Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 236/22
Data wyroku: 2022-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Sędzia Elżbieta Kosecka-Sobczak
Słowa kluczowe: Błąd
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 297 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 236/22

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lipca 2022 r.
Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Elżbieta Kosecka - Sobczak
Protokolant:  sekr. sąd. Anna Pikulska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Elblągu Beaty Kichner-Andrzejewskiej
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2022 r. w Elblągu sprawy
1)K. K. (1)c.R.iT.ur.(...)wE.
2)K. W. (1)c.A.iM.ur. (...)wE.
oskarżonych zart. 297 § 1 kki in.
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonąK. K. (1)i obrońcę oskarżonejK. W. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu
z dnia 21 marca 2022 r. sygn. akt VIII K 1786/20
I. zmienia zaskarżony wyrok punkcie 5 co do oskarżonejK. W. (1)w ten sposób, że obniża wymierzoną jej grzywnę do 300 (trzystu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych,
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie przed sądem II instancji w ½ części od każdej z nich, w tym 400 zł opłaty odK. K. (1)i 900 zł opłaty za obie instancje odK. W. (1).

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 236/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Elblągu z 21 marca 2022r. w spr. VIII K 1786/20

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcaK. W.

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1,2,3

K. W. (1)

niekaralnośćK. W.,
aktualna sytuacja zawodowa i zarobkowaK. W.
ocena poziomu szkoleń
czyn przypisany oskarżonejK. W.

Informacja z KRK,
Mail,
Umowa o współpracy
Wykaz szkoleń z oceną

k.704
k.676
k.671-675
k.667-670

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1,2,3

Informacja z KRK, Mail,
Umowa o współpracy,
Wykaz szkoleń z oceną

Dokumenty zostały sporządzone przez organy i podmioty do tego uprawnione, nie były kwestionowane przez strony, stąd zasługują na wiarygodność

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na wstępie należy zaznaczyć, że sporządzono pisemne uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w odniesieniu do wyroku dot. osobyK. W.i z omówieniem apelacji wniesionej przez obrońcę tej oskarżonej, skoro tylko obrońcaK. W.złożyła wniosek o jego sporządzenie.
ObrońcaK. W.zarzuciła wyrokowi dot. tej oskarżonej obrazęart. 7 kpkw zw. zart. 424§2kpkorazart. 442§3kpkpoprzez jednozdaniowe, lakoniczne uzasadnienie odmówienia wiarygodności wyjaśnieniomK. W., bez konfrontacji jej wyjaśnień z innymi dowodami i bez wskazania przyczyn takiej oceny jej wyjaśnienia, całkowite odstąpienie od wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, w szczególności brak wykazania znamion pełnomocnictwa, w szczególności świadomości i chęci pomocyK. K.w przestępstwie.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy wskazać, żeart. 442§3 kpkdotyczy postępowania ponownego po uchyleniu wyroku, co w omawianej sprawie nie miało miejsca, stąd zarzut obrazy tego przepisu okazał się być oczywiście bezzasadny w realiach sprawyK. W..
Przystępując natomiast do oceny zarzutu obrazyart. 424§2 kpk, to należy zauważyć, że wystąpiła sprzeczność pomiędzy wskazanym przez obrońcę w apelacji konkretnym naruszonym przepisemart. 424§2 kpk, który dotyczy powinności przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które wzięto pod uwagę wyborze i wymiarze odpłaty karnej, a podaniem przez skarżącą okoliczności poprzez które miałoby dojść do naruszenia tego przepisu, a które odnoszą się do treściart. 424§1 kpka nie wskazanego w zarzucie apelacji przepisuart. 424§2kpk. Niemniej w zakresie tego zarzutu, to należy przyznać, że faktycznie uzasadnienie zaskarżonego wyroku rzeczywiście w niektórych fragmentach jest zbyt lakoniczne, niemniej nie uniemożliwiło ono przeprowadzenia kontroli odwoławczej ani też obrońcy podjęcia polemiki z treścią zaskarżonego wyroku w odniesieniu do osobyK. W.. Podkreślić też należy, że niespełnienie wymogów zart. 424 k.p.k.nie może stanowić samodzielnej podstawy zmiany lub uchylenia wyroku, a braki w zakresie elementów składowych uzasadnienia wyroku tylko wówczas uzasadniają jego uchylenie, gdy prowadzą do wniosku, że sąd pierwszej instancji nieprawidłowo wydał wyrok (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2010 r., IV KK 315/10, LEX nr 653737). W niniejszej sprawie takiego wniosku sformułować nie można, co zostanie omówionej w dalszej części niniejszego uzasadnienia, co czyni także ten zarzut niezasadnym.
Ponadto skoro pisemne uzasadnienie wyroku jest sporządzone po tym jak wyrok zapadł, to nawet stwierdzenie naruszeniaart. 424 kpknie stanowi o wykazaniu względnej przyczyny odwoławczej zart. 438 pkt.2 kpktj. takiej obrazy przepisu postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku. Trzeba też zauważyć, zgodnie zart. 455a k.p.k.nie jest możliwe uchylenie zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 k.p.k.(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2017 r., IV KK 130/17, LEX nr 2382427, Prok.i Pr.-wkł. 2017/12/12).
Skarżąca podniosła też, że nastąpiła wadliwa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dokonana z obraząart. 4 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk.
W zakresie podniesionego zarzutu obrazyart. 4 kpk, to należy przypomnieć, że w orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, iż naruszenie tego przepisu nie może w ogóle stanowić samodzielnej podstawy apelacyjnej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2012 r., IV KK 211/12, LEX nr 1220924). Podnosząc zarzut naruszeniaart. 4 k.p.k.nie jest wystarczające odwołanie się w apelacji jedynie do zasady obiektywizmu, bez podania, jakie przepisy ją konkretyzujące zostały naruszone przez sąd I instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r., V KK 390/07, LEX nr 353329). Przepis ten wyraża bowiem ogólną dyrektywę postępowania karnego, która jest konkretyzowana poprzez treść odpowiednich przepisówkodeksu postępowania karnego, nakazujących lub zakazujących organom prowadzącym postępowanie karne dokonanie określonych czynności w przewidzianych tymi przepisami sytuacjach procesowych (np.art. 40 k.p.k.,art. 170 § 2 k.p.k.). Powyższego wymogu analizowana apelacja nie spełnia. Stawiająca ten zarzut skarżąca wskazuje na błędną w jej mniemaniu ocenę wyjaśnień oskarżonej, a zatem zarzut ten stanowi w istocie zdublowanie zarzutu dotyczącego oceny dowodów, obrazyart. 7 kpkpoprzez bezpodstawne odmówienie wiarygodności relacjomK. W.. Podkreślić jedynie wypada w tym miejscu, że ocena ta nie może być uznana za nieobiektywną tylko dlatego, że okazała się dla oskarżonej niekorzystna. Ponadto wbrew takiemu zarzutowi, to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, który stanowił podstawę wyroku skazującegoK. W., został prawidłowo oceniony i przy jego ocenie nie doszło do naruszeniaart. 7 kpkpoprzez bezpodstawne odmówienie wyjaśnieniomK. W.waloru wiarygodności.
Wbrew bowiem relacjiK. W., że o niczym nie wiedziała, że dopiero po pewnym czasie dowiedziała się o faktycznych okolicznościach przeprowadzenia szkolenia odK. K., to trudno takie jej wyjaśnienia uznać za wiarygodne.K. W.początkowo wyjaśniała, że to trenerka dostawała dokumenty dot. szkolenia, zwracała je jej wraz z potwierdzeniem odbioru certyfikatu, a to ona wystawiała certyfikaty, które wręczała trenerka; podała też, że szkolenie miała przeprowadzić trenerkaK. N. (1). Natomiast dopiero w kolejnych wyjaśnieniach podała, że na pewno to nieK. N. (1)przeprowadzała szkolenie tylkoK. K. (1). Oceniając takie wyjaśnieniaK. W.należy zauważyć, że skoro trenerka według jej pierwszych wyjaśnień miała pobrać od niej dokumenty i zwrócić jej po szkoleniu, to w oparciu o te okolicznościK. W.powinna się zorientować, że to nieK. N.przeprowadziła szkolenie tylkoK. K.i wyjaśnić o tym już w trakcie pierwszego składania wyjaśnień. Zatajenie zaś tej okoliczności przy składaniu pierwszych wyjaśnień wskazuje na ich niewiarygodność.
Ponadto trudno też w świetle doświadczenia życiowego dać wiarę oskarżonej, że nie potrafiła wskazać danych kontaktowych do osoby trenerki, z którą rzekomo współpracowała tj.K. N. (1)i że nie dostała – przed szkoleniem- informacji od trenerkiK. N. (1)o tym, że ustalona trenerka nie będzie mogła przeprowadzić szkolenia oraz, że prawdziwe jest jej twierdzenie sugerujące, że decyzja o tym że szkolenie zamiastK. N.przeprowadziK. K., to została podjęta bez zawiadamiania jej o tak ważnej okoliczności, która dot. organizacji szkolenia, którego organizacją miała zajmować sięK. W.a nieK. K..
Należy też zauważyć, że w kolejnych wyjaśnieniach z rozprawy oskarżonaK. W., mimo że wcześniej twierdziła, że trenerką była K.N.i że to trenerka dostawała dokumenty dot. szkolenia, zwracała je jej wraz z potwierdzeniem odbioru certyfikatu, to zmieniła wyjaśnienia i przypomniała sobie, że w tym konkretnym przypadku zrobiła certyfikaty i chciała je przekazać trenerce, ale przekazała jeK. K. (1), bo była u niej dzień wcześniej i zostawiła kopertę dla trenerki, a po jakimś czasie spotkała się zK. K. (1)i ta przekazała jej podpisane listy obecności, powiedziała, że trenerkę zastąpiła, a nawetK. W.sporządziła umowę zK. K. (1)jako trenerem, żeby wszystko zgadzało się „w papierach” i refundacja została przyznana. Takie wyjaśnienia z rozprawy należy zaś ocenić jako nieudolną próbę wykazania i wytłumaczenia przezK. W.– mimo iż w poprzednich wyjaśnieniach wskazywała naK. N.jako trenerkę faktycznie przeprowadzającą szkolenie i kontaktującą się z nią w sprawie dokumentów- że w tym konkretnym przypadku nie miała jednak kontaktu z trenerką o danychK. N., która miała przeprowadzić szkolenie, ale i tak w czasie szkolenia miała nie zdawać sobie sprawy, że szkoląca nie jestK. N.tylkoK. K..
Co prawda oskarżonaK. W.przekazała na potrzeby postępowania dokument –umowę zawartą pomiędzy(...)reprez. przezK. W.aK. K.na przeprowadzenie w dniach 20-21.12.2018r. szkolenia „(...)”, ale należy podkreślić, że umowa ta nosi datę 10.12.2018r. Data zaś tej umowy świadczy o tym, że umowa ta została zawarta przed szkoleniem, a nie jak to wyjaśniała toK. W., dopiero po szkoleniu, gdy miała się ona dowiedzieć, że szkolenie przeprowadziła nieK. N.tylkoK. K.. I to właśnie ta umowa, której obrona nie chce dostrzec, stanowiła ten ważny dowód, który nie pozwolił na danie wiary wyjaśnieniomK. W.iż o tym, że toK. K.przeprowadziła faktycznie szkolenie dowiedziała się dopiero po szkoleniu. Co znamienne, to nie przedstawiono umowy pomiędzy(...)reprez. przezK. W.aK. N.na przeprowadzenie w dniach 20-21.12.2018r. szkolenia „(...)”, co dodatkowo wskazuje na niewiarygodność wyjaśnieńK. W.co do okoliczności, że szkolenie miała przeprowadzićK. N.a nieK. K..
Doradca z(...)J. P.podała, że firma K.K.musiała spełnić wszystkie wymogi dla uzyskania dotacji, skoro ją dostała. Dla uzyskania dotacji musiała też przedstawić wiele dokumentów typu faktura za szkolenie, certyfikaty, umowa z firmą szkoleniową. Z dokumentów wytworzonych przezfirmę (...)a przesłanych przezK. W.na potrzeby niniejszego postępowania (k.134-137) wynika zaś, że jako nazwisko i imię prowadzącego szkolenie wskazanoK. N. (1)i nie naniesiono na nich adnotacji by szkolenie faktycznie przeprowadziła inna osoba tj.K. K., co oznacza, żeK. W.nawet po szkoleniu (gdy miała się – według jej własnych wyjaśnień-dowiedzieć odK. K.o zmianie trenera) nie dokonała zmian w dokumentach związanych ze szkoleniem w oparciu o które przyznawano dotację, że trenerką była tak naprawdęK. K. (1), która jednocześnie była pełnomocnikiem firmy ojczyma i szkoliła osoby, które miały być zatrudnione w firmie P.K., co było niedopuszczalne.
Biorąc zaś pod uwagę, że refundację przyznano i wypłacono 27 lutego 2019r., to trudno zaakceptować jako logiczne i zgodne z prawda pierwsze wyjaśnieniaK. W.złożone w sprawie z 22.05.2020r., w których podawała kategorycznie, że szkolenie przeprowadziłaK. N., skoro w oparciu o umowę z 10 grudnia 2018r. (gdy szkolenie odbyło się 20-21 grudnia 2018r.) musiała wiedzieć, że szkolenie faktycznie przeprowadziK. K.(i nawet miała jej wypłacić za to wynagrodzenie w kwocie 3 tys zł). Co więcej, to z zeznań osób „uczestniczących” w szkoleniu wynikało, że szkolące się były dwie osoby, natomiast trzy to były modelki, których udział załatwiłaK. K.. Tymczasem z wyjaśnieńK. W.wynikało, że organizując szkolenie to opłacała ona trenera, zapewniała materiały do stylizacji i modelki, a po odjęciu kosztów z tym związanych to jej zarobek wynosił 12 tys zł. Tymczasem osoby pracujące na szkoleniu w charakterze modelek nie zostały wcale zorganizowane i opłacone przezK. W., tylko były to osoby powiązane zK. K.tj. „pracownica” E.P., jej matkaT. K.czy uczestnicząca w szkoleniu „w zastępstwie za pracownicę”L. P.-I. W., które dostały za to odK. K.drobne kwoty, aK. K.za prowadzenie szkolenia miała dostać odK. W.3.000 zł. Ponadto z umowy z 10 grudnia 2018r. zawartej miedzyK. W.aK. K.i zlecającejK. K.przeprowadzenie omawianego szkolenia, to wynika iżK. K.zobowiązała się do przeprowadzenia szkolenia oraz opracowania i dostarczenia materiałów szkoleniowych. W sytuacji, gdyK. W.podała, że za zorganizowanie szkolenia dostała od firmy reprezentowanej przezK. K.kwotę 25.500 zł., co wynika z historii rachunku bankowego firmy P.K., że firma ta przelała dla odbiorcyT.w dniu 08.01.2019r. kwotę 25.500 zł , to jej faktyczny zysk, po odliczeniu wskazanych przez nią kosztów, które miała ponieśćT., przy uwzględnieniu rzeczywistego zaangażowaniafirmy (...)w organizacje tego szkolenia, znacznie przekraczał wskazane 12 tys zł. Nie bez znaczenia jest i to, że według przedstawiciela pokrzywdzonej jednostki szkolenie miało kosztować 25.500 zł za 16 h szkolenia, co jest kwotą dużą. A uwzględniając realny przebieg szkolenia wynikający z zeznań osób w nim uczestniczących, to że faktycznie szkolono tylko 2 osoby, a 3 były modelkami, to nie sposób z tym się nie zgodzić. Co prawdaK. W.nie uczestniczyła w szkoleniu, ale skoro w świetle jej niekonsekwentnych relacji nie można było dać wiary jej wyjaśnieniom co do tego, że bez jej wiedzy nastąpiła zmiana trenerki i to na osobę, która z racji powiazań z firmą, której pracownice miały być szkolone, nie mogła być osoba szkolącą, a z umowy z 10 grudnia 2018r., której stroną byłaK. W.wynikało, że przeprowadzenie szkolenia zlecaK. K.a nieK. N.(co przeczy tezie z uzasadnienia apelacji o braku wiedzyK. W.o nieprawidłowościach w zakresie osoby trenera i jej świadomości w tym zakresie), to zaszły podstawy do przyjęcia, iżK. W.ułatwiłaK. K.uzyskanie nienależnej dotacji, gdy w dokumentacji do(...)wskazywała na inną osobę trenerki oraz wykazywała, że odbyło się szkolenie na warunkach do uzyskania dotacji tj. zorganizowane wyłącznie przez jej firmę, gdy tak nie było, wystawiła też fakturę za szkolenie . Z samych zaś wyjaśnieńK. W.wynika, że „dla uzyskania dotacji mój udział był potrzebny”, co wskazuje na zamiar z jakim działała ułatwiającK. K.uzyskanie nienależnej dotacji.
Dlatego ocena wyjaśnieńK. W.dokonana przez sąd I instancji okazała się słuszna, faktycznie bowiem należało je ocenić jako prezentację przyjętej przez oskarżoną linii obrony, w której starała się wykazać, że problemy czy niezgodności leżą tylko po stronieK. K.lub Stowarzyszenia. Co prawda sąd I instancji nie dokonał szerokiej analizy wyjaśnieńK. W., ale zapoznanie się z aktami sprawy, pozwoliło na stwierdzenie, co zaprezentowano w rozważaniach powyżej, że ustalenia stanu faktycznego i ocena wyjaśnieńK. W.jako niewiarygodnych przyjęta przez sąd I instancji była słuszna.
Nie można zaś zgodzić się z obrońca oskarżonejK. W.by wyjaśnienia oskarżonej były konsekwentne, logiczne i znalazły potwierdzenie w szeregu dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Wręcz przeciwnie, oskarżonaK. W.wyjaśniała w sposób odmienny w kolejnych relacjach, nie potrafiła logicznie uzasadnić zmiany wyjaśnień, a nadto były one sprzeczne z dokumentami ze sprawy, choćby treścią umowy z 10 grudnia 2018r. z której wynikało, że szkolenie od początku miała przeprowadzićK. K.a nie bliżej niezidentyfikowanaK. N.. Przy czym również okoliczność, żeK. W.nie potrafiła podać żadnych bliższych danych osoby, z którą podobno współpracowała, też potwierdza wniosek o niewiarygodności jej relacji.
Reasumując, to nie doszło do zarzucanej obrazy przepisów postępowania z apelacji obrońcy oskarżonejK. W., która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodu dla którego zarzut obrazy przepisów postępowania zart. 438 pkt 2 kpkokazał się niezasadny.

Lp.

Zarzut

2.

błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mogły one mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Postawiony przez obrońcę oskarżonejK. W.w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprowadza się do polemiki z wyrokiem skazującymK. W.i częściowo łączy z zarzutem obrazyart. 7 kpkprzy ocenie wyjaśnień tej oskarżonej, który został już omówiony powyżej. Jeszcze raz należy zaś podkreślić, że wyjaśnieniaK. W.jako niespójne wewnętrznie, niekonsekwentne i sprzeczne z treścią umowy z 10.12.2018r. oraz doświadczeniem życiowym nie mogły stanowić – jak tego chce obrońca- uzasadnionej podstawy ustaleń faktycznych w sprawie.
Nie doszło też do zarzucanego błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie przyjęcia, że szkolenie w dniach 20-21 grudnia nie odbyło się. Nie odbyło się bowiem takie szkolenie, które byłoby zorganizowane zgodnie z przepisami uprawniającymi do uzyskania dotacji, co zostało zaznaczone w opisie czynu przypisanegoK. W.Było to bowiem szkolenie dotowane ze środków unijnych, którego celem było przeszkolenie konkretnych osób- wskazanych na liście uczestników szkolenia- które miały nabyć umiejętności wynikające z programu szkolenia do pracy u danego pracodawcy. Tymczasem przeprowadzono „szkolenie”, w którym wzięły udział osoby które faktycznie nie podjęły pracy w firmie zarejestrowanej naP. K.(którego pełnomocnikiem byłaK. K.), nie podjęły pracy z wykorzystaniem umiejętności które powinny nabyć w trakcie szkolenia (zorganizowanego w tym właśnie celu), a nawet nie starały się tam o pracę (jak matka oskarżonejK. K.czyI. W.), przyszły tam w „zastępstwie”, faktycznie tylko po to by zgadzała się ilość 5 uczestniczek. I to wynika z zeznań „pracownic” czy kobiet uczestniczących w „szkoleniu”. Ponadto szkolenia nie przeprowadził trener z ramienia firmy szkolącej prowadzonej przezK. W. (1)wskazany w dokumentacji przedstawionej do Stowarzyszenia, tylko „szkolenie” przeprowadziłaK. K. (1), a więc osoba, która była pełnomocnikiem właściciela firmy, a praktycznie prowadziła tą firmę, która miała „zatrudniać” szkolone osoby i która z racji powiązań osobowych nie mogła być realizatorem szkolenia podlegającego refundacji (co opisała w zeznaniachM. K.). Tym samymK. K. (1)po to by zorganizować i przeprowadzić to „szkolenie” nie potrzebowałafirmy (...), a nawet nie musiała robić „szkolenia” dla osób których faktycznie nie zatrudniono, co wynika z zeznańL. P., E.P.,K. B.,I. N.,I. W.. Pojawienie sięfirmy (...)w procesie organizacji „szkolenia” do którego doprowadziłaK. K. (1)było więc potrzebne tylko po to by uzyskać refundację 80% kosztów szkolenia, by w dokumentach dot. szkolenia pojawiła się inna osoba trenera niżK. K. (1)(która nie mogła szkolenia podlegającego dotacji przeprowadzić), by za dwa dni szkolenia 5 osób (gdy z zeznań uczestniczek szkolenia wynikało, że „szkoliły” się tylko 2 osoby, a 3 były modelkami) „zapłacono” dość wygórowaną kwotę, z czego 20.400zł zwrócono na kontofirmy (...)ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, po tym jakK. W.wystawiła fakturę, którą opłacono przelewem.
Wniosków takich nie mogą zaś podważyć dowody i okoliczności przytoczone w apelacji. Bowiem zdjęcia wykonane przez osoby kontrolujące przebieg „szkolenia”, raport z monitoringu szkolenia czy zeznaniaK. G.potwierdzają tylko to, że w miejscu w którym miało się odbyć- według zgłoszonej dokumentacji- szkolenie podlegające dotacji, to przebywało 5 kobiet, co miało zobrazować 5 zgłoszonych uczestniczek szkolenia, przy czym nikt nie sprawdzał ich dowodów tożsamości ani nie ustalał dokładnie w jakim charakterze tam się znalazły. Nie można też było z fragmentu zeznańI. N.wnioskować, że toK. W.zorganizowała szkolenie, płaciła za catering i napoje, skoroI. N.nie wypowiadała się kto finansował poczęstunek, nie kojarzyła oskarżonejK. W., nie znała jej; natomiast świadek ta podawała, że szkolenie prowadziłaK. K..
Natomiast same zastrzeżenia co do wniosku sądu I instancji, iż wydatki ze stronyK. W.na zorganizowanie tego szkolenia nie zostały zobrazowane historią rachunku bankowego jej firmy, bo można za nie było płacić np. gotówka czy z innego konta są niewystarczające by podważyć ustalenia faktyczne w sprawie. Skoro bowiem tak było to obrona mogła to wykazać przedkładając – nawet w postępowaniu odwoławczym-stosowne dokumenty tj. wydruki z „innego konta” czy dowody Kw czyKp, ich brak nie pozwala zaś na uwzględnienie i tego argumentu.
Nie można też zgodzić się z argumentem skarżącej odnoszącym się do wyjaśnień oskarżonej, że gdyK. W.po szkoleniu dowiedziała się o tym, że trenerka wskazana została zastąpiona przezK. K.to niezwłocznie podpisała umowę zK. K., co miałoby wskazywać, że nie uczestniczyła w wyłudzaniu dotacji. Bowiem datą zawarcia umowy pomiędzy oskarżonymi na przeprowadzenie szkolenia przezK. K.nie jest wcale data po szkoleniu czy z dnia rozpoczęcia szkolenia (20-21 grudnia 2018r.), tylko znacznie wcześniejsza niż szkolenie data 10 grudnia 2018r., co czyni i ten argument niezasadnym. Trzeba też dobitnie zaznaczyć, że właśnie ta umowa z 10 grudnia 2018r., której obrona nie chce dostrzec, stanowi dowód zaprzeczający prawdziwości wyjaśnieńK. W.. PonadtoK. W.sporządziła dokumenty związane z „organizacją szkolenia” typu umowa, certyfikaty, faktura, ale skoro już z umowy z 10.12.2018r. wynikało, że toK. K.(a nie inna osoba wskazana w wyjaśnieniach oskarżonej czyliK. N.) przeprowadzi szkolenie w dniach 20-21 grudnia 2018r. w firmie, którą współoskarżonaK. K.sama faktycznie prowadziła, to zasadny był wniosek, żeK. W.pomagała stosowne dokumenty, które były niezbędne do pozyskania dotacji, przygotować celem udokumentowania szkolenia, które nie odbyło się ani na takich zasadach ani z takim udziałem firmy K.W., z czegoK. W.– która miała wiedzę i doświadczenie nabyte przy organizacji innych szkoleń-zdawała sobie sprawę znając przepisy dot. pozyskania dotacji, by taką dotację uzyskać.
I nawet jeżeli sąd I instancji niezbyt fortunnie i na wyrost – bez stosownych ku temu dowodów-ocenił negatywnie, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony dla oceny konkretnego „szkolenia”, globalnie kompetencjeK. W.do organizacji tego typu innych działań - gdy z dowodów przeprowadzonych przez sąd odwoławczy wynika, że inne szkolenia firmy K.W.miały dobre opinie i brak w aktach dowodów by wystąpiły nieprawidłowości na tle organizacji innych szkoleń- to i tak to słuszne zastrzeżenie co do poglądu zawartego w uzasadnieniu wyroku było niewystarczające do wykazania, że błędnie ustalono i przypisanoK. W.zachowania przyjęte w opisie czynu jej przypisanego.
Przy czym okoliczność posiadania specjalnych kompetencji przez firmę oskarżonejK. W.do przeprowadzania szkoleń czy wcześniejszego przeprowadzania szkoleń uzyskujących wysokie oceny nie może samo w sobie prowadzić do wniosku, że w przypadku szkolenia wskazanego w zaskarżonym wyroku toK. W.nie ułatwiłaK. K.uzyskania nienależnej dotacji. Bowiem materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie w zakresie tego konkretnego szkolenia na taką konkluzję pozwalał. Nie można zaś z samej tylko okoliczności, żeK. W.wcześniej dobrze wywiązywała się z obowiązków organizowania szkoleń celem pozyskania dotacji, to zasadnie wywodzić – wbrew treści niewiarygodnych i sprzecznych ze sobą wyjaśnieńK. W., zapisów umowy z 10.12. 2018r. czy innych okoliczności ujawnionych w tej sprawie- że musiała tak zrobić i odnośnie tego szkolenia. Byłoby to bowiem wyrazem stosowania niedozwolonej w prawie karnym analogii.
Ponadto w świetle powyższych rozważań, to wykazano, żeK. W.nie została oszukana przezK. K., tylko że ułatwiła jej uzyskanie nienależytej dotacji, co wpisuje się w opis czynu z pkt. 5 wyroku oraz wskazuje na prawidłowość przyjętej tam kwalifikacji prawnej czynu.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn dla których argumenty przytoczone w apelacji nie mogły posłużyć do wykazania zasadności zarzutów obrazy przepisów postępowania i błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść wyroku.

Lp.

Zarzut

3.

rażącej niewspółmierności kary

☐ zasadny
☒ częściowo zasadny
☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Skarżąca alternatywnie podniosła zarzut rażąco surowej kary, który oparła na argumencie iżK. W.wymierzono o wiele surowszą grzywnę niż wymierzona głównemu sprawcy tj.K. K.. Ponadto zarzuciła sądowi I instancji, iż ustalił wysokość jednej stawki dziennej w oparciu o dochody, któreK. W.uzyskiwała 2-3 lata temu, z pominięcie okoliczności, że wskutek wszczęcia niniejszego postępowania(...)zawiesił z oskarżoną współpracę i straciła ona źródło zarobkowania i podjęła inną pracę. Wskazała, że nie uwzględniono, na potrzeby ukształtowania kary, iż oskarżona samotnie wychowuje dziecko oraz takie okoliczności łagodzące jak złożenie szczerych i obszernych wyjaśnień, postawa procesowa, uprzednia niekaralność.
Zarzut taki podlegał częściowemu uwzględnieniu. Faktycznie bowiem porównanie kar grzywien realnie do zapłaty wymierzonych obu oskarżonym, mimo, że głównemu sprawcy tj.K. K.wymierzono 400 stawek dziennych grzywny (ale ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł, co daje do zapłaty kwotę 4.000zł), a pomocnikowi tj.K. W.o 100 stawek dziennych mniej (ale ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł, co daje do zapłaty kwotę 15.000zł), to wskazuje na nadmierną surowość karyK. W.w zakresie przyjętych stawek dziennych. Tym bardziej, że obie oskarżone pracowały i prowadziły działalności gospodarcze osiągając z nich dochody rzędu 4 tys zł, przy czymK. W.ma na utrzymaniu dziecko, aK. K.jeszcze nie, ale według danych z apelacjiK. K.jej dziecko jest „w drodze”. A to optowało, przy konieczności zapewnienia wewnętrznej sprawiedliwości odpłaty karnej za obniżeniemK. W.wysokości jednej stawki dziennej grzywny. Nie można było jednak obniżyć jej do takiej samej stawki jak wobecK. K., nawet wobec zawieszenia współpracy z oskarżoną przez(...), skoro z aktualnej umowy o współpracy zawartej 01.01.2022r.wynika, żeK. W.w oparciu o taką umowę osiąga wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 5.800zł netto miesięcznie, które może być jeszcze podwyższone. Stąd zaszły podstawy do obniżenia wymierzonejK. W.w pkt. 5 wyroku grzywny 300 stawek dziennych w zakresie ustalenia wysokości jednej stawki dziennej z 50 zł na 30 zł.
Natomiast z uwagi na zaprezentowaną wyżej ocenę wyjaśnień oskarżonej nie można było się zgodzić z argumentem z apelacji, by dla obniżenia kary grzywny, to należało uwzględnić złożenie przezK. W.„szczerych i obszernych wyjaśnień”, skoro nie zaszły podstawy by relacjeK. W.ocenić jako szczere i wiarygodne. Natomiast uprzednia niekaralność czy tryb życia oskarżonej zostały już właściwie uwzględnione przez sąd I instancji, który nie dostrzegając znacznej demoralizacjiK. W.zdecydował się zastosować przy wyborze kary, dobrodziejstwo zart. 37a kki zamiast kary pozbawienia wolności z sankcjiart. 297§1kk, orzekł karę wolnościową grzywny.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Pomimo stwierdzenia częściowej zasadności zarzutu rażąco surowej kary, to fragmentaryczne uwzględnienie takiego zarzutu mogło tylko posłużyć do zmiany wyroku i wzruszenia kary wymierzonej oskarżonejK. W., ale nie mogło doprowadzić do uwzględnienia wniosku z apelacji o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

zaskarżony wyrok w zakresie dot.K. W., za wyjątkiem kary z pkt. 5 wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z przyczyn dla których nie uwzględniono zarzutów obrazy przepisów postępowania i błędów w ustaleniach faktycznych oraz argumentów przytoczonych na ich poparcie.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

wyrok w pkt.5 co do oskarżonejK. W.w zakresie wysokości kary grzywny

Zwięźle o powodach zmiany

Z przyczyn dla których częściowo uwzględniono zarzut rażącej niewspółmierności kary dot.K. W..

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt. III

W sprawie wniesiono dwie apelacje tj. obrońcy oskarżonejK. W.i oskarżonejK. K., które nie zasługiwały w przeważającej części na uwzględnienie, stąd zachodziły podstawy zart. 636§1kpkdo obciążenia oskarżonych po ½ kosztami za postępowanie odwoławcze, w tym opłatami ; wobecK. W.w wysokości 900zł za obie instancje w zw. ze zmianą wysokości kary grzywny przez sąd odwoławczy (art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 10 ustawy z 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych).

7

PODPIS