Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 577/21
Data wyroku: 2021-11-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Wojciechowska-Langda
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 1 § 1 kw

Warszawa, dnia 27 października 2021 r.
Sygn. akt VI Ka 577/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda
protokolant: protokolant sądowy - stażysta Adrianna Sadowska
przy udziale pełnomocnika oskarżyciela publicznego Marszałka Województwa(...)
po rozpoznaniu dnia 15 października 2021 r.
sprawyT. S. (1), synaZ.iI.,ur. (...)wM.
obwinionego o wykroczenie z art. 237aa ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt IV W 604/19
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinniaT. S. (1)od popełnienia przypisanego mu wykroczenia; koszty postępowania w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VI Ka 577/21

UZASADNIENIE
T. S. (1)został obwiniony o to, ze nie dopełnił obowiązków wynikających zart. 37 ust. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach(Dz. U. z 2016 r. poz. 1803, z późn. zm.), polegającego na tym, że jako reprezentant przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą i wprowadzającego do obrotu baterie i akumulatory prowadząc działalność na terenie Województwa(...), nie przedłożył Marszałkowi Województwa(...)w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach, sprawozdania zawierającego informację o wysokości środków przeznaczonych na publiczne kampanie edukacyjne oraz o sposobie wykorzystania tych środków za 2017 rok (art. 37 ust. 6 BiA), tj. o wykroczenie z art. 237aa ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt IV W 604/19, obwinionegoT. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 237aa ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach o w zw. z art. 48 k.w. w zw. z art. 39 § 1 i 2 k.w. w zw. z art. 36 k.w. wymierzył mu karę nagany. Ponadto zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kwotę 30 zł tytułem opłaty.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego, który zaskarżył wyrok w całości i orzeczeniu temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę przepisów prawa materialnego.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Fakt kwestionowania w apelacji obrońcy ustaleń o winie obwinionego w zakresie przypisywanego mu wykroczenia zobligował Sąd odwoławczy do całościowej oceny wydanego w tym zakresie orzeczenia, pomimo wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności wykroczenia. Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, niezależnie od zarzutów podniesionych w środku zaskarżenia, uznał że w świetle okoliczności sprawy zachodzi konieczność wydania wyroku reformatoryjnego i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.
Nie sposób jednak zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy, iż z uwagi na brak aktu wykonawczego obowiązek złożenia sprawozdania nie mógł zostać prawidłowo wykonany, wobec czego czyn zarzuconyT. S. (1)nie zawiera znamion czynu zabronionego. Wprawdzie obszerna argumentacja dotycząca uchybień ustawodawcy w procesie legislacyjnym zasługuje na aprobatę, albowiem brak stosownych aktów wykonawczych świadczy o wysokim stopniu niestaranności ustawodawcy i stanowi naruszenie zasad przyzwoitej legislacji. Trzeba jednak zauważyć, iż obowiązek sporządzenia i złożenia stosownego sprawozdania wynika z ustawy, a więc z aktu normatywnego wyższego rzędu niż rozporządzenie. Niewątpliwie brak ustalonego wzoru sprawozdania mógł powodować trudności w ich sporządzaniu i zastrzeżenia podmiotów zobowiązanych, jednakże to uchybienie ustawodawcy w żaden sposób nie wpływa na odpowiedzialność wykroczeniową z art. 237aa ustawy o odpadach. Obwiniony mógł przecież złożyć stosowne informacje właściwemu organowi w „zwyczajnej” formie pisemnej czy chociażby skorzystać z poprzednio obowiązującego wzoru sprawozdania, co też zresztą uczynił jednakże po przekroczeniu wskazanego w ustawie terminu.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 2 § 1 k.w. Przywołany przepis wyraża normę intertemporalną wskazującą, którą z ustaw należy stosować w wypadku, gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia. W zaistniałej sytuacji procesowej nie ma podstaw do stosowania powyższego przepisu, albowiem nie mamy do czynienia z kolizją ustaw. Trzeba zauważyć, że art. 180a i art. 237aa funkcjonują równolegle w ustawie o odpadach od momentu ich wejścia w życie, przy czym art. 237aa stanowi swoistylex specialisw stosunku do art. 180a, gdyż dotyczy wyłącznie obowiązku sprawozdawczego za rok 2017 i 2018. Oczywistym jest zatem, że w przypadku sprawozdania za rok 2017 zastosowanie znajdzie właśnie art. 237aa, niezależnie od daty orzekania. Fakt, iż wskazany przepis przewiduje szerszy katalog znamion czynu zabronionego niż art. 180a nie ma żadnego znaczenia w kontekście zasady wyrażonej w art. 2 § 1 k.w.
Niezasadny jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu odpowiedzialnościT. S. (1)za zarzucane mu wykroczenie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie mógł stanowić podstawy do ustalenia, że obwiniony jako Prezes Zarządu(...) sp. z o.o.był zobowiązany do wykonania obowiązku sprawozdawczego. W ocenie Sądu Okręgowego - mając na uwadze okoliczności sprawy - regulacje wewnętrzne spółki dotyczące podziału kompetencji pomiędzy członkami Zarządu spółki pozostają bez znaczenia dla kwestii odpowiedzialności wykroczeniowej obwinionego.T. S. (1)w okresie kiedy miał dopuścić się popełnienia wykroczenia sprawował funkcję Prezesa Zarządu, przy czym jako Prezes Zarządu był upoważniony do samodzielnego reprezentowania spółki (k. 14). Co prawda do działania w imieniu osoby prawnej zobowiązany jest organ ją reprezentujący, którym w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zarząd (art. 201 § 1 k.s.h.), zaś każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki (art. 208 § 2 k.s.h.), jednakże to obwiniony samodzielnie podpisał przedmiotowe sprawozdanie, wypełniając tym samym obowiązek ciążący na spółce, a wynikający zart. 37 ust. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach. Z powyższych względów nie może ulegać wątpliwościom, iż to właśnieT. S. (1)wypełnił znamiona wykroczenia z art. 237aa ustawy o odpadach, tj. wykonał obowiązek przedłożenia sprawozdania zawierającego informację o wysokości środków przeznaczonych na publiczne kampanie edukacyjne oraz o sposobie wykorzystania tych środków za 2017 rok nieterminowo.
Ponadto wbrew wywodom skarżącego brak określenia w zaskarżonym wyroku daty popełnienia przypisanego wykroczenia nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zwłaszcza że z treści uzasadnienia wyroku (w części dotyczącej rozważań prawnych) oraz akt sprawy wynika, iż obwiniony dopuścił się popełnienia wykroczenia w dniu 29 marca 2018 roku, co zresztą również zauważył sam obrońca.
Niezależnie jednak od argumentów zaprezentowanych przez skarżącego, Sąd odwoławczy doszedł do wniosku, że zachowanieT. S. (2)pozbawione jest znamienia z art. 1 § 1 k.w, który to przepis wymaga aby czyn był społecznie szkodliwy. Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 237aa ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (przepis odnoszący się do sprawozdań za rok 2017 i 2018), wykroczenie popełnia ten kto wbrew obowiązkowi nie sporządza i nie przekazuje zbiorczych zestawień danych lub sprawozdań lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 180a powyższej ustawy – penalizującego w aktualnym stanie prawnym niedopełnienie obowiązku o którym mowa w art. 76 ww. ustawy – wykroczenie popełnia wyłącznie ten kto nie składa sprawozdania. W treści przywołanego artykułu brak jest innych znamion czynu zabronionego. Zdaniem Sądu Okręgowego świadczy to o fakcie, że ustawodawca w sposób zamierzony uznał, iż m.in. sporządzenie stosownych sprawozdań z przekroczeniem wskazanego w art. 76 ust. 1 terminu nie stanowi poważnego uchybienia, dlatego też zrezygnował z penalizowania tego typu zachowania. Z powyższych względów nie sposób uznać, aby zachowanie obwinionego – pomimo wypełnienia znamion czynu z art. 237aa ustawy o odpadach - mogło być uznane za społecznie szkodliwe, skoro zgodnie z obowiązującymi przepisami po 2018 r. karalne jest jedynie niezłożenie sprawozdania, zaś złożenie go po terminie pozostało bez sankcji karnej. W ocenie Sądu nieuzasadnionym różnicowaniem byłoby karanie zobowiązanych podmiotów za niezłożenie w terminie sprawozdań wskazanych w art. 237aa ust. 1 ustawy o odpadach tj. za rok 2017 i 2018 w sytuacji, gdy w kolejnych latach obowiązujące przepisy za dokładnie to samo uchybienie nie przewidują odpowiedzialności wykroczeniowej.
Mając na uwadze powyższe motywy należy stwierdzić, że brak społecznej szkodliwości czynu oznacza brak znamion czynu zabronionego. Zgodnie zaś z treściąart. 5 ust. 1 pkt 2 k.p.s.w., nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli czyn nie zawiera znamion wykroczenia. W przypadku stwierdzenia takich okoliczności po rozpoczęciu przewodu sądowego, sąd wydaje wyrok uniewinniający (art. 62 § 3 k.p.s.w), co też uczynił w rozpoznawanej sprawie.
O kosztach postępowania w sprawie orzeczono na podstawieart. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.w