Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1347/21
Data wyroku: 2022-12-05 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Remigiusz Pawłowski, Anna Zawadka, Tomasz Morycz
Słowa kluczowe: Mienie
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

Warszawa, dnia 22 listopada 2022 r.
Sygn. akt VI Ka 1347/21

1

2WYROK

2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Anna Zawadka
Sędziowie: SR (del.) Tomasz Morycz
SO Remigiusz Pawłowski
protokolant: p.o. protokolanta sądowego Paulina Wiktorska
4przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu dnia 22 listopada 2022 r.
5sprawyW. S.synaW.iE.,ur. (...)wM.
6iD. W.synaJ.iW.,ur. (...)wW.
7oskarżonych o przestępstwo zart. 279 § 1 kk
8na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
9od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
10z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt V K 152/17

1
przy zastosowaniuKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym na dzień 29 czerwca 2002 roku w zw. zart. 4 § 1 kk:

12- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonegoW. S.;
13- utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do oskarżonegoD. W.;

2
zasądza od Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw.D.

14M.i adw.A. B.kwoty po 516,60 zł obejmujące wynagrodzenie
15za obronę z urzędu oskarżonych w instancji odwoławczej oraz podatek VAT;

3
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

16SSO Anna Zawadka SSR (del.) Tomasz Morycz SSO Remigiusz Pawłowski

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1347/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 1 września 2021r. sygn. akt V K 152/17

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

Zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

D. W.

Oskarżony figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, jest osobą wielokrotnie karaną w tym za przestępstwa przeciwko mieniu;

Informacja z KRK

609-610

2.

W. S.

Oskarżony jest osobą niekaraną;

Informacja z KRK

607

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1. i 2.

Informacja z KRK

dokumenty wystawione przez uprawniony podmiot tj. Krajowy Rejestr Karny – Punkt Informacyjny przy Sądzie Okręgowym; informacje są aktualne tj. wystawione w dniu 17 października 2022r.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty w apelacji obrońcy oskarżonegoW. S.

1.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia, przez uznanie, że oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego wart. 279 § 1 k.k., mimo braku dowodów wskazujących na popełnienie przez niego tego przestępstwa.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ustalenia faktyczne zostały poczynione przez Sąd Rejonowy na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy wywiódł prawidłowy wniosek w przedmiocie winy oskarżonego. Trzeba zarazem podkreślić, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sposób wyczerpujący, dążąc do pełnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wbrew stanowisku obrońcy, Sąd oceniając materiał dowodowy nie naruszył normyart. 7 kpk, ani innych przepisów procedury wskazanych w apelacji, a stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd I instancji oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi, polemiki opartej na wybiórczym podejściu do ujawnionych okoliczności sprawy i rozpatrywaniu poszczególnych faktów w oderwaniu od pozostałych.
Wskazać należy, że głównym dowodem obciążającym oskarżonego są zeznania świadkaA. P., która widziała jak oskarżonyW. S.nazywany przez świadka(...)działając wspólnie z pozostałymi sprawcami próbowali rozwalić kratę zabezpieczającą drzwi prowadzące do biblioteki, a kiedy im się to nie udało sprawcy przeszli na tył budynku, skąd świadek usłyszała huk wyrywanej kraty zabezpieczającej okno. Następnie świadekA. P.przechodząc obok biblioteki widziała sprawców włamania w oknie tego budynku. ŚwiadekA. P.konsekwentnie i spójnie opisywała to zdarzenie w toku całego postępowania przygotowawczego, a została przesłuchana kilkukrotnie. W trakcie czynności procesowych okazania świadekA. P.rozpoznała wszystkich sprawców, w tym rozpoznała także oskarżonegoW. S.i nie miała żadnych wątpliwości odnośnie tego rozpoznania (k.124v). Wbrew argumentom obrońcy zeznania tego świadka nie pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniamiZ. W., który wyjaśnił, że był pijany i spał w trakcie tego zdarzenia, co potwierdziła także świadekA. P.(k.262).
Z kolei zeznaniaZ. W., który został najpierw przesłuchany jako świadek (k.71), nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek ustaleń faktycznych ze względu na zakaz dowodowy. w świetle dyspozycjiart. 389 § 1 k.p.k.dowodowe znaczenie mogą mieć w procesie karnym tylko takie oświadczenia oskarżonego, które zostały przezeń złożone "w charakterze oskarżonego". Odczytanie na rozprawie protokołu zeznań, jakie oskarżony złożył w postępowaniu przygotowawczym w danej sprawie w charakterze świadka, nie jest dopuszczalne nawet wtedy, gdy oskarżony o to wnosi, albowiem uwzględnieniu takiego wniosku stoi na przeszkodzie zakaz wyrażony wart. 389 § 1 k.p.k.Tymczasem do osobyW. S.oskarżonyZ. W.odnosi się tylko w zeznaniach jakie złożył w charakterze świadka. Natomiast w protokole przesłuchania w charakterze podejrzanegoZ. W.w żaden sposób do obecnościW. S.na miejscu zdarzenia się nie odnosi. Stąd teza obrońcy o sprzeczności zachodzącej pomiędzy zeznaniamiA. P.iZ. W.jest fałszywa.
Ponadto dowodem obciążającym oskarżonegoW. S.są także wyjaśnienia innego oskarżonegoD. W.(k.134-137), który opisał jak razem zS. W.iW. S.włamali się do biblioteki skąd zabrali kasety video, telefon, radiomagnetofon i pieniądze w kwocie ok. 20 złotych. Nie ma zatem racji obrońca, że Sąd Rejonowy dokonał błędnych ustaleń faktycznych, w sytuacji gdy wiarygodne dowody w postaci zeznańA. P.i wyjaśnieńD. W.potwierdzają, że oskarżonyW. S.popełnił przypisane przestępstwo.
Zarzut zart. 438 pkt 3 kpkjest trafny wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania oraz gdy błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut w zakresie błędu w ustaleniach faktycznych nie może się przy tym sprowadzać do samego tylko zakwestionowania stanowiska sądu czy też do samej tylko nieuzasadnionej właściwą oceną dowodów polemiki z ustaleniami sądu, lecz powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu odnośnie do oceny okoliczności sprawy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu, nie może natomiast prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie II Ka 192/14). Obrońca w treści apelacji nie podniósł żadnych nieprawidłowości w toku rozumowania Sądu Rejonowego, które zasługiwałyby na uwzględnienie.
Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji nie budzą zastrzeżeń Sądu Okręgowego, gdyż są oparte na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego w sposób wszechstronny i zgodny z zasadami logicznego rozumowania. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest chybiony, albowiem Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżonyW. S.dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu.

Zarzut

Obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to,art. 4, 7, 92 i 410 kpkpolegającą na pominięciu istotnych i korzystnych dla oskarżonego okoliczności oraz dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a także rozstrzygnięcie wszystkich występujących w sprawie niniejszej wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a w konsekwencji poczynienie nieprawdziwych, bo nie znajdujących oparcia w procesowo zgromadzonym i ujawnionym materiale dowodowym ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, co przede wszystkim przejawia się w:

a
Rażąco błędnej ocenie zeznań oskarżonegoZ. W.i świadkaA. P., które w znacznym stopniu były ze sobą sprzeczne, a które legły u podstaw uznaniaW. S.za winnego zarzuconego mu czynu,

b
Pominięciu sprzeczności w zeznaniach wskazanych wyżej osób, w zakresie istotnych okoliczności sprawy, które podważają ich wiarygodność.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ocena materiału dowodowego przez sąd I instancji dokonana została z baczeniem na reguły zart. 4, 5, 7 k.p.k., a więc jest bezstronna i nie narusza zasady granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z prawidłowym rozumowaniem, wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Wbrew zarzutom obrońcy ujawnione dowody w postaci zeznańA. P., wsparte wyjaśnieniami oskarżonegoD. W.w sposób wystarczający potwierdzają, że oskarżonyW. S.popełnił przypisane mu przestępstwo.
Logika wypadków i analiza wszystkich wskazanych dowodów we wzajemnym ich powiązaniu, obala zatem twierdzenia oskarżonegoW. S., że nie uczestniczył we włamaniu do biblioteki. Wbrew twierdzeniom obrońcy zeznania świadkaA. P.nie pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniamiZ. W., który twierdził, że był w tym czasie pijany i nie wie kto dokonał włamania do biblioteki. ŚwiadekA. P.w swoich zeznaniach także podała, że jeden ze sprawcówZ. W.był bardzo pijany i siedział na murku w czasie gdy pozostali sprawcy włamywali się do wnętrza biblioteki. OskarżonyZ. W.w swoich wyjaśnieniach w żaden sposób nie odniósł się do udziału oskarżonegoW. S.we włamaniu. Natomiast świadekA. P.konsekwentnie i spójnie opisała przebieg tego zdarzenia i wskazała oraz rozpoznała sprawców włamania. Nie miała również wątpliwości co do tego, że jednym ze sprawców włamania do biblioteki byłW. S.. Depozycje świadka znajdują również potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonegoD. W., który wyjaśnił, że w tym włamaniu brał udziałW. S., który próbował prętem wyrwać kłódkę zawieszoną na drzwiach do pomieszczenia, a następnie wyrwał kratę w oknie i wypchnął okno budynku.
Mając na uwadze jednoznaczną wymowę tych dowodów nie sposób podzielić argumentacji obrońcy oskarżonego odnośnie rażąco błędnej oceny zeznań świadkaA. P.i wyjaśnień oskarżonegoZ. W.. Brak jakiejkolwiek podstawy do uznania, że pomiędzy tymi depozycjami zachodzą sprzeczności, które podważają ich wiarygodność. W ocenie Sądu Okręgowego przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 kpk, albowiem jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy i jest wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego. Ponadto zostało wystarczająco i logicznie, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowane w uzasadnieniu wyroku. Pisemne uzasadnienie pozwala zatem na przeprowadzenie kontroli zapadłego orzeczenia.
Wskazane wyżej dowody w pełni pozwalają na uznanie winy oskarżonegoW. S.co do czynu opisanego w akcie oskarżenia, a wniosek o uniewinnienie oskarżonego w oparciu o przepisart. 5 § 2 kpkjest niezasadny. Sąd Odwoławczy podziela w pełni ocenę dowodową przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy i poczynione w sprawie ustalenia faktyczne.
Reasumując uznać należy, że kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż skarżący poza subiektywną polemiką z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd I instancji nie dostarczył argumentów, które skutecznie mogłyby podważyć stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku.
Zarzut naruszenia przepisuart. 5 § 2 kpkniezasadny, albowiem przepis dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd orzekający, nie zaś wątpliwości oskarżonego i jego obrońcy co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd. Nie należą do nich przy tym wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc który ze wzajemnie sprawczych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma. Jeżeli sąd dokona ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów, odpowiadającej zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zgodnie z przepisemart. 410 k.p.k., a ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obrazaart. 5 §2 k.p.k.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazuje się, że obraza tego przepisu jest możliwa tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Analiza ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego oraz pisemnego uzasadnienia wyroku nie wskazuje aby Sąd Rejonowy takie wątpliwości powziął albo powinien je powziąć.
Natomiast jeżeli pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków, a w tym przypadku skarżący kwestionuje wiarygodność zeznań naocznego świadkaA. P., to nie można mówić o naruszeniuart. 5 § 2 kpk, ale o zastrzeżeniach co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu, które rozstrzygane być mogą jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 kpk. Reasumując zarzut obrońcy jest niezasadny.

Wniosek

Wnoszę o uniewinnienie oskarżonegoW. S.od zarzuconego mu czynu lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wobec niezasadności zarzutów wnioski zawarte w środku odwoławczym również okazały się niezasadne. Brak podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych wart. 439 § 1 kpk,art. 454 kpkorazart. 440 kpk.

Lp.

Zarzut w apelacji obrońcy oskarżonegoD. W.

1.

W zakresie rozstrzygnięcia z pkt 2 wyroku, na podstawieart. 438 pkt 4 kpkrażącą niewspółmierność wymierzonejD. W.kary, poprzez skazanie oskarżonego obok kary pozbawienia wolności na podstawieart. 279 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkna karę grzywny w wysokości po 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych, wysokość stawki dziennej 10 (dziesięć) złotych na podstawieart. 33 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kk, podczas gdy zachowanie sprawcy, a także fakt przyznania się przez oskarżonego do winy uzasadniają skazanie oskarżonego w sposób łagodniejszy, tj. przez nienakładanie na oskarżonego grzywny, względnie na nałożenie grzywny w mniejszej liczbie stawek dziennych.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania wymiaru kary grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych w wymiarze po 10 (dziesięć) złotych, orzeczonej na podstawieart. 33 § 2 k.k.wobecD. W.za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k., która nie jest rażąco niewspółmiernie surowa. Byłaby taka dopiero wówczas gdyby w odczuciu społecznym była karą niesprawiedliwą, a takiej oceny nie sposób wyprowadzić w realiach niniejszej sprawy. W odniesieniu do przypisanego mu czynu nie można zapominać, że przestępstwo to nie miało charakteru incydentalnego zdarzenia, lecz było przemyślane, realizowane z premedytacją. Okoliczności popełnienia tego czynu nie wskazują na spontaniczne działanie sprawców, lecz na przygotowanie tego włamania, co potwierdza wejście do budynku biblioteki poprzez siłowe sforsowanie kraty. Kara ta uwzględnia zatem znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, który jest znaczny z uwagi na rozmiar wyrządzonej szkody. Kara grzywny została wymierzona w dolnych granicach zagrożenia, skoro najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. Wymierzenie kary grzywny poprzedzone zostało, ze strony Sądu pierwszej instancji, właściwą oceną i uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na jej intensywność. Przekonuje o tym argumentacja przytoczona - na ten temat - w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, którą należało uznać za trafną.Art. 33 § 2 k.k.pozwala orzec karę grzywny za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub jeśli sprawca taką korzyść osiągnął. Niewątpliwie czyn przypisany oskarżonemuD. W.został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, skoro sprawcy zabrali z miejsca włamania przedmioty mające wartość majątkową. Ponadto w swoich wyjaśnieniach oskarżony przyznał, że kasety, telefon i radiomagnetofon ukryli na polu w trzcinach, a pieniądze wydali na zakup piwa. Tylko część z tych przedmiotów oskarżony za namową swojej babki zwrócił, podrzucając na miejsce włamania.
Stąd też Sąd Okręgowy w zupełności podziela rozważania Sądumeriti, że kara grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych -orzeczona za ten czyn, uwzględnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane wart. 53 k.k.Jest więc karą adekwatną i sprawiedliwą, czyli karą, która bilansuje okoliczności obciążające, takie jak wielokrotna karalność za przestępstwa różnego rodzaju, znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, ale także okoliczność łagodzącą jak przyznanie się do winy.
Suma zatem tych wszystkich okoliczność, a także bacząc na stopień demoralizacji oskarżonego oraz uprzednią jego karalność słusznie doprowadziła Sąd Rejonowy do uznania, iż kara grzywny wymierzona zaskarżonym wyrokiem jest karą zasłużoną, stanowiącą prawidłową reakcję prawno-karną za popełnione przez niego przestępstwo.
Nie ma racji obrońca podnosząc, że sąd I instancji podczas ustalania wymiaru kary skupił się wyłącznie na okolicznościach przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a pominął okoliczności łagodzące takie jak np. przyznanie się do winy. W ocenie Sądu Okręgowego okoliczność podniesiona przez obrońcę została uwzględniona w należytym stopniu. Nie wiadomo dlaczego obrońca uważa, że okoliczności popełnienia przestępstwa i stopień zawinienia stanowią okoliczności łagodzące w sytuacji gdy oskarżony dokonał kradzieży z włamaniem działając pod wpływem spożytego alkoholu, wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi osobami, działał z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, z premedytacją oraz na szkodę gminnej biblioteki. Ponadto w czasie czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości, co potwierdzają jego wyjaśnienia. Trudno więc uznać, że okoliczności popełnienia czynu i stopień zawinienia stanowią w tej sprawie okoliczności łagodzące. Natomiast postawa procesowa oskarżonego tj. przyznanie się do winy, nie niwelują znacznego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu.
Wbrew argumentom skarżącego Sąd Okręgowy nie dostrzega żadnych dodatkowych okoliczności łagodzących, które nie zostały by przez sąd I instancji uwzględnione. Wzgląd na pozytywną postawę oskarżonego w toku postępowania sądowego oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa zadecydował o zastosowaniu wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Okręgowego kara grzywny wymierzona oskarżonemuD. W.jest karą bardzo łagodną biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób życia i stopień demoralizacji oskarżonego. Brak podstaw do złagodzenia tej kary grzywny do minimalnego rozmiaru, tak jak wnioskuje obrońca czy też odstąpienia od wymierzenia kary grzywny.
Ustalając wysokość stawki dziennej kary grzywny na najniższym ustawowym poziomie 10 (dziesięć) złotych, sąd uwzględnił brak informacji o aktualnych dochodach sprawcy, jego sytuacji rodzinnej i możliwości zarobkowych. Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał, że ustaleń tych należy dokonywać w odniesieniu do czasu orzekania przez sąd w pierwszej instancji, a nie do czasu popełnienia przestępstwa, gdyż biorąc pod uwagę długotrwałość postępowania karnego, należy uwzględnić, że sytuacja majątkowa i rodzinna sprawcy oraz możliwość uzyskania zatrudnienia na rynku pracy mogą ulec zasadniczej zmianie.
Z powyższych względów zarzut obrońcy jest niezasadny.

Zarzut

W zakresie rozstrzygnięcia z pkt 3 wyroku na podstawieart. 438 pkt 4) kpkrażącą niewspółmierność wymierzonej kary, poprzez warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności orzeczonej względem oskarżonego na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, podczas gdy motywacja i zachowanie sprawcy, fakt przyznania się oskarżonego do winy uzasadniają warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności na okres próby krótszy niż 3 (trzy) lata.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do skrócenia okresu próby do roku w sytuacji, gdy stosując przepisy względniejsze tj.art. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu, w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności okres próby wynosi od 2 do 5 lat. Ponadto Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał z jakiego powodu okres próby został ustalony w wymiarze 3 lat, tj. z uwagi na wcześniejszą karalność oskarżonego za przestępstwa innego rodzaju. W przypadku oskarżonegoD. W., który jest osobą pięciokrotnie skazaną za przestępstwa innego rodzaju, okres próby w minimalnym rozmiarze nie pozwoli zweryfikować w sposób skuteczny pozytywnej prognozy kryminologicznej postawionej wobec oskarżonego. Wskazać należy, iż wyroki skazujące, które zostały wydane wobec oskarżonego już po popełnieniu czynu przypisanego w tej sprawie, potwierdzają utrwaloną tendencję do łamania porządku prawnego i postępującą demoralizację. Ponadto z wywiadu środowiskowego (k.165) wynika, że oskarżony w przeszłości nadużywał alkoholu, nie pracował i pozostawał na utrzymaniu dziadków. Natomiast po popełnieniu przestępstwa ograniczył spożywanie alkoholu i pomagał siostrze w wychowaniu córki i pracach domowych. Sporadycznie miał kontakt z narkotykami. W środowisku sąsiedzkim miał przeciętną opinię. Biegli lekarze psychiatrzy rozpoznali u niego nieprawidłowy rozwój osobowości i obniżenie sprawności intelektualnej na poziomie ociężałości umysłowej. Stan psychiczny oskarżonego nie znosił ani nie ograniczał w stopniu znacznym jego zdolności rozpoznania znaczenia oraz zdolności pokierowania swoim postępowaniem (k.225-226).
Reasumując pozytywna prognoza kryminologiczna postawiona wobec oskarżonegoD. W.jest niepewna, a w celu jej zweryfikowania należy poddać oskarżonego próbie w okresie co najmniej 3 lat, co pozwoli ustalić czy oskarżony w sposób trwały zaprzestał łamania porządku prawnego i przestrzega zasad współżycia społecznego. Z powyższych względów zarzut jest niezasadny.

Wniosek

1
Wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia z punktu 2 wyroku, poprzez nieorzekanie o wymierzeniu oskarżonemu grzywny ewentualnie w przypadku uznania przez tut. Sąd konieczności wymierzenia kary grzywny :

2
Wymierzenie oskarżonemu kary grzywny 10 (dziesięć) stawek dziennych w wysokości 10 (dziesięć) złotych za stawkę;

3
O zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia z punktu 3 wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu na podstawieart. 70 § 1 k.k.kary roku pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uchylenia lub złagodzenia kary grzywny wobec niezasadności zarzutu podniesionego w pkt 1 apelacji obrońcy, a to ze względu na znaczną społeczną szkodliwość popełnionego czynu, której nie zmniejsza postawa procesowa oskarżonegoD. W., w szczególności przyznanie się do winy. Należy podkreślić rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia występku kradzieży z włamaniem, działanie oskarżonego pod wpływem alkoholu oraz motywację sprawcy, który działał z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej. Suma tych okoliczności w żaden sposób nie zasługuje na łagodniejsze potraktowanie i uznanie, że orzeczenie kary grzywny jest niecelowe.
Wniosek o obniżenie wymierzonej kary grzywny jest niezasadny, gdyż trudno uznać karę wymierzoną w dolnej granicy zagrożenia za rażąco surową, w sytuacji gdy oskarżony był po popełnieniu występku kilkukrotnie karany za przestępstwa różnego rodzaju, co stanowi znaczną okoliczność obciążającą (k.609-610). Wymierzając oskarżonemuD. W.karę Sąd Rejonowy wziął pod uwagę okoliczności łagodzące tj. przyznanie się do winy i złożenie wyjaśnień.
Zdaniem Sądu kara roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3 lata próby oraz kara grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 złotych, jest karą w pełni adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości tego czynu oraz spełni swoje cele zapobiegawcze wobec oskarżonego, a także cele kary w zakresie jej oddziaływania społecznego.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1-wyrok utrzymany w mocy w odniesieniu do oskarżonegoW. S.,

0.2- wyrok utrzymany w mocy w zaskarżonej części w odniesieniu do oskarżonegoD. W.;

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych i oparciu na nich rozstrzygnięć o odpowiedzialności karnej oskarżonych, a także niezasadności zarzutów podniesionych w apelacjach przez obrońców oskarżonych, zaskarżony wyrok należało utrzymać w całości w mocy. W sprawie nie zaszła konieczność orzekania poza granicami zaskarżenia - nie wystąpiły przesłanki zart. 439 § 1 k.p.k.,art.440 k.p.k.iart. 455 k.p.k.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd Rejonowy zasadnie zastosował przepisyustawy Kodeks Karnyw brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. jako względniejszych dla sprawców ze względu na zmianę przesłanek do zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary, jakie zostały zaostrzone w związku z nowelizacją przepisówart. 69 § 1 kkiart. 72 § 1 kk, która weszła w życie na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. (Dz.U. z 2015r., poz. 396).
W świetle przepisów regulujących warunkowe zawieszenie wykonania kary w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, nie jest możliwe warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym rok, a także wobec sprawcy skazanego na karę pozbawienia wolności w czasie popełnienia przestępstwa. Ponadto w świetle obecnie obowiązującego przepisuart. 72 § 1 k.k.przy zastosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, obligatoryjne jest nałożenie obowiązku probacyjnego na sprawcę chyba, że orzeka równocześnie środek karny, wtedy nałożenie obowiązku probacyjnego jest fakultatywne. Tymczasem przepisy obowiązujące w dacie popełnienia czynu, takiego obligatoryjnego nałożenia obowiązku probacyjnego nie przewidywały. Niewątpliwie przepisy obowiązujące w dacie popełnienia przestępstwa były z tego punktu widzenia korzystniejsze dla obu oskarżonych, skoro nie obligowały Sądu do nałożenia jednego z obowiązków probacyjnych przewidzianych wart. 72 § 1 k.k., a jedynie fakultatywnie dopuszczały taką możliwość.
Sąd Rejonowy powołując przepisart. 4 § 1 k.k.w podstawie prawnej rozstrzygnięć z pkt 2 i 3 wyroku nie wskazał jednak czy stosuje ustawę nową czy obowiązującą w dacie popełnienia przestępstwa, stąd utrzymując w mocy zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonegoW. S.oraz wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do oskarżonegoD. W., należało jedynie wskazać, że podstawą rozstrzygnięcia jestustawa Kodeks Karnyw brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przypisanego czynu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

O wynagrodzeniu obrońców z urzędu za udzielenie pomocy prawnej oskarżonym z urzędu w drugiej instancji orzeczono na podstawie § 17 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Wobec braku stałych dochodów Sąd na podstawieart. 624 § 1 kpk, zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym uznając, że ich uiszczenie przekracza możliwości majątkowe obu oskarżonych.

2

PODPIS

SSO Anna Zawadka SSO Remigiusz Pawłowski SSR (del.) Tomasz Morycz