Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 63/19
Data wyroku: 2021-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Janusz Supiński
Słowa kluczowe: Zniesienie współwłasności

Sygn. akt I Ns 63/19

POSTANOWIENIE

W S T Ę P N E
Dnia 21 stycznia 2021 roku
Sąd Rejonowy I Wydział Cywilny wG.w składzie:
Przewodniczący:  SSR Janusz Supiński
Protokolant: Oksana Bida
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21.01.2021r.
sprawy z wnioskuM. Ł.
z udziałemA. C. (1),E. N. (1),G. N. (1),A. N. (1),K. N. (1),Z. N.,I. Ł.
o zniesienie współwłasności

postanawia:

I
Uznając żądanie zniesienia współwłasności nieruchomości położonej wP.gminaW., zapisanej wksiędze wieczystej (...)poprzez jej podział fizyczny za usprawiedliwione:

1
przyjąć wariant podziału budynku mieszkalnego stron zgodnie z wersją zawartą w opinii uzupełniającej biegłegoA. K. (1)z dnia 29.11.2019r. k 223-225 akt, który to fragment opinii stanowi integralną część postanowienia tj. przy włączeniu pomieszczenia nr 9a do części, która przypadnie uczestnikom postępowaniaA. C. (1),E. N. (1),G. N. (1),A. N. (1),K. N. (1),Z. N.;

2
upoważnić uczestniczkę postępowaniaG. N. (1)do wykonania tymczasowo na własny koszt niezbędnych prac adaptacyjnych wymienionych w opinii uzupełniającej biegłegoA. K. (1)z dnia 29.11.2019r. k 224-225 akt, polegających na zamurowaniu otworu pomiędzy pomieszczeniami nr 8a i 9a oraz wykonaniu ściany dzielącej pomieszczenia na poddaszu (nr 11a i 11b) w miejscu wskazanym na rysunku k 224.

II
Nakazać wnioskodawcyM. Ł.i uczestniczce postępowaniaI. Ł., aby dopuścili uczestników postępowaniaA. C. (1),E. N. (1),G. N. (1),A. N. (1),K. N. (1),Z. N.do posiadania pokoju oznaczonego nr 9a poprzez opróżnienie tego pomieszczenia z rzeczy reprezentujących ich prawa oraz umożliwienie uczestnikom odtworzenie otworu drzwiowego pomiędzy pokojami 6b a 9a (k 223 opinii uzupełniającej biegłegoA. K. (1)z dnia 29.11.2019r.).

III
Wyznaczyć uczestniczce postępowaniaG. N. (1)termin 4 miesięcy od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia na wykonanie prac wymienionych w pkt. I.

IV
Oddalić wniosek wnioskodawcyM. Ł.o stwierdzenie nabycia udziału do 19/240 części we współwłasności nieruchomości położonej wP.gminaW., zapisanej wksiędze wieczystej (...)przez małżonkówM. Ł.iI. Ł..

Sygn. akt I Ns 63/19

UZASADNIENIE
WnioskodawcaM. Ł.wniósł o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej wP.gminaW.o powierzchni(...)ha, oznaczonejnumerem geodezyjnym (...), zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, zapisanej wksiędze wieczystej nr (...), pozostającej we współwłasności wnioskodawcy do 120/240 części oraz uczestników postępowaniaG. N. (1)do 75/240 części,A. C. (1)do 9/240 części,E. N. (1)do 9/240 części,A. N. (1)do 9/240 części,K. N. (1)do 9/240 części,Z. N.do 9/240 części poprzez jej podział. W uzasadnieniu wnioskodawca zaproponował podział budynku mieszkalnego na dwie części według ustalonego od lat sposobu korzystania z nieruchomości przez strony.
Uczestnicy postępowaniaG. N. (1),A. C. (1),E. N. (1),A. N. (1),K. N. (1)iZ. N.przychylili się co do zasady do wniosku o podział nieruchomości wspólnej z tym jednak, że – w ich ocenie – podział taki powinien nastąpić z uwzględnieniem wysokości udziałów stron. W uzasadnieniu uczestnicy wskazali, że sposób korzystania ze wspólnej nieruchomości nie tylko nie jest zgodny, ale w ogóle nie został uregulowany i na tym tle występuje od lat ostry konflikt pomiędzy stronami. Uczestnicy podnieśli bowiem, że wnioskodawca w sposób siłowy i agresywny rozdzielił pomieszczenia w budynku mieszkalnym, w szczególności objął w posiadanie pomieszczenie oznaczone numerem 9a w opinii biegłegoA. K. (1).
W toku postępowania wnioskodawca złożył wniosek o stwierdzenie nabycia udziału do 19/240 części we współwłasności nieruchomości położonej wP.gminaW., zapisanej wksiędze wieczystej (...)przez małżonkówM. Ł.iI. Ł.z dniem 06.03.2015r. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że w dniu 06.03.1985r. ojciec wnioskodawcy był współwłaścicielem nieruchomości do 1/3 części i posiadaczem pomieszczeń oznaczonych numerami 1a, 2a, 3a, 4a, 5a, 6a w budynku mieszkalnym (numeracja z opinii biegłegoA. K. (1)); w tymże dniu 06.03.1985r. ojciec wnioskodawcy nabył udział w spornej nieruchomości do 1/6 części, obejmując w posiadanie pomieszczenia wcześniej zajmowane wcześniej przezL. S.o numerach 7a, 8a, i 9a (opinii biegłegoA. K. (1)); taki stan posiadania trwa do dnia dzisiejszego. Z uwagi na obliczenia, dokonane w niniejszej sprawie przez biegłegoA. K.– twierdził dalej wnioskodawca – z których wynika, że w posiadaniu wnioskodawcy i jego żonyI. Ł.pozostają pomieszczenia mieszkalne o łącznej powierzchni 88,73 m2, co stanowi 58/100 części powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego, zasadnym jest stwierdzenie, że małżonkowieM.iI. Ł.nabyli udział do 19/240 części we współwłasności całej nieruchomości poprzez zasiedzenie.
Uczestnicy postępowaniaG. N. (1),A. C. (1),E. N. (1),A. N. (1),K. N. (1)iZ. N.wnieśli o oddalenie wniosku o stwierdzenie nabycia udziału do 19/240 części we współwłasności nieruchomości położonej wP.gminaW., zapisanej wksiędze wieczystej (...)przez małżonkówM. Ł.iI. Ł.. W uzasadnieniu swojego stanowiska uczestnicy podnieśli, że przedmiotem wniosku wnioskodawcy jest stwierdzenie zasiedzenia pokoju w budynku mieszkalnym, który nie może stanowić odrębnego przedmiotu własności i nie może zostać nabyty w drodze zasiedzenia. Nadto uczestnicy wskazali, że wnioskodawca nie wskazał sposobu, w jaki wyliczył udział w prawie własności nieruchomości, a jaki miałby być przedmiotem zasiedzenia.
Wezwana do udziału w sprawie w charakterze uczestniczki postępowaniaI. Ł.poparła stanowisko wnioskodawcy.
Sąd ustalił, co następuje:
Nieruchomość położona wP.gminaW.o powierzchni 0,(...)ha, oznaczonanumerem geodezyjnym (...), zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, zapisana wksiędze wieczystej nr (...), pozostaje w chwili obecnej we współwłasności wnioskodawcyM. Ł.do 120/240 części oraz uczestników postępowaniaG. N. (1)do 75/240 części,A. C. (1)do 9/240 części,E. N. (1)do 9/240 części,A. N. (1)do 9/240 części,K. N. (1)do 9/240 części,Z. N.do 9/240 części.
Według stanu na dzień 15.05.2980r. nieruchomość ta pozostawała we współwłasnościL. S.do 1/3 części,P. Ł. (1)do 1/3 części oraz małżonkówS. N.iG. N. (1)do 1/3 części. Współwłaściciele zamieszkiwali w budynku mieszkalnym, położonym na spornej działce i zajmowali odpowiednio
-P. Ł. (1)– pomieszczenia oznaczone numerem 1 na planie k 28 akt (nr 1a, 2a, 3a, 4a, 5a i 6a na rysunku w opinii biegłegoA. K. (1)k 167)
–L. S.– pomieszczenia oznaczone numerem 2 na planie k 28 akt (nr 4b, 5b, 6b, 7a, 8a, 9a na rysunku w opinii biegłegoA. K. (1)k 167)
- małżonkowieS.iG. N. (1)– pomieszczenia oznaczone numerem 3 na planie k 28 akt (nr 1b, 2b, 3b, 7b, 8b na rysunku w opinii biegłegoA. K. (1)k 167).
W dniu 06.03.1985r. została zawartaumowa sprzedaży nr (...), mocą którejP. Ł. (1)nabył udział do 1/6 części w spornej nieruchomości, uprzednio należący doL. S.. JednocześnieP. Ł. (1)wszedł w posiadanie pomieszczeń mieszkalnych poL. S.oznaczonych nr 7a, 8a i 9a.
W dniu 13.03.1985r. została zawartaumowa sprzedaży nr (...), mocą którejS. N.iG. N. (1)nabyli udział do 1/6 części w spornej nieruchomości, uprzednio należący doL. S.oraz objęli w posiadanie pomieszczenia oznaczone nr 4b, 5b i 6b.
Postanowieniem z dnia 23.10.2008r. sygn. akt I Ns 425/08 Sąd Rejonowy w Giżycku stwierdził, że spadek poS. N., zmarłym dnia 16 marca 2006r wW., ostatnio stale zamieszkałym wP., na podstawie ustawy nabyli:

żonaG. N. (1)w ¼ części,

synA. N. (1)w 3/20 części,

synK. N. (1)w 3/20 części,

córkaE. N. (1)w 3/20 części,

córkaA. N. (2)w 3/20 części,

synZ. N.w 3/20 części,

z tym, że wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne położone wP.
gm.W.z mocy ustawy odziedziczyli:



żonaG. N. (1)w ¼ części,

synA. N. (1)w 3/20 części,

synK. N. (1)w 3/20 części,

córkaE. N. (1)w 3/20 części,

córkaA. N. (2)w 3/20 części,

synZ. N.w 3/20 części.

Postanowieniem z dnia 05.05.2010r. w sprawie I Ns 149/10 Sąd Rejonowy w Giżycku stwierdził, że spadek poP. Ł. (1), zmarłym dnia 28.01.2006r. wP., ostatnio stale zamieszkałym wP.nabyli:

⚫

żonaA. Ł.w 5/20 części,

synW. Ł.w 3/20 części,

synP. Ł. (2)w 3/20 części,

synM. Ł.w 3/20 części,

córkaS. W.w 3/20 części,

córkaI. Ż.c.P.iA.w 3/20 części.

Umową z dnia 12.11.2010r. nr A(...)spadkobiercyP. Ł. (1)dokonali działu spadku, w ramach którego udział do 1/2 części w spornej nieruchomości przypadł wnioskodawcyM. Ł..
dowód: zeznania stron k 94, 138, 286
odpis kw k 7-8, 36-37
odpis k 9-35, 60-62, 81-91, 308-317
dokumentacja fotograficzna k 121
opinia biegłegoA. K.k 156-195, 222-225
zawiadomienie k 11 akt kw OL2G/00001720/2
odpis k 111 akt kw OL2G/00001720/2
Sąd zważył, co następuje:
Bezspornym jest ustalony w sprawie stan faktyczny – wynika to zarówno z twierdzeń samych stron, jak i zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności dokumentów. Mając na uwadze owo współbrzmienie zeznań stron oraz ich korelację z bezosobowym materiałem dowodowym sprawy Sąd dał wiarę zeznaniom zainteresowanych, stając na stanowisku, iż mogą one stanowić podstawę orzeczenia w niniejszej sprawie. Sąd uznał też za rzetelną, fachową i bezstronną opinię biegłegoA. K. (1), która zresztą, po jej uzupełnieniu, nie była przedmiotem krytyki ze strony zainteresowanych. Treść wskazanego opracowania fachowegoA. K. (1)ma pierwszorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem biegły potwierdził możliwość dokonania całkowitego podziału spornej nieruchomości, co powinno doprowadzić do zakończenia konfliktu sąsiedzkiego pomiędzy stronami. Warunkiem jednak dokonania podziału nieruchomości, co słusznie podkreślił biegły, pozostaje wykonanie prac adaptacyjnych, zmierzających do stworzenia trwałej przegrody pomiędzy tworzonymi nieruchomościami, co – przy trwającym ostrym zatargu pomiędzy zainteresowanymi – wymaga wydania postanowienia wstępnego, określającego sposób przyszłego podziału budynku mieszkalnego, zakres koniecznych robót adaptacyjnych oraz wskazanie osoby, która owe prace przeprowadzi. Kwestią rozstrzygnięcia wstępnego winien też być zgłoszony zarzut zasiedzenia części nieruchomości przez małżonkówM.iI. Ł.. W przypadku bowiem jego uwzględnienia doszłoby do całkowitej zmiany stanu prawnego nieruchomości.
Pierwszą zatem kwestią, nad którą należy się pochylić, jest wniosek o stwierdzenie nabycia udziału do 19/240 części we współwłasności nieruchomości położonej wP.gminaW., zapisanej wksiędze wieczystej (...)przez małżonkówM. Ł.iI. Ł.z dniem 06.03.2015r. W uzasadnieniu wnioskuM. Ł.wskazał, że z opinii biegłegoA. K.wynika, iż pozostaje on posiadaczem pomieszczeń mieszkalnych oraz pomieszczeń przynależnych spornej nieruchomości w stosunku 58/100 całkowitej powierzchni tychże pomieszczeń mieszkalnych i pomieszczeń przynależnych, co skutkować powinno stwierdzeniem zasiedzenia przez małżonkówŁ.udziału we współwłasności całej nieruchomości do 19/240 części. Dalej – wnioskodawca wskazał, że podstawą wniosku o zasiedzenie było objęcie przez jego poprzednika prawnego w dniu 06.03.1985r. w posiadanie pokoi, uprzednio zajmowanych przezL. S.oraz upływ terminów zart. 172 kc.Analizując zasadność powyższego wniosku Sąd dostrzegł przede wszystkim oparcie go o fakt posiadania pomieszczeń mieszkalnych, przejętych poL. S., w szczególności pomieszczenia oznaczonego nr 9a w opinii biegłegoA. K.przy jednoczesnym zauważeniu, że zakres posiadania pomieszczeń mieszkalnych przez wnioskodawcę przekraczał zakres jego udziału we współwłasności nieruchomości. Uwzględnienie zatem wniosku o stwierdzenie zasiedzenia oznaczałoby przyjęcie, że możliwym jest zasiedzenie udziału we współwłasności całej nieruchomości poprzez posiadanie jednego lub kilku pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym położonym na tej nieruchomości. Tymczasem możliwość taka została w doktrynie odrzucona. Dobitnie wyraził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21.01.2009r. III CSK 229/08, gdzie stwierdził, że „Nie jest samoistnym posiadaniem i nie prowadzi do zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości gruntowej - korzystanie z pokoju w budynku stanowiącym część składową nieruchomości oraz z części gruntu w celu i w zakresie koniecznym do normalnego korzystania z tego pokoju (dojścia do budynku i pasa gruntu okalającego bezpośrednio budynek)”. W uzasadnieniu przywołanego postanowienia Sąd Najwyższy dodał, że„Zgodnie zaś zart. 47 § 1 KCczęść składowa nie może stanowić odrębnego przedmiotu własności i innychpraw rzeczowych, a co za tym idzie nie może być przedmiotem samoistnego posiadania -„jak właściciel”, a więc niedopuszczalne jest jej zasiedzenie (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1973 r. I CR 413/73 i z dnia 19 stycznia 1988 r. III CRN 459/87 oraz z dnia 15 marca 1989 r. III CZP 14/89, OSNCP 1990/2/27) … Skoro korzystanie z nie wyodrębnionego pokoju w budynku nie stanowi samoistnego posiadania i nie może prowadzić do zasiedzenia, to także korzystanie z drogi w celu dojścia do tego pokoju oraz z pasa gruntu okalającego budynek, wyłącznie w celu normalnego korzystania z pokoju, nie jest samoistnym posiadaniem gruntu, prowadzącym do zasiedzenia. W przeciwnym wypadku doszłoby do obejściaart. 47 § 1 KCprzez przyjęcie możliwości zasiedzenia części składowej nieruchomości w wyniku korzystania z gruntu w zakresie umożliwiającym korzystanie z tej części składowej. Skoro korzystanie z części gruntu jedynie w zakresie umożliwiającym korzystanie z części składowej nieruchomości nie może być uznane za posiadanie samoistne, nie może też prowadzić do zasiedzenia udziału we współwłasności tej nieruchomości.”I wprawdzie wnioskodawcaM. Ł., jako współwłaściciel spornej nieruchomości pozostawał również posiadaczem szeregu innych pomieszczeń mieszkalnych oraz współposiadaczem całej działki gruntu to jednak dookreślenie pokoju nr 9a (vide opiniaA. K.) jako części składowej spornej nieruchomości wyklucza możliwość nabycia przez niego dodatkowego udziału we współwłasności owej nieruchomości w drodze zasiedzenia. Jeszcze mniej złożona sytuacja jest w przypadku żony wnioskodawcyI. Ł., która jest użyczeniobiorcą pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przezM. Ł.oraz na tej samej podstawie prawnej korzysta ze spornej nieruchomości gruntowej, a zatem w ogóle nie jest posiadaczem samoistnym jakiejkolwiek części feralnej nieruchomości i – tym samym – nie może nabyć jakiegokolwiek udziału w jej współwłasności. Dla porządku warto jeszcze przytoczyć tezę uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1989 r. III CZP 14/89: „Nie jest dopuszczalne zasiedzenie jednego z kilku pokoi wchodzących w skład lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności.”
Druga z kwestii, wymagających orzeczenia wstępnego, dotyczy - jak już wyżej wskazano - zagadnień związanych z doprowadzeniem budynku mieszkalnego, położonego na spornej nieruchomości do stanu, umożliwiającego dokonanie jego podziału fizycznego, w szczególności w drodze wykonania przepierzeń trwałych, dzielących przyszłe odrębne nieruchomości. W niniejszej sprawie, w obrębie omawianej kwestii, zarysował się między zainteresowanymi jeden zasadniczy spór, a mianowicie co do pomieszczenia mieszkalnego oznaczonego w opinii biegłegoA. K.numerem 9a – obie bowiem strony stoją na stanowiskach, że to ów pokój im właśnie winien przypaść w udziale. To determinuje konieczność określenia, już na tym etapie postępowania, sposobu przyszłego podziału budynku mieszkalnego, który z kolei skutkować będzie zakresem koniecznych robót adaptacyjnych oraz wskazaniem osoby, która owe prace przeprowadzi.
Dokonując oceny roszczeń zainteresowanych co do pomieszczenia nr 9a zauważyć trzeba, że stanowi ono podstawę konfliktu stron na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. I chociaż pokój ten pozostaje w posiadaniu wnioskodawcy, to jednak osią sporu stron jest i sam fakt objęcia pomieszczenia nr 9a w posiadanie przez poprzednika prawnegoM. Ł., i sposób wejścia wnioskodawcy w owo posiadanie, i skutki gruntowe stąd wynikające. Jak wynika z zeznań uczestników postępowaniaG. N.,A. N.,K. N.,E. N.,A. C., wejście w posiadanie omawianego pomieszczenia nr 9a przez poprzednika prawnego wnioskodawcy nastąpiło bez jakiegokolwiek porozumienia czy wiedzy pozostałych ówczesnych współwłaścicieli, a nawet z wykorzystaniem elementu zaskoczenia. I wprawdzie ówcześni współwłaściciele nieruchomościG.iS.małż.N.podejmowali – jak obecnie twierdzą uczestnicy posterowani – kroki w celu odzyskania posiadania spornego pokoju, to jednak nie przyniosły one pożądanego skutku. Istotnym przy tym pozostaje to, że – jak wynika z zeznań uczestników postępowania - sporny pokój nr 9a pozostawał przez jakiś czas po wyprowadzeniu sięL. S.pusty i z pomieszczenia tego korzystały m.in. do zabawy dzieciG.iS.małż.N.. Zajęcie tego pokoju przezP. Ł. (1)nastąpiło zatem nie tylko nie bezpośrednio po nabyciu przez niego udziału 1/6 części we współwłasności nieruchomości po w/wL. S., ale też – co jednoznacznie zeznali uczestnicy postępowania – wskutek kategorycznych, wręcz agresywnych działań rzeczonegoP. Ł. (1). Stało się to zarzewiem konfliktu sąsiedzkiego, trwającego do dziś.
Kwestią istotniejszą jednak od względów historycznych, w szczególności genezy i przebiegu zatargu pomiędzy rodzinamiŁ.iN., pozostaje obecnie racjonalizm projektowanego sposobu podziału nieruchomości. To bowiem względy praktyczne (oraz oczywiście wielkość udziałów poszczególnych zainteresowanych w nieruchomości wspólnej) winny decydować o sposobie tego podziału, a przede wszystkim rozstrzygnięciu co do pokoju nr 9a. Punktem wyjścia do rozważań musi być oczywiście kwestia wielkości udziałów zainteresowanych w przedmiocie współwłasności, a te wynoszą po ½ części (oczywiście mowa o udziałach wnioskodawcy z jednej strony i wszystkich uczestników rodzinyN.z drugiej). Racjonalnym zatem zdaje się być dokonanie takiego podziału nieruchomości, by w miarę jak najbardziej odzwierciedlałby owe proporcje. Stąd też wariant nr I (vide opinia zasadnicza biegłegoA. K.), preferowany przez wnioskodawcę, a przewidujący przyznanie na jego rzecz pomieszczenia nr 9a, jest dalece mniej uwzględniający owe proporcje, niźli wariant nr II (vide opinia uzupełniająca biegłegoA. K.), w którym pokój nr 9a obejmą uczestnicy. Najlepiej widać to po powierzchniach użytkowych mieszkalnych nowo tworzonych nieruchomości. W wariancie I wnioskodawcy przypadłyby pomieszczenia mieszkalne o łącznej powierzchni 88,7 m2, zaś uczestnikom takie pomieszczenia o łącznej powierzchni 80,6 m2. Z kolei w wariancie II wnioskodawca uzyskałby pomieszczenia mieszkalne o łącznej powierzchni 82,69 m2, a uczestnicy – o łącznej powierzchni 86,68 m2. Gołym okiem zatem widać, że w wariancie II dysproporcje powierzchniowe są zdecydowanie mniejsze. Druga rzecz to dostęp stron do komina, przyległego do pomieszczeń nr 4a, 8a, 9a, 5b. Przyjęcie wariantu I podziału nieruchomości oznaczałoby, że 3/4 komina należałoby do wnioskodawcy, a 1/4 - do uczestników. Nie trudno sobie wyobrazić, mając w pamięci charakter sporu stron, że byłoby to znaczące, bezterminowe zarzewie konfliktów pomiędzy mieszkańcami, choćby na tle konieczności czy sposobu konserwacji i remontów tegoż komina. Niewątpliwie dostrzec trzeba, że przyznanie owego pomieszczenia nr 9a na rzecz uczestników postępowania oznaczać będzie podział omawianego komina niemalże po połowie, co ułatwi obu stronom utrzymanie owego luftu w należytym stanie technicznym i wizualnym. Wreszcie dostrzec też trzeba problem wody opadowej. Przyjęcie wariantu I podziału budynku mieszkalnego oznaczałoby pozostawienie wspólnej kalenicy dachu na odcinku pomiędzy wspomnianym wyżej kominem, a granicą nieruchomości pomiędzy pokojami 9a i 6b z jednej strony dachu oraz granicą nieruchomości pomiędzy pokojami 4a i 5 b z drugiej. Innymi słowy strony posiadałyby kawałek wspólnej kalenicy, z której woda opadowa spływałaby na jedną stronę (wnioskodawcy) i na drugą stronę (rodzinyN.). Właściwe utrzymanie tego kawałka kalenicy, jego konserwacja i remonty – w obecnym stanie konfliktu stron – to ewidentne kolejne ognisko owego sporu. W przypadku przyjęcia wariantu II brak jest wspólnego odcinka kalenicy, bowiem granica nieruchomości przebiegałaby na kominie, a woda opadowa spływałaby na obie strony wyłącznie po dachu wnioskodawcy lub uczestników. Za właściwy stan techniczny kalenicy odpowiadaliby wyłącznie właściciele wyodrębnionych nieruchomości.
Analizując te wszystkie aspekty Sąd doszedł do przekonania, że właściwym sposobem podziału budynku mieszkalnego jest ten zawarty w wariancie II przygotowanym przez biegłegoA. K.. Tylko bowiem taki podział doprowadzi do maksymalnego oddzielenia zwaśnionych stron, likwidując przy okazji kolejne zarzewia kilkudziesięcioletniego konfliktu. Sąd – co oczywiste – dostrzegł fakt, że wnioskodawca dokonał modernizacji części dachu wspólnego jeszcze domu mieszkalnego w obrębie posiadanej przez siebie części m.in. poprzez wymianę dachówek i orynnowania. Prace te jednak wnioskodawca wykonał samodzielnie, nie uzyskując na nie zgody pozostałych współwłaścicieli ani też zastępczej zgody Sądu (materiał dowodowy sprawy nie zawiera jakichkolwiek dokumentów lub oświadczeń, które potwierdziłyby taką zgodę, a odwrotnie – z zeznań uczestniczki postępowaniaG. N. (1)jednoznacznie wynika, że wnioskodawca nie pytał o zgodę na przeprowadzenie jakichkolwiek prac i inwestycji). Prowadzi to do wniosku, że wnioskodawca dokonał tych prac na własne ryzyko, a same prace nie mogą stanowić wystarczającego powodu dla zastosowania podziału budynku mieszkalnego wedle wariantu I – należy zdecydowanie odrzucić metodę faktów dokonanych jako sposób na dokonywanie podziału nieruchomości, a oprzeć taki podział na logice i zasadach racjonalizmu.
Przyjęcie do podziału feralnego domu mieszkalnego wariantu II implikuje konieczność nakazania wnioskodawcy dopuszczenia do posiadania pokoju nr 9a przez uczestników postępowania, należących do rodzinyN.oraz wykonania prac adaptacyjnych, umożliwiających dokonanie ostatecznego podziału budynku. Mając na uwadze treść deklaracji zainteresowanych, którzy oferowali wykonanie tych prac odpowiednio wnioskodawca w przypadku przyjęcia wariantu I oraz uczestnicy w przypadku zastosowania wariantu II, należało orzec jak w pkt II i III postanowienia. Termin wykonania prac został określony na 4 miesiące od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wstępnego i – w ocenie Sądu – pozostaje całkowicie realny pod względem technicznym oraz organizacyjnym. Jednocześnie też nie spowoduje on zwłoki w toku postępowania.