Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
VI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VI C 760/22
Data wyroku: 2022-08-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

VI C 760/22

UZASADNIENIE
Sąd ustalił:

1
W dniu 17 października 2017 r. została zawarta umowa pożyczki gotówkowej pomiędzyBankiem (...) S.A.z siedzibą wW.iA. R.na okres do 17 października 2024 r. Kwotę pożyczki 43.000 PLN powiększono o koszty prowizji w wysokości 6.880 PLN, które były spłacane co miesiąc z pozostałą kwotą pożyczki. Całkowity koszt pożyczki ustalono w wysokości 18.692,95 PLN. Pożyczkę udzielono na okres 84 miesięcy [§ 2 umowy pożyczki gotówkowej, k. 10–10v].

2
P.A. R.spłaciła pożyczkę w dniu 27 czerwca 2018 r. [Raport BIK, k. 15v].

3
Zgodnie z § 3 pkt 32 umowy pożyczki gotówkowej w terminie 14 dni od dokonania ostatniej raty Bank powinien rozliczyć się z pożyczkobiorcą. Ewentualną nadpłatę Bank powinien przekazać na konto, z którego dokonano nadpłaty, lub w przypadku braku możliwości identyfikacji numeru tego konta – na rachunek wskazany przez pożyczkobiorcę lub udostępni w formie wypłaty gotówkowej w oddziale Banku [k. 12]. Bank do chwili obecnej tego nie uczynił [niesporne].

4
Dnia 3 stycznia 2022 r.(...) sp. z o.o.z siedzibą weW.zawarła zA. R.umowę przelewu wierzytelności pieniężnej. Jej przedmiotem były wszelkie wierzytelności pieniężne, zarówno obecne, jak i przyszłe, przysługujące cedentceA. R.z tytułu umowy pożyczki gotówkowej z dnia 17 października 2017 r. udzielonej jej przezBank (...) S.A.z siedzibą wW.[k. 19–20].

5
Pismem z dnia 4 stycznia 2022 r.(...) sp. z o.o.wezwałBank (...) S.A.z siedzibą wW.do proporcjonalnego częściowego zwrotu prowizji w wysokości 6.199,26 PLN z tytułu wcześniejszej spłaty kredytu [k. 17].

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie załączonych do akt sprawy kopii dokumentów prywatnych złożonych przez powoda [art. 245 k.p.c.], których prawdziwości i wiarygodności strona pozwana nie kwestionowała. Ustalony stan faktyczny w przeważającej mierze nie był sporny między stronami procesu, dlatego Sąd poczynił ustalenia faktyczne z uwzględnieniemart. 229 i 230 k.p.c.
Sąd zważył:

I
Legitymację procesową powoda Sąd wywiódł zart. 509 k.c.Zgodnie z treścią tego przepisu wierzyciel może przenieść wierzytelność na osobę trzecią, zaś wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Słusznie Sąd Najwyższy zauważył, że w takim wypadku nie ulega zmianie stosunek zobowiązaniowy, zmienia się jedynie osoba uczestnicząca po stronie wierzyciela [wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt IV CSK 232/06, LEX nr 369189]. Załączona do akt sprawy umowa cesji wierzytelności wskazuje na przyczynę przelewu, określa, z czego wierzytelność wynika, a pozwany został powiadomiony o przelewie wierzytelności. Powód w dostatecznym stopniu wykazał swą legitymację procesową.

II
Prawną podstawę dochodzonego niniejszym pozwem roszczenia stanowiart. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim[t.j. Dz.U. 2022, poz. 246; dalej: u.k.k.], zgodnie z którym w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed spłatą.

III
Zgodnie zart. 5 pkt 6 u.k.k.całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: a) odsetki, opłaty,prowizje, podatki i marże, jeżeli są znane kredytodawcy oraz b) koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach – z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. A zatem prowizje są wliczane w całkowity koszt kredytu.

IV
Pozwany zakwestionował roszczenie co do zasady, wskazując, że prowizja bankowa od udzielonego kredytu konsumenckiego nie może być zaliczona do kosztów podlegających proporcjonalnemu zmniejszeniu w przypadku wcześniejszej spłaty pożyczki. Przedstawił przy tym własną interpretację przepisuart. 49 ust. 1 u.k.k.[sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 30–38].

V
Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG [Dz.Urz.UE.L z 2008 r., nr 133, s. 66] należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytuobejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta[wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 11 września 2019 r. C-383/18].

VI
Sąd Najwyższy, powołując się na przywołany wyrok Trybunału Sprawiedliwości, stwierdził, że przewidziane wart. 49 u.k.k.uprawnienie konsumenta do obniżenia całkowitego kosztu kredytu w przypadku jego spłaty w całości przed terminem określonym w umowieobejmuje także prowizję za udzielenie kredytu[uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt III CZP 45/19, OSNC 2020, nr 10, poz. 83].

VII
Biorąc pod rozwagę przywołane wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Najwyższego, w ocenie tut. Sądu prawidłowa wykładniaart. 49 u.k.k.prowadzi do wniosku, że uprawnienie konsumenta do obniżenia całkowitego kosztu kredytu w przypadku jego spłaty w całości przed terminem określonym w umowie obejmuje także prowizję za udzielenie kredytu.

VIII
Stanowisko to podziela również Sąd Okręgowy w Warszawie w swoim najnowszym orzecznictwie [wyrok z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt V Ca 1501/21, niepubl.; wyrok z 29 marca 2022 r., sygn. akt V Ca 407/22, niepublk.; wyrok z 27 czerwca 2022 r., sygn. akt V Ca 406/22, niepubl.].

IX
P.A. R.przekazała pozwanemu kwotę 6.880 PLN tytułem prowizji od udzielonej pożyczki. Umowa została zawarta na okres od dnia 17 października 2017 r. do dnia 17 października 2024 r.A. R.już w dniu 27 czerwca 2018 r. dokonała całkowitej, przedterminowej spłaty pożyczki. Z tego względu po stronie pozwanego zaktualizował się obowiązek rozliczenia pożyczki w terminie 14 dni od dokonania jej spłaty, zgodnie z § 3 pkt 32 umowy pożyczki gotówkowej z dnia 17 października 2017 r. Pozwany do chwili obecnej tego nie uczynił.

X
Mając na uwadze przedstawioną argumentację, jak również wykazaną legitymację procesową powoda, to powodowi – jako następcy prawnemu pożyczkobiorczyni – należy się proporcjonalny zwrot części prowizji.

XI
Umowa pożyczki gotówkowej została zawarta na okres 2558 dni. Należność została spłacona przez pożyczkobiorcę w dniu 27 czerwca 2018 r., tj. po 254 dniach od jej zawarcia, a 2304 dni przed określonym w umowie terminem jej spłaty. Obliczona metodą liniową kwota pozostałej do zwrotu prowizji wynosi 6199,26 PLN [(...)* 6.880 PLN, k. 59]. Zarzut pozwanego o nieprawidłowym ustaleniu przez powoda wysokości żądania również nie zasługiwał na uwzględnienie [k. 38–40].

XII
Bezzasadne w niniejszym postępowaniu było żądanie pozwanego przedstawienie zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia [k. 43–47]. Zgodnie zart. 390 k.p.c.kompetencję do przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia ma sąd odwoławczy.

XIII
Roszczenie odsetkowe zostało sformułowane przez powoda w sposób prawidłowy [k. 1v, 3,art. 52 u.k.k.].

XIV
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i § 11k.p.c.Na koszty procesu po stronie powoda złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 400 PLN, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1800 PLN i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 PLN.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)