Sąd Okręgowy w Poznaniu
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 1007/21
Data wyroku: 2022-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: sędzia Anna Kulczewska-Garcia
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc

POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2022 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Anna Kulczewska-Garcia
po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 roku w Poznaniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuR. K.
przy udziale Skarbu Państwa – PaństwowegoGospodarstwa (...)z siedzibą wW.
o zasiedzenie
na skutek apelacji uczestnika
od postanowienia Sądu Rejonowego w Gnieźnie
z dnia 19 kwietnia 2021 r.
sygn. akt I Ns 105/18
postanawia :

1
oddalić apelację;

2
zasądzić od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowania apelacyjnym.

Anna Kulczewska-Garcia

UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), wnioskodawcaR. K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie, że nabył w dniu 14 marca 2010 r. na własność przez zasiedzenie do majątku odrębnego z nieruchomości położonej w miejscowościJ., obrębJ., gminaP., województwo(...), obejmującądziałkę nr (...)o pow. 0,8400 ha, nie posiadającej urządzonej księgi wieczystej, część o powierzchni 0,15 ha, która zostanie wydzielona przez biegłego z zakresu geodezji. Wnioskodawca wniósł o zasądzenie od uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2018 r. Sąd Rejonowy w Gnieźnie oznaczył uczestnika jako PaństwoweGospodarstwo (...)–(...)wP..
Na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2018 r. uczestnik wniósł o oddalenie wniosku.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt I Ns 105/18 Sąd Rejonowy w Gnieźnie w pkt. 1 stwierdził, żeR. K.nabył przez zasiedzenie z dniem 14 marca 2010 r. własność nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnymJ., jednostka ewidencyjna(...)P., powiat(...), oznaczonej jako działka gruntu unumerze geodezyjnym (...)o powierzchni 0,0879 ha, zgodnie z projektem podziału nieruchomości sporządzonym przez biegłego sądowego z zakresu geodezjiB. S.(k. 161), stanowiącym integralną część niniejszego postanowienia, przy czym działka ta została wydzielona z dotychczasowejdziałki (...), która zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków wchodzi w skład obszaru nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy wG.prowadziksięgę wieczystą nr (...), ale nie została ujawniona w treści księgi wieczystej, w pkt. 2 zasądził od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kwotę 4.817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w pkt. 3 nakazał ściągnąć od uczestnika Skarbu Państwa – PaństwowegoGospodarstwa (...)z siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gnieźnie kwotę 10.691,65 zł tytułem nieuiszczonych wydatków, a w pkt. 4 stwierdził, że wnioskodawca i uczestnik ponoszą we własnym zakresie pozostałe koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Podstawą orzeczenia Sądu Rejonowego były następujące ustalenia faktyczne i wywód prawny :
W dniu 15 października 1980 r. małżonkowieJ.iJ. K.rodzice wnioskodawcyR. K.przekazali mu własność gospodarstwa rolnego obejmującego nieruchomość rolną położoną wJ., gminaP., składającą się zdziałek (...), dla której Sąd Rejonowy wG.prowadziksięgę wieczystą nr (...). Jedna z działek będąca własnością wnioskodawcy, tj.działka o nr (...)oznaczona w ewidencji gruntów jako pastwisko, sąsiaduje zdziałką nr (...)o pow. 0,8400 ha, na której w części znajduje się Zbiornik WodnyJezioro K.. Właścicielem przedmiotowej nieruchomości był niegdyś Skarb Państwa –W.wP., zaś obecnie po zmianieustawy Prawo Wodnejest nim Skarb Państwa – PaństwoweGospodarstwo (...)–(...)wP.. Powyższa działka została nabyta przez ww. zarząd od rodziców wnioskodawcy na mocy umowy sprzedaży zawartej w dniu 14 marca 1980 r. w drodze aktu notarialnego nr A I(...).

Działka nr (...)pierwotnie znajdowała się wksiędze wieczystej nr (...)(obecnie(...)) i została przeniesiona doksięgi wieczystej nr (...)(obecnie(...)), jednak nie została ujawniona w wersji elektronicznej. W rejestrze gruntów jedynie częśćdziałki nr (...)została oznaczona symbolem „Wp” (wody płynące), zaś pozostała 0,2302 ha jako „PsVI”, czyli pastwiska VI klasy bonitacyjnej.
Działka nr (...)jedynie tylko w około ¾ części została zalana wodami Zbiornika wodnegoJezioro K.. W części obejmującej około 0,1 ha działka w żaden sposób nie podlegała ujemnemu oddziaływaniu wód zbiornika i w dalszym ciągu była użytkowana przez rodziców wnioskodawcy (od 14 marca 1980 r.), a następnie przez samego wnioskodawcę (od 15 października 1980 r.). Na przedmiotowej części działki wcześniej rodzice wnioskodawcy, a następnie wnioskodawca, po uporządkowaniu tego terenu po budowie zbiornika wodnego, prowadzili uprawy kukurydzy, ziemniaków i rzepaku. Część działki służyła również jako pastwisko. Około 2015 r. wnioskodawca przy okazji budowy przyłączy kanalizacyjnych wJ.wyrównał użytkowany przez siebie teren obejmujący częśćdziałki nr (...). Wnioskodawca nie prowadził upraw na przedmiotowej działce na krótki okres przed jej wyrównaniem.
Jezioro K.jest urządzeniem wodnym – zbiornikiem o pojemności całkowitej 6,58 mln m3 i powierzchni zalewu 203 ha. Zbiornik ten został utworzony przez podpiętrzenie istniejącego jeziora o tej samej nazwie w dolinie rzeki Główna. Usytuowany jest na wodach płynących. Liniami ograniczającymi grunty pokryte wodami są granice zbiornika jako urządzenia wodnego. Wzdłuż skarpy powstałej na skutek zalania zbiornika pozostały części starego płotu. Na obszarze sięgającym do płotu nie ma żadnej infrastruktury melioracyjnej ani wodnej. Skarpa powstała na skutek zalania części terenu wodą. Poniżej skarpy znajduje się powierzchnia ok. 3-4 metrów, gdzie można chodzić na wodą (zbiornikiem). Obecnie wnioskodawca wyrównał teren na części zajmowanej działki (powyżej linii pozostałości płotu) poprzez nawiezienie ziemi.
Wysokość zbiornika za wszystkimi urządzeniami wynosi 87 metrów n.p.m. Maksymalny poziom piętrzenia wynosi 87,3 m n.p.m. Najniższy punkt zasiedzenia znajduje się ok. 0,7 m ponad maksymalny poziom piętrzenia.
Część działki objętej wnioskiem znajduje się poza granicą urządzenia wodnego i poza linią maksymalnego piętrzenia. Opisana część działki nie znajduje się na obszarze negatywnego oddziaływania zbiornika związanego z falowaniem i piętrzeniem. Potencjalnie możliwy do zaistnienia przepływ katastrofalny jest zabezpieczony przez istniejącą budowlę przelewowo-upustową wyposażoną w przelew powierzchniowy i dwa upusty denne, co pozwala na przyjęcie fali powodziowej przy utrzymaniu maksymalnego poziomu piętrzenia. Grunt zajęty przez wnioskodawcę w całości znajduje się zatem poza obszarem zbiornika i powyżej niego.
Część przedmiotowej działki nigdy nie stanowiła faktycznego zaplecza technicznego jeziora. Na przedmiotowej części działki nie znajdują się żadne materiały eksploatacyjne, nigdy również nie prowadzono tam prac remontowych i utrzymaniowych. Znajduje się ona na końcu wąskiej zatoki, daleko od tamy, do której dostęp umożliwiony jest od strony drogi. Od lustra wody do granic terenu zajmowanego przez wnioskodawcę jest około 8 metrów wysokości.
Powierzchnia zasiedzenia obszaru nieruchomości położonej w miejscowościJ.obrębJ., gminaP., województwo(...)obejmującejdziałkę nr (...)wynosi 0,0879 ha a zasiadany grunt w całości znajduje się poza obszarem zbiornika, a więc nie jest gruntem pod wodami. Działka użytkowana przez wnioskodawcę oznaczona przez biegłego geodetę numerem(...)nie znajduje się w granicach urządzenia wodnegoJezioro K..
WnioskodawcaR. K.nie zawierał nigdy z właścicielem przedmiotowej nieruchomości żadnych umów dzierżawy, najmu ani innych podobnych. Nie posiada również tytułu prawnego do korzystania z przedmiotowej częścidziałki nr (...). Wnioskodawca nie był nigdy wzywany do wydania tej części działki, nie toczyło się również przeciwko niemu żadne postępowanie sądowe mające na celu powyższe.
Pismem z dnia 8 maja 2002 r.(...)Zarząd(...)wP.wskazał, że częśćdziałki nr (...)o obszarze 0,1500 ha może być zwróconaR. K.z uwagi na zbędność dla ww. jednostki.
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy stwierdził w pierwszej kolejności, że prawidłowym oznaczeniem uczestnika jest Skarb Państwa – PaństwoweGospodarstwo (...).
Dalej Sąd zauważył, że część działki objęta wnioskiem o zasiedzenie, znajduje się poza linią maksymalnego piętrzenia wody, nawet w przypadku wystąpienia przepływu katastrofalnego, określonego w Instrukcji Gospodarowania Wodą, stanowiącej podstawę pozwolenia wodnoprawnego w przypadku omawianego zbiornika. Określona przez Sąd, a następnie wydzielona przez geodetę część działki o pow. 0,0879 ha nie znajduje się także w obszarze negatywnego oddziaływania zbiornika wodnego związanego z falowaniem i piętrzeniem.
Nadto część przedmiotowej działki nigdy nie stanowiła faktycznego zaplecza technicznego jeziora. Zgromadzone w toku postępowania dowody wykazały, że na przedmiotowej części działki nie znajdują się także żadne materiały eksploatacyjne, nigdy nie prowadzono tam również prac remontowych i utrzymaniowych.
Z uwagi na powyższe przedmiotowa nieruchomość nie korzysta z przewidzianegoustawą Prawo Wodnewyłączenia z obrotu cywilnoprawnego, może zatem podlegać zasiedzeniu.
Sąd Rejonowy uznał, iż wnioskodawca jest posiadaczem w złej wierze. Jest przy tym posiadaczem samoistnym, uprawiał bowiem na przedmiotowej nieruchomości ziemię, sadząc ziemniaki, czy siejąc rzepak i kukurydzę. Po 2010 r. wnioskodawca nawiózł także na tę część działki ziemię, tak aby podwyższyć grunt. Wnioskodawca podejmował w stosunku do nieruchomości działania o charakterze właścicielskim, w swoich działaniach nie był ograniczany przez inne osoby, nie był również wzywany do wydania tej części działki. Na tej podstawie Sąd Rejonowy uznał, iż do wymaganego okresu 30 lat samoistnego posiadania można zaliczyć cały okres posiadania nieruchomości przez wnioskodawcę od dnia 15 października 1980 r. do końca września 1990 r., a także okres posiadania jego rodziców od dnia 14 marca 1980 r. do 15 października 1980 r. W związku z tym Sąd Rejonowy uznał, iżR. K.nabył z dniem 14 marca 2010 r. przez zasiedzeniedziałkę nr (...), wydzieloną w toku postępowania przez biegłego geodetę z dotychczasowejdziałki nr (...).
Powyższe postanowienie zaskarżył w całości uczestnik zarzucając Sądowi Rejonowemu :

1
naruszenie prawa materialnego, tj.art. 172 §1 k.c.poprzez jego błędną wykładnię oraz zastosowanie i uznanie wnioskodawcyR. K.posiadaczem samoistnym części nieruchomości położonej w miejscowościJ., obrębJ., gminaP., województwo(...), obejmującejdziałkę nr (...)oznaczonej w zaskarżonym postanowieniu jakodziałka nr (...)o pow. 0,0879 ha (zgodnie z projektem sporządzonym przez biegłego geodetę), stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania,

2
naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

a
art. 233 §1 k.p.c.poprzez dokonanie dowolnej, przekraczające granice swobodnej oceny dowodów oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i :

- przyjęcie, iż część przedmiotowej działki nigdy nie stanowiła faktycznego zaplecza technicznegoJeziora K., w sytuacji gdy nieruchomość ta wykorzystywana była (m.in. w 1987 r.) do realizacji prac utrzymaniowychJeziora K.polegających na usuwaniu wypływających wysp torfowych również na brzeg tej działki,
- wyprowadzenie z powyższej okoliczności wniosku, że w przyszłości potrzeba awaryjnego wykorzystania przedmiotowej nieruchomości nie wystąpi,
b)art. 327(1) §1 pkt. 1 k.p.c.przez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia odniesienia się do wszystkich dowodów, wskazania, na których dowodach Sąd się oparł, wydając zaskarżone postanowienie i wskazania przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności wyjaśnień uczestnika postępowania składanych m. in. w czasie wizji nieruchomości(...), a dotyczących wykorzystywania tejże działki celem wykonywania prac utrzymaniowychJeziora K.w drodze usuwania wypływających wysp torfowych również na brzeg tej działki.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów apelujący wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku,

2
zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kosztów postępowania za I instancję według norm przepisanych,

3
zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację wnioskodawca wniósł o oddalenie apelacji jako niezasadnej oraz o zasądzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania przed Sądem II instancji według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja jest bezzasadna.
Nie zachodzą zarzucane w apelacji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, nie dopuszczając się przekroczenia granic zasady swobodnej oceny dowodów, a ustalenia te Sąd Okręgowy podziela i uznaje za własne(art. 382 k.p.c.) , w związku z czym nie zachodzi potrzeba ich powtarzania. Także wywód prawny, jakiego dokonał Sąd Rejonowego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zasługuje na aprobatę, tak jak ostateczne rozstrzygnięcie Sądu I instancji.
Jak już wskazano, nie doszło do obrazyart. 233 §1 k.p.c.Apelujący podaje, że część działki objętej wnioskiem o zasiedzenie była wykorzystywana do realizacji prac utrzymaniowychJeziora K.– m.in. w 1987 r. – polegających na usuwaniu wypływających wysp torfowych również na brzeg działki. Zauważyć jednak należy, iż jest to twierdzenie nowe, które nie zostało podniesione na etapie postępowania przed Sądem I instancji. W protokole oględzin z dnia 11 kwietnia 2019 r. (k. 144-146), na który powołuje się uczestnik, brak jest jakiejkolwiek wzmianki na ten temat, zaś w piśmie procesowym pełnomocnika uczestnika z dnia 23 października 2018 r. wskazano (k. 99), że stosunkowo krótki okres eksploatacji zbiornika nie wymagał dotąd podejmowania czynności (wykonywanie remontów, napraw itp.), które wymagałyby wykorzystania przedmiotowego terenu [tj. działki objętej wnioskiem o zasiedzenie]. Nie ulega zatem wątpliwości, iż tego typu twierdzenie winno zostać podniesione na etapie postępowania przed Sądem I instancji. W świetle treściart. 381 k.p.c.tego rodzaju nowy fakt winien zostać pominięty. Zauważyć przy tym należy, że w braku podniesienia przedmiotowej okoliczności w toku postępowania przed Sądem Rejonowym, Sąd ten nie miał w ogóle możliwości odniesienia się do tej kwestii, co czyni nieuzasadnionym zarzut naruszeniaart. 327(1) §1 pkt. 1 k.p.c.Oczywiste jest, że Sąd nie może ustosunkowywać się do twierdzeń, które nie zostały sformułowane.
Nawet jednak uwzględniając podnoszoną przez uczestnika okoliczność w postaci konieczności usuwania wypływających wysp torfowych z brzegu zbiornika – choć nie została ona w żaden sposób wykazana, o czym jeszcze będzie mowa – to zauważyć należy, że odległość lustra wody od działki objętej wnioskiem o zasiedzenie wynosi ok. 8-10 metrów (por. wyjaśnienia biegłego geodety k. 185 oraz opinia biegłego hydrologa k. 216). Zaś do zbiornika zapewniony jest dojazd z drogi, gdyż działka objęta wnioskiem o zasiedzenie nie obejmuje całej powierzchni przylegającej do zbiornika (por. mapa biegłego geodety k. 161). W tej sytuacji uznać trzeba, iż jeśli nawet uczestnik będzie miał zamiar przeprowadzenia na zbiorniku prac utrzymaniowych, będzie dysponował bezpośrednim dostępem do niego, gdyż nadal od lustra wody do działki objętej wnioskiem istnieć będzie odległość pozwalająca na przeprowadzenie tego typu prac.
Wskazać przy tym należy na treść art. 233 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne (tj. z dnia 14 października 2021 r., Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) zgodnie z którymWłaściciel nieruchomości przyległej do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych jest obowiązany umożliwić dostęp do wód na potrzeby wykonywania robót związanych z utrzymywaniem wód oraz dla ustawiania znaków żeglugowych lub hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń pomiarowych. Właściciel nieruchomości przyległej do wód objętych powszechnym korzystaniem jest obowiązany zapewnić dostęp do wód w sposób umożliwiający to korzystanie. Części nieruchomości umożliwiające dostęp do wód wyznacza wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji. Właścicielowi nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie odpowiednio od właściciela wód albo właściciela hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń pomiarowych, a właścicielowi nieruchomości, o którym mowa w ust. 2 - z budżetu gminy, na warunkach określonych w art. 469.Przepis ten umożliwia zatem przeprowadzenie niezbędnych prac utrzymaniowych na zbiornikuJezioro K.bez uciekania się do ograniczeń w zakresie obrotu nieruchomościami, poprzez uniemożliwienie ich zasiedzenia. Zauważyć bowiem należy, że obrotowi cywilnoprawnemu nie podlegają jedynie śródlądowe wody płynące oraz grunty pod tymi wodami (art. 211 ust. 4 i art.216 ust. 2 ustawy Prawo Wodne), tymczasem teren objęty wnioskiem o zasiedzenie niewątpliwie do takich nie należy, gdyż znajduje się poza zbiornikiemJezioro K..
Ponadto uczestnik w żaden sposób nie wykazał, aby działka objęta zasiedzeniem była niezbędna do prowadzenia jakichkolwiek prac związanych z utrzymaniem zbiornika w należytym stanie. Co więcej nie wykazał, aby w tym rejonie zbiornika jakiekolwiek prace tego typu były w ogóle wykonywane, co zresztą sam przyznał w powołanym wyżej piśmie procesowym. Fakt ten potwierdzają zeznania świadków, z których wynika, że w tej części zbiornika nie ma żadnej infrastruktury wodnej i melioracyjnej, nie ma tam łódek ani żadnych innych urządzeń, nikt też nie wykonuje tam żadnych prac utrzymaniowych (zeznania świadkaT. K.k. 67, zeznania świadkaT. W.k. 68-69, zeznania świadkaT. J.k. 70, zeznania świadkaB. K.k. 131, wyjaśnienia wnioskodawcy k. 133). Podobny wniosek wynika z lektury opinii biegłego hydrologa (k. 216). Zbiornik zaś istnieje od roku 1976, kiedy to zostało wydane poprzednie pozwolenie wodnoprawne dotyczące m.in. wykonania obiektów i urządzeń hydrotechnicznych zbiornika retencyjnego(...)(por. uzasadnienie decyzji Marszałka Województwa(...)z dnia 13 stycznia 2014 r. k. 108). Wobec niewykonywania przez taki okres czasu żadnych prac w rejonie zbiornika graniczącego z działką objętą wnioskiem wątpliwe wydaje się twierdzenie uczestnika, aby działka objęta wnioskiem – oddalona od lustra wody o ok. 8-10 m – była niezbędna do prowadzenia na tym terenie prac związanych z utrzymaniem zbiornika w należytym stanie. Hipotetyczna zaś możliwość przeprowadzenia tego typu prac nie zmienia tej oceny, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę przytoczoną wyżej treśćart. 233 ustawy Prawo Wodne. W tej sytuacji nie sposób podzielić zarzutu naruszeniaart. 233 §1 k.p.c.
Nie doszło również do naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 172 §1 k.c.Uczestnik, kwestionując fakt posiadania samoistnego wykonywanego przez wnioskodawcę na działce objętej wnioskiem, powołuje się na pismo wnioskodawcy z dnia 13 marca 2002 r. skierowane do Starostwa Powiatowego wP.z zapytaniem o możliwość zwrotu przedmiotowej działki. Zwrócić jednak należy uwagę w tym kontekście na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1999 r., I CKN 430/98, Legalis nr 44458, w myśl któregoSamoistny posiadacz rzeczy w złej wierze, który w czasie biegu zasiedzenia zwraca się do właściciela lub innej osoby, którą uważa za właściciela, z ofertą nabycia własności tej rzeczy w drodze umowy, nie pozbawia swego posiadania przymiotów samoistności, chyba że z innych okoliczności wynika, iż rezygnuje z samodzielnego i niezależnego od woli innej osoby władania rzeczą.Podzielając to stanowisko Sądu Najwyższego zauważyć należy, że w realiach niniejszej sprawy zwrócenie się przez wnioskodawcę do Starostwa Powiatowego zP.z wnioskiem o zwrot działki objętej postępowaniem świadczy jedynie o złej wierze wnioskodawcy, nie zaś o niesamoistności posiadania. Inne okoliczności sprawy ustalone prawidłowo przez Sąd Rejonowy, jak choćby fakt prowadzenia upraw płodów rolnych na przedmiotowej działce czy nawiezienia ziemi bez zwracania się o zgodę do kogokolwiek, przemawiają jednoznacznie za faktem, iż wnioskodawca jest posiadaczem samoistnym terenu objętego wnioskiem. Okoliczność ta została wykazana przez wnioskodawcę zeznaniami świadków. Zatem wniosek o zwrot przedmiotowej działki skierowany do Starostwa Powiatowego wP.przemawia jedynie za złą wiarą wnioskodawcy, której istnienie trafnie przyjął Sąd Rejonowy.
Wobec powyższego, skoro apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów, podlega ona oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c., o czym Sąd Okręgowy orzekł w pkt. 1 postanowienia.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł w pkt. 2 postanowienia na podstawieart. 520 §3 k.p.c.uznając, iż interesy stron w niniejszym postępowaniu były sprzeczne. Na koszty wnioskodawcy poniesione w postępowaniu apelacyjnym składają się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł (§5 pkt. 1 w zw. z §2 pkt. 5 oraz §10 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (tj. z dnia 3 stycznia 2018 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 265)
sędzia Anna Kulczewska-Garcia