Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 859/21
Data wyroku: 2022-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Kosicka
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 21 ust. 1 ustawa o emeryturach pomostowych

sygn. akt VII U 859/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
11 maja 2022 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:
Przewodniczący SSO Małgorzata Kosicka
po rozpoznaniu 11 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Warszawie
odwołaniaB. S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziału wW.
z 19 maja 2021 r., znak(...)
o rekompensatę

I
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeB. S.prawo do rekompensaty od kwietnia 2021 r.;

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddziału wW.na rzeczB. S.180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

.
sygn. akt VII U 859/21

UZASADNIENIE
B. S.złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 19 maja 2021 r., znak(...).
W uzasadnieniu stanowiska odwołujący wskazał, że organ rentowy nieprawidłowo nie uznał pracy w warunkach szczególnych w okresach od 1 października 1972 r. do 22 kwietnia 1978 r. w(...)oraz od 25 lutego 1980 r. do 30 września 1992 r. w(...) Przedsiębiorstwie (...). Odwołujący podniósł, że ww. zakładach pracował jako maszynista ciężkiego sprzętu – operator spycharki, koparki i kafara, a praca ta jest uznawana za pracę w warunkach szczególnych

    (odwołanie k. 3 a.s.).

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniósł o jego oddalenie.
Uzasadniając stanowisko organ rentowy wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją odmówił odwołującemu prawa do rekompensaty z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze przez co najmniej 15 lat. Organ rentowy nie uwzględnił do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie (...)od 1 października 1972 r. do 22 kwietnia 1978 r., ponieważ ubezpieczony nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, natomiast z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa pracy z dnia 16 czerwca 1981 r. nie wynika, że w tym okresie ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Organ rentowy nie uwzględnił również okresu pracy ubezpieczonego w(...) Przedsiębiorstwie (...)wŁ.od 25 lutego 1980 r. do 30 września 1992 r., ponieważ do wniosku emeryturę dołączono jedynie pismo przechowawcy dokumentów, a z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa pracy nie wynika, że w tym okresie ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Organ rentowy podkreślił również, że ubezpieczony przedłożył zeznania świadków, jednak ustalenie okresów pracy w szczególnych warunkach w oparciu o inne niż wskazane wrozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8,poz. 43) dowody np. zeznania świadków jest dopuszczalne jedynie w postępowaniu odwoławczym(odpowiedź na odwołanie, k. 4-5 a.s.).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
B. S.urodzony (...), uzyskał 6 grudnia 1975 r. uprawnienia maszynisty ciężkich maszyn budowlanych klasy III w specjalności koparki jednonaczyniowej do 0,6 m3. 2 października 1976 r. uzyskał on uprawnienia maszynisty ciężkich maszyn budowlanych klasy III w specjalności spycharki do 100 km. 23 marca 1978 r. uzyskał nadto tytuł kwalifikacyjny mistrza w zawodzie monter maszyn budowlanych. 26 października 1984 r. uzyskał też uprawnienia klasy III do obsługi ciężkich maszyn budowlanych i drogowych – kafary do 3,5 tony(uprawnienie nr(...), uprawnienie nr(...), dyplom z 23 marca 1978 r., uprawnienie nr(...)– akta osoboweB. S.).
W okresie od 26 kwietnia 1976 r. do 12 kwietnia 1978 r.B. S.odbywał zasadnicza służbę wojskową(zeznaniaB. S., k. 67 – 68 a.s.).
Ubezpieczony w okresie od 1 października 1972 r. do 22 kwietnia 1978 r., był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w(...)(...)początkowo na stanowisku pomocnika operatora, a od 25 kwietnia 1975 r. został delegowany do pracy na dźwigu „(...)” w charakterze II maszynisty, a następnie po złożeniu egzaminu na maszynistę koparek naczyniowych został oddelegowany na stanowisko operatora koparki i spycharki od 9 stycznia 1976 r.

    (świadectwo pracy z 16 czerwca 1981 r., k. 4 tom I a.r., świadectwo pracy z 22 kwietnia 1978 r., protokół z egzaminu 15 grudnia 1975 r., delegowanie z 24 kwietnia 1975 r., oddelegowanie z 8 stycznia 1976 r. – akta osoboweB. S.).

Do obowiązkówB. S.na stanowisku operatora koparki i spycharki do jego obowiązków należało zasypywanie rur kanalizacyjnych oraz kopanie wykopów pod rury kanalizacyjne, spychanie węgla. Praca ta była przez niego wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od godziny 7:00 do 15:00(zeznania świadkaA. R. (1), k. 48 – 51 a.s.).
Ubezpieczony w okresie od 25 lutego 1980 r. do 30 września 1992 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w(...) Przedsiębiorstwie (...)(...)na stanowisku operatora spycharek, a następnie maszynisty kafara

    (umowa o pracę z 25 lutego 1980 r., k. 12 tom II a.r. oraz akta osobowe, karta obiegowa, k. 12 tom II a.r., angaż z 1 lipca 1991 r., k. 13 tom II a.r., zaświadczenie archiwum(...) Sp. z o.o.z 14 lutego 2012 r., k. 11 tom II a.r., świadectwo pracy z 30 grudnia 1992 r., k. 7 tom I a.r.).

Do obowiązkówB. S.na stanowisku operatora spycharek należało popychanie kruszywa: żwiru i piasku na węźle betoniarskim. Ubezpieczony obsługiwał maszyny takie jak spycharki, koparki i kafary przemiennie. Praca ta była przez niego wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od godziny 7:00 do 15:00 przez 6 dni w tygodniu(zeznania świadkaK. Z., k. 54-57 a.s., zeznaniaM. S., k. 66-67 a.s., zeznaniaB. S., k. 67 – 68 a.s.).
26 kwietnia 2021 r.B. S.złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniosek o emeryturę wraz z rekompensatą
    (wniosek o emeryturę z rekompensatą z 26 kwietnia 2021 r., k. 44-46 tom II a.r.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.19 maja 2021 r. wydał decyzję znak:(...), przyznaniu emerytury od dnia 29 kwietnia 2021 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego na podstawie art. 26 ustawy emerytalnej w kwocie 2686,62 zł oraz o odmowie prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie spełnia warunku posiadania 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Do okresu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie uwzględnił zatrudnienia od 1 października 1972 r. do 22 kwietnia 1978 r. w(...), ponieważ ubezpieczony nie przedłożył świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach oraz w(...) Przedsiębiorstwie (...)wŁ.od 25 lutego 1980 r. do 30 września 1992 r., ponieważ z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa pracy nie wynika, że w tym okresie ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach

    (decyzja ZUS z 19 maja 2021 r., k. 50 a.r.).

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów obejmujących wymienione dokumenty oraz dowodu z zeznań świadkówA. R. (1),K. Z.,M. S.i z zeznań ubezpieczonego.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówA. R. (1),K. Z.,M. S.i zeznaniom ubezpieczonego co do przebiegu zatrudnienia w(...)i(...) Przedsiębiorstwie (...)oraz rodzaju i charakteru wykonywanej przez niego pracy, które zostały ocienione jako spójne i nie budzące wątpliwości co do ich wiarygodności, a nadto znajdują one potwierdzenie w dokumentacji pracowniczej odwołującego się.
Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieB. S.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 19 maja 2021 r. znak:(...), podlegało uwzględnieniu.
Regulacja dotycząca prawa do rekompensaty z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, o którą ubiegał sięB. S.została wprowadzona doustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych(tekst jednolity Dz. U. z 2018r., poz. 1924). Art. 2 pkt 5 tej ustawy zawiera definicję rekompensaty rozumianej jako odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Z kolei warunki jej przyznawania oraz sposób jej obliczenia wskazują art. 21 – 23 zamieszczone w Rozdziale III „Rekompensata”. Art. 23 stanowi, że ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę oraz, że przyznawana jest ona w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W art. 21 ust. 1 ustawy wskazano natomiast, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Z art. 21 ust. 2 ustawy wynika zaś, że rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Celem rekompensaty, o której mowa w cytowanych przepisach, podobnie jak i emerytury pomostowej, jest łagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W przypadku rekompensaty realizacja tego celu polega jednak nie na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego.
Wskazywaneart. 2 pkt 5 i art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychformułują dwie zasadnicze przesłanki nabycia prawa do rekompensaty: 1) nienabycie prawa do emerytury pomostowej oraz 2) osiągnięcie okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynoszącego co najmniej 15 lat. Z kolei w art. 21 ust. 2 tej ustawy została zawarta przesłanka negatywna, którą stanowi nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Może ona budzić wątpliwości, gdyż literalna wykładnia tego wyrwanego z kontekstu normatywnego przepisu może prowadzić do wniosku, że prawo do rekompensaty przysługuje wyłącznie tym osobom, które nie nabyły prawa do jakiejkolwiek emerytury z FUS. Do prawidłowej interpretacji tego przepisu konieczne jest jednak zastosowanie wykładni systemowej, która prowadzi do przepisuart. 23 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którym rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego. Z kolei z art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej wynika, że kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., za których były opłacane składki na ubezpieczanie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r. W tych okolicznościach warunek sformułowany wart. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowychnależy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na prace w warunkach szczególnych, obliczanej według formuły zdefiniowanego świadczenia. Nabycie prawa do takiego tylko świadczenia stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty. Natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty(wyrok Sadu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 maja 2017 r., III AUa 2047/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14 grudnia 2015 r., III AUa 1070/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 września 2017 r., III AUa 529/16).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że nie zachodzi negatywna przesłanka przyznaniaB. S.prawa do rekompensaty. Ubezpieczony nie miał przyznanego prawa do wcześniejszej emerytury z uwagi na prace w warunkach szczególnych. Decyzją z 19 maja 2021 r. przyznano mu prawo do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym.
Wobec powyższego, celem ustalenia, czy ubezpieczonemu przysługuje prawo do rekompensaty należało zbadać spełnienie przesłanek pozytywnych, o których była mowa. Analiza cytowanych przepisówustawy o emeryturach pomostowych, prowadzi do wniosku, że prawo do rekompensaty mają osoby urodzone po 1948 r., które przed 1 stycznia 2009 r. wykonywały przez co najmniej 15 lat pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 i 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podobnie jak przy ustalaniu tego okresu na potrzeby przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym, tak przy ustalaniu prawa do rekompensaty będą uwzględnione tylko okresy, w których praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem sądu,B. S.spełnił przesłanki pozytywne konieczne do tego, by uzyskać prawo do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury pomostowej i legitymuje się okresem 15 lat pracy w warunkach szczególnych, przypadającym przed 1 stycznia 2009 r.
Rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43)– zwane dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego, do którego należy się odwołać na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wskazuje w § 2 ust. 1, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. W przypadku ubezpieczonego, któremu ZUS nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych żadnego okresu zatrudnienia, należało uwzględnić okres pracy od 1 października 1972 r. do 22 kwietnia 1978 r. w(...)Zakład (...). Według organu rentowego okresu tego nie można było uwzględnić z uwagi na brak świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Odnosząc się do wskazanej okoliczności należy podnieść, że w sprawie o prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na wykonywanie pracy szczególnych warunkach – analogicznie w sprawie o prawo do rekompensaty - należy ustalić faktyczny rodzaj i zakres powierzonych do wykonywania czynności (obowiązków) pracowniczych i to one podlegają każdorazowo ocenie, a nie rodzaj stanowiska, jaki w dokumentach podał pracodawca. Ponadto, choć wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy
    (wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., II UKN 598/00),to dokumenty te podlegają każdorazowo weryfikacji. Wynika to z tego, że są to dokumenty prywatne w rozumieniuart. 245 k.p.c.i nie stanowią dowodu tego co zostało w nim odnotowane. Taki walor mają wyłącznie dokumenty urzędowe, do których w myśl stosowanego a contrarioart. 244 § 1 k.p.c.nie zalicza się świadectwa pracy, skoro nie zostało sporządzone przez organy władzy publicznej ani inne organy państwowe
    (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2013 r., III AUa 783/13, Lex nr 1409118).To zatem oznacza, że nawet jeśli pracodawca ww. dokument pracownikowi wystawił, to i tak podlega on kontroli ZUS i Sądu i nie oznacza automatycznie, że praca w danym okresie była wykonywana w warunkach szczególnych. Z drugiej zaś strony, brak takiego dokumentu bądź jego wadliwości nie przesądzają o tym, że praca nie była wykonywana w warunkach szczególnych. Kwestia ta każdorazowo podlega badaniu przy uwzględnieniu tego, jakie czynności i rodzaj prac faktycznie wykonywał wnioskodawca i co ważne, w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego w sprawie przyznania uprawnień do emerytury w wieku obniżonym (także w sprawie o rekompensatę), dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia. Wynika to z tego, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego, a nie tylko świadectwem pracy w warunkach szczególnych.
W rozpatrywanej sprawie z przeprowadzonych przez sąd dowodów jednoznacznie wynika, żeB. S.w spornym okresie od 1 października 1972 r. pracował jako pomocnik operatora, a od 25 kwietnia 1975 r. został delegowany do pracy na dźwigu „(...)” w charakterze II maszynisty, a następnie po złożeniu egzaminu na maszynistę koparek naczyniowych został oddelegowany na stanowisko operatora koparki i spycharki od 9 stycznia 1976 r., a jego podstawowym obowiązkiem było obsługiwanie ww. maszyn poprzez zasypywanie rur kanalizacyjnych oraz kopanie wykopów pod rury kanalizacyjne, spychanie węgla. Praca ta była przez niego wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od godziny 7:00 do 15:00. Przy tym przez cały okres zatrudnienia do wykonywania takich obowiązków ubezpieczony wykorzystywał ciężkie maszyny budowlane klasy III - koparki jednonaczyniowe do 0,6 m(

    3), a od 2 października 1976 r. ciężkie maszyny budowlane klasy III - spycharki do 100 km. Powyższe potwierdził pracodawca w świadectwie pracy, a także ubezpieczony i świadekA. R. (2), z których zeznań wynika taki zakres obowiązków, jaki Sąd ustalił.
Praca, o której mowa w okresie od 25 kwietnia 1975 r. do 22 kwietnia 1978 r., może zostać zakwalifikowana jako odpowiadająca pozycji 3 – prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych Działu V (w budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych) Wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Wymieniono tam m.in. prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych w budownictwie. Sąd nie uwzględnił całego okresu zatrudnienia ubezpieczonego w od 1 października 1972 r. w(...), bowiem od 1 października 1972 r. ubezpieczony był pomocnikiem operatora ciężkich maszyn budowlanych i okres ten nie podlegał uwzględnieniu do pracy w warunkach szczególnych, ponieważ powyższy wykaz nie wymienia prac pomocnika operatora. Odnośnie tego okresu należy zauważyć, że nie wiadomo jakie dokładnie czynności odwołujący wykonywał, a więc czy był faktycznie osobą kierującą i operującą maszyną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, czy też wykonywał inne czynności. W okresie od 1 października 1972 r., odwołujący nie posiadał jeszcze stosownych uprawnień maszynisty ciężkich maszyn budowlanych, które uzyskał 6 grudnia 1975 r. Mimo, że dopiero od 6 grudnia 1975 r. ubezpieczony posiadał uprawnienia maszynisty, to należało przyjąć, że prace te wykonywał już wcześniej, bez posiadanych uprawnień. Z dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych odwołującego wynika, żeB. S.wcześniej rozpoczął pracę maszynisty ciężkich maszyn budowlanych. W dokumencie wystawionym przez pracodawcę z 24 kwietnia 1975 r., wynika, że od 25 kwietnia 1975 r. ubezpieczony delegowany do pracy na dźwigu „(...)” w charakterze II maszynisty, a więc już wtedy niewątpliwie pracował jako II maszynista, wykonywał więc czynności operowania ciężkimi maszynami budowlanymi stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Wobec tego Sąd przyjął, że odwołujący pracował w warunkach szczególnych w okresie od 25 kwietnia 1975 r. do 22 kwietnia 1978 r. włącznie wykonując prace maszynisty ciężkich maszyn budowlanych.
Sąd do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych zaliczyłB. S.również okres od 26 kwietnia 1976 r. do 12 kwietnia 1978 r., kiedy ubezpieczony odbywał służbę wojskową. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, okres zasadniczej służby wojskowej, odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym

    (por. wyrok Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2006r., III UK 5/06, OSNP 2007, nr 7-8, poz. 108).Stanowisko takie znalazło potwierdzenie również w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z 16 października 2013 r. w sprawie II UZP 6/13, zgodnie z którą czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywaniaart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 1974r.) zalicza się na warunkach wynikających z tego przepisu – do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184w zw. zart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

    (Uchwała Sądu Najwyższego (7) z 16 października 2013r., II UZP 6/13, OSNP 2014, nr 3, poz. 42.). W ocenie Sądu, należało zatem zaliczyć do okresu pracy w warunkach szczególnych czas odbywania przezB. S.służby wojskowej, ponieważ ubezpieczony podjął pracę w warunkach szczególnych przed rozpoczęciem służby wojskowej oraz powrócił na dotychczasowe stanowisko pracy w przeciągu 30 dni od zakończenia służby wojskowej dnia 12 kwietnia 1978 r., powrócił do pracy na dotychczasowym stanowisku operatora koparki i spycharki oraz pracował na tym stanowisku do 22 kwietnia 1978 r.
Sąd zważył, że również w przypadku zatrudnieniaB. S.w okresie od 25 lutego 1980 r. do 30 września 1992 r. w(...) Przedsiębiorstwie (...)(...)w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora spycharek, a następnie maszynisty kafara okres ten należało uznać za pracę w warunkach szczególnych, bowiem była to praca w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywana stale przy obsłudze maszyn takie jak spycharki, koparki i kafary przemiennie. Za pomocą ww. maszyn ubezpieczony wykonywał popychanie kruszywa: żwiru i piasku na węźle betoniarskim. Praca ta była przez niego wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy od godziny 7:00 do 15:00 przez 6 dni w tygodniu. Powyższe potwierdzili świadkowieK. Z., która niewątpliwie dysponowała wiedzą na temat pracy ubezpieczonego, ponieważ był zatrudniony w tym samym zakładzie pracy na tożsamym stanowisku i z jego relacji wynika taki zakres obowiązków, jaki sąd ustalił. Dodatkowo zeznania ww. świadka były w tym zakresie spójne z zeznaniami świadkaM. S.i ubezpieczonego. Zdaniem sądu również ten okres zatrudnienia może zostać zakwalifikowany jako odpowiadający pkt pozycji 3 – prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych Działu V (w budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych) Wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.
Z powyższych względów sąd uznał sporne okresy zatrudnienia ubezpieczonego jako okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Zatrudnienie to trwało od 25 kwietnia 1975 r. do 22 kwietnia 1978 r. (2 lata, 11 miesięcy i 28 dni), oraz od 25 lutego 1980 r. do 30 września 1992 r. (12 lat i 7 miesięcy i 4 dni) i okres ten był na tyle długi, by przyjąć, żeB. S.legitymuje się okresem pracy w warunkach szczególnych ponad 15 lat, a więc więcej niż minimalny próg, o którym mowa wart. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych.
W tych okolicznościach należało stwierdzić, że ubezpieczony spełnia przesłanki do uzyskania dochodzonego od organu rentowego prawa do rekompensaty. W konsekwencji odwołanie podlegało uwzględnieniu poprzez zmianę zaskarżonej decyzji na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c., o czym sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego, sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c., zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.na rzeczB. S.180 zł, której wysokość została ustalona na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych(Dz. U. z 2018 r. poz. 265).