Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 419/19
Data wyroku: 2022-01-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Eliza Nowicka-Skowrońska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 805 § 1 i 2 kc

Sygn. akt. I C 419/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 stycznia 2022r.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Eliza Nowicka - Skowrońska
Protokolant: Mariola Lipska
po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaI. R.
przeciwko(...) S.A.z siedzibą wS.
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
zasądza odI. R.na rzecz(...) S.A.z siedzibą wS.kwotę 5.417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSO Eliza Nowicka – Skowrońska
Sygn. akt I C 419/19

UZASADNIENIE
W dniu 3 kwietnia 2019 r. powódI. R.wniósł przeciwko(...) S.A.z siedzibą wS.pozew o zapłatę kwoty 75.110,48 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych (pozew – k. 5 – 13).
W uzasadnieniu wskazał, iż mimo zgłoszenia wystąpienia zdarzenia powodującego odpowiedzialność ubezpieczeniową po stronie pozwanego, ten odmówił wypłaty odszkodowania za uszkodzone auto. Wartość dochodzonego roszczenia stanowiła kwotę poniesioną przez powoda z tytułu samodzielnej naprawy w warsztacie samochodowym, zgodną z wystawionym rachunkiem.
Pozwana(...) S.A.z siedzibą wS.w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu (odpowiedź na pozew z dnia 30 grudnia 2019 r. – k. 70 – 72).
W uzasadnieniu wskazała, iż szkoda, której naprawienia domaga się powód, nie mogła powstać w okolicznościach podanych przez niego w zgłoszeniu szkody, kwestionował jednocześnie tą okoliczność oraz wysokość szkody. Ponadto w pierwszej kolejności zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, że ostateczną decyzją z dnia 22 stycznia 2016r. pozwany odmówił wypłaty odszkodowania w ramach ubezpieczenia AC i pozew został wniesiony już po upływie 3 letniego terminu przedawnienia (art. 819 § 1 kc).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 29 września 2015r.I. R.zawarł z(...) S.A.z siedzibą wS.umowę ubezpieczenia Autocasco samochodu markiL.nr rej. (...)na okres od 30.09.2015r. do 29.09.2016r. (polisa nr (...)wraz OWU – k. 17 - 35, okoliczność przyznana).
Powód użyczył swoje autoJ. K. (1)do korzystania.J. K. (1)był ojcem partnera córki powoda. Samochód został zakupiony przez powoda i przekazany do korzystania jego córce i jej partnerowi. W styczniu – lutym 2016r. powód dowiedział się od w/w użyczającego, że miesiąc wcześniej doszło do zdarzenia drogowego na trasie(...)w kierunku zW.doW., w wyniku którego został uszkodzony pojazd powoda markiL.. Dowiedział się wówczas również o zgłoszeniu szkody do ubezpieczyciela.J. K. (1)opowiadał mu, że uderzył autem w barierki, tłumaczył, że powodem takiego zdarzenia był fakt, że TIR zajechał mu drogę i zepchnął na prawą stronę (zeznania świadkaJ. K.k. 118, okoliczności niekwestionowane).
W dniu 11 grudnia 2015r. na trasę(...)w kierunku zW.doW.na wysokości słupków(...)i(...)w obrębie miejscowościC.w późnych godzinach wieczornych został wezwany pojazd asistance. Na miejscu stawił sięD. K. (1), pracownikfirmy (...)wL.i odholował uszkodzony samochódL.nr rej. (...)do siedziby(...)naAl. (...)(...)wW.. Dopiero tam wykonano dokumentację zdjęciową uszkodzonego pojazdu (oświadczenieD. K.z dnia 18 lipca 2016r. – k. 36, zeznania świadkaD. K.– k. 208).
Opisywane przezJ. K. (1)zdarzenie drogowe z dnia 11 grudnia 2015r. nie zostało odnotowane w Systemie Ewidencji Wypadków i Kolizji Drogowych wW.(informacja Wydziału Ruchu Drogowego KPP wW.– k 112).
W wyniku złożenia w dniu 12 grudnia 2015r. przezJ. K. (1)do pozwanego Towarzystwa zgłoszenia szkody komunikacyjnej, pozwany wszczął postępowanie likwidacyjne. Dokonano oględzin samochodu i została wykonana kalkulacja naprawy samochodu. W samochodzieL.nr rej. (...)ujawniono następujące uszkodzenia: zderzak przedni i tylny, prawy błotnik, prawe przednie i tylne drzwi, trzy poduszki powietrzne airbag, cztery pasy, dwie felgi i opony ze strony prawej. Koszt naprawy uszkodzonego samochodu powoda został wyceniony przez pozwanego na kwotę 49.239,46 zł z VAT (zgłoszenie szkody komunikacyjnej – k. 37 – 38, kalkulacja naprawy – k. 39 – 49, dokumentacja zdjęciowa znajdująca się na płycie cd zawierającej akta szkody – po k. 85).
Pismem z dnia 22 stycznia 2016r. pozwane towarzystwo odmówiło wypłaty odszkodowania wskazując, iż nie ponosi odpowiedzialności za szkody, które powstały w okolicznościach odmiennych niż podane w zgłoszeniu szkody. Powoływano się na wyniki postępowania likwidacyjnego, w tym na treść opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę, zleconą w ramach tego postępowania (pismo ubezpieczyciela – k. 50, opinia prywatna wykonana na zlecenia likwidatora szkody nr RAT/16/15 z dnia 19.01.2016r. – k. 76 – 80).
Powód nie zgodził się ze stanowiskiem ubezpieczyciela, zlecił sporządzenie prywatnej opinii rzeczoznawcy samochodowemu z zakresu techniki motoryzacyjnej i ruchu drogowego H. Sołtysowi. Opierając się na jej wnioskach zgłosił reklamację ubezpieczycielowi. Ostateczne stanowisko pozwane Towarzystwo zajęło w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016r., konsekwentnie odmawiając wypłaty odszkodowania za ujawnione uszkodzenia, podtrzymało dotychczasowe stawisko wyrażone w piśmie z dnia 22 stycznia 2016r. (opinia prywatna H. Sołtysa – k. 52 – 58, pismo ubezpieczyciela z dnia 15.04.2016r. – k. 62 – 63)
Powód w sierpniu 2016r. zlecił(...)Ł. C.wW.dokonanie naprawy auta. Rachunek za naprawę opiewał na kwotę 75.110,48 zł, którą opłacił gotówką (faktura VAT nr (...)z dnia 21.08.2017r. – k. 59 – 62).
Sąd zważył, co następuje:
Niespornym w sprawie jest fakt, iż pomiędzy powodem, a pozwanym Towarzystwem została zawarta umowa ubezpieczenia auto – casco, która swoim zakresem obejmowała odszkodowanie za uszkodzenie pojazdów mechanicznych dopuszczonych do ruchu drogowego na drogach publicznych (polisa nr (...), dalej zwana „polisą” oraz ogóle warunki ubezpieczenia(...)– k. 17 – 35, dalej zwane „warunki ubezpieczenia”).
Mając bowiem na względzie treśćart. 805 kc, który to stanowi w § 1, iż przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę; zaś w § 2 ust. 1, że świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku, należało przyjąć co do zasady odpowiedzialność pozwanego z tytułu zawartej z powodem umowy ubezpieczenia potwierdzonej w/w polisą.
Ustalenie zakresu odpowiedzialności za powstałą szkodę, oraz jej wysokości i sposób obliczenia z tytułu zdarzeń objętych przedmiotową polisą określały Ogólne Warunki Umowy Ubezpieczenia AC i na ich podstawie pozwane Towarzystwo powinno ustalić należne powodowi odszkodowanie.
Zapisy § 11 – 13 OWU zawierały przyczyny wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczeniowej(...)(...)(k. 23 – 24). Zapisy § 39 – 43 przewidywały obowiązki ubezpieczonego w razie wystąpienia zdarzenia (k. 30 – 31).
Zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności należało ustalić, na kim ciąży obowiązek dowiedzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne (zgodnie zart. 6 kc).
Powtarzając za Sądem Najwyższym, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt II CSK 436/06, wskazywał, iż „dla oceny praw i obowiązków stron w ramach stosunku ubezpieczenia podstawowe znaczenie ma łącząca strony umowa oraz ogólne warunki ubezpieczenia, które uszczegółowiają przepisyart. 805 i 821 k.c.określające umowę ubezpieczenia. Pojęcie wypadku ubezpieczeniowego zostało zdefiniowane wart. 2 pkt 18 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowejstanowiącym, że zdarzeniem losowym jest niezależne od woli ubezpieczającego zdarzenie przyszłe i niepewne, którego nastąpienie powoduje między innymi uszczerbek w dobrach majątkowych po stronie ubezpieczającego. Dopiero zajście tego wypadku powoduje powstanie po stronie zakładu ubezpieczeń obowiązku świadczenia w postaci zapłaty odszkodowania, a wykazanie zaistnienia tego wypadku (…) spoczywa na ubezpieczającym”.
A zatem bez wątpienia obowiązkiem powoda było w niniejszej sprawie wykazanie, iż do wypadku objętego zawartą z pozwanym umową ubezpieczenia doszło, że było zdarzeniem losowym niezależnym od jego woli, przyszłym i niepewnym, a nadto wykazanie wartości szkody, którą miałby pokryć ubezpieczyciel z tytułu tej umowy. Wobec faktu, iż ubezpieczyciel poddawał w wątpliwość, iż zadeklarowane w zgłoszeniu szkody, a następnie powtórzone w pozwie, okoliczności zaistnienia wypadku drogowego nie nastąpiły, a uszczerbek w majątku powoda powstał w innych okolicznościach, to na powodzie ciążył obowiązek udowodnienia, że szkoda powstała w jego majątku byłą objęta odpowiedzialnością pozwanego z tytułu zawartej umowy. Gdyby bowiem okazało się, że uszkodzenia w samochodzieL.powstały w inny sposób, pozwany mógłby bronić się zarzutem wyłączenia odpowiedzialności z powodów wymienionych w § 11 – 13 OWU. Odpowiedzialność ubezpieczyciela nie była bowiem w tym wypadku nieograniczona, niezależna od przyczyn powstania szkody, w szczególności czy ich przyczyną były zawinione czy też niezawinione (zależne od jego woli czy też niezależne) działania bądź zaniechania ubezpieczającego.
Nie ulegało również wątpliwości, iż przeprowadzony w niniejszym postępowaniu - kluczowy w zasadzie – dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń oraz ruchu drogowego(...)M. K. (1)wykazał, iż zgłoszone w ramach ubezpieczenia uszkodzenia w podjeździe nie powstały w okolicznościach wskazanych przez kierowcę w zgłoszeniu szkody (a następnie przez powoda w pozwie) (opinia biegłego – k. 155 – 162, opinia uzupełniając – k. 192 – 203). Biegły z całą stanowczością, powołując się na dokumentację fotograficzną oraz dokonane przez siebie pomiary, analizy i obliczenia, stwierdził, że uszkodzenia zgłoszone przez powoda w samochodzieL.nie mogły powstać w warunkach opisanych przez niego w pozwie, a ujawnione uszkodzenia nie pozostawały w związku przyczynowym ze zdarzeniem mającym mieć miejsce na trasie(...)na odcinku słupka(...)–(...), gdyż uszkodzenia na prawym boku auta nie korespondowały z usytuowaniem barier ochronnych znajdujących się na wskazanym odcinku, w szczególności wysokość tych uszkodzeń nie odpowiadała wysokości tych elementów drogi. Kwestię tę szczegółowo przeanalizował w treści opinii, dokumentując to materiałem fotograficznym i naniesionymi tam swoimi pomiarami (k. 195 – 197).
Mając na względzie tak ustalony porządek dowodzenia oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności opinię biegłegoM. K. (1), w danym stanie faktycznym przyjęto, że uszkodzenia samochodu powoda, zgłoszone w postępowaniu likwidacyjnym nie powstały w warunkach i miejscu wskazanym w zgłoszeniu. Jeśli chodzi o zeznania świadkaJ. K., Sąd odmówił im wiary w zakresie, w jakim opisał on okoliczności powstania uszkodzeń, gdyż w opozycji do nich stały wnioski biegłegoM. K., a nadto treść złożonej przez pozwanego prywatnej opinii sporządzona podczas procesu likwidacyjnego. Wprawdzie ta ostatnia opinia nie stanowiła dowodu w sprawie, jednak pozwoliła Sądowi na uznanie, że wnioski biegłegoM. K.nie są odosobnione, czy nielogiczne. Zeznania drugiego świadkaD. K.praktycznie nic w sprawie nie wniosły, gdyż nie pamiętał on żadnych szczegółów związanych z sytuacją holowania auta powoda. Potwierdził jedynie swoją obecność przy tej czynności w dniu 11 grudnia 2015r., jednak nie dlatego, że to pamiętał, a dlatego tylko, że w aktach sprawy znajdowała się informacja o jego obecności tam i świadek nie miał powodu, aby temu zaprzeczyć.
Opinia (główna i uzupełniająca) biegłegoM. K. (1)w ocenie Sądu była opinią rzetelną, zawierającą konkretne, w całości oparte na materiale dowodowym wnioski i twierdzenia, które w sposób logiczny dają się wywieść z oceny dokonanego materiału dowodowego. Była jasna, nie zawierająca żadnych nieścisłości, czy wykluczających się stwierdzeń, nie pozostawiająca wątpliwości, kategoryczna i stanowcza.
Ponadto zgłoszone przez powoda zarzuty do opinii (k. 219 – 221) miały charakter polemiki z wnioskami biegłego, pozbawionej rzeczowej argumentacji, opierającej się na niezadowoleniu strony z wyniku pracy specjalisty. Gołosłowne były twierdzenia, że opinia zawiera luki, nieścisłości, czy też jest niekompletna, w szczególności, że biegły pominął część materiałów zgromadzonych w aktach szkody. Nic takiego z jej treści nie wynikało. Również nie zasługiwały na aprobatę twierdzenia, że biegły wydając opinię główną bez dostępu do akt szkody kierował się w swoich osądach intuicją, a przy formułowaniu opinii uzupełniającej – po uzyskaniu hasła i po zapoznaniu się z aktami szkody, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, co wskazywało na fakt, iż dostosował je do z góry przyjętego założenia (już przyjętego w czasie formułowania pierwszej opinii , co czyniło jego opinię pozbawioną obiektywizmu i trafności.
Sam fakt, iż po zgłoszeniu szkody w ramach postępowania likwidacyjnego pozwany dokonał kalkulacji kosztów naprawy uszkodzeń, a jednocześnie badał przyczyny powstania szkody i ustalał swoją odpowiedzialność w ramach wiążącej strony umowy, nie mogło jeszcze przesądzić, iż bezwarunkowo uznał swoją odpowiedzialność. Konsekwentnie powoływał się na przyczynę odmowy wypłaty odszkodowania – powstanie uszkodzeń w innych niż deklarowane okolicznościach i brak związku przyczynowego miedzy powstałymi uszkodzeniami, a opisywanym zdarzeniem ubezpieczeniowym.
Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Dokonując w tym postępowaniu takiej oceny, Sąd dał wiarę w całości opinii biegłego z zakresu techniki samochodowejM. K. (1)i kierując się jego wnioskami dokonał oceny zasadności zgłoszonego żądania.
W tym miejscu jeszcze należy wskazać, iż Sąd pominął dowód z przesłuchania powoda, bowiem nie był on bezpośrednim świadkiem rzekomego zdarzenia drogowego, ani przed 11 grudnia 2015r., ani potem, tj. w czasie kiedy szkoda została zgłoszona, nie korzystał z auta, a o sytuacji dowiedział się po około 1 – 2 miesiącach później.
Mając zatem na uwadze ustaloną przez Sąd okoliczność, że do powstania szkody w majątku powoda doszło w innych niż deklarowane w zgłoszeniu szkody i w pozwie – dotąd nie ustalonych – okolicznościach, a także z uwagi na brak możliwości oceny, czy za zwrot kosztów naprawy uszkodzeń ujawnionych w samochodzieL.ubezpieczyciel będzie odpowiedzialny w ramach umowy ubezpieczenia Autocasco, roszczenie jako nieudowodnione należało oddalić.
Na marginesie, Sąd wskazuje, iż zgłoszony zarzut przedawnienia roszczenia był w jego ocenie nieuzasadniony. Powód został pouczony o możliwości wniesienia odwołania od decyzji z dnia 22 stycznia 2016r. doZarządu (...) SAlub dochodzenia roszczeń na drodze sądowej (przedostatni akapit pisma z dnia 22 stycznia 2016r. – k. 50). Jak wynikało z treści pisma z dnia 15 kwietnia 2016r., stanowiącego odpowiedź na odwołanie do Zarządu pozwanego Towarzystwa, powód skorzystał z możliwości wskazanej w powyższym pouczeniu. Ostatecznym zatem stanowiskiem pozwanego odmawiającym mu wypłaty odszkodowania była decyzja z dnia 15 kwietnia 2016r. Zdaniem Sądu data ta była początkową do ustalenia trzyletniego terminu przedawnienia jego roszczenia o wypłatę odszkodowania w ramach zawartej z ubezpieczycielem umowy ubezpieczenia. Skoro zatem pozew został wniesiony do tutejszego Sądu w dniu 3 kwietnia 2019r., to termin trzyletni, wskazany w treściart. 118 kcw tej dacie jeszcze nie upłynął i zgłoszone roszczenie nie było wówczas przedawnione.
Mając zatem na względzie powyższą argumentację, należało orzec jak w wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu oart. 98 § 1 i 3 k.p.c.przyjmując, iż strona przegrywająca ponosi koszty postępowania w sprawie i obciążył nimi w całości powoda. Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie § 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa.
SSO Eliza Nowicka – Skowrońska
(...)
SSO Eliza Nowicka – Skowrońska