Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1145/20
Data wyroku: 2020-11-24 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Barbara Konińska, Sądu Okręgowego Arkadia Wyraz-Wieczorek
Słowa kluczowe: Przepadek
Podstawa prawna: art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.Prawo o ruchu drogowym

Sygn. aktIII Ca 1145/20

POSTANOWIENIE
Dnia 24 listopada 2020r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący-Sędzia Sądu Okręgowego Barbara Konińska
Sędziowie Sądu Okręgowego: Arkadia Wyraz-Wieczorek
Barbara Braziewicz
po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy
z wniosku Prezydenta MiastaZ.
z udziałemŁ. K.(K.)
o orzeczenie przepadku pojazdu
na skutek apelacji wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 30 czerwca 2020r., sygn. akt VIII Ns 130/20
postanawia:
uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zabrzu pozostawiając temu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego.
SSO Barbara Braziewicz SSO Barbara Konińska SSO Arkadia Wyraz-Wieczorek
Sygn. akt III Ca 1145/20

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020r. Sąd Rejonowy Zabrzu w sprawie o sygn. akt VIII Ns 130/20 z udziałemŁ. K.o przepadek pojazdu, oddalił wniosek.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Rejonowy wskazał, że wnioskodawca - Prezydent MiastaZ.złożył wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowiącego własność uczestnikaŁ. K.na rzecz Powiatu(...). Dodał, że z uzasadnienia i złożonej dokumentacji wynikało, że wniosek dotyczy pojazduA. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 3 kwietnia 2019r. pojazd marki pojazdA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym, gdyż kierujący nie posiadał prawa jazdy. Ustalił także, że Komenda Miejska Policji powiadomiłaJ. R.po ustaleniu, że jest on właścicielem pojazduo przyczynach jego usunięcia i skutkach jego nieodebrania. Ustalił również, że po przedłożeniu przezJ. R.umowy sprzedaży, z której wynikało, że od 8 lipca 2017r. właścicielem pojazdu byłŁ. K., Prezydent MiastaZ.pismem z dnia 14 listopada 2019r. skierował do niego powiadomienie o usunięciu pojazdu i skutkach jego nieodebrania.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, iż wniosek jest nieuzasadniony. Sąd Rejonowy przyjął bowiem, że w świetle złożonych do akt sprawy dokumentów brak jest podstaw do stwierdzenia, że osoba uprawniona do odbioru pojazduz parkingu strzeżonego została prawidłowo powiadomiona, gdyż powiadomienie to zgodniezrozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej, powinno być dokonane przez funkcjonariusza policji, a nie przez Prezydenta MiastaZ..
Apelację od powyższego postanowienia wywiódł wnioskodawca zaskarżając jew całości. Zarzucił naruszenieart. 130a ust.10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawoo ruchu drogowym(t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 110) poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że to podmiot wydający dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi jest zobowiązany do powiadomienia o tym jego właściciela, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż właściciel pojazdu nie został niezwłocznie powiadomiony przez podmiot, który wydał taką dyspozycję.
Sygn. akt III Ca 1145/20
Podnosząc powyższe zarzuty wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku i orzeczenie przepadku pojazdu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...)na rzecz wnioskodawcy oraz o zasądzenie od uczestnika kosztów postępowania za obie instancje.
Uczestnik postępowania nie złożył odpowiedzi na apelację.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zainicjowana apelacją instancyjna kontrola zaskarżonego orzeczenia ujawniła potrzebę uchylenia postanowienia Sądu Rejonowego i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania z powodu nierozpoznania istoty sprawy w rozumieniuart. 386 § 4 k.p.c.
Pojęcie „istota sprawy” to materialny aspekt sporu, oznacza rozważenie oraz ocenę poddanych przez strony pod osąd żądań i twierdzeń, a w konsekwencji zbadanie materialnej podstawy żądania pozwu oraz merytorycznych zarzutów pozwanego. Zatem do nierozpoznania istoty sprawy dochodzi gdy sąd rozstrzygnął nie o tym, co było przedmiotem sprawy, zaniechał w ogóle zbadania materialnej podstawy żądania, pominął całkowicie merytoryczne zarzuty zgłoszone przez stronę, rozstrzygnął o żądaniu powoda na innej podstawie faktycznej i prawnej niż zgłoszona w pozwie, nie uwzględnił wszystkich zarzutów pozwanego dotyczących kwestii faktycznych, czy prawnych rzutujących na zasadność roszczenia powoda. Oceny czy Sąd I instancji rozpoznał istotę sprawy dokonuje się na podstawie analizy żądań pozwu i przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Jak trafnie zauważył Sąd Rejonowy wnioskodawca złożył wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)stanowiącego własność uczestnikaŁ. K.na rzecz Powiatu(...), natomiast uzasadnienie wniosku i złożona dokumentacja dotyczyła pojazduA. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
Tak istotne rozbieżności pomiędzy treścią żądania wniosku oraz jego uzasadnienia powinny były skutkować wezwaniem wnioskodawcy do jednoznacznego sprecyzowania żądania. Zgodnie bowiem zart. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.wniosek powinien zawierać dokładnie określone żądanie. Żądanie zaś nie spełniające tego warunku nie nadaje się do rozpoznania (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 12 grudnia 1987r., I CKN 30/96). Dokładne określenie żądania jest niezbędne, aby ustalić przedmiot i zasadność żądania i granice roszczenia. Ścisłe ich określenie jest niezbędne także po to, by o to samo roszczenie nie można było skutecznie złożyć ponownego wniosku (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.
Sygn. akt III Ca 1145/20
w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.). W spełnieniu tych wymagań Sąd nie może wyręczyć wnioskodawcy, ponieważ nie może żadnemu z uczestników pomagać, lecz musiw sposób całkowicie bezstronny rozpoznawać ich żądania. Jasne i jednoznaczne sprecyzowanie żądania jest niezbędne do umożliwienia uczestnikom celowej obrony ich praw. Nie może więc Sąd uzupełnić luk w zredagowaniu żądania wniosku i następnie to żądanie rozpatrywać (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 1992r., sygn. I ACz 196/92).
W tej sytuacji Sąd Rejonowy bez wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania żądania, którego treścią jest związany zgodnie zart. 321 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.w sposób dowolny ustalił, co jest przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnął sprawę pomimo tego, że wniosek był dotknięty brakami formalnymi nie wzywając do ich usunięcia. Nie miało przy tym znaczenia, iż Sąd Rejonowy oddalił żądanie wniosku, bowiem wydanie orzeczenia (bez względu na jego treść) nie sanuje istnienia w chwili orzekania braków formalnych wniosku.
Przyjęcie, iż dopuszczalnym jest jednoznaczne sprecyzowanie tego żądania dopierow toku postępowania apelacyjnego przed Sadem II instancji musiałoby prowadzić do wniosku, żeart. 386 § 4 k.p.c.stwarza fikcję dwuinstancyjności postępowania sądowegoi sprowadzałoby się do badania przez ten sąd po raz pierwszy i jedyny wszystkich przesłanek dochodzonego roszczenia. Byłoby to sprzeczne zart. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejstanowiącym zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego.
Stąd też Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie orzekając na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.pozostawiając Sądowi I instancji rozstrzygnięcieo kosztach postępowania odwoławczego zgodnie zart. 108 § 2 k.p.c.Wobec uchylenia postanowienia do ponownego rozpoznania zbędnym okazało się odnoszenie się do pozostałych zarzutów apelacji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji wezwie wnioskodawcę do jednoznacznego sprecyzowania treści wniosku wzywając również wnioskodawcę do wskazania numeru VIN pojazdu mającego ulec przepadkowi, który identyfikuje pojazd co do tożsamości pod rygorem zawieszenia postępowania. Następnie po usunięciu powyższych braków ponownie oceni zasadność żądania wniosku w świetleart. 130a ust.10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym(t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 110) i orzeknieo kosztach postępowania stosownie do jego wyników.
SSO Barbara Braziewicz SSO Barbara Konińska SSO Arkadia Wyraz-Wieczorek