Sąd Rejonowy w Ciechanowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 392/20
Data wyroku: 2022-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 §1 kc
Teza: I stwierdzić, że M.A. i W. małż. B. nabyli przez zasiedzenie na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej z dniem 10 września 2009 r. własność nieruchomości położonej w K.B. gmina S., składającej się z działek oznaczonych w wypisie z rejestru gruntów jednostki ewidencyjnej … S. obręb … K.B. numerami 7 o powierzchni 3,1598 ha, 12 o powierzchni 0,2379 ha, 15 o powierzchni 0,1595 ha, zabudowanej 17/2 o powierzchni 2,2321 ha, 43 o powierzchni 0,2953 ha, 61/2 o powierzchni 1,8686 ha, 74/2 o powierzchni 2,4842 ha oraz 82/2 o powierzchni 2,1608 ha;
II nakazać ściągnąć na rzecz  Skarbu Państwa solidarnie od wnioskodawców M.A. i W. małż. B.  kwotę 1571,65 zł ( jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt pięć groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania orzeczonych prawomocnymi postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r., 23 lipca 2021 r., 4 października 2021 r., 29 października 2021 r., 26 listopada 2021 r. oraz 28 stycznia 2022 r.;
III w pozostałym zakresie pozostawić wnioskodawców i uczestników postępowania przy poniesionych kosztach postępowania związanych z ich udziałem w sprawie.

Sygn. akt I Ns 392/20

UZASADNIENIE
WnioskodawcyM. B.iW. B. (1)wnosili o stwierdzenie, że z dniem 10 września 2009 r. nabyli przez zasiedzenie na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej własność nieruchomości położonej wK.gminaS., składającej się zdziałek oznaczonych numerami (...). W uzasadnieniu wniosku wskazali, że przedmiotową nieruchomość objęli w samoistne posiadanie z dniem 10 września 1979 r.
Uczestnicy postępowaniaH. T. (1),E. B.,A. Ż. (1)iW. B. (2)przyłączyli się do wniosku.
Uczestnicy postępowaniaJ. W.iC. W.wnosili o oddalenie wniosku o zasądzenie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Nieruchomość położona wK.gminaS., składająca się ( obecnie ) z działek oznaczonych w wypisie z rejestru gruntów jednostki ewidencyjnej(...)_2S.obręb(...)K.numerami 7 o powierzchni 3,1598 ha, 12 o powierzchni 0,2379 ha, 15 o powierzchni 0,1595 ha, zabudowanej 17/2 o powierzchni 2,2321 ha, 43 o powierzchni 0,2953 ha, 61/2 o powierzchni 1,8686 ha, 74/2 o powierzchni 2,4842 ha oraz 82/2 o powierzchni 2,1608 ha, po II wojnie światowej znajdowała się w posiadaniuW. W. (1)i jego żony ( bezsporne ).
W latach 50-tych XX wiekuW. W. (1)podjął decyzję o wyjeździe wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych. Wraz z nim wyjechali żona oraz trzej synowie:C.(K.),J.(J.) iR.( w Polsce –S.), wówczas małoletni. RodzinaW.wyjechała w kwietniu 1959 r.; wraz z nimi wyjechała rodzinaB., spokrewniona z żonąW. W. (1).W. W. (1)wyjeżdżał z zamiarem osiedlenia się na stałe w Ameryce; planował jednak, że wróci do Polski, jeżeli tam mu się nie powiedzie ( zeznania świadkaH. R.k. 87 – 88,M. C.k. 79 – 80, zeznania wnioskodawcyW. B. (1)k. 33 – 34, 97, zeznania uczestnika postępowaniaJ. W.k. 141 ).
W. W. (1)postanowił pozostawić gospodarstwo rolne osobie, która – w jego ocenie – jest dobrym gospodarzem i będzie należycie prowadzić pozostawione w Polsce gospodarstwo rolne. Nikt z jego rodziny oraz z rodziny żony nie był zainteresowany przejęciem gospodarstwa rolnego. Proponował przejęcie prowadzenia gospodarstwa rolnego sąsiadom i znajomym. Ostatecznie doszedł do porozumienia zeS. B., że to on przejmie prowadzenie tego gospodarstwa ( zeznania świadkaH. R.k. 87 – 88, zeznania wnioskodawcyW. B. (1)k. 33 – 34, 97, zeznania uczestnika postępowaniaC. W.k. 98 ).
RodzinaB.zamieszkała w siedliskuW.i od 1959 r. prowadziła nie tylko własne gospodarstwo rolne, ale również gospodarstwo rolne pozostawione przez rodzinęW.. Z siedliska wyprowadzili się w latach 70-tych XX wieku, gdyż kupili dom wS.; nadal jednak prowadzili gospodarstwo rolne, w tym położone wK.( zeznania świadkówA. K.k. 58 – 59, zeznania wnioskodawcyW. B. (1)k. 33 – 34, 97 ).
Umową z dnia 10 września 1979 r. zawartą w formie pisemnejS. B.iS. B.przekazali synowiW. B. (1)własność i posiadanie gospodarstwa rolnego położonego we wsiachS.iB.. Z tą samą datąS. B.iS. B.przekazali mu posiadanie gospodarstwa rolnego położonego wK., które do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych Ameryki prowadziłW. W. (1). Oboje otrzymali emerytury rolnicze;S. W.na kilka lat przed śmiercią poruszał się na wózku inwalidzkim. Od przekazaniagospodarstwa rolnego (...)opłacał należności podatkowe od całości gruntów, a po wejściu Polski do Unii Europejskiej tj. od 2004 r., pobierał dopłaty bezpośrednie. Gospodarstwo rolne prowadzone przezW. B. (1)jest ukierunkowane na produkcję roślinną;W. B. (1)sieje pszenicę i żyto, zaś część gruntów przeznaczona jest na łąki. Od około 10 lat część łąk dzierżawi od niegoA. R.( umowa k. 14 – 16, zaświadczenia k. 23, 24, zeznania świadkówA. R.k. 78,R. K.k. 58,A. K.k. 58 – 59,Z. R.k. 59, zeznania wnioskodawcyW. B. (1)k. 33 – 34, 97 ).
W. B. (1)iM. G.zawarli związek małżeński w dniu 3 września 1983 r. ( bezsporne ).
S. B.zmarła w 1994 r., zaśS. B.w 2006 r.S. B.iS. B.mieli pięcioro dzieci:W. B. (1),H. T. (1),E. B.,A. Ż. (1)iW. B. (2)( bezsporne ).
Od wyjazdu do Ameryki w 1959 r. rodzinaW.nie kontaktowała się z rodzinąB.; tylko początkowo przysyłano paczki z odzieżą.C. W.odwiedził Polskę dwukrotnie w 1971 r. oraz 2004 r. Pierwszy raz był ze swoją matką, zaś w 2004 r. z żoną. W 2004 r. spotykał się z rodziną zamieszkałą wS.. Spotkał się też ze swoim szkolnym kolegąH. R., którego gospodarstwo sąsiaduje z gruntami pozostawionymi przezW. W. (1). Nie interesował się wówczas pozostawionym przez jego ojca gospodarstwem. Nie spotkał się wW. B. (1)lub jego ojcem podczas żadnej z wizyt. Nikt inny z rodzinyW.nie był w Polsce od wyjazdu w 1959 r. i nie kontaktował się z rodzinąB.. Dopiero w 2020 r.C. W.pisemnie wypowiedziałB.dzierżawę gospodarstwa rolnego zawartą w latach 50 -tych XX wieku ( wypowiedzenie umowy k. 25, zeznania świadkówA. R.k. 78,H. R.k. 87 – 88, zeznania wnioskodawcyW. B. (1)k. 33 – 34, 97, zeznania uczestników postępowaniaH. T. (1)k. 97,E. B.k. 97,A. Ż. (1)k. 97,C. W.k. 98,W. B. (2)k. 141,J. W.k. 141 ).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów ( umowa przekazania gospodarstwa rolnego k. 14 – 16, zaświadczenia k. 23, 24, wypowiedzenie dzierżawy k. 25, wypis z rejestru gruntów wraz z mapą k. 41 – 51 ), zeznań świadkówR. K.( k. 58 ),A. K.( k. 58 – 59 ),Z. R.( k. 59 ),A. R.( k. 78 ),H. R.( k. 87 – 88 v ), zeznań wnioskodawcyW. B. (1)( k. 33 – 34, 97 ) i uczestników postępowaniaH. T. (2)( k. 97 ),E. B.( k. 97 ),A. Ż. (2)( k. 97 ),W. B. (2)( k. 141 ) iJ. W.( k. 141 ) oraz częściowo zeznańM. C.( k. 78 – 80 ) i uczestników postępowaniaC. W.( k. 97 – 98 ).
Wskazać należy, że zeznaniom świadkaM. C.oraz uczestnika postępowaniaC. W.Sąd dał wiarę w zakresie w jakim znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. ŚwiadekM. C.zna sprawę z relacji innych osób, spokrewnionych z rodzinąW.; nie był natomiast świadkiem kontaktówC. W.zeS. B., które przywołuje w swoich zeznaniach. Sąd nie dał wiary zeznaniomC. W.co do faktu, że w 2004 r. rozmawiał zeS. B.na temat tej nieruchomości i jej ewentualnego kupna przezS. B.. W tym okresieS. B.poruszał się na wózku inwalidzkim i trudno uznać, że rozważał w tym stanie zdrowia – jak twierdzi uczestnik postępowaniaC. W.– kupno gospodarstwa rolnego, skoro i tak w 1979 r. przekazał prowadzenie gospodarstwa rolnego synowi. Niewiarygodne są również zeznania uczestnika postępowaniaC. W., że do tego spotkania doszło właśnie wK.. RodzinaB.od lat 70 – tych XX wieku zamieszkiwała już wS., a nadto, jak wskazano powyżej,S. B.w tym okresie korzystał już z wózka inwalidzkiego i od wielu lat nie prowadził gospodarstwa rolnego. Relacji uczestnika postępowaniaC. W.z pobytu wK.Błotnych w 1971 r. oraz 2004 r. nie potwierdzili świadkowieA. R.i jego ojciecH. R., szkolony kolegaC. W.. Skoro – jak twierdzi – uczestnik postepowaniaC. W., doszło pomiędzyS. B.a jego matką w 1971 r. oraz nim w 2004 r. do uzgodnień w zakresie dalszego prowadzenia gospodarstwa rolnego przezW. B. (1)za zezwoleniem rodzinyW., to nie był żadnych przeszkód aby te porozumienie sporządzić wówczas w formie pisemnej. Dodać również należy, że świadkowie wskazywali, że rodzinaW.wyjeżdżała z zamiarem osiedlenia się w Stanach Zjednoczonych Ameryki, a powrót do Polski miał nastąpić jedynie jeśli im się tam nie powiedzie. Nie zamierzali zatem wracać do Polski. Ewentualną decyzję o powrocie uzależniali od ich sytuacji życiowej w Ameryce. Trudno jednak uznać, że ten tymczasowy stan trwa nadal, w sytuacji gdy uczestnicy postępowaniaC. W.iJ. W.wyjeżdżali jako dzieci, a obecnie obaj są w starszym wieku. Ich rodzice nie żyją od wielu lat. Z relacji świadków i ich samych na temat ich pobytu w Polsce w 1971 r. wynika, że już wtedy nikt z ich rodziny nie planował powrotu do Polski.
Niewątpliwie, okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie w jakiej dacie wnioskodawcaW. B. (1)objął w posiadanie nieruchomość, stanowiącą przedmiot postępowania, jak również na jakiej podstawie objął ją w posiadanie, a co za tym idzie, jaki charakter miało to posiadanie: samoistne czy też nie.
Ustalenie powyższych okoliczności nastąpiło przede wszystkim na podstawie zeznań świadków i stron, przy uwzględnieniu treści umowy przekazania gospodarstwa rolnego z dnia 10 września 1979 r.
Niewątpliwie, wskazana umowa nie obejmowała w swej treści przedmiotowego gospodarstwa rolnego, nie została w nim w ogóle wymieniona. Tym niemniej, zarówno z zeznań świadków: sąsiadów zK.iZ. R.pracownika Urzędu Gminy wS., jak również wnioskodawcy i uczestników postępowania, jego rodzeństwa, wynika wprost, że z datą zawarcia tej umowy, rodzice wnioskodawcyS. B.iS. B.zaprzestali pracy w gospodarstwie rolnym. Z tą datąW. B. (1)rozpoczął samodzielne prowadzenie gospodarstwa rolnego, zarówno objętego umową z dnia 19 września 1979 r., jak również gospodarstwa rolnego prowadzonego do 1959 r. przezW. W. (1). Podkreślić należy, że co najmniej od 1971 r. nie było żadnych kontaktów pomiędzy rodzinąW.a rodzinąB.. Decyzję o przekazaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego położonego wK.synowiW., podobnie jak wcześniejsze decyzje w zakresie prowadzenia tego gospodarstwa,S.iS.małż.B.podjęli bez żadnych konsultacji z rodzinąW., co wskazuje, że najpóźniej w dniu zawarcia umowy przekazania gospodarstwa rolnego tj. 10 września 1979 r. byli posiadaczami samoistnymi tej nieruchomości. Okoliczności dotyczące prowadzenia gospodarstwa rolnego po 10 września 1979 r. przez wnioskodawcęW. B. (1), zarządzanie tym gospodarstwem, płacenie podatków, pobieranie dopłat bezpośrednich, wydzierżawianie części gospodarstwa, wskazują, żeW. B. (1)był jego posiadaczem samoistnym.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z obecnie obowiązującym przepisemart. 172 § 1 kc, posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze ( zasiedzenie ). Natomiast§ 2tegoż artykułu stanowi, iż po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Zasiedzenie polega więc na nabyciu prawa przez nieuprawnionego posiadacza wskutek faktycznego wykonywania tego prawa w ciągu oznaczonego w ustawie czasu. Podstawową funkcją zasiedzenia jest eliminacja długotrwałej rozbieżności między faktycznym wykonywaniem uprawnień właścicielskich a formalnoprawnym stanem własności, co przyczynia się do ustabilizowania i uporządkowania stosunków społecznych pod względem prawnym.
Nabycie własności w drodze zasiedzenia zostało uzależnione od spełnienia następujących przesłanek: władania nieruchomością jako posiadacz samoistny, upływu ustawowego terminu oraz dobrej lub złej wiary posiadacza.
W tym ogólnym zestawieniu naczelną przesłanką zasiedzenia jest posiadanie samoistne nieruchomości. Można tu odnieść się do pojęcia zawartego w definicyjnej normieart. 336 kc.Zgodnie z tym przepisem, posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel. Oczywiście w kontekście zasiedzenia mamy na uwadze posiadanie samoistne nie poparte jeszcze tytułem ( prawem ) własności.
Należy wskazać, iż stan posiadania współtworzą: 1) fizyczny element (corpus) władania rzeczą oraz 2 ) intelektualny element zamiaru (animus) władania rzeczą dla siebie (animus rem sibi habendi). W przypadku posiadania samoistnego mamy na uwadzeanimus domini( posiadacz samoistny włada rzeczą „jak właściciel” ). Praktycznie zaś wypada kierować się – przy ustalaniu charakteru posiadania – manifestowanym na zewnątrz wobec otoczenia zachowaniem posiadacza ( Kodeks cywilny. Komentarz. J. Ignatowicz - t. I, Warszawa 1972, s. 770 ). Według zewnętrznych znamion zachowania posiadacza można oceniać zarównocorpusjak teżanimus possidendi. Istotne znaczenie ma również rozpoznanie zdarzenia stanowiącego źródło nabycia posiadania. Wespół z dalszym zachowaniem posiadacza, manifestowanym na zewnątrz, pozwala określać rodzaj posiadania.
W ocenie Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego należy uznać, żeW. B. (1)od dnia 10 września 1979 r., i jego żonaM. B.od dnia 3 września 1983 r. władali nieruchomością położoną wK.Błotnych gminaS., składającej się obecnie działek oznaczonych w wypisie z rejestru gruntów jednostki ewidencyjnej(...)_2S.obręb(...)K.numerami 7 o powierzchni 3,1598 ha, 12 o powierzchni 0,2379 ha, 15 o powierzchni 0,1595 ha, zabudowanej 17/2 o powierzchni 2,2321 ha, 43 o powierzchni 0,2953 ha, 61/2 o powierzchni 1,8686 ha, 74/2 o powierzchni 2,4842 ha oraz 82/2 o powierzchni 2,1608 ha.
W ocenie Sądu, w światle ustalonego stanu faktycznego, zasadnym jest przyjęcie jako daty początkowej biegu terminu zasiedzenia, datę zawarcia umowy przekazania gospodarstwa rolnego pomiędzy wnioskodawcą a jego rodzicami tj. 10 września 1979 r. Bezspornym było, że z tą datąW. B. (1)rozpoczął prowadzenie gospodarstwa rolnego objętego zarówno wskazaną umową, jak też gospodarstwa, które w 1959 r. pozostawiła we władaniu rodziców wnioskodawcy rodzinaW.. Przyjęcie nawet, że w 1971 r. doszło do uzgodnień co do dalszego prowadzenia gospodarstwa rolnego przezS. W.z matką uczestników postępowaniaC. W.iJ. W., nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Niewątpliwie, najpóźniej po 1971 r., doszło do zmiany traktowania nieruchomości przez rodziców wnioskodawcy, nie jako przedmiotu umowy dzierżawy lub innej umowy skutkującej posiadaniem zależnym, ale jako przedmiotu posiadania we własnym imieniu, posiadania samoistnego czego wyrazem jest przekazanie gospodarstwa rolnego w(...) synowiW. B. (1)bez zgody rodzinyW..
Jak wskazano powyżej, wnioskodawcaW. B. (1)od 3 września 1983 r. pozostawał w związku małżeńskim zM. B., a zatem – stosownie do ogólnych zasad – nabycie własności nieruchomości nastąpiło przez zasiedzenie do majątku wspólnegoM.iW.małż.B.na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej.
Podkreślić należy, że uczestnicy postępowaniaC. W.iJ. W.nie wykazali, do czego są zobowiązani z mocyart. 6 kc, aby to posiadanie po 10 września 1979 r. miało charakter zależny, było posiadaniem czasowym, uzależnionym od jakichś warunków lub odpłatnym. Dodać należy, że zgodnie zart. 339 kc, domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym.
WnioskodawcaW. B. (1)z żoną, z wyłączeniem innych osób korzystali gospodarstwa rolnego położonego wK., czerpiąc korzyści, ale ponosząc jednocześnie ciężary ( podatki ).
Kolejnym warunkiem zasiedzenia jest dobra lub zła wiara posiadacza. Dobra wiara nie stanowi samodzielnej przesłanki zasiedzenia nieruchomości. Nabycie posiadania w złej wierze nie wyklucza bowiem zasiedzenia, podobnie nawet jak wiedza co do osoby właściciela nieruchomości, jak tak w sprawie niniejszej. Jednakże dobra lub zła wiara odgrywają istotną rolę w procesie zasiedzenia, decydując o długości terminu zasiedzenia. Trzeba mianowicie pamiętać, że zasiedzenie następuje z upływem krótszego ( dwudziestoletniego lub dziesięcioletniego ) terminu, gdy posiadanie zostało nabyte w dobrej wierze. Natomiast w razie uzyskania posiadania w złej wierze obowiązuje dłuższy ( trzydziestoletni lub dwudziestoletni ) termin zasiedzenia. Decydujące znaczenie dla zasiedzenia ma stan dobrej lub złej wiary w chwili uzyskania posiadania. Pozostawanie w dobrej wierze w chwili nabycia posiadania przesądza o stosowaniu krótszego terminu zasiedzenia. Dłuższy termin zasiedzenia obowiązuje, gdy posiadacz pozostawał w złej wierze już w momencie nabywania posiadania. Trzeba więc stwierdzić, że w dobrej wierze jest posiadacz, który pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że przysługuje mu prawo własności. Sąd Najwyższy wielokrotnie dokonywał wykładni pojęcia dobra i zła wiara. W konsekwencji w świetle powszechnie obecnie przyjętego poglądu, osoba, która weszła w posiadanie nieruchomości na podstawie umowy mającej na celu przeniesienie własności, zawartej bez zachowania formy aktu notarialnego, nie jest samotnym posiadaczem w dobrej wierze.
Jak wynika z powyższego wstępu ustalenie dobrej lub złej wiary, wymaga ustalenia momentu wejścia w posiadanie przedmiotowej nieruchomości. Ten moment ma też zasadnicze znaczenie dla zastosowania określonych przepisów prawa materialnego co do terminów zasiedzenia, które na przestrzeni lat zmieniały się.
Jak wskazano powyżej datę początkową biegu zasiedzenia Sąd ustalił na dzień 10 września 1979 r. tj. datę zawarcia umowy przekazania gospodarstwa rolnego. Oczywistym jest, w świetle dokonanych ustaleń, że nabycie własności tej nieruchomości nie nastąpiło przezW. B. (1)w przewidzianej prawem formie. Uwzględniając powyższe, należało więc stwierdzić, iż objęcie nieruchomości w posiadanie przezW. B. (1)i jego żonęM. B.miało charakter posiadania w złej wierze. Oznacza to zastosowanie wydłużonego terminu zasiedzenia.
Kolejną przesłanką zasiedzenia – na co wskazywano już wcześniej – jest upływ terminu. Zasiedzenie następuje bowiem z upływem wyznaczonego przez ustawodawcę terminu. Jak wskazano powyżej, zgodnie zart. 172 § 2 kcposiadacz nieruchomości po upływie lat trzydziestu nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Sąd stwierdził zatem, że nabycie własności przedmiotowej działki nastąpiło na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej na rzeczW.iM.małż.B.. Bezspornym jest, że wnioskodawcaW. B. (1)pozostawał w związku małżeńskim zM. B.. Należy podkreślić, że „dorobkiem małżonków” - a więc przedmiotem ich wspólności - są prawa majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (art. 31 krotzw. współposiadanie bezudziałowe składników majątku wspólnego ). Jest obojętne, czy małżonkowie przez cały okres zasiedzenia byli współposiadaczami nieruchomości, a nawet czy od początku byli małżeństwem. Liczy się jedynie pozostawanie w związku małżeńskim w momencie upływu terminu zasiedzenia. W związku z tym, żeW. B. (1)iM. B.pozostawali w dniu 10 września 2009 r. w związku małżeńskim, nie ma nawet znaczenia które z nich – w sposób widoczny na zewnątrz – było posiadaczem samoistnym działki, skoro było to posiadanie samoistne prowadzące do zasiedzenia.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, żeM.iW.małż.B.nabyli przez zasiedzenie na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej z dniem 10 września 2009 r. własność nieruchomości położonej wK.gminaS., składającej się z działek oznaczonych w wypisie z rejestru gruntów jednostki ewidencyjnej(...)_2S.obręb(...)K.numerami 7 o powierzchni 3,1598 ha, 12 o powierzchni 0,2379 ha, 15 o powierzchni 0,1595 ha, zabudowanej 17/2 o powierzchni 2,2321 ha, 43 o powierzchni 0,2953 ha, 61/2 o powierzchni 1,8686 ha, 74/2 o powierzchni 2,4842 ha oraz 82/2 o powierzchni 2,1608 ha;
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 520 § 1 kpc, obciążając nimi wnioskodawców, mając na uwadze, że to przede wszystkim w ich interesie jest uregulowanie kwestii własności nieruchomości, choć niewątpliwie, ich stanowiska w tym zakresie były sprzeczne.
W pozostałym zakresie Sąd pozostawił wnioskodawcę i uczestników postępowania przy poniesionych kosztach postępowania związanych z ich udziałem w sprawie.