Sąd Rejonowy w Grudziądzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 545/20
Data wyroku: 2021-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Maciej Lubiński
Słowa kluczowe: Wypowiedzenie umowy
Podstawa prawna: art. 673 k.c.

Sygn. akt I C 545/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2021 roku
Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

sędzia Maciej Lubiński

Protokolant:

stażysta Weronika Góralska

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2021 roku w Grudziądzu
na rozprawie sprawy z powództwaM. K.
przeciwkoK. K.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę7.688,00 zł(siedem tysięcy sześćset osiemdziesiąt osiem złotych zero groszy) wraz z odsetkami ustawowymi od kwot:

-

188,00 zł (sto osiemdziesiąt osiem złotych zero groszy) od dnia 2 maja 2019 roku,

1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych zero groszy) od dnia 2 czerwca 2019 roku,

1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych zero groszy) od dnia 2 lipca 2019 roku,

1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych zero groszy) od dnia 2 sierpnia 2019 roku,

1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych zero groszy) od dnia 2 września 2019 roku,

1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych zero groszy) od dnia 2 października 2019 roku,

z uwzględnieniem zmiennej stopy procentowej odsetek ustawowych, do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę2.317,00 zł(dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych zero groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 545/20

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 13 grudnia 2019 roku powódkaM. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanejK. K.kwoty 7.688,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od kwot: a) 188,00 zł od dnia 2 maja 2019 roku dodnia zapłaty, b) 1.500,00 zł od dnia 2 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty, c) 1.500,00 zł od dnia 2 lipca 2019 roku do dnia zapłaty, d) 1.500,00 zł od dnia 2 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty, e) 1.500,00 zł od dnia 2 września 2019 roku do dnia zapłaty, f) 1.500,00 złod dnia 2 października 2019 roku do dnia zapłaty. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzone pozwem roszczenie wynika z umowy najmu z dnia 23 października 2018 roku zawartej z pozwaną. Przedmiotowa umowa została zawarta na czas określony od dnia 1 listopada 2018 roku do dnia 1 listopada 2019 roku, zaś pomieszczenie będące przedmiotem najmu miało być wykorzystywane przez pozwaną do sprzedaży artykułów obuwniczych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W ramach umowy najmu pozwana zobowiązała się do zapłaty czynszu najmu w wysokości 1.500,00 zł miesięcznie płatnego z góry w terminie do pierwszego dnia miesiąca. Pozwana w marcu 2019 roku zaczęła podnosić twierdzenia, że wypowiada umowę najmu ze skutkiem na koniec czerwca 2019 roku, niemniej została poinformowana, że możliwość wypowiedzenia przedmiotowej umowy została zastrzeżona jedynie na rzecz wynajmującej. Z tytułu czynszu najmu zamaj 2019 roku pozwana wpłaciła kwotę 1.000,00 zł, zaś czynsz za okres od czerwca 2019 roku do października 2019 roku nie został uiszczony przez pozwaną w żadnej części. Powódka podała także, że pozwana wbrew przyjętemu na siebie zobowiązaniu nie odmalowała należycie całego lokalu po wygaśnięciu umowy najmu oraz nie usunęła zniszczeń w nim dokonanych. Łączny koszt wykonania tych prac powódka ustaliła na kwotę 1.688,00 zł.
W dniu 7 stycznia 2020 roku referendarz sądowy w Sądzie RejonowymwG.wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którymw całości uwzględnił powództwo /k. 36/.
W ustawowym terminie pozwanaK. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości /k.39-41/.
W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana przyznała fakt zawarcia umowy najmuz powódką, ale wskazała, że w jej ocenie zapisy umowy zostały sformułowane przez powódkę w sposób niejasny, zaś sama powódka w obecności świadków zapewniła pozwaną o możliwości wypowiedzenia umowy za trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia. Pozwana ze względu na utrudniony kontakt z powódką pismem z dnia29 marca 2019 roku wypowiedziała umowę najmu zgodnie z § 6 pkt 2 umowy. Zdaniem pozwanej nie jest również prawdą, jakoby nie odmalowała ona należycie lokalui dokonała w nim jakichkolwiek zniszczeń.
Sprawa została rozpoznana w postepowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:
PowódkaM. K.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wG.przyul. (...), dla którego Sąd Rejonowy w Grudziądzu prowadziksięgę wieczystą (...). W przedmiotowym lokalu znajduje się na parterze pomieszczenie z osobnym wejściem przeznaczone doprowadzenia działalności gospodarczej. Powódka mieszka za granicą, a do wszelkich czynności związanych z przedmiotowym lokalem ustanowiła pełnomocnika w osobie siostryA. R.. Udzielone pełnomocnictwo obejmowało m.in. umocowanie do podpisywania i rozwiązywania umów najmu przedmiotowego lokalu, a także zarządzaniai administrowania nim.
A. R.zamieściła w Internecie ofertę najmu lokalu użytkowego (pomieszczenia wchodzącego w składlokalu nr (...)). Pod koniec października 2018 rokuA. R.iK. K.(wówczasR.) umówiły się na spotkanie celem obejrzenia przedmiotu najmu. Na tym spotkaniuA. R.poinformowałaK. K., w obecności matki pozwanej, o tym, że umowa może być zawarta na okres minimum 1 roku, a po roku umowa będzie mogła zostać ewentualnie wypowiedzianaprzy zachowaniu trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.
W dniu 23 października 2018 rokuA. R., działając w imieniu powódkiM. K., zawarła zK. K.umowę najmu, której przedmiotem było pomieszczenie o powierzchni 29 m2znajdujące wlokalu mieszkalnym nr (...)położonym wG.przyul. (...). W pomieszczeniu tymK. K.w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej miała sprzedawać artykuły obuwnicze. Działalność ta była prowadzona w ramach dofinansowania z Powiatowego Urzędu Pracy wG.do czerwca 2019 roku.Przy podpisywaniu umowy najmu obecna byłaA. R., pozwana oraz matka pozwanejI. R.. Wydanie lokalu nastąpiło w dniu podpisania umowy. Umowę zawarto na czas oznaczony od dnia 1 listopada 2018 roku do dnia 1 listopada 2019 roku. W przypadku rezygnacji z najmu lokalu po tym okresie w umowie zastrzeżono dla najemcy możliwość rozwiązania umowy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia (§ 6 pkt 2 umowy).
W zawartej umowie najmuK. K.zobowiązała się uiszczać na rzecz wynajmującego czynsz w wysokości 1.500,00 zł miesięcznie, płatny z góry w terminiedo pierwszego dnia miesiąca, poczynając od 1 listopada 2018 roku (§ 3 pkt 1 i 4 umowy). Dodatkowo pozwana po rozwiązaniu umowy zobowiązała się do fachowegowymalowania całego lokalu wraz z pomieszczeniem gospodarczym farbą(...). Zgodnie z umową wszystkie zniszczenia i nawiercenia miały być fachowo zlikwidowane. Zakazano najemcy nawiercania dziur w podłodze i drzwiach. Zastrzeżono, że najemca odda lokal w czystym, uprzątniętym, bardzo dobrym stanie i wskazano, że lokal został przed wynajmem wyremontowany (§ 5 pkt 2 umowy).A. R.wyraziła zgodę na usunięcie znajdującej się w lokalu lady z cegły klinkierowej, ale pod warunkiem, że jeżeli powstaną pęknięcia na płytkach, to pozwana będzie zobowiązana naprawić powstałe uszkodzenia, na co pozwana wyraziła zgodę.
W punkcie § 6 pkt 5 umowy najmu strony przewidziały, że wynajmujący maprawo do rozwiązania umowy w przypadku:

a
prowadzenia działalności w wynajmowanym lokalu sprzecznej z postanowieniem § 2 pkt 2 umowy,

b
zalegania za czynsz za jeden miesiąc.

W § 10 umowy strony ustaliły kaucję w wysokości 2.000,00 zł jako gwarancję prawidłowego używania lokalu i stosowania się do postanowień umowy najmu oraz zabezpieczenie przed zaprzestaniem uiszczania czynszu i innych opłat związanychz najmem.
PozwanaK. K.w powyższym lokalu otworzyła sklep z obuwiem, ale dochody z prowadzonej działalności gospodarczej okazały się niesatysfakcjonujące.Z tego względu pod koniec marca 2019 roku pozwana poinformowałaA. R.o zamiarze wypowiedzenia umowy najmu ze skutkiem na koniec czerwca 2019 roku,gdyż nie zamierzała prowadzić już dalej działalności gospodarczej. Pozwana chciała wręczyćA. R.wypowiedzenie umowy najmu, aleA. R.nie przyjęła go. W późniejszym czasie pozwana odwiedzałaA. R.w miejscu jej zamieszkania, aleA. R.konsekwentnie odmawiała przyjęcia oświadczeniao wypowiedzeniu umowy.
W piśmie z dnia 29 marca 2019 roku, doręczonymA. R.w dniu 4 lipca 2019 roku, pozwanaK. K.złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 23 października 2018 roku. Klucze do lokalu pozwana przesłałaA. R.listem poleconym.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2019 rokuA. R.poinformowała pozwaną, że w świetle zawartej umowy najmu oraz obowiązujących przepisów prawa nie przysługiwało jej uprawnienie do wypowiedzenia umowy najmu w okresie od 1 listopada 2018 roku do 1 listopada 2019 roku, wobec czego jej pismo z dnia 29 marca 2019 roku było bezskuteczne, a próby wypowiedzenia umowy nie wywołały skutków prawnych.
Pismem z dnia 7 listopada 2019 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 9.688,00 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W treści wezwania powódka wskazała, że na zadłużenie pozwanej złożyły się: kwota 8.000,00 zł z tytułu nieuiszczonego czynszu najmu oraz kwota 1.688,00 zł z tytułu kosztów odmalowania pomieszczeń lokalu i usunięcia szkód (uszkodzeń płytek podłogowych, płyt G-K oraz instalacji oświetleniowej).
Pismem z dnia 20 listopada 2019 roku powódkaM. K.dokonała potrącenia przysługującej jej wobec pozwanej wierzytelności z tytułu wyrządzonych szkód i nienależytego wykonania umowy najmu z dnia 23 października 2018 roku w wysokości 1.688,00 zł oraz wierzytelności z tytułu zwłoki z zapłatą części czynszu za maj 2019 roku w kwocie 500,00 zł z wierzytelnością przysługującą pozwanej o zwrot uiszczonej kaucji w kwocie 2.000,00 zł.
Pozwana do końca trwania okresu najmu miała możliwość korzystania z najmowanego lokalu. Pozwana uiściła czynsz za maj 2019 roku jedynie w kwocie 1.000,00 zł, zaś za okres od czerwca 2019 roku do października 2019 roku czynsz nie został uiszczony w żadnej części.
(okoliczności bezsporne;
dowód:umowa najmu z 23.10.2018 r. – k. 12-14 akt;
wydruk z(...)pozwanej – k. 15-16 akt;
odpis zwykły księgi wieczystej – k. 10-11 akt;
pełnomocnictwo udzieloneA. R.–k. 17-18 akt;
wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 24-27 akt;
pismo z 9.04.2019 r. wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru – k. 19-23 akt;
kosztorys budowlany – k. 28-29 akt;
oświadczenie o potrąceniu wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru – k. 31-34 akt;
wypowiedzenie umowy najmu wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru – k. 44-46 akt;
wydruk wiadomości z aplikacji WhatsApp – k. 47 akt;
nagrania na płycie CD – k. 48 akt;
zeznania świadkaA. R.– k. 66v-68 akt;
zeznania świadkaI. R.– k. 68-69 akt;
zeznania świadkaJ. R.– k. 69-69v akt;
zeznania świadkaP. K.– k. 69v-70 akt;
przesłuchanie pozwanejK. K.– k. 70v-71v)

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowodyz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, zeznania świadkówA. R.,I. R.,J. R.iP. K., a także na podstawie przesłuchania pozwanejK. K..
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Prawdziwość dokumentów nie budziła bowiem wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadkaA. R., gdyż są one jasne, logiczne i konsekwentne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym w zeznaniach pozwanejK. K., która sama zeznała, że wiedziała, żeA. R.nie wynajmie jej lokalu, jeżeli w umowie miałby zostać wpisany termin końcowy najmu do 30 czerwca 2019 roku /k. 71v/. W ocenie Sądu pozwana przyznała tym samym, żeA. R.od samego początku nie dopuszczała możliwości rozwiązania umowy najmu przed dniem 1 listopada 2019 roku.
Sąd zasadniczo za prawdziwe uznał zeznania świadkówJ. R./k. 69-69v/ iP. K./k. 69v-70/. Podkreślić jednak należy, że świadkowie ci nie byli obecni przy zawieraniu umowy najmu i wiedzę w tym zakresie czerpali jedynie od pozwanej iI. R..
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaI. R./k. 68-69/ i pozwanejK. K./k. 70v-71v/, że przy podpisywaniu umowy najmu strony uzgodniłymożliwość wcześniejszego wypowiedzenia umowy przez najemcę. Zeznania świadkai pozwanej są w tym zakresie rażąco sprzeczne z zeznaniamiA. R.i zebranymi w sprawie dokumentami (umową najmu).A. R.zdecydowanie zaprzeczyła, aby strony dopuściły możliwość rozwiązania umowy przed upływem roku od jej zawarcia,a pozwana w trakcie przesłuchania przyznała, że zdawała sobie sprawę z tego, żeA. R.nie zgodziłaby się na wpisanie w umowie krótszego okresu obowiązywania umowy. Skoro pozwana obawiała się zaproponowaćA. R.krótszy okresnajmu, to świetle zasad doświadczenia życiowego tym bardziej trudno uwierzyć, abystrony rzeczywiście uzgodniły możliwość wcześniejszego rozwiązania umowy przez najemcę za wypowiedzeniem. Jeżeli strony rzeczywiście dokonałyby takich uzgodnień, to z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w treści zawartej umowy najmu. Podkreślić bowiem należy, że pozwana zawierała umowę najmu nie jako konsument, leczjako osoba prowadząca działalność gospodarczą i nie była to pierwsza umowa najmu zawierana przez nią w celu prowadzenia sklepu (wcześniej pozwana prowadziła sklep obuwniczy przyul. (...)wG.). Od podmiotu działającegow obrocie prawnym jako profesjonalista należy oczekiwać wyższej staranności niż od konsumenta. W ocenie Sądu taka osoba powinna zadbać o zamieszczenie w umowie tak istotnego postanowienia umownego jak możliwość wcześniejszego wypowiedzenia umowy, a nie liczyć na ewentualną życzliwość ze strony wynajmującego – tak jak tomiało miejsce w przypadku najmu lokalu przyul. (...)wG..
Przechodząc do rozważań prawnych w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie zart. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny(tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025; dalejkc) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzeczy do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony,a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu czynsz. W myślart. 673 § 3 kcjeżeli umowa najmu została zawarta na czas oznaczony, zarówno wynajmujący jak i najemca mogą wypowiedzieć najem w wypadkach określonych w umowie.
Podkreślić należy, że w świetleart. 673 § 3 kcswobodne wypowiadanie umów najmu zawartych na czas oznaczony nie jest dopuszczalne, gdyż ustawa wymaga, aby strony określiły w umowie wypadki, kiedy będzie to możliwe. Wprawdzie nie zostało sprecyzowane, jak ma wyglądać określenie tych „wypadków”, natomiast niewątpliwie nie jest wystarczające przyznanie stronom blankietowego uprawnienia do wypowiedzenia umowy. Postanowienie, które zezwalałoby na rozwiązanie umowy zawartej na czas oznaczony w drodze swobodnego wypowiedzenia, byłoby w ocenie Sądu sprzeczne z naturą takiego stosunku prawnego oraz zart. 673 § 3 kc,a w konsekwencji nieważne (art. 58 § 1 i 3 k.c.).
Sąd podziela pogląd Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 2015 roku, sygn. akt I ACa 669/14, zgodnie z którym dopuszczalność wypowiedzenia terminowej umowy najmu (dzierżawy) determinowana jest istnieniem w treści tej umowy określonych przyczyn przewidujących takie wypowiedzenie, przy czym wskazanie tych przyczyn nie musi być enumeratywne, ale wystarczy ogólne ich oznaczenie. Samo tylko zaś zastrzeżenie możliwościwypowiedzenia umowy (bez wskazania jego przyczyny) nie kwalifikuje się jako „wypadki wskazane w umowie”. Wyklucza to przyjęta wart. 673 § 3 kckonstrukcjawypowiedzenia dostosowana do uwarunkowań zasady swobody umów. Podobny pogląd wyraził Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2013 roku, sygn. I ACa 42/13, wskazał, że swobodne wypowiadanie umów najmu zawartych na czas oznaczony nie jest dopuszczalne, co wynika z treściart. 673 § 3 kc.Ustawodawca przewidział w nim jedynie możliwość wypowiadania umów zawartych na czas oznaczony w razie określenia w umowie wypadków wskazujących, kiedy będzie to dopuszczalne. Przepisart. 673 § 3 kcrozumiany jest zaś jako zakaz wypowiadania takich umów w sytuacji, w której decyzja o wypowiedzeniu ma być pozostawiana tylko swobodnemu uznaniu samych stron lub strony umowy. Postanowienie, które zezwala na rozwiązanie w drodze swobodnego wypowiadania umów zawartych na czas oznaczony, jest więc nie tylko sprzeczne z naturą takiego stosunku, ale również z przepisem ustawy. Inaczej natomiast należy oceniać wprowadzenie do umowy najmu zawartej na czas oznaczony postanowienia, które przewiduje możliwość jej wypowiedzeniaw określonych w tej umowie okolicznościach. Wart. 673 § 3 kcustawodawca uznał za wystarczające wskazanie w umowie wypadków upoważniających do wypowiedzenia umowy zawartej na czas oznaczony. Za uzasadnione należy uznać, że wskazanie tych okoliczności nie musi być enumeratywne, ale wystarczy ogólne ich oznaczenie.
Pogląd, że wypowiedzenie umowy najmu zawartej na czas oznaczony nie jest dopuszczalne w wypadku niezamieszczenia w umowie najmu stosownej klauzuli w tym zakresie, znajduje także potwierdzenie w doktrynie (zob.K. P.[w:]
K. P.,
    Komentarz, t. II, 2011, s. 485;J. L.,
    Zastrzeżenie...,s. 229–242; E.M. K.,
    Stosowanie klauzul dotyczących terminów wypowiedzenia umów najmu na czas nieoznaczony. Praktyka, Mon. Praw. 2002, nr(...),s. 233–234). Przyjmuje się, że brak wskazanej klauzuli w umowie najmu prowadzi do petryfikacji takiego stosunku prawnego i wyłączenia rozwiązania go w tym trybie (zob.
J. L.(w:)
    System prawa prywatnego, t. 8, s. 54–55).
W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że w § 6 pkt 5 umowy najmu z dnia 23 października 2018 roku strony zastrzegły prawo do wypowiedzenia umowy jedynie po stronie wynajmującego, któremu przysługiwało prawo do wypowiedzenia umowyw przypadku: a) prowadzenia działalności w wynajmowanym lokalu sprzecznejz postanowieniem § 2 pkt 2 umowy, b) zalegania za czynsz za jeden miesiąc. W ocenie Sądu § 6 pkt 2 umowy należy zaś interpretować w ten sposób, że strony przewidziały możliwość swobodnego wypowiedzenia umowy przez najemcę, ale dopiero po dniu1 listopada 2019 roku.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że złożone przez pozwaną oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu, które bezspornie powódka otrzymaław dniu 4 lipa 2019 roku, nie mogło wywołać zamierzonego skutku prawnego. Podkreślić należy, że nawet gdyby uznać za prawdziwe twierdzenia pozwanej, że strony uzgodniły możliwość wcześniejszego rozwiązania umowy najmu, to ustalenie takie i tak byłoby nieważne jako sprzeczne zart. 673 § 3 kc.W konsekwencji uznać należało, że umowa najmu trwała do dnia 1 listopada 2019 roku, a powódce należał się za ten okres czynsz najmu w wysokości określonej w umowie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego, orzekł jak w punkcie I. wyroku. O odsetkach orzeczono napodstawieart. 481 kc.
W tym miejscu zauważyć należy, że poza przedmiotem sporu pozostawaław niniejszej sprawie kwestia stanu technicznego lokalu w momencie opuszczenia goprzez pozwaną. Powódka nie dochodziła bowiem żadnych roszczeń odszkodowawczychz tego tytułu w przedmiotowej sprawie, a twierdzenia w zakresie kaucji podnosiła jedynie w celu przedstawienia sposobu wyliczenia kwoty dochodzonej pozwem. Z kolei pozwana nie podniosła w toku postępowania zarzutu potrącenia wierzytelności dochodzonej pozwem z wierzytelnością wynikającą z roszczenia o zwrot uiszczonej kaucji (art. 2031kpc). Jeżeli natomiast pozwana nie zgadza się ze sposobem rozliczenia kaucji przez powódkę, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby wytoczyła powództwo przeciwkoM. K.o zwrot kwoty 2.000,00 zł uiszczonej tytułem kaucji.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 kpczgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powódka wygrała niniejszy proces w całościi dlatego pozwana powinna zwrócić jej poniesione koszty procesu, na które złożyły się: a) opłata od pozwu w kwocie 500,00 zł, b) opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, c) koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800,00 zł. Wysokość stawki wynagrodzenia występującego w sprawie adwokata określono na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.
O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawieart. 98 § 11kpc.