Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 75/21
Data wyroku: 2022-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 75/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt III K 349/19.

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3

Granice zaskarżenia

1.1.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒  na korzyść
☐  na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4

Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodamiprzeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5

Ustalenie faktów

1.1.3

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6

Ocena dowodów

1.1.5

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1. naruszenie przepisów postępowania tj.art. 7w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, która przejawiała się w:a) bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznań świadkaS. K.i dokonywaniu ustaleń faktycznych na podstawie dowolnie wybranych wersji zeznań tego świadka, z pominięciem wyjaśnień oskarżonejT. W., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, iż świadek ten jest skonfliktowany z oskarżoną, w jego interesie pozostaje składanie zeznań obciążających oskarżoną, a przede wszystkim jego zeznania są wielokrotnie wewnętrznie sprzeczne, przedstawia on różne wersje tych samych zdarzeń, co z jednej strony uniemożliwia czynienie wyłącznie na ich podstawie ustaleń faktycznych obciążających oskarżoną,a z drugiej strony świadczy to w ocenie skarżonej o złej kondycji psychicznej świadka, co dostrzegł również Sąd I Instancji, a mimo tego przyjął winę oskarżonej w zasadzie wyłącznie na podstawie tychże zeznań;
b) jedynie częściowe uwzględnienie wyjaśnieńT. W.przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdyjej wyjaśnienia były jasne, konsekwentnei częściowo znajdowały potwierdzeniew treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w pozostałej części brak było materiału dowodowego, który mógłby świadczyć o ich nieprawdziwości;
c) nieuwzględnienie zeznań świadkówK. D.,M. J. (1),A. W.orazA. A., których zeznania miały istotne znaczenie dla ustaleń faktycznych w sprawie, a podstawą odmowy uznania ich za wiarygodne według SąduI Instancji był w zasadzie wyłącznie fakt pozostawania tych osób w stosunkach rodzinnych lub koleżeńskich z oskarżoną, co nie przeszkadzało Sądowi w sposób odmienny dokonać oceny zeznań świadkaJ. S.pomimo, iż pozostawała ona bliską znajomą pokrzywdzonego;
d) poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie na korzyść pokrzywdzonego w oparciuo zeznania świadkaJ. S., podczas gdy zeznania te w żadnym wypadku nie potwierdzają wersji prezentowanej przezS. K., a wręcz jej przeczą, natomiast bezpośrednie przesłuchanie tego świadka nie było możliwe z uwagi śmierćw trakcie postępowania;
2. naruszenie przepisów postępowania tj.art. 5 § 2 k.p.k.polegające na rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwościna niekorzyść oskarżonej, co przejawiało sięw przyjęciu, że oskarżona wiedziała o odwołaniu przezS. K.pełnomocnictwaz dnia 13 lutego 2004 r. podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawiew tym zakresie sprowadza się jedynie do przeciwstawnych stanowisk pokrzywdzonego oraz oskarżonej, którzy są ze sobą skonfliktowani, a zeznania pokrzywdzonego nie mogą być uznane za wiarogodnie z jednej strony z uwagi na jego interes w określonym rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, a nadtosą ze sobą wewnętrznie sprzeczne,co uniemożliwia uznanie ich za wiarygodny materiał dowodowy, a dodatkowo brak jest jakiegokolwiek obiektywnego materiału dowodowego, który mógłby potwierdzaćtę okoliczność;
3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.art. 170 § 1 i 3 k.p.k.poprzez zaniechanie przez Sąd przeprowadzenia zawnioskowanego przez oskarżoną dowoduz nagrań na załączonych płytach CD, który to wniosek złożony został w piśmie z dnia18 grudnia 2020 r. pomimo, iż wniosek ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zachodziła żadna z przesłanek uzasadniających jego oddalenie, a nadto Sąd Okręgowy nie wydał postanowienia dowodowego w przedmiocie oddalenia tego wniosku i nie wyjaśnił przyczyn zaniechania jego przeprowadzenia;
4. naruszenie przepisów postępowania tj.art. 7w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 9 k.p.k.poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co przejawia sięw dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie wartości prawa majątkowego, którego dotyczy zarzut, odmiennie niż ma to miejsce w akcie oskarżenia, w oderwaniu od treści dokonanych czynności prawnych, a nadto bez zasięgnięcia dowodu z opinii biegłego sądowego, pomimo,iż czynienie tego typu ustaleń faktycznych wymaga posiadania wiadomości specjalnych,a materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy zawiera w tym zakresie w zasadzie głównie oświadczenia stron o różnej treści, które nie mogą stanowić podstawy zmiany przyjętejw tym zakresie wartości, która dodatkowo wywiera wpływ na kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonej;
5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętychza podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający w szczególności na uznaniu, że:
a) oskarżonaT. W.wiedziałao odwołaniu przezS. K.pełnomocnictwa z dnia 13 lutego 2004 r., pomimo, iż materiał dowodowy zgromadzonyw sprawie nie daje podstaw do przyjęcia takiego stanu rzeczy,
b) pokrzywdzony nie wiedział ani o zamiarze, ani o fakcie zbycia na rzeczM. J. (1)udziału do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej wM.w Portugalii i nie wyrażał na to zgody, podczas gdy wniosek odmienny wynika zarówno z treści wyjaśnień oskarżonej, jak i częściowo zeznań samego pokrzywdzonego, a przede wszystkim z zeznań świadkówK. D.,M. J. (1),A. W.orazA. A.oraz podpisanego przez niego oświadczenia,
c) oskarżona zbyła udział do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej wM.w Portugalii na rzeczM. J. (1)bez wiedzy i zgody pokrzywdzonego, podczas gdyz treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wniosek odmienny,a dowodem na tę okoliczność miały być dodatkowo nagrania na przedłożonych przez oskarżoną płytach CD, z których dowodu SądI Instancji nie przeprowadził,
d) zamiarem oskarżonej było przywłaszczenie udziału do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej wM.w Portugalii podczas gdy z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżona udziałten zbyła za zgodą i wiedzą pokrzywdzonego,a cena uzyskana z jego sprzedaży została przeznaczona na rozliczenie zobowiązań pokrzywdzonego wobec oskarżonej,co dodatkowo potwierdzić miały nagrania na przedłożonych przez oskarżoną płytach CD,z których dowodu Sąd I Instancji nie przeprowadził, a tym samym brak jest możliwości przyjęcia działania oskarżonejz kierunkowym zamiarem przywłaszczenia cudzej rzeczy lub prawa majątkowego,
e) wartość udziału do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej wM.w Portugalii wyniosła na dzień zawarcia umowy sprzedaży zM. J. (1)co najmniej 100.000,00 euro, podczas gdy w materialne dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na przyjęcie, że wartość ta była wówczas faktycznie wyższa niż kwota ustalona jako cena sprzedaży tego udziału.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wniosek

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza przewidziana wart. 439 § 1 pkt 8 kpk.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Inicjatywa odwoławcza obrońcy oskarżonej doprowadziła do ujawnieniana gruncie przedmiotowej sprawy bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowawart. 439 § 1 pkt 8 kpk. Natomiast dla zobrazowania sytuacji, która zmaterializowałaową przyczynę, konieczne jest cofnięcie się do etapu postępowania przygotowawczego.To, zarówno w fazie

    in rem, jak i w fazie

    in personam, było prowadzone w formie śledztwa,a z postanowienia prokuratora z dnia 11 sierpnia 2015 r. o wszczęciu śledztwa (k.(...)) wynika, że zostało ono zainicjowane w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przezT. W.(wówczasW.-K.) dwóch przestępstw zakwalifikowanych zart. 272 kkiart. 284 § 1 kk. Pierwsze z nich, miało polegaćna wyłudzeniu aktu notarialnego poświadczającego przeniesienie prawa własnościS. K.do połowy nieruchomości złożonej z budynku jednokondygnacyjnego wM.gminaS. (...)na rzeczM. W.przez podstępne wprowadzenie w błąd notariusza w ten sposób, że w dniu 19 listopada 2012 r. posłużono się jako autentycznym dokumentem pełnomocnictwa, które uprzednio zostało wypowiedziane przezS. K.i wygasło. Natomiast drugie przestępstwo miało polegać na przywłaszczeniu w dniu 19 listopada 2012 r. kwoty 33 887,55 EUR, uzyskanej tytułem zapłaty za należący doS. K.udział w prawie własności nieruchomości. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r. (k.(...)), prowadzący śledztwo prokurator, w oparciu o przepisart. 17 § 1 pkt 1 kpk, umorzył je w zakresie obu wspomnianych wcześniej czynów. Postanowienie to, na skutek inicjatywy odwoławczej pełnomocnika pokrzywdzonego, postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczeciniez dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt IV Kp 48/16, zostało uchylone, zaś sprawa zwrócona prokuratorowi celem kontynuowania śledztwa (k.(...)). Postanowieniem z dnia23 czerwca 2016 r. (k.(...)), prokurator, na podstawie wyżej wymienionego przepisu,to jestart. 17 § 1 pkt 1 kpk, umorzył śledztwo w zakresie dotyczącym wyłudzenia aktu notarialnego poświadczającego przeniesienie prawa własnościS. K.do połowy nieruchomości złożonej z budynku jednokondygnacyjnego wM.gminaS. (...)na rzeczM. W.przez podstępne wprowadzenie w błąd notariusza w ten sposób, że w dniu 19 listopada 2012 r. posłużono się jako autentycznym dokumentem pełnomocnictwa, które uprzednio zostało wypowiedziane przezS. K.i wygasło. Natomiast co do czynu zart. 284 § 1 kk,polegającego na przywłaszczeniu w dniu 19 listopada 2012 r. kwoty 33 887,55 EUR, uzyskanej tytułem zapłaty za należący doS. K.udział w prawie własności nieruchomości, prokurator stwierdził, że śledztwo wymaga kontynuowania. W konsekwencji, w postanowieniu z dnia 21 listopada 2016 r. (k.(...)), prokurator przedstawiłT. W.zarzut, że w dniu 19 listopada 2012 roku wT., w Portugalii przywłaszczyła sobie pieniądze w kwocie 33 887,55 Euro, które uzyskała odM. W.tytułem zapłaty za należący doS. K.udział w prawie własności nieruchomości położnej wM., w Portugalii, gminaS. (...), powiatT., wpisanej do Rejestru Nieruchomości wT.nr(...),czym działała na szkodęS. K., to jest zarzut popełnienia czynuzart. 284 § 1 kk. W dniu 14 grudnia 2016 r., prokurator postanowił zmienić postanowienieo przedstawieniu zarzutów z dnia 21 listopada 2016 r. i przedstawiłT. W.zarzut popełnienia przestępstwa zart. 284 § 1 kk, polegającego na tym, że w dniu19 listopada 2012 roku wT., w Portugalii przywłaszczyła sobie prawo majątkoweS. K.w postaci prawa własności połowy nieruchomości położnejwM., w Portugalii, gminaS. (...), powiatT., wpisanej do Rejestru Nieruchomości wT.nr(...), w ten sposób, że na mocy aktu notarialnego zbyła należące do pokrzywdzonego prawo własności wymienionej nieruchomości o wartości co najmniej 33 887,55 EUROM. W., czym działała na szkodęS. K.. (k.(...)). Następnie oskarżyłT. W.o dokonanie tego przestępstwa, zaś Sąd Okręgowy, określając jedynie wartość przywłaszczonego prawa, finalnie przypisał to przestępstwo wymienionej w zaskarżonym wyroku.
Na kanwie przytoczonych uwarunkowań, już w tym miejscu stwierdzić należy,że prokurator, modyfikując w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2016 r. zarzut postawiony oskarżonej, uczynił to w taki sposób, że ponownie ukierunkował postępowanie na zdarzenie, co do którego postępowanie to, na podstawie postanowienia z dnia 23 czerwca 2016 r.,było już prawomocnie umorzone. Inaczej rzecz ujmując, tak zmienił zarzut sformułowany wobec oskarżonej, że w ramach tego zrzutu powrócił na grunt zdarzenia, w zakresieto którego postępowanie zostało prawomocnie umorzone. Czyniąc te uwagi oczywiścienie sposób nie zauważyć, że opis czynu, co do którego postanowieniem prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r. śledztwo zostało prawomocnie umorzone oraz opis czynu odzwierciedlony w postanowieniu o zmianie zarzutów z dnia 14 grudnia 2016 r., a następnie w akcie oskarżenia i finalnie w zaskarżonym wyroku, bez wątpienia jest różny. Różnajest także jego kwalifikacja prawna. Pierwotnie był on bowiem kwalifikowany zart. 272 kk,a następnie zart. 284 § 1 kk. Nie zmienia to jednak faktu, że ów czyn, w ujęciu historycznym, stanowi to samo zdarzenie. Jego istota sprowadza się bowiem do wkroczenia w uprawnienia właścicielskieS. K., które były mu przynależne wobec konkretnej nieruchomości, a mianowicie połowy domu położonego wM.w Portugalii. Co więcej, przypisane oskarżonej przywłaszczenie prawa własności do tej części nieruchomości nastąpiło, jak ustalił to Sąd Okręgowy, w następstwie tego, żeT. W., wiedząc o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego jej przezS. K., zataiła tę okoliczność przed notariuszem, który w dniu 19 listopada 2012 r., w akcie notarialnymz tego dnia, potwierdził zbycie przezS. K.prawa własności do połowy nieruchomości na rzeczM. W.. Innymi więc słowy, wedle ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy,T. W., wprowadzając w błąd notariusza co do tego, że udzielone jej przezS. K.pełnomocnictwo nie wygasło, wyłudziła akt notarialny poświadczający przeniesienie prawa własnościS. K.do połowy nieruchomości, a co za tym idzie urzeczywistniła swoim zachowaniem te wszystkie elementy (okoliczności), które zostały zawarte w opisie czynu, odnośnieto którego, postanowieniem prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r., śledztwo zostało prawomocnie umorzone. Dodać jednocześnie należy, a właściwie nie dodać lecz podkreślić, że to właśnie realizacja przez oskarżoną wspomnianych elementów (okoliczności), zmaterializowała stan polegający na przywłaszczeniu prawa własności przysługującegoS. K.do połowy nieruchomości. Inaczej rzecz ujmując,owo przywłaszczenie nie nastąpiłoby, gdyby nie zmaterializowały się te wszystkie okoliczności, które zostały odzwierciedlone w opisie czynu, w zakresie to którego postępowanie zostało prawomocnie umorzone. A zatem, w obliczu zaprezentowanych uwag, należy więc jedynie powtórzyć, że zdarzenie zarzucone i przypisane oskarżonejoraz to objęte postanowieniem prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r. o umorzeniu śledztwa,de facto, stanowi ten sam czyn, a różnice w jego opisach i w konsekwencji w kwalifikacji prawnej, wynikają wyłącznie z tego, że w opisach tych wyeksponowano różne, aczkolwiek tylko niektóre okoliczności tego samego zachowaniaT. W.. Czyniącte spostrzeżenia oczywiście nie sposób nie zauważyć, że wspomniane postanowienie prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r. zostało wydane w faziein remprowadzonegowówczas postępowania przygotowawczego. Rzecz jednak w tym, że nie zostałoono wzruszone przez prokuratora poprzez zastosowanie instytucji przewidzianejwart. 327 § 1 kpk, a to, jak przekonuje utrwalone w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2008 r., V KK 416/07, OSNKW 2008, nr 5, poz. 36, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r.,V KK 252/08, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 1992, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia28 października 2009 r., I KZP 21/09, OSNKW 2010, nr 1, poz. 1, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2009 r., V KO 78/09, LEX nr 608808) oraz sądów powszechnych (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 lipca 2011 r.,II AKz 416/11, LEX nr 1102930, wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia13 listopada 2013 r., IV Ka 67/13, LEX nr 1715357, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniuz dnia 27 lutego 2019 r., II AKa 6/19, LEX nr 2682521) oznacza, że po prawomocnym umorzeniu postępowania, do którego to doszło na podstawie postanowienia z dnia23 czerwca 2016 r., oskarżyciel publiczny bezpowrotnie utracił możliwość oskarżeniaT. W.o czyn polegający na przywłaszczeniu prawa własności, które przysługiwałoS. K.do połowy nieruchomości znajdującej sięM.w Portugalii. W konsekwencji, również i Sąd Okręgowy utracił możliwość, a precyzując, nie był uprawniony do wydania orzeczenia rozstrzygającego o sprawstwie i winieT. W.w zakresie wspomnianego czynu. Skoro to jednak uczynił, to taka sytuacja materializuje bezwzględną przyczynę odwoławczą, u podstaw której pozostaje ujemna przesłanka procesowa przewidziana, bądź to wart. 17 § 1 pkt 7 kpk(vide: wyrok Sądu Okręgowegow Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., IV Ka 67/13, LEX nr 1715357), bądź towart. 17 § 1 pkt 9(vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r., V KK 252/08, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 1992), lub wart. 17 § 1 pkt 11 kpk(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r., I KZP 21/09, OSNKW 2010, nr 1, poz. 1, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2009 r., V KO 78/09, LEX nr 608808). Istnienie takiego stanu rzeczy nie pozbawiało jednak i w dalszym ciągu nie pozbawia oskarżyciela publicznego do zainicjowania postępowania, którego przedmiotem możebyć taki czyn, o jakim mowa w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z dnia21 listopada 2016 r. (k.564), a mianowicie czyn polegający na przywłaszczeniu przez oskarżoną kwoty 33.887,55 euro, którą to wymieniona otrzymała odM. W.jako zapłatę z tytułu sprzedaży należącego doS. K.udziału w prawie własności nieruchomości. Zarzucone i przypisane oskarżonej przywłaszczenie tego prawa nie jest bowiem tożsame z przywłaszczeniem pieniędzy, a więc rzeczy ruchomych, które oskarżona uzyskała, czyniąc użytek z wcześniej przywłaszczonego prawa własności. Dodać trzeba, że na etapie postępowania przygotowawczego takie samo stanowisko prezentował również prokurator, skoro przedmiotem tego postępowania, pierwotnie były dwa odrębne czyny, z których jeden miał polegać na przywłaszczeniu prawa majątkowego, a drugina przywłaszczeniu pieniędzy pochodzących z urzeczywistnienia tego prawa. Natomiast powracając do istoty tego stanowiska i chcąc utwierdzić w przekonaniu o jego słuszności, wystarczy tylko dodać, że każde przewidziane wart. 284 § 1 kkprzywłaszczenie rzeczy ruchomej wiąże się immanentnie z przywłaszczeniem prawa do jej posiadania, natomiastnie każde przywłaszczenie prawa majątkowego, o którym mowa we wspomnianym przepisie,jest związane z przywłaszczeniem rzeczy ruchomej, z którą związane jest to prawo,bądź rzeczy, którą sprawca, jako swego rodzaju ekwiwalent, uzyskuje w następstwie realizacji tego prawa. Skoro więc, istotą postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia związana z przywłaszczeniem prawa własnościS. K.do części nieruchomości, to należy jedynie powtórzyć to, co wskazanojuż wcześniej, a mianowicie że nie materializują się żadne przeszkody procesowedo zainicjowania przez oskarżyciela publicznego postępowania w tym przedmiocie, o którym była mowa powyżej.

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

Wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej przewidzianej wart. 439 § 1 pkt 8 kpk.

☒art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność uchylenia wyroku i umorzenia postępowania była determinowana okolicznościami zaprezentowanymi powyżej.

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zapadło na podstawieart. 632 pkt 2 kpk.

7

PODPIS

SSA Janusz Jaromin SSA Piotr Brodniak SSA Małgorzata Jankowska

1.11

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie oskarżonej.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana