Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 238/21
Data wyroku: 2021-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II W 238/21

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 19 marca 2021 roku funkcjonariusze Komisariatu Policji wZ.sierż. sztab.A. T.oraz sierż. sztab.G. D.pełnili wspólnie służbę w patrolu zmotoryzowanym na terenie miastaZ.. Około godziny 23.45 zauważyli wchodzącego dosklepu (...)przyul. (...)mężczyznę, który niczym nie zasłaniał ust i nosa. W związku z tym postanowili podjąć interwencję. Gdy mężczyzna ten opuszczał sklep, w dalszym ciągu nie mając niczym zasłoniętych dróg oddechowych, został zatrzymany przez policjantów i wylegitymowany. Mężczyzną tym okazał się obwinionyJ. R.. Oświadczył funkcjonariuszom Policji, że nie musi nosić maseczki. Odmówił przyjęcia proponowanego mandatu karnego.

dowód: zeznania świadkaG. D.k. 41, zeznania świadkaA. T.k. 41 – 42, notatka urzędowa k. 5, 6.

Przesłuchany na etapie czynności sprawdzających obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

dowód: wyjaśnienia obwinionegoJ. R.k. 8 – 9

Sąd zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwala przyjąć, iż obwinionyJ. R.jest sprawcą zarzuconego mu wykroczenia.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają wiarygodne zeznania świadkówG. D.iA. T., na których oczach doszło do przedmiotowego wykroczenie. Świadkowie na etapie postępowania sądowego w sposób jednolity i konsekwentny opisali przebieg zdarzenia oraz przyczyny podjęcia przez nich interwencji i odmowy przyjęcia przez obwinionego mandatu karnego. Stanowisko to jest zresztą zgodne w tym zakresie z treścią notatek urzędowych sporządzonych przez obu funkcjonariuszy bezpośrednio po zdarzeniu.
ZeznaniaA. T.iG. D.Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Są one bowiem spójne, konsekwentne, a co istotne korespondują ze sobą w szczegółach. Podkreślić należy, iż obaj świadkowie są osobami zupełnie obcymi dla obwinionego, a co za tym idzie niezainteresowanymi w podawaniu okoliczności, które miałby go bezpodstawnie obciążać.
W toku postępowania obwinionyJ. R.nie złożył wyjaśnień opisujących przebieg i przyczyny zaistniałego zdarzenia, skorzystał bowiem z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień. Niemniej jednak lektura sprzeciwu od wyroku nakazowego oraz lektura wywiedzionej wprost apelacji jednoznacznie wskazują, iż nie neguje on faktu, iż w momencie zdarzenia nie zasłaniał on dróg oddechowych maseczką, częścią odzieży lub w inny przewidziany przez przepisy prawa sposób. Podnosi natomiast, iż w jego cenie nie miał on obowiązku noszenia maseczki, albowiem nałożenie takiego obowiązku jest sprzeczne z obywatelskimi prawami człowieka zapisanymi wKonstytucji RP.
Stanowisko obwinionego było uzasadnione, jednakże wyłącznie do końca dnia 20 grudnia 2020 roku włącznie. W obowiązujących do tej daty uregulowaniach żadne znamię właściwego czynu zabronionego nie zostało określone w nim, lecz w akcie podustawowym, do którego odsyła. Ustawodawca nie stypizował wówczas w przepisie rangi ustawowej zabronionego zachowania przez podanie zestawu znamion, lecz odesłał do innych przepisów zawierających w tej mierze szczegółowe unormowania. Chodzi tu wyłącznie o przepisy porządkowe wydane z upoważnienia ustawowego. (por. wyr. TK z 8.7.2003 r., P 10/02, OTK-A 2003, Nr 6, poz. 62; P. Kozłowska-Kalisz, w: M. Mozgawa, Kodeks wykroczeń, 2009, s. 197)
Zgodnie z art. 116 § 1a kw (który wszedł w życie z dniem 29 listopada 2020 roku) karze grzywny albo karze nagany podlega ten, kto nie przestrzega zakazów, nakazów, ograniczeń lub obowiązków określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
W niniejszej sprawie zarzuty zostały oparte o § 27 ust. 1 pkt 2e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 2316). Rozporządzenie to zaś wydane zostało w oparciu o wydane o upoważnienie ustawowe zawarte wart. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.). Oznacza to, iż wszystkie osoby na terenie kraju (niezależnie od tego, czy mają świadomość, że cierpią na schorzenia związane z COVID19, czy nie mają takiej świadomości, czy też są w pełni zdrowe) w obiektach handlowych lub usługowych, placówkach handlowych lub usługowych i na targowiskach (straganach) mają obowiązek zakrywania dróg oddechowych, przy pomocy odzieży lub jej części, maski, maseczki, przyłbicy albo kasku ochronnego.
Wymagania, którym muszą obecnie odpowiadać rozporządzenia, formułujeart. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten dopuszcza stanowienie rozporządzeń tylko na podstawie "szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania". Upoważnienie musi mieć charakter szczegółowy pod względem: podmiotowym - musi wskazywać organ właściwy do wydania rozporządzenia; przedmiotowym - musi określać zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz treściowym - musi określać wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie nie może być sprzeczne z ustawą, na podstawie której zostało wydane. Nie może również być sprzeczne z normami konstytucyjnymi ani z żadnymi obowiązującymi ustawami, które w sposób bezpośredni lub pośredni regulują materię będącą jego przedmiotem. Naruszenie tych warunków powoduje niezgodność rozporządzenia z ustawą oraz nie może być źródłem obowiązku dla obywateli i w konsekwencji podstawą do ukarania za niestosowanie się do tego obowiązku.
Ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis ten może być stosowany. Sąd może bowiem w toku rozpoznawania konkretnej sprawy na mocyart. 178 ust. 1 Konstytucji RPoceniać, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy, a w razie stwierdzenia niekonstytucyjności aktu niższej rangi niż ustawa, może odmówić jej stosowania. Analizując uregulowania prawne obowiązujące od dnia 21 grudnia 2020 roku Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień, które w jego ocenie mogłyby wskazywać na jego niekonstytucyjność.
Otwartą kwestią jest, czy aktualnie obowiązujące przepisy nie naruszają tzw. podstawowych wolności człowieka określonych w przepisachKonstytucji RP, jednakże w ocenie Sądu jedynym podmiotem uprawnionych do takiej oceny jest Trybunał Konstytucyjny.
Zgodnie z wolą ustawodawcy, nakazu zakrywania ust i nosa nie stosuje się w przypadkach enumeratywnie wymienionych § 27 ust. 3 , ust. 4 i ust. 5 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku). W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w wyżej wymienionych przepisach.
Wymierzona obwinionemu kara zasadnicza 100 złotych grzywny jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego oraz stopnia winyJ. R.oraz spełni cele kary w zakresie jest oddziaływania ogólno społecznego oraz cele kary w zakresie represji indywidualnej.
Na podstawieart. 627 KPKw zw. zart. 119 KPWSąd obciążył obwinionego obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 150,00 złotych, na którą składają się zryczałtowane wydatki oraz opłata w kwocie 30 złotych wymierzona na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych/tekst jednolity Dz. Ust. z 1983 r., Nr 49,poz. 223z późn. zm./.