Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 882/21
Data wyroku: 2021-08-27 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Damian Krakowiak
Słowa kluczowe: Areszt, Zażalenie, Tymczasowe aresztowanie
Podstawa prawna: art. 258 § 2 kpk, art. 249 § 1 kpk

Sygn. akt V Kz 882/21
VI K 747/21, PK VIII Wz Ds. 15.2021

POSTANOWIENIE
Dnia 27 sierpnia 2021 roku
Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Damian Krakowiak
Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Kusy
przy udziale Prokuratora Dominiki Surowiec
po rozpoznaniu w sprawie:
P. P.synaS.
R. K., synaM.
oskarżonych o czyny zart. 231 § 1 k.k.i in.
z zażaleń obrońców
na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia29 lipca 2021 r.
o dalszym stosowaniu wobec oskarżonych tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 k.p.k.,art. 275 § 1 i § 2 k.p.k.

postanawia
zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że:

1
uchylićstosowane wobec oskarżonychP. P.iR. K.środki zapobiegawcze w postaci tymczasowego aresztowania,

2
zastosować wobec oskarżonegoP. P.dozórPolicji z obowiązkiem stawiennictwa 3 (trzy) razy w tygodniu (niedziela, wtorek, piątek) we właściwej dla miejsca zamieszkania jednostce Policji.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2021 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi na podstawieart. 258 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.k.zastosował wobec oskarżonych tymczasowe aresztowanie.
Postanowienie zaskarżyli w całości obrońcy zarzucając:
obrońca oskarżonegoR. K.:
- relewantną obrazę przepisów postępowania, to jestart. 249 § 1 k.p.k.(poprzez bezzasadne uznanie, że tymczasowe aresztowanie jest niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania),art. 251 § 3 k.p.k.(niewskazanie w treści uzasadnienia konkretnych zagrożeń dla postępowania),art. 258 § 2 k.p.k.(poprzez oparcie się na abstrakcyjnym zagrożeniu nie zaś realnej prognozie wymierzenia surowej kary),
- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezzasadne przyjęcie, iż mógłby on podejmować działania destabilizujące tok procesu i wnosząc o niestosowanie izolacyjnego środka przymusu;
obrońca oskarżonegoP. P.:
- relewantną obrazę przepisów postępowania, to jestart. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k., polegającą na niesłusznym przyjęciu, iż zachodzi obawa, że oskarżony będzie bezprawnie utrudniał postępowanie i wnosząc o zastosowanie wolnościowego środka przymusu.

Sąd zważył, co następuje:
Zażalenia zasługują na uwzględnienie, a podniesione zarzuty są słuszne.
Zasadny jest zarzut obrazy przepisówart. 258 § 2 k.p.k.w zw.zart. 249 § 1 k.p.k.w zw. zart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.
W przypadku obu oskarżonych rozumowanie Sądu I instancji przebiegało według następującej linii argumentacyjnej. Skoro oskarżonym zarzucono występki zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 8 lat, to wynika z tego domniemanie, iż oskarżeni mogą destabilizować prawidłowy tok postępowania.
Uwadze Sądua quouszło, że:
- karą „surową” w rozumieniuart. 258 § 2 k.p.k.jest kara pozbawienia wolnościw wymiarze nie niższym niż 3 lata (K. Eichstaedt, w: D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 258, Lex/el. 2021); chodzi przy tymo realną prognozę wymierzenia kary w takim wymiarze /postanowienie SN z 3.4.2007r., WZ 11/07/,
- podstawy stosowania tymczasowego aresztowania z§ 2 art. 258 k.p.k.nie można interpretowaćw oderwaniu od ogólnych zasad rządzących stosowaniem środków zapobiegawczych, a w szczególności w oderwaniu od celu, którym jest przecież zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania (art. 249 § 1 k.p.k.) /postanowienie SN z 15.7.2003r., WZ 30/03/.
Prawdą jest, żeP. P.zarzucono 41 przestępstw. Jednak rację ma obrońca, podnosząc, iż większość z nich miała sprowadzać się do przetwarzania danych osobowych, co przy tożsamej kwalifikacji prawnej i podobnym sposobie działania będzie uzasadniać wymierzenie jednej kary za ciąg przestępstw.
Nie przekonuje postawiona przez Sąd rejonowy prognoza wymierzeniaP. P.surowej kary pozbawienia wolności. Niejasne jest powołanie się na „wysoki stopień umyślności”. Ta kategoria z zakresu strony podmiotowej czynu nie podlega stopniowaniu. Co najwyżej umyślność może przybrać postać zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego. Także przyjęcie „działania na zlecenie osoby wielokrotnie karanej oskarżonej” wykracza poza ramy niniejszego postępowania, w którym odpowiada jedynie dwóch mężczyzn.
Z naruszeniemart. 4 k.p.k.organ I instancji pominął okoliczności , które mają wydźwięk jednoznacznie łagodzący przy wymiarze kary. Chodzio niekaralnośćP. P., współpracę z organami ściągania (przyznanie się do czynów w tym nieobjętych postępowaniem) i wyrażenie woli dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Są to faktory limitujące wymiar kary.
Uwagi te zachowują aktualność w przypadku prognozy dotyczącejR. K.. Oskarżonego skonfrontowano z zarzutem popełnienia 3 przestępstw. W przypadku czynu z punktu XLIV sam oskarżyciel dostrzegł w uzasadnieniu aktu oskarżenia „niekonwencjonalność zarzutu polegającego na usiłowaniu nieudolnym podżegania do przekroczenia uprawnień” (k. 8828v.). W tym kontekście powoływanie się przez Sąd rejonowy na „wysoki stopień społecznej szkodliwości” czynów wydaje się „gołosłowne”. Podobnie jak przywołanie „wysokiego stopnia umyślności” i „okoliczności czynów”. Ta ostatnia kategoria jest na tyle ogólna, że mogłaby być przywołana w każdej niemal sprawie. Traci zatem swój indywidualny wydźwięk.
Z drugiej strony pominięto postawę procesowąR. K., który przyznał się do czynów. Wyjaśniał odnośnie zdarzeń także nieobjętych tym postępowaniem.
Reasumując, rację mają obrońcy, kwestionując realność prognozy wymierzenia oskarżonym kar surowych w rozumieniuart. 258 § 2 k.p.k.
Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy dostrzega, iż nawet hipotetyczne stwierdzenie zaistnienia przesłanki zart. 258 § 2 k.p.k.nie byłoby równoznaczne z potrzebą zastosowania tymczasowego aresztowaniaw sprawie.
Wszak sam ustawodawca wart. 258 § 4 k.p.k.przesądził, co następuje. Decydując o zastosowaniu określonego środka zapobiegawczego uwzględnia się rodzaj i charakter obaw wskazanych wart. 258 § 1-3, przyjętych za podstawę stosowania danego środka oraznasilenie ich zagrożenia w określonym stadium.
W sprawie wniesiono akt oskarżenia. Wyznaczono termin rozprawy. Prokurator przedstawił Sądowi zabezpieczony i utrwalony w aktach materiał dowodowy. Trudno sobie wyobrazić sposób, w jaki oskarżeni mieliby skutecznie wpłynąć na ten w większości rzeczowy materiał dowodowy.
Dość wspomnieć, że obecność oskarżonych na rozprawie głównej nie jest obowiązkowa (art. 374 § 1 k.p.k.).
Wobec przyjęcia, że stosowanie tymczasowego aresztowania powinno ustać, Sąd Okręgowy nie odnosi się do pozostałych zarzutów (art. 436 k.p.k.).
Mając jednak na uwadze fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonegoP. P.zarzucanych czynów, uwzględniając rodzaj, charakter i nasilenie obaw zart. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.(przeprowadzenie kluczowych dowodów), celem zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania zastosowano środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji.