Sąd Okręgowy w Poznaniu
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 445/22
Data wyroku: 2022-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Anna Kulczewska-Garcia
Słowa kluczowe: Energetyczne prawo
Podstawa prawna: art. 45 a Prawa energetycznego

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2022 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Anna Kulczewska-Garcia
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2022 roku
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaWspólnoty mieszkaniowej nieruchomości położonej wO.przyul. (...)
przeciwkoS. P.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Poznań - Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z 22 grudnia 2021 r.
sygn. akt I C 1531/19

oddala apelację.
Anna Kulczewska-Garcia

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2021r Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 803,02 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 kwietnia 2018r. do dnia zapłaty . W pkt 2 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 328 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w tym kwotę 270 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Apelujący zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1
prawa materialnego tj.art. 45 a ust. 9 prawa energetycznegopoprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji, co skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji, że koszty zakupu ciepła zgodnie z przepisamiprawa energetycznegorozliczane są bez dokonania przez Wspólnotę - w formie uchwały wspólnoty - wyboru metody rozliczeń całkowitych kosztów ciepła,

1
prawa materialnego tj.art. 45 a ust. 10 prawa energetycznegopoprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji, co skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji, że koszty zakupu ciepła zgodnie z przepisamiprawa energetycznegorozliczane są bez wprowadzenia w formie regulaminu wybranej metody rozliczeń,

2
prawa materialnego tj. art. 22 ust. 3 w związku zart. 23 ustawy o własności lokalipoprzez ich niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji za zasadne przyjętej metody rozliczenia kosztów ciepła pomimo nie podjęcia przez Wspólnotę - w formie uchwały - wyboru metody rozliczeń całkowitych kosztów ciepła,

3
przepisów postępowania tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez Sąd I instancji, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że w powodowej wspólnocie została przyjęta reguła w zakresie kosztów ogrzewania części wspólnych nieruchomości a tym samym, że przyjęta reguła jest zgodna z przepisąmiprawa energetycznego.

W związku z powyższym apelujący wniósł o :

4
zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa,

5
zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych, za obie instancje,

ewentualnie wniósł o:

6
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach sądowych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się bezzasadna.
Sąd Rejonowy poczynił w sprawie ustalenia faktyczne, które miały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie budziły zastrzeżeń. Nie były one przez apelującego kwestionowane. Także rozważania tego Sądu zasługiwały na aprobatę. Dlatego Sąd Okręgowy jedne i drugie zaakceptował i na podstawieart. 382 k.p.c.przyjął za własne.
Zarzuty apelującego były chybione.
Zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie został odniesiony do oceny żadnego konkretnego dowodu. W związku z tym, w takim kształcie nie nadawał się do rozpoznania. Z rozwinięcia tego zarzutu wynika, że jest on wymierzony, nie w ocenę dowodów, tylko w ustalenia faktyczne i jest zarzutem błędu w ustaleniach, opartym na twierdzeniu przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji faktów nie potwierdzonych dowodami. W tym kształcie zarzut ten był bezzasadny, gdyż Sąd Rejonowy w ogóle się nie wypowiedział co do tego, czy w powodowej wspólnocie została formalnie przyjęta jakaś reguła w zakresie rozdziału kosztów ogrzewania części wspólnych nieruchomości między członków wspólnoty. Wskazał jedynie jaka reguła została faktycznie wobec pozwanego zastosowana. W konsekwencji niezasadny był także zarzut apelacyjny naruszeniaart. 22 ust. 3w zw. zart. 23 ustawy o własności lokali.
Rację ma apelujący, że w powodowej wspólnocie nie został wprowadzony wewnętrzny regulamin rozliczeń ciepła, o którym mowa wart. 45 ust. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne(t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z późn. zm.). Nie powodowało to jednak niezasadności powództwa, gdyżPrawo energetycznenie uzależnia możliwości domagania się należności z tytułu kosztów zakupu ciepła, o których mowa wart. 45a ust. 8 Prawa energetycznego, od wprowadzenia wspomnianego regulaminu. Jednocześnieart. 12 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali(t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) w zw. z art. 14 pkt 2 tej ustawy przesądza o tym, że we wspólnocie mieszkaniowej koszty te obciążają właścicieli lokali. Regulamin, o którym mowa wart. 45 ust. 10 Prawa energetycznegoma tylko takie znaczenie, że jego wprowadzenie, w razie sporu między wspólnotą a jej członkiem o należności z tytułu kosztów zakupu ciepła, zwalnia wspólnotę z obowiązku dowiedzenia, że przyjęta metoda rozliczania tych kosztów na poszczególne lokale ma oparcie w ustawie i jest uzasadniona. W konsekwencji zarzuty naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego -art. 45a ust. 9 i 10 Prawa energetycznegobyły chybione.
Powodowa wspólnota obciążyła powoda należnościami za ogrzewanie części wspólnych przy uwzględnieniu proporcji powierzchni lokali do powierzchni części wspólnych. Jest to metoda przewidziana wart. 45a ust. 8 pkt 1) lit. b) Prawa energetycznego. Nie zostały powołane przez pozwanego żadne fakty podważające zasadność tej metody i wykazujące, że powinna być zastosowana konkurencyjna metoda proporcji między kubaturą lokali a kubaturą części wspólnych. Nie było więc podstaw do podważania jej zasadności.
Z tych przyczyn, na podstawieart. 385 k.p.c.apelacja pozwanego podlegała oddaleniu.
SSO Anna Kulczewska-Garcia