Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1513/18
Data wyroku: 2021-07-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Małgorzata Jarząbek
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57-58 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lipca 2021 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: sędzia Małgorzata Jarząbek
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lipca 2021 r. w Warszawie
sprawyA. D.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaA. D.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 5 października 2018r. znak:(...)
oddala odwołanie.
Sygn. akt VII U 1513/18

UZASADNIENIE

    Decyzją z dnia 5 października 2018 r., znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.odmówił ubezpieczonemuA. D.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 3 października 2018 r. ubezpieczony nie został uznany za osobę niezdolną do pracy.
A. D.w dniu 14 listopada 2018 r. złożył odwołanie od ww. decyzji z dnia 5 października 2018 r., znak:(...)W uzasadnieniu ubezpieczony wskazał, że nie zgadza się z oceną jego stanu zdrowia, dokonaną przez Komisję Lekarską ZUS. Podniósł, że schorzenia, na które cierpi uniemożliwiają mu wykonywanie pracy w charakterze redaktora naczelnego czasopisma i wydawcy prasy branżowej w branży poligraficznej, a stan jego zdrowia w ciągu ostatnich dwóch lat nie tylko nie uległ poprawie, a wręcz pogorszył się. Wyjaśnił, że choruje na WZW typu B, schorzenia kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego oraz schorzenia układu kostno-stawowego ręki prawej, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, omdlenia z utratą przytomności, alergie polegające na silnym kaszlu i kichaniu oraz zaburzenia psychiczne w postaci bezsenności i stanów depresyjnych. Ponadto w ostatnim okresie doszło u niego do wylewu krwi w oku, wskutek czego ma znacznie zaburzone widzenie w prawym oku i z tego powodu przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zaburzenia widzenia praktycznie wykluczają go z wykonywania dotychczasowych czynności, ponieważ nie może pisać artykułów, pracować na komputerze i skupić się na wykonywanej pracy. Nie może także wykonywać pracy w wymuszonej pozycji ciała i nie jest w stanie wyjeżdżać w delegacje służbowe. Ubezpieczony powołał się także na swoją ciężką sytuację materialną wskazując, że wychowuje nieletniego syna i płaci alimenty na dwójkę pozostałych dzieci. Z kolei z uwagi na to, że nie może podjąć pracy w wyuczonym zawodzie, jego sytuacja materialna jest ciężka. W konkluzji odwołania, ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do dochodzonego świadczenia(odwołanie z dnia 14 listopada 2018 r. k. 3-5 a.s.).

    Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
, w dniu 7 grudnia 2018 r. zajął stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że ubezpieczony został w toku postępowania skierowany na badanie do Komisji Lekarskiej ZUS, która orzeczeniem z dnia 3 października 2018 r. uznała, że badany nie jest niezdolny do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie i wskazane przepisy organ rentowy zaskarżoną decyzją z 5 października 2018 r., znak:(...)odmówił ubezpieczonemuA. D.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy
    (odpowiedź na odwołanie z dnia 7 grudnia 2018 r., k. 8-9 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

A. D.,urodzony (...), był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie do dnia 30 czerwca 2018 r. na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 9 lutego 2016 r., znak:(...)
W dniu 1 czerwca 2018 r. złożył wniosek o przyznanie mu prawa do świadczenia rentowego na dalszy okres. W toku postępowania wyjaśniającego został skierowany na badanie lekarskie do Lekarza Orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia 6 lipca 2018 r. uznał, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Na skutek wniesienia sprzeciwu od powyższego orzeczenia, sprawa została skierowana do Komisji Lekarskiej ZUS, a ta po ponownym zbadaniu odwołującego, wydała w dniu 3 października 2018 r. orzeczenie, na mocy którego uznała, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy(decyzja ZUS z dnia 9 lutego 2016 r. oraz z dnia 13 kwietnia 2016 r., wniosek z dnia 1 czerwca 2018 r., orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 6 lipca 2018 r., orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 3 października 2018 r. – nienumerowane karty akt organu rentowego).
W oparciu o powyższe orzeczenie decyzją z dnia 5 października 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że z uwagi na fakt, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 3 października 2018 r. stwierdziła, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy, a tym samym nie przysługuje mu prawo do wnioskowanego świadczenia. Rozstrzygnięcie ww. decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych oparł na przepisachustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
    (decyzja z 5 października 2018 r., znak:(...)– nienumerowana karta akt organu rentowego).

Od niekorzystnej decyzji organu rentowego,A. D.złożył odwołanie do tut. Sądu, inicjując niniejsze postępowanie(odwołanie z dnia 14 listopada 2018 r. k. 3-5 a.s.).
W toku postępowania Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty z zakresu chorób oczu celem ustalenia, czy odwołujący się jest osobą zdolną, czy też całkowicie lub częściowo niezdolną do pracy, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy jest to niezdolność trwała, czy okresowa, a jeżeli okresowa to na jaki okres, oraz do wskazania na czym polegała zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego, jeżeli taka nastąpiła(postanowienie z 7 stycznia 2019 r. k. 11 a.s.).
W opinii z dnia 5 lutego 2019 r. biegły sądowy okulista dr n. med.R. S.stwierdził prawidłową ostrość wzroku w obu oczach tak do dali, jak i bliży z zastosowaniem odpowiedniej korekcji okularowej do dali ze względu na wadę wzroku krótkowzroczność i astygmatyzm oraz odpowiedniej korekcji do bliży ze względu na typową, związaną z wiekiem nadwzroczność (tzw. starczowzroczność). Biegły wskazał, że zarówno w przednim odcinku obu oczu jak i na dnie obu oczu, poza niewielką obecnością mętów w obrębie ciała szklistego w oku prawym nie występują zmiany i odchylenia od stanu prawidłowego. Ubezpieczony poza „kartą informacyjną” z konsultacji w ramach SOR z dnia 2 listopada 2018 r. nie przedstawił żadnej dokumentacji okulistycznej, podobnie w aktach sprawy brak jest takiej dokumentacji. Z załączonej „karty informacyjnej” i z wywiadu wynika, że ubezpieczony od wielu lat ma stwierdzaną wadę wzroku, a w listopadzie 2018 r. nastąpiło niewielkie pogorszenie ostrości widzenia w oku prawym w następstwie wylewu krwi przedsiatkówkowego i do ciała szklistego w tym oku. Zalecono leczenie farmakologiczne, na skutek którego wylew krwi wchłonął się z pozostawieniem zmętnień w obrębie ciała szklistego w oku prawym. Nie ustalono również jednoznacznie przyczyny wylewu krwi do oka prawego. Diagnostyka wykazała m.in. podwyższony poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi. Obecnie wylew krwi wchłonął się, a ostrość wzroku jest prawidłowa do dali i bliży. Stan narządu wzroku ubezpieczonego jest dobry. Na tej podstawie biegły sądowy ww. specjalności stwierdził, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do wykonywania pracy z przyczyn okulistycznych(opinia biegłego sądowego z zakresu okulistyki dr n. med.R. S.z dnia 5 lutego 2019 r. k. 34 a.s.).
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy: psychiatry i internisty na okoliczności jak w postanowieniu z dnia 7 stycznia 2019 r.(postanowienie z dnia 11 kwietnia 2019 r. k. 48 a.s.).
W opinii z dnia 26 kwietnia 2019 r. biegła sądowa z zakresu chorób wewnętrznych, diabetologii i angiologii dr n. med.E. R.po zapoznaniu się z całą dokumentacją medyczną oraz po przeprowadzeniu badania przedmiotowego stwierdziła, że zasadniczym problemem zdrowotnym ubezpieczonego jest przewlekłe zapalenie wątroby w przebiegu zakażenia wirusem typu B. W związku z tym opinię o zdolności lub niezdolności do pracy powinien wyrazić biegły specjalista z zakresu chorób zakaźnych. Biegła wskazała jednocześnie że współistniejące choroby takie jak torbielowatość prawego płata wątroby, nawracające infekcje górnych dróg oddechowych oraz podawana w wywiadzie choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy i umiarkowana hiperlipidemia nie sprowadzają u badanego niezdolności do pracy z przyczyn internistycznych(opinia biegłej sądowej z zakresu chorób wewnętrznych, diabetologii i angiologii dr n. med.E. R.z dnia 26 kwietnia 2019 r. k. 63-64 a.s.).
Biegła sądowa z zakresu psychiatriiM. L.w opinii z dnia 12 kwietnia 2021 r.nie rozpoznała u ubezpieczonego choroby psychicznej, rozpoznała zaburzenia lękowo-depresyjne oraz bezsenność i wskazała, że badany od wielu lat korzystał z pomocy psychiatry, początkowo w związku z depresją sytuacyjną, a następnie był leczony w latach 2014-2015 w(...)Instytucie (...)z powodu zaburzeń lękowo-depresyjnych. Od dwóch lat nie leczy się psychiatrycznie, przyjmuje trittico. W związku z powyższym, biegła sądowa z zakresu psychiatrii stwierdziła, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do pracy z przyczyn psychiatrycznych(opinia biegłej sądowej z zakresu psychiatriiM. L.z dnia 12 kwietnia 2021 r. k. 161-162 a.s.).
Do powyższych opinii sądowych zastrzeżenia złożył odwołujący podnosząc argumentację tożsamą do tej, którą zaprezentował w odwołaniu. Wskazał, że od kilku lat stan jego zdrowia stale się pogarsza, z którego to powodu musiał zamknąć firmę. Jeszcze raz podkreślił, że choruje na WZW typu B, schorzenia kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego oraz schorzenia układu kostno-stawowego ręki prawej, zaburzenia równowagi, zawroty głowy i z tego powodu nie może wykonywać dotychczasowej pracy. Ubezpieczony powołał się także na swoją ciężką sytuację materialną, analogicznie jak w odwołaniu. Dodał również, że boi się utraty opieki zdrowotnej z powodu braku środków na odprowadzanie składek na ubezpieczenie zdrowotne. Ponadto ponosi duże koszty leczenia głównie związane z trwającym od wielu lat procesem wyleczenia się z WZW typu B. W konkluzji stwierdził, że przyznanie mu świadczenia rentowego zapewniłoby mu minimalne środki do życia i ułatwiło poszukiwanie dodatkowej pracy, która byłaby dostosowana do jego aktualnego stanu zdrowia(pismo procesowe z dnia 4 lutego 2019 r. k. 19-20, pismo procesowe z dnia 3 kwietnia 2019 r. k. 46 – 46v, wniosek z dnia 8 lipca 2021 r. k. 175-178 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, obejmującego przede wszystkim dowody z dokumentów, dowody z opinii biegłych specjalistów z zakresu różnych dziedzin medycyny: okulisty, internisty oraz psychiatry. W skład dokumentów zebranych w sprawie wchodziły przede wszystkim akta organu rentowego oraz dokumentacja medycznaA. D., która przyczyniła się do ustalenia przez biegłych aktualnego stanu zdrowia ubezpieczonego oraz występujących u niego schorzeń, momentu ich powstania oraz charakteru, a także wpływu na zdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do nieuwzględnienia wskazanych dokumentów, ponieważ ich wiarygodność nie budziła wątpliwości.
Opinie biegłych sądowych, zostały ocenione przez Sąd jako rzetelne, gdyż zostały wydane w oparciu o obiektywne badania ubezpieczonego, przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej. Ponadto, treść opinii jest jasna i logiczna, a także wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Z tych też względów opinie te nie budziły wątpliwości i zastrzeżeń w zakresie, w jakim ostateczna ocena stanu zdrowiaA. D.potwierdziła jego zdolność do pracy. Sąd Okręgowy przyjął zatem opinie biegłych sądowych: dr n. med.R. S., dr n. med.E. R.orazM. L.jako podstawę dokonanych ustaleń, uznając, że brak jest podstaw do ich negowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

OdwołanieA. D.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z 5 października 2018 r., znak:(...)jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zważyć, że zgodnie zart. 1481§ 1 kodeksu postępowania cywilnego(Dz.U. z 2021 r. poz. 11)Sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Analizując treść złożonych przez strony i zgromadzonych w aktach rentowych dokumentów, Sąd uznał, że okoliczności faktyczne nie były w sprawie sporne. Spór nie dotyczył faktów lecz prawa, wobec czego Sąd na podstawieart. 1481§ 1 k.p.c.uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 57 ust. 1. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.(Dz. U. z 2021 r. poz. 353)o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Przepisu ust. 1 pkt. 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy (ust. 2 art. 57 ustawy).
W treści wskazanej powyżej regulacji zostały zatem określone warunki konieczne do powstania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Warunki te muszą być spełnione łącznie.
Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt. 5 ww. ustawy warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt. 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie, co najmniej 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.
Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 58, okres o którym mowa w ust. 1 pkt. 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy, zaś do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej. Przepis art. 58 ust. 4 stanowi natomiast, że przepisu ust. 2 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania, co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy)(por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004 r., II UK 222/03). Prawo do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy przysługuje zatem w wypadku wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 57 pkt.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Przepis art. 12 powołanej wyżej ustawy rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979 r., II URN 111/79).
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności złożonego przez ubezpieczonegoA. D.odwołania wskazać należy, że zaskarżona decyzja organu rentowego jest prawidłowa, albowiem odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. W przedmiotowej sprawie, Sąd uwzględnił opinie wydane przez biegłych sądowych i uznał je za wyczerpujące, poddające wszechstronnej analizie stan zdrowia ubezpieczonego w odniesieniu do jego możliwości zawodowych. Wnioski zawarte w przedmiotowych opiniach nie nasuwały wątpliwości, co do ich trafności, zatem brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Biegli są bowiem doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin medycyny, które odpowiadają głównym schorzeniom ubezpieczonego. Opinie wydali po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami leczenia przedłożonymi przez ubezpieczonego, jak również po przeprowadzeniu przedmiotowych badań wnioskodawcy. W ocenie Sądu biegli rzeczowo uzasadnili swoje stanowisko odnośnie zdiagnozowanych u ubezpieczonego schorzeń oraz ich wpływu na jego zdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Biegły okulista wskazał, żeA. D.od wielu lat ma stwierdzaną wadę wzroku, a w listopadzie 2018 r. nastąpiło niewielkie pogorszenie ostrości widzenia w oku prawym z powodu wylewu krwi przedsiatkówkowego i do ciała szklistego w tym oku. Zalecono leczenie farmakologiczne, na skutek którego wylew krwi wchłonął się z pozostawieniem zmętnień w obrębie ciała szklistego w oku prawym. Obecnie jednak wylew krwi wchłonął się, a ostrość wzroku jest prawidłowa do dali i bliży. Stan narządu wzroku ubezpieczonego jest dobry. Z kolei biegła internista w sposób jednoznaczny wskazała, że współistniejące u ubezpieczonego choroby takie jak torbielowatość prawego płata wątroby, nawracające infekcje górnych dróg oddechowych i podawana w wywiadzie choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy i umiarkowana hiperlipidemia nie sprowadzają u badanego niezdolności do pracy z przyczyn internistycznych. Także biegła sądowa z zakresu psychiatrii nie rozpoznała u ubezpieczonego choroby psychicznej. Biegła rozpoznała zaburzenia lękowo -depresyjne oraz bezsenność i wskazała, że badany od wielu lat korzystał z pomocy psychiatry, początkowo w związku z depresją sytuacyjną, a następnie był leczony w latach 2014-2015 w(...)Instytucie (...)z powodu zaburzeń lękowo-depresyjnych. Od dwóch lat natomiast nie leczy się psychiatrycznie. Jednocześnie zdaniem Sądu oceny powyższej w niczym nie mogło zmienić przekonanie ubezpieczonego o złym stanie jego zdrowia. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, subiektywne przekonanie strony o stopniu niezdolności do pracy ze względu na stan zdrowia nie może mieć decydującego znaczenia dla ustalenia prawa do świadczenia rentowego, bowiem miarodajny jest obiektywnie istniejący stan zdrowia, stwierdzony w toku postępowania, do której to oceny uprawnieni są biegli lekarze o specjalności odpowiadającej schorzeniom osoby badanej(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1968 r., III PRN 66/68).
Wskazać także należy, że trudna sytuacja materialna odwołującego, na jaką powołuje się on w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż żaden przepis ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS nie przewiduje przyznania prawa do tego świadczenia z tego powodu, że wnioskujący o nie znajduje się w niedostatku. Dochodzone świadczenie nie jest bowiem świadczeniem przyznawanym z uwagi na potrzeby, nawet najbardziej uzasadnione, ale świadczeniem jedynie zależnym od spełnienia przesłanek z art. 57 i 58 ustawy emerytalnej, w tym przesłanki niezdolności do pracy. Trzeba też podkreślić, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznychart. 5 k.c., zgodnie, z którym nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego, albowiem takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony - nie ma zastosowania, zaś materialnoprawną podstawą świadczeń emerytalno-rentowych mogą być tylko przepisy prawa, a nie zasady współżycia społecznego(por. orzeczenia Sądu Najwyższego: wyrok z dnia 29 października 1997 r., II UKN 311/97, wyrok z dnia 26 maja 1999 r., II UKN 669/98, wyrok z dnia 12 stycznia 2000 r., II UKN 293/99).Do złagodzenia rygorów prawa ubezpieczeń społecznych nie stosuje się aniart. 5 k.c., aniart. 8 k.p.Przepisy z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych mają charakter bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa publicznego nie mogą być modyfikowane lub zastępowane przez zasady współżycia społecznego.
W tej sytuacji, Sąd Okręgowy, na podstawie wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa ustalił, że odwołanieA. D.od decyzji z dnia 5 października 2018 r., znak:(...)było bezzasadne i na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.podlegało oddaleniu.