Sąd Rejonowy w Kłodzku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1552/20
Data wyroku: 2021-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Daria Ratymirska
Słowa kluczowe: Ciężar dowodu
Podstawa prawna: art.6 k.c. i inne

Sygn. akt I C 1552/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 marca 2021 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: Sędzia Daria Ratymirska
Protokolant: p. o. prot. sąd. Oliwia Zielińska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2021 roku w Kłodzku
sprawy z powództwa Ultimo Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w Warszawie

przeciwkoK. C.
o zapłatę kwoty 3143,60 zł

I
oddala powództwo;

II
zasądza od strony powodowej Ultimo Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w Warszawie na rzecz pozwanegoK. C.kwotę 917 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sygn. akt IC 1552/20

UZASADNIENIE

  Ultimo Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie wniósł pozew przeciwkoK. C.o zapłatę kwoty 3143,60 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu (tj. 7.10.2013r.) do dnia zapłaty. Podał w uzasadnieniu, że przedmiotowa wierzytelność wynika z umowy z dnia 6.05.2005r., zawartej z(...) S.A., z której pozwany nie wywiązał się w ustalonym terminie. Wierzytelność ta została nabyta w dniu 6.06.2013r. od(...)spółka z siedzibą wL., czym powód uzasadnił swoją legitymację procesową czynna w niniejszym postępowaniu.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa , podnosząc zarzut nieudowodnienia roszczenia, braku legitymacji czynnej po stronie powoda, zarzut nieważności umowy pożyczki z dnia 6 maja 2005r. oraz zarzut przedawnienia roszczenia.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu.
Słuszny był zarzut pozwanego niewykazania przez powoda legitymacji czynnej w niniejszym podstępowaniu. Strona powodowa dla skuteczności zgłoszonego powództwa powinna była wykazać nie tylko ostatnie zdarzenia w postaci cesji wierzytelności z dnia 16 czerwca 2013r., lecz ciąg cesji wierzytelności, sięgający pierwotnego wierzyciela. Zbywca, od którego powód nabył sporną wierzytelność, nie był wierzycielem pierwotnym pozwanego. Powód powinien był więc w pierwszej kolejności wykazać, że miał miejsce skuteczny przelew wierzytelności, objętej pozwem, od wierzyciela pierwotnego(...) S.A.na rzecz(...)spółka z siedzibą wL., czego jednak nie uczynił - nie przedłożył umowy cesji wierzytelności, zawartej pomiędzy pożyczkodawcą a bezpośrednim poprzednikiem prawnym powoda (art. 232 kpcw zw. zart. 6 kciart. 509 kc).
Strona powodowa nie przedłożyła także dowodów na poparcie swoich twierdzeń, w szczególności umowy z dnia 6.05.2005r., o której mowa w uzasadnieniu pozwu. Twierdzenie powoda pozostało gołosłowne. Sam fakt, że powód nabył wierzytelność od podmiotu(...)spółka z siedzibą wL.nie dowodzi, co oczywiste, że zbywcy przysługiwała konkretna wymagalna wierzytelność. Warunki umowy, zawartej przez pozwanego z(...) S.A.nie były możliwe do ustalenia na podstawie dowodów, zaoferowanych przez powoda, pomimo że to na nim spoczywał ciężar udowodnienia istnienia ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia (art. 6 kc). Skoro powód stawiał pozwanemu zarzut niewykonania zobowiązania z umowy, to powinien był przedstawić dowód z dokumentu tej umowy, dla ustalenia wysokości zobowiązania i terminu wymagalności (art. 720 § 2 kc). Rzeczą powoda było wykazanie podstawy faktycznej żądania, wysokości i wymagalności zobowiązania. Tymczasem wszystkie istotne okoliczności pozostały nie tylko nieudowodnione, ale także niewyjaśnione przez powoda, który poprzestał na przedłożeniu umowy przelewu wierzytelności zawartej z podmiotem, którego uprawnienie pozostało również gołosłowne.
Zaniedbanie powoda w zakresie wykazania daty wymagalności roszczenia, uniemożliwiły zarazem zbadanie zarzutu przedawnienia. Zgodnie zart. 117 § 21kpc, po upływie terminu przedawnienia (który w tym wypadku wynosi 3 lata –art. 118 kc) nie można domagać się zaspokojenia roszczenia, przysługującego przeciwko konsumentowi. W sytuacji, gdy obecnie Sąd z urzędu bada upływ terminu przedawnienia roszczenia, przysługującego przeciwko konsumentowi, powód powinien był udowodnić datę wymagalności roszczenia, a w konsekwencji, że pozew został wniesiony (7.10.2013r.) przed upływem terminu przedawnienia.
Sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu w celu poszukiwania dowodów, na poparcie twierdzeń powoda, w sytuacji, gdy strona powodowa jest profesjonalnym przedsiębiorcą, trudniącym się obrotem wierzytelnościami i była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym. Sąd podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 175/00, OSP 2001 r./7–8/116, iż działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wyrażono stanowisko, iż ani w toku postępowania dowodowego, ani po wyczerpaniu wniosków dowodowych stron, sąd nie ma obowiązku ustalania, czy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego i nieaktualny jest już nakaz uzupełniania z urzędu udzielanych przez strony wyjaśnień i przedstawianych przez nie dowodów jak i dokonywania oceny stopnia wyjaśnienia sprawy. Powołanie dowodu przez sąd z urzędu może być korzystne dla jednej ze stron, niekorzystne natomiast dla strony przeciwnej. Przestrzegając zasady równości stron, sąd musi, o ile chodzi o powoływanie dowodów, przestrzegać również zasady kontradyktoryjności, stosownie do której strona może m.in. powoływać dowody i wypowiadać się co do dowodów powołanych przez przeciwnika. Sąd powinien zatem przede wszystkim dbać o to, aby każda ze stron taką możliwość uzyskała. Działanie przez sąd z urzędu nie może prowadzić do zastępowania strony w spełnieniu jej obowiązków i może mieć miejsce tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania za taką sytuacji stron w niniejszej sprawie.
Orzeczenie w pkt II wyroku oparto na przepisachart. 98 § 1, 11i 3 kpc. Strona powodowa, jako przegrywająca sprawę, powinna zwrócić pozwanemu koszty procesu, w skład których wchodzi: wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w stawce minimalnej, uzależnionej od wartości przedmiotu sporu (900 zł), i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).