Sąd Rejonowy w Nowym Sączu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1556/20
Data wyroku: 2022-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: asesor sądowy Dominik Mąka
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt II K 1556/20

0.2.WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2022 roku
Sąd Rejonowy w Nowym Sączu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: asesor sądowy Dominik Mąka
Protokolant: Karolina Rzeszowska – Świgut
przy udziale prokuratora Anny Wolskiej - Górnej
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2021 roku, 8 października 2021 roku, 17 grudnia 2021 roku oraz 2 lutego 2022 roku
sprawyT. H.synaC.iK. z domu W.
urodzonego(...)roku wH.
oskarżonego o to, że
w dniu 15 maja 2012 roku wN., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w związku z przeniesieniem go jako funkcjonariusza Straży Granicznej na podstawie rozkazu personalnego nr(...)Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 14 czerwca 2010 roku do pełnienia służby w Sekcji Spraw Planowania i Dokumentacji(...)w Wydziale Obsług(...)z siedzibą wN.wprowadził w błąd Komendanta(...)Oddziału Straży Granicznej wN.co do rzekomej zmiany swojego miejsca stałego zameldowania i pobytu w związku z przedłożeniem w siedzibie(...)Oddziału Straży Granicznej wN.pisemnego oświadczenia o spełnianiu warunków określonych w§ 17 pkt 1 i 18 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2006 roku w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania(Dz. U. poz. 1719 z późn. zm.) oraz nierzetelnego zaświadczenia Urzędu MiastaN.o jego zameldowaniu na pobyt stały wN.przy u.B. P.(...), a tym samym wprowadził tego Komendanta w błąd co do spełniania kryteriów przyznania mu ryczałtu z tytułu przeniesienia w wysokości 50 % i zasiłku osiedleniowego w wysokości 50 % przysługującego mu uposażenia, skutkiem czego doprowadził swojego dowódcę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem publicznym i wypłacenia mu pieniędzy w kwocie 4716,40 złotych brutto z tytułu nienależnych mu ryczałtu z tytułu przeniesienia i zasiłku osiedleniowego, czym działał na szkodę(...)Oddziału Straży Granicznej wN.
tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoT. H.za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia stanowiącego występek zart. 286 § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 286 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 37a k.k.w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuT. H.150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.kw zw. zart. 4 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoT. H.środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz(...)Oddziału Straży Granicznej z siedzibą wN.kwoty(...),40 (czterech tysięcy siedmiuset szesnastu, 40/100) złotych

III
na podstawieart. 627 k.p.kzasądza od oskarżonegoT. H.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem opłaty, zaś na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w pozostałej części.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1556/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

T. H.

w dniu 15 maja 2012 roku wN., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w związku z przeniesieniem go jako funkcjonariusza Straży Granicznej na podstawie rozkazu personalnego nr(...)Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 14 czerwca 2010 roku do pełnienia służby w Sekcji Spraw Planowania i Dokumentacji(...)w Wydziale Obsług(...)z siedzibą wN.wprowadził w błąd Komendanta(...)Oddziału Straży Granicznej wN.co do rzekomej zmiany swojego miejsca stałego zameldowania i pobytu w związku z przedłożeniem w siedzibie(...)Oddziału Straży Granicznej wN.pisemnego oświadczenia o spełnianiu warunków określonych w§ 17 pkt 1 i 18 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2006 roku w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania(Dz. U. poz. 1719 z późn. zm.) oraz nierzetelnego zaświadczenia Urzędu MiastaN.o jego zameldowaniu na pobyt stały wN.przy u.B. P.(...), a tym samym wprowadził tego Komendanta w błąd co do spełniania kryteriów przyznania mu ryczałtu z tytułu przeniesienia w wysokości 50 % i zasiłku osiedleniowego w wysokości 50 % przysługującego mu uposażenia, skutkiem czego doprowadził swojego dowódcę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem publicznym i wypłacenia mu pieniędzy w kwocie 4716,40 złotych brutto z tytułu nienależnych mu ryczałtu z tytułu przeniesienia i zasiłku osiedleniowego, czym działał na szkodę(...)Oddziału Straży Granicznej wN.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

T. H.od 2004 roku był funkcjonariuszem Straży Granicznej. Oskarżony jednocześnie w tym czasie był osobą żonatą, z którego to związku posiadał córkę.T. H.w trakcie służby w Straży Granicznej pracował wD.,K.,R.. W tym czasie jego żona i córka mieszkały wC., w mieszkaniu własnościowym położonym w dogodnej lokalizacji. Równolegle małżonka oskarżonegoA. H.pracowała w lokalnym oddziale KRUS. Oskarżony przez cały ten czas także był stale zameldowany wC., gdzie znajdowało się jego centrum życiowe. Natomiast w trakcie pełnienia służby oskarżony pomieszkiwał w wyżej wymienionych miejscowościach nie ujawniając zamiaru tam stałego pobytu.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaA. H.k. 191-192, k. 301-303
Akta personalneT. H.k. 35-60
Zeznania świadkaE. D. (1)k. 361-363

Rozkazem personalnym nr(...)z dnia 14 czerwca 2010 rokuT. H.został przeniesiony i mianowany na stanowisko służbowe w Komendzie Głównej Straży Granicznej: starszego specjalisty do planowania i dokumentacji technicznej w Wydziale Obsług(...)z siedzibą wN.. Od tego czasu oskarżony swoją służbę pełnił więc wN.. Owo przeniesienie służbowe wiązało się z koniecznością znalezienia zakwaterowania na terenieN.. W związku z powyższym oskarżony zdecydował wynajmować wspólnie z innymi strażnikami granicznymi dom położony naulicy (...)wN.. Właścicielem tego domu byłJ. P., który zgodził się wynajmować ten lokal strażnikom granicznym. W trakcie służby oskarżonego wN.w rzeczonym domu mieszkali między innymiD. W.,E. B.,M. K.,S. P.IJ. G. (1).

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaE. B.k. 148-151,k.384-386
Zeznania świadkaJ. P.k. 171-172
Zeznania świadkaA. H.k. 191-192, k. 301-303
Zeznania świadkaM. K.k. 195-197
Akta personalneT. H.k. 35-60
Zeznania świadkaD. W.k. 183-184 386-387
Zeznania świadkaM. K.k. 399-401
Zeznania świadkaP. S.k. 401- 403

Oskarżony w tym domu zajmował pomieszczenie znajdujące się na najwyższej kondygnacji wspólnie zJ. G. (1). Z uwagi na nie najlepsze warunki lokalowe w tym budynkuT. H.przywiózł do tego domu własną sofę, służącą mu za łóżko, a także wspólnieJ. G. (1)dokonali prowizorycznego ocieplenia tego pomieszczenia, w celu przygotowania bardziej optymalnych warunków mieszkaniowych oraz redukcji kosztów ogrzewania budynku. Oskarżony w późniejszym okresie pobytu wN.przywiózł także lodówkę i akwarium, które finalnie zostały umieszczone w hangarze Straży Granicznej. W trakcie pobytu wN.oskarżony składał się wspólnie z pozostałymi osobami mieszkającymi naB. Ż.na koszty wynajmu i opłacenia mediów poprzez zostawianie umówione kwoty gotówki w słoiku, którą to zebraną kwotę następnie płaconoJ. P..

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaJ. P.k. 171-172
Zeznania świadkaJ. G. (1)k. 363-365
Zeznania świadkaD. W.k. 183-184 386-387
Zeznania świadkaM. K.k. 399-401

Co ważne oskarżony nie mieszkał w rzeczonym domu na stałe. Jego bytność wN.wiązała się ściśle z jego harmonogramem służby, którą to oskarżony pełnił w systemie 12 godzinnym i była nią ograniczona, gdyż oskarżony nie spędzał swojego wolnego czasu wN.tylko wracał wówczas do miejsca swojego zamieszkania tj. doC.. Zazwyczaj w przeciągu miesiącaT. H.nieco więcej niż połowę tego czasu spędzał wN., a pozostały czas spędzał wspólnie z żoną i córką wC., gdzie wciąż był stale zameldowany. Jednocześnie delegacyjny system pracy oskarżonego był przyczyną pewnego rodzaju kryzysu w jego małżeństwie.A. H.nalegała na oskarżonego aby ten zaczął wreszcie mieszkać na stałe ze swoją rodziną.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaE. B.k. 148-151,k.384-386
Zeznania świadkaM. K.k. 195-197
Zeznania świadkaJ. G. (1)k. 363-365
Zeznania świadkaD. W.k. 183-184 386-387
Zeznania świadkaM. K.k. 399-401
Zeznania świadkaP. S.k. 401- 403
Zeznania świadkaA. H.

W związku z powyższym oskarżony i jego żona coraz to bardziej poważnie zaczęli rozważać przeprowadzkę na stałe doN., gdyż oskarżony żywił nadzieje, iż właśnie tu będzie pracował aż do emerytury. W związku z powyższymT. H.zaczął orientacyjnie szukać dogodnego lokalu na terenieN.(prosząc zarazem siostrę aby ta okazywała jego mieszkanie wC.potencjalnym kupcom,) gdyż oskarżony z góry wykluczał możliwość zamieszkania wraz z rodziną w wynajmowanym z kolegami mieszkaniu.T. H.rozpoczął szukać także szkoły średniej dla swojej córki i w tym celu poprosił o pomoc kolegę z pracyK. S., który polecił mu I Liceum Ogólnokształcące.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaA. H.k. 191-192, k. 301-303
Zeznania świadkaK. S.k. 348-351
Zeznania świadkaE. D. (1)k. 361-363
Zeznania świadkaJ. G. (1)k. 363-365

Na przełomie zimy i wiosny 2012 roku małżonkowie postanowili, iż przeprowadzą się doN.wraz z początkiem nowego roku szkolnego, aby nie zmieniać ich córce szkoły w trakcie zajęć dydaktycznych. RównocześnieA. H.rozpoczęła starania o uzyskanie przeniesienia służbowego doN., a jej ówczesny kierownik obiecał jej, że takie przeniesienie otrzyma przed końcem wakacji.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaA. H.k. 191-192, k. 301-303
Zeznania świadkaE. D. (1)k. 361-363

RównolegleT. H.z bliżej niesprecyzowanego źródła dowiedział się, iż w przypadku przeniesienia na pobyt funkcjonariuszowi(...)G.przysługuje zasiłek osiedleniowy. Oskarżony zweryfikował tę informacje u źródła tj. w regulującym tę kwestie rozporządzeniu i podjął starania w celu uzyskania tego rodzaju świadczenia. W tym celu skontaktował się cywilnym pracownikiem lotniska Straży Granicznej wN.W. B., o którym z racji utrzymywania stosunków koleżeńskich wiedział, że posiada dom jednorodzinny z wydzielonym mieszkaniem na osobnym piętrze. Wówczas to oskarżony poprosiłW. B.o możliwość późniejszego chwilowego zamieszkania na tym piętrze wraz z rodziną do czasu zakupu przez niego własnego mieszkania.W. B.zgodził się na te propozycje.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaW. B.k. 12-13, 18-19, 62-63, 141-142, k.351-357
Pismo Prezydenta MiastaC.k. 155-156

RównocześnieT. H.poprosił w kwietniu 2012 roku o jego zameldowanie w tym lokalu, pomimo tego, że oskarżony nie zamieszkiwał jeszcze w tym domu, a także w dalszym ciągu nie przesiedlił się doN.wraz z rodziną, tylko żył w systemie delegacyjnym. Uzyskanie owego zameldowania było dlaT. H.niezbędne, aby ten mógł otrzymać wyżej wskazany zasiłek osiedleniowy, dla którego uzyskania warunkiem było między innymi przedstawienie zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały na terenieN.bądź miejscowości ościennych.W. B.zgodził się na dokonanie tej czynności administracyjnej i 16 kwietnia 2012 roku udał się Urzędu MiastaN., gdzie wspólnie zT. H.wypełnili oświadczenie o zamieszkiwaniuT. H.w domuW. B., podczas gdy oskarżonyT. H.nigdy w tym domu nie mieszkał, a dopiero mieszkać zamierzał po przyjeździe doN.swojej rodziny. Poprzez tego rodzaju oszukańcze działaniaT. H.uzyskał pozorne zameldowanie, które posłużyło mu do ubiegania się o rzeczone świadczenie mieszkaniowe/przesiedleniowe.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaW. B.k. 12-13, 18-19, 62-63, 141-142, k.351-357
Zeznania świadkaE. B.k. 148-151,k.384-386
Zeznania świadkaM. K.k. 195-197
Akta personalneT. H.k. 35-60
Pismo Prezydenta MiastaC.k. 155-156
Zeznania świadkaJ. G. (1)k. 363-365
Zeznania świadkaD. W.k. 183-184 386-387

Równolegle po uzyskaniu tego zaświadczenia o zameldowaniuT. H.złożył wniosek do Komendanta(...)Oddziału Straży Granicznej z siedzibą wN.o wypłatę tego świadczenia, oświadczając że spełnia warunki określone w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji. Rzeczone świadczenie zostało w całości przyznane oskarżonemuT. H.i 15 maja 2012 roku została przekazana mu kwota 4716,40 złotych tytułem tzw. zasiłku przesiedleniowego.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaB. S.k. 66-67, 178-179
Uwierzytelnione kserokopie dokumentów dot. wypłaty zasiłku osiedleniowego k. 3-7

Niedługo po otrzymaniu tejże kwoty, a to 24 maja 2012 rokuT. H.ponownie zameldował się w miejscu swojego poprzedniego stałego pobytu tj. wC., gdzie jest zameldowany do dnia dzisiejszego. Zarazem w czerwcu 2012 rokuT. H.dostał polecenie wyjazdu służbowego doW.. Tam po około miesiącu czasu oskarżony dowiedział się, że prawdopodobnie nie wróci on już doN.. W związku z tym oskarżony powziął starania o uzyskanie lokalu służbowego na terenieW.. Jednocześnie ta informacja spowodowała zmianę jego planów rodzinnych i zaniechanie przeprowadzki doN.. Finalnie 21 lutego 2013 rokuT. H.rozkazem personalnym nr(...)został przeniesiony do Komendy Głównej Straży Granicznej w ZarządzieG.na stanowisku starszego specjalisty do spraw planowania obsług technicznych i dokumentacji. Tym samym oskarżony w rzeczywistości nigdy nie przesiedlił się doN.w rozumieniu wymogów przedmiotowego rozporządzenia, gdyż nie przeprowadził się tu z rodziną i do czasu faktycznego przeniesienia doW.jego centrum życiowym pozostawałC.. Nadto przedłożone przez oskarżonego zaświadczenie o zameldowaniu było pozorne, gdyż w rzeczywistościT. H.nigdy nie mieszkał uW. B..

Częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Uwierzytelnione kserokopie dokumentów dot. wypłaty zasiłku osiedleniowego k. 3-7
Kartoteka wynagrodzeniaT. H.za rok 2012 k. 9-10
Pismo Starostwa Powiatowego k. 29-30
Pismo(...)k. 32
Akta personalneT. H.k. 35-60
Wykaz wejść i wyjśćT. H.k. 128-135
Pismo Prezydenta MiastaC.k. 155-156
Pismo(...)k. 161-163

Oskarżony pomimo braku faktycznego przesiedlenia i zamieszkania na stałe wN.nie zwrócił przyznanych mu 15 maja 2012 roku pieniędzy, które przeznaczył na bieżące potrzeby.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301
Zeznania świadkaB. S.k. 66-67, 178-179

T. H.ma 53 lata. Oskarżony posiada wyższe wykształcenie o kierunku prawo i administracja. OskarżonyT. H.jest osobą żonatą, a na jego utrzymaniu pozostaje jeszcze dorosła córka.T. H.leczy się psychiatrycznie z uwagi na depresje wynikłą z wszczętego przeciwko niemu postępowania. Niemniej jednak w chwili czynu posiadał on zachowaną zdolność jego rozpoznania oraz pokierowania swoim postępowaniem.T. H.w chwili obecnej, a konkretnie początkiem 2021 roku przeszedł na emeryturę, a wcześniej od 2004 roku tj. przez 17 lat służył w Straży Granicznej. Oskarżony cieszył się dobrą opinią przełożonych i był stopniowo awansowany w strukturach tej jednostki.T. H.jest współwłaścicielem nieruchomości na terenieC.. Oskarżony posiada także dwa samochody osobowe.T. H.jest osobą niekaraną. W trakcie jego służby nie był on także nigdy karany dyscyplinarnie.

Wyjaśnienia oskarżonegoT. H.k. 114-117, k. 298- 301 w zakresie danych osobopoznawczych
Zeznania świadkaA. H.k. 191-192, k. 301-303
Akta personalneT. H.k. 35-60
Notatka urzędowa k. 175
Informacja o karalności k. 75
Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 100-101, 119
Dokumentacja odnośnie przejścia oskarżonego w stan spoczynku k. 305-307, k.344-346
Opinia sądowo – psychiatryczna k. 315-323

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

WyjaśnieniaT. H.

T. H.zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i podczas rozprawy głównej nie przyznał się do zarzucanego mu występku składając za każdym razem obszerne wyjaśnienia. W swoich wyjaśnieniach oskarżony przedstawił pokrótce losy swojej służby w Straży Granicznej, a także datę i powody przeniesienia doN.. Oskarżony następnie opisał w jakim charakterze pracował wN.oraz gdzie wówczas mieszkał. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wyłożył dokładnie wygląd i charakterystykę wynajmowanego wraz z innymi funkcjonariuszami mieszkania. Oskarżony stwierdził, iż wówczas pomieszkiwał wN., a czas wolny spędzał wC., gdzie mieszkała jego żona i dziecko. NastępnieT. H.wskazał, iż z uwagi na delegacyjny system jego pracy w jego małżeństwie zaczął się pewnego rodzaju kryzys, związany z oczekiwaniami żony aby pracował on w miejscu swojego zamieszkania. KolejnoT. H.wskazał, iż zimą/wiosną 2012 roku wspólnie z żoną postanowili przeprowadzić się doN.. Oskarżony wskazał, iż od tego czasu podjął on starania w celu realizacji tego przedsięwzięcia.T. H.miał między innymi poszukiwać mieszkania, znaleźć rodzinie tymczasowe lokum, sprowadzać różnego rodzaju rzeczy gospodarstwa domowego, znaleźć odpowiednią szkołę dla jego córki. Do tegoT. H.oświadczył, iż uzyskał on wiedzę o możliwości uzyskania zasiłku osiedleniowego i ryczałtu za przeniesienie. Oskarżony wskazał, iż zweryfikował on u źródła przesłanki otrzymania tego świadczenia i podjął starania o jego uzyskanie. Oskarżony jednocześnie poprosiłW. B.o zameldowanie w jego domu.W. B.miał według jego wiedzy zgodzić się na ten fakt iT. H.uzyskał w ten sposób zaświadczenie o zameldowaniu.T. H.wyjaśnił przy tym, iż faktycznie nigdy nie mieszkał uW. B., lecz dopiero zamierzał po sprowadzeniu doN.żony i córki.T. H.w żaden sposób nie negował także swoich starań dotyczących uzyskania przedmiotowych świadczeń od(...)O.Straży Granicznej. Następnie oskarżony opisał swoje niespodziewane przeniesienie służbowe doW., które po około miesiąca pracy miało już pewny charakter, co według ocenyT. H.miało być powodem jego zaniechania w przeprowadzce doN.i podjęciu decyzji o wymeldowaniu się z tej miejscowości. Nadto oskarżony uwiarygadniając swoją wersje wydarzeń wskazał, iż w związku z zameldowaniem wN.wyrobił nowy dowód osobisty uwzględniający zmianę w miejscu jego stałego pobytu. Oskarżony wskazał także, że nigdy nie chciał oszukać Straży Granicznej i pozytywnie przeszedł weryfikacji podczas badań wariografem przez służby wewnętrzne. Oskarżony oświadczył także, że w związku z planowaną przeprowadzką sukcesywnie zwoził różnego rodzaju rzeczy do mieszkań wN.– tj. na(...).T. H.w swoich wyjaśnieniach podkreślał także długoletnią wierną służbę w Straży Granicznej oraz koszty emocjonalne poniesione w związku z toczącym się procesem karnym. Sąd Rejonowy uznał wyjaśnieniaT. H.za przeważającym zakresie wiarygodne. Natomiast ich częściowa niewiarygodność dotyczy zagadnień mających doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Rejonowy zważył bowiem, iżT. H.nie potrafił wytłumaczyć skąd wziął się pomysł zameldowania uW. B.w sytuacji gdy faktycznie on tam nie mieszkał. Nadto jego zamiar oszukańczy w zakresie spełnienia przesłanek uzyskania tych świadczeń można wywodzić z daty jego wymeldowania zN.. Jak bowiem wynika z dokumentów o charakterze urzędowymT. H.z powrotem zameldował sięC.już 24 maja 2012 roku, a wiec niecałe 10 dni po utrzymaniu owych świadczeń. Co więcej owe dane nie korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego, wedle których miał on dopiero w czerwcu zostać przeniesiony doW., gdzie po miesiącu uzyskał wiedze o prawdopodobnym pozostaniu w stolicy i wg jego wyjaśnień wtedy to poprosiłW. B.o wymeldowanie. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, żeW. B.negował fakt osobistego wymeldowania oskarżonego, co można łączyć z faktem iż oskarżony w tym czasie osobiście zameldował się wC.. Tym samym ogół wspomnianych wyżej okoliczności świadczy o tym ze zameldowanie uW. B.było zameldowaniem pozornym, służącym jedynie na użytek uzyskania owych świadczeń od Straży Granicznej. Co więcej wbrew wyjaśnieniom oskarżonego wszystkie dowody osobiste widniejące w aktach(...)G.przedstawiają jako miejsce jego zameldowaniaC.. Kolejno tylko częściowe potwierdzenie w ogóle materiału dowodowego znalazły oświadczeniaT. H.o zwożeniu przedmiotów gospodarstwa domowego doN.. W tym zakresie kluczowe były nie tylko oświadczenia wiedzyW. B., które ciężko było uznać za zeznania w pełni wiarygodne, lecz także depozycje współlokatorówT. H., którzy oświadczyli, ze oprócz użytkowanej wspólnie w hangarze lodówki nie zwoził on innych nietypowych przedmiotów, wykraczających poza jego zwykłe potrzeby związane z mieszkaniem w okresie sprawowania służby. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu uznał natomiast za wiarygodne oświadczenia wiedzyT. H.w zakresie jego chęci przeprowadzenia na stałe doN.. W tym zakresie warto podnieść, że owe depozycje nie tylko są zgodne z zeznaniami świadków obronny, czy zasadami doświadczenia życiowego. Nadto nie można wskazać, że świadkowie oskarżenia owe twierdzenia zanegowali. Nie mogą tak być przecież traktowane oświadczenia innych zamieszkujących wspólnie z oskarżonym strażników granicznych, iż oskarżony swoich planów nie ujawniał, gdzie chociażbyJ. G. (1)wskazał, ze wiedział o planachT. H.. Niemniej jednak ogół materiału dowodowego wprost wskazywał, iż faktycznie przesiedlenie się oskarżonego było na etapie planów i nie doszło do ich zrealizowania. Stąd też zasadnym jest oświadczenieT. H.z mowy końcowej, gdzie wskazał on iż faktycznie może pospieszył się z tym wnioskiem. Zrozumiałe są także oświadczenia wiedzy oskarżonego w zakresie w jakim opisuje koszty psychiczne z jakim wiąże się dla niego ten proces. Dane te są koherentne w wynikami opinii sądowo – psychiatrycznej. Nadto wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony dopiero na pierwszym terminie rozprawy głównej ujawnił owe przypadłości ,co spotkało się z natychmiastowym dopuszczeniem dowodu z opinii biegłych psychiatrów. Co więcej wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony na każdym terminie rozprawy korzystał z pomocy obrońcy z wyboru. Natomiast zważywszy na charakter stawiennictwa obrońcy oskarżonego na pierwszym terminie rozprawy Sąd Rejonowy zwrócił się z pytaniem czy strony widzą konieczność powtórzenia owych czynności, co spotkało się ze zgodą obrońcy na odczytanie złożonych wówczas przez oskarżonego wyjaśnień oraz zeznań jedynego słuchanego wówczas świadka tj.A. H.. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy poza wyżej wskazanymi kwestiami dotyczącymi zameldowaniaT. H.uW. B.i kwestią wymeldowania z tego adresu uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne i przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych. Jednocześnie samo uznanie owych wyjaśnień za przeważającej mierze wiarygodne nie dezawuowało możliwości uznania oskarżonego winnym, z uwagi na wagę oświadczeń przedkładanych wraz z wnioskiem o przyznanie owych świadczeń, i w zasadzie bezsporne stwierdzenie, że owa czynność administracyjno prawna dokumentowała pozorny stan faktyczny na potrzeby uzyskania owych świadczeń.

zeznaniaA. H.

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznaniaA. H.. Świadek w sposób przekonujący przedstawiła Sądowi na rozprawie proces decyzyjny związany z podjęciem decyzji o przeprowadzce doN.. Co ważne nawet ta świadek obrony wskazała, iż do przeprowadzki faktycznie nie doszło, a jej mąż nigdy nie mieszkał uW. B.przyulicy (...). ŚwiadekA. H.zeznawała spójnie nie tylko z wyjaśnieniami jej męża, lecz także zeznaniami pozostałych świadków tego procesu. Co ważne świadek ta wskazała, iż jej mąż dopiero po miesiącu pobytu wW.otrzymał wiadomość o prawdopodobnym pozostaniu w tym mieście. Stąd też należy rozumieć, iż oskarżony nie mógł mieć takiej wiedzy w chwili powzięcia przez niego decyzji o ponownym zameldowaniu wC.. Brak jest podstaw do kwestionowania depozycji świadka w odniesieniu do poświęcenia jej męża w związku z pracą w Straży Granicznej i kosztach rodzinnych tej służby. Również jako zgodne z zasadami doświadczenia życiowego należało uznać jej depozycje odnośnie chęci sprowadzenia się z córką doN., która to miejscowość według ówczesnych przypuszczeń oskarżonego miała być miejscem jego stałej pracy. Do tego trzeba zwrócić uwagę, iż zeznaniaA. H.są spójne także z oświadczeniami wiedzyK. S., który potwierdził poszukiwania przez oskarżonego mieszkania, szkoły czy pojazdu w celu transportu mebli, czy też depozycjamiE. D. (1), która z kolei potwierdziła swoją gotowość do ewentualnych prezentacji mieszkania oskarżonego i jego żony. Także opisywane przez świadka koszty zdrowotneT. H.mają swoje odzwierciedlenie w dokumentacji medycznej, zaświadczeniu o niezdolności do służby czy wreszcie opinii sądowo – psychiatrycznej. Co więcej żaden ze świadków oskarżenia nie podważył wprost wersji artykułowanej przezA. H., która to wersja w ocenie Sądu pozbawiona jest wewnętrznych sprzeczności. W tym miejscu trzeba wziąć pod uwagę, iż świadek ta w żadnym miejscu nie odnosiła się do kwestii meldunku oskarżonego uW. B.oraz czasokresu jego wymeldowania, w jakim to zakresie Sąd Rejonowy podważył wyjaśnienia złożone w tym postępowaniu przezT. H.. Tym samym w ocenie Sądu zeznania złożone przez świadkaA. H.jawią się jako wiarygodne i częściowo przydatne do powzięcia ustaleń faktycznych, jednak ich przydatność jest limitowana brakiem wiedzy świadka odnośnie kwestii spełnienia wymogów formalnych uzyskania tych świadczeń czy daty wymeldowania zulicy (...), która to czynność stanowiła jeden z głównych dowodów zamiaru kierunkowegoT. H..

oświadczenia wiedzy złożone przez świadkaJ. P.

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne oświadczenia wiedzy złożone przez świadkaJ. P.. Świadek ten jest właścicielem mieszkania położonego naulicy (...)i zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego jak i trakcie rozprawy głównej przybliżył sposób realizacji przez strażników rzeczonej umowy. W ocenie Sądu Rejonowego owe depozycje pozostawały w całości koherentne z oświadczeniami wiedzy czy to oskarżonego – opisującego warunki tam zastane czy też pozostałych strażników granicznych, którzy zeznawali w tym procesie. Sąd ocenił, iż owe zeznania pozostają spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Jednocześnie Sąd nie ujawnił w ich treści jakiejkolwiek sprzeczności zarówno o charakterze wewnętrznym jak i zewnętrznym. Świadek ten był również osobą całkowicie obca dla stron tego procesu i nie miał interesu w przedstawianiu wypaczonej wersji wydarzeń. Niemniej jednak jego wiedza w zakresie przydatnym dla rozstrzygnięcia tego procesu była marginalna i sprowadzała się faktycznie do stwierdzenia wynajmu tego mieszkania i nienajlepszych warunków bytowych. Stąd też Sąd Rejonowy jedynie pomocniczo posłużył się zeznaniami przekazanymi przez świadkaJ. P..

zeznania świadkaK. S..

Pewne znaczenie miały natomiast zeznania świadkaK. S.. Świadek ten jest osobą obca dla oskarżonego, z którym od wielu lat nie utrzymuje on już istotnych kontaktów. Jednocześnie nawet w okresie bytności oskarżonego na terenieN.więzi ich łączące nie były szczególnie bliskie. Stąd też należy określić, iż świadek ten nie miał żadnego interesu w przedstawianiu fałszywej, lecz korzystnej dla oskarżonego wersji wydarzeń. W odniesieniu do sposobu składania relacji procesowych przez tego świadka należy wskazać, iżK. S.zeznawał w sposób metodyczny, rzeczowy. Co więcej pomimo upływu szeregu lat posiadał on stosunkowo szczegółową wiedze odnośnie jego kontaktów zT. H.. Co ważne świadek ten swoje oświadczenia wiedzy opierał tylko na wiedzy pewnej. Znamienne w tym zakresie jest stwierdzenie świadka, iż końcem zimy 2012 roku udał się on na długotrwałe zwolnienie lekarskie i stąd tez nie ma on wiedzy odnośnie realizacji planów przez oskarżonego w owym kluczowym dla zarzutu czasie. Niemniej świadek ten w sposób kategoryczny potwierdził, iżT. H.zasięgał u niego rady w odniesieniu do wyboru szkoły dla córki czy też wyboru lokalizacji mieszkania. Świadek ten również wskazał na nową informacje, nie występującą w wyjaśnieniach oskarżonego w świetle którejT. H.szukał możliwości załatwienia transportu jego mebli doN.. To wszystko stanowi istotny argument za wersją zaprezentowaną przezT. H., w której wskazywał on na chęć przeprowadzki doN.wraz ze swoją rodziną. Charakterystyczna dla zeznań świadka i korzystna dla jego wiarygodności jest jego duża pewność siebie. W tym miejscu trzeba wskazać, iż świadek ten potrafił w sposób precyzyjny udzielić odpowiedzi nawet na bardzo szczegółowe pytania oskarżyciela publicznego, które daleko odchodziły od istoty sprawy. Co więcej konieczność udzielenia owych odpowiedzi nie wpływała na stan emocjonalny świadka , który cały czas zeznawał w sposób spokojny, opanowany, wolny od nadmiernej emocjonalności. Zatem biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy uznał zeznaniaK. S.za przydatne do powzięcia ustaleń faktycznych w tej sprawie w aspekcie istnienia u oskarżonego zamiaru przesiedlenia się doN..

ZeznaniaW. B.

Nie ulega wątpliwości, iż kluczowym świadkiem oskarżenia był w tej sprawieW. B.. Świadek ten jednak nie mógł zostać uznany za świadka w pełni wiarygodnego o czym w dalszej części. Wypada zwrócić jednak uwagę, iż zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne pozostawały bezsporne. Mianowicie świadek wskazał, iż na prośbęT. H.zameldował go wiosną 2012 roku w swoim mieszkaniu. Fakt ten nie tylko nie był podważany przez samego oskarżonego, lecz także wynikał wprost z danych przestawionych przez organy administracji publicznej. Następnie Sąd Rejonowy uznał za bezsporne twierdzenia świadka o pozorności tej czynności prawnej, związanej z faktem żeT. H.nigdy nie mieszkał w domuW. B., którego ułożenie znał z wizyt towarzyskich. Kolejno świadek ten wskazał, iż oskarżony szybko wymeldował się z tego adresu, co także wprost wynika z danych przedstawionych przez gminęC.k. 155-156. Natomiast w pozostałym zakresie depozycjiW. B.nie sposób uznać za wiarygodne, nie dezawuując jednocześnie faktu, że pewne okoliczności w nich wymienione mogły faktycznie mieć miejsce, lecz owe zeznania nie mogły w ocenie Sądu stanowić pewnego dowodu w tym zakresie. Rozwijając tę wypowiedź należy wskazać, iżW. B.w trakcie tego procesu wielokrotnie zmieniał wersje wydarzeń. Tak naprawdę każde jego zeznanie wskazywało na odmienną treść oświadczeń procesowych. Szczytem owej rozbieżności były zeznania świadka złożone w toku rozprawy głównej, gdzie na przestrzeni dwóch godzinnych zeznańW. B.wielokrotnie zmieniał wersje zdarzeń. Co więcej świadek ten sprawia wrażenia człowieka bardzo podatnego na sugestie innych osób. Godzi się zauważyć, iż w jego drugich zeznaniach wskazał on, że cześć jego zeznań odnośnie odpłatności została przez niego wymyślona aby uwiarygodnić ogólny kontekst jego wypowiedzi. Co więcej warto zwrócić uwagę, iż wypowiedzi świadka na w gruncie rzeczy tożsame pytania były inne w zależności od osoby je zadającej inaczejW. B.relacjonował przebieg wydarzeń na pytania Sądu, inaczej na pytania prokuratora, a jeszcze inaczej na pytania obrońcy oskarżonego. Następnie warto zwrócić uwagę, iż świadek miał niezwykle dużą trudność w przytaczaniu szczegółów poszczególnych zdarzeń. Równocześnie świadek ten potwierdzając poprzednie zeznania nie potrafił dostrzec, że różnią się one w wielu elementach. Nadto świadek ten zeznawał w sposób emocjonalny, nie kryjąc zdenerwowania przebiegiem przesłuchania. To wszystko sprawiło, ze Sąd Rejonowy nie mógł uznać jego depozycji za wiarygodnych i przydatnych dla ustaleń faktycznych w zakresie wykraczającym poza wyżej wymienione dane o charakterze bezspornym czy też wprost wynikające z dokumentacji zalegającej w aktach niniejszej sprawy.

oświadczenia wiedzy złożone przez świadekE. D. (1).

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne oświadczenia wiedzy złożone przez świadekE. D. (1). Świadek ta w toku procesu zeznawała w sposób przekonujący. Mianowicie głównym trzonem jej depozycji było stwierdzenia, iż w 2012 roku małżonkowieH.byli zdecydowani na przeprowadzkę doN.i związku z tym poprosili ją, aby świadek okazywała mieszkanie potencjalnym kupcom. Świadek ta zeznała również, iż w mieszkaniu widać było chęć wyprowadzki poprzez zalegające kartony, w środku których znajdował się dorobek oskarżonego i jego żony. W odniesieniu do prawdziwości tych tez należy wskazać, iż oskarżyciel publiczny nie zaoferował dowodu przeciwnego. Co więcej owe depozycje znajdowały potwierdzenie w zeznaniach oskarżonego i jego żony. Nadto świadek ta w swoich zeznaniach nie starała się wyolbrzymiać swojej roli, wskazując iż ostatecznie nie doszło do przeprowadzkiH., a ona nigdy nie okazywała przedmiotowego mieszkania. Zwłaszcza to drugie twierdzenie świadczy o szczerości i prawdomównościE. D. (1), która przecież chcąc poprawić sytuacje oskarżonego mogłaby w tym zakresie przedstawić o wiele korzystniejszą dla niego relację. Sąd Rejonowy zważył także, iż świadek ta zeznawała w sposób spokojny opanowany. Odpowiedzi świadka na pytania stron były szczegółowe. Świadek nie odpowiadała na szczegółowe dopytania agresją, a wręcz przeciwnie chciała przekazać w całości powziętą przez siebie wiedzę. Jednocześnie Sąd Rejonowy ma świadomość, że świadek jest osobą najbliższa dla oskarżonego, lecz fakt ten nie powinien a limine dyskwalifikować jej depozycji. Dodatkowo wypada zauważyć, iż świadek podał w jakim zakresie konsultował się z oskarżonym przed rozprawą, co także wpływa na podniesienie przymiotu wiarygodnościE. D. (1). Tym samym owe zeznania posłużyły się w rekonstrukcji ustaleń faktycznych, jednakże w zakresie nie mającym zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia procesu.

oświadczenia procesowe złożone przez świadkaJ. G. (1)

Sąd uznał za wiarygodne oświadczenia procesowe złożone przez świadkaJ. G. (1). Sąd Rejonowy zważył, iż świadek ten jako bezpośredni współlokator oskarżonego posiadał najlepszą wiedzę odnośnie planów życiowych oskarżonego. Równocześnie, co najważniejsze dla losów tego procesuJ. G. (1)wykluczył jakoby doszło do finalnej przeprowadzki oskarżonego zC.doN.z uwagi na niespodziewaną delegacje doW., która zamieniła się później w rozkaz personalny. Do tego zrozumiałym jest, żeJ. G. (1)posiadał najlepszy wgląd w przedmioty przechowywane przez oskarżonego we wspólnym pokoju. Godzi się zauważyć, iż pozostali świadkowie w dużej mierze zasłaniali się brakiem wiedzy powodowany delegacyjnym systemem pracy. Do tego należało mieć na względzie, iżJ. G. (1)wskazał, iż faktycznieT. H.nie przeprowadził się doW. B., a więc w sposób dorozumiany potwierdził pozorność jego zameldowania w tym zakresie. Świadek ten także nie negował faktu starań oskarżonego o świadczenia od(...). Nadto wypada mieć na uwadze, iżJ. G. (1)także w tym okresie starał się o owe świadczenia. Co ważneJ. G. (1)podał, iż faktycznieT. H.opuściłN.w czerwcu 2012 roku. Fakt ten ma doniosłe znaczenie, gdyż wskazuje na pozorność zameldowania oskarżonego uW. B., biorąc pod uwagę wymeldowanie się oskarżonego już maju 2012 roku, niedługo po uzyskaniu tych świadczeń. Sąd Rejonowy nie ujawnił w zeznaniachJ. G. (1)żadnych dyskwalifikujących ich sprzeczności. Co więcej należało zwrócić uwagę, iż wbrew pozorom dane te nie były sprzeczne z oświadczeniami wiedzyD. W.,E. B.czyM. K., albowiem logiczne jest, ze oskarżony mógł przekazywać jako osobie z którą dzielił pokój znacznie większą ilość informacji niż pozostałym strażnikom granicznym. Co więcej także i ci świadkowie potwierdzili przywiezienie przez oskarżonego doN.lodówki, sofy czy akwarium, a także potwierdzili trudne warunki bytowe w wynajmowanym przez nich mieszkaniu. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy posiłkował się zeznaniamiJ. G. (1)w procesie tworzenia wyżej wymienionych ustaleń faktycznych.

zeznania złożone w tej sprawie przezE. B.

Podobnie jako wiarygodne lecz posiadające ograniczone znaczenia dla losów tego procesu należało ocenić zeznania złożone w tej sprawie przezE. B.. W tym aspekcie warto zwrócić uwagę, iż świadek potwierdził także deklaracje oskarżonego o chęci sprowadzenia się doN.. Owszem owo oświadczenie było mniej kategoryczne niż w przypadkuJ. G. (1), ale jak już wyżej wskazano owe różnice mogły wynikać z większej różnicy wieku oraz przede wszystkim mniejszej ilości kontaktów świadka z oskarżonym, aniżeli miało to miejsce w odniesieniu do świadkaG.. Świadek ten potwierdził także wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przywiezienia doN.lodówki czy akwarium. Zarazem świadek oświadczył, iż nie widział abyT. H.przywoził większą ilość bagażu niż pozostali strażnicy mieszkający w tym domu. Niemniej jednak i w tym zakresie należy zwrócić uwagę, iż toJ. G. (1)miał większy ogląd sytuacji z uwagi na zajmowanie tego samego pokoju. Co natomiast szczególnie istotne dla losów tej sprawyE. B.zaprzeczył aby doszło do finalnego przesiedlenia się oskarżonego doN.czy też jego zamieszkania w domu stanowiącym własnośćW. B.. Owe zeznania w tym przedmiocie znajdują potwierdzenie w całości materiału dowodowego zgromadzonego w tym postepowaniu. Nadto zeznania świadka należy ocenić jako szczere, logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Do tego Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż świadek w trakcie rozprawy pamiętał mniejszą ilość szczegółów aniżeli w postępowaniu przygotowawczym, niemniej jednak owo przesłuchanie miało bardziej kontradyktoryjny przebieg i pozwoliło uwypuklić szczegóły korzystne dla oskarżonego, których brak było we wcześniejszych depozycjach. Mając na względzie wyżej wysłowioną argumentacje Sąd Rejonowy w procesie tworzenia ustaleń faktycznych posiłkował się zeznaniami złożonymi na rozprawie przezE. B..

zeznania świadkaD. W.

Ograniczone znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy miały zeznania świadkaD. W.. Świadek ten nie posiadał bowiem wiedzy odnośnie chęci zamieszkania oskarżonego wN.. W tym zakresieD. W.negował istnienie rozmów na ten temat między nim, a oskarżony, co przecież nie może dowodzić istnienia stanu przeciwnego, gdyżT. H.nie miał obowiązku dzielenia się wszystkimi informacjami z ogółem strażników granicznych mieszkających w tym domu. Nadto godzi się zauważyć, iż świadek ten potwierdził wyjaśnieniaT. H., iż jego stała praca wW.była poprzedzona delegacjami. Jednocześnie fakt ów podważa celowość wymeldowania oskarżonego już w maju 2012 roku zulicy (...), co świadczy o chęci pobrania przez oskarżonego nienależnego świadczenia. Trzeba bowiem raz jeszcze podkreślić, iż oskarżony dopiero w czerwcu 2012 roku wyjechał w pierwszą delegacji doW.. Sąd Rejonowy zwrócił także uwagę, iż świadek zaprzeczył abyT. H.mieszkał wówczas uW. B., co jest zgodne z ogółem dowodów osobowych przeprowadzonych w tym postępowaniu. Jednocześnie świadek ten potwierdził, iż ktoś przywiózł do ich miejsca pracy dodatkową lodówkę, a także akwarium. Poza tymi kwestiami świadek ten nie posiadał istotnej wiedzy. Nadto trzeba zwrócić uwagę, iżD. W.był skazany za podobny czyn. Dla tego nie miał on interesu w składaniu w tym postępowaniu określonej wersji wydarzeń. Dlatego też owe zeznania w sposób pomocniczy przysłużyły się rekonstrukcji stanu faktycznego.

zeznania świadkaB. S.

Jako jasne, spójne i logiczne należało uznać zeznania świadkaB. S.. Świadek ta nie posiadała bezpośredniej wiedzy odnośnie stanu faktycznego w tej sprawie, lecz bazowała na swoim doświadczeniu zawodowym i ujętej w aktach sprawy dokumentacji. Stąd też brak było konieczności bezpośredniego przesłuchania tego świadka, zwłaszcza że jej zeznania nie były w żadnym zakresie kwestionowane przez strony tego procesu.

zeznania złożone przez świadkaM. K.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania złożone przez świadkaM. K.. Świadek ten w sposób szczegółowy zdał na ostatnim terminie rozprawy głównej relacje ze wspólnego zamieszkiwania z oskarżonym w wynajętym przez strażników granicznych mieszkaniu. Owe oświadczenia wiedzy były przy tym koherentne z zeznaniami złożonymi przezJ. G. (1),E. B.czyP. S.. Do tego Sąd Rejonowy w przedmiotowych zeznaniach nie ujawnił żadnych dyskwalifikujących ich sprzeczności. Raz jeszcze należy podkreślić, iż brak wiedzy świadka odnośnie chęci przesiedlenia się oskarżonego nie może stanowić bezpośredniego dowodu innego stanu rzeczy. Co więcej bezzasadne było także skupianie się przez strony tego procesu na sformułowaniu użytym przez świadka na etapie postępowania przygotowawczego sprowadzającego się do fikcyjnego zameldowania. W realiach tej sprawy było bowiem oczywistym, iż ostatecznieT. H.nie przesiedlił się wraz z rodziną doN., a jeszcze bardziej bezsporny był fakt, iż oskarżony w rzeczywistości nigdy nie mieszkał uW. B.. Do tego należy zwrócić uwagę, iż świadek wskazywał na niedokładne protokołowanie jego słów. Co więcej warto zwrócić uwagę, iż teza o oszukańczym charakterze tego przedsięwzięcia (skądinąd wykazana poprzez analizę samych wyjaśnień oskarżonego i danych z systemu meldunkowego) została wypowiedziana w sposób następczy, kiedy to w środowisku strażników granicznych ujawniły się przypadki oszustw, które zamieszani byli między innymi strażnicy wynajmujący domJ. P.. Zarazem owe oświadczenia wiedzy były logiczne, spójne i zgodne nie tylko z zeznaniami pozostałych świadków lecz także zasadami doświadczenia życiowego. Stąd też miały one subsydiarne znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie.

zeznania złożone przez świadkaP. S..

Bardzo ograniczoną przydatność dla rozstrzygnięcia tej sprawy miały natomiast zeznania złożone przez świadkaP. S.. W tym zakresie wypada zauważyć, iż świadek ten zamieszkał wN.dopiero we wrześniu 2012 roku, a wiec w czasie kiedy oskarżony faktycznie pracował już na terenieW.. Stąd też siłą rzeczy nie mógł mieć on wiedzy odnośnie zamiaruT. H.zamieszkania wN.czy też charakteru jego przebywania w tym mieszkaniu. Tym bardziej świadek ten nie miał wiedzy odnośnie samego inkryminowanego faktu pozornego zameldowania i jego wykorzystania w procesie aplikacyjnym o świadczenia dla osób przesiedlonych. Świadek ten w zakresie relewantnym dla tej sprawy potwierdził jedynie oświadczeniaT. H.o przewiezieniu doN.lodówki, akwarium oraz sofy, z których korzystał później świadek. Zarazem brak było powodów dla podważenia wiarygodności jego depozycji, gdyż relacja ta korespondowała z oświadczeniami wiedzy pozostałych świadków występujących w tym procesie.

Opinia sądowo - psychiatryczna

Niezmiernie doniosłe znaczenie dla losów przedmiotowego postępowania miała natomiast treść opinii sadowo – psychiatrycznej złożonej przez biegłych właściwych miejscowo względem miejsca zamieszkania oskarżonego. W ocenie Sądu Rejonowego brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności i przydatności przedmiotowych opinii. W pierwszej mierze należy spostrzec, iż biegli ci osobami niezwykle doświadczonymi w sporządzaniu tego rodzaju dokumentów procesowych, a posiadana przez nich wiedza specjalna w zakresie psychiatrii nie budzi wątpliwości sądu, jak również nie była podważana przez strony tego postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma też jakichkolwiek podstaw aby poddać wątpliwość bezstronność biegłych, którzy to są osobami całkowicie obcymi dla podejrzanego i pokrzywdzonych, a co więcej z racji na wykonywanie obowiązków zawodowych na terenieC.ich kontakt z organami procesowymi wN.też siłą rzeczy jest ograniczony. Sąd Rejonowy nie ma żadnych zastrzeżeń do merytorycznej treści opinii biegłych. W szczególności wskazać należy, iż biegli w sposób precyzyjny odpowiedzieli na pytania zadane im przez organy procesowe, nie pozostawiając wątpliwości w zakresie postawionych im problemów. Wnioski przedmiotowych opinii nie posiadają żadnych sprzeczności oraz są spójne z dokumentacją medyczną oskarżonego. Wreszcie Sąd Rejonowy nie powziął wątpliwości odnośnie wybranej przez biegłych metody badawczej, która jawi się jako standardowa w tego rodzaju przypadkach. Warto nadmienić, iż biegli potrafili także w sposób przystępny przedstawić stronom wnioski tej opinii i sposób dojścia do nich Nadto treść tej opinii nie była w żaden sposób kwestionowana przez żadną ze stron tego procesu. Co ważne biegli w sposób wyraźny stwierdzili, iż obecne dolegliwości natury psychiatrycznej oskarżonego nie występowały w okresie zarzucanego mu czynu.

fotografię dokumentujące przewiezienie przez oskarżonego doN.lodówki oraz akwarium.

Sąd Rejonowy uznał zarazem za w pełni wiarygodne dokumenty przedłożone przez oskarżonego i jego obrońcę tj. fotografię dokumentujące przewiezienie przez oskarżonego doN.lodówki oraz akwarium.

dowodów przekazaniaT. H.zasiłku osiedleniowego i ryczałtu za przeniesienie, jego dokumentacji służbowych, pism przesyłanych przez GminęC.odnośnie dat meldunku oskarżonego, danych przekazanych przez Straż Graniczną odnośnie logowania oskarżonego w jednostce czy też złożenia przez niego podań o mieszkanie służbowe.

Brak było zarazem podstaw do podważenia dowodów z dokumentów zgromadzonych w toku śledztwa, a to przede wszystkim dowodów przekazaniaT. H.zasiłku osiedleniowego i ryczałtu za przeniesienie, jego dokumentacji służbowych, pism przesyłanych przez GminęC.odnośnie dat meldunku oskarżonego, danych przekazanych przez Straż Graniczną odnośnie logowania oskarżonego w jednostce czy też złożenia przez niego podań o mieszkanie służbowe. Przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez osoby do tego upoważnione. Nadto owe dokumenty i ich treść nie były kwestionowane w niniejszym procesie. W tym miejscu należy podkreślić szczególnie wagę dat meldunków oskarzonego, które wskazują, żeT. H.już niespełna 10 dni po uzyskaniu oczekiwanych świadczeń na powrót zmienił miejsce swojego pobytu. Do tego wbrew twierdzeniom oskarżonego wszystkie kserokopie dowodów osobistych ujętych w aktach służbowych zawierają jedno miejsce zameldowania tj.C.. W związku z tym owe dowody miały istotne znaczenie dla poczynienia przez Sąd wyżej wskazanych ustaleń faktycznych;

karty karnej, zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy do dokumentów zawartych w aktach osobowychT. H.

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne także dane osobopoznawcze dotycząceT. H., a to karty karnej, zaświadczenia o stanie majątkowym, notatki o oskarżonym czy do dokumentów zawartych w aktach osobowychT. H.. Dokumenty te zostały sporządzone w przepisanej prawem formie, przez właściwe do tego podmioty. Nadto owe kwestie pozostawały poza sporem i nie były kwestionowane przez żadną ze stron tego procesu.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

T. H.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

T. H.został oskarżony o to, że w dniu 15 maja 2012 roku wN., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w związku z przeniesieniem go jako funkcjonariusza Straży Granicznej na podstawie rozkazu personalnego nr(...)Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 14 czerwca 2010 roku do pełnienia służby w Sekcji Spraw Planowania i Dokumentacji(...)w Wydziale Obsług(...)z siedzibą wN.wprowadził w błąd Komendanta(...)Oddziału Straży Granicznej wN.co do rzekomej zmiany swojego miejsca stałego zameldowania i pobytu w związku z przedłożeniem w siedzibie(...)Oddziału Straży Granicznej wN.pisemnego oświadczenia o spełnianiu warunków określonych w§ 17 pkt 1 i 18 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2006 roku w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania(Dz. U. poz. 1719 z późn. zm.) oraz nierzetelnego zaświadczenia Urzędu MiastaN.o jego zameldowaniu na pobyt stały wN.przy u.B. P.(...), a tym samym wprowadził tego Komendanta w błąd co do spełniania kryteriów przyznania mu ryczałtu z tytułu przeniesienia w wysokości 50 % i zasiłku osiedleniowego w wysokości 50 % przysługującego mu uposażenia, skutkiem czego doprowadził swojego dowódcę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem publicznym i wypłacenia mu pieniędzy w kwocie 4716,40 złotych brutto z tytułu nienależnych mu ryczałtu z tytułu przeniesienia i zasiłku osiedleniowego, czym działał na szkodę(...)Oddziału Straży Granicznej wN.tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.
Zgodnie z treściąart. 286 § 1 k.k.przedmiotowego występku dopuszcza się ten, kto celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Nie ulega żadnych wątpliwości, iż omawiany czyn zabroniony jest typem powszechnym tj. takim, do którego popełnienia zdatny jest nieograniczone krąg podmiotów zdolnych do odpowiedzialności karnej. Podobnie bezsporne w doktrynie prawa karnego jest stwierdzenie, iż ów czyn zabroniony jest typem skutkowym, który materializuje się w poczynieniu przez pokrzywdzonego niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Co szczególnie istotne zwraca się uwagę, iż jest to typ konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo tym samym z owej niekorzystności rozporządzenia mieniem nie musi wynikać bezpośrednio szkoda dla podmiotu nim rozporządzającego. Niemniej przedmiotowa niekorzystność należy rozumieć w sposób obiektywny, jako powzięcie czynności choćby pośrednio niekorzystnej dla pokrzywdzonego. W orzecznictwie ten stan obrazuje się chociażby przykładami sytuacji, kiedy pokrzywdzony na skutek wprowadzenia w błąd udziela pożyczki osobie znacznie mniej majętnej aniżeli przedstawia się jego kontrahent. W takim przypadku dla zrealizowania owego znamienia przedmiotowego nie jest istotne czy pożyczka zostanie spłacona i w jakim terminie, lecz sam fakt owej niekorzystności wiąże się z udzieleniem świadczenia pieniężnego o bardziej ryzykownym charakterze, czego pożyczający nie wiedział w chwili rozporządzenia mieniem. Ważne jest natomiast ażeby owa okoliczność będąca przedmiotem błędu/niemożności pojęcia przedsiębranego działania miała relewantne znaczenie dla powzięcia owej decyzji w przedmiocie rozporządzenia mieniem. Natomiast, jako rozporządzenie mieniem należy rozumieć, jako wydanie dyspozycji o charakterze majątkowym prowadzącej do przejścia określonych składników mienia do dyspozycji innej osoby. Na gruncie przedmiotowego przepisu nie jest istotne czy osoba rozporządzająca mieniem na skutek inkryminowanego oddziaływania sprawcy dysponowała mieniem własnym czy też cudzym. Ustawodawca wart. 286 § 1 k.k.przewidział trzy równoważne prawno karnie formy doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonego. Mianowicie, jako zachowanie realizujące przedmiotowy występek należy rozumieć wprowadzenie w pokrzywdzonego w błąd tj. sytuacje, kiedy to sprawca kreuje w osobie dysponującej mieniem fałszywy obraz rzeczywistości, który ma znaczenia dla powzięcia decyzji o charakterze finansowym. Drugim równoprawnym sposobem realizacji znamion oszustwa jest wyzyskanie błędu tj. sytuacja, kiedy to sprawca wykorzystuje fakt, iż dysponent mienia z jakichkolwiek przyczyn niewłaściwie pojmuje istnienie okoliczności istotnej dla rozporządzenia mieniem, a sprawca o tym wie i nie robi nic w kierunku tego, ażeby owo niewłaściwe pojmowanie rzeczywistości zmienić, co więcej korzysta z tego błędnego stanu świadomości przedmiotu czynności wykonawczej. Ostatnim sposobem realizacji czynności wykonawczej jest wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, jako desygnat tego pojęcia należy rozumieć zachowania, kiedy sprawca doprowadza do niekorzystnego rozporządzenia mieniem podmiot, który w danej chwili nie jest w stanie zrozumieć/odczytać charakteru podejmowanej czynności. Owa niemożność może być o charakterze stałym bądź też czasowym. Może ona wynikać zarówno z zaburzeń psychicznych rozporządzającego mieniem, jego upośledzenia umysłowego czy też chociażby, co szczególnie istotne w tej sprawie z wady wzroku, która uniemożliwia odczytanie przedłożonego przez sprawce tekstu. Natomiast z uwagi na określenie, iż sprawca winien działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiotowego występku można dopuścić się tylko i wyłącznie w ściśle określonym zamiarze bezpośrednim tj. tzw. zamiarze kierunkowym. Nie jest natomiast istotne dla czyją korzyść będzie działał sprawca. Tym samym, jako wypełniające znamiona tego występku należy ocenić zachowanie sprawcy, który nie miał na celu osiągnięcie korzyści majątkowej dla siebie, lecz osiągnięcia przysporzenia finansowego przez inną osobę, choćby niezdającą sobie sprawę z okoliczności przedmiotowego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego.
W następnej kolejności należy przybliżyć zasady rządzące przyznaniem owego zasiłku osiedleniowego i ryczałtu za przeniesienie. Rzeczona tematyka jest uregulowana w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 16 grudnia 2006 roku w sprawie należności funkcjonariuszy Straży Granicznej za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania. Jak wynika z § 13 tego aktu prawnego funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu przysługuje między innymi ryczałt z tytułu przeniesienia oraz zasiłek osiedleniowy. Natomiast w świetle § 16 ust 1 tego rozporządzenia ryczałt z tytułu przeniesienia przysługuje w przypadku przesiedlenia się do miejscowości, do której funkcjonariusz został przeniesiony. Kwestia zasiłku osiedleniowego jest uregulowana za to w § 18 ust 1 i dalsze rozporządzenia i według tej treści Funkcjonariuszowi, który w związku z przeniesieniem z urzędu przesiedlił się na pobyt stały przysługuje, niezalenie od ryczałtu za przeniesienie, zasiłek osiedleniowy. Co niezmiernie istotne pojęcie przesiedlenia stanowi posiada na gruncie tego aktu prawnego swoją definicje legalną, określoną w § 2 pkt 9 tego rozporządzenia, zgodnie z którą przez przesiedlenie się´ do określonej miejscowości należy rozumieć zmianę miejsca pobytu funkcjonariusza i członków rodziny, przewóz urządzeń domowych i zameldowanie się ich w tej miejscowości na pobyt stały bądź w określonych w przypadkach czasowy. Dalsze przepisy tego rozporządzenia statuują wysokość przyznania owych świadczeń. Natomiast dla rozstrzygnięcia owej sprawy niezbędne jest stwierdzenie, czy oskarżony spełnił kryteria pozwalające na przyznanie owych świadczeń, a w przypadku negacji tego faktu powiązania tej kwestii ze znamionami występku oszustwa tj. wykazanie, że oskarżony wprowadził w błąd dysponenta tych środków w zakresie relewantnym dla przyznania świadczenia oraz czy swoją świadomością/zamiarem kierunkowym obejmował zarówno skutek w postaci doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem oraz wprowadzenie w błąd dysponenta rzeczonych środków pieniężnych.
W tym miejscu trzeba było stwierdzić z całą mocą, iż oskarżonyT. H.spełnił pierwszy z wymogów rzeczonego rozporządzenia, albowiem do służby wN.został skierowany za pomocą rozkazu personalnego z dnia 14 czerwca 2010 roku. Owo przeniesienie nie nastąpiło na wniosek oskarżonego, a wiec spełniało ono wymóg przeniesienia z urzędu.E.T. H.w przypadku spełnienia pozostałych warunków przyznania tychże świadczeń mógł być ich beneficjentem. Kolejno należy ocenić czy zachowanieT. H.stanowiło przesiedlenie się rozumiane zgodnie z wyżej przytoczoną definicją legalną. Dla takiej konstatacji niezbędne było wykazanie, że funkcjonariusz zmienił miejsce pobytu, przywiózł w miejsce przeniesienia urządzenia gospodarstwa domowego czy wreszcie zameldował się w tej miejscowości na pobyt stały. Co ważne rozporządzenie w owej definicji legalnej stanowi, że niezbędnym warunkiem do uznania danego przemieszczenia funkcjonariusza za przesiedlenie jest tożsama zmiana miejsca pobytu jego rodziny. Wiąże się to właśnie z kwestią niemożności uznania za przesiedlenie jedynie delegacyjnego przemieszczenia funkcjonariusza. Oczywiście ów wymóg jest relewantny dla osób posiadających rodziny. Co ważne ustawodawca przewidział ograniczenia w wysokości przyznania świadczeń w sytuacji gdyby przesiedliła się tylko cześć członków rodziny funkcjonariusza. Brak jest jednak przepisu wskazującego na możliwość uznania za przesiedlenie się sytuacji gdy tylko funkcjonariusz zmienia miejsce swojego pobytu. W odniesieniu doT. H.należy zwrócić uwagę, iż w niniejszej sprawie bezsporne było, że zarówno jego żona i córka nie przesiedliły się doN.. Tym samym nawet gdyby przyjąć w całości optykę oskarżonego w świetle literalnej wykładni tego przepisu należałoby go uznać za podmiot, któremu nie należy się owe świadczenie, gdyż nastąpiło przeniesienie tylko samego funkcjonariusza posiadającego przecież bliską rodzinę. W ocenie Sądu Rejonowego przeprowadzony przewód sądowy nie pozwolił na wykazanie abyT. H.w czasie składania wniosku o przedmiotowe świadczenia przesiedlił się doN.. Owszem Sąd za wiarygodną uznał wersje oskarżonego iż miał on zamiar sprowadzić się doN.wraz z rodzina. Niemniej fakt ten miał nastąpić dopiero w okresie wakacyjnym, a w momencie składania wniosku owo przeniesienie/przesiedlenie znajdowało się na etapie skonkretyzowanych, ale wciąż planów, które nie doszły do spełnienia z uwagi na zmianę jego sytuacji zawodowej. Tym samym można tę kwestie spłycić do stwierdzenia, żeT. H.chciał się przesiedlić doN., lecz w rzeczywistości nie udało mu się tego dokonać. Należy zauważyć, iż w momencie składania przez oskarżonego wniosku o przedmiotowe świadczenia sytuacja faktyczna oskarżonego niczym nie różniła się od jego pracy we poprzednich miejscach pełnienia służby. Mianowicie mieszkał on w wynajętym mieszkaniu wraz z innymi funkcjonariuszami, a w sytuacji braku służby zjeżdżał on permanentnie doC., gdzie mieszkała jego żona i córka. To tam oskarżony miał cały czas swoje centrum życiowe. To, że zamierzał je w bliskiej przyszłości zmienić nie prowadzi do stwierdzenia, iż nastąpiła zmiana miejsca jego pobytu, którego to pojęcia nie można zawężać jedynie do fizycznej bytności w danym miejscu. Co więcej sam oskarżony podkreślał, że z uwagi na charakter pracy nie przebywał wN.cały czas, a w zasadzie kursował pomiędzyC., aN.. Następnie Sąd Rejonowy nie mógł podzielić argumentacji oskarżonego i jego obrońcy aby za przewiezienie rzeczy gospodarstwa domowego można było uznać przewóz lodówki, sofy czy akwarium. W tym zakresie należy wskazać, iż oskarżony z owej sofy cały czas korzystał w mieszkaniu położonym przyulicy (...). Nadto rzeczona lodówka od samego początku służyła potrzebom strażników granicznych w miejscu ich pracy. W tym zakresie warto zwrócić uwagę na ich depozycje, gdzie podkreślali oni kłopot z pomieszczeniem się w jednej służbowej lodówce. Następnie warto zwrócić uwagę, iżK. S.mówił wprost o planach oskarżonego dotyczącego transportu mebli, który to transport ostatecznie nie doszedł do skutku. Wreszcie żaden ze świadków występujących w tej sprawie nie potwierdził wersji oskarżonego aby toT. H.miał zwozić inne nietypowe przedmioty, czy to na mieszkania położone naW.czy to do domuW. B.. Nie sposób więc jest uznać, iżT. H.na czas składania przedmiotowego wniosku przewiózł doN.przedmioty gospodarstwa domowego, które finalnie miały służyć zaspokojeniu potrzeb jego rodziny. Wreszcie co ma szczególnie silne znaczenie w warunkach niniejszego postępowania należy zważyć, że czynność zameldowaniaT. H.w mieszkaniuW. B.była czynnością fikcyjną. W tym postępowaniu bowiem w zasadzie bezspornym był fakt, że oskarżony nigdy przyulicy (...)nie mieszkał.E.poświadczył on wspólnie zW. B.nieprawdę we wniosku o zameldowanie, przez co w sposób oszukańczy doprowadzili oni do wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie. Co więcejT. H.do czasu przyjazdu jego żony i córki nie miał zamiaru mieszkać u świadkaB.. W związku z powyższym należy uznać, że owo zameldowanie było czynnością pozorną, co słusznie uwypuklił w zarzucie oskarżyciel publiczny. Co więcej warto zwrócić uwagę, iżT. H.niezwłocznie po otrzymaniu przedmiotowego zasiłku dokonał aktu wymeldowania się zN.i zameldowania na powrót wC.. Owa czynność nastąpiła 24 maja 2012 roku. Co więcej oskarżony sam wyjaśnił, iż dopiero w czerwcu pierwszy raz wyjechał w delegacje doW., a miesiąc po tym pierwszym wyjeździe miał uzyskać zapewnienie o zmianie miejsca służby po czym dopiero jak wyjaśniał oskarżony miało nastąpić zaniechanie przeniesienia się wraz z rodziną doN.. Tym samym ów fakt jednoznacznie wskazuje na pozorność owej czynności administracyjnej, która miała na celu jedynie formalne spełnienie przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia. Zarazem oczywistym jest fakt, że pozorne spełnienie obowiązku meldunkowego na potrzeby przedmiotowego rozporządzenia nie może być rozumiane jako uprawniające dla przyznania świadczenia. Stąd też należy z całą mocą podkreślić, iż oskarżony w chwili aplikowania o ryczałt i dodatek zasiedleniowy nie spełniał warunków statuowanych wyżej wskazanymi normami prawnymi. W tym miejscu wypada podkreślić samo spostrzeżenieT. H.zawarte w jego mowie końcowe, gdzie przyznał on iż może faktycznie pospieszył się ze staraniami o te świadczenia. W ocenie Sądu Rejonowego istotnie tak było, gdyż w chwili złożenia wnioskuT. H.nie mógł być uznany za osobę, która się przesiedliła, a jedynie za osobę która miała taki zamiar. Natomiast przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości kredytowania przyszłego przesiedlenia, a ich otrzymanie jest warunkowane wcześniejszym spełnieniem przesłanek opisanych w tym akcie prawnym.
Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt znamion występku zart. 286 § 1 k.k.należy wskazać, iżT. H.poprzez złożenie oświadczenia o spełnieniu wymogów przyznania owego zasiłku, a także przedłożeniu zaświadczenia dokumentującego jego pozorne zameldowanie wprowadził(...)Odział Straży Granicznej w błąd odnośnie przysługiwania mu ryczałtu za przeniesienie oraz zasiłku przesiedleniowego. W tym zakresie trzeba podkreślić, żeT. H.wyjaśnił, iż analizował przesłanki przyznania tych świadczeń. Co więcej w tym aspekcie oskarżony z uwagi na swoje wykształcenie winien zdawać sobie sprawę z powagi tego rodzaju oświadczeń. Równocześnie stwierdzić należy, żeT. H.przedłożył oczywiście pozorne zaświadczenie o zameldowaniu, gdyż w chwili aplikowania o owe świadczenia nie mieszkał uW. B.. Tym samym trzeba stwierdzić, ze oskarżony za pomocą przedłożenia tego zaświadczenia stwierdzającego w istocie pozorne zameldowanie oraz oświadczając, że spełnia przesłanki tj. przesiedlił się doN.wprowadził w błąd pokrzywdzonego co do istotnych okoliczności mających znaczenie przy rozporządzeniu mieniem. Równocześnie nie ulega wątpliwości, że pokrzywdzony przekazując 15 maja 2012 roku wskazaną w zarzucie sumę pieniężną wypełnił znamię skutku w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem, do którego to rozporządzenia doprowadził nie kto inny jakT. H.wprowadzając w błąd(...)Odział Straży Granicznej. Równocześnie Sąd Rejonowy nie ma wątpliwości, iż oskarżony w tym zakresie działał w zamiarze osiągnięcia korzyści majątkowej tj. tzw. dolus coloratus. Za tego rodzaju stwierdzeniem przemawia przede wszystkim posłużenie się pozornym zameldowaniem. Gdyby oskarżony w istocie przesiedlił się wówczas doN.winien zameldować się w miejscu gdzie przebywał tj. naulicy (...). Brak poczynienia takowej czynności w połączeniu z zameldowaniem się uW. B.wskazuje na jedynie chęć przeniesienia się w przyszłości. Do tego trzeba wspomnieć, iż nie bez znaczenia pozostaje zachowanie oskarżonego po czynie, które ujawnia jego oszukańczy zamiar. Tak tylko należy bowiem interpretować jego wymeldowanie zN.zaledwie 10 dni po uzyskaniu świadczenia, w połączeniu z faktem, iż wówczas nie mógł w świetle jego samych wyjaśnień mieć ekspektatywy pracy na terenie miasta stołecznego. Co więcej należy wskazać, iż oskarżony nie zwrócił rzeczonych środków pomimo braku faktycznej przeprowadzki doN., co również pośrednio świadczy o działaniu przez niego w zamiarze kierunkowym. Kolejno należy podkreślić, iż oskarżony zapoznawał się z warunkami przyznania tych świadczeń, o czym sam wyjaśniał, a więc musiał zdawać sobie sprawę z wymagań stawianych przez potencjalnymi ich beneficjentami. Fakt ten należy zestawić następnie z oszukańczym uzyskaniemT. H.zaświadczeniu o zameldowaniu naulicy (...), gdzie w rzeczywistości oskarżony nigdy nie mieszkał. To wszystko sprawiło, że Sąd Rejonowy w Nowym Sączu stwierdził, iżT. H.właśnie w zamiarze uzyskania korzyści majątkowej wprowadził w błąd pokrzywdzonego i w ten sposób uzyskał przedmiotowe świadczenia tj. doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a więc swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona opisane wart. 286 § 1 k.k.
W realiach niniejszej sprawy należało zarazem rozważyć czy rzeczone zachowanie nie stanowiło wypadku mniejszej wagi. Tego rodzaju stwierdzenie miałoby doniosły skutek procesowy w postaci konieczności umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie karalności tego czynu, gdyż do dnia 12 maja 2017 roku nie doszło do wszczęcia postępowania w tej sprawie – argument zart. 101 § 1 pkt 4 k.k.
W tym zakresie należy podać, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów powszechnych wskazuje się, że przyjęcie wypadku mniejszej wagi jest usprawiedliwione w sytuacji, kiedy to stopień społecznej szkodliwości zachowania formalnie wypełniającego znamiona typu podstawowego, w sposób znaczący odbiega od typowego stopnia społecznej szkodliwości związanej z danym rodzajem przestępstwa. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż dla rozważenia możliwości przyjęcia wypadku mniejszej wagi konieczna była analiza inkryminowanego zdarzenia poprzez kwantyfikatory stopnia społecznej szkodliwości opisane wart. 115 § 2 k.k., wedle których przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Przeciwko przyjęciu wypadku mniejszej wagi w realiach tego postępowania przemawiała przede wszystkim wartość mienia będącego przedmiotem inkryminowanego działania oskarżonego. W tym zakresie wypada zauważyć, iż wartość uszczuplonego mienia Skarbu Państwa stanowiła mniej więcej równowartość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw. Tym samym kwota ta była kwotą dość istotną nie pozwalającą uznać, iż z tego powodu winno przyjąć się typ uprzywilejowany. Tutaj należy zarazem podkreślić, iż przestępstwo oszustwa nie jest typem kontrawencjonalizowanym. Zatem relewantnie prawnie będzie przyjęcie, że typowy wypadek mniejszej wagi winien być zarezerwowany dla kwot niewielkich nie przekraczających progu kontrawencjonalizacji innych występków przeciwko mieniu. Oczywiście sama dość istotna wartość nieuczciwie uzyskanego mienia nie może w pojedynku dezawuować tego rodzaju kwalifikacji. Przeciwko takiej kwalifikacji stoją także inne argumenty. Pierwszym z nich jest argument natury podmiotowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iżT. H.był wówczas funkcjonariuszem publicznym, a więc osobą która powinna świecić przykładem zgodnego z prawem zachowania. Natomiast w rzeczywistości oskarżony ów przymiot wykorzystał doprowadzając swojego pracodawcę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Oczywiście Sąd w tym miejscu nie dokonuje różnicowania powagi ataku na mienie Skarbu Państwa od zamachu na mienie prywatne, jednakże podkreśla, iż fakt powzięcie tego rodzaju zachowania przez funkcjonariusza publicznego w sposób istotny zwiększa odium karygodności tego czynu. Kolejnym czynnikiem wpływającym na niemożność przyjęcia przypadku mniejszej wagi jest sposób działania sprawcy polegającym na szczególnie kwalifikowanym wprowadzeniem w błąd pokrzywdzonego tj. poprzez przedłożenie zaświadczenia dokumentującego w istocie pozorną czynność prawną i to czynność administracyjną uzyskaną w oszukańczy sposób, a to poprzez fałszywe oświadczenie złożone przezW. B.przed Urzędem Miasta wN.. W tym aspekcie można nawet doszukiwać się wypełnienia znamion zart. 272 k.k.co jednak nie było objęte zakresem skargi, a nadto mogło stanowić czyn współukarany uprzedni. Niemniej nie można bagatelizować posługiwania się przez oskarżonego tego rodzaju dokumentem, o którego nierzetelnościT. H.zdawał sobie sprawę, gdyż właśnie wymóg przedłożenia tego dokumentu winien stanowić swoiste zabezpieczenie Skarbu Państwa przed wypłatą nienależnych środków. Tym samym stwierdzić należy, iż oskarżony działał ze szczególną premedytacją. Sąd Rejonowy dostrzega rzecz jasna czynnik redukujący stopień społecznej szkodliwości tego czynu tj. motywacje oskarżonego, który faktycznie w maju 2012 roku chciał się przenieść wraz z rodziną doN., jednakże jak już wspomniano sama chęć w tym zakresie była nie wystarczająca do przyznania świadczenia, a także owa motywacja nie jest w stanie obniżyć poziomu karygodności tego czynu do poziomu pozwalającego na przyjęcie wypadku mniejszej wagi. Zarazem wyżej wysłowione czynniki skutkowały stwierdzeniem, że czyn oskarżonego był społecznie szkodliwy w sposób średni – typowy dla typu podstawowego występku oszustwa.
Czyn oskarżonego był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winy recypowanej w polskimkodeksie karnymwart. 1 § 3 k.k.Mianowicie oskarżonemu można postawić prawnie relewantny zarzutu braku posłuchu dla normy prawnej. Za tego rodzaju stwierdzeniem przemawia przede wszystkim brak jakichkolwiek wątpliwości odnośnie poczytalnościT. H.tempore criminis. Następnie zważyć należy, iż oskarżony jako funkcjonariusz publiczny powinien mieć szczególnie dobrze zinternalizowaną potrzebę przestrzegania przepisów prawa. W niniejszym procesie nie ujawniły się też jakiekolwiek czynniki pozwalające mówić o działaniu oskarżonego w warunkach stanu wyższej konieczności czy też innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Przeciwnie oskarżony nie potrzebował w sposób szczególny owych pieniędzy i mimo to zdecydował się oszukać swojego pracodawcę, a zarazem Skarb Państwa. To wszystko prowadzi do stwierdzenia, iż czyn oskarżonego był zawiniony i brak jest podstaw do szczególnego limitowania owego zawinienia.
Biorąc pod uwagę wyżej przeprowadzoną argumentacje Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznałT. H.za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia stanowiącego występek zart. 286 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne iśrodki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

T. H.

I

I

Przestępstwo opisane wart. 286 § 1 k.k.zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Zarazem z uwagi na treśćart. 37 a k.k.istnieje możliwość orzeczenia w takim przypadku kary wolnościowej. Co więcej należy dostrzec, iż w stanie prawnym obowiązującym przed 24 czerwca 2020 roku możliwość wymierzenia kar nie izolacyjnych nie była obostrzona wymiarem tejże kary ani obowiązkiem orzeczenia innych rodzajów reakcji penalnej. Równocześnie należy wskazać, iż wówczas w doktrynie prawa karnego zgodnie podawano, iż przepis ten rozszerza granice ustawowego zagrożenia karą vide np.M. M.w komentarzu pod redakcjąA. Z.iW. W., czego nie sposób jest powiedzieć o aktualnym brzmieniu tego przepisu.E.w ocenie Sądu Rejonowego jednoznaczne jest stwierdzenie, iż ów stan prawny obowiązujący poprzednio był względniejszy dlaT. H., co implikowało zawarcie w sentencji wyrokuart. 4 § 1 k.k.Zarazem nie sposób jest twierdzić iż względniejsze dla oskarżonego były przepisy obowiązujące w chwili czynu, które co prawda przewidywały możliwość zawieszenia wykonania kar nie izolacyjnych, lecz jednocześnie przy tego rodzaju ustawowym zagrożeniu wynikającego z części szczególnej kodeksu nie przewidywały możliwości orzeczenia kary wolnościowej bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. W związku z tym Sąd Rejonowy posłużył się stanem prawnym pośrednim tzw. lex mitior. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż z uwagi na górną wysokość ustawowego zagrożenia karą, nie aktualizuje się konieczność stosowania dyrektywy, o której mowa wart. 58 § 1 k.k.W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z ogólnymi dyrektywami wymiaru kary sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem. W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy uznał, iż wymierzenie oskarżonemu grzywny jest adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, a także nie przekracza progu winy. W tym kontekście należy zauważyć, iż celem oskarżonego było działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.E.najlepszą odpowiedzią na tego rodzaju zachowanie będzie wymierzenie oskarżonemu dodatkowego obciążenia finansowego. Co więcej przeciwko wymierzeniu oskarżonemu kary ograniczenia wolności przemawiał jego zły stan zdrowia, gdyż oskarżony właśnie z uwagi na chorobę psychiczną został zmuszony do przejścia na emeryturę. Do tego trzeba zwrócić uwagę, iż oskarżonyT. H.jest osobą nie karaną. Co więcej oprócz tego jednego incydentu przebieg jego służby należy ocenić w aspekcie dyscyplinarnym za wzorowy. Stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie był też tak duży aby stwierdzić, iż tylko wymierzenie kary pozbawienia wolności jest adekwatne dla zrealizowania dyrektyw prewencji generalnej i indywidualnej. Zarazem należy zwrócić uwagę, iż wymierzając karę Sąd nie może brać pod uwagę kwestii jej ewentualnego zawieszenia, gdyż kwestie natury probacyjnej winny mieć charakter następny. Tego rodzaju stanowisko było od lat eksponowane w wypowiedziach doktryny piętnujących nadmierne wykorzystywania przez sądy kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, czy też wreszcie stało się przesłanką do zmiany treściart. 69 k.k.Kolejno należy mieć na względzie zachowanie sprawcy po czynie. W tym zakresie warto odnotować, iż od popełnienia tego występku minęło już prawie 10 lat, a oskarżony w żaden sposób nie wykazał, iż jest osobą zdemoralizowaną. Przeciwnie całość jego postawy życiowej broni tezę, iżT. H.jest osobą przestrzegającą prawa, a inkryminowany czyn stanowił jedynie incydent w życiu oskarżonego. Nie można także pominąć faktu, że oskarżony poniósł już swoistą karę za przypisany występek, związaną z upadkiem na zdrowiu czy przede wszystkim postępowaniem dyscyplinarnym. W związku z powyższym Sąd Rejonowy stwierdził, iż to właśnie grzywna będzie najadekwatniejszym rodzajem reakcji karnej na tego rodzaju czyn. Do tego należało mieć na względzie, iż od tego przestępstwa minęło już 10 lat, co także powinno mieć swoje przełożenie na wymiar kary, gdyż ów fakt w żaden sposób nie był zawiniony przez oskarżonego. Nadto Sąd Rejonowy zważył na motywacje oskarżonego, który w chwili czynu faktycznie chciał przeprowadzić się doN.wraz z rodziną. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzyłT. H.150 stawek grzywny. Natomiast określając wysokość jednej stawki dziennej Sąd Rejonowy odszedł od minimalnego poziomu wskazanego przez ustawodawcę, co wynika z faktu, że oskarżony posiada ustabilizowaną sytuacje majątkową, uzyskuje co miesięczną emeryturę, jego żona jest urzędnikiem państwowymT. H.posiada także mieszkania i dwa samochody. Z drugiej strony Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, iż z uwagi na chorobę psychiczną oskarżonego aktualnie znacznie zmniejszyły się jego zdolności zarobkowe. Stąd też wysokość 20 złotych jest zgodna z wymogami określonymi przez ustawodawcę wart. 33 § 3 k.k.Biorąc to pod uwagę w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzonoT. H.150 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

T. H.

II

I

Z uwagi na jednoznaczny wniosek oskarżyciela publicznego niezbędnym rozstrzygnięciem zawartym w niniejszym wyroku winno być orzeczenie środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody – w świetle jednoznacznej normy zawartej wart. 46 § 1 k.k.. W realiach niniejszej sprawy brak było jakichkolwiek powodów aby orzekać jedynie ten obowiązek w części. Mianowicie wysokość dokonanego przez(...)Oddział Straży Granicznej niekorzystnego rozporządzenia mieniem jest w zasadzie niesporna i udokumentowana w sposób pewny. W ocenie Sądu Rejonowego także kondycja finansowa oskarżonego nie przemawiała za jakiegoś rodzaju ekstraordynaryjnym miarkowaniem owego świadczenia. W tym miejscu należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy jako szkodę poniesioną przez pokrzywdzonego zaliczył tylko pieniądze przelane przez ten podmiot na rachunek bankowyT. H.. W związku z powyższym w punkcie II wyroku Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonegoT. H.środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz(...)Oddziału Straży Granicznej z siedzibąN.kwoty 4716,40 złotych.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Natomiast rozliczając koszty związane z przedmiotowym procesem Sąd Rejonowy zdecydował zasądzić od oskarżonego tylko i wyłącznie opłatę a w pozostałym zakresie z uwagi na względy słuszności odstąpić od obciążania nimiT. H.. W tym aspekcie Sąd Rejonowy uwzględnił szczególną, niecodzienną motywację oskarżonego. Dodatkowo Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, że gro z poniesionych przez Skarb Państwa wydatków wiązało się z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłych psychiatrów, co tez wynikało z czynności powziętych z urzędu. Nadto ciężko byłoby wskazywać, iż oskarżony powinien ponosić dodatkowe koszty związane z jego chorobą, która zresztą ma związek z przedmiotowym postepowaniem. Tym samym Sąd Rejonowy działając na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.częściowo zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

1.Podpis