Sąd Okręgowy we Wrocławiu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 140/20
Data wyroku: 2021-08-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Wiesław Rodziewicz
Słowa kluczowe: Rasizm
Podstawa prawna: art. 119§1 k.k.

Sygn. aktIII K 140/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 sierpnia 2021 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Wiesław Rodziewicz
Protokolant: Klaudia Hańczyk
Prokurator: Grzegorz Golińczak
po rozpoznaniu w dniach 20.VIII, 11.IX, 20.X, 9.XII.2020 roku, 22.I, 12.II, 23.II, 23.IV, 31.V, 3.VIII.2021 roku
sprawy:

1
M. U. (1)

synaS.iD. z domu K.
urodz. (...)wT.
oskarżonego o to, że:

    I.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...), w lokalugastronomicznymK.publicznie znieważył obywatelaI.M.A.-
H.z powodu jego przynależności etnicznej i narodowej oraz koloru skórywykrzykując do niego słowa powszechnie uznane za obelżywe, a także grożąc mupobiciem i pozbawieniem życia z powodu jego przynależności etnicznej i narodowejoraz koloru skóry,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 119 § 1 k.k.iart. 257 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

    II.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...), w lokalugastronomicznymK.groziłS. H. (1)pobiciem oraz uszkodzeniemciała, przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostanąspełnione,

tj. popełnienia przestępstwa zart. 190 §1 k.k.

    III.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...), w lokalugastronomicznymK.groziłE. G. (1)pobiciem orazuszkodzeniem ciała, przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę żezostaną spełnione,

tj. popełnienia przestępstwa zart. 190 §1 k.k.
IV.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)używając słówobelżywych znieważył funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), a także grożącpozbawieniem życia oraz używając siły w postaci uderzenia głową w klatkępiersiową pokrzywdzonego i powalając na ziemię wywierał wpływ na czynnościsłużbowe w celu uniemożliwienia jego zatrzymania, czym naruszył nietykalnośćcielesną wskazanego funkcjonariusza Policji podczas i w związku z wykonywanymiprzez niego obowiązkami służbowymi,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
2.P. U.
synaS.iD. z domu K.
urodz. (...)wO.
oskarżonego o to, że:

    V.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...), w lokalugastronomicznymK.publicznie znieważył obywatelaI.M.A.-
H.z powodu jego przynależności etnicznej i narodowej oraz koloru skórywykrzykując do niego słowa powszechnie uznane za obelżywe, a także grożąc mupobiciem i pozbawieniem życia z powodu jego przynależności etnicznej i narodowejoraz koloru skóry,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 119 § 1 k.k.iart. 257 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

    VI.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...), w lokalugastronomicznymK.groziłS. H. (1)pobiciem oraz uszkodzeniemciała, przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.
VII.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)stosując siłęfizyczną w postaci odpychania nie zastosował się do wydanych poleceń orazuniemożliwił wykonanie czynności służbowych w postaci zatrzymaniaM.U.przez funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), podczas i w związku zwykonywaniem przez niego czynności służbowych,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.
VIII.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)działającwspólnie i w porozumieniu zM. M. (3), używając słów obelżywychznieważył funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), a następnie grożąc pozbawieniemżycia oraz używając siły w postaci odepchnięć, uderzeń z pięści w twarz i korpusdopuścił się czynnej napaści na tego funkcjonariusza podczas i w związku zpełnieniem przez niego obowiązków służbowych, powodując naruszenie czynnośćnarządu ciała w postaci tępego urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu, tępego urazuklatki piersiowej oraz powłok jamy brzusznej, a także urazu skrętnego stawukolanowego, skutkujące rozstrojem zdrowia na czas powyżej dni 7,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 223 § 1 k.k.iart. 226 § 1 k.k.iart. 157 §1k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.
3.M. M. (3)
synaM.iH. z domu G.
urodz. (...)wS.
oskarżonego o to, że:
IX.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)stosując siłęfizyczną w postaci odpychania nie zastosował się do wydanych poleceń orazuniemożliwił wykonanie czynności służbowych w postaci zatrzymaniaM.U.przez funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), podczas i w związku zwykonywaniem przez niego czynności służbowych,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 224§ 2k.k.
X.w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)działającwspólnie i w porozumieniu zP. U., używając słówobelżywych znieważył funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), a następnie grożącpozbawieniem życia oraz używając siły w postaci odepchnięć, uderzeń z pięści wtwarz i korpus dopuścił się czynnej napaści na tego funkcjonariusza podczas i wzwiązku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, powodującnaruszenie czynności narządu ciała w postaci tępego urazu głowy zewstrząśnieniem mózgu, tępego urazu klatki piersiowej oraz powłok jamybrzusznej a także urazu skrętnego stawu kolanowego, skutkujące rozstrojemzdrowia na czas powyżej dni 7,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 223 § 1 k.k.iart. 226 § 1 k.k.iart. 157 §1k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.
* * *

I
oskarżonegoM. U. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 119 § 1 k.k.iart. 257 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 119 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM. U. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierza mu karę4 (czterech) miesięcypozbawienia wolności;

III
oskarżonegoM. U. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierza mu karę4 (czterech) miesięcypozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoM. U. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart.222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw.zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karęrokupozbawienia wolności;

V
oskarżonegoP. U.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 119 § 1 k.k.iart. 257 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 119 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

VI
oskarżonegoP. U.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierza mu karę4 (czterech) miesięcypozbawienia wolności;

VII
oskarżonegoP. U.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 224 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

VIII
oskarżonegoP. U.uznaje za winnego tego, że w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)działając wspólnie i w porozumieniu zM. M. (3), używając słów obelżywych znieważył funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), a następnie grożąc pozbawieniem życia oraz używając siły w postaci odepchnięć, uderzeń otwartą ręką w twarz i korpus dopuścił się czynnej napaści na tego funkcjonariusza podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, powodując naruszenie czynności narządu ciała w postaci tępego urazu głowy i tępego urazu stawu kolanowego, skutkujące rozstrojem zdrowia na czas powyżej dni 7, tj. przestępstwa zart. 223 § 1 k.k.iart. 226 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.i za to na podstawieart. 223 § 1 k.k.wymierza mu karęrokupozbawienia wolności;

IX
oskarżonegoM. M. (3)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, tj. przestępstwazart. 224 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 224 § 2 k.k.wymierza mu karę6 (sześciu) miesięcypozbawienia wolności;

X
oskarżonegoM. M. (3)uznaje za winnego tego, że w dniu 17 listopada 2019r. wT.powiatu(...)działającwspólnie i w porozumieniu zP. U., używając słówobelżywych znieważył funkcjonariusza PolicjiP. P. (1), a następnie grożąc pozbawieniem życia oraz używając siły w postaci odepchnięć, uderzeń otwarta ręką w twarz i korpus dopuścił się czynnej napaści na tego funkcjonariusza podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, powodując naruszenie czynności narządu ciała w postaci tępego urazu głowy i tępego urazu stawu kolanowego, skutkujące rozstrojem zdrowia na czas powyżej dni 7, tj. przestępstwazart. 223 § 1 k.k.iart. 226 § 1 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 223 § 1 k.k.wymierza mu karęrokupozbawienia wolności;

XI
na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 i 2łączy kary pozbawienia wolności wymierzone:

- oskarżonemuM. U. (1)w punktach I, II, III, IV części dyspozytywnej wyroku i wymierza karę łącznąroku i 2 (dwóch) miesięcypozbawienia wolności,
- oskarżonemuP. U.w punktach V VI, VII i VIII części dyspozytywnej wyroku i wymierza karę łącznąroku i 2 (dwóch) miesięcypozbawienia wolności,
- oskarżonemuM. M. (3)w punktach IX i X części dyspozytywnej wyroku i wymierza karę łącznąrokupozbawienia wolności;

XII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

-M. U. (1)od 17 listopada 2019 r. godz. 18:15 do dnia 27 maja 2020 r.,
-P. U.od 17 listopada 2019 r. godz. 18:15 do dnia 27 maja 2020 r.,
-M. M. (3)od 18 listopada 2019 r. godz. 11:30 do dnia 27 maja 2020 r.;

XIII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązuje oskarżonych do naprawienia w części krzywdy wyrządzonej przestępstwami opisanymi apunktach IV, VII, VIII, IX i Xpoprzez zapłatę solidarnie na rzeczP. P. (1)kwoty 3.000 (trzech tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia;

XIV
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonychM. U. (1),P. U.iM. M. (3)od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstępuje od wymierzenia im opłaty.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 140/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1

USTALENIE FAKTÓW

1.1

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. U.,M. U. (1),M. M. (3)

I, II, III, V, VI

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 17 listopada 2019r.M. U. (1)ze swoją partnerkąA. O. (1),P. U.iM. M. (3)udali się na mecz piłki nożnej. Podczas meczu spożywali alkohol.
Po meczu znajdując się w stanie nietrzeźwości udali się do lokalu(...)celem zamówienia jedzenia. Przed wejściem do lokaluA. O. (1)poinformowałaM. U. (1)o tym, że właściciel lokaluM.Al (...)uśmiechał się do niej, gdy przychodziła do lokalu.

częściowo wyjaśnieniaM. U. (1)

k. 91-94, 118-122, 160, 582-584, 793-796

częściowo wyjaśnieniaM. M. (3)

k. 154-155, 801-803

zeznaniaP. Ś.

k. 530-531, 864-865

częściowo zeznaniaA. O. (1)

k. 15, 526-527, 847-849

częściowo zeznaniaD. Ś.

k. 381-382, 867

protokoły badania stanu trzeźwości

k. 8, 12, 13

Zdenerwowany tymM. U. (1)po wejściu do lokalu i zamówieniu jedzenia wszczął awanturę. Zachowując się agresywnieM. U. (1)znieważyłM.Al (...)z powodu jego przynależności etnicznej i narodowej oraz koloru skóry. Używał przy tym słów powszechnie uznanych za obelżywe. Groził mu przy tym pobiciem i pozbawieniem życia. Uderzył pięścią w lodówkę i zrzucił stojące na niej pojemniki na żywność.
PracownicaE. G. (1)poprosiłaM. U. (1)o opuszczenie lokalu.M. U. (1)opuścił restaurację, lecz po chwili wszedł ponownie. Przytrzymywał go za kurtkęM. M. (3).M. U. (1)ponownie w słowach obelżywych znieważyłM.Al (...)i groził mu pozbawieniem życia.
Ponownie zareagowała na toE. G. (1)żądając odM. U. (1), by ten się uspokoił.M. U. (1)odparł, że nie chce już swojego zamówienia i żąda zwrotu pieniędzy. Groził teżE. G. (1)naruszeniem nietykalności cielesnej używając wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe. Za przyzwoleniemM.Al (...)pieniądze za zamówienie zwróconoM. U. (1).

częściowo wyjaśnieniaM. U. (1)

k. 91-94, 118-122, 160, 582-584, 793-796

częściowo wyjaśnieniaM. M. (3)

k. 154-155, 801-803

zeznaniaE. G. (1)

k. 30-31

zeznaniaS. H. (1)

k. 35-36, 832-834

zeznaniaM.Al (...)

k. 63, 905-906

zeznaniaP. Ś.

k. 530-531, 864-865

częściowo zeznaniaD. Ś.

k. 381-382, 867

częściowo zeznaniaA. O. (1)

k. 15, 526-527, 847-849

Po chwili do lokalu wszedłM. M. (3)po odbiór swojego zamówienia. Zaczął przepraszać obsługę za zachowanie swoich kolegów. Z otwartych drzwi skorzystaliM.iP. U., którzy weszli ponownie do lokalu.P. U.groził znajdującej się w(...)kelnerceS. H. (1)pobiciem i uszkodzeniem ciała orazM.używając słów powszechnie uznanych za obelżywe.M. U. (1)groził również drugiej z barmanek –E. G. (1)pobiciem i uszkodzeniem ciała. Kobiety wystraszyły się gróźb i wezwały na miejsce zdarzenia policję.

zeznaniaE. G. (1)

30-31, 834-835

zeznaniaS. H. (1)

k. 35-36, 832-834

zeznaniaM.Al (...)

k. 63,905-906

zeznaniaM. P. (1)

k. 68-69, 853-854

protokół oględzin płyty CD

k. 271-275, 278-285

1.1.2.

P. U.,M. U. (1),M. M. (3)

IV, VII, VIII, IX, X,

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Na miejsce zdarzenia przybył patrol wskładzie (...).M. U. (1)zaczął oddalać się z miejsca zdarzenia kierując się w stronę schodów prowadzących do sklepou(...). Ruszył za nimP. P. (1). Wydawał onM. U. (1)polecenia służbowe zobowiązujące do zatrzymania, do którychM. U. (1)się nie stosował. Funkcjonariusz próbował złapaćM. U. (1)za rękę w celu zastosowania środków przymusu bezpośredniego i założenia kajdanek. Ten wówczas odwrócił się i uderzył głową w klatkę piersiowąP. P. (1). Policjant stracił na chwilę oddech, aM. U. (1)złapał go obiema rękoma za mundur i rzucił go na ziemię. Przez cały czasM. U. (1)używał względem funkcjonariusza słów powszechnie uznanych za obelżywe i znieważające. Krzyczał „wypier… psy jeb…”, „zaje… cię psie”. Groził mu też pozbawieniem życia.

częściowo wyjaśnieniaP. U.

k. 107-110, 129-133, 165-166, 796-798, 800-801

częściowo wyjaśnieniaM. M. (3)

k. 154-155, 801-803

zeznaniaM. N. (1)

k. 44, 658-660, 850-851

zeznaniaP. P. (1)

k. 21-23, 25, 667-671, 804-807

zeznaniaE. G. (1)

k. 30-31, 834-835

zeznaniaS. H. (1)

k. 35-36, 832-834

zeznaniaM. P. (1)

k. 68-69, 853-854

częściowo zeznaniaD. F.

k. 59

częściowo zeznaniaA. O. (1)

k. 15, 526-527, 847-849

Po wstaniuP. P. (1)kontynuował czynności zmierzające do zatrzymaniaM. U. (1). Trzymając kajdanki i oświadczył mu, że jest zatrzymany. Podeszli do niegoP. U.iM. M. (3). Trzymając rozłożone ręceP. U.napierał na funkcjonariusza, za nim podążałM. M. (3)grożąc policjantowi. Cały czas uniemożliwiali oni funkcjonariuszowi podejście doM. U. (1)i jego zatrzymanie nie stosując się do wydawanych przez funkcjonariusz poleceń. Po chwili zaczęli oni również odpychaćP. P. (1), znieważali go używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. Grozili, że go „zaj…”.

częściowo wyjaśnieniaM. U. (1)

k. 91-94, 118-122, 160, 582-584, 793-796

częściowo wyjaśnieniaP. U.

k. 107-110, 129-133, 165-166, 796-798, 800-801

częściowo wyjaśnieniaM. M. (3)

k. 154-155, 801-803

zeznaniaM. N. (1)

k. 44, 658-660, 850-851

zeznaniaP. P. (1)

k. 21-23, 25, 667-671, 804-807

zeznaniaE. G. (1)

k. 30-31, 834-835

zeznaniaS. H. (1)

k. 35-36, 832-834

zeznaniaD. J.

k. 373

zeznaniaS. G.

k. 86

zeznaniaM. P. (1)

k. 68-69, 853-854

częściowo zeznaniaD. F.

k. 59

częściowo zeznaniaS. S.

k. 50, 388-389, 849-850

częściowo zeznaniaA. O. (1)

k. 15, 526-527, 847-849

protokół oględzin nagrania z telefonuA. O.

k. 53-57

M. U. (1)był odciągany w tym czasie przez funkcjonariuszM. N. (1).M. N. (1)próbowała przy tym cały czas uspokoić mężczyzn.M. U. (1)próbował zbliżyć się doP. P. (1)i uderzyć go.

zeznaniaM. N. (1)

k. 44, 658-660, 850-851

zeznaniaP. P. (1)

k. 21-23, 25, 667-671, 804-807

zeznaniaE. G. (1)

k. 30-31, 834-835

zeznaniaS. H. (1)

k. 35-36, 832-834

zeznaniaZ. M.

k. 455-456, 869

zeznaniaP. C.

k. 385-386, 869

Po wypchnięciuP. P. (1)za bramę parkingu mężczyźni kilkukrotnie uderzyli funkcjonariusza: w głowę w okolice skroni otwartymi dłońmi –P. U.oraz bok głowy i korpus –M. M. (3). Mężczyźni cały czas uniemożliwiali funkcjonariuszowi interwencję, uderzali go w ręce uniemożliwiając sięgniecie po pałkę służbową i telefon. Szarpanina przeniosła się na ulice przy bazarze miejskim. W wyniku szarpaninyP. P. (1)przewrócił się .

zeznaniaP. P. (1)

k. 21-23, 25, 667-671, 804-807

zeznaniaE. G. (1)

k. 30-31, 834-835

zeznaniaS. H. (1)

k. 35-36, 832-834

zeznaniaZ. M.

k. 455-456, 869

zeznaniaP. C.

k. 385-386, 869

zeznaniaS. G.

k. 86, 960v

częściowo zeznaniaA. O. (1)

k. 15, 526-527, 847-849

P. P. (1)leżąc na ziemi przez radio służbowe poinformował dyżurnego o swoim pobiciu i poprosił o przysłanie na miejsce zdarzenia wsparcia.
RównieżK. W.zaalarmowany przezD. J., który usłyszał krzyk „biją policjanta” zawiadomił o zdarzeniu funkcjonariuszaS. H. (2). Po chwili na miejsce zdarzenia przybyli kolejni funkcjonariusze policji, którzy zatrzymali braciU.iM. M. (3)oraz zespół pogotowia ratunkowego, który udzielił pomocyP. P. (1).

zeznaniaG. S.

k. 688-689, 884-885

zeznaniaJ. Ł.

k. 685-686, 958v-959v

zeznaniaK. P.

k. 682, 883-884

zeznaniaW. Ś.

k. 679-680

zeznaniaK. W.

k. 674, 868-869

zeznaniaS. H. (2)

k. 471-472, 925-925v

zeznaniaM. H. (1)

k. 466-467, 868

zeznaniaD. J.

k. 373

protokół oględzin zgłoszenia

k 103-104

protokół oględzin płyty CD

k. 271-275, 279-285

zeznaniaD. K.

k. 703-704, 886

Wskutek zdarzeniaP. P. (1)doznał naruszenia czynności narządu ciała w postaci tępego urazu głowy oraz tępego urazu stawu kolanowego, skutkujące rozstrojem zdrowia na czas powyżej dni 7.

opinia sądowo-lekarska

k. 950-955

1.2

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2

OCena DOWOdów

2.1

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

częściowo wyjaśnieniaM. U. (1)

Tylko częściowo na wiarę zasługiwały wyjaśnieniaM. U. (1).
Co do zasady przyznał on, iż w dniu zdarzenia udał się do restauracji pokrzywdzonego i tam zamówił jedzenie. Potwierdził on również podawane przez świadków agresywne zachowanie wobec pokrzywdzonego wynikłe na tle zachowaniaM.A.-H.wobecA. O. (3). Co więcej zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonych oskarżony wskazął, że zachowywał się agresywnie rozrzucając pojemniki na jedzenie i obrażał pokrzywdzonego używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. Oskarżony w sposób znbieżny z pokrzywdzonym podał również, że pod koniec zajścia przeprosił go i podali sobie ręce. Te jego wyjaśnienia w pełni korelują z pozostałym materiałem dowodowym. Są one logiczne i spójne.
Takiej cechy nie można przypisać wyjaśnieniomM. U. (1)w pozostałej części.

częściowo wyjaśnieniaM. M. (3)

Sąd dał wiarę tej części wyjaśnień, w których odnosiły się one do zdarzenia wbarze (...). W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego korespondowały z wyjaśnieniamiM. U. (1)oraz zeznaniami świadków.

częściowo wyjaśnieniaP. U.

Wyjaśnienia oskarżonego uznano za wiarygodne w niewielkim zakresie. Oskarżony nie przeczył bowiem temu, że do zdarzeń będących przedmiotem postępowania doszło. Ich opis podany przez oskarżonego uznany jednak został za niewiarygodny.

częściowo zeznaniaD. Ś.

Świadek w sposób szczegółowy i konsekwentny opisał jak przebiegało jej spotkanie z oskarżonymi przed barem. W sposób spójny z pozostałymi dowodami wskazała na to, iżM. U. (1)miał pretensje do pokrzywdzonegoM.o uśmiechanie się do jego partnerki. Świadek opisał też zbieżnie z pracownicami baru zachowanie oskarżonegoM. U. (1)po wejściu do lokalu. Jego zeznania w tym zakresie zostały uznane za wiarygodne.

zeznaniaP. Ś.

Świadek w sposób szczegółowy i konsekwentny opisała jak przebiegało jej spotkanie z oskarżonymi przed barem. W sposób spójny z pozostałymi dowodami wskazała na to, iżM. U. (1)miał pretensje do pokrzywdzonegoM.o uśmiechanie się do jego partnerki. Świadek opisała też zbieżnie z pracownicami baru zachowanie oskarżonych po wejściu do lokalu. Jej zeznania w tym zakresie zostały uznane za wiarygodne.

częściowo zeznaniaA. O. (1)

Sąd dał wiarę świadkowi co do tego, że doszło do zdarzenia z udziałem oskarżonych i pokrzywdzonych wbarze (...)oraz co do tego, że oskarżeni znajdowali się wówczas w stanie nietrzeźwości. W tym zakresie zeznania świadka korelują z pozostałym materiałem dowodowym.
Podobnie Sąd dał wiarę świadkowi co do tego, że miało miejsce zdarzenie z udziałem pokrzywdzonegoP..A. O. (1)nie miała jednak wiarygodnych informacji co do tego w jaki sposób doszło do upadku oskarżonegoM. U. (2)iP. P. (1). Wiarygodne były natomiast jej zeznania odnoszące się do późniejszej fazy zdarzenia, kiedy toP. U.odgradzał pokrzywdzonego od swojego brata, z którym rozmawiałaM. N. (1). ZeznaniaA. O. (1)w tym zakresie były spójne z zeznaniami pozostałych świadków i nagraniem zdarzenia dokonanym przez świadka.

zeznaniaM.Al (...)

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoM.A.-H.. Jego zeznania korelują z zeznaniamiS. H. (1)oraz innych świadków znajdujących się w lokalu. Co więcej nie przeczą im również co do zasady wyjaśnienia samych oskarżonych. Pokrzywdzony jak zeznał zna język polski w mowie i go rozumie. Jego zeznania odnoszące się do wypowiedzi oskarżonych podczas zdarzenia są zatem wiarygodne. Jest tak tym bardziej, żeM. A..-H.logicznie podał, że w sytuacji gdy sytuacja stawała się dynamiczna, a mowa oskarżonych przyspieszona, nie rozumiał ich wypowiedzi. Świadek nie konfabulował, nie tworzył rzeczywistości, a wskazywał wyłącznie na te elementy zdarzenia, których był pewien. Z tych względów Sąd dał mu wiarę w całości.

zeznaniaS. H. (1)

Sąd oparł się na zeznaniach świadkaS. H. (1). Świadek w sposób logiczny, zbieżny z pozostałym materiałem dowodowym i konsekwentny opisała te fragmenty zdarzenia, które zarejestrowała w swojej świadomości.
W szczególności świadek szczegółowo przedstawiła okoliczności zdarzenia w(...). Zeznania w tym zakresie powielają wersję zdarzeń przedstawioną przezM. A..-H.iE. G. (1). Świadek zbieżnie z w/w osobami przedstawił rolę i zachowanie każdego z uczestników zdarzenia. Nie znając ich danych personalnych w sposób logiczny i spójny z relacją pozostałych świadków opisał ich działania poprzez odniesienie się do ich ubioru. Świadek uzupełnił przy tym zeznaniaM.A..-H.w zakresie treści wypowiedzi formułowanych przez oskarżonych w stosunku do obsługi lokalu gastronomicznego. Zeznania świadka w powyższym zakresie Sąd uznał za w pełni wiarygodne.
Wiarygodne były zdaniem Sądu również te zeznania świadka, które odnosiły się do zdarzenia z udziałemP. P. (1). Świadek przedstawił zgodnie ze swą wiedzą elementy interwencji policji, które zarejestrowała w swej świadomości. Podawane przez świadka elementy zdarzenia takie jak niestosowanie się do poleceńP. P. (1), upadek oskarżonego i świadkaP.podczas próby zastosowania środków przymusu bezpośredniego, stosowanie przemocy („uderzał policjanta rękoma po ciele”), wulgarne wypowiedzi kierowane do funkcjonariusza, popychanieP. P. (1)przezP. U.tworzą spójną całość z zeznaniami pokrzywdzonegoP.. ŚwiadekS. H. (1)w sposób jasny i stanowczy odniosła się tylko do zaobserwowanych zdarzeń kategorycznie zaprzeczając temu by widziała inne fragmenty zdarzenia. Wzmacnia to wiarygodność jej zeznań ukazując, że świadek nie tworzy swych zeznań na potrzeby niniejszego postępowania, a odtwarza jedynie odtwarza w świadomości rzeczywiste zdarzenia, których była świadkiem.
Sąd miał przy tym w polu widzenia i to, że w toku postępowania sadowego świadek nie odniósł się już tak szczegółowo do zdarzenia. Jednakże jak sam przyznał miało to miejsce z uwagi na upływ czasu od zdarzenia.

zeznaniaE. G. (1)

Sąd oparł się na zeznaniach świadkaE. G. (1). Świadek w sposób logiczny, zbieżny z pozostałym materiałem dowodowym i konsekwentny opisała te fragmenty zdarzenia, które zarejestrowała w swojej świadomości.
W szczególności świadek szczegółowo przedstawiła okoliczności zdarzenia w(...). Zeznania w tym zakresie powielają wersję zdarzeń przedstawioną przezM. H. (2)iS. H. (1). Świadek zbieżnie z w/w osobami przedstawił rolę i zachowanie każdego z uczestników zdarzenia. Nie znając ich danych personalnych w sposób logiczny i spójny z relacją pozostałych świadków opisał ich działania poprzez odniesienie się do ich ubioru. Świadek uzupełnił przy tym zeznaniaM.A.-H.w zakresie treści wypowiedzi formułowanych przez oskarżonych w stosunku do obsługi lokalu gastronomicznego. Zeznania świadka w powyższym zakresie Sąd uznał za w pełni wiarygodne.
Wiarygodne były zdaniem Sądu również te zeznania świadka, które odnosiły się do zdarzenia z udziałemP. P. (1). Świadek przedstawił zgodnie ze swą wiedzą elementy interwencji policji, które zarejestrowała w swej świadomości. Podawane przez świadka elementy zdarzenia takie jak niestosowanie się do poleceńP. P. (1), upadek oskarżonego i świadkaP.podczas interwencji, utrudnianie interwencji przezP. U.tworzą spójną całość z zeznaniami pokrzywdzonegoP..E. G. (1)zaprzeczyła temu by widziała upadek pokrzywdzonegoP., a jedynie po chwili od osób, które przyszły do lokalu usłyszała, a następnie zobaczyła leżącego na ziemi policjanta.
Zeznań świadka nie podważa przy tym to, iż wcześniej oskarżonyU.miał pobić jej męża. W relacjiE. G. (1)nie było widocznych żadnych elementów świadczących o tym, że jej zeznania są nieprawdziwe i dążą do zwiększenia roli i odpowiedzialności oskarżonegoU.. Co więcej świadek nie przywiązywał do tego fragmentu zeznań istotnego znaczenia, skoro nie podtrzymał ich w toku postępowania sądowego wskazując na to, że w tym zakresie nie jest do końca pewna i nie chce mówić o rzeczach nie mających oparcia w rzeczywistości.

zeznaniaM. P. (1)

Wiarygodne były zeznania świadkaM. P. (1). Świadek przedstawił fragment zdarzenia jaki miał miejsce wK.potwierdzając zeznania pozostałych uczestników zdarzenia. Świadek potwierdził agresywne zachowanie oskarżonych oraz panujący w barze bałagan. Jego twierdzenia tworzyły zatem spójna całość z zeznaniami pokrzywdzonych.
Dodatkowo świadek opisał interwencję jaką na miejscu zdarzenia podjąłP. P. (1)iM. N. (1). Świadek w sposób logiczny przedstawił zaobserwowany przez siebie przebieg wypadków. Sąd dostrzegł przy tym pewną niespójność z zeznaniami pokrzywdzonego w odniesieniu do przebiegu pierwszej fazy zdarzenia, a to co do tego jak przebiegała pierwsza próba zatrzymaniaM. U. (1). W ocenie Sądu świadek w sposób nieprawidłowy zaobserwował tą część zdarzenia. RelacjaP. P. (1)i zbieżna z nią wersja zdarzenia podana przezM. N. (1)wskazują na to, iż w tym fragmencie czynu nie uczestniczyłP. U., który podszedł do pokrzywdzonegoP.w dalszej fazie zdarzenia. Mimo tego zeznania świadka były jednak logiczne i konsekwentne. W sposób zbieżny z zeznaniami innych świadków i nagraniem zdarzenia dokonanym przezA. O.opisały dalszy przebieg zdarzenia i zachowanie każdego z uczestników. Świadek w sposób potwierdzony w/w dowodami wskazał na agresywne zachowanie oskarżonych. Wiarygodność zeznań wzmocniło to, iż świadek nie koloryzował i nie wzbogacał swej relacji wprost wskazując na okoliczności, co do których nie był pewien lub których nie zaobserwował. Nadto świadek nie będąc związany ani z pokrzywdzonymi, ani z oskarżonymi złożył obiektywne zeznania niezaangażowane emocjonalnie.

zeznaniaM. N. (1)

Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznaniaM. N. (1). Świadek przedstawiła konsekwentnie interwencję podjętą w dniu 17 listopada 2019r., a jej zeznania potwierdziły pozostałe dowody, w tym zeznania pokrzywdzonego oraz nagranie zdarzenia dokonane przezA. O..
Świadek zeznawał przy tym w sposób logiczny, a w zeznaniach brak jest sprzeczności.M. O.wyjaśniła jakie czynności podejmowała, nie starała się przy tym wyolbrzymić zachowań oskarżonych. Podała, że w stosunku do niej byli oni spokojni i słuchali jej poleceń. Nadto świadek wskazywała, że pewnych okoliczności zdarzenia nie zarejestrowała z uwagi na skupienie uwagi na innym fragmencie zdarzenia. Te cechy zeznania świadka wskazują na jego bezstronności i złożenie zeznań odpowiadających prawdzie.

zeznaniaP. P. (1)

Sąd częściowo dał wiarę zeznaniomP. P. (1). Jego zeznania są konsekwentne w toku całego postępowania i wraz z pozostałym materiałem dowodowym tworzą spójny obraz zdarzenia. Świadek – poza zeznaniami w części opisanej w punkcie 2.2 uzasadnienia -w sposób szczegółowy, logiczny i wewnętrznie spójny opisał przebieg interwencji będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Sam dostrzegł przy tym drobne rozbieżności w swoich zeznaniach i odniósł się do nich potwierdzając wcześniejszą relację i pominięcie niektórych elementów z uwagi na upływ czasu. Twierdzenia świadka potwierdzały zeznania świadków, w tymM. N. (2), czy osób znajdujących się na miejscu zdarzenia, a zatrudnionych wK.D.. W szczególnościM. N. (1)odniosła się zbieżnie z twierdzeniamiP. P. (1)do początku interwencji i próby zatrzymaniaM. U. (1), potwierdzając wydawanie przez świadkaP.poleceń do których nie stosowano się. ZeznaniaP. P. (1)korespondują częściowo z wyjaśnieniami samych oskarżonych, którzy poza użyciem przemocy wobec funkcjonariusza, co do zasady przyznają że doszło do blokowania ciałami- oddzieleniaM. U. (1)od świadka oraz że w początkowej fazie zdarzenia doszło do próby zatrzymaniaM. U. (1). Sąd dał zatem wiarę świadkowi w tej części w której opisał on stosowanie wobec niego przemocy w postaci szarpania i odpychania oraz uderzania go otwartymi dłońmi przez oskarżonych.

częściowo zeznaniaD. F.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka złożonym w postępowaniu przygotowawczym. Po pierwsze zgodnie z twierdzeniami oskarżonych i protokołami badania trzeźwości świadek wskazał na stan nietrzeźwości oskarżonych. Po drugie, świadek przedstawił w sposób korelujący z pozostałymi dowodami swe obserwacje sprzedbaru (...). Świadek zbieżnie zM. P.przedstawił agresywne zachowanieM. U. (1). Potwierdził też, że ten nie chciał podporządkować się poleceniom funkcjonariuszaP., który chciał go „zakajdankować”. Nadto świadek zgodnie z nagraniem zdarzenia dokonanym przezA. O.przedstawił czynności podejmowane przezP. U.mające utrudnić dotarcie P.P.doM. N..

zeznaniaD. J.

Sąd dał wiarę świadkowi, który opisał co zaobserwował w związku z zajściem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Zaobserwowany przez świadka fragment zdarzenia wpisuje się logicznie w ciąg zdarzeń przedstawiony przez inne osobowe źródła dowodowe.

zeznaniaS. G.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, który w opisał zgodnie z zeznaniami pokrzywdzonych jak przebiegało zdarzenia. W szczególności świadek potwierdził, iżP. P. (1)miał utrudniany przez mężczyznę w żółtej kurtce (P. U.) dostęp do swej koleżanki. Świadek potwierdził również, choć tego nie widział, że pokrzywdzonyP.znalazł się na ziemi, czemu towarzyszyć miał „głuchy huk”. Świadek odniósł się również do twierdzeń osób uczestniczących w zdarzeniu i zeznał, że jedna z nich stwierdziła po tym „nawet go nie dotknąłem”. Jednocześnie świadek opisał jednak kontekst i sposób wyrażenia tej wypowiedzi podając, że „powiedział to w taki sposób, żeby wszystkich o tym poinformować, żeby wszyscy słyszeli”.

częściowo zeznaniaS. S.

Sąd jedynie częściowo dał wiarę zeznaniom świadka uznając za wiarygodne pierwsze jego zeznania. To te zeznania nie angażowały emocjonalnie świadka i stanowiły obiektywne przedstawienie rzeczywistości. Odnosi się to w szczególności do momentu drugiego upadku pokrzywdzonego. ŚwiadekS. S.wskazał, iż „nie wie czy (pokrzywdzony) sam się przewróci, czy został popchnięty, bądź uderzony przez kogoś”, „nie widziałem dokładnie całego zajścia i nie zauważyłem żeby miało dojść do rękoczynów”, „nie widziałem żeby otrzymał (policjant) jakiś cios lub żeby miał być przez kogoś uderzony” (k. 50). Te zeznania są logiczne i choć świadek jest znajomym oskarżonych nie dążą w sposób oczywisty do umniejszenia ich odpowiedzialności. Są one przy tym zbieżne z zeznaniami pozostałych świadków wskazując, że w tym czasieM. U. (1)znajdował się przyM. N. (1), a nie przy pokrzywdzonym.

zeznaniaZ. M.

Sąd dał wiarę świadkowi, który opisał co zaobserwował w związku z zajściem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Świadek przedstawił, co robili pokrzywdzeni. Zgodnie z ustaleniami podał, iżP. P. (1)leżał na ziemi, a funkcjonariuszN.próbowała uspokoić grupę mężczyzn. Zaobserwowany przez świadka fragment zdarzenia wpisuje się logicznie w ciąg zdarzeń przedstawiony przez inne osobowe źródła dowodowe.

zeznaniaP. C.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadka, który w sposób logiczny opisał okoliczności zawiadomienia o zdarzeniu z udziałem oskarżonych funkcjonariuszy policji oraz co zaobserwował w związku z zajściem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Świadek przedstawił, co robili pokrzywdzeni. Zgodnie z ustaleniami podał, iżP. P. (1)leżał na ziemi, a funkcjonariuszN.próbowała uspokoić grupę mężczyzn. Zaobserwowany przez świadka fragment zdarzenia wpisuje się logicznie w ciąg zdarzeń przedstawiony przez inne osobowe źródła dowodowe.

zeznaniaG. S.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, który będąc funkcjonariuszem opisał okoliczności zatrzymania oskarżonych, co potwierdzili inny funkcjonariusze uczestniczący w czynności.

zeznaniaJ. Ł.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, który będąc funkcjonariuszem opisał okoliczności zatrzymania oskarżonych, co potwierdzili inny funkcjonariusze uczestniczący w czynności.

zeznaniaK. P.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, który będąc funkcjonariuszem opisał okoliczności zatrzymania oskarżonych, co potwierdzili inny funkcjonariusze uczestniczący w czynności.

zeznaniaW. Ś.

Zeznania świadka opisujące stan zdrowia pokrzywdzonego i udzielona mu pomoc na miejscu zdarzenia, jako korelujące z dokumentacją medyczną i opinią sądowo-lekarską zostały uznane za w pełni wiarygodne.

protokół oględzin płyty CD

Nie budził wątpliwości co do autentyczności i wiarygodności.

protokół oględzin nagrania z telefonuA. O.

Dowód ten uznany został przez Sąd za w całości wiarygodny. Jednakże nie można nie dostrzec tego, że odnosi się on jedynie do fragmentu zdarzenia odtwarzając fragment zajścia po pierwszym, a przed drugim upadkiem funkcjonariuszaP.. W tej części dowód z nagrania potwierdza podawaną przez świadków kolejność zdarzeń i podział ról osób w nim uczestniczących. Zgodnie z ich twierdzeniami nagranie wskazuje, że przy pokrzywdzonym znajdowali się oskarżeniP. U.iM. M. (3), zaś przyM. N. (1)znajdował sięM. U. (1). Z nagrania wywnioskować można, iż zdarzenie miało charakter dynamiczny, a oskarżeni byli osobami aktywnymi i agresywnie nastawionymi do przeprowadzającego interwencjęP. P. (1).

zeznaniaK. W.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadka, który w sposób logiczny opisał okoliczności zawiadomienia o zdarzeniu z udziałem oskarżonych funkcjonariuszy policji.

zeznaniaS. H. (2)

Sąd dał wiarę świadkowi, który przedstawił, zgodnie z zeznaniami świadkaW.iM. H. (1), w jaki sposób dowiedział się o zdarzeniu i jakie czynności w związku z tym podjął. Dodatkowo świadek opisał zachowanie oskarżonych po zatrzymaniu i czynności podjęte w stosunku do nich.

zeznaniaM. H. (1)

Sąd dał wiarę świadkowi, który przedstawił, zgodnie z zeznaniami świadkaW.i S.H., w jaki sposób dowiedział się o zdarzeniu i jakie czynności w związku z tym podjął. Dodatkowo świadek opisał zachowanie oskarżonych po zatrzymaniu i czynności podjęte w stosunku do nich.

protokół oględzin zgłoszenia

Nie budził wątpliwości co do autentyczności i wiarygodności.

zeznaniaD. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, który będąc funkcjonariuszem opisał jakiego czynności podjął podczas interwencji. Zeznania świadka jako korelujące z pozostałym materiałem dowodowym stanowiły pełnowartościowy ,materiał dowodowy. Jedynie w części odnoszącej się do odniesionych przezP. P. (1)obrażeń Sąd nie dał wiary świadkowi opierając się w tym zakresie na opinii biegłego sądowego dopuszczonej w toku postępowania jurysdykcyjnego.

opinia sądowo-lekarska

Sąd ustalając stan faktyczny w zakresie obrażeń jakich doznałP. P. (1)oparł się na opinii biegłegoD. R.. Opinia ta jest spójna, oparta na fachowej wiedzy, a jej wnioski znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji medycznej i pośrednio zeznaniach świadków. Biegły w sposób metodyczny odniósł się do każdego z urazów podawanych przez pokrzywdzonego i poprzez analizę dostępnej dokumentacji medycznej ocenił ich wystąpienie uP. P. (1). Biegły nie kwestionował przy tym przyjętej kwalifikacji prawnej potwierdzając hospitalizacjęP. P. (1)w okresie od 17-26.11.2019r. wWojewódzkim Szpitalu (...)weW.. W ocenie Sądu ta opinia sądowo-lekarska jako spełniająca wymogi prawa była opinia wiarygodną dla czynienia ustaleń.

2.2

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

częściowo zeznaniaD. Ś.

Sąd za niewiarygodne uznał zeznania świadka opisujące udział w zdarzeniuP. U.iM. M. (3). Jego zeznaniom w tym względzie przeczą zgodne twierdzenia pokrzywdzonych, którzy w sposób odmienny przedstawili zachowanie oskarżonych. Świadek wskazywał na to, że osobą agresywną byłM. M. (3), aP. U.miał łagodzić sytuację i wyprowadzić pozostałych oskarżonych z baru. Odmiennie sytuację przedstawili pokrzywdzeni wskazując na agresjęP. U.i łagodzenie sytuacji przezM. M. (3)i to tym zeznaniom Sąd dał wiarę odmawiając jej twierdzeniom w tym zakresie świadkaD. Ś..

częściowo zeznaniaA. O. (1)

Sąd nie dał wiaryA. O. (1)co do tego, że przed zajściem wbarze (...)nie mówiłaM. U. (1)o tym, żeM. A..-H.się do niej uśmiechał, co miało zdenerwować oskarżonegoM. U. (1). Przeczą temu zeznania świadkówD. Ś.iP. Ś., którzy odmiennie odA. O. (1)przedstawili tą kwestię.
Sąd nie dał też wiaryA. O. (1)w tej części, w której wskazywała na prowokujące zachowanie właściciela baru i zatrudnionych tam osób. Zeznania świadka, dążąc do umniejszenia odpowiedzialności oskarżonych, miały na celu oczernienie i przerzucenie odpowiedzialności za zdarzenie na pokrzywdzonych. Jej zeznania w konfrontacji z pozostałymi dowodami nie zasługiwały jednak na wiarę. Jak zeznałaA. O.pokrzywdzonyA.-H.miał rzucić wM. U. (1)pieniędzmi po anulowaniu zamówienia. Ze spójnych zeznań pokrzywdzonych i świadków wynika, że rzeczywiścieM. H. (2)odmówił przyjęcia zamówienia oskarżonego, jednak to nie on, a kelnerka zwracała mu pieniądze za zamówienie.
Podobnie niewiarygodne były zeznania opisujące zachowanieE. G. (2), które miało prowokowaćM. U. (1). Świadek znajdując się wówczas na zewnątrz lokalu nie mógł tego zaobserwować. Tym bardziej, że jak sam zeznał „w sumie nie wiem o co poszło w barze, nie słyszałam przebiegu tego co się tam działo”. Mimo to po chwili świadek nielogicznie zeznaje przytaczając wypowiedziE. G. (1), które miała formułować znajdując się w lokalu.
Mając powyższe na uwadze zeznania świadkaO.dotyczące przebiegu zdarzenia w lokalu gastronomicznym dążyły w przeważającej mierze do umniejszenia roli oskarżonych i jako sprzeczne z materiałem dowodowym nie zostały uwzględnione przez Sąd.
Sąd nie oparł się na zeznaniach świadka, co do tego w jak sposób doszło do upadku oskarżonegoM. U. (2)iP. P. (1). Początkowo świadek zeznała, że z radiowozu wysiadłP. P. (1)„podbiegł wtedy doM., przewrócili się i zaczęli się szamotać na ziemi” (k. 15v). W późniejszym czasie zmieniła ona swoje zeznania wskazując jedynie, że widziała jakP. P. (1)wybiegł z samochodu, a następnie widziała jak już leżał (M. U. (1)) na ziemi, aP.był pochylony nad nim (k. 526v, 848). W zeznaniach świadka widoczna jest zatem zmiana mająca wskazywać na to, iż to oskarżony został przewrócony przez świadkaP.. Zmiana zeznań zdaniem Sądu miała na celu potwierdzenie przyjętej przez oskarżonych linii obrony. Potwierdza to analiza pozostałych źródeł dowodowych, z których wynika, iż oskarżonyM. U. (1)nie stosował się do poleceń w trakcie zatrzymania i doszło do przewrócenia się obu mężczyzn, co bliższe jest pierwszym zeznaniomA. O. (1).
Świadek nie posiadała przy tym informacji, co do przyczyn kolejnego upadku funkcjonariusza policji. Brak jest przy tym dowodów potwierdzających wersję świadka, że tuż po tymS. S.powiedział jej, że „policjant sam się przewrócił” (k. 15, 527). Przeczą temu zeznania samegoS. S., który wskazał, że „nie wie czy (pokrzywdzony) sam się przewróci, czy został popchnięty, bądź uderzony przez kogoś” (k. 50). Mając to na uwadze Sąd nie oparł się na zeznaniachA. O. (1)w tej części.

częściowo zeznaniaP. P. (1)

Sąd nie oparł się jednak na tych zeznaniach świadka, w których wskazywał na uderzanie go pięściami przez oskarżonychM. M. (3)iP. U., co spowodować miało jego upadek oraz na nadepnięciu na nogę świadka powodujące przy upadku uraz skrętny kolana. Zeznania świadka w tej części nie potwierdzone zostały żadnym dowodem. Wręcz przeciwnie z opinii biegłego sądowego wprost wynika, że z dokumentacji medycznej nie można wywieść w żaden sposób tego by doszło do podawanych urazów: głowy ze wstrząśnieniem mózgu, klatki piersiowej i powłok brzusznych oraz urazu skrętnego kolana. Jak wyjaśnił biegły przy tego typu obrażeniach widoczne byłyby przy tym ślady uderzeń pięścią, których u świadkaP.nie stwierdzono. Powyższe czyni jego wersję zdarzenia w tej części niewiarygodną. Z tych względów w powyższej części Sąd nie oparł się na zeznaniach świadka.

częściowo zeznaniaD. F.

Sąd nie dał wiary zeznaniom złożonym w toku postępowania sądowego. Świadek zmienił swe zeznania, w taki sposób, by umniejszały odpowiedzialność oskarżonych. W żaden logiczny sposób nie wytłumaczył przy tym tej zmiany. Więzi koleżeńskie i brak logicznej przyczyny zmiany zeznań spowodowały, że Sąd nie dał im wiary i nie oparł się na nich ustalając stan faktyczny.

częściowo zeznaniaS. S.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka złożonym w toku dalszego postępowania przygotowawczego i sądowego.S. S.zmieniał, bowiem diametralnie swe twierdzenia i w sposób stanowczy wskazywał, że do upadkuP. P. (1)doszło w sposób samoistny, bez udziału oskarżonych. Jak podał „widział sam moment upadku, upadek był anemiczny i wydaje się, że celowy” (k. 389), „nie było kontaktu fizycznego. Policjant nie został uderzony przez żadnego z nich” (k. 389). W ocenie Sądu zmiana zeznań wynika z przyjętej linii obrony i tego, że świadek będący znajomym oskarżonych dążył do umniejszenia ich odpowiedzialności i roli w zdarzeniu. Świadek nie potrafił przy tym w sposób logiczny wyjaśnić przyczyny zmiany zeznań. Nie można, bowiem uznać za wystarczające w tej mierze stwierdzenia, że ułamkowo czytał protokół przed jego podpisaniem. Z tych względów Sąd nie oparł się na jego zeznaniach w zmienionej wersji uznając je za nieprawdziwe.

zeznaniaM. P. (3)

Świadek nie posiadał istotnych informacji pomocnych w ustaleniu stanu faktycznego. Świadek potwierdził jedynie, żeM. U. (1)nie żalił się nigdy na stosunki zP. P. (1).

zeznaniaM. W.

Zeznania świadka nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego. Świadek miał bowiem jedynie informacje na temat kontaktówP. P. (1)z dziewczyną oskarżonegoM. U. (1)i rozmowy jaką miał odbyć w związku z tym zM. P. (3), co pozostawało bez znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego.

zeznaniaA. U.

Świadek nie będąc na miejscu zdarzenia nie posiadał istotnych informacji pomocnych w ustaleniu stanu faktycznego. Nadto będąc osobą bliską oskarżonym w sposób subiektywny i dążący do umniejszenia ich odpowiedzialności świadek przedstawił okoliczności poboczne mające na celu dyskredytację innych świadków obciążających oskarżonych.

zeznaniaB. M.

Świadek nie posiadał istotnych informacji pomocnych w ustaleniu stanu faktycznego.

zeznaniaB. Ł.

Świadek nie posiadał istotnych informacji pomocnych w ustaleniu stanu faktycznego.

zeznania L.G.

Świadek nie posiadał istotnych informacji pomocnych w ustaleniu stanu faktycznego.

zeznaniaM. L.

Niewiele do stanu faktycznego wniosły zeznaniaM. L.. Świadek pełnił służbę w dniu zdarzenia, lecz kontakt z oskarżonymi miał dopiero po ich zatrzymaniu, gdy przewiezieni zostali do komisariatu. Z tego względu świadek nie miał istotnych informacji opisujących zachowanie osób uczestniczących w zdarzeniu.

częściowo wyjaśnieniaM. U. (1)

Oskarżony przeczył temu by groził pokrzywdzonym pracownikom lokaluK.D.użyciem przemocy. Jego wyjaśnieniom przeczą w tej części zeznania osób znajdujących się w lokalu jednoznacznie i spójnie opisując zachowanie oskarżonego.
Oskarżony w sposób niewiarygodny opisał również dalszy przebieg zdarzeń. Z jego wyjaśnień wynika, iżP. P. (1)od razu po przybyciu na miejsce zdarzenia bez powodu powalił go na ziemię. Miał wówczas nic nie mówić. Przeczą temu już wyjaśnienia współoskarżonegoP. U., który wyjaśnił, żeP. P. (1)„wykrzykiwał jakieś słowa”, „użył słów chodź tu” skierowanych bezpośrednio do brata”. W tej części wyjaśniania te są też niekonsekwentne. W toku postępowania sądowego oskarżony wskazywał, że następnieP. P. (1)podał oskarżonemu rękę pomagając mu wstać, zaś we wcześniejszych wyjaśnieniach podał, że wstać pomogła mu inna osoba, a gdy wstał toP. P. (1)dopiero się podnosił. Zeznania świadków wskazują na to, iżM. U. (1)nie stosując się do poleceń interweniującego policjanta zaczął oddalać się z miejsca zdarzenia.
Również opisane zachowanieP. U., który stanął między oskarżonymM. U. (1)iP. P. (1)nie zostało przedstawione w sposób przekonujący. Oskarżony wskazywał na to, iż jego brat chciał go ochronić przed agresywnie się zachowującym policjantem. Zeznania świadków nie wskazują jednak na takie zachowanieP. P. (1). Z zeznań ich wynika jednoznacznie to, że zachowanie to co prawda miało utrudnić dotarcie do oskarżonegoM. U. (1), lecz nie ze względu na agresywne zachowanieP. P. (1), a chęć uchronienia go przed interwencją policji.
Nieprzekonujące są i te wyjaśnienia, które opisały okoliczności upadkuP. P. (1). Jak wyjaśniłM. U. (1)miał on się „sam z siebie zsunąć na ziemię”. Oskarżony wyjaśniając na tę okoliczność w swych wcześniejszych wyjaśnieniach wskazał jednak, że upadł on w sporej odległości od niego i nie widział co działo się przed upadkiem (k. 94), miało to miejsce około 15 m od niego (k. 121). Stąd stanowcze twierdzenia świadka znajdującego się w odległości od zdarzenia nie są miarodajne dla ustalenia przyczyn upadku pokrzywdzonego.

częściowo wyjaśnieniaP. U.

Niewiarygodne były wyjaśnienia oskarżonego, który opisał zdarzenie wK.D.w sposób sprzeczny z pozostałym materiałem dowodowym. Oskarżony sam przyznał, że wyzywał pokrzywdzonego i używał względem niego słów powszechnie uznanych za obelżywe, lecz niezgodnie z prawdą wyjaśnił, że czynił tak z uwagi na to, iż pokrzywdzony szedł w jego stronę z wałkiem. Co więcej oskarżony w postępowaniu przygotowawczym zaprzeczył, by używał wówczas słów znieważających na tle rasowym i narodowościowym, czego nie podtrzymał w postępowaniu sądowym i posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania (k. 165), wprost przytaczając słowa jakich mógł użyć.
Niewiarygodne były też jego wyjaśnienia odnoszące się do interwencjiP. P. (1). Jedynie w części, w której oskarżony przyznał, że to on pomógł wstaćM. U. (1)i że następnie zasłaniał dojście do niegoP. P. (1)jego twierdzenia korelują z pozostałym materiałem dowodowym. Jak sam wyjaśnił „P.parę razy mówił do mnie żebym się odsunął, ja nie wykonywałem jego poleceń” (k. 110). Wiem że zawiniłem, bo nie dałem mu podjąć odpowiednich czynności (k. 165v).
Oskarżony pozostały zakres interwencji przedstawił w sposób niewiarygodny i nielogiczny. Twierdził, że nikt nie używał w jej trakcie przemocy. Zeznania świadków wskazują na to, że wobec pokrzywdzonego stosowano przemoc fizyczną. Szarpanina i odpychanie została udowodniona pozostałym materiałem dowodowym. Twierdzenia oskarżonego o braku używania wobecP. P. (1)przemocy były przy tym nielogiczne. W szczególności w taki sposób przedstawił okoliczności upadku funkcjonariuszaP.. Twierdzenia, żeP. P. (1)sam się położył na ziemię i wykrzykiwał, że został pobity (k. 797v) stanowią w ocenie Sądu wyłącznie linię obrony przyjętą przez oskarżonego. Tym bardziej, że pojawiły się one na późniejszym etapie postępowania, gdyż oskarżony początkowo wskazywał, że nie wie dlaczegoP. P. (1)upadł (k. 110).

częściowo wyjaśnieniaM. M. (3)

Sąd miał w polu widzenia to, że wyjaśnienia te złożone na etapie postępowania sądowego w pełni korelowały z wyjaśnieniami współoskarżonych. Mając jednak na względzie upływ czasu od zdarzenia i niekonsekwencje w wyjaśnieniach oskarżonego nie zasługiwały one na wiarę, gdyż stanowiły wyłącznie odbicie przyjętej przez oskarżonych linii obrony.M. M. (3)był niekonsekwentny co do początku interwencji. W toku postępowania sądowego wskazywał, że pokrzywdzonyP.wybiegł z radiowozu i od razu rzucił się na oskarżonegoU.. To samo zdarzenie zostało inaczej przedstawione w toku postępowania przygotowawczego, w którym oskarżonyM.wyjaśnił, że „policjant podszedł doM.szybszym krokiem” (k. 154). Podobnie nie wyjaśnił, że doszło do rzucenia się funkcjonariusza na oskarżonego, a jedynie ten „położył naU.rękę, nie wiem czy go pchnął. Położył mu rękę na ramieniu” (k. 154).
Relacja związana z dalszą częścią zdarzenia, a to odgradzaniem przez oskarżonegoM.iP. U., funkcjonariuszaP.odM. U. (1)jest co do zasady zgodna z pozostałym materiałem dowodowym. Nielogiczne są jednak przy tym wyjaśnienia, podobnie jak w przypadku współoskarżonych, związane z upadkiemP. P. (1)w końcowej fazie zdarzenia. Wyjaśnienia, że położył się on na ziemi celem sfingowania swego upadku są nielogiczne, nie są zbieżne z zeznaniami świadków.
Niewiarygodne były i te wyjaśnienia, które odnosiły się do zarejestrowanego przez oskarżonego filmu w telefonie komórkowym. W toku postępowania sadowego oskarżony wskazywał, że film ten został skasowany przez policjantów podczas przesłuchania. Podczas wcześniejszych czynności oskarżony ani razu nie podnosił tej okoliczności. Stąd jego wyjaśnienia i w tej kwestii jako niekonsekwentne uznano za stworzone wyłącznie na potrzeby toczącego się postępowania.

opinia sadowo-lekarskaW. D.

Sąd nie oparł się na opinii tego biegłego. Biegły w sposób prawidłowy wskazał okres hospitalizacji pokrzywdzonego. Jego wnioski dotyczące powstałych u niego obrażeń są jednak zbyt daleko idące. Przyjęta przez biegłego metodologia nie przekonała Sądu. Odniesienie się do zeznań świadków i dokumentacji medycznej przez biegłegoD. R.było bardziej przekonujące. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że stwierdzone przezW. D.obrażenia ciała uP. P. (1)nie wystąpiły w takim stopniu i nasileniu, jak podane w opiniach tego biegłego i nie oparł się na jego opinii ustalając stan faktyczny.

3

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, V

P. U.,M. U. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W ocenie Sądu działanieM. U. (1)opisane w pkt I wyroku iP. U.opisane w pkt V wyroku wypełniło znamiona czynu zart. 257 k.k.Zgodnie z tym przepisem karze podlega ten, kto publicznie znieważa grupę ludności albo poszczególną osobę z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości lub z takich powodów narusza nietykalność cielesną innej osoby. Istota powyższego czynu nie polega bowiem jedynie na samym znieważeniu lub naruszaniu nietykalności cielesnej, ale okazaniu osobom przeciwstawianym sobie przez sprawcę, charakteryzowanym jako "inne", ich niższości i zanegowaniu ich prawa do równego traktowania. Racją penalizacji jest tu zwalczanie celowej, intencjonalnej wrogości o podłożu rasistowskim, nacjonalistycznym lub religijnym.

T.criminisoskarżeni znajdowali się w miejscu publicznym, w którym mogła znaleźć się nieokreślona liczba osób (lokal gastronomicznyK.). W miejscu zdarzenia oprócz pokrzywdzonych znajdowali się inni klienci lokalu. Nie budziło zatem wątpliwości Sądu to, że działali oni publicznie.
Zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia przy tym wątpliwości co do tego, iż działanie oskarżonych miało podłoże rasistowskie. Aby można było mówić o zachowaniach na tle rasistowskim, o jakich mowa w przepisieart. 257 k.k., należy wykazać, że zachowania te miały bezpośredni związek z "innością" osób pokrzywdzonych, wynikającą z ich przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości. Związek taki między zachowaniem oskarżonych, a znieważeniemM.A.-H.zachodzi. Wskazuje na niego w pierwszym rzędzie treść wypowiedzi skierowanych przez oskarżonych. Jak zeznał pokrzywdzony i świadkowie oskarżeni znieważali go z uwagi na przynależność narodową i etniczną oraz kolor skóry, posługiwali się obelżywymi epitetami. Treść wypowiedzi oskarżonychM.iP. U.wprost wskazuje na to, że „inność” narodowa pokrzywdzonego była motorem sprawczym jego działań. To ta „inność” wyzwoliła w oskarżonych niepożądane społecznie działania i to na niej oskarżony skupiał swe zachowanie. Stąd też w ocenie Sądu nie budziło żadnych wątpliwości, że działanie oskarżonego było działaniem na tle rasistowskim, jak wymaga tegoart. 257 k.k.podjętym w zamiarze bezpośrednim. Zamiar bezpośredni jest związany ze szczególnym nastawieniem sprawcy, związanym z pobudkami dyskryminacyjnymi, dla których dopuszcza się wymienionych zachowań. Mimo zamiaru bezpośredniego, sprawca może być jednak różnie motywowany do działań rasistowskich, w tym z powodu ideologii faszystowskiej, fundamentalizmu religijnego lub wojującego ateizmu, czy też mieć podłoże materialne, np. chęć zwalczania konkurencji. Przyczyny zachowania oskarżonych są zatem bez znaczenia dla oceny ich zachowania. To, że pokrzywdzony miał się we wcześniejszym czasie uśmiechać do dziewczyny oskarżonegoM. U. (1), nie ma żadnego znaczenia dla oceny wypełnienia znamion czynu zabronionego w sytuacji, gdy jego dalsze działania wskazują niezbicie na to, iż skierował on swoje działanie przeciw pokrzywdzonemu koncentrując się na jego cechach narodowych i etnicznych.
Kierując się powyższym działanieM. U. (1)(pkt I wyroku) iP. U.(pkt II wyroku) wypełniło zdaniem Sądu znamionaart. 257 k.k.
W ocenie oskarżyciela zachowanie tych oskarżonych wypełniło również znamiona przestępstwa zart. 119 § 1 k.k.Przepis ten stanowi, że karze podlega ten kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości.
W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości Sądu, że doszło do stosowania groźby użycia przemocy wobec pokrzywdzonegoM.A.-H.. Przemocą jest takie oddziaływanie środkami fizycznymi, które uniemożliwiając lub przełamując opór zmuszanego, ma albo nie dopuścić do powstania lub wykonania jego woli, albo naciskając aktualnie wyrządzaną dolegliwością na jego procesy motywacyjne - nastawić tę decyzję w pożądanym przez sprawcę kierunku (T. Hanausek. Przemoc jako forma działania przestępnego, Kraków 1966, s. 65). Podmiotowe pole penalizacji określone wart. 119 § 1 k.k., mające aksjologiczne uzasadnienie w zwalczaniu wszelkich form dyskryminacji człowieka, nie obejmuje celu, w jakim sprawca używa przemocy lub groźby wobec grupy osób czy poszczególnych osób. Cel takiego działania może być zatem różny (np. zastraszanie pokrzywdzonego, podporządkowanie lub zmuszanie go do określonego działania, zaniechania lub znoszenia). Do znamion wskazanego przestępstwa należy natomiast, jako warunek konieczny, kierowanie się przez sprawcę konkretną motywacją, u podłoża której leży negacja, a nawet pogarda dla ogólnie akceptowanych, uniwersalnych wartości, które chroni m.in.art. 119 § 1 k.k.(tak Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r., II AKa 338/03, KZS 2005/9/39).
Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że względem pokrzywdzonego została przez oskarżonych zastosowana groźba bezprawna. Oskarżeni podczas agresywnego zachowania w trakcie zdarzenia grozili pokrzywdzonemu pobiciem i pozbawieniem życia co wzbudziło w pokrzywdzonym obawę spełnienia groźby. Okoliczności zdarzenia i opisane okoliczności jasno wskazują na motywację oskarżonych. Ponownie w tym miejscu wskazać wystarczy na zeznania pokrzywdzonych i świadków, z których wynika wprost używanie przez oskarżonego wulgarnych zwrotów o charakterze rasistowskim w stosunku do pokrzywdzonego. Powyższe okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że użycie wobecM.A..-H.groźby użycia przemocy w trakcie zdarzenia było motywowane jego przynależnością rasową, a działanie takM. U. (1), jak oP. U.wypełniło w tym zakresie znamionart. 119 § 1 k.k.
Reasumując Sąd uznał, iż działanie oskarżonych wypełniło znamionaart. 119 § 1 k.k.iart. 257 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

II, III, VI

P. U.,M. U. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

DziałanieM. U. (1)iP. U.względemS. H. (1)iE. G. (1)(pkt II, III i VI) należało jako groźby zart. 190 § 1 k.k.Nie budzi wątpliwości Sądu to, iż oskarżeni grozili pokrzywdzonym naruszeniem ich nietykalności cielesnej oraz pobiciem, a zatem popełnieniem na jej szkodę przestępstwa przeciwko zdrowiu. Groźba ta doprowadziła do skutku w postaci wywołania u zagrożonych uzasadnionej obawy spełnienia groźby. Groźby te wywołały przy tym uzasadnioną okolicznościami groźbę ich spełnienia. Oskarżeni zachowywali się w trakcie zdarzenia agresywnie.M. U. (1)znajdując się w lokalu zrzucił plastikowe pojemniki. Powyższe powoduje, żeM.iP. U.grożąc pokrzywdzonym pracownicom Kebabu Donia wyczerpali znamiona przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

IV, VII, VIII, IX, X

P. U.,M. U. (1),M. M. (3)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie zart. 224 § 2 k.k.karze podlega ten, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej.
Nie może budzić wątpliwości to, iż pokrzywdzonyP. P. (1)będąc funkcjonariuszem Policji jest funkcjonariuszem publicznym (art. 115 § 13 pkt 7 k.k.). W trakcie zdarzenia działał w tym charakterze, a czynności przez niego podejmowane – zmierzające do zatrzymaniaM. U. (1)– mieściły się w jego kompetencjach.
OskarżonyM. U. (1)nie podporządkował się tym czynnościom. Przewracając pokrzywdzonego uniemożliwił swoje zatrzymanie, czym wypełnił znamionaart. 224 § § 2 k.k.
Podobnie w późniejszej fazie zdarzenia czynności zmierzające do uniemożliwienia zatrzymaniaM. U. (1)podejmowaliP. U.iM. M. (3). Oskarżeniu zasłaniali swoim ciałem dojście do zatrzymywanego, a gdyP. P. (1)chciał ich wyminąć był przez nich spychany i odpychany. Oskarżeni mieli świadomość tego, że pokrzywdzony jest funkcjonariuszem policji (był umundurowany i na miejsce zdarzenia przyjechał radiowozem). Wiedzieli oni również, że działanie pokrzywdzonego zmierza do wykonania czynności służbowej w postaci zatrzymaniaM. U. (1). Jak wyjaśniłP. U.„P.parę razy mówił do mnie żebym się odsunął, ja nie wykonywałem jego poleceń” (k. 110); „Wiem że zawiniłem, bo nie dałem mu podjąć odpowiednich czynności” (k. 165v). Podobnie wyjaśniłM. M. (3)wskazując, iż pokrzywdzony „miał pewnie prawo go (M. U. (1)) zatrzymać” k. 154.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż oskarżeniuP. U.iM. M. (3)swym zachowaniem opisanym w pkt VII i IX wyroku wyczerpali znamionaart. 224 § 2 k.k.
Jednocześnie oceniając zachowanieM. U. (1)Sąd doszedł do przekonania, iż opróczart. 224 § 2 k.k.jego zachowanie wyczerpało też znamiona innych przepisów.
Poprzez uderzenie głową w klatkę piersiową i powalenie funkcjonariusza w trakcie czynności służbowej zatrzymania,M. U. (1)naruszył jego nietykalność cielesną, czym wyczerpał znamionaart. 222 § 1 k.k.w tym czasie używał wobec funkcjonariusza słów powszechnie uznanych za obelżywe, lżąc i wyszydzając go publiczne. Takie zachowanie wyczerpało znamionaart. 226 § 1 k.k.
Kierując się powyższym Sąd uznał, iż działanie oskarżonegoM. U. (1)opisane w pkt IV wyroku wyczerpało znamionaart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd uznał nadto, iżP. U.iM. M. (3)działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się czynnej napaści naP. P. (1).
Znamię „wspólnie i w porozumieniu” należy interpretować podobnie jak w przypadku postaci zjawiskowej współsprawstwa, o której mowa wart. 18 § 1 zd. 2 k.k.To porozumienie się jest tym szczególnym elementem podmiotowym, który pozwala przypisać każdej z nich również i tą akcję sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałająca w popełnieniu przestępstwa. Współsprawstwo to polega zatem na tym, że nie każdy ze sprawców musi wypełnić swym zachowaniem wszystkie znamiona czynu zabronionego. Wystarczy, że czyni to jeden ze współdziałających, a pozostali obejmują swym zamiarem cały zespół przedmiotowych znamion przestępnego działania. Porozumienie to nie musi przyjąć przy tym żadnej szczególnej formy. Może ono nastąpić poprzez czynności konkludentne i podjęcie wspólnego działania.
Takie też współdziałanie można przypisać oskarżonym. Wspólnie rozpoczęli oni działania zmierzające do niedopuszczenia wykonania przezP. P. (1)czynności służbowych. Ich działanie było agresywne i łączyło się z naruszaniem nietykalności cielesnej funkcjonariusza. Był on popychany i uderzany otwartymi dłońmi w twarz i korpus, a następnie w wyniku szarpaniny doszło do przewrócenia się funkcjonariusza. Zdaniem Sądu takie zachowanie oskarżonych nosiło cechy napaści na funkcjonariusza. Przez to pojęcie, zgodnie z powszechnie przyjętym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, należy rozumieć bowiem każde działanie podjęte w celu wyrządzenia krzywdy fizycznej. Stąd też działanie oskarżonych wyczerpało znamionaart. 223 § 1 k.k.
Kwalifikację ta uzupełnić należało oart. 226 §1 k.k.penalizujący znieważenie funkcjonariusza publicznego, gdyż oskarżeni używali publicznie w stosunku do niego wulgaryzmów zmierzających do poniżenia pokrzywdzonego i ubliżenia mu.
Zachowanie oskarżonychP. U.iM. M. (3)(pkt VIII i X wyroku) wyczerpało zatem znamionaart. 223 § 1 k.k.iart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Mając zaś na względzie to, iż wskutek zdarzenia pokrzywdzonyP. P. (1)doznał naruszenia czynności narządów ciała na okres przekraczający 7 dni w kwalifikacji odzwierciedlenie znalazłart. 157 § 1 k.k.
W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd dokonał zmiany opisu czynu i wyeliminował z niego część obrażeń – kierując się wskazaniami biegłegoD. R.o czym była mowa w pkt 2 uzasadnienia. Ponownie wskazać należy przy tym, że biegły nie zakwestionował pobytu pokrzywdzonego w szpitalu i jego hospitalizacji przez okres ponad 7 dni, a jedynie odniósł się do charakteru odniesionych przezP. P. (1)obrażeń.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne iśrodki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. U. (1),P. U.,M. M. (3)

I- X

I-X

Sąd kierował się tym, by kary odzwierciedlały stopień winy każdego z oskarżonych. Każdy z oskarżonych miał pełną swobodę wyboru i realizacji zachowania zgodnego z prawem. W toku rozciągniętego w czasie zdarzenia mógł wybrać sposób postąpienia zgodnie z obowiązującymi normami społecznymi. Oskarżeni w toku popełniania czynu zabronionego mieli możliwość rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu, którego się dopuścili. Rozwój intelektualny, emocjonalny i społeczny oskarżonych dawały im możliwość podjęcia decyzji o zachowaniu zgodnym w prawem. Oskarżeni w sposób prawidłowy odbierali bodźce i informacje, i byli w stanie dokonać ich prawidłowej analizy. Posiadali przy tym możliwość sterowania swoim postępowaniem, co przy braku istnienia szczególnej sytuacji motywacyjnej pozwalało im na zachowanie możliwości postrzegania elementarnych dystynkcji między dobrem i złem, a co za tym idzie dokonywania wyborów pomiędzy zachowaniem pożądanym z ogólnospołecznego punktu widzenia i sprzecznym z modelem poprawnych społecznie relacji międzyludzkich.
Przy wymiarze kar Sąd kierował się także wysokim stopniem społecznej szkodliwości dokonanych przez oskarżonych czynów. Kara pełnić ma bowiem również rolę sprawiedliwościową, a stopień społecznej szkodliwości czynów ma z jednej strony zapobiegać wymierzeniu kary zbyt surowej, a z drugiej strony baczyć, by wymierzona kara nie była zbyt łagodna tj. pozostająca poniżej tego stopnia.
Wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonych wyraża się w pierwszym rzędzie w rodzaju dobra naruszonego przestępstwem, a chronionego przez prawo oraz rozmiarem wyrządzonej przestępstwem szkody.
Zachowanie oskarżonychM.iP. U.opisanych w pkt I i V wyroku niesie ze sobą znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. PrzepisyKodeksu karnegopenalizujące publiczne znieważenie osoby m.in. z powodu jej przynależności rasowej oraz stosowanie przemocy wobec człowieka z tą samą motywacją, umieszczone są wR." Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne" i " Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu". Zakaz dyskryminacji zawarty jest w wielu normach prawnomiędzynarodowych. Sformułowano go m.in. w art. 26 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Rasizm, dyskryminacja rasowa, to zespół poglądów głoszących tezę o nierówności ludzi, a wynikająca z nich ideologia przyjmuje wyższość jednych ras nad innymi. Przetrwanie tych "wyższych" ras staje się wartością nadrzędną i z racji swej wyższości dążą do dominowania nad rasami " niższymi". Rasizm opiera się na przekonaniu, że odmienności w wyglądzie ludzi niosą za sobą niezbywalne różnice osobowościowe i intelektualne. Ktoś, kto wyznaje tego rodzaju poglądy, kto w związku z nimi atakuje werbalnie, czy też fizycznie innego człowieka, zasługuje na odpowiednio surową karę. Taki też pogląd wysnuć należy z przyjętej przez ustawodawcę aksjologii obowiązującegokodeksu karnegowyrażającej się w przyjętej przez ustawodawcę gradacji dóbr pod względem rodzajowym i umieszczeniem przepisuart. 119 k.k.w pierwszym rozdziale części szczególnejkodeksu karnego.
Wysokim stopniem społecznej szkodliwości wyrażały się również czyny zart. 190 § 1 k.k.opisane w pkt II, III i VI wyroku. Naruszając prawo do wolności od strachu przed przemocą i naruszeniem nietykalność cielesnej, oskarżeni znacznie wkroczyli w wolność pokrzywdzonych.
Znaczny stopień społecznej szkodliwości niosły ze sobą czyny popełnione przez oskarżonych w stosunku do pokrzywdzonegoP. P. (1). Naruszyły one szereg dób chronionych prawem. Począwszy od prawidłowego funkcjonowania organów władzy publicznej, wolności i bezpieczeństwa funkcjonariuszy w trakcie wykonywania zadań służbowych, poprzez wolności od naruszania nietykalności cielesnej, po zdrowie człowieka. Ich czyny w tym zakresie (IV, VII, VIII, IX i X wyroku) były bardzo szkodliwe społecznie.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości wszystkich czynów oskarżonych był wysoki, co miało swój wpływ na wymiar orzeczonych kar zgodnie z wymogamiart. 53 § 1 k.k.
Nadto jakkolwiekkodeks karnynie traktuje właściwego zbiegu przepisów jako ustawowej okoliczności wpływającej na obostrzenie wymiaru kary, to jednak w judykaturze utrwalił się pogląd, że w wypadku skazania za czyn wyczerpujący znamiona dwóch albo więcej zbiegających się przepisów (art. 11 § 2 k.k.), okoliczności stanowiące znamiona przestępstw określonych w tych przepisach mogą być uznane za obciążające, z wyłączeniem tych, które mieszczą się w przepisie, na podstawie którego wymierzono karę (wyrok Sądu Najwyższego z 3 kwietnia 1997 r., III KKN 196/96, OSNKW 1997/7-8/59). Rzecz jednak w tym, że instytucja kumulatywnej kwalifikacji prawnej (art. 11 § 2 k.k.) ma znaczenie na płaszczyźnie wymiaru kary o tyle, że dopiero w takiej postaci oddaje ona całą kryminalną zawartość czynu, opisuje jego bezprawie uwzględnione w charakterystyce typów czynów zabronionych, których znamiona ten czyn realizuje oraz ujawnia, że czyn taki stanowi zamach na dwa lub więcej dóbr prawnie chronionych (A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, T. I, Zakamycze 2004, wyd. II - komentarz do art. 11, teza 10). W konsekwencji oznacza to, że tego rodzaju czyn cechuje się z reguły nie tylko wyższym stopniem społecznej jego szkodliwości, ale również i wyższym stopniem winy sprawcy (wyrok SN z 3 listopada 2004 r., V KK 1/03, Prok. i Pr. - wkł. 2005/11/1). Jeśli zatem zgodnie z dyrektywami wymiaru kary, określonymi wart. 53 k.k., Sąd wymierzając karę zobowiązany jest uwzględnić m.in. stopień winy sprawcy, stopień społecznej szkodliwości czynu (a w tym rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków, postać zamiaru, motywacje sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia -art. 115 § 2 k.k.) oraz rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, to oczywistym jest, że inaczej należy ocenić - w sensie wymiaru kary - czyn sprawcy, który dokonał przestępstwa napaści na funkcjonariusza publicznego, a inaczej czyn sprawcy, który dodatkowo spowodował obrażenia ciała opisane wart. 157 § 1 k.k.Waga takich czynów jest niewątpliwie różna, a w tym drugim przypadku wymierzona kara musi niewątpliwie uwzględniać zwiększone natężenie karnoprawnego bezprawia.
Wymierzając oskarżonym kary pozbawienia wolności Sąd miał przy tym w polu widzenia dyrektywę prewencji indywidualnej wyrażającą się w celach zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ta winna osiągnąć.
Sens zapobiegawczego oddziaływania kary sprowadza się do odstraszenia sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa albo uniemożliwienia mu jego popełnienia. Wychowawcze cele kary są zaś realizowane przez kształtowanie społecznie pożądanej postawy sprawcy, do której istoty należy krytyczny stosunek do własnego czynu oraz do przestępstwa w ogóle. Indywidualizacja kary w tym zakresie winna odnosić się m.in. do osobowości, sytuacji rodzinnej, majątkowej, uprzedniej karalności i posiadanej opinii środowiskowej oskarżonego.
Analiza powyższych okoliczności przemawia zaś za tym, że karą słuszną i celową ze względu na prewencję indywidualną będą kary w orzeczonych wysokościach. Wskazują na to ujawnione w trakcie czynu cechy osobowości oskarżonych, którzy w sposób bezrefleksyjny i agresywny z motywacji zasługującej na szczególnie negatywną ocenę w sposób całkowicie niedopuszczalny okazali swe lekceważenie dla porządku prawnego i wolności drugiego człowieka. Wypływający z zachowania oskarżonych brak zdolności do samooceny negatywnie wpływa na możliwość postawienia pozytywnej prognozy kryminologicznej w razie orzeczenia kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze. Sąd wziął przy tym pod uwagę to, że oskarżeni wszyscy oskarżeni są osobami niekaranymi. Jednakże niekaralność jako okoliczność świadcząca o dotychczasowym pozytywnym zachowaniu sprawcy przestępstwa może mieć znaczenie jeśli jest oceniana z dłuższej perspektywy czasowej, natomiast jeśli dotyczy osoby młodej, wyraźnie traci na znaczeniu (tak Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 6 listopada 2011r., II AKa 207/12, LEX nr 1238633).
Z uwagi na powyższe orzeczone kary pozbawienia wolności spełniają wymaganiaart. 53 k.k., są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonych oraz spełniają cele prewencji ogólnej i szczególnej.

P. U.,M. U. (1),M. M. (3)

XI

I-X

Sąd, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k., wymierzone kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i zastosował w stosunku do oskarżonychM.iP. U.zasadę asperacji i wymierzył karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem karę w wysokości wyższej od najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych, ale niższej niż ich suma. Sąd miał na względzie, iż dyrektywa asperacji z jednej strony pozwala unikać nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, z drugiej pozwala uniknąć konsekwencji w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasady racjonalności wymiaru kary i zasady humanitaryzmu stosowania kar i środków karnych oraz poszanowania godności człowieka, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji (P. Kardas [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz Tom I, Zakamycze 2004). Inaczej Sąd ocenił czynyM. M. (3)uznając, iż zbieżność podmiotowo-przedmiotowa popełnionych przez niego czynów przemawia za zastosowaniem zasad absorpcji i wymierzenie kary łącznej w wysokości roku pozbawienia wolności.
Za takim ukształtowaniem orzeczonych kar łącznych przemawia również wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. W ocenie Sądu wystarczające w tym względzie będą kary łączne w orzeczonych wymiarach. Kary te będą oddziaływały wychowawczo na oskarżonych, jak również kształtowały będą w społeczeństwie przeświadczenie o nieopłacalności przestępstwa.

P. U.,M. U. (1),M. M. (3)

XIII

IV, VII, VIII, IX i X

Miarkując wymiar środka kompensacyjnego zart. 46 § 1 k.k.sąd ocenił stopień pokrzywdzeniaP. P. (1), przede wszystkim przez pryzmat ujemnych doznań związanych z atakiem. Nie tylko trwałe, lecz także przemijające zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu polegające na znoszeniu cierpień psychicznych, usprawiedliwiają przyznanie zadośćuczynienia na podstawie tego artykułu (tak SN w wyroku z dnia 20 marca 2002 r., V CKN 909/00, LEX nr 56027). " Krzywda" to cierpienia fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z działaniem sprawcy (m.in. strach, przerażenie, poczucie pokrzywdzenia, dyskryminacji itp.). Przy ocenie "odpowiedniej sumy" tytułem zadośćuczynienia - z tego rodzaju szkodą mamy do czynienia w przypadku przestępstwa - sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności danego przypadku, mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Decyduje więc rodzaj, charakter i długotrwałość cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych przeżywanych przez poszkodowanego wskutek uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym (por. wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 681/98, publ. w OSNP 2000/16/626). Z tych też względów za odpowiednie w niniejszej sprawie Sąd uznał częściowe zasądzenie zadośćuczynienia w orzeczonej wysokości solidarnie od wszystkich oskarżonych.

5

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. U.,M. U. (1),M. M. (3)

XII

XI

Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonym na poczet kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, a to okresy ich zatrzymania.

6

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XIV

Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonych oraz to, że zasądzenie od nich kosztów procesu oraz wymierzanie opłaty byłoby w tym przypadku niecelowe z uwagi na wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności. U podstaw takiego orzeczenia legły więc przepisyart. 624 k.p.k.,art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. jedn. Dz.U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zm.).

7

Podpis