Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 151/19
Data wyroku: 2022-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Stachurska, sędzia Agnieszka Stachurska
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych

Sygn. akt VII U 151/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 kwietnia 2022r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022r. w Warszawie
sprawyA. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaA. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 19 grudnia 2018 roku, znak:(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeA. G.rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 5 sierpnia 2019 roku do 31 października 2020 roku;

2
nie stwierdza odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia.

sędzia Agnieszka Stachurska

UZASADNIENIE

do punktu 1 wyroku z dnia 6 kwietnia 2022 roku

A. G.w dniu 2 stycznia 2019r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 19 grudnia 2018r., znak:(...), odmawiającej przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. Wniósł o przeprowadzenie kolejnego badania lekarskiego celem ustalenia uprawnień do renty. Wskazał, że nie zgadza się z orzeczeniem Komisji Lekarskiej, która nie wzięła pod uwagę wszystkich aspektów jego obecnej sytuacji życiowej, a więc wykształcenia, charakteru dotychczasowej pracy, możliwości zatrudnienia i stanu zdrowia. Jeśli chodzi o stan zdrowia, toA. G.zwrócił uwagę na występujące u niego problemy natury psychicznej oraz problemy z kręgosłupem. Ponadto podkreślił, że ze względu na posiadane wykształcenie, przez kilkanaście lat pracował jako mechanik samochodowy, a następnie prowadził z rodziną sklep spożywczy. Członkowie rodziny wyręczali go podczas wykonywania cięższych prac, dzięki czemu prowadzenie sklepu było możliwe. Komisja Lekarska, z której orzeczeniem ubezpieczony nie zgodził się, orzekła że taka praca może być nadal wykonywana. Według ubezpieczonego nie jest to możliwe, gdyż nikt nie zgodzi się na zatrudnienie osoby, która nie może dźwigać czy też pracować przez dłuższy czas w wymuszonej pozycji ciała, jak również obawia się kontaktów z ludźmi. Dalej ubezpieczony opisał swój stan zdrowia. Wyjaśnił, że leczy się ortopedycznie, psychiatrycznie i neurologicznie. Jest osobą pogubioną, ciągle zmęczoną, senną, która boi się wychodzić z domu. Ma przy tym uszkodzony kręgosłup szyjny, piersiowy i lędźwiowy. Odczuwa drętwienie rąk i nóg oraz codziennie zmaga się z bólem. Na spacery od lat nie wychodzi. Jazda komunikacją miejską oraz czynności życia codziennego wywołują u niego ból i obawy przed dalszym uszkodzeniem kręgosłupa. Ponadto występują u niego zawroty głowy i z uwagi na zaobserwowane przez neurologa „dziwne chodzenie” otrzymał skierowanie na EEG.
Dodatkowo ubezpieczony wskazał, że pracował przez całe życie i opłacał składki. ZUS wyliczył staż pracy wynoszący 37 lat, 10 miesięcy i 27 dni. Obecnie jest na utrzymaniu żony, posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym(odwołanie z dnia 2 stycznia 2019r., k. 3-5 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.w odpowiedzi na odwołanie z 31 stycznia 2019r. wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., a uzasadniając swe stanowisko wskazał, żeA. G.w dniu 12 października 2018r. złożył wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania został skierowany na badanie przez Komisją Lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 13 grudnia 2018r. stwierdziła, że naruszona sprawność organizmu nie powoduje u ubezpieczonego utraty zdolności do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. W oparciu o powyższe organ rentowy decyzją z dnia 19 grudnia 2018r. odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Odwołanie od decyzji, które wniósł ubezpieczony, nie wskazuje nowych okoliczności dotyczących stanu zdrowia, nie zasługuje więc na uwzględnienie i powinno zostać oddalone(odpowiedź na odwołanie z dnia 31 stycznia 2019r., k. 6 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
A. G.,ur. (...), z zawodu jest mechanikiem samochodowym, ukończył szkołę zawodową. W latach 1978 – 1991 pracował w wyuczonym zawodzie. Potem przez kilkanaście lat był osobą prowadzącą działalność gospodarczą, w ramach której prowadził sklep spożywczy. Od 29 stycznia 2004r. był zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna i w okresie od 6 lutego 2004r. do 5 lutego 2005r. pobierał zasiłek. Następnie w okresie od 1 marca 2006r. do 30 września 2011r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w sklepie spożywczym prowadzonym przezG. R.na stanowisku kierownika sklepu, w pełnym wymiarze czasu pracy(zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy wW.z dnia 9 czerwca 2005r., k. 19 akt rentowych; decyzja Powiatowego Urzędu Pracy wW.z dnia 29 stycznia 2004r., k. 21 akt rentowych; świadectwo pracy z 30 września 2011r., k. 17 akt rentowych; świadectwa pracy: z 11 maja 1982r., z 29 października 1985r., z 6 kwietnia 1990r., z 30 września 1991r., k. 3-6 akt rentowych; poświadczenia ubezpieczenia, k. 7 – 12 akt rentowych).W okresie od 11 listopada 2017r. do 5 listopada 2018r. ubezpieczony pobierał świadczenie rehabilitacyjne(decyzja ZUS z dnia 15 maja 2018r., k. 29 akt rentowych; zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach z dnia 14 grudnia 2018r., k. 9-11 akt rentowych).Przez kilkanaście lat nadużywał alkoholu i leków z grupy benzodiazepin. Od 2016r. utrzymuje abstynencję. Leczy się wPZPod czerwca 2016r. Cierpi na dolegliwości bólowe, zmiany dyskopatyczne i zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa i kończyn. Ma orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Rozpoznano u niego ograniczone zaburzenia urojeniowe i lękowo-depresyjne. Ubezpieczony okresowo jest płaczliwy, skłonny do rozrzewnienia, drobiazgowości. Z powodu zaburzeń depresyjno-lękowych do dnia 5 listopada 2018r. był uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego(opinia biegłego sądowego psychiatry, k. 23-25 a.s.; opinia biegłego sądowego ortopedy, k. 57-59 a.s.; karta informacyjna leczenia, k. 229 verte a.s.).
W dniu 29 marca 2018r.A. G.zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Organ rentowy, po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia 22 maja 2018r., znak:(...), odmówił mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 26 kwietnia 2018r. orzekł, iż w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres kolejnych 4 miesięcy
    (wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy, k. 1-15 akt rentowych; decyzja ZUS z dnia 22 maja 2018r., k. 57 akt rentowych; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 26 kwietnia 2018r., k. 23 akt rentowych).

W dniu 12 października 2018r.A. G.ponownie zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy. W związku z tym został skierowany na badanie do lekarza orzecznika ZUS, który w dniu 21 listopada 2018r. orzekł brak niezdolności do pracy. Następnie, z uwagi na zgłoszony przez ubezpieczonego sprzeciw, badanie przeprowadziła Komisja Lekarska ZUS, która w orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2018r. potwierdziła, żeA. G.nie jest niezdolny do pracy
    (wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy z dnia 12 października 2018r., k. 1-5 akt rentowych; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 21 listopada 2018r., k. 7 akt rentowych; orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS, k. 8 akt rentowych).Wobec powyższego organ rentowy decyzją wydaną w dniu 19 grudnia 2018r., znak:(...), odmówił ubezpieczonemu przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy
     (decyzja ZUS z dnia 19 grudnia 2018r., 14 akt rentowych).
A. G.złożył od niej odwołanie
    (odwołanie z dnia 2 stycznia 2019r., k. 3-5 a.s.).

W toku postępowania Sąd postanowieniem z dnia 7 lutego 2019r. dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: ortopedy, neurologa i psychiatry celem ustalenia, czy ubezpieczony się jest zdolny czy też całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy zarobkowej, a jeśli tak, to od kiedy oraz czy trwale czy okresowo(postanowienie z dnia 7 lutego 2019r., k. 8 a.s.)
W opinii z dnia 20 marca 2019r., wydanej po przeprowadzeniu badania psychiatrycznego oraz na podstawie dokumentacji medycznej, biegła sądowa z dziedziny psychiatriiM. P.opisała przebieg leczenia psychiatrycznegoA. G., a ponadto stwierdziła, że ubezpieczony jest nieco spowolniały psychoruchowo, prawidłowo zorientowany. Jego wypowiedzi są rzeczowe, eksponujące zły stan zdrowia. Nastrój obojętny, afekt dostosowany, słabo modulowany. Zaburzenia funkcji poznawczych psychogenne, zachowanie infantylne, bez objawów psychozy. Wskazując na rozpoznanie biegła sądowa podała zaburzenia lękowe uogólnione oraz zespół uzależnienia od benozodwuazepin w okresie abstynencji. Według biegłej ubezpieczony wymaga dalszego leczenia farmakologicznego oraz psychologicznego, ale jego stan psychiczny nie uzasadnia stwierdzenia długotrwałej niezdolności do pracy ani całkowicie, ani częściowo(opinia biegłej sądowejM. P.z dnia 20 marca 2019r., k. 23-25 a.s.)
Biegła sądowa z dziedziny neurologiiJ. B.w opinii z dnia 25 kwietnia 2019r. wskazała, że u ubezpieczonego w 2018r. zostało wykonane badanie MRI mózgu, które nie wykazało zmian ogniskowych i naczyniowych. W EEG ujawniono natomiast zapis z czynnością napadową, ale klinicznie bez napadów. Z kolei w badaniu RTG kręgosłupa opisano: w odcinku szyjnym - zmiany zwyrodnieniowe w krawędziach trzonów, zwężenie k. m. C5/C6 bez ucisku struktur nerwowych oraz w odcinku lędźwiowym – skrzywienie w odcinku piersiowo – lędźwiowym, dyskopatię L5/S1 i kręgozmyk L5/S1. W badaniu, jakie biegła przeprowadziła, ubezpieczony był spowolniały psychoruchowo, zorientowany w miejscu i czasie oraz co do własnej osoby. Nerwy czaszkowe bez zmian, ruchy kończynach dolnych i górnych w pełnym zakresie, napięcie prawidłowe, odruchy równe, ruchomość kręgosłupa we wszystkich odcinkach zadowalająca, bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych, objawy korzeniowe ujemne, próby móżdżkowe prawidłowe, chód na palcach i piętach zachowany. Podsumowując biegła sądowa rozpoznała uA. G.zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa bez zespołu neurologicznego oraz wskazała, że z przyczyn neurologicznych ubezpieczony nie był i nie jest obecnie niezdolny do pracy(opinia biegłej sądowejJ. B.z dnia 25 kwietnia 2019r., k. 47-48 a.s.).
W opinii z dnia 15 maja 2019r. biegły sądowy ortopeda traumatologM. G.opisał wyniki wywiadu ortopedycznego oraz streścił informacje wynikające z dokumentacji. Następnie wskazał, że w badaniu ortopedycznym, jakie przeprowadził, stwierdził że ubezpieczony porusza się bez utykania i bez zaopatrzenia ortopedycznego. W pozycji stojącej występują nieco spłycone krzywizny kręgosłupa. Napięcie mięśni około kręgosłupowych niewzmożone, niebolesne przy palpitacji. Kończy górne i dolne prawidłowo zbudowane, stawy niebolesne, bez wysięku i bez obrzęku oraz bez objawów stanu zapalnego. Ruchy w stawach symetryczne, swobodne i bez ograniczeń. Wskazując na rozpoznanie, biegły sądowy ortopeda podał dyskopatię kręgosłupa, ale bez upośledzenia sprawności i bez objawów zespołu bólowego. Dalej wskazał, że analiza dokumentacji oraz zebrany wywiad i przeprowadzone badanie pozwalają stwierdzić, żeA. G.nie utracił zdolności do pracy. Biegły nie stwierdził występowania u niego ani częściowej, ani całkowitej niezdolności do pracy. Podkreślił, że wprawdzie wykonane badania obrazowe uwidaczniają zmiany dyskopatyczne kręgosłupa, ale przeprowadzone badanie ortopedyczne nie ujawnia jakiejkolwiek dysfunkcji narządu ruchu, a tym bardziej w stopniu powodującym niezdolność do pracy. Ruchy kręgosłupa są wykonywane swobodnie, w prawidłowym zakresie, brak stwierdzonych obiektywnych objawów zespołu bólowego. Ujawniony w RTG i MRI kręgozmyk L5/S1 nie ma cech niestabilności. W zakresie kończyn nie występuje jakakolwiek dysfunkcja. Ruchy w stawach i siła mięśniowa są prawidłowe. Nie występują objawy stanu zapalnego stawów. Chwytność i wydolność chodu jest prawidłowa. Ubezpieczony jest zatem zdolny do pracy zgodnie z kwalifikacjami i umiejętnościami(opinia biegłego sądowego ortopedyM. G.z dnia 15 maja 2019r., k. 57-59 a.s.)
W związku z zastrzeżeniami, jakie do wydanych opinii zgłosił ubezpieczony, a także z uwagi na złożenie nowej dokumentacji medycznej, postanowieniami z dnia 17 czerwca 2019r. i z dnia 24 czerwca 2019r. Sąd postanowił dopuścić dowód z opinii innych niż dotychczas opiniujący biegłych sądowych: ortopedy, neurologa i psychiatry celem ustalenia, czy ubezpieczony się jest zdolny czy też całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy zarobkowej, a jeśli tak, to od kiedy oraz czy trwale czy okresowo(postanowienie z dnia 17 czerwca 2019r., k. 89 a.s.; postanowienie z dnia 24 czerwca 2019r., k. 99 a.s.).
Biegły sądowy ortopedaS. M.w wydanej w dniu 26 listopada 2019r. opinii opisał szeroko informacje wynikające z przedstawionej przez ubezpieczonego dokumentacji medycznej oraz przedstawił wyniki badania ortopedycznego, jakie przeprowadził. Na tej podstawie, udzielając odpowiedzi na pytania Sądu, wskazał że ubezpieczony nie jest ani częściowo, ani całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej. U ubezpieczonego już w 1992r. zostały stwierdzone zmiany chorobowe w kręgosłupie w odcinku piersiowym o charakterze wady wrodzonej – zniekształcenie trzonu Th 11 oraz kręgozmyk L5-S1 oraz hypoplastyczny łuk L5 i szerokie niespojenie łuku L5 po obu stronach. Nie stanowiły one w przeszłości powodu do orzekania niezdolności do pracy. Obecnie, według biegłego sądowego, należy przyjąć, że istniejące zmiany patologiczne stanowią z ortopedycznego punktu widzenia profilaktyczne przeciwwskazania do ciężkiej pracy fizycznej wymagającej dźwigania ciężkich przedmiotów. Poza tym biegły zwrócił uwagę, że ubezpieczony leczy się psychiatrycznie. Występują u niego objawy, określane w literaturze medycznej zaburzeniami somatoformicznymi, skutkujące czynnościową dysfunkcją narządów ubezpieczonego, dlatego ta dysfunkcja powinna być przedmiotem oceny biegłego sądowego z dziedziny medycyny pracy(opinia biegłego sądowegoS. M.z dnia 24 października 2019r., k. 127-153 a.s.).
W opinii z dnia 15 marca 2020r. biegła sądowa z zakresu neurologiiT. Ł.dokonała analiza przedstawionej przez ubezpieczonego dokumentacji medycznej, a po przeprowadzeniu badania neurologicznego stwierdziła u ubezpieczonego stan ogólny dobry. Wskazała na widoczny zespół pozapiramidowy przy chodzeniu (najprawdopodobniej polekowy) oraz na widoczne osłabienie siły stopy prawej przy chodzeniu w obuwiu (opadanie stopy prawej). Ponadto biegła stwierdziła ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego we wszystkich kierunkach, ograniczenie ruchomości kręgosłupa L-S oraz wyraźną bolesność przy badaniu odcinka kręgosłupa L-S, jak również:
- w zakresie nerwów czaszkowych – twarz amimiczna, niewielka asymetria nerwu twarzowego lewego, czucie na twarzy obustronnie zachowane;
- w zakresie kończyn górnych – siła obustronnie dobra, bez zaburzeń czucia powierzchniowego, odruchy fizjologiczne zachowane prawidłowe, próby móżdżkowe obustronnie prawidłowe, napięcie mięśni obustronnie wzmożone;
- w zakresie kończyn dolnych – chód samodzielny, widoczne opadanie stopy prawej przy chodzeniu, osłabienie czucia powierzchniowego na powierzchni zewnętrznej podudzia prawego, wzmożone napięcie mięśni kończyn dolnych, widoczna sztywność mięśniowa – prawdopodobnie polekowa.
Odpowiadając na pytania Sądu, biegła wskazała, żeA. G., biorąc pod uwagę jego wiek oraz charakter dolegliwości, jest częściowo niezdolny do pracy z przyczyn neurologicznych trwale. Jako datę powstania tej niezdolności biegła oznaczyła dzień złożenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy, tj. 12 października 2018r. Wyjaśniła również, że występująca u ubezpieczonego dyskopatia jest schorzeniem trwałym, powodującym zespół bólowy o charakterze korzeniowym z objawami osłabienia prawego podudzia i prawej stopy z zaburzeniami czucia powierzchniowego. Wymaga leczenia farmakologicznego oraz rehabilitacyjnego w trybie ambulatoryjnym. Genezę tych objawów tłumaczy badanie MR kręgosłupa szyjnego z dnia 12 lipca 2019r. Ujawnione zmiany są przyczyną dolegliwości bólowych oraz osłabienia stopy i podudzia prawego(opinia biegłej sądowej neurologT. Ł.z dnia 15 marca 2020r., k. 201-208 a.s.).
Wobec zastrzeżeń zgłoszonych do opinii biegłej sądowejT. Ł.oraz wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu neurologii, Sąd postanowieniem z dnia 28 maja 2020r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ww. specjalności - z wyłączeniem biegłych dotychczas opiniujących w sprawie(postanowienie z dnia 28 maja 2020r., k. 231 a.s.).
W opinii wydanej w dniu 11 stycznia 2021r. biegła sądowa neurologB. A.nie stwierdziła naruszenia sprawności organizmu opiniowanego w stopniu sprowadzającym całkowitą lub częściową niezdolność do pracy zarobkowej, w szczególności wyłącznie za względu na stan neurologiczny. Wskazała, że przy aktualnym stopniu zaawansowania i nasileniu objawów neurologicznych, schorzenia opiniowanego, tj. polekowy zespół pozapiramidowy, zespół bólowy kręgosłupa w przebiegu dyskopatii, nie powodują upośledzenia funkcji organizmu powodującego długotrwałą niezdolność do pracy zarobkowej w rozumieniu rentowym. W okresach zaostrzeń dolegliwości, może zachodzić potrzeba okresowego leczenia i rehabilitacji, co może odbywać się poza czasem pracy lub w ramach okresowej czasowej niezdolności do pracy, tj. zwolnienia lekarskiego. Zarazem biegła sądowa neurolog nie wykluczyła, że stan psychiatryczny ubezpieczonego może sprowadzać jego niezdolność do pracy. W związku z tym ostateczna opinia, ze względu na podstawowe schorzenia psychiatryczne, należy do biegłych z zakresu psychiatrii(opinia biegłej sądowej neurologB. A.z dnia 11 stycznia 2021r., k. 287-292 a.s.).
W wydanej w dniu 5 maja 2021r. opinii psychiatrycznej biegła sądowaB. G., po przeprowadzeniu badania psychiatrycznego oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy, wskazała że ubezpieczony od 2016r. leczony jest psychiatrycznie ze zmieniającymi się rozpoznaniami – od zaburzeń lękowo – depresyjnych i mieszanych zaburzeń osobowości do zaburzeń psychotycznych na podłożu zmian organicznych w OUN, zaburzeń depresyjno – lękowych na podłożu zmian organicznych w OUN, zaburzeń funkcji poznawczych i uzależnienia mieszanego (od alkoholu i benzodwuazepin). W przeprowadzonym badaniu psychiatrycznym biegła sądowa rozpoznała u ubezpieczonego organiczne zaburzenia afektywne u osoby z uzależnieniem mieszanym oraz łagodne zaburzenia funkcji poznawczych. Dalej wskazała, że ubezpieczony jest leczony dość wysokimi dawkami leków z grupy neuroleptyków w związku z objawami psychotycznymi, które występowały w przeszłości, a zostały opisane po raz pierwszy w karcie wypisowej z Oddziału Dziennego w dniach 5 sierpnia 2019r. – 28 października 2019r. Biegła zwróciła uwagę, że już wtedy w karcie informacyjnej zaznaczono istnienie u ubezpieczonego zaburzeń procesów poznawczych. Takie zaburzenia odnotowała w opinii również biegła psychiatra w marcu 2019r., traktując je jako psychogenne, czemu jednak przeczą wyniki badań psychologicznych oraz obserwacja w Oddziale Dziennym w okresie sierpień – październik 2019r. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę głównie zaburzenia sfery emocjonalno – motywacyjnej i poznawczej, biegła oceniła, żeA. G.jest częściowo niezdolny do pracy. Niezdolność ta ma charakter okresowy – do grudnia 2022r., aczkolwiek ze względu na organiczne uwarunkowanie zaburzeń, rokowanie co do poprawy wydaje się być niekorzystne. Jako datę powstania częściowej niezdolności do pracy biegła sądowa przyjęła dzień rozpoczęcia leczenia w Oddziale Dziennym, a więc 5 sierpnia 2019r. Występujące wówczas objawy choroby psychicznej (zaburzenia psychotyczne) i zaburzenia poznawcze, których podłożem były istniejące zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym, powodują częściową niezdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami(opinia biegłej sądowej psychiatryB.J.–G.z dnia 5 maja 2021r., k. 365-370 a.s.).
A. G.w dniu 12 listopada 2020r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.nowy wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania zainicjowanego tym wnioskiem został skierowany na badanie do lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z dnia 16 grudnia 2020r. wskazał, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do dnia 31 grudnia 2022r., natomiast data powstania częściowej niezdolności do pracy to 5 sierpnia 2019r. W związku z powyższym organ rentowy decyzją z dnia 14 stycznia 2021r. przyznałA. G.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 listopada 2020r., tj. od miesiąca, w którym został zgłoszony wniosek, do 31 grudnia 2022r.(orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 16 grudnia 2020r., k. 325 a.s.; decyzja ZUS z dnia 14 stycznia 2021r., k. 324 a.s.).
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o wymienione dokumenty, które Sąd ocenił jako wiarygodne, gdyż ich treść i forma nie budziła zastrzeżeń i nie była kwestionowana przez strony postępowania.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na opiniach biegłych sądowych z zakresu psychiatrii, neurologii oraz ortopedii. Każda z opinii została sporządzona w sposób fachowy i rzetelny, a także w przeważającym zakresie w oparciu o badania przedmiotowe oraz z uwzględnieniem dokonanej przez biegłych analizy dokumentacji medycznej. Poza tym wnioski biegłych, odnoszące się do tezy dowodowej, zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i konkretny oraz zostały należycie uzasadnione. Jedynym wyjątkiem, jako zawierająca wnioski nieporywające się z wnioskami innych biegłych, była opinia biegłej sądowej neurologT. Ł., która odmiennie niżB. A.iJ. B.– specjalistki z tej samej dziedziny oraz inaczej niż dwóch biegłych sądowych ortopedów, orzekła częściową niezdolność do pracy ubezpieczonego począwszy od daty złożenia wniosku o rentę na stałe. Sąd, biorąc pod uwagę odosobniony charakter takich wniosków, których nie podzielili inni biegli, nie uwzględnił opiniiT. Ł.jako mogącej stanowić podstawę orzekania w sprawie. Powodem tego było również i to, że ubezpieczony, który kwestionował opinie tych biegłych, którzy nie stwierdzili niezdolności do pracy, ostatecznie - biorąc pod uwagę wydanie przez organ rentowy w toku postępowania decyzji z dnia 14 stycznia 2021r. - odstąpił od żądania przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy z powodów neurologicznych. Wnioskował, by zostało ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 5 sierpnia 2019r. z powodów psychiatrycznych – zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 16 grudnia 2020r. Stanowisko takie, jak lekarz orzecznik ZUS zaprezentowała opiniująca w sprawie jako ostatnia biegła sądowa psychiatraB. G.. Tej opinii ubezpieczony nie kwestionował(k. 387 a.s.), podobnie jak organ rentowy, który w piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2021r. oraz w załączonej do niego opinii lekarskiej(k. 385-386 a.s.)nie wniósł zastrzeżeń do ww. opinii psychiatrycznej, przyjmując ją do wiadomości.
W związku z powyższym, biorąc pod uwagę modyfikację stanowiska ubezpieczonego, jak również rzetelność opinii, jakie zostały w sprawie wydane, Sąd nie uzupełniał materiału dowodowego, a w szczególności nie kierował sprawy do kolejnych biegłych, w tym do biegłego specjalisty medycyny pracy, o którym w opinii ortopedycznej wspomniał biegły sądowyS. M..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Rozpoznanie sprawy w analizowanym przypadku nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość dajeart. 1481§ 1 k.p.c.(Dz. U. z 2021r., poz. 11), który przewiduje, że sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie żadna ze stron nie wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, jak również o przesłuchanie świadków i stron. Wobec tego Sąd, mając na uwadze ww. okoliczność, jak również brak możliwości przeprowadzenia przez Sąd z urzędu dowodów wymagających wyznaczenia rozprawy, ocenił, że jej przeprowadzenie nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym. O takim sposobie załatwienia sprawy Sąd wcześniej uprzedził strony, powołując się dodatkowo na art. 15 zzs1ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem(...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych(Dz. U. z 2020r., poz. 1842)i udzielając stronom tygodniowego terminu na złożenie pism procesowych prezentujących ich stanowiska w sprawie(k. 397 a.s.).
Przechodząc do rozważań dotyczących zasadności odwołania, w pierwszej kolejności wskazać należy, że renta z tytułu niezdolności do pracy może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie przesłanki określone wart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 504, dalej jako ustawa emerytalna), a więc:

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów,

4
nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

W myśl art. 57 ust. 2 ustawy emerytalnej, przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
Wskazane warunki muszą być spełnione łącznie. Pierwszy z nich, tj. niezdolność do pracy, jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy)
    (wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03).

Kolejna przesłanka, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej, wiąże się z treścią art. 58. Wskazany przepis określa w ust. 1, że warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej:
1) 1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat;
2) 2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat;
3) 3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat;
4) 4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat;
5) 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.
Okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej.
Jeśli chodzi zaś o trzeci z warunków z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej, to wiąże się on z okresami, w czasie których powinna powstać niezdolność do pracy (bądź w ciągu 18 miesięcy od ich ustania), aby ubezpieczony mógł skorzystać z prawa do renty.
Wskazywane warunki, z wyjątkiem niezdolności do pracy, nie podlegają ocenie, jeśli w oparciu o art. 61 ustawy emerytalnej prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu. Następuje to wtedy, kiedy w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. W przypadku postępowania o przywrócenie prawa do renty koniecznym i jedynym warunkiem jej ponownego przyznania jest ustalenie tylko jednej z przesłanek warunkujących przyznanie prawa do świadczenia, tj. niezdolności do pracy(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2013r., III AUa 1204/12).
W rozpatrywanej sprawieA. G.nie pobierał w przeszłości renty z tytułu niezdolności do pracy, choć o takie świadczenie występował, a zatem wszystkie wskazane wyżej warunki musiały być spełnione i podlegały rozważeniu. Jeśli chodzi o samą ocenę stanu zdrowia osoby wnioskującej o rentę z tytułu niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia, to jej przeprowadzenie wymaga z reguły wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treściąart. 278 k.p.c.Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo-lekarskie sporządzone przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń ubezpieczonego
    (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15). Powyższe oznacza również, że sąd nie może opierać ustaleń we wskazanym zakresie na własnym przekonaniu
    (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 lutego 2010r., II UK 191/09). Poza tym, w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy, w której podstawowym dowodem jest dowód z opinii biegłego, sąd nie może czynić ustaleń sprzecznych z taką opinią, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym
    (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30 czerwca 2016r., III AUa 284/16).

Podkreślenia wymaga także, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzeczniczym Sąd dokonuje merytorycznej oceny stanu zdrowia na dzień wydania decyzji, a zatem bada stan zdrowia ubezpieczonego w tamtym momencie. Późniejsze zaś jego pogorszenie może stanowić jedynie podstawę do wystąpienia z ponownym wnioskiem o świadczenie rentowe(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2012r., III AUa 792/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2016r., III AUa 780/15).
Badając istnienie analizowanej, a w przedmiotowej sprawie spornej przesłanki warunkującej przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii dwóch biegłych sądowych z zakresu psychiatrii, dwóch biegłych sądowych ortopedów oraz dowód z opinii trzech biegłych sądowych z dziedziny neurologii. Ostatecznie opinie neurologiczne i ortopedyczne nie były istotne na etapie orzekania w sprawie, gdyż ubezpieczony w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2021r. dokonał modyfikacji swego stanowiska. Z uwagi na okoliczność, iż w toku postępowania organ rentowy decyzją z 14 stycznia 2021r. przyznał mu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 listopada 2020r. do 31 grudnia 2022r., toA. G.wnioskował o przyznanie przez Sąd renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od 5 sierpnia 2019r. w związku ze stanem psychicznym. Zarazem wyjaśnił, iż odstępuje od ubiegania się o świadczenie rentowe w związku ze stanem neurologicznym. Mając na względzie wskazane okoliczności oraz zasadę orzekania w granicach zgłoszonego żądania, Sąd w ostateczności analizował to tylko, czy ubezpieczony był niezdolny do pracy z powodów psychiatrycznych od 5 sierpnia 2019r. i czy w związku z tym istnieją podstawy do przyznania mu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Jeśli chodzi o kwestię niezdolności do pracy od ww. daty, to zdaniem Sądu nie budzi ona wątpliwości z dwóch powodów. Po pierwsze, lekarz orzecznik ZUS w związku z nowym wnioskiem rentowymA. G., złożonym w listopadzie 2020r. ocenił, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy od 5 sierpnia 2019r. do 31 grudnia 2022r. Skutkiem tego ZUS, aprobując orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, przyznał ubezpieczonemu świadczenie, o które się ubiegał na okres od 1 listopada 2020r. do 31 grudnia 2022r. Data, od której świadczenie zostało przyznane, jest inna niż data, w której powstała niezdolność do pracy, gdyż organ rentowy, stosując art. 129 ustawy emerytalnej, przyznał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od miesiąca, w którym ubezpieczony złożył wniosek. Po drugie, w toczącym się postępowaniu biegła sądowa psychiatraB. G.– tak jak lekarz orzecznik ZUS w ww. orzeczeniu – ustaliła, żeA. G.jest z powodów psychiatrycznych częściowo niezdolny do pracy od 5 sierpnia 2019r., tj. od daty hospitalizacji w Oddziale Dziennym, do 31 grudnia 2022r. Biegła wyjaśniła, dlaczego dopiero hospitalizacja pozwoliła na ustalenie niezdolności ubezpieczonego do pracy, a także szczegółowo uzasadniła z jakich powodów dokonała takiej oceny. Ubezpieczony wskazanej oceny nie kwestionował, podobnie jak organ rentowy. Sąd, mając na uwadze argumentację biegłej, również nie miał uwag do opinii, podzielając ją w pełnym zakresie.
W dalszej kolejności okolicznością istotną, wymagającą rozważenia, było to, czy z uwagi na okoliczność, że niezdolność do pracy powstała po dacie wydania przez ZUS zaskarżonej decyzji, możliwe było przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, który ubezpieczony ostatecznie wskazał. Wątpliwość w tym zakresie wynika z tego, że niezdolność ubezpieczonego do pracy, wedle ustaleń, które Sąd poczynił, nie istniała w dacie złożenia wniosku o rentę oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Tymczasem w uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 maja 1999r.

    (II UZ 52/99, OSNP 2000/15/601)Sąd Najwyższy podkreślił, że decyzja organu rentowego zapada po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, którego przedmiotem i celem jest ustalenie prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub ich wysokości - ubezpieczony przedstawia w nim wszelkie okoliczności wiążące się z warunkami stawianymi przez ustawę dla przyznania lub ustalania wysokości świadczeń. W późniejszym postępowaniu, wywołanym odwołaniem od decyzji organu rentowego do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, sąd nie rozstrzyga już o zasadności wniosku o świadczenie, lecz o prawidłowości zaskarżonej decyzji - sąd nie działa w zastępstwie organu rentowego, w związku z czym nie ustala prawa do świadczeń, a jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. Z kolei w wyroku z dnia 20 maja 2004r.

    (II UK 395/03, OSNP 2005/3/43)Sąd Najwyższy, zajmując się zagadnieniem momentu dokonania oceny spełnienia warunków, od których zależy prawo do świadczenia, wskazał, że warunki nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy muszą być spełnione łącznie w chwili wydania decyzji przez organ rentowy. Sąd Najwyższy zwrócił jednocześnie uwagę na to, że w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu rentowego sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania. Z uzasadnienia przytoczonego wyroku warto powołać ten fragment rozważań prawnych Sądu Najwyższego, w którym zwraca się uwagę na to, że warunki nabycia prawa do świadczenia muszą być spełnione łącznie w dacie orzekania przez organ rentowy, a postępowanie sądowe wywołane odwołaniem od decyzji organu rentowego ma na celu ocenę zgodności z prawem - w aspekcie formalnym i materialnym - decyzji wydanej przez organ rentowy. Badanie owej legalności decyzji i orzekanie o niej jest możliwe tylko przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydawania decyzji. Mówiąc inaczej - o zasadności przyznania lub odmowy przyznania świadczenia decydują okoliczności istniejące w chwili ustalania do niego prawa decyzją organu rentowego. W kontekście okoliczności, jakie zaistniały w przedmiotowej sprawie, wypada jednak podnieść, że w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych nie jest wyłączone stosowanieart. 316 § 1 k.p.c., ale należy mieć na względzie, że naczelną zasadą postępowania sądowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych pozostaje badanie legalności decyzji według stanu na dzień jej wydania

    (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., II UK 235/11, LEX nr 1216853).Odstępstwo od zasady badania legalności decyzji na dzień jej wydania jest w niektórych wypadkach dopuszczalne i uzasadnione, kiedy to np. ostatnia z przesłanek prawa do świadczenia zostanie spełniona w czasie postępowania odwoławczego przed sądem, jednak każdorazowo trzeba rozważyć, czy odstępstwo takie nie doprowadzi w konsekwencji do wypaczenia charakteru postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i całkowitego pozbawienia znaczenia postępowania administracyjnego poprzedzającego postępowanie sądowe. W drodze wyjątku od zasady, o której była mowa, orzecznictwo sądowe, odwołując się do normyart. 316 § 1 k.p.c., dopuszcza możliwość uwzględniania przez sąd okoliczności niebędących przedmiotem decyzji organu rentowego, wówczas, gdy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia zawartego w wyroku sądu dotyczy "okoliczności pewnych". Wydanie w takiej sytuacji wyroku prowadzi do swoistego "skrócenia procedury" i jest podyktowane względami ekonomii procesowej. Eliminuje konieczność wystąpienia do organu rentowego przez osobę uprawnioną z kolejnym - tym razem zasadnym - wnioskiem o świadczenie niewątpliwie należne. To stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie

    (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 lipca 2000r., II UKN 55/00; z dnia 18 kwietnia 2001r., II UKN 335/00; z dnia 20 maja 2004r., II UK 395/03; z dnia 25 stycznia 2005r., I UK 152/04 i z dnia 2 sierpnia 2007r., III UK 25/07).Uogólniając, należy stwierdzić, że na podstawieart. 316 § 1 k.p.c.sąd ubezpieczeń społecznych - kierując się względami ekonomii procesowej - może wyjątkowo zmienić decyzję organu rentowego i przyznać prawo do świadczeń z ubezpieczeń społecznych, jeżeli podstawą odmowy przyznania świadczenia w postępowaniu przed organem rentowym było niespełnienie któregoś z wymaganych prawem warunków, a w toku postępowania sądowego warunek ten został niewątpliwie spełniony.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, zaistniały podstawy do zastosowania tego wyjątku, który pozwala na orzeczenie z uwzględnieniem okoliczności, które powstały po dniu wydania decyzji, ponieważ ubezpieczony, w trakcie postępowania sądowego, w wyniku złożenia kolejnego wniosku, był ponownie poddany badaniu przez lekarza orzecznika ZUS. Lekarz orzecznik ZUS potwierdził, że u ubezpieczonego od 5 sierpnia 2019r. występuje częściowa niezdolność do pracy, trwająca okresowo do 31 grudnia 2022r. Ponadto, w związku z przyznaniem ubezpieczonemu renty od 1 listopada 2020r., tj. od daty złożenia nowego wniosku, organ rentowy dokonał weryfikacji innych warunków z art. 57 ust. 1 ustawy emerytalnej. Również w przedmiotowej sprawie potwierdził, żeA. G.– przyjmując, że od 5 sierpnia 2019r. stał się niezdolny do pracy – spełnił warunki z ww. przepisu(k. 396 a.s.).Gdyby tak nie było, to świadczenie rentowe od 1 listopada 2020r. nie zostałoby przyznane.
W związku z powyższym, uwzględniając że istnieje pewność co do spełnienia przez ubezpieczonego warunków do przyznania świadczenia, które były przedmiotem badania przez ZUS, Sąd stwierdził, że możliwe jest zastosowanieart. 316 § 1 k.p.c.Jak zostało już wcześniej wskazane przepis ten dopuszcza możliwość uwzględniania przez sąd okoliczności niebędących przedmiotem decyzji organu rentowego, wówczas, gdy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia zawartego w wyroku sądu dotyczy "okoliczności pewnych", a tak właśnie jest w rozważanym przypadku.
Z tych też przyczyn Sąd orzekł o zmianie zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie ubezpieczonemu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 5 sierpnia 2019 roku, a więc od daty, kiedy postała częściowa niezdolność do pracy, do 31 października 2020 roku, a więc do dnia poprzedzającego dzień, od którego ZUS decyzją z 14 stycznia 2021r. przyznał ubezpieczonemu świadczenie rentowe.