Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 486/20
Data wyroku: 2021-04-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.

Sygn. akt III Ca 486/20

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym 30 października 2018 rokuG. G.domagała się zasądzenia odTowarzystwa (...) SAwW.kwoty 10000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 577,96 zł odszkodowania (462 zł za opiekę i 115,96 zł za leki przeciwbólowe) z odsetkami ustawowymi od 27 maja 2018 roku do dnia zapłaty.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa.
Na rozprawie 27 listopada 2019 roku pełnomocnik powódki złożył zestawienie kosztów na kwotę 3635,40 zł.
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 10264 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 września 2018r. do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części. Sąd I instancji zasadził także od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3635,40 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało o następujące ustaleniach stanu faktycznego :
W dniu 29 grudnia 2017 roku powódka jechała autobusem linii 52. W czasie otwierania się drzwi, ścisnęły one lewą rękę powódki, powodując jej złamanie. Po zdarzeniu opiekę nad powódką w zakresie codziennych czynności sprawowała jej córka.
Powódka doznała złamania bez przemieszczenia dalszej nasady kości promieniowej i wyrostka rylcowatego kości łokciowej kończyny górnej lewej, stanowiącego trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 3%. Cierpienia fizyczne spowodowane bólem były znaczne przez pierwsze 3 dni, następnie zmniejszały się do niewielkich. Powódka była ograniczona w czynnościach codziennych wymagających sprawności obu kończyn górnych przez 6 tygodni w wymiarze 4 godzin tygodniowo.
Przy takich ustaleniach stanu faktycznego, Sąd I instancji wywiódł, że podstawę odpowiedzialności strony pozwanej w niniejszej sprawie stanowiart. 822 k.c.i 436§1k.c. w zw. z 435§1 k.c.oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym (…) Nadto w zakresie odszkodowania podstawę żądania stanowiart. 444§1 k.c., a co do zadośćuczynieniaart. 445§1 k.c.
Sąd I instancji podniósł, że z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, iż powódka uległa wypadkowi opisanemu w pozwie, potwierdzają to zeznania świadka- córki powódki oraz przesłuchania powódki, a także opinia biegłej, która po zapoznaniu się z aktami potwierdziła opinią następstwo zdarzenia opisywanego przez powódkę w postaci złamania lewej ręki.
Powódka nie otrzymała żadnej kwoty zadośćuczynienia i odszkodowania od pozwanego. Kwota 10000 zł przy ustalonym stopniu i rodzaju (trwały) uszczerbku na zdrowiu jest sumą odpowiednią zadośćuczynienia. Jeżeli chodzi o odszkodowanie z tytułu kosztów opieki Sąd ustalił je jako iloczyn ilości tygodni, godzin opieki w każdym tygodniu oraz kwoty 11 zł (wskazanej przez samą powódkę w pozwie- k. 9), tj. na kwotę 264 zł. Co do kosztów opieki przekraczającej tę sumę, a także, co do kosztów leków (115,96 zł) Sąd oddalił żądanie, jako nieudowodnione.
Sąd zasądził odsetki dopiero od dnia decyzji odmawiającej wypłaty, skoro powódka nie udowodniła wcześniejszej daty, od jakiej należna byłaby zasądzona kwota, w szczególności daty doręczenia pisma wzywającego do zapłaty, od której można by liczyć termin do dokonania wypłaty zadośćuczynienia i odszkodowania (art. 481§1 k.c.).
Apelację od powyższego rozstrzygnięcia w części uwzględniającej żądanie pozwu wniosła strona pozwana.
Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu:
1.naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez:
a. ustalenie stanu faktycznego tylko i wyłącznie na zeznaniach powódki, jako wiarygodnych z pominięciem faktu, że dowód z przesłuchania stron ma charakter jedynie subsydiarny, a zeznania powodów z uwagi na interes w korzystnym rozstrzygnięciu sprawy mają ograniczoną wiarygodność;
b. pominięcie dowodu z zeznań świadkaJ. D.i niewyjaśnienie przyczyn tego pominięciu w uzasadnieniu, co doprowadziło do ustalenia faktu niezgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy, że powódka doznała uszkodzenia ciała podczas wysiadania z autobusu linii 52.;
2.naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególnościart. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart.245 k.p.c.poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodu z dokumentu prywatnego – raportu informacyjnego kierowcyautobusu linii nr (...), który prowadził pojazd w chwili, kiedy miało dojść do zdarzenia. Skutkowało to ustaleniem faktu niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że powódka doznała urazu przy wysiadaniu a autobusu linii 52;
3.naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególnościart. 232 k.p.c.poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że powódka udowodniła, iż doznała urazu podczas wysiadania z autobusu linii 52, podczas gdy nie przedstawiła żadnego obiektywnego dowodu, który wykazałby ten fakt, co winno skutkować oddaleniem powództwa;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart. 822 k.c.w zw. zart. 435 k.c.poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące przypisaniem odpowiedzialności pozwanej za przedmiotowe zdarzenie, pomimo tego, że powódka nie wykazała, że to pozwana ponosi odpowiedzialność za zdarzenie z dnia 29 grudnia 2017r.;
5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart. 444 § 1 k.c.przez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem odpowiedzialności pozwanej za przedmiotowe zdarzenie i zasądzenie odszkodowania za koszty opieki osób trzecich, w sytuacji, gdy opiekę nad poszkodowaną sprawowała jej córka;
6.naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart.445 § 1 k.c.przez błędną wykładnie pojęcia „suma odpowiednia”, co skutkowało przyznaniem na rzecz powódki kwoty rażąco zawyżonej w stosunku do doznanej krzywdy;
7.naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególnościart.418 k.c.w zw. zart. 817 § 1 k.c.poprzez zasądzenie odsetek za opóźnienie od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia od dnia poprzedzającego wyrokowanie, w sytuacji, gdy w razie ustalenia wysokości zadośćuczynienia w wyroku uzasadnione było przyznanie odsetek dopiero od chwili wyrokowania.
W konkluzji skarżąca wniosła o:
1.zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do wyników postępowania, i zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy.
W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Wbrew zarzutom skarżącej podniesionym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd I instancji, Sąd Okręgowy przyjmuje za własne bez konieczności ponownego ich przytaczania.
W szczególności, nie znajduje żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisuart. 233 § 1 k.p.c.orazart. 245 k.p.c.iart. 232 k.p.c.
Sąd I instancji dokonał ustaleń stanu faktycznego, co do przebiegu zdarzenia z dnia 29 grudnia 2017r. w oparciu o zeznania powódki i świadkaA. M.. ŚwiadekJ. D.przesłuchiwani na rozprawie w dniu 4 marca 2019r. zeznał, że zdarzały się sytuacje, gdy pasażer był uderzony drzwiami, przy czym nie kojarzył sytuacji z powódką. Autobus linii 52, którym poruszała się powódka, w godzinach 14-15 był co do zasady wypełniony w 80-90 % - co przyznał świadekJ. D.. Powódka zeznała, że po doznaniu urazu wysiadł z autobusu i usiadła na ławce, gdyż zrobiło jej się słabo, a autobus odjechał. Powódka nie podeszła do kabiny kierowcy, z uwagi na odczuwany ból i słabość. Okoliczność, że kierowca zdarzenia nie zauważył, nie może stanowić podstawy do odmowy wiarygodności zeznań powódki, co do przebiegu zdarzenia. Jak wynik z zeznań powódki, po chwili udała się na pogotowie ratunkowe. Na karcie 12 akt spawu znajduje się karta informacyjna zWojewódzkiej (...)wŁ., z której wynika, że w dniu 29 grudnia 2017r. o godzinie 15.04 powódka zgłosiła się do stacji wskazała, że w wyniku uderzenia drzwiami autobusu doznała urazu ręki. Po założeniu gipsu powódka dzwoniła do córki – świadkaA. G., której opisała przebieg zdarzenia.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Okręgowego nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącej w tym zakresie, że Sąd I instancji dokonał ustaleń stanu faktycznego wyłącznie o zeznani powódki, które nie mają oparcia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Okoliczność, że świadekJ. D.nie zauważył zdarzenia z powódką, w żadnym razie nie uzasadnia twierdzenia skarżącego, że do zdarzenia nie doszło. Z uwagi na wypełnienie autobusu w garncach 80-90 % w godzinach 14-15, świadek mógł tego zdarzenia zwyczajnie nie zauważyć i odjechać z przystanku, a powódka z uwagi na odczuwany ból i wiek nie zdążyła poinformować kierowcy o zdarzeniu. Nadto, strona pozwana nie przedstawiła nagrania z monitoringu autobusu, w którym doszło do zdarzenia, mimo posiadania danych umożliwiających zidentyfikowanie pojazdu.
W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu Okręgowego, powódka udowodniła, że doznała uszkodzenia ciała w okolicznościach ustalony przez Sąd I instancji.
Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty naruszenia prawa materialnego. – w szczególności, bezpodstawny jest zarzut naruszeniaart. 822 k.c.w zw. zart.435 k.c.
Zdaniem Sądu Okręgowego, w świetle zebranego sprawie materiału dowodowego, udowodniona została zasada odpowiedzialności strony pozwanej za szkodę powódki.
Nie znajduje żadnego uzasadnienia zarzut skarżącego, że przyznane powódce zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł nie jest sumą odpowiednią w rozumieniuart. 445 k.c.
Zdaniem Sądu Okręgowego, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, zadośćuczynienie przyznane powódce na poziomie 10.000 zł nie jest w żadnym razie rażąco zawyżone i w istocie stanowi „sumę odpowiednią w rozumieniuart. 445 k.c.W wyniku urazu z dnia 29 grudnia 2017r. powódka doznała złamania bez przemieszczenia dalszej nasady kości promieniowej i wyrostka rylcowatego kości łokciowej kończyny górnej lewej. Skutkowało to koniecznością założenia opatrunku gipsowego. Cierpienia fizyczne spowodowane bólem pourazowym i niewygodnym gipsem w pierwszych dniach po wypadku były znaczne i wymagały systematycznego przyjmowania leków przeciwbólowych. Po zdjęciu gipsu powódka musiał przejść zabiegi rehabilitacyjne. U powódki w wyniku urazu stwierdzono 3 % trwały uszczerbek na zdrowiu.
Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszeniaart. 444 § 1 k.c.Okoliczność, że opiekę nad powódką sprawowała jej córka, w żadnym razie nie uzasadnia tezy skarżącego, że koszty tego rodzaju opieki nie obciążają zobowiązanego do naprawienia zgody. Przeciwnie – poszkodowany, który doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, może domagać się na podstawieart. 444 § 1 k.c.odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie ( podobny pogląd zaprezentował Sąd Najwyższy w uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej z dnia 22 lipca 2020r. III CZP 31/19 – system informatyczny Legalis nr 2401225).
Całkowicie chybiony jest także zarzut naruszeniaart.481 k.c.w zw. zart. 817 § 1 k.c.. Powódka zgłosiła szkodę stronie pozwanej, przy czym pozwany pismem z dnia 17 września 2018r. odmówił powódce wypłaty odszkodowania.
W ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności opisane dyspozycjąart. 817 § 2 k.c., które uniemożliwiały pozwanemu spełnienia świadczenia przed wytoczeniem powództwa w przedmiotowej sprawie. Zgodnieart. 481 k.c.odsetki należą się za samo opóźnienie w spełnieniu siarczenia, choćby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy oddalił apelację, jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98k.p.c. w zw. z § 2 ust.5 i §10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018r. poz. 265).