Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 598/20
Data wyroku: 2020-12-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II W 598/20

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 07 sierpnia 2020 roku około godziny 8.30I. T.wspólnie z córkąO.udały się samochodemP. (...)nr rej. (...)na targowisko miejskie wB.. Zaparkowały pojazd na parkingu przyulicy (...)obok targowiska, a następnieI. T.udała się na zakupy, zaśO. T.została w samochodzie, oczekując na powrót matki.

dowód: zeznania świadkaI. T.k. 48, zeznania świadkaO. T.k. 9 – 10, 46 – 47.

O. T.siedziała na miejscu obok kierowcy. SamochódP.zaparkowany był tyłem do wyjazdu z parkingu. W pewnym momencieO. T.poczuła niezbyt silne uderzenie w lewą stronę pojazdu, w którym siedział, w jego tylną część. Zauważyła wówczas przejeżdżający obok samochód osobowy. Nie rozpoznała jego marki i nie zapamiętała koloru, jednakże zapisała na kartce numer rejestracyjny tego auta(...). Kierujący tym samochodem zaparkował pojazd przed samochodemP., a następnie wysiadł z auta i obejrzał jego bok. Nie podchodził doO. T., ta również do niego nie wysiadała, obawiając się go. Kierujący, którym był mężczyzna w starszym wieku, w czapce na głowie i maseczce udał się na zakupy. Po pewnym czasie wrócił, spojrzał jeszcze raz na siedzącą w samochodzieO. T., a następnie wsiadł do swojego auta i odjechał.

dowód: zeznania świadkaO. T.k. 9 – 10, 46 – 47, częściowo wyjaśnienia obwinionegoT. Z.k. 18 - 19.

GdyI. T.wróciła do samochodu, córka poinformowała ją o zdarzeniu i przekazała zapisany numer rejestracyjny pojazdu sprawcy.I. T.stwierdziła, że w ich pojeździe przerysowany jest tylny zderzak po lewej stronie, po łuku tego zderzaka. Postanowiła poinformować o zdarzeniu Policję.

dowód: zeznania świadkaI. T.k. 48, zeznania świadkaO. T.k. 9 – 10, 46 – 47, notatka urzędowa k. 1.

W samochodzieP.onr rej. (...)stwierdzono na tylnym zderzaku z lewej strony, na wysokości 50 centymetrów zarysowanie i otarcie o długości 17 centymetrów i szerokości 3 centymetrów. Na otarciu stwierdzono obecność drobinek w kolorze ciemnym.

dowód: protokół oględzin k. 12.

Właścicielem samochoduS. (...)onumerze rejestracyjnym (...)jest obwinionyT. Z..

dowód: wyjaśnienia obwinionegoT. Z.k. 18 – 19.

W dniu 24 sierpnia 2020 r. dokonano policyjnych oględzin pojazdu markiS. (...)nr rej. (...). Nie stwierdzono na nim wówczas żadnych obrażeń. Podczas oględzin tego pojazdu obecny był także właściciel samochoduP. (...)J. T.wraz z córkąO..O. T.rozpoznała wówczas obwinionegoT. Z.po ogólnym wyglądzie.

dowód: zeznania świadkaO. T.k. 9 – 10, 46 – 47, protokół oględzin k. 15, notatka urzędowa k. 16.

T. Z.jako kierowca był karany mandatem karnym za przekroczenie prędkości w obszarze wiejskim w dniu 31.10.2019 r.

dowód: informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 20.

Na etapie czynności sprawdzającychT. Z.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia był na targowisku miejskim swoim samochodemS. (...)nr rej. (...). Parkował na parkingu przy głównym targowisku. Nie zwrócił uwagi, przy jakim pojeździe zaparkował swoje auto. W swojej ocenie nie uszkodził żadnego samochodu. Nie widział też żadnych osób w zaparkowanych samochodach.

dowód: wyjaśnienia obwinionegoT. Z.k. 18 – 19.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwala przyjąć, że obwinionyT. Z.popełnił zarzucane mu wykroczenie drogowe z art. 98 KW.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają wiarygodne zeznania świadkaO. T., na której oczach doszło do przedmiotowego zdarzenia drogowego. Świadek zarówno na etapie czynności sprawdzających, jak i na etapie postępowania sądowego w sposób jednolity i konsekwentny opisała przebieg zdarzenia oraz przyczyny jej powstania. Stanowisko to jest zresztą częściowo zgodne w tym zakresie z wyjaśnieniami samego obwinionego, który nie kwestionował faktu, iż w dniu zdarzenia był na targowisku miejskim swoim samochodemS. (...)onumerze rejestracyjnym (...).
Trudno przyjąć, iżO. T.– przebywająca w pojeździe zaparkowanym tuż za samochodem obwinionego – nie byłaby w stanie zauważyć przebiegu zdarzenia i zapamiętać cech charakterystycznych pozwalających na zidentyfikowanie zarówno pojazdu obwinionego, jak i samegoT. Z.. Sąd oczywiście zauważa, iżO. T.nie wysiadała z samochodu, zaś podane przez nią cechy pozwalające na identyfikację nie są kompletne, jednakże kwestie te dają się logicznie wytłumaczyć.O. T.nie wysiadała bowiem z samochodu, albowiem najzwyczajniej w świecie się bała. Takie wytłumaczenie przekazała swojej matce i w ocenie Sądu jest to wytłumaczenie bardzo rozsądne.O. T.jest osobą bardzo młodą, jeszcze niedoświadczoną życiowo, do tego drobnej budowy ciała, a więc naturalnym jest, iż uznała, że brak jej predyspozycji do przeprowadzenia rozmowy ze znacznie od niej starszym sprawcą zaistniałego zdarzenia drogowego.
Faktem jest, iż jeżeli chodzi o samochód obwinionegoO. T.jedynie zapisała numer rejestracyjny pojazdu, nie była natomiast w stanie podać marki, a nawet koloru tego pojazdu. Pomijając już fakt, iż numer rejestracyjny jest wystarczającym wyznacznikiem pozwalającym na jednoznaczną identyfikację pojazdu wskazać należy, iż z uwagi na stres związany z zaistniałą sytuacją i sygnalizowane powyżej obawyO. T., okoliczność ta nie może budzić wątpliwości.
Również nie może przesądzać o niewinności obwinionego fakt, iż w swoich pierwszych zeznaniachO. T.wskazała, że kierujący samochodem był mężczyzna w starszym wieku, w jej ocenie ponad pięćdziesięcioletni. Pamiętać należy, iż obwiniony miał wówczas na twarzy maseczkę, zaś na głowie czapkę, co utrudniało dokładne rozpoznanie i identyfikację, zaś samaO. T.znajdowała się w stresie związanym z zaistniałą sytuacją, więc tego typu wskazanie nie może dziwić. Tym bardziej, że określenie wieku, wyglądu oraz cech charakterystycznych obserwowanej osoby ma charakter bardzo subiektywny i nierzadkie są przypadki, iż kilka osób obserwujących tę samą osobę, opisuje ją później w sposób odmienny.
Pamiętać także należy, iżO. T.uczestniczyła wraz z ojcem w oględzinach pojazdu obwinionego i wówczas rozpoznała osobęT. Z.. Co więcej sama wskazała, że obwiniony jest mężczyzną znacznie starszym, niż pierwotnie sądziła i wskazywała.
ZeznaniaO. T.i jej matkiI. T.(która znała przebieg zdarzenia jedynie z opowieści córki) Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Są one bowiem spójne, konsekwentne, a co istotne korespondują ze sobą w szczegółach.
Sąd oczywiście zauważa, iż podczas oględzin w dniu 24 sierpnia 2020 r. na pojeździe obwinionego nie ujawniono żadnych śladów wskazujących, iż mógł on uczestniczyć w kolizji. Pomijając już fakt, iż w samochodzie obwinionego na skutek zdarzenia mogło nie dojść do powstania widocznych śladów (przypadki tego typu nie są wcale rzadkością) to podkreślić należy, iż pomiędzy zdarzeniem, a oględzinami upłynęło 17 dni. Okres taki pozwalał nie tylko na własnoręczne zapastowanie i wypolerowanie ewentualnych otarć, ale nawet na poważne, warsztatowe naprawy blacharskie. Z tego powodu brak uszkodzeń na pojeździe obwinionego w dniu oględzin nie może przesądzać o braku jego winy.
W ocenie SąduT. Z.wykorzystuje fakt, iż pomiędzy zdarzeniem, a czynnościami procesowymi z jego udziałem upłynął dość długi okres (który niestety należy złożyć na karb bezczynności organów Policji, gdyżI. T.poinformowała o zaistniałym zdarzeniu drogowym bezpośrednio po jego zaistnieniu) i wykorzystując istniejące wątpliwości kwestionuje swoje sprawstwo w zakresie błahego w istocie zdarzenia drogowego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż winaT. Z.nie budzi żadnych wątpliwości.
Zachowanie obwinionego polegające na tym, że w dniu 07 sierpnia 2020 roku o godz. 8.40 na parkingu samochodowym przy targowisku miejskim mieszczącym się przyul. (...)wB., woj.(...), kierując samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru parkowania, w wyniku czego otarł przodem swojego samochodu w prawidłowo zaparkowany pojazd markiP.onr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa poza drogą publiczną dla siedzącej w pojeździe markiP.pasażerkiO. T.– wyczerpuje dyspozycję art. 98 KW.
Odpowiedzialności z art. 98 KW podlega każdy, kto poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu prowadzi samochód nie zachowując należytej ostrożności i powoduje zagrożenie bezpieczeństwa innej osoby. Sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie, albowiemT. Z.doprowadził do kontaktu pojazdów (jedynie z uwagi na fakt, iż miało to miejsce poza drogą publiczną zachowanie to nie może być określane kolizją) naruszając zasadę bezpieczeństwa określoną wart. 23 ust. 1 pkt. 2 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którą kierujący pojazdem przy wykonywaniu manewru omijania winien zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu.
Wymierzona obwinionemu kara zasadnicza 200 złotych grzywny jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego oraz stopnia winyT. Z.oraz spełni cele kary w zakresie jest oddziaływania ogólno - społecznego oraz cele kary w zakresie represji indywidualnej.
Na podstawieart. 627 KPKw zw. zart. 119 KPWSąd obciążyłT. Z.obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 150 złotych, na którą składają się zryczałtowane wydatki w kwocie 120 złotych oraz opłata w kwocie 30 złotych wymierzona na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych/tekst jednolity Dz. Ust. z 1983 r., Nr 49,poz. 223z późn. zm./.