Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 361/19
Data wyroku: 2021-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Zbigniew Kapiński, Katarzyna Capałowska
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art.56 ust.3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 361/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA–Anna Zdziarska (spr.)
Sędziowie SA - Zbigniew Kapiński
SA – Katarzyna Capałowska
Protokolant: st. sekr. sąd. – Katarzyna Rucińska
przy udziale prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali
po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r.
sprawy:
1.P. W., synaS.iJ.z domuP.,urodz. (...)wW.
oskarżonego z art.56 ust 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. zart.12 kkw zw. zart.65§1 kkiart.64§1 kk,art.258§1 kk,
2.D. Ł. (1), synaZ.iB. z domu M.,urodz. (...)wW.
oskarżonego z art.56 ust 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. zart.12 kkw zw. zart.65§1 kkiart.64§1 kk,art.258§1 kk,
3.P. M. (1)z domuK., synaB.iJ. z domu R.,urodz. (...)wP.
oskarżonego z art.56 ust 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. zart.4§1 kk,art.263§2 kk,
4.M. B. (1), synaM.iE.z domuS.,urodz. (...)wW.
oskarżonego z art.56 ust 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. zart.12 kkw zw. zart.65§1 kk,
5.K. W. (1), synaJ.iG. z domu S.,urodz. (...)wW.
oskarżonego z art.56 ust 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. zart.12 kkw zw. zart.65§1 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 12 marca 2019r., sygn. akt XII K 66/17

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych:

1
P. W.w ten sposób, że:

- kary wymierzone wpunkcie IIna podst.art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.podwyższa do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 200 (dwieście) złotych,
- orzeczony w w punkcie III przepadek korzyści majątkowej podwyższa do kwoty 1.487.000 (jednego miliona czterystu osiemdziesięciu siedmiu tysięcy) złotych;

2
D. Ł. (1)w ten sposób, że:

- eliminuje z opisu czynu zpunktu VIustalenie, że zbył wskazanym tam osobom 2 kg marihuany i karę pozbawienia wolności wymierzoną na podst.art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.obniża do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy,
- orzeczony w punkcie VII przepadek korzyści majątkowej podwyższa do kwoty 232.000 (dwustu trzydziestu dwóch) tysięcy złotych;
3.P. M. (1)w ten sposób, że:
- uchyla orzeczenie o karze łącznej z punktu XIII,
- w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia (pkt IX wyroku) uznaje za winnego tego, że:
W połowie 2006r. wJ., wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość środków psychotropowych w postaci co najmniej 1500 tabletek ekstazy nabytych odG. P. (1)
- tj. czynu zart. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 21 lipca 2006r. i na tej podstawie skazuje go, a na podst.art. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 100 (sto) złotych,
- jako podstawę skazania i wymiaru kary za czyn z punktu X aktu oskarżenia (pkt XII wyroku) przyjmujeart. 263 § 1 k.k.,
- w miejsce określonego w punkcie X przepadku korzyści majątkowej orzeka przepadek korzyści majątkowej w kwocie 16.360 (szesnastu tysięcy trzystu sześćdziesięciu złotych) osiągniętej z tytułu sprzedaży broni palnej.
- na podst.art. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierzaP. M. (1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
4.K. W. (1)w ten sposób, że:
- orzeczony w punkcie XIX przepadek korzyści majątkowej podwyższa do w kwoty 300 (trzystu) tysięcy złotych;
II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie wobec oskarżonych –P. W.,D. Ł. (1),P. M. (1),M. B. (1)iK. W. (1);
III.zwalnia wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa, także w zakresie apelacji wniesionej przez prokuratora.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 361/19

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2019r.,sygn. akt XII K 66/17.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia obrońców oskarżonychD. Ł. (1),P. M. (1),M. B. (1),K. W. (1)

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3 Granice zaskarżenia prokuratora

1.3.1

Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść
☒ na niekorzyść

☒ w całości
w odniesieniu doP. W.(pkt IV a.o.),D. Ł. (1)(pkt VI a.o.)

☐ w części

☒

co do winy
P. W.iD. Ł. (1)

☒

co do kary
wobec wszystkich oskarżonych

☒

co do środka karnego
wobecP. W.,D. Ł. (1),P. M. (1),K. W. (1)

1.3.2

Podniesione zarzuty obrońcyD. Ł. (1)

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu –art. 65 k.k.

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia:
I. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a toart. 7 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieobiektywne uznanie, że pomówienia świadkówG.iM. P. (1)są wystarczającym dowodem winyD. Ł. (1), podczas gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego, ponieważ nie były złożone spontanicznie, bezinteresownie, a zostały złożone w celu zmniejszenia własnej winy pomawiających i nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej
II. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a toart. 410 k.p.k.mających wpływ na treść wyroku, a polegającą na pominięciu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych dowodów w postaci zeznań św.M. T., który zeznał, że nie zna oskarżonegoD. Ł. (1)i nie rozpoznaje go, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji oparcie tych ustaleń jedynie na części materiału dowodowego,
III. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w z. zart. 4 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz oceny wszystkich dowodów na niekorzyść oskarżonegoD. Ł. (1)oraz uznanie, że mimo braku dowodów bezpośrednich winy i sprawstwa oskarżonego, zgromadzone w sprawie dowody stanowią nieprzerwany ciąg dowodów, które tworzą jedyną możliwą wersję wydarzeń prowadzącą do przypisania oskarżonemu winy i sprawstwa w zakresie zarzuconego mu czyny,
IV. obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.poprzez w szczególności:
• odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej wskazał on, że nie dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu, że nie uczestniczył obrocie środkami odurzającymi, co znalazło potwierdzenie w zeznaniach złożonych przezM. T.,
• nie dostrzeżenie jak również nie wyjaśnienie rozbieżności jakie pojawiły się z treści zeznań złożonych przez św.G. P. (1)iM. P. (1)tak w zakresie ilości sprzedanych oskarżonemuD. Ł. (1)środków odurzających jak również w zakresie ich zakupu przez świadków,
• nie dostrzeżenie braku spójności w zeznaniach złożonych przezM. P. (1), który wskazywał, że sprzedawał jak również nabywał środki odurzające odD. K. (1)w czasie, gdy ten był tymczasowo aresztowany i przebywał w warunkach izolacji, co jednoznacznie wpływa na ocenę wiarygodności zeznań tego świadka,
• przyjęcie za w pełni wiarygodne, spójne i logiczne zeznania złożone przezG.iM. P. (1), w sytuacji gdy są to jedyne dowody wskazujące na winę i sprawstwo oskarżonegoD. Ł. (1), w sytuacji gdy św.M. T., który miał uczestniczyć w transakcjach z oskarżonym nie rozpoznał go i zaprzeczył aby w takich transakcjach uczestniczył,
• bezkrytyczne przyjęcie za wiarygodne zeznań złożonych przezG.iM. P. (1)bez jednoczesnego nie rozważenia ich aktualnej sytuacji procesowej, popełnienia przez świadków kolejnych przestępstw już po złożeniu przez nich wyjaśnień w niniejszej sprawie, motywów jakimi kierowali się świadkowie składając pomówienia i korzyści jakie uzyskali ze złożonych przez siebie zeznań,

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia –
V. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść polegający na wyrażeniu poglądu, że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do uznania za udowodniony fakt popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu, w następstwie dokonania ich oceny z uwzględnieniem wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyśćD. Ł. (1), w sytuacji gdy właściwa ocena zgromadzonych dowodów dokonana z uwzględnieniem dyrektyw wskazanych wart. 7 k.p.k.prowadzi do wniosków przeciwnych

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.3.2

Podniesione zarzuty przez obrońcówP. M. (1)

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
1.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, polegającej na wybiórczej i tendencyjnej analizie materiału dowodowego, w tym zeznań i wyjaśnieńG. P. (1)iM. P. (1)oraz zeznańT. K., a także wyjaśnień oskarżonego, w szczególności zaś poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał udział w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowych, podczas gdy zeznaniaT. K., którym Sąd niesłusznie nie dał w całości wiary, wskazują, iż oskarżonyP. M. (1)nie miał nic wspólnego z przestępczym procederem, w którym uczestniczył jego brat, natomiast zeznania te dowodzą, iż zarówno oskarżony, jak i świadek potrafili na jednej imprezie zażyć po 30 tabletek ekstazy każdy, co, mając na przypisaną oskarżonemu w sentencji ilość narkotyku przekonuje, że nawet ewentualne przyjęcie, żeP. M. (1)w istocie nabył odG. P. (1)1500 tabletek ekstazy dowodzi, iż uczynił to w istocie na użytek własny, które to potencjalne działanie oskarżonego pozostaje prawnie irrelewantne,
2.art. 410 k.p.k.poprzez:
a) pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodu z wyjaśnieńG. P. (1)z dnia 25 kwietnia 2014 r. od słów „sam byłem świadkiem” do słów , jedli jedną po drugiej można powiedzieć” (k. 98 akt sprawy) ujawnionych w toku rozprawy głównej w dniu 25 września 2018 r., z których wynika, iż zgodnie z posiadaną przez świadka wiedząP. M. (1)oraz jego brat,T. K.ps. (...)w trakcie jednej imprezy potrafili zażyć po 20-30, a nawet 40 tabletek ekstazy, co potwierdza depozycje świadkaT. K.w tym zakresie, który zeznawał identycznie co do omawianej okoliczności i jednocześnie przekonuje, iż nawet przyjęcie, że oskarżonyP. M. (1)nabył odG. P. (1)przypisaną mu ilość narkotyku, dowodzi, iż czynił to w istocie na własny użytek, a zatem nie można przypisać mu czynu zarzucanego przez Prokuratora;
b) pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodu z zeznańA. S.z dnia 28 listopada 2016 r. (k. 440-441 akt sprawy), odczytanych w toku rozprawy głównej w dniu 13 czerwca 2018 r., z których wynika, iż świadek widział osobę, od którejG. P. (1)zamówił pistolety maszynowe typu(...)i która broń dostarczyła do mieszkania, w którym przebywał, zaś podany przez świadka do protokołu opis wyglądu tej osoby wyklucza, iż był niąP. M. (1), nadto w toku rozprawy świadek wskazał, iż nie zna żadnego z oskarżonych, co przesądza, iżG. P. (1), wbrew swoim własnym depozycjom nie nabył broni palnej odP. M. (1),
c) nieujawnienie i pominięcie dowodu z wyjaśnieńG. P. (1)z dnia 14 czerwca 2016 r. (k. 235-237), z których wynika, iż nabyte przez niego pistolety typu(...)zostały przywiezione przezP. M. (1)doK.do mieszkania wynajmowanego przezA. S., który był wtedy obecny w lokalu, co pozostaje nie do pogodzenia z zeznaniamiA. S.w tym zakresie złożonymi w toku rozprawy, gdzie świadek wskazał, iż nie zna żadnego z oskarżonych, nadto również z pominiętym przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka z postępowania przygotowawczego, gdzie podał on wygląd osoby, która przywiozła broń palną do jego mieszkania, zaś opis ten nie odzwierciedla w żadnej mierze wygląduP. M. (1), co przesądza, iżG. P. (1), wbrew jego depozycjom, nie nabył broni palnej odP. M. (1),
d) nieujawnienie i pominięcie dowodu z wyjaśnieńM. T.z dnia 8 kwietnia 2014 r. (k. 382-391 akt sprawy), z których wynika, iż broń palna w postaci pistoletów maszynowych(...)została nabyta przezG. P. (1)wM.i oddanaM. T.na przechowanie, co stoi w jawnej sprzeczności z depozycjamiG. P. (1)w tym zakresie, który twierdził, iż opisaną broń zbył mu oskarżonyP. M. (1), co jednak Sąd I instancji błędnie przyjął, wadliwie ustalając stan faktyczny w sprawie,
e) nieujawnienie i pominięcie fragmentu dowodu z wyjaśnieńG. P. (1)z dnia 25 kwietnia 2014 r. od słów „chciałbym złożyć wniosek” do słów „też obawiam się grupy zM.”(k. 115 akt sprawy) z wyjaśnień tych wynika bowiem, iżG. P. (1)obawiał się pewnych grup przestępczych, w tym grupy zM.do tego stopnia, iż złożył nawet wniosek do protokołu o objęcie ochroną swojego dziecka i konkubiny, co z kolei tłumaczy, dlaczego świadek ten twierdził, że broń palną typu(...)nabył odP. M. (1), mimo że depozycje te stoją po pierwsze w jawnej sprzeczności z nieujawnionymi i pominiętymi przez Sąd meriti wyjaśnieniamiM. T., który wskazał, iż przedmiotowa broń została zakupiona przezG. P. (1)właśnie wM., od tamtejszej grupy przestępczej i był co do tej okoliczności przekonany, a po drugie także z zeznaniamiA. S.dotyczącymi wizyty w lokalu wK.osoby, od którejG. P. (1)miał nabyć przedmiotową broń,
które to naruszenia w konsekwencji doprowadziły do bezzasadnego przyjęcia, żeP. M. (1)dopuścił się popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt VIII i X aktu oskarżenia, a w efekcie wydania wadliwego rozstrzygnięcia.

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.3.2

Podniesione zarzuty przez obrońcęM. B. (1)

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
1)art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadków pomawiających oskarżonego i bezkrytyczne danie im wiary, gdy ich zeznania są niespójne i wewnętrznie sprzeczne, gdyż świadekG. P. (1)twierdzi, że sprzedawał i nabywał amfetaminę odM. B. (1), podczas gdy świadekM. P. (1)kategorycznie zeznał, że oskarżonemu powierzono amfetaminę na czasowe przechowanie.
2)art. 7 kpk,art. 366 § 1 kpkpoprzez uznanie, że wina oskarżonegoM. B. (1)nie budzi wątpliwości, podczas gdy Sąd nie wyjaśnił pojawiających się rażących sprzeczności w zeznaniach pomawiających go świadkówG. P. (1)twierdzącego „B.do końca się nie rozliczył, nie pamiętam dokładnie kwestii płatności czy w ratach, ale więcej na ten temat może powiedzieć mój bratM.... gdy się obraził na mnie to rozmawiał z moim bratem i jemu płacił „ a wykluczających taki przebieg zdarzenia depozycjiM. P. (1)„zM. B. (1)nie miałem żadnych relacji narkotykowych. Mój brat (G. P. (1)) mógł mieć z nim takie relacje".
3)art. 7 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nieobiektywne uznanie, że pomówienia skonfliktowanego z oskarżonym świadkaG. P. (1)są wystarczającym dowodem winyM. B. (1), podczas gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego, ponieważ nie były złożone spontanicznie, bezinteresownie a zostały złożone w celu zmniejszenia winy własnej pomawiającego i nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej.

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 kpk

☐

brak zarzutów

1..3.2. Podniesione zarzuty przez obrońcęK. W. (1)

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia –
I. na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia:
a. tj.art. 4 k.p.k.poprzez, naruszenie zasady obiektywizmu w rozpoznaniu niniejszej sprawy w postaci nie dochowania nakazu bezstronności, a także nieznajdującego podstaw w realiach niniejszej sprawy bezpodstawnego przypisania nieproporcjonalnie wielkiej wartości zeznaniom świadków obciążających oskarżonego —G. P. (1)iM. P. (1)(pomimo istniejących w nich sprzeczności, rozbieżności) i zaniechaniem ich weryfikacji za pomocą zeznań innych świadków, co objawiało się:
• przyjęciem jeszcze przed zamknięciem przewodu sądowego obrazu sprawy, z którego wynikało, że oskarżony jest „obiektywnie winny” zarzucanego mu czynu, a jego wyjaśniania miały na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej;
• zaniechaniem badania przez Sąd I instancji okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonegoK. W. (1), a zwłaszcza rzetelnego wyjaśnienia okoliczności związanych z rzekomym udziałem w obrocie kokainą i ilości tych substancji, a także konfliktem oskarżonego zG. P. (1);
• stwierdzeniem, że przesłuchanie świadkówM. B. (2)iK. B.nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji kiedy według relacjiG. P. (1)świadkowie ci mieli od niego odbierać kokainę, która uprzednio pochodziła odK. W. (1);
• tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez, rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości dotyczących udziału oskarżonegoK. W. (1)w obrocie narkotykami, jak również ilości kokainy, którą miał obracać (uznany za winnego udziału w obrocie łącznie 6 kilogramami kokainy, podczas gdy 1 kilogram czystej kokainy odebranej odG. P. (1)to wedle jego zeznań ten sam tylko zmieszany, który był późniejG. P. (1)przekazany) - na niekorzyść oskarżonego;
b. tj.art. 7 k.p.k.poprzez, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, przejawiającej się w przyznaniu waloru całkowitej wiarygodności zeznaniom świadkówG.iM. P. (1);
c.art. 410 k.p.k.poprzez, nieujawnienie w sposób przewidziany przepisamikodeksu postępowania karnegodepozycjiG. P. (1)iM. P. (1)z kart 54-59 do słów „handlowałem”; 59 od słów „poznałem go około w połowie 2012 roku” do 61 do słów „wcześniej przed wyjściem”; 61 od słów „D.jeździł wtedyH.” do końca protokołu na karcie 63; z kart 69-86; z kart 96-115; z kart 122 do 130 do słów „zeznałem wcześniej o chłopaku”; z kart 130 od słów „w okolicachM.” do końca protokołu na karcie 145; z kart 172 verte do 174 verte; z kart 176 do 181 do słów „wszędzie zapisanego jako Pełny”; z kart 183-193; z kart 205-206 verte; z karty 209 verte; z karty 211 verte-212; z kart 236 verte-237; 240 verte-243 verte; z kart 250 verte-252; z kart 254-258; z kart 262-270; z kart 281-285; z kart 351-352; z kart 360-362; z kart 363 verte-364; z kart 369 verte-370; z kart z kart 374-375;
d. tj.art. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.w zw. z 4k.p.k.poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonegoK. W. (1)o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkówK. B.iM. B. (2)oraz poprzez zaniechanie przesłuchania z urzędu w charakterze świadkaP. K., co skutkowało wyrokowaniem w oparciu o niepełny materiał dowodowy a przy przeprowadzeniu powyższych dowodów pozwoliłoby na kompleksową i swobodną ocenę prawdziwości zeznań świadkówG. P. (1)iM. P. (1);

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia –
II. na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że oskarżonyK. W. (1)brał udział w transakcjach narkotykowych określonych w akcie oskarżenia.

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 349 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.3.2

Podniesione zarzuty przez prokuratora

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany wart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu –
V. obrazę przepisu prawa materialnego zart. 45§1 kkpoprzez nie orzeczenie wobecP. M. (1)przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa zart. 263§2 kk, opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, podczas gdy prawidłowa wykładniaart. 45§1 kkprowadzi do wniosku, że sąd był zobligowany do orzeczenia przepadku korzyści majątkowej, którą oskarżony osiągnął z popełnienia przestępstwa zart. 263§2 kk,

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia –
I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w zakresie czynów opisanych w punktach IV i VI części wstępnej wyroku materiał dowodowy nie dostarczył podstaw, aby stwierdzić winę oskarżonychP. W.iD. Ł. (1), podczas gdy prawidłowa i całościowa ocena wszystkich okoliczności sprawy pozwala na przyjęcie, że oskarżeniP. W.w okresie od sierpnia 2012 roku do lipca 2013 roku orazD. Ł. (1)w okresie od lutego 2013 roku do lipca 2013 roku należeli na terenieW.do zorganizowanej grupy przestępczej, kierowanej przezG. P. (1), a tym samym dopuścili się popełnienia przestępstwa zart. 258§1 kk,
VI. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżeni osiągnęli podlegającą przepadkowi korzyść majątkową w wysokości:
- 60.280 złotych w przypadkuP. W.,
- 52.000 złotych w przypadkuD. Ł. (1),
- 4.500 złotych w przypadkuP. M. (1),
- 71.200 złotych w przypadkuK. W. (1),
podczas gdy prawidłowa analiza zebranego materiału dowodowego oraz ugruntowana linia orzecznicza w tym zakresie prowadzą do wniosku, że kwoty orzeczonych przepadków powinny być znacznie wyższe.

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka –
II. rażącą niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności oraz grzywny wobec:
-P. W.w wysokości 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 150 złotych,
-D. Ł. (1)w wysokości 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 150 złotych,
-P. M. (1)za czyn opisany w punkcie VIII części wstępnej wyroku w wysokości 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 100 złotych, za czyn opisany w punkcie X części wstępnej wyroku w wysokości 2 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej w wysokości 2 lat pozbawienia wolności,
-M. B. (3)w wysokości 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 200 złotych
-K. W. (1)w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 150 złotych,
na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i charakteru popełnionych przez oskarżonych czynów, znacznego stopnia ich społecznej szkodliwości oraz wysokiego stopnia winy oskarżonych, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że orzeczone kary pozbawienia wolności uznać należy za rażąco łagodne, sprzeczne ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, a tym samym niespełniające przypisanych im zadań w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa,
III. rażącą niewspółmierność orzeczonych na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiśrodków kompensacyjnych wobec:
-P. W.w wysokości 10.000 złotych,
-D. Ł. (1)w wysokości 5.000 złotych,
-P. M. (1)w wysokości 1.000 złotych,
-M. B. (3)w wysokości 10.000 złotych,
-K. W. (1)w wysokości 5.000 złotych,
na skutek niedostatecznego uwzględnienia wagi i skutków popełnionych przez oskarżonych czynów, jak również winy i motywacji oskarżonych, co przy prawidłowej ocenie sprawia, że orzeczone nawiązki uznać należy za rażąco niskie i sprzeczne ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, a tym samym niespełniające przypisanych im zadań w zakresie zapobiegania i zwalczania narkomanii,

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski obrońców

☒

uchylenie
wniosek ewentualny obrońcyD. Ł.,K. W.iM. B.

☒

Zmiana i uniewinnienie

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Zarzut obrońcyD. Ł. (1),M. B. (1),K. W. (1)– obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych
Zarzut obrońcówP. M. (1)w zakresie czynu zpunktu IX(pkt VIIIa.o.), obrazyart. 7 i 410 k.p.k.
Zarzuty prokuratora w odniesieniu do kary i środków karnych

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Obrońcy oskarżonych – bez wyjątku, przez pryzmat obrazyart. 7 k.p.k.zakwestionowali wiarygodnośćG. P. (1)iM. P. (1), jako osób korzystających zart. 60 § 3 k.k.
Istotnie zeznania tych świadków stanowią podstawowy dowód w przedmiotowej sprawie, a szczególnie zeznaniaG. P. (1). W pewnym zakresie uzupełniająco należy potraktować zeznaniaM. P. (1),M. T.iA. S., o czym będzie poniżej. Poza tym zauważyć należy, że w innych postępowaniach w oparciu o zeznania (wyjaśnienia)G. P. (1)doszło do wydania wyroków skazujących, co też oznacza, że jego relacje mają potencjał by zostać uznanymi za wiarygodne.
Genezę instytucji świadka koronnego oraz „małego świadka koronnego” stanowiła chęć rozbicia solidarności przestępczej, z tą różnicą, że w przypadku świadka koronnego zyskuje on całkowitą bezkarność, a osoba taka jakG. P. (1)iM. P. (1)mogą liczyć jedynie na nadzwyczajne złagodzenie kary.
Polskie prawo procesowe nie akceptuje legalnej teorii dowodowej i nie dyskredytuje dowodu, który stanowiłyby wyłącznie zeznania jednego świadka jeśli zostały ocenione swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Interpretacja dowodów dokonana przez obrońców nie pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., bowiem negując prawidłowo ustalony stan faktyczny interpretują go w sposób korzystny dla oskarżonych, nie wskazując jednocześnie konkretnych uchybień jakich miałby dopuścić się Sąd I instancji.
Odnośnie apelacji obrońcyD. Ł. (1)stwierdzić należy, że w tym przypadku połączono obrazęart. 7 k.p.k.z obraząart. 410 k.p.k., co doprowadzić miało do bezpodstawnego uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu. Uzasadniając uchybienie procesowe należało wykazać, że miało ono wpływ na treść wyroku.
Orzekający w tej sprawie Sąd Okręgowy ujawniał fragmenty zeznań z postępowania przygotowawczego, zgodnie z treściąart. 391 § 1 k.p.k., który przewiduje odczytywanie zeznań „w pewnym zakresie”, gdy świadek zeznaje odmiennie, lub oświadczy, że pewnych okoliczności nie pamięta. Na etapie postępowania pierwszo – instancyjnego strony najwyraźniej nie dostrzegały rozbieżności, skoro nie wnosiły o odczytanie dalszych fragmentów zeznań.
W ocenie Sądu odwoławczego, poza jednym wypadkiem dotyczącymD. Ł., sąd meriti oparł się na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i ustalenia poczynił na podstawie istotnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia dowodach.
M. T., do treści zeznań którego odwołuje się obrońcaD. Ł. (1)w apelacji, podczas rozprawy co prawda podał, że nie zna oskarżonego (k. 2107 – 2110), to jednak oświadczenia tego nie można traktować jako dowodu niewinności oskarżonego ze względu na rolę jaką pełnił. Był kierowcą taksówki, nie znał osób, którym dostarczał narkotyki. Wiedział jednak czym zajmował sięG. P. (1)i dostarczał go na miejsce przekazania, lub odbioru narkotyków.
Trudno też doszukiwać się rozbieżności co do ilości narkotyków w zeznaniachM.iG. P. (1), skoroM. P. (1)(k. 2235) wręcz wskazał, że nie znał bliżejŁ., współpracował z nim od maja do lipca 2013. Tak jak brat opisywał transakcje dotyczące kokainy, z tym że jego działalność przestępcza była przedzielona pobytami w zakładach karnych. Nie ma znaczenia podniesiony w apelacji fakt, mający wynikać z zeznańM. P. (1), że narkotyki były nabywane odD. K. (2)w czasie gdy ten był pozbawiony wolności, skoro z tego samego protokołu przesłuchania wynika, że to od brata wie, że współpracował zK.(nie podając którym), obrońca zaś nie wskazał fragmentu ujawnionego protokołu z postępowania przygotowawczego, z którego miałaby wynikać teza o transakcjach narkotykowych dokonywanych przezM. P.w czasie pobytuD. K.w zakładzie karnym.
Z prawnego punktu widzenia nie ma istotnego znaczenia fakt, żeG. P. (1)deklarował chęć zerwania z dotychczasowym życiem, a został oskarżony o produkcję amfetaminy po nawiązaniu współpracy z Policją, bowiem nawet osoba skazana za składanie fałszywych zeznań nie jest automatycznie pozbawiona prawa do bycia świadkiem. W toku tego postępowania w/w był konsekwentny, odpowiadał na pytania stron oraz sądu i co istotne nie uzyskiwał całkowitej bezkarności ujawniając liczne przestępstwa.
W sytuacjiD. Ł. (1)przyznać należy rację skarżącej w tym, że podczas rozprawyG. P. (1)nie pamiętał, czy kupił od oskarżonego marihuanę, choć tego nie wykluczył. Okoliczność ta nie została skonfrontowana z pozostałym materiałem dowodowym, a zatem Sąd odwoławczy wyeliminował z opisu czynu nabycie 2 kg. marihuany, co miało wpływ na obniżenie kary pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy jednak dostrzega, że w pozostałych przypadkach Sąd Okręgowy w razie wątpliwości przyjmował wartości bardziej dla oskarżonego korzystne np. co do kokainy.
Kolejny zarzut podniesiony w apelacji jest także niezasadny. To, że w akcie oskarżenia skierowanym przeciwkoG. P. (1)ilość narkotyków nie była zgodna z ilością wskazaną w zarzucieD. Ł.było wynikiem oceny materiału dowodowego dokonanego przez autora tego aktu oskarżenia, a rolą sądu była jego weryfikacja.
Z kolei argumentu na sprzeczność relacji pomiędzyG. P. (1), a jego bratemM.nie dostarcza fakt, że ten ostatni podczas rozprawy pamiętał mniej szczegółów.
Wątpliwości zgłoszone przez autorkę apelacji co do zastosowania art. 65 § 1k.k. Sąd Okręgowy rozwiał na k.25 i 25v pisemnych motywów wyroku.
Na częściowe uwzględnienie zasługiwała apelacja obrońcówP. M. (1), choć nie przyniosła oczekiwanego rezultatu wobec wniesienia apelacji na niekorzyść oskarżonego przez prokuratora.
Sąd I instancji, na wniosek obrońcy oskarżonego, podczas rozprawy (k. 2241) ujawnił wyjaśnieniaG. P. (1)z k. 98 we fragmencie, który był korzystny dla sytuacji procesowejP. M. (1)w zakresie czynu polegającego na nabyciu 1500 tabletek ekstazy, a mianowicie, że sam był świadkiem jak oskarżony z bratem połykali na imprezach tabletki jedną po drugiej. Korespondowało to z zeznaniami brata oskarżonego –T. K., skazanego za obrót narkotykami w relacji zG. P. (1). Nie ujawnił natomiast innego fragmentu protokołu, który nie musiałby świadczyć o nabyciu takiej ilości tabletek ekstazy na własny użytek. Jednak nie tylko to zadecydowało, że Sąd II instancji skazałP. M.za posiadanie substancji psychotropowej, lecz to, że przy zmianie opisu czynu nie wskazano, że oskarżony uczestniczył w obrocie, a jedynie, że nabył tabletki ekstazy.
Sąd odwoławczy nie podzielił poglądu obrońców, że nawet przy założeniu, że to oskarżony nabył tabletki, a nieT. K., to dopuścił się niekaralnego posiadania jako konsument.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się na temat odpowiedzialności karnej z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Odpowiedzialności tej nie podlega osoba dysponująca środkiem z zamiarem niezwłocznego zażycia i dotyczy to nieznacznych ilości, a nie hurtowych.
Wskazana w apelacji ogólnikowość sformułowania daty nie uniemożliwiła uznania oskarżonego za winnego przypisanego mu wyrokiem czynu.G. P. (1)nie twierdził, że transakcji było wiele, więc należało przyjąć, że tabletki oskarżony ekstazy kupił jednorazowo. Wspomniany w środku odwoławczymM. P. (1)nie musiał pamiętać faktu nabycia narkotyków przezP. M., skoro czyn ten miał charakter jednorazowy.
Wbrew argumentacji obrońców za prawidłowe uznać również należy ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie czynu polegającego na zbyciuG. P. (1)czterech jednostek broni palnej. Z pisemnego uzasadnienia zawartego na stronie 24 wynika, że sąd meriti uznał li tylko tyle, żeA. S.nie potwierdził, by któryś z oskarżonych był mu znany. Nie oznacza to jednak, że należałoby odrzucić jako wiarygodne zeznaniaG. P., a oprzeć się na zeznaniachM. T., że w istocie broń pochodziła od grupy przestępczej zM.. Co prawda nie wszystkie zeznaniaM. T.zostały odczytane, bowiem strony zapytane o to nie wnosiły, to jednak z fazy spontanicznie złożonych zeznań wynika, że miał na myśli inną broń niż wyjaśniał wcześniej, z tego powodu nie wiadomo którą broń miał na myśli (k. 21107 – 2110). W tym względzie trafnie uznano za miarodajne zeznaniaG. P. (1), że cztery(...)dla grupy(...)nabył dla niego z CzechP. M. (1). Nie wszystkie sprzedano, bo nie miały tłumików. Broń przywiózł dla niegoP. M. (1)do mieszkania zajmowanego przezA. S.. Logicznym jest, że miejscem przekazania broni byłK., gdyż leży bliżej Czech. Gdyby pochodziła zM., bliżej byłoby dowieźć ją doW., gdzie ostatecznie trafiła.A. S.potwierdził fakt dostarczenia broni, do zajmowanego przez niego mieszkania, oglądał nawet jedną sztukę broni. Choć dwukrotnie widział kolegęP.już w postępowaniu przygotowawczym powątpiewał, czy byłby w stanie go rozpoznać. Dodał jednak, że mężczyzna powiedział, że broń i amunicja pochodzi z Czech. Dość zbieżnie podawał też datę przywiezienia – początek roku 2013. Następnie tę broń doW.zawiózł kolegaP.–N.(k. 441).
O możliwościach dostępu do broni z Czech – brata(...)(P. M.) zeznawał teżM. P. (1). Do zakupu miało dojść po jego aresztowaniu, nie później niż do maja 2013r. Miał je przechowywaćM. T.((...)) -k. 360.
Za niepotwierdzoną dowodami sugestię obrońców uznać należy, żeG. P.o sprzedaż broni maszynowej pomówiłP. M.z obawy przed grupą zM., gdyż on sam twierdził, ze obawiał się najbardziej grupy(...),(...)iM. K..
Odnośnie apelacji obrońcyM. B. (1)Sąd zważył, co następuje:
Sąd meriti nie dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.wskazanej w apelacji.G. P. (1)niezmiennie przez cały tok postępowania wskazywał, żeM. B. (1)zbył dwukrotnie po 10 kg amfetaminy. Skarżący nie może powoływać się na rozbieżności pomiędzy relacjami obu braciP., skoroM. B. (1)podczas rozprawy zeznał, że nie miał relacji narkotykowych z oskarżonym, a mógł mieć je brat, bo wie to z relacji jednego i drugiego. ZarównoG. P. (1), jak iM. P. (1)zeznawali o zaistniałym konflikcie, natomiast sam powód konfliktu jest okolicznością drugorzędną nie mogącą mieć wpływu na(...).
Tak jak twierdzi skarżący dowód z pomówienia winien być wsparty innymi dowodami, lecz Sąd Najwyższy nigdy nie twierdził, że kontrola tego dowodu winna być wyizolowana i ograniczała się do roli tylko tego jednego oskarżonego reprezentowanego akurat w tej sprawie przez autora apelacji.
ObrońcaK. W. (1)podniosła szereg zarzutów procesowych. Przepisart. 4 k.p.k.formułuje ogólną zasadę procesową tzw. gwarancyjną i aby trafnie podnieść zarzut jego naruszenia, skarżąca winna wskazać na obrazę konkretnego przepisu naruszającego zasadę obiektywizmu. To, że Sąd I instancji oparł się na zeznaniachG. P. (1)iM. P. (1), nie uwzględnił ich sytuacji procesowej, nie uwzględnił wniosków dowodowych nie świadczy jeszcze o naruszeniu zasady obiektywizmu.
Najczęściej prezentowanym przez Sąd Najwyższy poglądem jest, że zarzut obrazyart. 7 k.p.k.pozostaje w relacji wykluczenia z zarzutem obrazyart. 5 § 2 k.pk. Zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.można skutecznie podnosić, jeżeli materiał dowodowy zostanie prawidłowo oceniony, a pozostaną mimo to nie dające się usunąć wątpliwości.
Niezasadny był także zarzut błędnych ustaleń faktycznych, wynikający z obrazyart. 7 i 410 k.p.k.Sąd Okręgowy ukształtował swe przekonanie na podstawie wszystkich dowodów mających znaczenie dla prawidłowego wyrokowania, ocenił je swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Niesłusznie też obrońca upatruje „błędu braku”, mającego polegać na nieujawnieniu depozycjiG. P. (1)iM. P. (1)ze wskazanych w apelacji kart. Analiza nieujawnionych zeznań świadków wskazuje, że znamienita ich większość w ogóle nie dotyczyK. W. (1). Poza tym obrońca nie wykazała, by nieujawnienie wszystkich zeznań i wyjaśnień miało wpływ na treść wyroku.
Tak, jak zauważyła skarżąca w wystąpieniu, przez Sądem odwoławczym – w dacie wydania wyroku nie obowiązywałart. 452 § 2 pkt 2 k.p.k.Niezależnie od tego, że zgodnie zart. 366 § 1 k.p.k.na sądzie spoczywa obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu, to jednak nie wszystkich możliwych, tylko tych mających znaczenie dla sprawy. Ponadto strony nigdy nie były i nie są pozbawione inicjatywy dowodowej i jeśli obrońca widziała rozbieżności w relacjach świadków mogła zainicjować odczytanie kolejnych zeznań, jak zrobił to obrońcaP. M. (1), czy przeprowadzenie konfrontacji.
Oczekiwanie, aby w całości postępowanie dowodowe przeprowadził Sąd odwoławczy jest niczym nieuzasadnione. Niezależnie od tego kiedy wszedł w życieart. 452 § 2 pkt 2 k.p.k., to dowody w postaci wyjaśnień i zeznań braciP.nie stanowiły novum dla autorki apelacji.
Braku postępowania nie stanowi odmowa przesłuchaniaK. B., jak iM. B. (2), skoro z najmniejszego dowodu nie wynika, by mieli mieć oni kontakt zK. W. (1), poza tym żeG. P. (1)nabywał kokainę od nich pochodzącą. Odnośnie kolejnego wniosku adresowanego do Sądu Apelacyjnego o przesłuchanieP. K., za pośrednictwem któregoG. P.nabywał kokainę, należałoby uwzględnić jego sytuację procesową, w związku z czym i tak wiarygodność świadka trzeba by ocenić w zestawieniu z depozycjamiG. P. (1)iM. P. (1). Wskazówką do takiego wnioskowania jest postawaJ. B.iP. B., którzy aczkolwiek skazani, to nadal utrzymują, że zostali pomówieni przez zaineresowanego poprawą swego statusu –G. P..
Skarżąca wskazuje w apelacji przykłady, które w jej ocenie świadczą o niewiarygodności M. iG. P..
Z powyższym poglądem nie można się zgodzić. Jeśli chodzi oM. P. (1), to mógł nie rozpoznaćK. W., bowiem czym innym jest okazanie wizerunku z tablic poglądowych, a czym innym okazanie bezpośrednie. W toku rozprawy rozpoznał go, choć jak podał nazwisko oskarżonego mu nic nie mówiło. Zaznaczył też, co należy wziąć pod uwagę, że miał z oskarżonym kontakt przed swoim zatrzymaniem, a brat cały czas aż do jego zatrzymania. Co się zaś dotyczy zeznań dotyczących czasokresu uczestniczenia w obrocie przezP. K., to kwestia ta winna zostać zweryfikowana w toku postępowania jego dotyczącego.
Prawdą jest, żeG. P. (1)transakcje z oskarżonym umiejscawiał naulicy (...). Nie ulega jednak wątpliwości, że doszło do pomyłki językowej. Za każdym razem opisywał, że miały on miejsce pod drzewem, przysklepie (...), przy którym widziałK. W..
Całkowicie bezzasadny jest zarzut obrazyart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.Z opisu czynu dokładnie wynika jakiego narkotyku obrót dotyczył i o jakiej wadze. Właśnie dla dokonania pełnego opisu czynu wskazano, że jego uczestnictwo w obrocie polegało na przyjęciu kokainy i jej zmieszaniu. Była to kokaina o wadze 1kilograma, a po zmieszaniu 5 -u kilogramów. Nie oznacza to, że odpowiedzialność karna oskarżonego winna ograniczać się wyłącznie do 1 kilograma czystej kokainy. Żadnego znaczenia nie ma to jakiego rodzaju substancję stanowił wypełniacz. Oskarżony zwiększał objętość i wartość rynkową narkotyku przeznaczonego do dalszej dystrybucji, jednocześnie nie tracił on właściwości odurzających.
Sad Okręgowy nie pominął w swych rozważaniach incydentu związanego z wymianą oponG. P. (1)wzakładzie (...).W.. Dał wyraz braku wiarygodnościG. P.w odniesieniu do przebiegu zdarzenia, ale jedno takie zdarzenie nie może przecież przekreślać wartości dowodowej wszystkich pozostałych depozycji.
Co do apelacjiProkuratora, Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonych częściowo zasługiwał na uwzględnienie.
W odniesieniu do czynu z punktu IV i VI dotyczącegoP. W.iD. Ł. (1), Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Zauważyć jednocześnie należy, że skarżący nie wskazał z naruszenia których przepisów postępowania karnego miałby wynikać błąd w ustaleniach faktycznych. Również uzasadnienie apelacji nie dostarcza żadnej argumentacji przemawiającej za tym, że oskarżeni byli członkami zorganizowanej grupy przestępczej. Autor apelacji sam przyznaje, żeG.iM. P. (1)umiejscawiali ich poza grupą. Nie jest wystarczające dokonanie ustalenia tylko na podstawie faktu, żeG. P. (1)należał do grupy „(...)” i w jej ramach utworzył własną grupę zajmującą się handlem i produkcją narkotyków.
Słusznie jednak skarżący podniósł, że Sąd I instancji zaniżył wysokość korzyści majątkowej, a w przypadku sprzedaży broni przezP. M.w ogóle jej nie orzekł. W pisemnych motywach wyroku nie wskazano kryteriów obliczenia korzyści majątkowej.
W przypadku kar pozbawienia wolności apelacja uznana została częściowo za zasadną w przypadkuP. W.iP. M. (1).
Orzekając grzywnę obok kary pozbawienia wolności, sąd nie naruszyłart. 33 k.k., bowiem wskazuje on granice możliwych do wymierzenia stawek i ich wysokość.
Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do podwyższenia wyrokiem nawiązek z uwagi na orzeczenie przepadku korzyści majątkowej i grzywien w znacznych kwotach.

Wniosek

Wniosek obrońcyD. Ł. (1),P. M. (1),M. B. (1),K. W. (1)o uniewinnienie.
Alternatywnie złożony wniosek przez obrońcęM. B. (1),K. W. (1),D. Ł. (1)o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wniosek prokuratora o zmianę wyroku.
Wniosek o uchylenie wyroku.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zaskarżony wyrok został wydany bez obrazy wskazanych w apelacjach przepisów i dlatego wniosek o uniewinnienie nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na to, że nie zaistniały przesłanki wymienione wart. 437 § 2 k.p.k.nie został uwzględniony wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Powody zmian opisane poniżej.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 361/19, Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał zaskarżony wyrok wobecD. Ł. (1),P. M. (1),M. B. (1)iK. W. (1)w zakresie winy, z tym że wobecP. M. (1)co do czynu z punktu VIII a.o. przy zmienionym jego opisie i zmienionej kwalifikacji prawnej.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesione apelacje nie dostarczyły argumentów podważających winę oskarżonych.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II AKa 361/19 Sąd Apelacyjny w Warszawie

II
zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonych:

3
P. W.w ten sposób, że:

- kary wymierzone wpunkcie IIna podst.art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.podwyższył do 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 200 (dwieście) złotych,
- orzeczony w punkcie III przepadek korzyści majątkowej podwyższył do kwoty 1.487.000 (jednego miliona czterystu osiemdziesięciu siedmiu tysięcy) złotych;

1
D. Ł. (1)w ten sposób, że:

- wyeliminował z opisu czynu zpunktu VIustalenie, że zbył wskazanym tam osobom 2 kg marihuany i karę pozbawienia wolności wymierzoną na podst.art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.obniżył do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy,
- orzeczony w punkcie VII przepadek korzyści majątkowej podwyższył do kwoty 232.000 (dwustu trzydziestu dwóch) tysięcy złotych;
3.P. M. (1)w ten sposób, że:
- uchylił orzeczenie o karze łącznej z punktu XIII,
- w ramach czynu zarzuconego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia (pkt IX wyroku) uznał za winnego tego, że:
W połowie 2006r. wJ., wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość środków psychotropowych w postaci co najmniej 1500 tabletek ekstazy nabytych odG. P. (1)
- tj. czynu zart. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do dnia 21 lipca 2006r. i na tej podstawie skazuje go, a na podst.art. 62 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 100 (sto) złotych,
- jako podstawę skazania i wymiaru kary za czyn z punktu X aktu oskarżenia (pkt XII wyroku) przyjąłart. 263 § 1 k.k.,
- w miejsce określonego w punkcie X przepadku korzyści majątkowej orzekł przepadek korzyści majątkowej w kwocie 16.360 (szesnastu tysięcy trzystu sześćdziesięciu złotych) osiągniętej z tytułu sprzedaży broni palnej.
- na podst.art. 85 § 1 k.k.,art. 86 § 1 k.k.wymierzyłP. M. (1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
4.K. W. (1)w ten sposób, że:
- orzeczony w punkcie XIX przepadek korzyści majątkowej podwyższył do w kwoty 300 (trzystu) tysięcy złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo.
W zakresie kary pozbawienia wolności częściowo uwzględniona została apelacja Prokuratora w odniesieniu doP. W.iP. M. (1). Wewnętrzna sprawiedliwość wyroku nakazywała podwyższenie kar pozbawienia wolności i grzywny wobecP. W., bowiem istniały przesłanki do wymierzenia takich samych kar jakM. B. (1). Obaj uczestniczyli w obrocie porównywalnej ilości narkotyków i czynów dokonali, będąc uprzednio karanymi sądownie, w warunkach recydywy. Jeśli chodzi oP. M. (1), to pomiędzy czynami za które w/w został skazany nie istniał bliski związek podmiotowo – przedmiotowy uzasadniający powielenie zasady absorpcji, był wręcz bardzo odległy.
W pozostałych przypadkach Sąd I instancji uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary, określone wart. 53 k.k.
Prokurator myli się twierdząc w apelacji, że wszyscy oskarżeni byli karani sądownie. Z danych o karalności wynika, żeD. Ł. (1)nie był karany sądownie, zaśK. W. (1)jedynie w dacie wydania zaskarżonego wyroku. To, że oskarżeni uczestniczyli w obrocie znacznej ilości narkotyków zostało uwzględnione w ustawowym zagrożeniu, a przy tym zauważyć należy, że ilość narkotyków wyrażała się w kilogramach, a nie tonach. Ustawodawca uwzględnił również i to, że przestępstwa, za które oskarżeni zostali skazani godzą w zdrowie publiczne. Nie można też jak prokurator nadawać nadmiernego znaczenia dla braku skruchy w sytuacji, gdy oskarżeni realizując prawo do obrony nie przyznawali się do popełnienia zarzuconych im czynów. Kary aczkolwiek nie należące do surowych uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów, warunki i właściwości sprawców. Winny zatem odnieść pozytywny skutek wychowawczy i zapobiegawczy.
Wyrok podlegał zmianie w zakresie przepadku korzyści majątkowej, która nie oznacza zysku. Sąd odmiennie niż Prokurator obliczył w odniesieniu doK. W. (1)korzyść dotyczącą nie sześciu, a nie pięciu kilogramów kokainy z uwagi na to, że 1 kilogram posłużył do wytworzenia 5 kilogramów. ZeznaniaG. P. (1)i po częściM. P. (1), stanowiły podstawę do dokonania obliczeń. I tak: kg marihuany – 17 tysięcy złotych, amfetaminy 6 tysięcy złotych, kokainy 34000 euro, zmieszanej 60 złotych za gram. Jeśli chodzi oP. W.Sąd odwoławczy nie doliczył jako korzyści majątkowej wynagrodzenia za przechowywanie, bowiem w toku rozprawyG. P.na ten temat nie złożył żadnych zeznań i nie ujawniono w tej części jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego. Przyjęto też średni kurs euro z czasu czynów według tabel kursu NBP.
W przypadkuP. M. (1)jako korzyść są potraktował cenę sprzedanych jednostek broni (4x 1000 euro). Przy zmianie opisu czynu na posiadanie tabletek ekstazy nie było podstaw do orzeczenia przepadku korzyści majątkowej.
Mając na uwadze wysokość kwot podlegających przepadkowi, sąd nie uznał za zasadne podwyższania grzywien, czy nawiązek.
Sąd nie zmieniając ustaleń faktycznych poprawił błędną kwalifikację prawną czynu przypisanegoP. M.w pkt. XII wyroku, na co zezwalała dyspozycjaart.455 k.p.k., jako że apelację wywiedziono na niekorzyść oskarżonego, choć kara wymierzona nie pogorszyła sytuacji oskarżonego. Z ustaleń faktycznych i opisu czynu ewidentnie wynika, że doszło do handlu bronią, a nie jej posiadania. Wymierzając na nowoP. M.kary jednostkowe, Sąd Apelacyjny zachował poprzedni wymiar, uznając że nawet przy zmienionej kwalifikacji prawnej wymierzone kary nie przekraczają swą dolegliwością stopnia winy. Karę łączną orzekł na zasadzie asperacji, ponieważ nie istniał bliski związek podmiotowo – przedmiotowy pomiędzy czynami.
Sąd obniżył karę pozbawienia wolności w stosunku doD. Ł. (1)nie znajdując w przeprowadzonym przez Sąd I instancji postępowaniu, dowodów na zbycie 2 kilogramów marihuany. Poza tym jeszcze raz podkreślić należy, że nie był on dotychczas karany sądownie.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Wobec wymierzenia kar w wymiarze bezwzględnym oraz orzeczenia środka karnego i grzywny, na podst.art. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa, także w zakresie apelacji Prokuratora.

7

PODPIS

     Anna Zdziarska Zbigniew Kapiński Katarzyna Capałowska

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaD. Ł. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2019r., w sprawie XII K 66/17

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

Uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jako wniosek alternatywny

☒

Zmiana i uniewinnienie

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaM. B. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2019r., w sprawie XII K 66/17

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

Uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jako wniosek alternatywny

☒

Zmiana i uniewinnienie

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaK. W. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2019r., w sprawie XII K 66/17

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

Uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jako wniosek alternatywny

☒

Zmiana i uniewinnienie

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4

Podmiot wnoszący apelację

ObrońcaP. M. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2019r., w sprawie XII K 66/17

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

Zmiana i uniewinnienie

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

5

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2019r., w sprawie XII K 66/17

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości co doP. W.iD. Ł. (1)– pkt IV i VI a.o.

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary wobec wszystkich oskarżonych

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia – wobec wszystkich za wyjątkiemM. B.

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

Uchylenie co do czynów z pkt IV i VI a.o.

☒

Zmiana