Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1506/21
Data wyroku: 2021-12-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Asesor sądowy Szymon Śniady

Sygn. akt: I C 1506/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 grudnia 2021 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: Asesor sądowy Szymon Śniady
Protokolant: stażysta Izabela Kołaczyk
po rozpoznaniu 14 grudnia 2021 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwa miastaŁ.
przeciwkoM. B. (1)
o zapłatę

1
oddala powództwo;

2
zasądza od powoda miastaŁ.na rzecz pozwanegoM. B. (1)kwotę 1817 (tysiąc osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 1506/21

UZASADNIENIE
Powód MiastoŁ., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego wniósł o zasądzenie od pozwanegoM. B. (1)kwoty 8734,65 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi w następujący sposób:

1
od kwoty 8 240,83 zł od 1 lipca 2021 roku do dnia zapłaty;

2
od kwoty 493,82 zł od 12 lipca 2021 roku do dnia zapłaty.

Strona powodowa wniosła również o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu, strona powodowa wskazała, że poprzedni najemca –M. B. (2)zajmowałalokal mieszkalny nr (...)położony wŁ.przyul. (...), i że zmarła ona 7 lutego 2019 roku. Po jej śmierci, lokal zajmował bez tytułu prawnego jej synM. B. (1). Powód wskazał, ze dochodzi odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu w okresie 8 lutego 2019 roku do 30 czerwca 2021 roku.

/pozew k.2 – 3/

Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w dniu 26 lipca 2021 roku.

/nakaz zapłaty k.24/

PozwanyM. B. (1)złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym zaskarżył wydany nakaz w całości oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany podniósł zarzut nieistnienia należności i zobowiązania, braku podstawy prawnej pozwu i dochodzonego roszczenia, braku daty wymagalności roszczenia, braku sposobu naliczenia kwot objętych roszczeniem pozwu oraz przedawnienia roszczenia należności głównej i odsetek. W uzasadnieniu, pozwany wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi ustalił, że wstąpił on w stosunek najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego przyul. (...)wŁ..

/sprzeciw od nakazu zapłaty k. 34 – 37/

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 3 sierpnia 2001 rokuM. B. (2)zawarła umowę najmulokalu mieszkalnego nr (...), położonego wŁ.przyul. (...)z GminąŁ., reprezentowaną przez zastępcę DyrektoraAdministracji (...)E. G..

/umowa o najem lokalu mieszkalnego k.16 – 17/

M. B. (2)zmarła 7 lutego 2019 roku.

/wydruk z systemu ewidencji ludności k.11/

W dniu 19 lutego 2019 rokuM. B. (1)złożył do Zarządu Lokali Miejskich wŁ.wniosek o oddanie w najemlokalu mieszkalnego nr (...), położonego przyul. (...)wŁ.. We wniosku zostało wskazane, żeM. B. (1)prowadził wspólne gospodarstwo domowe ze swoją mamą, która wynajmowała przedmiotowy lokal.

/wniosek o oddanie w najem lokalu mieszkalnego k.14 – 15/

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2019 roku (sygn. GLM.4201.2.88.2019), Zarząd Lokali Miejskich wŁ.odmówiłM. B. (1)przyznania prawa dolokalu nr (...)przyul. (...).

/decyzja(...)k.12/

Pismem z dnia 3 lutego 2020 roku miastoŁ.Zarząd Lokali Miejskich wezwałM. B. (1)do dobrowolnego wydania lokalu oraz spłaty zadłużenia spowodowanego bezumownym korzystaniem z lokalu w kwocie 2 211,63 zł w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania.

/wezwanie k.8, potwierdzenie odbioru k.9/

M. B. (1)zapłacił na rzecz miastaŁ.Zarządu Lokali Miejskich wŁ.kwotę 2500 zł w okresie od 25 czerwca 2021 do 25 października 2021 roku.

/ksero paragonów k.61/

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2021 roku wydanym w sprawie o sygn. akt I C 783/19 ustalił, żeM. B. (1)wstąpił w stosunek najmulokalu mieszkalnego nr (...), położonego wŁ.przyul. (...)w miejsce dotychczasowego najemcy –M. B. (2), zmarłej w dniu 7 lutego 2019 roku. Orzeczenie zostało prawomocne od dnia 4 marca 2021 roku.

/wyrok SR dla Łodzi – Widzewa w Łodzi k.38/

Poczynione ustalenia faktyczne Sąd oparł na kserokopiach dokumentów załączonych do akt sprawy, których prawdziwość nie została zakwestionowana przez strony.
Sąd na podstawieart. 2352§ 1 pkt. 2 k.p.c.pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw czynszu jako dowód niemający znaczenia w rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie. Wskazać należy, iż dany dowód w niniejszej sprawie w ocenie Sądu jest zbędny z uwagi na brak udowodnienia przez stronę powodową bezumownego korzystania z lokalu.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu.
Zgodnie zart. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie odpowiadające wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli tak obliczone odszkodowanie nie pokrywa strat poniesionych przez właściciela, właściciel może żądać odszkodowania uzupełniającego. Z przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, że odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu należne jest właścicielowi w sytuacji, gdy osoba zajmująca lokal czyni to bez tytułu prawnego.
Zgodnie z treściąart. 366 k.p.c.wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego, zawartym w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2021 roku (sygn. I PSK 24/21), który tutejszy Sąd podziela w całości „orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jednym z aspektów prawomocności materialnej orzeczenia jest moc wiążąca, której istota polega na tym, że sąd obowiązany jest przyjąć, iż konkretna kwestia, objęta mocą wiążącą, kształtuje się tak, jak orzeczono o niej w prawomocnym orzeczeniu. Skutek ten następuje w określonych granicach przedmiotowych i podmiotowych. Przepis ten nie określa wprost granic przedmiotowych mocy wiążącej, niemniej jednak w orzecznictwie sięga się w tym zakresie doart. 366 k.p.c., regulującego przedmiotowe granice powagi rzeczy osądzonej, co znajduje uzasadnienie w założeniu, że powaga rzeczy osądzonej i moc wiążąca są dwoma aspektami tej samej instytucji, jaką jest prawomocność materialna orzeczenia. Mocą wiążącą objęte są w konsekwencji te ustalenia, które w związku z podstawą sporu stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia.”
Biorąc pod uwagę powyższe, wskazać należy że wyrokiem w sprawie I C 783/19 z 12 stycznia 2021 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi ustalił, żeM. B. (1)wstąpił w stosunek najmu przedmiotowego lokalu w miejsce poprzedniego najemcy –M. B. (2)zmarłej 7 lutego 2019 roku. Od powyższego orzeczenia nie złożono środka odwoławczego i stało się ono prawomocne z dniem 4 marca 2021 roku. Wskazać należy, że w postępowaniu I C 783/19 strony były tożsame ze stronami w niniejszym postępowaniu. Sąd oraz strony postepowania były zatem związane rozstrzygnięciem w zakresie ustalenia wstąpienia powoda w stosunek najmulokalu numer (...)położonego wŁ.przyul. (...)od 7 lutego 2019 roku.
Skoro zaś powód wywodził swoje roszczenie z bezumownego zajmowanialokalu numer (...)położonego wŁ.przyul. (...)za okres 8 lutego 2019-30 czerwca 2021, zaś powoda z pozwanym łączył stosunek w tym samym okresie najmu powództwo było bezzasadne. Nie może być mowy o bezumownym korzystaniu z lokalu w przypadku, w którym strony łączy stosunek najmu.
Jednocześnie należy podkreślić, iż niniejsza sprawa rozpoznawana była w postępowaniu upominawczym (art. 5051k.p.c.), w którym stosownie doart. 5054§ 1 zd. 1 k.p.c.zmiana powództwa jest niedopuszczalna wobec czego zmiana podstawy faktycznej na opłaty czynszowe dochodzonego roszczenia w piśmie z 8 października 2021 roku była bezskuteczna. Nadto pełnomocnik powoda nie wnosił o rozpoznanie sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu upominawczym.
Sąd w wyroku rozstrzygnął również o kosztach, zgodnie zart. 98 k.p.c.Powód przegrał niniejszy proces w całości, a zatem zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, powód winien zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty procesu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego w łącznej kwocie 1817 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800 zł (ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie) oraz opłata skarbowa za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.