Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 915/20
Data wyroku: 2021-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 659 kc

Sygn. akt III Ca 915/20

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 marca 2020 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w sprawie o sygn. akt II C 623/19 z powództwaGminy M.Ł.-Zarządu Lokali Miejskich wŁ.przeciwkoA. K.o zapłatę oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1217 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Apelacje od opisanego orzeczenia złożyła powódka, zaskarżając je w części oddalającej powództwo i w przedmiocie kosztach procesu, a rozstrzygnięci zarzuciła:

1
naruszenieart. 673 § 1 k.c.w zw. zart. 60 k.c.poprzez przyjęcie że pozwana wyprowadzając się wraz z wymeldowaniem z lokalu naul. (...)wypowiedziała umowę najmu w sposób dorozumiany, w sytuacji gdy tego rodzaju działania nie ujawniało woli wypowiedzenia umowy pozwanej w sposób dostateczny;

2
naruszeniaart. 659 § 1 k.c.poprzez jego niezastosowanie wynikające z przyjęcia, że pozwana od kwietnia 2003 r. przestała być najemcąlokalu nr (...)przyul. (...)wŁ., w związku z czym nie jest zobowiązana do zapłaty czynszu za okres od 26.09.2003 r. do 30.09.2006 r.;

3
naruszeniaart. 5 k.c.poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy dochodzonego przez pozwaną roszczenie nie można uznać za nadużycie prawa podmiotowego.

W oparciu o zarzuty skarżąca wniosła o zmianę wyroku poprzez zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kwoty 3.847,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia 31.12.2015 r. z odsetkami za opóźnienie od 1.01.2016 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje wg norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się bezzasadna.
Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotową sprawę rozpoznano w oparciu o przepisy o postępowaniu uproszczonym. Zatem zgodnie zart. 50510§ 1 k.p.c.Sąd II instancji rozpoznał apelacje jednoosobowo, nadto nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a uzasadnienie wyroku zostało ograniczone jedynie do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa stosownie doart. 50513§ 2 k.p.c.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i przyjmuje je za własne.
Nie można podzielić stanowiska Sądu Rejonowego, że czynność administracyjna polegająca na wymeldowaniu się pozwanej z lokalu przyul. (...)w kwietniu 2003 r. wywoływała skutek prawny w postaci wypowiedzenia umowy najmu tegoż lokalu.
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości fakt, iż dla oświadczeń woli wynajmującego i najemcy (z wyjątkiem formyad eventum) nie jest wymagana żadna forma szczególna oznacza to, że umowa najmu może dojść do skutku równieżper facta concludentia(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. sygn. V ACa 473/19). Niewątpliwie jednak pozwana w żaden sposób nie złożyła powodowi oświadczenia o wypowiedzeniu najmu.
W rezultacie za zasadny należało uznać zarzut naruszeniaart. 60 k.c.zgodnie z jego treścią wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny.
Podzielić jednak należy stanowisko Sądu Rejonowego, że  działanie powoda stanowiło naruszenie prawa podmiotowego. Nie powielając wywodu Sądu Rejonowego w odniesieni doart. 5 k.c., wskazać jedynie należy, ze klauzule generalne odsyłające do zasad współżycia społecznego postrzegać należy jako odwołanie się do idei słuszności w prawie i do wartości powszechnie uznawanych w społeczeństwie jako obowiązujące w stosunkach interpersonalnych. Poprzez zasady współżycia społecznego należy rozumieć zatem podstawowe zasady etycznego i uczciwego postępowania (tak wyrok Sadu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26.04.2019 r. sygn. I ACa 12/19). Przy czym co kluczowe w kontrolowanej sprawie, co zauważył zresztą Sąd I instancji powódka dochodziła roszczenia za okres z połowy poprzedniej dekady, tak odległy okres czasu ponad 13 lat licząc od wejścia na drogę komorniczej egzekucji nie mieści się w zasadzie uczciwego i etycznego postępowania tym bardziej, iż skarżąca domagała się między innymi odsetek ustawowych od kwoty zasądzonej nakazem zapłaty z 2006 r., a egzekucję wszczęła w 2019 r., co pośrednio wskazuje na złą wolę skarżącej, która swoim postępowaniem dążyła celowo do maksymalnego wydłużenia okresu w którym będzie mogła naliczać odsetki w celu maksymalizacji wysokości dochodzonego roszczenia przeciwko pozwanej. Na rzecz potwierdzenia powyższego stwierdzenia wskazuje choćby fakt, iż powódka mogła dochodzić swojego roszczenia znacznie wcześniej, co więcej z łatwością mogła ustalić prawidłowy adres pozwanej czego nie uczyniła w rezultacie przez te wszystkie lata na skutek kierowania korespondencji w tym nakazu zapłaty z 2006 r. na błędny adres pozwana nie miała nawet możliwości dowiedzenia się, iż powódka dochodzi wobec niej roszczeń wynikających z zawartej przez nią umowy najmu z 1995 r.. Wskazane zaniechania dodatkowo poddają w wątpliwość ocenę działań skarżącej przez pryzmat powszechnie przyjmowanych norm etycznych.
Z wszystkich powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania w danej instancji określoną wart. 98 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.Na zasądzone koszty w kwocie 450 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego ustalone w stosunku do wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie§ 2 pkt 3w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).