Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 176/21
Data wyroku: 2022-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Asesor sądowy Szymon Śniady

Sygn. akt I Ns 176/21

POSTANOWIENIE
Dnia 8 lutego 2022 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi, Wydział I Cywilny w osobie:
Przewodniczący: Asesor sądowy Szymon Śniady
po rozpoznaniu 8 lutego 2022 roku w Łodzi
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuM. M. (1)
z udziałemB. J. (1),M. J.,K. P. (1)
o zasiedzenie

postanawia:

1
stwierdzić, żeS. F.nabyła przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku udział wynoszący 3/8 (trzy ósme) części własności zabudowanej nieruchomości położonej wŁ.przyulicy (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)o powierzchni 1935 m2w obrębie(...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta o numerze (...), będącego uprzednio własnościąK. P. (2);

2
zasądzić od uczestnikaK. P. (1)na rzecz wnioskodawcyM. M. (1)kwotę 4717 (cztery tysiące siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I Ns 176/21

UZASADNIENIE
WnioskodawcaM. M. (1), reprezentowany przez pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego wniósł o stwierdzenie, żeS. F.nabyła przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku udział ¼ części własności zabudowanej nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...), oznaczonej jakodziałka nr (...)o powierzchni 1935 m2, uregulowanej obecnie wksiędze wieczystej nr (...)oraz o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy od uczestnika postępowaniaK. P. (1)kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnioskodawca wniósł ponadto o udzielenie zabezpieczenia poprzez nakazanie wpisania wksiędze wieczystej nr (...)ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu o zasiedzenie udziału w nieruchomości. W uzasadnieniu, wnioskodawca wskazał, że nieruchomość położona wŁ.przyul. (...), obecnie uregulowana wksiędze wieczystej (...), a poprzednio była uregulowana w Rep. hip.(...). 1143a. Zdaniem wnioskodawcy,W. S.nabył udział ½ części zabudowanej nieruchomości przyul. (...)na podstawie aktu notarialnego z 6 maja 1921 roku. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 16 listopada 2020 roku ze sprawy o sygnaturze II Ns 677/20W. S.nabył z dniem 6 maja 1951 roku przez zasiedzenie udział ½ części własności zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przyul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)w obrębie(...)o powierzchni 1935 m2dla której prowadzona jestksięga wieczysta nr (...). Zgodnie z twierdzeniami zawartymi we wnioskuW. S.do chwili śmierci (tj. do dnia 6 grudnia 1963 roku) mieszkał wlokalu mieszkalnym nr (...)znajdującym się w budynku mieszkalnym na nieruchomości, a po jego śmierci nieruchomością zajmowała sięS. F., córkaW. S.. Zdaniem wnioskodawcy, w 1964 roku wyprowadziła sięK. S.– żonaW. S.i od tego momentu ani ona ani ktokolwiek w jej imieniu nie interesowała się nieruchomością.
(wniosek k. 3 – 5)
Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi udzielił zabezpieczenia roszczenia poprzez nakazanie wpisania w dziale IIIksięgi wieczystej nr (...)prowadzonej dla nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...)ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu.
(postanowienie k. 33)
W odpowiedzi na wniosek uczestnikK. P. (1)wniósł o oddalenie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia udziału w nieruchomości oraz o oddalenie wniosku o zasądzenie od uczestnikaK. P. (1)na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania. W uzasadnieniu, uczestnik wskazał, żeS. F.nie była od 1965 posiadaczką samoistną całej przedmiotowej nieruchomości, a w latach 1969 – 1981 roku właścicielem był Skarb Państwa.
(odpowiedź na wniosek k. 45 – 46)
W odpowiedzi na wniosek, uczestniczkaM. J.poparła wniosek stwierdzenie żeS. F.nabyła przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku udział w ¼ części własności zabudowanej nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...).
(odpowiedź na wniosek k. 57 – 58)
Pismem z 20 października 2021 roku pełnomocnik wnioskodawcy zmodyfikował wniosek w ten sposób, ze wniósł o stwierdzenie nabycia przezS. F.przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku udziału 3/8 części własności zabudowanej nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...), oznaczonej jakodziałka nr (...)o powierzchni 1935 m2, uregulowanej obecnie wksiędze wieczystej nr (...), wobec uznania, iżK. P. (2)była wcześniej współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości właśnie w udziale 3/8 całości.
(pismo k. 218-220)

Sąd ustalił, co następuje:
6 maja 1921 rokuW. S.nabył udział w 1/2 części zabudowanej nieruchomości położonej wŁ.przyulicy (...), oznaczonej jakodziałka nr (...)o powierzchni 1935 m2uregulowanej niegdyś w księdze wieczystej Rep. hip.(...). 1143a. Wówczas jako właściciele nieruchomości w 1/2 części wpisani byliJ.iC.–M.małżonkowieM., na podstawie aktu kupna z dnia 16 grudnia 1919 roku. Obecnie dla przedmiotowej nieruchomości prowadzona jestksięga wieczysta (...).
(zaświadczenie k. 12, wypis z ewidencji gruntów i budynków k. 26, wydruk z elektronicznej księgi wieczystej k. 9-11)
Postanowieniem z 16 listopada 2020 roku w sprawie o sygnaturze akt II Ns 677/20 tut. Sąd stwierdził, żeW. S.nabył z dniem 6 maja 1951 roku, przez zasiedzenie, udział w ½ części własności zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej wŁ.przyul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jakodziałka nr (...)w obrębie(...)o pow. 1935 m2, dla której prowadzona jestksięgę wieczysta o numerze (...), co do którego udziału w dawnej księdze wieczystej rep. hip.(...).(...)ujawnieni byli jako właścicieleJ.iC.-M.małżonkowieM..
(postanowienie k. 23)
W. S.zawarł zK. z domu M.związek małżeński 24 stycznia 1942 roku, który trwał do jego śmierci.
(odpis aktu małżeństwa k. 14)
W. S.zmarł 6 grudnia 1963 roku, spadek po nim nabyła jego żonaK. K. (1) z domu M.w ¼ części oraz jego córkaS. F.w ¾ części w zakresie majątku nie objętego wspólnością ustawową, zaś majątek spadkowyW. S.objęty wspólnością ustawową małżeńską nabyła w całości jego córkaS. F..
(odpis akt zgonu k. 13, postanowienie k. 24)
K. K. (1) z domu M.zmarła 27 grudnia 1968 roku, zaś spadek po niej w całości nabył jej mążW. P.. W akcie zgonu jako jej miejsce zamieszkania wskazano(...),K.144”. Jako miejsce zgonuK. P. (2)wskazano adres(...),ul. (...)”. Z koleiW. P.zmarł 6 kwietnia 1997 roku, a spadek po nim nabył w całości jego synK. P. (1).
(odpis aktu zgonu k. 48, postanowienie k. 24, postanowienie k. 19, odpis aktu zgonu k. 180, pismo(...)k. 279)
S. F.zmarła 9 stycznia 1992 roku, zaś spadek po niej nabyła w częściach po ½ jej dzieci –E. M. z domu J.orazR. J..E. M. z domu J.zmarła 6 maja 2013 roku, a spadek po niej w całości nabył jej synM. M. (1)w całości.R. J.zmarł 16 listopada 2017 roku, a spadek po nim nabyli w udziałach po ½ jego żonaB. J. (1)oraz jego córkaM. J..
(akt zgonu k. 18, postanowienie k. 21, postanowienie k. 22, postanowienie k. 25)
S. z domu S.zawarła zA. F.związek małżeński 13 lipca 1951 roku.A. F.zmarł 25 października 1980 roku.
(odpis aktu małżeństwa k. 210, odpis aktu zgonu k. 211)
Wmieszkaniu numer (...)w budynku przyul. (...)wŁ.w latach 1960-1969 mieszkaliD. P.,F. P.,R. P.orazM. P..
(zeznaniaJ. C.k. 238-238v, pismo(...)k. 259)
Po śmierciW. S.K. P. (2)wyprowadziła się z nieruchomości przyul. (...)wŁ.i nie utrzymywała kontaktu z rodziną swojego zmarłego męża, nie była nawet na komunii swojego chrześniaka w 1965 roku.
(przesłuchanie wnioskodawcy k. 267 00:31:48-00:42:15)
W decyzji z 15 stycznia 1964 roku jako właścicieli nieruchomości wskazanoS. F.orazK. S..
(decyzja k. 263-265)
Decyzją z 11 marca 1969 roku obciążono przedmiotową nieruchomość hipoteką na rzecz Skarb Państwa zabezpieczającą zwrot środków finansowych wydatkowanych na nieruchomości. Jako właścicieli nieruchomości wskazanoW. S.co do ½ udziałów oraz przez zastrzeżenieJ.iC.małżonkówM.. Decyzję doręczono m.in.W. P.orazS. F.. Kolejne decyzje dotyczące obciążenia nieruchomości hipoteką zostały wydane 18 czerwca 1970 roku, 6 stycznia 1971, 1 stycznia 1973 roku nie były doręczana aniW. P.aniS. F., jednak zarządzono doręczanie ich m.in. nieżyjącemu jużW. S.. Z kolei decyzja z 23 września 1975 roku również w przedmiocie wpisu hipoteki doręczona została nieżyjącemu jużW. S., ale równieżS. F..
(decyzja k. 49-56)
W szczegółowym rejestrze pomiarowo-klasyfikacyjnym w obrębie(...)(...)jako władającą przedmiotową działką wpisanoS. F..
(zaświadczenie k. 162)
S. F.po śmierci ojca podejmowała decyzję dotyczące kamienicy; zatrudniała dozorcę, zbierała czynsze z których pokrywała wydatki na ubezpieczenie, wodę oraz elektryczność, a także decydowała o remontach: wymianach drzwi, okien, pracach hydraulicznych oraz elektrycznych. Przez pewien czasS. F.zatrudniała jako zarządcęJ. M.. Z uwagi na odgórnie narzucane przez aparat państwowy niskie stawki czynszu w przypadkach konieczności dokonana prac, na które fundusze z czynszów nie wystarczały prace zlecał organ państwowy obciążając nieruchomość hipoteką.
(przesłuchanie wnioskodawcy k. 267 00:31:48-00:42:15, przesłuchanieM. J.k. 267v-268 00:54:14-00:56:16)
Decyzją z 29 grudnia 1980 roku na skutek podaniaS. F.Przedsiębiorstwo (...)przejęło z dniem 1 stycznia 1981 roku budynki mieszkalne zlokalizowane na posesji przyul. (...)wŁ.z uwagi zły stan zdrowia i wiekS. F.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż dotychczasowy administratorJ. M.z dniem 1 stycznia 1981 roku zrzeka się swoich obowiązków. Podczas sprawowania zarządu przezPrzedsiębiorstwo (...)doręczano rozliczenia dotyczące kamienicy oraz raporty ze sprawowanego zarządu.
(decyzja k. 27, przesłuchanie wnioskodawcy k. 267 00:31:48-00:48:24)
Lokatorzy kamienicy uważali za właścicielkę nieruchomościS. F.. Organizowała ona zebrania mieszkańców przekazywała im informację i płacono jej czynsz.
(zeznaniaE. S.k. 237v-238, zeznaniaJ. C.k. 238-238v)
Ustalając stan faktyczny Sąd nie oparł się na zeznaniach świadkaZ. D.. Wskazywała ona w swojej depozycji, iżK. P. (2)do swojej śmierci zamieszkiwała wlokalu numer (...)przyul. (...)wŁ., podczas gdy co innego wynikało z depozycji pozostałych świadków, a także z pisma(...). Nadto zdaniem Sądu zeznania te były niewiarygodne w zakresie w jakim świadek dokładnie pamiętała numer mieszkaniaK. P. (2)– czyli żony swojego wujka, zaś jednocześnie nie pamiętała chociażby numeru mieszkania swojej rzekomej chrzestnej. Sąd przy ocenie tej depozycji maił też na uwadze, iż świadek ta zeznała, iż jej chrzestna nazywała sięE.i była córkąW. S., choć jak wynika z postępowania dowodowego w niniejszej sprawie nie miał on córki o takim imieniu. Co prawdaW. S.miał wnuczkę o imieniuE., która była jednocześnie matką wnioskodawcy. Jednakże wnioskodawca w swoim przesłuchaniu wskazał, iż jego matka nie byłą chrzestną świadka – podczas gdy świadekZ. D.podawała, iż jej matka utrzymywała kontakt z jej chrzestną i jej synem – którego imienia nie pamięta. Jednocześnie przy ustaleniu stanu faktycznego Sąd miał na względzie nieprzydatność przesłuchaniaK. P. (1), jako że uczestnik wskazał, iż do 2019 roku nie wiedział, iż jest związany z nieruchomością, a także że o całej sprawie wie jedynie z dokumentów – również o tym, iżK. P. (2)była żoną jego ojca.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Zasiedzenie stanowi jeden ze sposobów nabycia własności, który ma na celu uregulowanie i usankcjonowanie trwającego od dłuższego czasu stanu faktycznego, innego, niż wynikałoby to ze stanu prawnego. Stosownie do treściart. 172 k.c.do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie konieczne jest jej posiadanie samoistne przez określony czas. Z kolei posiadanie samoistne zgodnie zart. 336 k.c.to faktyczne władanie rzeczą. jak właściciel.
Na posiadanie składają się dwa elementy corpus possessionis (element fizyczny) wyrażający się we władaniu rzeczą oraz animus possidendi (element psychiczny) wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa (władanie dla siebie). Posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter władania rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie (cum animo rem sibi habendi).
Od 1 stycznia 1947 r. do czasu wejścia w życieKodeksu cywilnegoobowiązywałDekret z dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe(Dz. U. z dnia 15 listopada 1946 r.). Przepisy tego aktu przewidywały 20 letni termin zasiedzenia w przypadku objęcia nieruchomości w posiadanie w dobrej wierze oraz 30 letni w przypadku złej wiary w objęciu posiadania.
Stosownie doart. XLI § 1 i 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 roku Przepisy wprowadzające kodeks cywilnydo zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnego(a więc przed 1 stycznia 1965 roku), stosuje się od tej chwili przepisy tego kodeksu. Jeżeli termin zasiedzenia wedługkodeksu cywilnegojest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg zasiedzenia rozpoczyna się z dniem wejścia kodeksu w życie, zaś jeżeli jednak zasiedzenie rozpoczęte przed dniem wejścia w życiekodeksu cywilnegonastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu określonego w przepisach dotychczasowych wcześniej, zasiedzenie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Należy przy tym podkreślić, iż pierwotnie obowiązujący (do 1 października 1990 roku) zapisart. 172 k.c.przewidywał dziesięcioletni termin zasiedzenia w przypadku objęcia posiadania w dobrej wierze oraz dwudziestoletni termin w przypadku objęcia posiadania w złej wierze.
Dobra wiara, w ujęciu tradycyjnym polega na błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniu posiadacza nieruchomości, że przysługuje mu wykonywanie przez niego prawo a w złej wierze jest ten, który wie albo powinien wiedzieć, że prawo własności nie przysługuje jemu, lecz innej osobie. Oznacza to, że decydujące znaczenia dla oceny „dobrej” lub „złej wiary” posiadacza maja elementy subiektywne, odnoszące się do jego stanu świadomości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2000 r.,(...)282/00) Co prawdaart. 7 k.c.wprowadza domniemanie dobrej wiary, jednakże w przypadku, kiedy zasiedzenie dotyczy nieruchomości utrwalony został pogląd stanowiący obecnie zasadę prawną, iż nie można mówić o posiadaniu w dobrej wierze nawet w przypadku zawarcia nieformalnej umowy, skoro do przeniesienia prawa własności nieruchomości wymagana jest bezwzględnie forma aktu notarialnego (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., sygn. akt III CZP 108/91).
W ustalonym stanie faktycznym Sąd doszedł do wniosku, iżS. F.objęła po śmierci swojego ojca, a więc przed 1 stycznia 1965 roku w posiadanie samoistne całą nieruchomość położoną przyul. (...)wŁ., oznaczonej jakodziałka nr (...)o powierzchni 1935 m2, uregulowanej wksiędze wieczystej nr (...). Jednocześnie należało uznać, iż objęła ona posiadanie całości nieruchomości w złej wierze, gdyż nie było niczym usprawiedliwione w okolicznościach sprawy by mogła ona uważać, że nabyła cały spadek po ojcu samodzielnie.
W ocenie Sądu StanisławaF.władała całą nieruchomością jak właścicielka i tak też była traktowana przez inne osoby oraz stan ten trwał co najmniej od 1 stycznia 1965 roku do jej śmierci w 1992 roku. Należy przy tym podkreślić, iż toS. F.podejmowała decyzje dotyczące remontów, oddania nieruchomości w zarząd, czy też oddania nieruchomości pod zarząd państwowy. Ona też organizowała spotkania mieszkańców dotyczące nieruchomości i pobierała od nich czynsze. Przy powyższej ocenie należy mieć oczywiście na względzie uwarunkowania systemu politycznego panującego w Polsce przed 1989 roku i szereg powszechnie znanych wynikających z tego ograniczeń, m. in. w zakresie przydziału lokali oraz czynszów. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zatrudnienie innej osoby do wykonywania części lub nawet większości czynności z zakresu zarządu nieruchomości w żaden sposób nie podważa właścicielskiego sposobu posiadania rzeczy, gdyż w kompetencjach właściciela leży m.in. oddanie rzeczy w zarząd innemu podmiotowi – który przy tym nie staje się jego posiadaczem samoistnym, gdyż wykonuje czynności na rzecz osoby zlecającej. Podobnie za niweczące samoistność posiadania nie można uznać oddania nieruchomości w zarząd podmiotowi państwowemu, gdyż podmiot ten nie władał jak zarządca w żadnym zakresie jak właściciel, zaś jako właścicielkę traktowałS. F., której składał sprawozdania z trwającego zarządu wykonywanego w jej imieniu.
Jednocześnie należało podkreślić, iż nikt nigdy nie zgłaszał się doS. F.z żadnymi roszczeniami co do nieruchomości, w tym w szczególności nie robiła tegoK. P. (2), ani jej następcy prawni. W ocenie SąduK. P. (2)opuściła przedmiotową nieruchomość przed 1 stycznia 1965 roku, jednakże po śmierci swojego męża nigdy nie objęła przedmiotowej nieruchomości w posiadanie samoistne i nie brała udziału w podejmowaniu żadnych decyzji jej dotyczących. Zamieszkiwanie przez nią przez pewien czas w charakterze lokatorki w przedmiotowej nieruchomości nie mogło w żaden sposób niweczyć samoistnego posiadania nieruchomości przez jej pasierbicę. Należy przy tym podkreślić, iż wpisanie w akt zgonuS. F.w 1969 roku jako jej miejsca zamieszkaniaul. (...)wŁ.nie przesądza po pierwsze, iż mieszkała ona tam do śmierci (w obliczu przeprowadzonych dowodów z zeznań świadków, zaświadczeń z(...)oraz przesłuchania wnioskodawcy), a także by była ona posiadaczką samoistną nieruchomości w jakimkolwiek zakresie.
W tym miejscu należy również odnieść się do decyzji wydawanych w czasie posiadania nieruchomości przezS. F.dotyczących wpisów do hipoteki. Stosownie doart. 8 ust. 1 i 2w zw. zart. 6 ust. 1oraz w zw. zart. 1 ust. 1 ustawy z 22 kwietnia 1959 roku o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynkówprace w budynkach będących własnością osób fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej mógł wykonywać organ gospodarki mieszkaniowej ze środków państwowych bez potrzeby uzyskania zgody właściciela budynku na ich wykonanie, przy czym właściciele nieruchomości byli obciążeni kosztami prac na budynkach i urządzeń położonych na tej nieruchomości do wysokości wzrostu ich wartości po przebudowie w porównaniu z ich wartością przed przebudową. Powstała różnica wartości domów stanowi wierzytelność Państwa podlegającą hipotecznemu zabezpieczeniu. Z powyższego wynika, iż wykonywanie prac przez organy państwa, niezależnie od woli władającego, nie miało wpływu na właścicielski sposób posiadania przezS. F., gdyż w ówczesnych czasach była to praktyka mająca ugruntowanie w przepisach jak i powszechnej praktyce. Nie pozbawiano przy tymS. F.władztwa nad rzeczą. Jednocześnie wymienianie w tych decyzjach również innych osób zarówno jako właścicieli nieruchomości, jak i osób zawiadamianych o ich wydaniu również nie ma wpływu na samoistność posiadania rzeczy. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż jako właścicieli nieruchomości oraz jako osoby, którym doręczano decyzje organy państwa wielokrotnie wskazywały na nieżyjące już w chwili wydania decyzji osoby. Nadto samo traktowanie przez organy państwowe niektórych innych osób jako władających nieruchomością nie może prowadzić do uznania, iżS. F.nie była wyłączną samoistną posiadaczką nieruchomości, albowiem posiadanie jest stanem faktycznym niezależnym od stanu prawnego.
Co istotne w przypadku zasiedzenia udziału we własności przez współwłaściciela udziału innego współwłaściciela niezbędne jest wyraźne zamanifestowanie zmiany charakteru władztwa, tj. woli władania całą rzeczą jak wyłączny właściciel w sposób widoczny dla zawiadywanego współwłaściciela i dla otoczenia. W niniejszej sprawieS. F.od śmierci ojca wszystkie decyzje dotyczące nieruchomości podejmowała sama, zaśK. P. (2)oraz jej następcy prawni zupełnie w nich nie uczestniczyli, ani nie interesowali się nią. Skoro zaś stan ten trwał przez cały okres zasiedzenia (a również i później) to należało uznać, iżS. F.w sposób wystarczający dla zasiedzenia udziałuK. P. (2)zamanifestowała swój zamiar posiadania całej nieruchomości z wyłączeniem współwłaścicielki.
Należy również odnieść się do zawiadywanego udziału będącego uprzednio własnościąK. P. (2).
K. P. (2)w drodze dziedziczenia po swoim mężuW. S.nabyła ¼ części spadku – jednak jedynie w zakresie majątku osobistegoW. S.. Do majątku tego należał nabyty przed zawarciem małżeństwa zK. P. (2)udział ½ w przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży. A zatem udział w drodze spadkobrania po mężuK. P. (2)nabyła udział w nieruchomości wynoszący 1/8 całości.
W zakresie pozostałej ½ nieruchomościW. S.nabył ją w drodze zasiedzenia, które zostało stwierdzone w sprawie toczącej się przed tutejszym sądem o sygn. akt II Ns 677/20. Należy przy tym podkreślić, iż upływ biegu zasiedzenia tej części nastąpił 6 maja 1951 roku, a więc w trakcie trwania jego małżeństwa zK. P. (2).
Stosownie do treściart. X i XI dekretu z 29 maja 1946 roku Przepisy wprowadzające prawo małżeńskie majątkowe Prawo małżeńskie majątkowestosuje się do powstałych po jego wejściu w życie stosunków majątkowych między małżonkami, chociażby zawarli oni małżeństwo przed tym dniem, o ile przepisy poniższe nie stanowią inaczej, przy czym małżonkowie, którzy przed dniem wejścia w życieprawa małżeńskiego majątkowegonie zawarli majątkowej umowy małżeńskiej, podlegają przewidzianemu w tym prawie ustrojowi ustawowemu dopiero po upływie roku od wejścia jego w życie. Z kolei zgodnie zart. 14 dekretu z 29 maja 1946 roku Prawo małżeńskie majątkowestosunki majątkowe małżonków podlegają ustrojowi ustawowemu, chyba że małżonkowie poddali je ustrojowi umownemu albo że z mocy prawa lub orzeczenia sądu podlegają ustrojowi przymusowemu. Art. 17 i 18 tego aktu prawnego stanowił, iż do majątku dorobkowego małżonków zaliczane są wszystkie przedmioty nabyte w trakcie małżeństwa z wyjątkiem wyłączonych w dekrecie, przy czym w razie wątpliwości majątek uważa się za dorobkowy.
Natomiast zgodnie zart. X ustawy z 27 czerwca 1950 roku Przepisy wprowadzające kodeks rodzinnyprzepisykodeksu rodzinnegostosuje się do stosunków nim objętych, chociażby powstały przed jego wejściem w życie, jeżeli przepisy poniższe inaczej nie stanowią. Natomiast art. XVIII cytowanej ustawy wskazywał, iż jeżeli w chwili wejścia w życiekodeksu rodzinnegostosunki majątkowe małżonków podlegały ustrojowi ustawowemu, przewidzianemu wprawie małżeńskim majątkowymprzepisykodeksu rodzinnegoo wspólności ustawowej stosuje się do istniejącego jeszcze majątku dorobkowego małżonków bez względu na czas jego nabycia. Z koleiustawa z 27 czerwca 1950 roku Kodeks rodzinnywskazywał wart. 21, iż przedmioty majątkowe, nabyte przez któregokolwiek z małżonków w czasie trwania małżeństwa i stanowiące jego dorobek, są wspólnym majątkiem obojga małżonków (wspólność ustawowa), zaś tą wspólnością nie są objęte jedynie przedmioty nabyte przez spadek, zapis lub darowiznę, przedmioty osobistego użytku oraz przedmioty potrzebne do wykonywania zawodu.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do ustalenia, iż w chwili zasiedzenia udziału ½ w nieruchomości przezW. S.był on w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej zK. P. (2), zaś ówczesne nie przewidywały by nabycie w drodze zasiedzenia w trakcie trwania wspólności następowało do majątku odrębnego małżonków. Sąd w całości podziela zdanie wyrażone przez Sąd Najwyższy w Sąd Najwyższy w postanowieniu z 23 listopada 2012 roku, sygn. akt I CSK 257/12 stanowiące, że w wypadku nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie w trakcie trwania wspólności majątkowej nieruchomość wchodzi do majątku wspólnego małżonków, nawet jeśli posiadaczem samoistnym był tylko jeden z małżonków, również wtedy, gdy okres posiadania prowadzącego do zasiedzenia rozpoczął się przed powstaniem wspólności, ale zakończył w czasie jej trwania.
Powyższe prowadzi do ustalenia, iż wskutek zasiedzeniaW. S.nabył z dniem 6 maja 1951 roku, przez zasiedzenie, udział w ½ części własności zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej wŁ.przyul. (...)ale do wspólności ustawowej z żonąK. P. (2). W przypadkuW. S.iK. P. (2)wspólność ta ustała z chwilą śmierci mężczyzny, zaś zgodnie zart. 25 Kodeksu rodzinnego z 1950 rokuoboje małżonkowie mają równe udziały w majątku, który był objęty wspólnością ustawową, a od chwili ustania wspólności ustawowej do majątku, który był nią objęty, stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności. Powyższe prowadzi do ustalenia, iż w skutek śmierciW. S.K. P. (2)stała się wyłączną właścicielką połowy zasiedzianego w trakcie jej małżeństwa udziału we własności nieruchomości, tj. ¼ części. Należy przy tym przypomnieć, iż w reżimie dziedziczenia w oparciu o przepisyDekrety prawo spadkowegonabyła ona spadek po mężu jedynie w zakresie majątku odrębnegoW. S., gdyż cały przypadający mu udział w majątku wspólnym odziedziczyła jego córka.
Mając na uwadze powyższe z chwilą śmierciW. S.K. P. (2)była właścicielką udziału ¼ z ½ we własności nieruchomości nabytej przezW. S.w drodze umowy oraz ½ z ½ zasiedzianego udziału – łącznie zatem była właścicielką udziału w nieruchomości wynoszącego 3/8 całości. Pozostałą część w drodze dziedziczenia nabyłaS. F..
Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie 1 postanowienia stwierdził, żeS. F.z dniem 1 stycznia 1985 roku nabyła przez zasiedzenie roku udział 3/8 części własności zabudowanej nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...), oznaczonej jakodziałka nr (...)o powierzchni 1935 m2w obrębie(...), dla której prowadzona jestksięga wieczysta nr (...), będącego uprzednio własnościąK. P. (2).
O kosztach postępowania, sąd orzekł zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 520 § 3 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone, obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. W toku niniejszej sprawy do stanowiska wnioskodawcy przyłączyła się uczestniczkaM. J., z koleiB. J. (2)ostatecznie nie zajęła stanowiska w sprawie. Natomiast uczestnikK. P. (1)aktywnie i wielokrotnie w toku postępowania zajmował stanowisko przeciwne do stanowiska wnioskodawcy jak również składał szereg dopuszczonych przez Sąd w sprawie wniosków dowodowych – należało zatem uznać, iż interesy uczestników są sprzeczne, choćK. P. (1)w piśmie przed zamknięciem rozprawy ostatecznie wskazał, iż zostawia wniosek do uznania sądu. Wobec zaś uwzględnienia w całości żądania wnioskodawcy i sprzecznych interesów stron Sąd w punkcie 2 postanowienia zasądził od uczestnikaK. P. (1)na rzecz wnioskodawcy kwotę 4717 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na powyższą kwotę złożyła się opłata od wniosku w wysokości 2000 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 2700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (ustalonej na podstawie § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie). Należy przy tym podkreślić, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia uczestnika od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania jako, że nie wykazano by jego sytuacja majątkowa za tym przemawiała.