Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 643/19
Data wyroku: 2020-11-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: sędzia Piotr Gensikowski

Sygn. akt II K 643/19

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 19 listopada 2020 r.
Sąd Rejonowy w Grudziądzu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: sędzia Piotr Gensikowski
Protokolant: Wioletta Fabińska
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu –A. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2019 r., 24 października 2019 r., 19 grudnia 2019 r., 13 lutego 2020 r., 3 września 2020 r., 12 listopada 2020 r.
sprawy karnej

I.G. G. (1),

s.M.iW. z d. W.,ur. (...)wS., zam.(...)(...)m.(...),(...)-(...) G., adres do korespondencji:ul. (...),(...)-(...) O., obywatelstwa polskiego,PESEL: (...), nie karanego

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 14 marca 2019 roku około godziny 21:00-21:15 wG.w budynku przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zS. B., wdarł się do mieszkaniaM. G. (1), a następnie użył przemocy polegającej na biciu pięściami po głowie, szarpaniu i popychaniu w wyniku czegoM. G. (1)uderzyła głową w szafkę nocną, doznając obrażeń ciała w postaci dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej (które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowiaM. G. (1)na okres poniżej 7 dni), czym działał w celu wymuszenia naM. G. (1)zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy, stanowiącej zaległość za czynsz za mieszkanie oraz w tym samym miejscu i czasie zniszczył okulary należące doM. G. (1)o wartości 2.000 złotych, czym działał na szkodęM. G. (1),tj. o czyn zart. 191 § 2 k.k.w zb. zart. 193 k.k.iart. 157 § 2 k.k.orazart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

oraz sprawy karnej

II.S. B.,

s.P.iW. z d. M.,ur. (...)wG., zam.ul. (...),(...)-(...) G., adres do korespondencji:(...)-(...) G.,ul. (...), obywatelstwa polskiego,PESEL: (...), nie karanego

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 14 marca 2019 roku około godziny 21:00-21:15 wG.w budynku przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zG. G. (1), wdarł się do mieszkaniaM. G. (1), wobec którejG. G. (1)użył przemocy polegającej na biciu pięściami po głowie, szarpaniu i popychaniu, w wyniku czegoM. G. (1)uderzyła głową w szafkę nocną, doznając obrażeń ciała w postaci dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej (które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowiaM. G. (1)na okres poniżej 7 dni), a ponadto używał przemocy wobec jej dzieci w wieku 11 i 9 lat w postaci popychania, czym działał w celu wymuszenia naM. G. (1)zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy, stanowiącej zaległość za czynsz za mieszkanie oraz w tym samym miejscu i czasie przeszukał szafki w mieszkaniu pokrzywdzonej i zabrał w celu przywłaszczenia należące doM. G. (1)telefony komórkoweN.o wartości 650 zł i Samsung o wartości 250 zł, czym działał na szkodęM. G. (1),tj. o czyn zart. 191 § 2 k.k.w zb. zart. 193 k.k.iart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

oraz sprawy karnej

III.P. N.,

s.Z.iJ.z d.D.,ur. (...)wK., zam.ul. (...),(...)-(...) S., obywatelstwa polskiego,PESEL: (...), nie karanego

oskarżonego o to, że:

1
w nieustalonym okresie początkowym, nie wcześniej niż od dnia 31 stycznia 2019 roku do dnia 14 marca 2019 roku wS., w miejscowościR.oraz w innych nieustalonych miejscach, chcąc, abyG. G. (1)dokonał czynu zabronionego polegającego na wymuszeniu naM. G. (1)poprzez zastosowanie wobec niej gróźb bezprawnych określonego działania, tj. zwrotu na rzeczP. N.wierzytelności rzeczowej w postaci wydania lokalu mieszkalnego przyul. (...)wG.oraz wierzytelności pieniężnej w postaci zapłaty zaległych opłat związanych z używaniem przezM. G. (1)z tego lokalu mieszkalnego, nakłaniałG. G. (1)do zastosowania gróźb bezprawnych wobecM. G. (1), jak również udzieliłG. G. (1)w tym zakresie pomocy przekazując klucze do klatki schodowej budynku przyul. (...)wG.oraz informując, że w mieszkaniu tym opróczM. G. (2)przebywają jej dzieci, a ponadto złożyłG. G. (1)propozycję przekazania korzyści w sytuacji wydania przezM. G. (1)lokalu mieszkalnego przyul. (...)wG.,tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

o r z e k ł :

na podstawieart. 4 § 1 k.k.stosując w stosunku do oskarżonegoP. N.przepisyk.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r.

I
OskarżonegoG. G. (1)oraz oskarżonegoS. B.w ramach zachowań zarzucanych im w akcie oskarżenia uznaje za winnych tego, że w dniu 14 marca 2019 roku około godziny 21:00-21:15 wG.w budynku przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu, wdarli się domieszkania nr (...)zajmowanego przezM. G. (1), a następnie działając w celu wymuszenia odM. G. (1)zwrotu wierzytelności pieniężnej z tytułu czynszu za wynajmowane przez nią mieszkanie oskarżonyG. G. (1)stosował wobec wymienionej przemoc polegającą na biciu jej pięściami po głowie, popychaniu, kopaniu, w wyniku czego uderzyła ona głową w szafkę nocną, zaś oskarżonyS. B.w tym samym miejscu i czasie pilnował dzieci wymienionej kobiety, mówił do nich, aby były cicho i zasłonił usta jednemu z nich, przy czym oskarżonyG. G. (1)swym zachowaniem – co nie było objęte porozumieniem z oskarżonymS. B.- spowodował powstanie obrażeń ciałaM. G. (1)w postaci dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej, które spowodowały rozstrój jej zdrowia na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, a także umyślnie uszkodził okulary należące doM. G. (1)o wartości 1245,80 złotych, tj. oskarżonegoG. G. (1)za winnego popełnienia występku określonego wart. 191 § 2 k.k.w zb. zart. 193 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a oskarżonegoS. B.za winnego popełnienia występku określonego wart. 191 § 2 k.k.w zb. zart. 193 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., za co na podstawieart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.oskarżonemuG. G. (1)wymierza karę roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś oskarżonemuS. B.karę roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

II
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary orzeczonej wobec oskarżonegoG. G. (1)w punkcie I-szym wyroku zalicza jego rzeczywiste pozbawienie wolności w postaci jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 15 marca 2019 r., godz. 02:10 do dnia 02 lipca 2019 r., godz. 15:50, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,

III
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary orzeczonej wobec oskarżonegoS. B.w punkcie I-szym wyroku zalicza jego rzeczywiste pozbawienie wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 14 marca 2019 r., godz. 21:35 do dnia 29 maja 2019 r., godz. 13:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,

IV
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoG. G. (1)obowiązek naprawienia szkody wynikającej z uszkodzenia okularów poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejM. G. (1)kwoty 1245,80 zł (tysiąc dwieście czterdzieści pięć złotych 80/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 listopada 2020 r. do dnia zapłaty,

V
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoG. G. (1)nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejM. G. (1)w kwocie 2.000 zł (dwóch tysięcy złotych) tytułem rekompensaty doznanej przez niej krzywdy wynikającej ze spowodowania rozstroju zdrowia oraz naruszenia jej dobra osobistego miru domowego,

VI
Na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoS. B.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonejM. G. (1)w kwocie 1.000 zł (tysiąca złotych) tytułem rekompensaty doznanej przez niej krzywdy wynikającej z naruszenia jej dobra osobistego miru domowego,

VII
Na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzeka przepadek przedmiotu służącego do popełnienia czynu w postaci kominiarki koloru czarnego, wymienionej wpunkcie 11raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanej w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr(...),

VIII
OskarżonegoP. N.uznaje za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu w okresie od nieustalonego dnia połowy lutego 2019 roku do 14 marca 2019 roku wS., a także w miejscowościR., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, chcąc, abyG. G. (1)dokonał czynu zabronionego polegającego na zastosowaniu wobecM. G. (1)gróźb bezprawnych w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności pieniężnej z tytułu czynszu za wynajmowane przez nią mieszkanie wG.przyulicy (...), nakłoniłG. G. (1)do zastosowania gróźb bezprawnych wobecM. G. (1)w wymienionym celu, a następnie, chcąc, abyG. G. (1)dokonał wspomnianego czynu, udzielił mu w tym zakresie pomocy, ułatwiając popełnienie tego czynu poprzez przekazanie mu informacji o tym, że w mieszkaniu opróczM. G. (1)przebywają jej dzieci oraz poprzez przekazanie mu kluczy do klatki schodowej budynku przyulicy (...)wG., tj. za winnego popełnienia występku określonego wart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k., za co na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.wymierza oskarżonemuP. N.karę roku pozbawienia wolności,

IX
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoP. N.na okres 2 (dwóch) lat próby,

X
Na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. N.karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej z nich za równoważną kwocie 20 zł (dwudziestu) złotych,

XI
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonegoP. N.zalicza rzeczywiste pozbawienie wolności tego oskarżonego w postaci zatrzymania w dniu 8 kwietnia 2019 r. od godz. 6:05 do godz. 15:02, przyjmując dzień zatrzymania za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny,

XII
Na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.zobowiązuje oskarżonegoP. N.w okresie próby do wykonywania pracy zarobkowej,

XIII
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazuje zwrócić oskarżonemuG. G. (1)dowody rzeczowe w postaci trzech koszulek sportowych z krótkim rękawem, czapki zimowej koloru czarnego, wymienionych w punktach od 1 do 4 raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanych w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr 34/19,

XIV
Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.nakazuje zwrócić oskarżonemuS. B.dowody rzeczowe w postaci teczki na dokumenty koloru czarnego wraz z zawartością, okularów koloru ciemnego wraz z futerałem, kurtki z kapturem koloru ciemnego, wymienionych w punktach od 8 do 10 raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanych w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr 34/19,

XV
Na podstawieart. 231 § 1 k.p.k.nakazuje złożyć do depozytu sądowego dowody rzeczowe w postaci dwóch rękawiczek koloru czarnego, wymienionych wpunkcie 6raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanych w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr 34/19, oraz w postaci gazuo nazwie P., wymienionego w punkcie 7 raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanego wmagazynie (...),

XVI
Zasądza od oskarżonegoG. G. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł (trzystu) złotych opłaty oraz kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście) złotych części obciążających go wydatków postępowania,

XVII
Zasądza od oskarżonegoS. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł (trzystu) złotych opłaty oraz kwotę 600 zł (sześćset) złotych części obciążających go wydatków postępowania,

XVIII
Zasądza od oskarżonegoP. N.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł (stu osiemdziesięciu złotych) opłaty oraz kwotę 103,33 zł (sto trzy złote 33/100) wydatków postępowania,

XIX
Zwalnia oskarżonychG. G. (1)orazS. B.od obowiązku uiszczenia pozostałej części obciążających ich wydatków postępowania, obciążając nimi w tym zakresie Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 643/19

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybieart. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

G. G. (1),S. B.,P. N.

czyn zabroniony przypisany oskarżonymG. G. (1)orazS. B.w punkcie I-szym części dyspozytywnej wyroku oraz czyn zabroniony przypisany oskarżonemuP. N.w punkcie VIII-mym części dyspozytywnej wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Dnia 3 września 2018 rokuM. G. (1)zawarła z właścicielemP. N.umowę najmulokalu mieszkalnego nr (...)wG.przyulicy (...). W wymienionym lokaluM. G. (1)zamieszkiwała z dwójką małoletnich dzieci. W październiku 2018 roku wynajmująca nie dokonała w całości zapłaty czynszu.M. G. (1)nie zapłaciła czynszu za listopad, grudzień 2018 roku.

zeznania świadkaM. G. (1)

7, 52

zeznania świadkaK. K.

381

kopia umowy najmu lokalu

148-150

W okresie października -listopada 2018 rokuP. N.przyjechał do mieszkania wynajmowanego przezM. G. (1), gdzie zastał ją w towarzystwie jej partneraK. K.. W rozmowie z tymi osobamiP. N.powiedział, że jeżeli czynsz za mieszkanie nie będzie płacony regularnie, to załatwi tę sprawę inaczej. W dniu 20 stycznia 2019 roku po raz kolejnyP. N.przyjechał do mieszkania wynajmowanego przezM. G. (1), tym razem w towarzystwie swego znajomegoA. T.. W trakcie rozmowy właściciel lokalu przekazałM. G. (1), że nie podoba mu się, że przebywa w nim jej partner. Na wezwanie na miejsce zdarzenia przyjechał patrol policji. W trakcie tego spotkaniaP. N.przekazałM. G. (1)informację o aktualnym stanie jej zadłużenia z tytułu najmu lokalu.

zeznania świadkaM. G. (1)

8, 542v.

zeznania świadkaK. K.

381-382

zeznania świadkaA. T.

615

wyjaśnienia oskarżonegoP. N.

433

W styczniu i lutym 2019 rokuM. G. (1)nie płaciła ponownie czynszu za najem lokalu. Łącznie do połowy marca 2019 roku jej zadłużenie z tytułu czynszu najmu wynosiła łącznie 6400 złotych.

zeznania świadkaM. G. (1)

8, 52

Dnia 8 lutego 2019 rokuP. N.przysłałM. G. (1)wiadomość tekstową sms, w której wskazał, że jeżeli opuści mieszkanie do 15 lutego 2019 roku, to dostanie od niego kwotę 2000 zł, a jeżeli nie opuści tego mieszkania, to od 15 lutego 2019 roku do mieszkania wejdą nowi lokatorzy. Przed marcem 2019 rokuM. G. (1)otrzymała odP. N.pismo dotyczące wypowiedzenia umowy najmu lokalu. Mimo tegoM. G. (1)nie opuściła lokalu, bo nie miała gdzie się podziać z dziećmi.

zeznania świadkaM. G. (1)

8, 823v.-824

wyjaśnienia oskarżonegoP. N.

433

kopia wypowiedzenia umowy najmu

601-601a

Nieustalonego dnia w połowie lutego 2019 roku wS.doszło do spotkaniaP. N.z jego znajomymG. G. (1), funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji wG.. W trakcie tego spotkaniaP. N.opowiedziałG. G. (1)o swoich problemach z najmem lokaluM. G. (1), prosząc go o pomoc w celu rozwiązania tych problemów. Pomoc miała polegać na postraszeniu wynajmującej, grożeniu jej, że nie ma wyłudzać pieniędzy i że ma się wyprowadzić.P. N.powiedział doG. G. (1), że odwdzięczy się mu za pomoc w rozwiązaniu jego problemów.P. N.powiedział równieżG. G. (1), że w mieszkaniu przebywają - oprócz wynajmującej - jej dzieci.

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

124, 346-346v.

wyjaśnienia oskarżonegoP. N.

433

G. G. (1)to kuzyn żonyS. B.. Dnia 13 marca 2019 roku wG.G. G. (1)spotkał się zS. B.i spytał się go, czy nie chce pojechać z nim doG., bo musi odebrać dla kolegi pieniądze za mieszkanie od kobiety, która zalega z płatnością czynszu.S. B.przystał na propozycjęG. G. (1).G. G. (1)powiedział doS. B., aby po wejściu do mieszkania zajął się dziećmi, aby nie patrzyły na zachowania względem matki.

wyjaśnienia oskarżonegoS. B.

65

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

124

Dnia 14 marca 2019 roku około godziny 11-12 do siedziby Komendy Miejskiej Policji wG.przyjechałP. N.. W rozmowie z funkcjonariuszami policji wymieniony wskazał na to, że ma problemy z wynajmującą mieszkanie, która nie płaci czynszu. Funkcjonariusze policji poradzili mężczyźnie, aby porozumiał się z wynajmującą, a jak się to nie uda, to aby dochodził swych praw na drodze cywilnoprawnej.

zeznania świadkaR. M.

32v.

Dnia 14 marca 2019 roku po godzinie 19-ej w umówione miejsce poS. B.przyjechałG. G. (1)samochodem markiO. (...)koloru czerwonego onr rej. (...). W kierunkuG.mężczyźni jechali autostradą. W drodze około godziny 20-ej mężczyźni zjechali z autostrady, zatrzymali się na parkingu w miejscowościR.. Z samochodu wysiadłG. G. (1)i zaczął rozmawiać zP. N.. W trakcie rozmowy była mowa o tym, żeG. G. (1)zS. B.jadą doM. G. (1), aby realizować groźby względem tej kobiety, o których była mowa w trakcie wcześniejszego spotkania.P. N.przekazałG. G. (1)klucze do klatki schodowej bloku, w którym mieszkałaM. G. (1). Po powrocie do samochodu mężczyźni wrócili na autostradę i jechali dalej w kierunkuG.. Z autostrady zjechali na zjeździe w(...)M.. WG.mężczyźni podjechali na parking w okolicy bloku przyulicy (...). Na parkinguG. G. (1)orazS. B.przebrali się.S. B.miał wyglądać porządnie tak, abyM. G. (1)otworzyła mu drzwi. W celu wzbudzenia zaufaniaS. B.miał także zabrać ze sobą teczkę.G. G. (1)otworzył drzwi od klatki schodowej. Na klatce schodowejG. G. (1)ubrał kominiarkę, a na pytanieS. B.powiedział, że zrobił tak, bo nie chciał, aby pani go rozpoznała. DodatkowoG. G. (1)orazS. B.na dłoniach mieli ubrane rękawiczki.S. B.nie miał ubranej kominiarki, bo chodziło o to, aby przez wizjer wzbudził on zaufanie wynajmującej.G. G. (1)miał przy sobie odznakę służbową na wypadek, gdyby kobieta nie otwierała drzwi, toS. B.miał ją jej okazać.G. G. (1)powiedział doS. B., aby zapukał do drzwimieszkania nr (...)zajmowanego przezM. G. (1).

wyjaśnienia oskarżonegoS. B.

65

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

124v., 346-346v.

wyjaśnienia oskarżonegoP. N.

433-434

notatka służbowa wraz z załącznikami

36-37

Tego samego dnia w godzinach wieczornychM. G. (1)przebywała w wynajmowanym mieszkaniu wraz ze swymi dziećmiY.orazS.. Tego dnia drzwi zewnętrzne do bloku przyulicy (...)wG., jak również domofon przy drzwiach nie były uszkodzone. Około godziny 21:00 wymieniona kobieta usłyszała pukanieS. B.do drzwi jej mieszkania. Patrząc przez wizjerM. G. (1)nie widziała żadnej osoby. Gdy uchyliła drzwi, to zobaczyłaG. G. (1). Mężczyzna miał zasłonięte usta i nos, na twarzy miał czarną kominiarkę, a na głowę miał założony kaptur od kurtki. Po uchyleniu drzwiG. G. (1)szarpnął za drzwi i je otworzył. NastępnieG. G. (1)zaczął bić pięściamiM. G. (1)po głowie. W wyniku tych uderzeńM. G. (1)spadły na podłogę i połamały się okulary, które miała ubrane. Po tym, jak do mieszkania wpadłG. G. (1), wtedyM. G. (1)zobaczyła, że towarzyszył mu drugi mężczyznaS. B.. Po wejściu do mieszkaniaG. G. (1)popchnąłM. G. (1), w wyniku czego uderzyła ona potylicą w szafkę nocną. GdyM. G. (1)leżała na podłodze, toG. G. (1)zaczął uderzać ją pięściami i kopać. W tym czasie mówił on do niej następujące słowa: "Ty(...), należało ci się, wiedziałaś, że cię to czeka, oddaj pieniądze".

zeznania świadkaM. G. (1)

8-8v.

zeznania świadkaM. G. (3)

822v.

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

124

W czasie, gdyG. G. (1)zadawał uderzeniaM. G. (1),S. B.zajął się jej dziećmi.S., synM. G. (1), w pewnym momencie wybiegł na balkon i wołał pomocy.S. B.kazał mu wyjść z balkonu.S. B.powiedział do dzieciM. G. (1), aby były cicho, że nie mają nic robić, a także zasłonił usta jednemu z tych dzieci, aby nie wołały pomocy. Mężczyzna powiedział dzieciom, że mamusia wisi pieniądze i jak mu odda, to on z kolegą sobie pójdą.S. B.zabrał dzieciom telefony komórkowe i schował je do kieszeni.

zeznania świadkaM. G. (1)

8v.

zeznania świadkaY.A. H.G.

469v.

zeznania świadkaS. E.H.

471v.

wyjaśnienia oskarżonegoS. B.

64v.-66

W czasie, gdyM. G. (1)leżała na podłodze, w pewnym momencieG. G. (1)się zachwiał. Wykorzystała toM. G. (1), która wstała, zaczęła się szarpać z nim, a następnie przedostać w okolice drzwi wejściowych do mieszkania.G. G. (1)w tym czasie biłM. G. (1)po głowie.M. G. (1)udało się otworzyć drzwi i wybiec na klatkę schodową.M. G. (1)zaczęła uderzać w drzwi mieszkania sąsiadaM. G. (3). W tym czasieG. G. (1)wybiegł z mieszkania i zaczął zbiegać schodami w dół, a następnie wybiegł z klatki schodowej i pobiegł w kierunku parkingu do samochodu. Gdy sąsiad otworzył drzwi swego mieszkania i wyszedł na klatkę schodową,M. G. (1)zobaczyła, że drzwi do jej mieszkania są zamknięte. Sąsiad telefonicznie wezwał policję.M. G. (1)pukała do drzwi mieszkania i wołała, abyS. B.wypuścił dzieci.

zeznania świadkaM. G. (1)

9

zeznania świadkaM. G. (3)

15

zeznania świadkaK. L. (1)

107v.

W pewnym momencie córkaM. G. (1)wykorzystała nieuwagęS. B.i podeszła do drzwi wejściowych i je otworzyła.M. G. (1)wpadła do środka, przepychała się zS. B., aby nie uciekł oraz aby jej dzieci mogły wyjść z mieszkania.M. G. (1)wepchnęłaS. B.do łazienki, a następnie do wanny, po czym zamknęła drzwi do łazienki. W łazienceS. B.porzucił teczkę, z którą przyszedł do mieszkaniaM. G. (1). NastępnieM. G. (1)wyszła z mieszkania, zamknęła drzwi i wraz z sąsiadem czekali na przyjazd patrolu policji.S. B.z telefonu należącego doM. G. (1)próbował połączyć się z abonentem o nr(...). Wymieniony numer telefonu należy do jego małżonki.S. B.wyszedł z łazienki, poszedł do kuchni, pootwierał szafki, bo szukał alkoholu. W celu poszukiwania alkoholu otworzył również kilka szafek w pokojach.S. B.znalazł legitymację służbowąG. G. (1)i wyrzucił ją przez okno w kuchni.S. B.telefony odłożył na blat w kuchni.

zeznania świadkaM. G. (1)

9-9v., 156v.

protokół oględzin miejsca

11-12

zeznania świadkaM. G. (3)

16

zeznania świadkaY.A. H.G.

469v.

wyjaśnienia oskarżonegoS. B.

66, 652v.-653, 814

Po przybyciu na miejsce funkcjonariusze policji wezwaliS. B.do otworzenia drzwi. Po otworzeniu drzwiS. B.położył się twarzą do podłogi, ręce założył za głowę, a następnie funkcjonariusze policji założyli mu kajdanki na ręce z tyłu ciała. Funkcjonariusze policji dokonali przeszukania jego osoby pod kątem posiadania niebezpiecznych przedmiotów, ale wynik tych poszukiwań był negatywny. Mężczyzna rozpytany na okoliczność przyjazdu doG.oświadczył, że przyjechał po odbiór pieniędzy od paniG., która była jakimś dłużnikiem. Dodał, że w czasie, gdyG. G. (1)bił kobietę, to wypadła mu odznaka funkcjonariusza policji, którą wyrzucił przez okno na trawnik. Po uzyskaniu tej informacji funkcjonariusz policji wyszedł z mieszkania, udał się na trawnik przed blokiem, gdzie znalazł legitymację służbową funkcjonariusza policji Komendy Wojewódzkiej Policji wG.na nazwiskoG. G. (1)o nr(...). GdyM. G. (1)chodziła po mieszkaniu, aby zorientować się, czy coś nie zginęło albo zostało uszkodzone, to na blacie w kuchni zobaczyła trzy telefony komórkowe. Na jej prośbę funkcjonariusz policji wydał jej jeden z tych telefonówmarki N..

zeznania świadkaM. G. (1)

543

zeznania świadkaB. K.

39v.-40

zeznania świadkaD. B.

42v.-43

zeznania świadkaT. K.

45v.

zeznania świadkaP. D.

48v.-49

Po wybiegnięciu z bloku przyulicy (...)pozbył się rzeczy, w które był ubrany, wsiadł do samochodu i udał się z powrotem doG.. W drodze powrotnejG. G. (1)wyrzucił klucz do klatki schodowej, który otrzymał odP. N..

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

124v., 346

Okulary, któreM. G. (1)miała ubrane w czasie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku zostały uszkodzone. Po tym zdarzeniuM. G. (1)je skleiła i nadal ich używa. Wartość tych okularów wynosiła kwotę 1245,80 zł.

zeznania świadkaM. G. (1)

824

dokumenty prywatne

855

W wyniku zdarzenia z dnia 14 marca 2019 rokuM. G. (1)doznała dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej, które spowodowały u niej rozstrój zdrowia na okres trwający nie dłużej niż siedem dni.

opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej

474-475

dowody z dokumentacji medycznej

153

W związku ze zdarzeniem z dnia 14 marca 2019 rokuG. G. (1)został zwolniony ze służby w Policji. W sierpniu 2019 rokuG. G. (1)podjął pracę jako pracownik do spraw nadzoru produkcji.

pismo dotyczące rozkazu personalnego

283

umowa o pracę

878

W czasie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 rokuG. G. (1),S. B.nie byli osobami chorymi psychicznie, upośledzonymi umysłowo, jak również nie cierpieli na inne zaburzenia czynności psychicznych. W czasie zdarzenia nie mieli oni wyłączonej albo ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozumienia swego czynu oraz zdolności pokierowania swoim postępowaniem.

opinie sądowo -psychiatryczne

548-550, 566-568

W drugiej połowie 2019 rokuS. B.uzyskał kwalifikacje kierowcy zawodowego. W grudniu 2019 rokuS. B.zawarł umowę o pracę jako kierowca międzynarodowy.S. B.udzielił pomocy oraz wsparcia w walce z(...)19.

świadectwo kwalifikacji

840

kopia umowy o pracę

852

podziękowania

918

W dniu 24 października 2019 rokuG. G. (1)przeprosiłM. G. (1)za wyrządzoną krzywdę.

oświadczenie ustne oskarżonegoG. G. (1)

824v.

G. G. (1),P. N.orazS. B.nie byli uprzednio karani sądownie.

zapytania o karalność

913-15

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

S. B.

czyn zabroniony przypisany oskarżonemu w części dyspozytywnej wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Za nieudowodniony sąd uznał fakt zaboru przez oskarżonegoS. B.w celu przywłaszczenia telefonów komórkowych.

zeznania świadkaM. G. (1)

7-9

zeznania świadkaY.A. H.G.

469v.-470

zeznania świadkaS. E.H.

471-471v.

Za nieudowodniony sąd uznał fakt stosowania wobec dzieci pokrzywdzonej przemocy przez oskarżonegoS. B..

zeznania świadkaY.A. H.G.

469v.-470

zeznania świadkaS. E.H.

471-471v.

Za nieudowodniony sąd uznał fakt zapowiedzi przez oskarżonegoP. N.w trakcie spotkania w mieszkaniu pokrzywdzonej wysłania do mieszkania pokrzywdzonej innych ludzi po to, aby usunęli ją z mieszkania.

zeznania świadkaK. K.

382

OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania świadkaM. G. (1)

Sąd w przeważającej mierze dał wiarę zeznaniom tego świadka. Wspomniana ocena odnosi się w pierwszej kolejności co do zawarcia przez pokrzywdzoną umowy najmu mieszkania, stanu jej zadłużenia z tytułu najmu. W tym zakresie jej zeznania były zgodne z dowodem z dokumentu, z zeznaniami świadkaK. K., a także z wyjaśnieniami oskarżonegoP. N.. Sąd uznał za wiarygodne depozycje świadka co do przebiegu zdarzeń mających miejsce w drugiej połowie 2018 roku oraz w 2019 roku, które poprzedzały zdarzenie z dnia 14 marca 2019 r. W tym zakresie zeznania świadka były w przeważającej części zbieżne z zeznaniami świadkaK. K.oraz zeznaniami świadkaA. T.. Na podstawie tych dowodów sąd ustalił, że były dwa spotkania oskarżonegoP. N.w wynajmowanym przez pokrzywdzoną mieszkaniu, a mianowicie jedno, które miało miejsce w obecności partnera pokrzywdzonej oraz drugie, którego świadkiem był mężczyzna przybyły na spotkanie z oskarżonymP. N.. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. W tym zakresie depozycje świadka znajdowały wsparcie w zeznaniach świadkaM. G. (3), a także w zeznaniach świadkaY.A. H.G., świadkaS. E.H., jak również wyjaśnieniach oskarżonegoG. G. (1)(k. 124-124v.). W zakresie tych okoliczności zeznania pokrzywdzonej zasługują na wiarygodność z tego powodu, że są zasadniczo wewnętrznie zbieżne w tym znaczeniu, że pomiędzy zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 6-9, k. 52-54, k. 156v., 542-543, 544-545, 593-594), a zeznaniami złożonymi w toku postępowania sądowego (k. 823-824v.) nie ma tego rodzaju rozbieżności, które podważałyby wiarygodność zeznań tego świadka. W tym kontekście należy wskazać na to, że zeznania świadka złożone w toku postępowania były zbieżne w szczególności co do tego, że oskarżonyG. G. (1)uderzając pokrzywdzoną krzyczał, że ma to związek z jej długiem. Na rozprawie głównej świadek zeznała, że wymieniony oskarżony krzyczał do niej, że "jest winna pieniądze" (k. 824v.), podczas gdy zeznając w toku postępowania przygotowawczego świadek podała, że ten mężczyzna mówił do niej m.in. "oddaj pieniądze" (k. 8v.). Mimo użycia przez pokrzywdzoną w trakcie tych przesłuchań innych słów nie ma w ich treści tego rodzaju różnicy, która podważałaby wiarygodność zeznań pokrzywdzonej. W kontekście relacji pomiędzy zeznaniami świadka złożonymi w toku postępowania przygotowawczego oraz w toku postępowania sądowego należy wskazać na to, że wiarygodności zeznań świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku nie podważają zeznania pokrzywdzonej co do tego, czy oskarżonyG. G. (1)zadał jej także uderzenia nogą. We wskazanym zakresie na rozprawie głównej pokrzywdzona niekategorycznie zeznała, że w trakcie zdarzenia od oskarżonegoG. G. (1)"raz nawet dostałam z nogi" (k. 824) oraz "jak leżałam na ziemi, to były ciosy też nogą, ale nie wiem ile razy" (k. 824v.), podczas gdy w toku postępowania przygotowawczego świadek podała, że "gdy leżałam na podłodze, to ten mężczyzna rzucił się na mnie, zaczął mnie kopać" (k. 8v.). Zdaniem sądu oceniając przytoczone zeznania świadka złożone w trakcie rozprawy głównej na wspomnianą okoliczność, czy oskarżonyG. G. (1)zadawał jej w trakcie zdarzenia także uderzenia nogą, należy mieć na uwadze odstęp czasu pomiędzy datą zdarzenia (14 marca 2019 roku), a datą złożenia tych zeznań (24 października 2019 roku). Z tego powodu zeznania świadka złożone w trakcie rozprawy głównej nie były w analizowanym zakresie identyczne z tymi, które złożyła ona w postępowaniu przygotowawczym, ale przytoczone rozbieżności nie podważają wiarygodności zeznań świadka co do tego, że oskarżonyG. G. (1)w trakcie zdarzenia zadał jej także uderzenia nogą, gdy leżała na podłodze. Sąd dał wreszcie wiarę zeznaniom pokrzywdzonej co do skutków zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. w zakresie obrażeń fizycznych doznanych przez nią w wyniku tego zdarzenia, a także w zakresie wysokości szkody spowodowanej uszkodzeniem okularów. W zakresie obrażeń fizycznych zeznania świadka znajdowały wsparcie w dokumentacji medycznej (k. 153) oraz opinii biegłego (k. 474-475), zaś w zakresie wartości uszkodzonych okularów zeznania świadka znajdowały wsparcie w dowodach z dokumentów prywatnych przedłożonych przez świadka w toku rozprawy głównej (k. 855).

opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej

Sąd podzielił wnioski wynikające z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 474-475). Wspomniana opinia została wydana na podstawie analizy nie tylko zeznań pokrzywdzonej, ale również dokumentacji medycznej dotyczącej obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną w wyniku zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. Sąd dał wiarę wspomnianej dokumentacji (k. 153), gdyż jej autentyczności oraz prawdziwości żadna ze stron, a także sąd z urzędu nie zakwestionował. Wnioski opinii biegłego zasługują na aprobatę z tego względu, że opinia jest pełna, gdyż odnosi się do wszystkich zagadnień wskazanych w postanowieniu o dopuszczeniu tego dowodu. Opinia zasługuje na uwzględnienie również z tego powodu, że wnioski w niej wyrażone co do skutków zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. dla zdrowia pokrzywdzonej mają charakter kategoryczny. W tym zakresie należy wskazać, że biegła w swej opinii wyraziła stanowisko, wedle którego skutki przedmiotowego zdarzenia, z uwagi na dolegliwości bólowe głowy znajdujące uzasadnienie w obecności ran, kwalifikować należy jako rozstrój zdrowia na okres nie przekraczający siedmiu dni w rozumieniu odpowiedniego przepisuk.k.Mając na względzie przytoczone wnioski opinii należy wskazać na to, że opinia pozwoliła sądowi na ocenę zasadności zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia w zakresie znamion przedmiotowych czynu zabronionego przewidzianego wart. 157 § 2 k.k.

zeznania świadkaM. G. (3)

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. (k. 14-17, k. 822v.) w zakresie tych jego fragmentów, które świadek miał możliwość samodzielnie zaobserwować. W tym zakresie jego zeznania znajdowały wsparcie w zeznaniach świadkaM. G. (1). Zeznania tych świadków co do przebiegu zdarzenia od momentu, gdy pokrzywdzona wybiegła z mieszkania i znalazła się na klatce schodowej do momentu przyjazdu policji nie są identyczne, ale zachodzące pomiędzy nimi rozbieżności nie są znaczne i nie podważają wiarygodności zeznań świadków.

zeznania świadkaY.A. H.G.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. (k. 469-470), w szczególności co do tego, że oskarżonyG. G. (1)bił pokrzywdzonąM. G. (1), a także co do sposobu postępowania wobec świadka przez oskarżonegoS. B., a więc polecenia, aby dzieci były cicho, a także co do tego, że zasłonił usta jednemu z dzieci po to, aby nie krzyczały pomocy, jak również co do tego, że zabrał telefony komórkowe od dzieci. W zakresie tych okoliczności zeznania świadka były bezpośrednie, a więc świadek był bezpośrednim obserwatorem zdarzeń, których była uczestnikiem. Za wiarygodnością zeznań świadka przemawia także treść opinii biegłego psychologa (k. 556-558). Wedle treści tej opinii sprawność umysłowa świadka jest w normie na poziomie przeciętnym, w efekcie czego świadek jest zdolna do relacjonowania faktów, postrzegania i odtwarzania postrzeżeń, które toczyły się z jej udziałem. Zdaniem biegłego świadek nie przejawia skłonności do konfabulacji, czy zniekształcania faktów. W ocenie biegłego nie zaobserwowano u świadka w jej wypowiedziach informacji mogących wskazywać na przygotowanie małoletniej co przesłuchania przez osoby trzecie. Sąd podzielił przytoczone wnioski opinii biegłego. Opinia została wydana na podstawie obserwacji biegłego uczestniczącego w przesłuchaniu świadka, a także na podstawie badania psychologicznego świadka. Wnioski biegłego zasługują na akceptację z tego też powodu, że mają charakter kategoryczny i były pomocne dla sądu przy ocenie wiarygodności zeznań tego świadka.

zeznania świadkaS. E.H.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. (k. 471-472), w szczególności co do tego, że oskarżonyG. G. (1)uderzył pokrzywdzoną, a także co do postępowania wobec świadka przez oskarżonegoS. B.. W zakresie tych okoliczności zeznania świadka były bezpośrednie, a więc świadek był bezpośrednim obserwatorem zdarzeń, których był uczestnikiem. Za wiarygodnością zeznań świadka przemawia także treść opinii biegłego psychologa (k. 559-561). Wedle treści tej opinii sprawność umysłowa świadka jest w normie na poziomie przeciętnym, w efekcie czego świadek jest zdolny do relacjonowania faktów, postrzegania i odtwarzania postrzeżeń, które toczyły się z jego udziałem, nie przejawia skłonności do konfabulacji, czy też zniekształcania faktów. W opinii biegłego w wypowiedziach świadka nie zaobserwowano informacji mogących wskazywać na przygotowanie świadka do przesłuchania przez osoby trzecie. Sąd podzielił przytoczone wnioski opinii biegłego. Opinia została wydana na podstawie obserwacji biegłego uczestniczącego w przesłuchaniu świadka, a także na podstawie badania psychologicznego świadka. Wnioski biegłego zasługują na akceptację z tego też powodu, że mają charakter kategoryczny i były pomocne dla sądu przy ocenie wiarygodności zeznań tego świadka.

zeznania świadkaK. K.

Sąd w przeważającej mierze dał wiarę zeznaniom tego świadka (k. 380-383, k. 903-905). Przytoczona ocena odnosiła się do tego, że pokrzywdzona miała zadłużenie w płatności czynszu za wynajmowany lokal, jak również co do spotkania w wynajmowanym przez pokrzywdzoną mieszkaniu oskarżonegoP. N.z pokrzywdzonąM. G. (1)oraz jej partnerem. W zakresie tych okoliczności zeznania świadka były zgodne z zeznaniami świadkaM. G. (1).

zeznania świadkaA. T.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka (k. 614-616, k. 920-921) co do tego, że uczestniczył w spotkaniu oskarżonegoP. N.z pokrzywdzoną w wynajmowanym przez nią lokalu, gdyż w tym zakresie były one zgodne z zeznaniami świadkaM. G. (1), a także dowodem z dokumentu (k. 618-619).

zeznania świadkaR. M.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przyczyn, a także przebiegu wizyty oskarżonegoP. N.w siedzibie Komendy Miejskiej Policji wG.. Świadek był uczestnikiem rozmowy z oskarżonym, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Zeznania świadka były precyzyjne i kategoryczne. Zeznania tego świadka były wewnętrznie niesprzeczne, co znaczy, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 32v.) oraz zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 823) nie ma tego rodzaju różnic, które podważałyby ich wiarygodność.

zeznania świadkaB. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej, w tym w szczególności do treści informacji uzyskanych w trakcie rozpytania oskarżonegoS. B.na miejscu zdarzenia. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one precyzyjne oraz kategoryczne. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 39-40, k. 301-302, k. 545), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 847-847v.) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.

zeznania świadkaD. B.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej, w tym w szczególności do treści informacji uzyskanych w trakcie rozpytania oskarżonegoS. B.na miejscu zdarzenia. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one precyzyjne oraz kategoryczne. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 42v.-43, 299v.-300, 594-594v.), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 847) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka. Za wiarygodnością zeznań tego świadka przemawiała także okoliczność, że pomiędzy nimi, a zeznaniami świadkaB. K.oraz zeznaniami świadkaP. D.nie było istotnych różnic, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.

zeznania świadkaT. K.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 45v., 287v.-288, 544-544v.), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 846v.-847) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka. Wiarygodności zeznań świadka nie podważa okoliczność, że świadek ten, w odróżnieniu od zeznań innych funkcjonariuszy policji, nie podał, jakie informacje po wejściu do mieszkania przekazał im oskarżonyS. B.. W tym zakresie należy jednak przytoczyć treść zeznań świadkaT. K., wedle których "w mojej obecności mężczyzna nie wypowiadał się na temat zdarzenia, nie mówił, po co i z kim przyjechał" (k. 288).

zeznania świadkaP. D.

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej, w tym w szczególności do treści informacji uzyskanych w trakcie rozpytania oskarżonegoS. B.na miejscu zdarzenia. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one precyzyjne oraz kategoryczne. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 48v.-49, 285v., 593-593v.), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 902-903) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka. Za wiarygodnością zeznań tego świadka przemawiała także okoliczność, że pomiędzy nimi, a zeznaniami świadkaB. K.oraz zeznaniami świadkaD. B.nie było istotnych różnic, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.

zeznania świadkaK. L. (1)

Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka (k. 107-108) co do tego, że oskarżonyG. G. (1)wybiegł z klatki schodowej bloku przyulicy (...)wG.. W zakresie wskazanej okoliczności zeznania świadka były bezpośrednie.

wyjaśnienia oskarżonegoS. B.

Sąd dał wiarę pierwotnym wyjaśnieniom oskarżonegoS. B.(k. 64-66, 118-118v.) co do tego, że w mieszkaniu pokrzywdzonej byli wraz z oskarżonymG. G. (1)w celu odebrania od pokrzywdzonej pieniędzy. Tym samym sąd nie dał w tym zakresie wiary późniejszym wyjaśnieniom oskarżonego (k. 652-654, k. 814), w których podał, że nie wiedział, aby celem wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej było odebranie od niej pieniędzy. Późniejsze wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z jego pierwotnymi chronologicznie wyjaśnieniami w tym zakresie, które oskarżony złożył w bliższym odstępie czasowym od dnia zdarzenia. Późniejsze chronologicznie wyjaśnienia oskarżonego o braku wiedzy o celu wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej były nadto sprzeczne z zeznaniami świadkaM. G. (1), jak również zeznaniami świadkaB. K., zeznaniami świadkaD. B., zeznaniami świadkaP. D.. Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoS. B.(k. 64-66, 118-118v.) co do tego, w jaki sposób zachowywał się wobec dzieci pokrzywdzonej, w tym w szczególności, że nie używał przemocy wobec dzieci pokrzywdzonej, a mówił do nich, żeby były cicho. W tym zakresie jego wyjaśnienia były zgodne z zeznaniami świadkaS. E.H.orazY.A. H.G.. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom tego oskarżonego co do tego, że będąc w łazience próbował połączyć się za pomocą jednego z telefonów zabranych dzieciom z innym abonentem. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego były zgodne z zeznaniami świadkaM. G. (1). Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoS. B.(k. 814) co do tego, że po wyjściu z łazienki odłożył telefony na blat w kuchni, gdyż pozostawało to w zgodzie z zeznaniami funkcjonariuszami policji, którzy po wejściu do mieszkania przeszukiwali oskarżonego z wynikiem negatywnym.

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 124-124v.) co do tego, że w związku z problemami z lokatorką jego kolegaP. N.namówił go, aby do niej pojechać. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom tego oskarżonego (k. 124-124v.) co do tego, że on namówił na wspólny wyjazd współoskarżonegoS. B., gdyż w tym zakresie korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonegoS. B.. Zdaniem sądu wiarygodne były także wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)(k. 124-124v.) co do tego, że przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonej ustalili z współoskarżonymS. B.podział ról, a więc, że ten pierwszy ma zająć się pokrzywdzoną, a ten drugi jej dziećmi, co do tego, że na parkingu przebrali swe ubrania, że współoskarżonyS. B.miał wyglądać na osobę porządną, której pokrzywdzona otworzy drzwi. Sąd za wiarygodne uznał także wyjaśnienia oskarżonego (k. 124-124v.) co do tego, że po uchyleniu drzwi do mieszkania przez pokrzywdzoną uderzył ją pięścią, a także, że pokrzywdzona w wyniku jego zachowania osunęła się o szafkę. W tym zakresie jego wyjaśnienia były wszakże zgodne z zeznaniami świadkaM. G. (1).

wyjaśnienia oskarżonegoP. N.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. N.(k. 432v.-434) co do tego, że pokrzywdzona była jego dłużnikiem z tytułu umowy najmu lokalu, jak również co do dwóch spotkań, do których doszło w mieszkaniu pokrzywdzonej. W zakresie tych okoliczności jego wyjaśnienia były zgodne z zeznaniami świadkaM. G. (1), zeznaniami świadkaK. K.oraz zeznaniami świadkaA. T.. Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoP. N.co do tego, że doszło do jego spotkania z oskarżonymG. G. (1)w miejscowościS., a także do drugiego spotkania w miejscowościR.w dniu 14 marca 2019 roku, jak również co do tego, że w trakcie tych spotkań przekazał oskarżonemuG. G. (1)wiedzę o tym, że pokrzywdzona zajmuje lokal z dziećmi, jak również co do tego, że dał mu klucze do klatki schodowej.

opinie sądowo -psychiatryczne

Sąd podzielił opinie biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonychG. G. (1)orazS. B.w czasie zdarzenia, jak również stanu zdrowia psychicznego w czasie trwania postępowania (k. 548-550, 566-568). Wspomniane opinie zostały wydane na podstawie jednorazowego badania oskarżonych, obejmującego nie tylko badanie lekarskie, ale także badanie psychologiczne. Wnioski opinii biegłych są kategoryczne i pozwoliły sądowi na ocenę stanu zdrowia psychicznego oskarżonych w czasie czynu, jak również w toku postępowania.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1

zeznania świadkaM. G. (1)

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaM. G. (1)co do tego, że oskarżonyS. B.zabrał w celu przywłaszczenia telefony komórkowe. W zakresie wspomnianych okoliczności zeznania świadka nie były bezpośrednie w tym znaczeniu, że świadek nie był obserwatorem zachowania oskarżonego względem tych telefonów, interpretując w tym zakresie słowa swych dzieci.

zeznania świadkaY.A. H.G.

Zdaniem sądu na podstawie zeznań tego świadka nie można było przypisać, aby oskarżonyS. B.w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku miał stosować przemoc fizyczną wobec dzieci pokrzywdzonej. Świadek w trakcie przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego zeznała wszakże, że oskarżony "jej nie bił, nie szarpał", a jedynie "zasłaniał jej usta" oraz "trzymał rękę, żebym nie poszła" (k. 469v.). Zdaniem sądu zeznania tego świadka nie mogły także stanowić wystarczającej podstawy do przypisania oskarżonemuS. B.kradzieży telefonów komórkowych, gdyż z tego względu, że wymieniony zabrał dzieciom telefony nie oznacza, aby uczynił to w celu ich przywłaszczenia.

zeznania świadkaS. E.H.

Zdaniem sądu na podstawie zeznań tego świadka nie można było przypisać, aby oskarżonyS. B.w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku miał stosować przemoc fizyczną wobec dzieci pokrzywdzonej. Świadek w trakcie przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego zeznał wszakże, że wymieniony oskarżony "kazał mu wyjść z balkonu, ale on mnie nie ciągnął" (k. 471v.). Zdaniem sądu zeznania tego świadka nie mogły również stanowić wystarczającej podstawy do przypisania oskarżonemuS. B.kradzieży telefonów komórkowych, gdyż z tego względu, że wymieniony zabrał dzieciom telefony nie oznacza, aby uczynił to w celu ich przywłaszczenia.

zeznania świadkaK. K.

Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka co do tego, że w trakcie spotkania w mieszkaniu pokrzywdzonej oskarżonyP. N.miał zapowiedzieć, że jeżeli nie będzie płaciła regularnie za mieszkanie, to naśle innych ludzi, którzy ją usuną z mieszkania. W tym zakresie zeznania tego świadka są sprzeczne z zeznaniami świadkaM. G. (1), która nie potwierdziła, aby oskarżonyP. N.użył takich konkretnie słów.

zeznania świadkaK. L. (2)

Zdaniem sądu zeznania tego świadka (k. 110-111) nie były istotne dla dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, gdyż nie widziała ona zachowania oskarżonych w dniu zdarzenia.

zeznania świadkaP. G.

Zdaniem sądu zeznania tego świadka (k. 387-388) nie były istotne dla dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, gdyż nie widział on zachowania oskarżonych w dniu zdarzenia, a swą wiedzę na temat jego przebiegu uzyskał od pokrzywdzonej.

wyjaśnienia oskarżonegoS. B.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoS. B.(k. 652v.-654) co do tego, że zG. G. (1)nie ustalał, w jaki sposób mają wejść do mieszkania, co do tego, że nie wiedział, dlaczego zabrał ze sobą czarną aktówkę, co do tego, że przed wejściem do mieszkania nie wiedział, że w środku będą dzieci. W zakresie tych okoliczności wyjaśnienia tego oskarżonego były sprzeczne z wyjaśnieniami współoskarżonegoG. G. (1)(k. 124-124v., 345v.-347v.). Sąd nie dał również wiary późniejszym wyjaśnieniom oskarżonegoS. B.(k. 652-654, k. 814), w których podał, że nie wiedział, aby celem wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej było odebranie od niej pieniędzy. Późniejsze wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z jego pierwotnymi chronologicznie wyjaśnieniami w tym zakresie (k. 64-66, k. 118-118v.), które to wyjaśnienia oskarżony złożył w bliższym odstępie czasowym od dnia zdarzenia. Późniejsze chronologicznie wyjaśnienia oskarżonego o braku wiedzy o celu wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej były nadto sprzeczne z zeznaniami świadkaM. G. (1), jak również zeznaniami świadkaB. K., zeznaniami świadkaD. B., zeznaniami świadkaP. D..

wyjaśnienia oskarżonegoG. G. (1)

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 124v.) co do tego, że nie mówił do pokrzywdzonej, aby oddała pieniądze, gdyż w tej części były one sprzeczne z zeznaniami świadkaM. G. (1), które sąd uznał za wiarygodne. Sąd nie dał również wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 124v., 346) co do tego, że jego zamiarem nie było użycie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej, a chodziło mu tylko o "ustne postraszenie" pokrzywdzonej. W tym zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego przeczą inny fragment wyjaśnień oskarżonego, a także zeznania pokrzywdzonej, z których wynika, że oskarżonyG. G. (1)przebrał się przed wizytą w mieszkaniu pokrzywdzonej, ubrał na głowę kominiarkę. Zdaniem sądu te okoliczności świadczą o tym, że oskarżony przygotował się na to, że nie chciał być rozpoznany przez pokrzywdzoną. Ponadto, z bezspornych jego wyjaśnień oraz zeznań pokrzywdzonejM. G. (1)wynika, że po wejściu do mieszkania oskarżony od razu zaatakował fizycznie pokrzywdzoną. Świadczy to zdaniem sądu o tym, że stosowanie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej było od początku jego celem. Inaczej można byłoby natomiast ocenić zamiar oskarżonego, gdyby przykładowo w trakcie tego zdarzenia, po wejściu do mieszkania, oskarżony rozpoczął rozmowę z pokrzywdzoną, w trakcie której ona go zaatakowała, a ten się bronił. Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mieliśmy jednak do czynienia. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 346v.), że zastosowanie gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej to był jego pomysł, a nie pomysł oskarżonegoP. N.. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego były wszakże sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w świetle których to oskarżonyP. N.miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należy przyjąć, że inicjatywa zastosowania gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej musiała pochodzić od oskarżonegoP. N., a nie od oskarżonegoG. G. (1). Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 813v.-814) co do tego, że nie mówił oskarżonemuS. B., że jadą do pokrzywdzonej, aby odebrać od niej pieniądze, gdyż w tym zakresie wskazany fragment jego wyjaśnień był sprzeczny z wyjaśnieniami oskarżonegoS. B.w tej części, w której sąd dał im wiarę (k. 64-66, 118-118v.).

wyjaśnienia oskarżonegoP. N.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. N.co do tego, że nie znał celu, w jakim oskarżeniG. G. (1)orazS. B.jechali doG.do pokrzywdzonejM. G. (1), jak również co do tego, że to oskarżonyG. G. (1)naciskał na niego, aby przekazać mu klucze do klatki schodowej bloku, gdzie mieszkanie wynajmowałaM. G. (1), a także co do tego, że nie mówił oskarżonym, że w mieszkaniu znajdują się dzieci pokrzywdzonej, gdyż w tym zakresie były one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoG. G. (1)(k. 345v.-347v.). Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. N.co do tego, że w trakcie spotkań z oskarżonymG. G. (1)nie było mowy o sposobie postępowania wobec pokrzywdzonej, gdyż w tym zakresie były one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoG. G. (1)(k. 345-347v.). Warto w tym miejscu podkreślić, że oskarżonyG. G. (1)podtrzymał tej treści wyjaśnienia w trakcie konfrontacji z oskarżonymP. N.(k. 439v.), wskazując, że wydaje mu się, że w trakcie rozmowy zP. N.rozmawiali o tym, że mają być groźby względem pokrzywdzonej i że pojadą ją nastraszyć. Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. N.co do tego, że dał klucze do klatki schodowej oskarżonemuG. G. (1), gdyż domofon był wyrwany (k. 814v.), gdyż w tej części były sprzeczne z zeznaniami świadkaM. G. (3)(k. 822v.), który nie potwierdził żadnych uszkodzeń w wymienionym zakresie.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

G. G. (1),S. B.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoP. N.oraz zeznań świadkaM. G. (1)ustalono, że pokrzywdzona była lokatorką wynajmującą lokal oskarżonego, która nie płaciła regularnie czynszu najmu, mając z tego tytułu określone zadłużenie pieniężne. Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)sąd ustalił, że współoskarżonyP. N.w trakcie dwóch spotkań osobistych przekazał mu, że ma problem z wynajmującą jego lokalM. G. (1). Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)(k. 346-346v.) sąd przyjął, że do pierwszego spotkania oskarżonegoP. N.oraz oskarżonegoG. G. (1)doszło w miejscowościS., a w trakcie tego spotkania oskarżonyP. N.przekazał mu, że ma problem z wynajmującąM. G. (1), która zamieszkuje w lokalu wraz z dziećmi. W zakresie przebiegu tego spotkania sąd nie dał jedynie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 346v.) co do tego, że zastosowanie gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej nie było pomysłem oskarżonegoP. N.. W tym zakresie wyjaśnienia wymienionego oskarżonego były wszakże sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w świetle których to oskarżonyP. N.miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należy przyjąć, że inicjatywa zastosowania gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej pochodziła od oskarżonegoP. N., nie zaś od oskarżonegoG. G. (1). Na podstawie dowodu z wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)ustalono, że do drugiego spotkania tego oskarżonego z oskarżonymP. N.doszło w dniu 14 marca 2019 roku w miejscowościR.przed przybyciem do mieszkania pokrzywdzonej.
Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)oraz oskarżonegoS. B.ustalono, że dnia 13 marca 2019 roku namówił on na wspólny wyjazd doG.współoskarżonegoS. B.. OskarżonyG. G. (1)miał spytać się drugiego z wymienionych mężczyzn, czy nie chce pojechać z nim doG., bo musi odebrać dla kolegi pieniądze za mieszkanie od kobiety, która zalega z płatnością czynszu, zaś oskarżonyS. B.przystał na tę propozycję. Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)ustalono, że ten oskarżony powiedziałS. B., aby po wejściu do mieszkania zajął się dziećmi, aby nie patrzyły na zachowania względem matki.
Zdaniem sądu cel wizyty oskarżonych w mieszkaniu pokrzywdzonej, a więc zwrot długu z tytułu czynszu najmu, został ustalony nie tylko na podstawie tych części wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)oraz oskarżonegoS. B., które zostały uznane za wiarygodne, ale także na podstawie innych dowodów. Otóż z zeznań świadkaM. G. (1), zeznań świadkaB. K., zeznań świadkaD. B., zeznań świadkaP. D., wynika, że oskarżeniS. B.orazG. G. (1)na miejsce zdarzenia do mieszkania wynajmowanego przez pokrzywdzoną przyjechali w związku z jej zadłużeniem wobec oskarżonegoP. N.w celu odebrania pieniędzy od pokrzywdzonej.
Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)ustalono, że w dniu zdarzenia 14 marca 2019 roku wymieniony oskarżony spotkał się po raz drugi w miejscowościR.z oskarżonymP. N., który przekazał mu klucze do klatki schodowej do bloku, w którym znajdował się lokal wynajmowany przez pokrzywdzonąM. G. (1). Na podstawie tego samego dowodu ustalono, że w trakcie rozmowyG. G. (1)zP. N.była mowa o tym, żeG. G. (1)zS. B.jadą doM. G. (1), aby realizować groźby względem tej kobiety, ją postraszyć.
Na podstawie zeznań świadkaM. G. (1)oraz oskarżonegoG. G. (1)ustalono, że po uchyleniu drzwi mieszkania przez pokrzywdzoną wymieniony oskarżony szarpnął za drzwi i je otworzył, a następnie wszedł do mieszkania, gdzie stosował wobec pokrzywdzonej przemoc. Zdaniem sądu na podstawie tych ustaleń należało przyjąć, że oskarżony wdarł się do mieszkania pokrzywdzonej, wyczerpując znamiona występku określonego wart. 193 k.k.
Z dalszych ustaleń faktycznych wynikało, że oskarżonyG. G. (1)zaczął bić pięściamiM. G. (1)po głowie. W wyniku tych uderzeńM. G. (1)spadły na podłogę i połamały się okulary, które miała ubrane. Zachowanie tego oskarżonego widział drugi mężczyzna oskarżonyS. B., który po wejściu zajął się dziećmi. Po wejściu do mieszkania oskarżonyG. G. (1)popchnąłM. G. (1), w wyniku czego uderzyła ona potylicą w szafkę nocną. GdyM. G. (1)leżała na podłodze, toG. G. (1)zaczął uderzać ją pięściami i kopać. W tym czasie ten oskarżony mówił do niej następujące słowa: "Ty kurwo, należało ci się, wiedziałaś, że cię to czeka, oddaj pieniądze". Z zeznań pokrzywdzonej wynikało, że w czasie, gdyM. G. (1)leżała na podłodze, w pewnym momencieG. G. (1)się zachwiał. Wykorzystała toM. G. (1), która wstała, zaczęła się szarpać z nim, a następnie przedostać w okolice drzwi wejściowych do mieszkania.G. G. (1)w tym czasie biłM.G.po głowie.M. G. (1)udało się otworzyć drzwi i wybiec na klatkę schodową. W kontekście tych ustaleń faktycznych należało zdaniem sądu przyjąć, że zamiarem oskarżonegoG. G. (1)było stosowanie względem pokrzywdzonej przemocy fizycznej w związku z jej długiem z tytułu czynszu najmu lokalu. Za nieodzowne należy uznać przypomnienie, że sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 124v., 346) co do tego, że jego zamiarem nie było użycie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej, a chodziło mu tylko o "ustne postraszenie" pokrzywdzonej. W tym zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego przeczy inny fragment wyjaśnień tego samego oskarżonego, a także zeznania pokrzywdzonej, z których wynika, że oskarżonyG. G. (1)przebrał się przed wizytą w mieszkaniu pokrzywdzonej, ubrał na głowę kominiarkę. Zdaniem sądu te okoliczności świadczą o tym, że wymieniony oskarżony przygotował się na to, że nie chciał być rozpoznany przez pokrzywdzoną. Ponadto, z bezspornych wyjaśnień tego oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonejM. G. (1)wynika, że po wejściu do mieszkania oskarżony od razu zaatakował fizycznie pokrzywdzoną. Między oskarżonymG. G. (1)a pokrzywdzoną nie było żadnej rozmowy, lecz oskarżony od razu przystąpił do siłowego wejścia do mieszkania. Świadczy to zdaniem sądu o tym, że stosowanie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej było od początku jego celem. Inaczej można byłoby natomiast ocenić zamiar omawianego oskarżonego, gdyby przykładowo w trakcie tego zdarzenia, po wejściu do mieszkania, oskarżony rozpoczął rozmowę z pokrzywdzoną, w trakcie której ona go zaatakowała, a ten zaczął zadawać jej uderzenia w obronie własnej. Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mieliśmy jednak do czynienia. Z tych względów sąd przyjął, że oskarżonyG. G. (1)swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego wart. 191 § 2 k.k., gdyż stosował przemoc względem pokrzywdzonej w celu wymuszenia zwrotu przez nią wierzytelności z tytułu czynszu najmu. OskarżonyG. G. (1), w wyniku rozmów z oskarżonymP. N., miał świadomość, że na pokrzywdzonej ciąży obowiązek zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu, jak również z tego powodu względem niej tę przemoc zastosował. Dlatego też dokonując oceny karnoprawnej zachowania oskarżonego należało przyjąć, że swym zachowaniem wyczerpał on znamiona występku określonego wart. 191 § 2 k.k., nie zaś występku określonego wart. 282 k.k.
W wyniku zadawania przez oskarżonegoG. G. (1)uderzeń pokrzywdzonaM. G. (1)doznała dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej, które spowodowały u niej rozstrój zdrowia na okres trwający nie dłużej niż siedem dni. Z tych też względów za uzasadnione było przyjęcie, że swym zachowaniem oskarżonyG. G. (1)wyczerpał znamiona występku określonego wart. 157 § 2 k.k.W wyniku uderzeń zadanych przez oskarżonegoG. G. (1)pokrzywdzonejM. G. (1)spadły na podłogę i połamały się okulary, które miała ubrane. Okulary, któreM. G. (1)miała ubrane w czasie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku nie zostały zniszczone, lecz zostały uszkodzone. Taka ocena zachowania oskarżonego wynika z tego, że po zdarzeniu z dnia 14 marca 2019 rokuM. G. (1)skleiła okulary i nadal ich używa. Wedle przedłożonych przez pokrzydzoną dokumentów wartość tych okularów wynosiła kwotę 1245,80 zł. Dlatego też przyjęto, że oskarżonyG. G. (1)swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego wart. 288 § 1 k.k.
Zachowania oskarżonegoG. G. (1)zdaniem sądu należało potraktować jako jeden czyn zabroniony w rozumieniuart. 11 § 1 k.k.Wszystkie zachowania zostały podjęte wszakże w tym samym miejscu, czasie, a także łączył je zamiar wymuszenia zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu od pokrzywdzonej. Z tych względów sąd przyjął, że zachowania oskarżonegoG. G. (1)wyczerpywały znamiona przepisuart. 191 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zb. zart. 193 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.W sprawie nie stwierdzono okoliczności wyłączających poczytalność oskarżonego, w szczególności nie wynikały one z opinii sądowo -psychiatrycznej.
Zdaniem sądu z bezspornego w tym zakresie materiału dowodowego wynika, że oskarżonyS. B.w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku nie zadał pokrzywdzonej uderzeń, lecz po tym, jak wszedł do mieszkania pokrzywdzonej, zajął się opieką nad dziećmi. Z ustaleń faktycznych wynika, że w czasie, gdy oskarżonyG. G. (1)zadawał uderzeniaM.G., oskarżonyS. B.zajął się jej dziećmi.S., synM. G. (1), w pewnym momencie wybiegł na balkon i wołał pomocy.S. B.kazał mu wyjść z balkonu.S. B.powiedział do dzieciM. G. (1), aby były cicho, że nie mają nic robić, a także zasłonił usta jednemu z tych dzieci, aby nie wołały pomocy. Mężczyzna powiedział dzieciom, że mamusia wisi pieniądze i jak mu odda, to on z kolegą sobie pójdą.
Zdaniem sądu to, że oskarżonyS. B.nie zadał uderzeń pokrzywdzonej, lecz zajął się opieką nad dziećmi wynikało z uprzedniego podziału ról pomiędzy nim a oskarżonymG. G. (1). Z ustaleń faktycznych wynika, że oskarżonyS. B.widział, w jaki sposób oskażonyG. G. (1)wszedł do mieszkania pokrzywdzonej, jak również widział, że oskarżonyG. G. (1)zadaje uderzenia pokrzywdzonejM. G. (1), a także wiedział, z jakiego powodu to czyni, a więc w celu wymuszenia od pokrzywdzonej zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu. Wymieniony oskarżony w żaden sposób nie protestował, nie przeszkodził mu w tym, mając w pełni taką możliwość. Zdaniem sądu oskarżonyS. B.doskonale zdawał sobie sprawę, w jakim celu udają się do mieszkania pokrzywdzonej. Należy przypomnieć, że z ustaleń faktycznych wynika, że na parkingu oskarżonyG. G. (1)oraz oskarżonyS. B.przebrali się, przy czym oskarżonyS. B.miał wyglądać porządnie tak, abyM. G. (1)otworzyła mu drzwi. W celu wzbudzenia zaufaniaS. B.miał także zabrać ze sobą teczkę. OskarżonyS. B.widział, że oskarżonyG. G. (1)założył kominiarkę na głowę, a dodatkowo oskarżonyG. G. (1)oraz oskarżonyS. B.na dłoniach mieli ubrane rękawiczki. OskarżonyS. B.nie miał ubranej kominiarki, bo chodziło o to, aby przez wizjer wzbudził on zaufanie wynajmującej. OskarżonyG. G. (1)miał przy sobie odznakę służbową na wypadek, gdyby kobieta nie otwierała drzwi, toS. B.miał ją jej okazać. Z wyjaśnień oskarżonegoS. B., którym sąd dał wiarę wynika, że wraz z oskarżonymG. G. (1)przyjechali po odbiór pieniędzy od paniG., która była dłużnikiem. Z tych też wszystkich względów sąd przyjął konstrukcję współsprawstwa co do oskarżonegoS. B.w zakresie znamion występku określonego wart. 193 k.k.w zb. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.W sprawie nie stwierdzono okoliczności wyłączających poczytalność oskarżonego, w szczególności nie wynikały one z opinii sądowo -psychiatrycznej.
Zdaniem sądu nie było natomiast podstaw do przyjęcia, że węzeł porozumienia łączący oskarżonegoG. G. (1)oraz oskarżonegoS. B.obejmował również uszkodzenie okularów pokrzywdzonej oraz spowodowanie u niej rozstroju zdrowia. W tym zakresie sąd stosując zasadę wyrażoną wart. 20 k.k.przyjął, że zachowania te nie były objęte porozumieniem, czemu dał wyraz w treści punktu I-szego części dyspozytywnej wyroku.
W zakresie oskarżonegoS. B.sąd nie przyjął również, aby dokonał on zaboru w celu przywłaszczenia telefonów komórkowych, a przyczyny takiej oceny zostały wyrażone w pkt 6-tym niniejszego uzasadnienia.

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

VIII

P. N.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoP. N.oraz zeznań świadkaM. G. (1)ustalono, że pokrzywdzona była lokatorką wynajmującą lokal oskarżonego, która nie płaciła regularnie czynszu najmu, mając z tego tytułu określone zadłużenie pieniężne. Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)sąd ustalił, że współoskarżonyP. N.w trakcie dwóch spotkań osobistych przekazał mu, że ma problem z wynajmującą jego lokalM. G. (1). Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)(k. 346-346v.) sąd przyjął, że do pierwszego spotkania oskarżonegoP. N.oraz oskarżonegoG. G. (1)doszło w miejscowościS., a w trakcie tego spotkania oskarżonyP. N.przekazał mu, że ma problem z wynajmującąM. G. (1), która zamieszkuje w lokalu wraz z dziećmi. W zakresie przebiegu tego spotkania sąd nie dał jedynie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoG. G. (1)(k. 346v.) co do tego, że zastosowanie groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonej nie było pomysłem oskarżonegoP. N.. W tym zakresie wyjaśnienia wymienionego oskarżonego były wszakże sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w świetle których to oskarżonyP. N.miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należy przyjąć, że inicjatywa zastosowania groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonej pochodziła od oskarżonegoP. N., a nie od oskarżonegoG. G. (1). Na podstawie dowodu z wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)ustalono, że do drugiego spotkania tego oskarżonego z oskarżonymP. N.doszło w dniu 14 marca 2019 roku w miejscowościR.przed przybyciem do mieszkania pokrzywdzonej. Na podstawie wyjaśnień oskarżonegoG. G. (1)ustalono, że w trakcie tego spotkania oskarżonyP. N.przekazał oskarżonemuG. G. (1)klucze do klatki schodowej do bloku, w którym znajdował się lokal wynajmowany przez pokrzywdzonąM. G. (1). Na podstawie tego samego dowodu ustalono, że w trakcie rozmowy oskarżonegoG. G. (1)z oskarżonymP. N.była mowa o tym, żeG. G. (1)zS. B.jadą doM. G. (1), aby realizować groźby względem tej kobiety.
Na podstawie powyższych ustaleń faktycznych sąd przyjął, że oskarżonyP. N.chciał, aby oskarżonyG. G. (1)stosował groźby bezprawne względem pokrzywdzonej w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu lokalu. Mając taki zamiar oskarżonyP. N.w trakcie spotkania wS.w połowie lutego 2019 roku wzbudził zamiar popełnienia tego czynu zabronionego u oskarżonegoG. G. (1). Jeszcze raz należy podkreślić, że zasady doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania uzasadniały ocenę, wedle której to oskarżonyP. N.miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należało przyjąć, że inicjatywa zastosowania groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonej pochodziła od oskarżonegoP. N., a nie od oskarżonegoG. G. (1). Zachowanie oskarżonegoP. N.nie ograniczyło się do wzbudzenia zamiaru popełnienia czynu zabronionego u oskarżonegoG. G. (1). OskarżonyP. N., chcąc, aby oskarżonyG. G. (1)popełnił czyn zabroniony, udzielił wszakże temu oskarżonemu pomocy w popełnieniu czynu zabronionego, gdyż przekazał mu informacje, że w mieszkaniu przebywają nie tylko pokrzywdzona, ale i jej dzieci. Umożliwiło to następnie oskarżonemuG. G. (1)odpowiedni podział ról z oskarżonymS. B.. OskarżonyP. N.udzielił także pomocy oskarżonemuG. G. (1)poprzez przekazanie mu kluczy od klatki schodowej do bloku, w którym zamieszkiwała pokrzywdzonaM. G. (1). Umożliwiło to wejście temu oskarżonemu do bloku.
Dla przypisania oskarżonemuP. N.czynu zabronionego nie miało znaczenia, że zakres pomocy udzielonej oskarżonemu nie był taki, że bez tej pomocy oskarżonyG. G. (1)swego czynu zabronionego by nie dokonał. W tym zakresie należy przychylić się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, wedle którego w przypadku pomocnictwa nie zachodzi potrzeba ustalenia, że udzielona pomoc rzeczywiście się przydała, ani tego, że bez niej do dokonania czynu zabronionego by nie doszło (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r., II AKa 8/17).
Dla przypisania oskarżonemuP. N.czynu zabronionego nie miało znaczenia, że nakłonił i udzielił pomocy do czynu zabronionego polegającego na zastosowaniu gróźb bezprawnych w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, podczas gdy oskarżonyG. G. (1)następnie zastosował przemoc względem pokrzywdzonej. Podobnie dla przypisania oskarżonemuP. N.czynu zabronionego nie miało znaczenia, że jego zachowanie odnosiło się do oskarżonegoG. G. (1), podczas gdy następnie tenże oskarżony popełnił swój czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymS. B..
OskarżonyP. N.podjął swe zachowania w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a mianowicie odzyskania długu od pokrzywdzonej z tytułu czynszu najmu, co uzasadniało potraktowania jego zachowań jako czynu ciągłego określonego wart. 12 § 1 k.k.Z tych wszystkich względów sąd przyjął, że oskarżonyP. N.swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego wart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 12 § 1 k.k.Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemuP. N.nie obejmuje przepisuart. 18 § 3 k.k.z tego względu, że przepisart. 18 § 2 k.k.wyłączył na zasadzielex consumenszastosowanie przepisuart. 18 § 3 k.k.W sprawie nie stwierdzono okoliczności wyłączających poczytalność oskarżonegoP. N..
W zakresie rozstrzygnięć dotyczących oskarżonegoP. N.zastosowano na podstawieart. 4 § 1 k.k.przepisyk.k.obowiązujące w brzmieniu do dnia 23 czerwca 2020 r. z tego powodu, że podstawa skazania tego oskarżonego obejmowała przepisart. 12 § 1 k.k., zaś nowela k.k. z dnia 19 czerwca 2020 r. wprowadziła obligatoryjne nadzwyczajne obostrzenie kary w przypadku czynu ciągłego. Z tego punktu widzenia stan prawny obowiązujący do dnia 23 czerwca 2020 r. był bardziej korzystny dla oskarżonegoP. N..

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne iśrodki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. G. (1)

I

I

Występek przewidziany wart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na uwadze przytoczone ustawowe zagrożenie karą sąd uwzględnił przy wymiarze kary oskarżonemu następujące okoliczności. Na niekorzyść oskarżonego w ramach społecznej szkodliwości czynu sąd uwzględnił naruszenie przez oskarżonego jego zachowaniem dóbr prawnych dotyczących mienia, wolności człowieka, zdrowia. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił zadawanie przez niego ciosów po głowie pokrzywdzonej, gdzie zlokalizowane są ważne organy z punktu widzenia funkcjonowania człowieka. W ramach tej samej dyrektywy na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił namówienie przez niego na dokonanie czynu oskarżonegoS. B.. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że świadkami jego zachowania względem pokrzywdzonej była dwójka jej małoletnich dzieci. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że do zdarzenia doszło w mieszkaniu pokrzywdzonej, a więc, gdzie ona wraz z jej najbliższymi powinna czuć się bezpiecznie. Z punktu widzenia stopnia winy na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że oskarżonyP. N.obiecał mu, że za udzielenie mu pomocy się odwdzięczy. Z punktu widzenia tej dyrektywy sąd na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był przemyślany, nie był wynikiem zamiaru nagłego. Świadczy o tym sposób przygotowania się oskarżonego przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonej, w tym przygotowanie wariantów wejścia do tego mieszkania, np. okazanie odznaki na wypadek, gdyby pokrzywdzona nie chciała otworzyć drzwi. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego jego uprzednią niekaralność za przestępstwa. Z kolei na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił okoliczność, że w czasie popełnienia czynu zabronionego oskarżony był funkcjonariuszem publicznym, konkretnie funkcjonariuszem policji, którego zadaniem jest zapewnienie poczucia bezpieczeństwa osobom przebywającym na terenie naszego kraju. W tym kontekście należy uwzględnić, że czyn przypisany oskarżonemu nie był wynikiem niezachowania reguł ostrożności, lecz przemyślanym czynem zabronionym popełnionym umyślnie. Z punktu widzenia zachowania oskarżonego po popełnieniu czynu sąd miał na uwadze, że oskarżony w trakcie rozprawy głównej przeprosił pokrzywdzoną, lecz zdaniem sądu te przeprosiny nie wynikały z chęci wyrażenia przekonania o bezprawności, czy naganności swego zachowania, lecz zostały przekazane na potrzeby toczącego się postępowania. Na korzyść oskarżonego sąd potraktował natomiast jego wyjaśnienia, które w dużej mierze pozwoliły na dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie oskarżonegoP. N.. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności oceniane łącznie sąd uznał, że oskarżonemuG. G. (1)należy wymierzyć karę roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzona kara jest karą niższą od połowy ustawowego zagrożenia karą przewidzianego wart. 191 § 2 k.k., a jest ona usprawiedliwiona z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.Wymierzona kara jest adekwatna do znacznego stopnia społecznej szkodliwości oraz do znacznego stopnia winy oskarżonego. Kara ta odpowiada też dyrektywie prewencji indywidualnej. W tym kontekście należy wskazać, że okoliczność uprzedniej niekaralności oskarżonego nie stanowiła wystarczającej podstawy do wymierzenia niższej kary oskarżonemu, gdyż sprzeciwiały się temu stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy oskarżonego. Wymierzona kara jest wreszcie adekwatna do dyrektywy prewencji ogólnej i uświadamia społeczności oskarżonego, jak również społeczeństwu w ogóle, że popełnienie czynu zabronionego przeciwko wolności, mieniu, zdrowiu spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości.

S. B.

I

I

Występek przewidziany wart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na uwadze przytoczone ustawowe zagrożenie karą sąd uwzględnił przy wymiarze kary oskarżonemu następujące okoliczności. Na niekorzyść oskarżonego w ramach społecznej szkodliwości czynu sąd uwzględnił naruszenie przez oskarżonego jego zachowaniem dobra prawnego dotyczącego wolności człowieka. Na korzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że nie zadawał on pokrzywdzonej ciosów, lecz zajmował się jej dziećmi. W tym kontekście na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił jednak, że gdyby nie pilnowanie dzieci przez oskarżonegoS. B., to oskarżonemuG. G. (1)o wiele trudniej byłoby zadawać uderzenia pokrzywdzonej. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że świadkami jego zachowania w mieszkaniu pokrzywdzonej była dwójka jej małoletnich dzieci, z czego oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że do zdarzenia doszło w mieszkaniu pokrzywdzonej, a więc, gdzie ona wraz z jej najbliższymi powinna czuć się bezpiecznie. Z punktu widzenia tej dyrektywy sąd na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był przemyślany, nie był wynikiem zamiaru nagłego. Świadczy o tym sposób przygotowania się oskarżonego przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonej, w tym przygotowanie wariantów wejścia do tego mieszkania, np. okazanie odznaki na wypadek, gdyby pokrzywdzona nie chciała otworzyć drzwi. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego jego uprzednią niekaralność za przestępstwa. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności oceniane łącznie sąd uznał, że oskarżonemuS. B.należy wymierzyć karę roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzona kara jest karą o 2 miesiące wyższą od 1/5 górnej granicy ustawowego zagrożenia karą przewidzianej wart. 191 § 2 k.k., ale jest ona usprawiedliwiona z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.Wymierzona kara jest adekwatna do znacznego stopnia społecznej szkodliwości oraz do znacznego stopnia winy oskarżonego. Kara ta odpowiada też dyrektywie prewencji indywidualnej. W tym kontekście należy wskazać, że okoliczność uprzedniej niekaralności oskarżonego nie stanowiła wystarczającej podstawy do wymierzenia niższej kary oskarżonemu, gdyż sprzeciwiały się temu stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy oskarżonego. Wymierzona kara jest wreszcie adekwatna do dyrektywy prewencji ogólnej i uświadamia społeczności oskarżonego, jak również społeczeństwu w ogóle, że popełnienie czynu zabronionego przeciwko wolności spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości.

G. G. (1),S. B.

II i III

I

Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar zaliczono rzeczywiste pozbawienie wolności oskarżonegoG. G. (1)(k. 30, 126-127, 668-669, 741-742, 744) oraz oskarżonegoS. B.(k. 21, 119-120, 666), gdyż było to obligatoryjne.

G. G. (1)

IV i V

I

W wyniku zachowania oskarżonego pokrzywdzonaM. G. (1)poniosła szkodę polegającą na uszkodzeniu jej okularów wartości 1245,80 zł. Zdaniem sądu pokrzywdzona nie powinna ponosić negatywnych skutków zachowania oskarżonego. Dlatego też na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeczono w punkcie IV-tym części dyspozytywnej wyroku o obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz pokrzywdzonej w wysokości wartości uszkodzonych okularów. W wyniku zachowania oskarżonego pokrzywdzona poniosła także krzywdę wynikającą z tego, że doszło do naruszenia jej miru domowego, a także spowodowano u niej rozstrój zdrowia. Do naruszenia miru doszło w obecności dzieci, a rozstrój zdrowia był związany z ranami głowy. Wysokość tej krzywdy nie została ściśle określona. Stąd też na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeczono w tym zakresie nawiązkę jak w punkcie V-tym części dyspozytywnej wyroku.

S. B.

VI

I

W wyniku zachowania oskarżonego pokrzywdzona poniosła krzywdę wynikającą z tego, że doszło do naruszenia jej miru domowego. Do naruszenia miru doszło w obecności dwójki małoletnich dzieci. Wysokość tej krzywdy nie została ściśle określona. Stąd też na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeczono w tym zakresie nawiązkę jak w punkcie VI-tym części dyspozytywnej wyroku.

G. G. (1)

VII

I

W toku postępowania zabezpieczono dowód rzeczowy w postaci kominiarki należącej do oskarżonegoG. G. (1)(k. 349-351, 577-588). Na podstawie ustaleń faktycznych należało przyjąć, że przedmiot ten służył do popełnienia czynu zabronionego, co skutkowało orzeczeniem przepadku tego przedmiotu.

P. N.

VIII

VIII

Występek przewidziany wart. 191 § 2 k.k.jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na uwadze przytoczone ustawowe zagrożenie karą sąd uwzględnił przy wymiarze kary oskarżonemu następujące okoliczności. Na niekorzyść oskarżonego w ramach społecznej szkodliwości czynu sąd uwzględnił nie tylko nakłonienie oskarżonegoG. G. (1)do popełnienia czynu zabronionego, ale również udzielenie mu pomocy do popełnienia tego czynu.
Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że miał on świadomość, że świadkami czynu na szkodę pokrzywdzonej mogą być jej dwoje małoletnich dzieci. Z punktu widzenia stopnia winy oskarżonego sąd na korzyść oskarżonego uwzględnił, że jest właścicielem lokalu, który wynajmowała pokrzywdzona, a która następnie nie płaciła w dużej części za najem. Z kolei w ramach tej samej dyrektywy na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był przemyślany, nie był wynikiem zamiaru nagłego. W tym kontekście sąd na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że oskarżony nie wyczerpał wszystkich prawnie dopuszczalnych środków zmierzających do wyegzekwowania jego należności. Z bezpośredniej obserwacji zachowania oskarżonego w trakcie rozprawy głównej należy wyciągnąć wniosek, że oskarżony nie uzmysławia sobie naganności jego zachowania, krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego jego uprzednią niekaralność za przestępstwa. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności oceniane łącznie sąd uznał, że oskarżonemuP. N.należy wymierzyć karę roku pozbawienia wolności. Wymierzona kara jest karą odpowiadającą 1/5 górnej granicy ustawowego zagrożenia karą przewidzianej wart. 191 § 2 k.k., ale jest ona usprawiedliwiona z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.Wymierzona kara jest adekwatna do dość znacznego stopnia społecznej szkodliwości oraz do dość znacznego stopnia winy oskarżonego. Kara ta odpowiada też dyrektywie prewencji indywidualnej. Oskarżony nie był osobą uprzednio karaną za przestępstwa. Wymierzona kara jest wreszcie adekwatna do dyrektywy prewencji ogólnej i uświadamia społeczności oskarżonego, jak również społeczeństwu w ogóle, że popełnienie czynu zabronionego przeciwko wolności spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. W zestawieniu ze współoskarżonymiG. G. (1)orazS. B.sąd uwzględnił w przypadku oskarżonegoP. N., że zdecydował się na nakłonienie i udzielenie pomocy do popełnienia czynu zabronionego z uwagi na to, że pokrzywdzona była jego dłużnikiem. Zdaniem sądu jego sytuacja motywacyjna była więc inna niż w przypadku pozostałych oskarżonych. W ocenie sądu obniżało to stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy oskarżonegoP. N., co musiało skutkować wymierzeniem mu kary łagodniejszej niż w przypadku dwóch pozostałych oskarżonych.

P. N.

IX

VIII

Zdaniem sądu wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego nie było bezwzględnie konieczne. Z uwagi na uprzednią niekaralność oskarżonego, podejmowanie prac zarobkowych, sąd uznał, że w jego przypadku zachodzi pozytywna prognoza co do tego, że nie popełni już nowego czynu zabronionego. Dlatego też sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby.

P. N.

X

VIII

W związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności sąd uznał za uzasadnione orzeczenie na podstawieart. 71 § 1 k.k.kary grzywny. Określając liczbę stawek dziennych sąd miał na uwadze okoliczności brane pod uwagę przy wymiarze kary pozbawienia wolności, zaś określając wysokość stawki dziennej sąd uwzględnił wysokość miesięcznych dochodów oskarżonego (k. 432, k. 813).

P. N.

XI

VIII

Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny jako kary podlegającej wykonaniu zaliczono rzeczywiste pozbawienie wolności oskarżonegoP. N.(k. 428-429), gdyż było to obligatoryjne.

P. N.

XII

VIII

Na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek wykonywania w okresie próby pracy zarobkowej.

G. G. (1)

XIII

I

Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwrócono oskarżonemuG. G. (1)dowody rzeczowe zabezpieczone w sprawie (k. 83-85), nie będące narzędziami przestępstwa, jako zbędne dla dalszego toku postępowania karnego.

S. B.

XIV

I

Na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwrócono oskarżonemuS. B.dowody rzeczowe zabezpieczone w sprawie (k. 11-12), nie będące narzędziami przestępstwa, jak zbędne dla dalszego toku postępowania karnego.

G. G. (1),S. B.

XV

I

W toku postępowania zabezpieczono dowody rzeczowe w postaci gazu i rękawiczek (k. 456-456v.). Dowody przeprowadzone w sprawie nie pozwoliły na ustalenie właścicieli tych przedmiotów. Dlatego też w tym zakresie orzeczono na podstawieart. 231 § 1 k.p.k.o złożeniu ich do depozytu sądowego.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięciaz wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Czyn zabroniony przypisany w punkcie I-szym części dyspozytywnej wyroku oskarżonemuS. B.nie obejmował kradzieży telefonów komórkowych. Zdaniem sądu w zgromadzonym materiale dowodowym brak było podstaw, aby przypisać oskarżonemu zabór w celu przywłaszczenia wymienionych rzeczy. Z zeznań świadkaY.A. H.G.oraz świadkaS. E.H.wynika, że oskarżony w trakcie zdarzenia zabrał im telefony komórkowe. Z wyjaśnień oskarżonegoS. B.oraz zeznań świadkaM. G. (1)wynika, że będąc w łazience oskarżony próbował przy użyciu jednego z tych telefonów połączyć się z innym abonentem. Niemniej jednak zdaniem sądu nie można oskarżonemu przypisać, aby jego zachowaniu towarzyszył zamiar przywłaszczenia tych rzeczy. Nie ma wszakże w materiale dowodowym podstaw umożliwiających przypisanie oskarżonemu zamiaru przywłaszczenia telefonów. Po pierwsze, zabranie przez oskarżonego dzieciom ich telefonów należy wiązać z zachowaniem oskarżonego, który chciał, aby nie wezwały one pomocy przy pomocy telefonów. Ponadto, ustalona w sprawie próba połączenia przy użyciu jednego z tych telefonów świadczy co najwyżej o zamiarze użycia tego aparatu, ale w żadnej mierze nie świadczy o chęci jego przywłaszczenia. Po trzecie, o braku zamiaru przywłaszczenia świadczy analiza dalszego zachowania oskarżonego. W tym kontekście należy wskazać na to, że z wyjaśnień oskarżonegoS. B.wynikało, że po wyjściu z łazienki odłożył telefony na blat w kuchni mieszkania pokrzywdzonej. Wyjaśnienia te korespondują z zeznaniami świadkaB. K.oraz zeznaniami świadkaD. B., z których wynikało, że po wejściu funkcjonariuszy policji do mieszkania okazało się, że zabrane telefony leżały na blacie w kuchni.
Zdaniem sądu na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie można było przypisać oskarżonemuS. B., aby w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku miał stosować przemoc fizyczną wobec dzieci pokrzywdzonej. Po pierwsze, wystarczającą podstawą do dokonania tego rodzaju ustaleń nie były zeznania świadkaY.A. H.G.orazS. E.H.. Po drugie, podstawą do dokonania tego typu ustaleń nie były również wyjaśnienia oskarżonegoS. B..

7

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XVI i XIX

W toku postępowania Skarb Państwa tymczasowo wyłożył wydatki związane z udziałem w sprawie oskarżonegoG. G. (1)obejmujące: ryczałt za zapytanie o dane o karalności (k. 210, 873, 913), należność za konwojowanie w kwocie po 20 zł (k. 464-465), wynagrodzenie biegłego z zakresu medycyny sądowej w kwocie 160 złotych (k. 477), wynagrodzenie biegłego psychologa w łącznej kwocie 466,25 zł (562-563), wynagrodzenie biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa w łącznej kwocie 575,49 zł (k. 569), wynagrodzenie za holowanie i parkowanie pojazdu w kwocie 400 zł (k. 673), wynagrodzenie za badanie telefonu marki LG w kwocie 615 zł (k. 693), ryczał za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym. Mając na uwadze treśćart. 627 k.p.k.orazart. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnychsąd zasądził od oskarżonegoG. G. (1)na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 300 zł oraz kwotę 1200 złotych wydatków postępowania. Podejmując takie rozstrzygnięcie sąd uznał, że większość wyżej wymienionych wydatków postępowania odnosiła się wyłącznie do tego oskarżonego, w szczególności wynagrodzenia biegłych. Mając na uwadze deklarowany miesięczny dochód oskarżonego (k. 813) zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść opłatę oraz wydatki postępowania w zasądzonej wysokości. Z kolei z uwagi na konieczność utrzymania małoletniego syna sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia pozostałej części wydatków postępowania.

XVII i XIX

W toku postępowania Skarb Państwa tymczasowo wyłożył wydatki związane z udziałem w sprawie oskarżonegoS. B.obejmujące: ryczałt za zapytanie o dane o karalności (k. 211, 874, 915), należność za konwojowanie w kwocie po 20 zł (k. 466, 659), wynagrodzenie biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa w łącznej kwocie 575,49 zł (k. 551), wynagrodzenie biegłego psychologa w łącznej kwocie 466,25 zł (k. 562-563), ryczał za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym. Mając na uwadze treśćart. 627 k.p.k.orazart. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnychsąd zasądził od oskarżonegoS. B.na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 300 zł oraz kwotę 600 złotych wydatków postępowania. Podejmując takie rozstrzygnięcie sąd uznał, że większość wyżej wymienionych wydatków postępowania odnosiła się wyłącznie do tego oskarżonego, w szczególności wynagrodzenia biegłych. Mając na uwadze dochód oskarżonego z tytułu pracy zarobkowej (k. 852) zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść opłatę oraz wydatki postępowania w zasądzonej wysokości. Z kolei z uwagi na konieczność utrzymania żony sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia pozostałej części wydatków postępowania.

XVIII

W toku postępowania Skarb Państwa tymczasowo wyłożył wydatki związane z udziałem w sprawie oskarżonegoP. N.obejmujące ryczałt za zapytanie o karalność (k. 875, 914), a także ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym. Mając na uwadze treśćart. 627 k.p.k.orazart. 633 k.p.k.orazart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnychsąd zasądził od oskarżonegoP. N.na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 180 zł oraz kwotę 103,33 złotych wydatków postępowania. Mając na uwadze dochód oskarżonego z tytułu pracy zarobkowej (k. 432, 813) zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść opłatę oraz wydatki postępowania w zasądzonej wysokości.

Podpis