. Tymczasem wieloletnie doświadczenie oskarżonych, związane z prowadzeniemw kilku miejscach działalności gospodarczej, jak i treść ich pism i wypowiedzi nie wskazują na takie cechy ich osobowości.
Koronnym dowodem w sprawie, na którym oskarżyciele subsydiarni budowali prezentowaną przez siebie wersję zdarzeń miała być treść pieczątki, naniesionej na umowę pożyczki z dnia 1 stycznia 2008 r. W ocenie oskarżycieli subsydiarnych była to pieczątka, która nie istniała w dniu 1 stycznia 2008 r., ponieważ została wytworzona dopiero w marcu 2008 r. Okoliczność ta wymaga szerszej analizy, czego nie uczynił w wystarczającym stopniu Sąd I instancji. Nie ulega wątpliwości, że oskarżyciele subsydiarni zlecili świadkowiP. S.wyrobienie pieczątki automatycznej oraz czterech nieustalonych gumek do pieczątki w drugiej połowie marca 2008 r. Zamówienie, w tym pieczątkę odebrała osobiście świadekJ.S.(nazwisko panieńskie –W.). Osobiście podpisała się podfakturą Vat nr (...)(k. 24 akt śledztwa – w załączeniu), która została wystawionai odebrana w dniu 20 marca 2008 r. ŚwiadekP. S., co naturalne, nie pamiętał jaką pieczątkę wówczas przygotował. Natomiast świadekJ.S.zeznawała, że ona osobiście zaniosła zlecenie wykonania pieczątki jak i osobiście pieczątkę odebrała. Sąd Apelacyjny miał jednak poważne wątpliwości w części zeznań świadka, w której stwierdziła, że okazany jej wzór pieczątki o treści tożsamej z tym naniesionym na umowie pożyczki jest tym, który zawierała pieczątka odebrana przez nią w dniu 20 marca 2014 r. Argumentem świadka, świadczącym o trafności rozpoznania był fakt, że takiej pieczątki rzekomo używano w sklepie. Jednocześnie świadek nie pamiętała co zawierały odebrane przez nią, zgodnie z fakturą Vat, cztery gumki do pieczątek, które musiały posiadać jakąś treść. Wątpliwe jest też rozpoznanie okazanego wzoru po upływie około 6 i pół roku od zdarzenia. Ponadto, na co trzeba było zwrócić uwagę, świadek była zatrudniona w sklepie, prowadzonym przez oskarżycieli posiłkowych od 21 marca 2008 r. (zgodnie ze świadectwem pracy – k. 28-29 akt śledztwa w załączeniu). Skoro więc miała wykonywać pracę jeszcze przed faktem zawarcia umowy, to pojawiają się kolejne wątpliwości od kiedy faktycznie była zatrudniona. Największe wątpliwości Sądu Apelacyjnego wzbudził jednak fakt wyrobienia pieczątki z adresem sklepu przyulicy (...)wC., co nie miało żadnego uzasadnienia ani faktycznego ani prawnego. Tymczasem Sąd I instancji zbagatelizował tą istotną przecież okoliczność. Dla porządku trzeba wskazać, że oskarżyciele subsydiarni podpisali umowę najmu lokalu, położonego wC.przyulicy (...)z jego właścicielem - świadkiemG. B.w dniu 1 marca 2008 r. Przy czym jeszcze w dniu 26 lutego 2008 r.D. U.uzyskał wpis zmiany w ewidencji działalności gospodarczej, w której odnotowano jako jedno z miejsc jej prowadzenia – „(...)-(...) C.,ul. (...)”.
Zgodnie z umową najmu z dnia 1 marca 2008 r. jego przedmiotem były pomieszczenia położone na parterze budynku przyulicy (...)wC.. ŚwiadekG. B.wskazał, że wyłącznie takim adresem miał się prawo posługiwać. Odulicy (...)było wejście do kompleksu budynków, ale od drugiej strony. W tej sytuacji całkowicie niezrozumiałe jest rzekome posługiwanie się pieczątką niezgodną z wpisem do ewidencji i z umową. Oskarżyciele posiłkowi nie mieli prawa posługiwać się takim adresem. Wyjaśnienie tej kwestii w ocenie Sądu Apelacyjnego może mieć związek z faktem, żeD. U.iB. K. (1)interesowali się tym lokalem i mieli do niego dostęp znacznie wcześniej, nie znając jeszcze jego prawnych uwarunkowań. Zdaniem Sądu Apelacyjnego świadekG. B.częściowo mijał się z prawdą, twierdząc, że klucze od lokalu przekazał dopiero w dniu 1 marca 2008 r., a rozmowy na temat wynajmu miały miejsce co najwyżej2 tygodnie przed tą datą. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, co wynika z zeznańD. U., że przygotowania do otwarcia sklepu trwały około pół roku (zeznaniaD. U.- k. 197v, 201v, 202v). Świadek zeznał, że sklep miał 600 metrów kwadratowych, wymagał remontu i przygotowań do otwarcia. Remontował dwa lokale przyulicy (...)wC.. Robił parking przy sklepie, malował wnętrze. Remont trwał kilka miesięcy i zdaniem świadka w styczniu 2008 r. już wykonywali prace przy lokalu. (k. 202v). W tej części w ocenie Sądu Apelacyjnego wypowiedź świadka należało uznać za logiczną i zgodną z zasadami doświadczenia życiowego. Otworzenie tego typu lokalu, składającego się z dwóch bardzo dużych pomieszczeń (łącznie około 600 metrów kwadratowych) z całą pewnością wymagało przygotowań. Na tym tle zeznaniaG. B.w części dotyczącej jego udostępnienia jawią się jako nieprawdopodobne i niezgodne z prawdą. Trzeba wspomnieć, że już w dniu 1 marca 2008 r. sklep przyjmował towar w postaci dywanów. Takie ustalenie wynika wprost z faktur Vat wystawionych przez dostawcę asortymentu – firmę prowadzoną przez świadkaB. K. (2). Skoro więc już kilka miesięcy wcześniej remontowano lokal to nie jest wykluczone, że w dniu1 stycznia 2008 r. istniała już pieczątka z adresem przyulicy (...)wC.. Wówczas, jeszcze przed podpisaniem umowy najmu, oskarżyciele subsydiarni mogli nie znać adresu pod jakim formalnie figurował wynajmowany lokal. Takie założenie tłumaczy fakt posłużenia się pieczątką z błędnym adresem. Wskazany przez Sąd Apelacyjny ciąg zdarzeń jest w kontekście wszystkich wyżej wymienionych wątpliwości o wiele bardziej prawdopodobny niż ten, który przedstawili oskarżyciele subsydiarni i który w sposób dowolny i bezkrytyczny podzielił Sąd I instancji.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie było podstaw do bezkrytycznego przyjęcia za wiarygodne zeznańD. U., dotyczących rzekomej współpracy z oskarżonym w procederze tatuowania psów nierasowych. Sąd I instancji podczas oceny tej części zeznań powołał się na publikacje, świadczące, że takie sytuacje w ogóle mają miejsce wśród hodowców. Sam fakt, że takie sytuacje mogą teoretycznie, a nawet w praktyce mieć miejsce nie oznacza, że oskarżony iD. U.byli wspólnikami w tożsamym procederze. Argument, że sprzedaż szczeniąt nierasowych z odciśniętym tatuownicą numerkiem na uchu jest przedsięwzięciem zyskownym w żaden sposób nie przesądza o tym, że oskarżonyJ. J.podejmował takie działania, szczególnie jeżeli zważymy, że według relacjiD. U.miał to czynić na bardzo dużą skalę, bowiemD. U.miał bezprawnie tatuować około 10 psów tygodniowo. W ocenie Sądu Apelacyjnego świadekG. J.w sposób przekonujący zeznawała dlaczego taki proceder nie mógł mieść miejsca. Jej zeznania znajdowały potwierdzenie w treści pisma Przewodniczącego Zarządu Związku Kynologicznego Oddziału wZ.(k. 319-320).
Wynika z niego, że w okresie od 2006 do 2012 r.G. J.posiadała łącznie 30 suk hodowlanych, przy czym w roku 2006 Komisja przeprowadziła 16 odbiorów miotu, w 2007 r. 16 odbiorów miotu, w 2008 r. 13 odbiorów miotu, w 2009 r. – 9 odbiorów miotu, w 2010 r. – 10 odbiorów miotu. Jednocześnie z pisma wynika, że po urodzeniu szczeniąt hodowca jest zobowiązany poinformować oddział macierzysty oraz właściciela psa w terminie 14 dni. Wszystkie szczenięta poddaje się obowiązkowemu znakowaniu (tatuaż lub chip). Co istotne po ukończeniu 6 tygodni przez szczenięta Oddziałowa Komisja Hodowlana dokonuje ich przeglądu, w czasie którego ocenia m.in. ich kondycję, stwierdzone wady anatomiczne, zwłaszcza dyskwalifikujące. Następnie odhodowane szczenięta otrzymują metryki, które są podstawą do wystawienia rodowodów.
W ocenie Sądu Apelacyjnego poza zeznaniamiD. U.i pośrednioB. K. (1), żaden dowód nie potwierdził takiej, nielegalnej współpracy oskarżonego zD. U., który w omawianym okresie miał uprawnienia do tatuowania psów. Skala nielegalnej działalności, bo nie chodzi tu o incydentalne przypadki, byłaby niemożliwa do niedostrzeżenia przez Oddziałową Komisję Hodowlaną Związku Kynologicznego, której członkowie musieli by wykazywać się skrajną niekompetencją lub współdziałać w procederze, na co nie ma żadnych dowodów. Przy tej skali nielegalnego tatuowania psów, jaką przedstawiał oskarżyciel subsydiarny z dużym prawdopodobieństwem, któryś z nabywców psów zorientowałby się, że został oszukany.
Wobec takich argumentów, zdaniem Sądu odwoławczego wyłącznie gołosłowne twierdzenieD. U.nie jest wystarczające dla ustalenia, że współdziałał z oskarżonym w takim jak opisany procederze. Trzeba mieć na uwadze, że tej treści zeznaniaD. U.miały na celu wykazanie przyczyn rzekomego szantażowania go przez oskarżonego, który miał się domagać kontynuowania nielegalnej współpracy, wykorzystując w tym celu podrobioną umowę pożyczki. Miały również wytłumaczyć powód, dla któregoD. U.przez długi okres czasu nie poinformował o szantażu i podrobieniu dokumentu organów ścigania.
Należy jednak podkreślić, że także ten fragment zeznańD. U.jest niedostatecznie przekonujący aby mógł zostać oceniony jako wiarygodny i stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Przyznanie się do takiego procederu bez wskazania oszukanych w ten sposób osób w istotny sposób utrudnia bowiem pociągnięcie jego sprawców do odpowiedzialności karnej.
W ocenie Sądu Apelacyjnego każdy wskazywany wyżej fragment depozycjiD. U.iB. K. (1)istotny dla przypisania oskarżonemu zarzucanego mu przestępstwa zawiera luki, nieścisłości, sprzeczności i braki logiczne tego rodzaju, że trudno uznać ich zeznania za wystarczająco przekonujące.
Na ich tle wyjaśnienia oskarżonego są konsekwentne. Oskarżony zeznawał spójnie zG. J.. Oczywiście zachodziła pomiędzy nimi wspólnota interesów, ale w przeciwieństwie do zeznań oskarżycieli subsydiarnych trudno zarzucić oskarżonemu i jego matce, że zeznawali niekonsekwentnie, niespójnie i wzajemnie sprzecznie.
Wersja zdarzenia, którą od początku przedstawiał oskarżony jest prawdopodobna i to prawdopodobieństwo nie zostało obalone pozostałymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami.
Oskarżony wskazał jakie były okoliczności udzielenia pożyczki, dlaczego domagał się umowy, podał okoliczności jej podpisania i podkreślił, że jej treść była przygotowana przez oskarżycieli subsydiarnych. Podał wreszcie powód, dla któregoD. U.iB. K. (1)mieli pożyczyć pieniądze i był to w ocenie Sądu odwoławczego powód wysoce prawdopodobny. Wykazał, że mógł razem ze swoją matką posiadać w 2007 r. oszczędności w wysokości 300.000,00 złotych.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego wątpliwa z punktu widzenia logiki i doświadczenia życiowego pozostawała kwestia późnego, wobec nie spłacania pożyczki, wystąpienia z wezwaniem oskarżycieli posiłkowych do zapłaty i złożenia pozwu.
Oskarżony wytłumaczył jednak tą okoliczność, wskazując, że był zwodzony przez oskarżycieli subsydiarnych.D. U.oferował mu nieruchomość w rozliczeniu, na co oskarżony się nie zgodził. Telefonował w tej sprawie zarówno doD. U.jak iB. K. (1), co zostało częściowo potwierdzone w zeznaniachB. K. (1). Wobec unikania spłaty zdecydował się na złożenie pozwu. Oczywiście zasady doświadczenia życiowego wskazują, że wierzyciele raczej nie zwlekają tak długoz dochodzeniem swoich roszczeń. Należy jednak zważyć na sytuację osobistąi majątkową oskarżonego, który jest kawalerem, mieszka z matką i nie brakuje mu środków do życia.
Sąd Apelacyjny dostrzegł, że oskarżony w toku postępowania kwestionował swój podpis pod odbiorem korespondencji, pochodzącej odD. U., którą niewątpliwie odebrał w dniu 23 sierpnia 2010 r. Kwestia to została jednoznacznie rozstrzygnięta w oparciu o zeznania pracownic urzędu pocztowego oraz na podstawie opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego. Należy wskazać, że z uwagi na upływ czasu oskarżony mógł nie pamiętać jakiejkolwiek korespondencji odD. U.. W szczególności, o czym była wyżej mowa, wobec braku jednoznacznych dowodów, że otrzymał właśnie ten list, któryD. U.przedłożył w toku postępowania.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie było podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadków:J. K.,E. F.,U. M.iP. S.. Jednak w przeciwieństwie do Sądu I instancji, trudno przyjąć, że wskazane depozycje potwierdzają wersję zdarzenia, przedstawioną przez oskarżycieli subsydiarnych.P. S.potwierdził jedynie fakt przyjęcia i wykonania zlecenia na wyrób pieczątki dlaspółki cywilnej (...). Nie pamiętał jej treści.
U. M.potwierdziła, że złożyła się na prezent dlaB. K. (1)w postaci pobytu sylwestrowo – noworocznego w Słowacji. Nie była świadkiem tego pobytui nie miała wiedzy bezpośredniej na temat okoliczności i daty powrotuB. K. (1)do Polski.
Sąd Apelacyjny w przeciwieństwie do Sądu Okręgowego z powodów wyżej opisanych ocenił ostrożnie zeznania świadkaJ.S., poddając w wątpliwość rozpoznanie przez świadka okazanej jej pieczątki.
Sąd dał wiarę świadkomR. U.,A. U.iŁ. U.odnośnie spędzenia razem zD. U.imprezy sylwestrowej z 2007/2008 r. Potwierdziły się także zeznaniaA. U.w przedmiocie jej wiedzy w dniu1 stycznia 2008 r. na temat zajścia w ciążę.
Sąd Apelacyjny nie uznał za wystarczająco przekonujące zeznania ww. świadków w części, w której twierdzili, że oskarżony w dniu 1 stycznia 2008 r. nie opuścił miejsca pobytu. W świetle powyższych argumentów i wobec długiego upływu czasu pomiędzy opisywaną imprezą a złożeniem zeznań, takie twierdzenie wydaje się mocno wątpliwe. W szczególności, że początkowo nawetD. U.nie pamiętał szczegółów dotyczących tego okresu.
Z wyżej opisanych powodów nie zasługiwały na uznanie za wiarygodne zeznania świadkaG. B.w części dotyczącej okoliczności udostępnienia oskarżycielom subsydiarnym lokalu położonego wC.przyulicy (...), ponieważ były nielogiczne i całkowicie sprzeczne z zeznaniamiD. U.iB. K. (1).
Sąd odwoławczy w taki sam sposób jak zeznaniaD. U.ocenił także zeznaniaT. U., która była zainteresowana wynikiem postępowaniaz powodów finansowych. Należy jednocześnie podkreślić, że nie miała szerokiej wiedzy na temat interesów prowadzonych przez jej męża.
Nie budziły wątpliwości dowody z dokumentów oraz z opinii powołanych w sprawie biegłych.
Wszystkie zebrane w sprawie dowody ocenione łącznie nie dawały jednak dostatecznych podstaw do uznania oskarżonegoJ. J.za winnego zarzucanego mu czynu.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, w świetle wyżej wymienionych argumentów, należy podkreślić, że to wersja zdarzeń prezentowana przez oskarżonego jest prawdopodobna i w żaden sposób nie ustępuje tej wersji, którą przedstawili oskarżyciele subsydiarni.
Sąd Apelacyjny uznał więc w przeważającej większości za skuteczne argumentyi zarzuty zawarte w apelacjach obrońców i je podzielił.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyrokui uniewinnienie oskarżonego, ewentualnieo uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☒ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodów opisanych wyżej, w ocenie Sądu Apelacyjnego należało zmienić zaskarżony wyrok i uniewinnić oskarżonegoJ. J.od zarzucanego mu czynu. Należy podkreślić, że uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania nie miałoby żadnego uzasadnienia. Materiał dowody zebrany w sprawie jest kompletny, a jedynie wadliwa okazała się jego ocena dokonana przez Sąd Okręgowy.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zebrane dowody nie umożliwiają przyjęcia, iż oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo. Zachodzi więc materialna, negatywna przesłanka procesowe zart. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.W związku z powyższym, stosownie doart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.w zw.zart. 414 § 1 k.p.k.należało zmienić zaskarżony wyrok i orzec jak w sentencji.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

--------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

--------------

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

-------------

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

-------------

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt V K 131/18 - w całości - poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Zwięźle o powodach zmiany

Z powodów opisanych w rubryce 3.1 formularza. Zgodnie zart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.w zw. zart. 414 § 1 k.p.k.

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

------------

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-------------

5.3.1.4.1.

-------------

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt. 2

Sąd odwoławczy na podstawieart. 632 pkt. 1 k.p.k.iart. 616 § 1 pkt. 2 k.p.k.zasądził od oskarżycieli subsydiarnychD. U.iB. K. (1)na rzecz oskarżonegoJ. J.zwrot poniesionych w sprawie wydatków z tytułu zastępstwa procesowego,pro partepo 3600 złotych. Sąd ustalił łącznie wysokość kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej, mając na uwadze obie instancje i ilość dodatkowych terminów rozpraw. Brak było powodów do przyznania zwrotu wydatków poprzez zastosowanie sześciokrotności stawki minimalnej. Sprawa nie była bowiem skomplikowana pod względem faktycznym i prawnym.

Punkt 3

Sąd odwoławczy zgodnie zart. 632 pkt. 1 k.p.k.w zw. zart. 640 § 1 i 2 k.p.k.obciążył oskarżycieli subsydiarnychD. U.iB. K. (1)kosztami sądowymi za obie instancje to jest opłatą w wysokości po 120 złotych i wydatkami w wysokości po 300 złotych.

7

PODPIS

SSO del. Rafał Doros SSA Robert Kirejew SSA Karina Maksym

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońcy oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt V K 131/18 w całości.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana