Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 238/20
Data wyroku: 2021-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Przemysław Filipkowski, Ewa Jethon
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 k.p.k.

Sygn. akt II AKa 238/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 marca 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny, w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA – Małgorzata Janicz (spr.)
Sędziowie: SA – Ewa Jethon
SA – Przemysław Filipkowski
Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Duda
przy udziale prokuratora Anny Adamiak i oskarżyciela posiłkowegoŁ. W.
po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r.,
sprawy:
1.T. T. (1),urodz. (...)wW., synaA.iB. z d. W.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.(x2),art. 280 § 2 k.k.(x3),art. 280 § 1 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.
2.K. W. (1),urodz. (...)wW., synaK.iE. z d. Z.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.(x2),art. 280 § 2 k.k.(x4),art. 280 § 1 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.
3.K. C.,urodz. (...)wL., synaR.iB. z d. P.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 2 k.k.(x2),art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.
4.P. B. (1),urodz. (...)wW., synaM.iM. z d. K.
oskarżonego o czyn zart. 18 § 2 i 3 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.,art. 18 § 2 i 3 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.(x2)
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 3 marca 2020 r.  sygn. akt V K 57/18

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychT. T. (1),K. W. (1),K. C.iP. B. (1);

II
zasądza od Skarbu Państwa  na rzecz r.pr.P. J. (1), Kancelaria Radcy Prawnego wW., adw.M. O., Kancelaria Adwokacka wW., adw.D. P., Kancelaria Adwokacka wW., adw.P. J. (2), Kancelaria Adwokacka wW., adw.J. D., Kancelaria Adwokacka wW., kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych zawierające 23 % VAT - tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu, odpowiednio: oskarżonymT. T. (1),K. W. (1),K. C.iP. B. (1), a także oskarżycielowi posiłkowemuŁ. W., w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza, od oskarżonychT. T. (1),K. W. (1),K. C.iP. B. (1), na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających, w tym tytułem opłaty odT. T. (1)kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset złotych) zł, odK.W.kwotę 1 800 ( jeden tysiąc osiemset złotych), odK. C.kwotę 1000 (jeden tysiąc złotych) zł, odP. B. (1)kwotę 800 (osiemset złotych).

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 238/20

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

4

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawiez dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt V K 57/18

1.2

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonych

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

X na korzyść
☐na niekorzyść

X w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

X

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

X

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

X

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

X

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

X

uchylenie

X

zmiana

2

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

3

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty

Apelacja obrońcy oskarżonegoT. T. (1)
1. obraza przepisów postępowania, mogąca mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału na podstawie przeprowadzonych dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonych: osk.T. T. (1), osk.K. W. (1), osk.P. G.P.oraz innych świadków, skutkiem czego Sąd I instancji popełnił błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a w szczególności zaś przekroczył granice swobody oceny zebranych dowodów, czego wyraz dał w bezkrytycznym uznaniu wyjaśnień oraz zeznańG. P. (1), opartych w całości na pomówieniach, za w pełni wiarygodne, co doprowadziło do ustaleń:
a) że oskarżonyT. T. (1)brał udział w rozbojach: w dniu 12 maja 2014 na osobieM. W., 10 czerwca 2014 r. na osobieŁ. W., 24 czerwca 2014 r. na osobieM. J., 2 czerwca 2014 r. na osobieŁ. K., podczas gdy okoliczności te nie wynikają z żadnego dowodu przeprowadzonego w sprawie - poza wadliwie ocenionymi wyjaśnieniamiG. P. (1)- zaś prawidłowa ocena dowodów ujawnionych w toku rozprawy wskazuje, że ww. rozboje zostały dokonane przez inne osoby niż oskarżony;
b) że oskarżonyT. T. (1)w dniu 23 czerwca 2014 r. usiłował dokonać rozboju na osobieR. K., podczas gdy prawidłowa ocena ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego prowadzi do konstatacji, że ww. oskarżony inkryminowanego czynu nie usiłował popełnić;
c) że w nocy z 3 na 4 czerwca 2014 r. oskarżonyT. T. (1)stosując przemoc wobecH. C., a na szkodęR. O.,H. C.iG. K.-dopuścił się przestępstwa rozboju, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że ww. oskarżony inkryminowanego czynu nie popełnił;
d) obrazaart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.mającą w pływ na treść wydanego orzeczenia, a to w ten sposób, że Sąd meriti zaniechał wykonania wskazań Sądu Apelacyjnego w Warszawie w zakresie dalszego postępowania zawartego w uzasadnieniu wyroku tegoż Sądu (sygn. akt II AKa 115/17) dotyczących przesłuchania funkcjonariuszy policji uczestniczących w czynnościach procesowychG. P. (1)iS. B. (1), w sytuacji gdy wskazania te są dla Sądu orzekającego wiążące, a przez to zaniechanie dokonania przez Sąd I instancji możliwych do przeprowadzenia czynności dowodowych - które wskazał Sąd odwoławczy - czego skutkiem mogło dojść do braku ujawnienia wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
e) w dalszej zaś konsekwencji naruszenieart. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygniecie wszelkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoT. T. (1)wbrew dyspozycji wskazanego przepisu i uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżonyT. T. (1)dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż brak jest dowodów - poza wadliwie ocenionymi zeznaniamiG.jP.- świadczących o winie oskarżonego w przedmiocie zarzucanych mu czynów;
nadto z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na podstawieart. 438 § 1 i 4 k.p.k.:
3. obraza przepisów prawa materialnego, tj.:
a) naruszenieart. 91 § 1 k.k.- poprzez nierozważenie zastosowanie ww. przepisu, podczas gdy prawidłowo przepis winien znaleźć zastosowanie w realiach stanu faktycznego, które poczynił Sąd meriti, a to gdyby tylko i wyłącznie teoretycznie przyjąć na potrzeby niniejszego środka zaskarżenia, iż oskarżonyT. T. (1)popełnił zarzucane mu czyny i dokonał tego w sposób przyjęty przez Sąd I instancji, to nie budzi wątpliwości, iż sposób dokonania inkryminowanych czynów wyczerpuje przesłanki zastosowania instytucji ciągu czynów oraz orzeczenia tylko jednej kary z tego powodu;
b) naruszenieart. 85 § 1 k.k.w zw. zart. 86 § 1 i 2 k.k.poprzez ich wadliwe zastosowanie w sprawie, podczas gdy prawidłowo w stanie faktycznych ustaleń przez Sąd meriti zastosować należało w miejsce ww. przepisówart. 91 § 1 k.k.
a w konsekwencji:
c) rażąca niewspółmierność kary poprzez niedostateczne rozważenie dyrektyw jej wymiaru zgodnie z przepisemart. 53 § 1 i 2 k.k.w zakresie dotyczącym stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się oskarżonegoT. T. (1), tj. pominiecie wagi okoliczności w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji, a to w pływu pozostałych oskarżonych na osk.T. T. (1)oraz szczególnych cech osobowych, w szczególności zaś zaburzeń zdolności adaptacyjnych. Orzeczona kara jest rażąco niewspółmiernie wysoka także ze względu, iż Sąd meriti nie wziął pod uwagę, że ww. oskarżony nie był uprzednio karany, a w rejestrze Krajowego Rejestru Karnego nie figuruje.
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. W. (1)
1. obraza przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
a)art. 7 k.p.k.:
• polegająca na dowolnej ocenie dowodu z wyjaśnień oskarżonegoK. W. (1)poprzez uznanie ich za niewiarygodnie, w sytuacji gdy wyjaśnienia oskarżonego są spójne, logiczne, znajdują odzwierciedlenie w zaistniałym stanie faktycznym, a także korespondują z wyjaśnieniami oskarżonych:T. T. (1),K. C.iP. B. (1)oraz zeznaniami pokrzywdzonych oraz części świadków (m.in.F. K.,A. M.),
• poprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem zasady obiektywizmu, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim zeznań części świadków oraz poprzez nieuzasadnioną odmowę przyznania prymatu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych:K. W. (1),T. T. (1),K. C.iP. B. (1),
• poprzez oparcie orzeczenia jedynie na części okoliczności ujawnionych w postępowaniu, jak i częściowe jedynie uwzględnienie dowodów ujawnionych na rozprawie, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadkaG. P. (1)oraz zeznaniom części pokrzywdzonych, przy pominięciu zeznań świadków złożonych w postępowaniu przygotowawczym i odmowę uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoK. W. (1), zgodnych z tymi zeznaniami, co spowodowało błędne ustalenie przez Sąd I instancji, że oskarżonyK. W. (1)popełnił zarzucane mu czyny,
• polegająca na oparciu orzeczenia w przedmiotowej sprawie tylko na części materiału dowodowego, która zdaniem Sądu potwierdziło oskarżenie, z pominięciem dowodów, które je podważały, co stanowiło skutek przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowania w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków, iż oskarżonyK. W. (1)dokonał zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w sprawie nie pozwala na przyjęcie sprawstwa oskarżonego,
b)art. 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.,art. 424 § 2 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.,art. 7 k.p.k.poprzez nieprzyjęcie za podstawę wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy, a także nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku wszystkich elementów, które powinny w nim się znaleźć, jak również nie odniesienie się do całości materiału dowodowego, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczną kontrolę wyroku przez Sąd Apelacyjny, a także uniemożliwia sformułowanie zarzutów co do wyroku, którego podstawy faktyczne nie są znane, co w konsekwencji narusza prawo oskarżonego do obrony, w szczególności do:
• niedokonanie w sprawie ustaleń w oparciu o logiczną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, lecz przyjęcie ustaleń faktycznych dokonanych przez prokuraturę jako własnych oraz instrumentalne ich powołanie dla dowiedzenia tez wcześniej skonstruowanych przez urząd prokuratorski, a nie znajdujących odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym,
• niewskazanie w sposób zgodny z wymogamiart. 424 § 1 k.p.k., czy i w jakiej części Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych:K. W. (1),T. T. (1),K. C.iP. B. (1), ograniczenie się jedynie do sformułowania, że Sąd odrzucił wyjaśnienia oskarżonegoK. W. (1), gdyż pozostawało to w sprzeczności z wypowiedziami innych osób, w tym świadkaG. P. (1), jak również nieodniesienie się do całości zeznań świadków (m.in. pominięcie zeznańF. K.,A. M.) w niniejszej sprawie i niewskazanie, którym z nich i w jakiej części Sąd dał wiarę,
• niewskazanie w uzasadnieniu wyroku okoliczności dotyczących indywidualnie oskarżonegoK. W. (1), o których mowa wart. 53 § 2 k.k., które Sąd wziąłby pod uwagę przy wymierzaniu oskarżonemu kary, takich jak: jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem zarzucanych w akcie oskarżenia przestępstw i po ich popełnieniu, pozytywny wywiad środowiskowy,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku:
a) poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa ocena materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, iż brak jest dowodów - poza wadliwie ocenionymi zeznaniami świadkaG. P. (1)- świadczących o winie oskarżonego w tym przedmiocie,
b) poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż:
• oskarżonyK. W. (1)miał wiedzę co do zamiaru działań świadkaG. P. (1)oraz oskarżonych:T. T. (1)iK. C.w zakresie planowanych i dokonywanych przestępstw,
•K. W. (1)otrzymywał (jakiekowiek) pieniądze uzyskane z planowanych i dokonanych przez świadkaG. P. (1)oraz oskarżonych:T. T. (1)iK. C.przestępstw,
3. z ostrożności procesowej (na wypadek nieuwzględnienia ww. zarzutów) rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemuK. W. (1)bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 lat, pomimo iż właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed teoretycznym popełnieniem przestępstw, w szczególności jego dotychczasowa niekaralność oraz cele jakie kara powinna spełniać w zakresie prewencji zarówno indywidualnej, jak i generalnej, wskazują, że orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna (istnienie po stronie oskarżonego dodatniej prognozy kryminologicznej, wynikającej m.in. z pozytywnej postawy rodzinnej oraz wywiadu środowiskowego),
4. ponadto, obraza przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
a)art. 91 § 1 k.k.poprzez nierozważenie zastosowania ww. przepisu, podczas gdy przyjmując teoretycznie, iż oskarżonyK. W. (1)popełnił zarzucane mu czyny oraz dokonał tego w sposób przyjęty przez Sąd meriti, sposób dokonania inkryminowanych czynów wyczerpuje przesłanki zastosowania instytucji ciągu przestępstw oraz orzeczenia z tego powodu tylko jednej kary,
b)art. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.poprzez ich wadliwe zastosowanie, podczas gdy prawidłowo - w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd meriti - zastosować należało w miejsce ww. przepisówart. 91 § 1 k.k.
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. C.
I. Obraza przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1) obrazaart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie w sposób wybiórczy jednostronny, skutkujący przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów -mającym swój wyraz w bezkrytycznym uznaniu przez Sąd I instancji wyjaśnień oraz zeznańG. P. (1), opartych w całości na pomówieniach oskarżonegoK. C., za w pełni wiarygodne przy jednoczesnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom innych świadków min.R. M.orazS. B. (1), co do zeznań złożonych przez niego w postępowaniu sądowym; wyodrębnieniu z materiału dowodowego tylko tych okoliczności, które obciążają oskarżonego, co do tego że oskarżony dopuścił się czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, nie odniesieniu się do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie odnośnie czynu VIII aktu oskarżenia, poprzez pominiecie zeznań świadkaW. F.; oparcie się na dowodach, które nie potwierdzają sprawstwa oskarżonegoK. C.w zakresie postawionych mu zarzutów.
2) obrazaart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.mająca wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na zaniechaniu wykonania wskazań Sądu Apelacyjnego w Warszawie, co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku tegoż Sądu, sygn. akt II AKa 115/17, a dotyczących przesłuchania funkcjonariuszy policji uczestniczących w czynnościach procesowych z udziałemG. P. (1)iS. B. (1)(str. 35 uzasadnienia wyroku), w sytuacji, gdy wskazania te, są dla Sądu orzekającego wiążące i przez to zaniechanie dokonania przez Sąd możliwych do przeprowadzenia czynności dowodowych, z urzędu wskazanych przez Sąd odwoławczy, ostatecznie nie doszło do ujawnienia wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
3) obrazaart. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoK. C.wbrew dyspozycji wskazanego przepisu.
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treści a polegający na przyjęciu, że oskarżonyK. C.dopuścił się czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia podczas gdy dowody ujawnione wtoku postępowania i ustalone na ich podstawie okoliczności ocenione we wzajemnym powiązaniu są niewystarczające do uznania winy oskarżonego.
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. B. (1)
1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególnościart. 5§2, 7, 424 kpkpolegająca m.in. na tłumaczeniu nie dających się usunąć wątpliwości co do faktu popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów na jego niekorzyść, dowolność ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznościach uzasadnieniu.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na m.in. na ustaleniu, iż oskarżonyP. B. (1):
- w bliżej nieokreślonym okresie nie później niż 13 marca 2014 roku chcąc abyG. P. (1)dokonał rozboju na osobieS. N., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci połowy zabranych pokrzywdzonej pieniędzy mających stanowić utargsklepu (...), przekazał informację o sposobie przenoszenia pieniędzy, fakcie że pracownica sama zamyka sklep i zabiera utarg do domu, obserwując wcześniej planowane miejsce napadu, nakłaniając go do tego mówiąc , żeby zabrał z sobą broń palną,
- zniszczył dokumenty pokrzywdzonejS. N.poprzez ich spalenie w kominku,
- w bliżej nieokreślonym okresie na początku maja 2014 wK.chcąc abyG. P. (1)dokonał włamania do domu przyul. (...)wK.i kradzieży telewizoraS.S. (...)cali o nieustalonej wartości, działając, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci w/w telewizora przekazał mu informację o sprzęcie posiadanym przez pokrzywdzonego, sposobie zabezpieczenia domu, nakłaniał go do tego
- w bliżej nieokreślonym okresie nie później niż 11 maja 2014 roku chcąc abyG. P. (1)dokonał włamania do domu przyul. (...)wK.i bliżej nieokreślonych przedmiotów złotych o łącznej wadze ok. 0,5 kg, działając w ceku osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił mu informacji o fakcie przechowywania złota w tym domu oraz nakłaniał go do tego,
- żeG. P. (1)nie miał powodów w obciążaniu osk.P. B. (1),
- chociaż z materiału dowodowego wynika co innego.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
x niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
x niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
X niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne lub niezasadne.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje: zarzuty apelacji złożonych przez obrońców oskarżonych nie są zasadne, przeto i wnioski złożonych środków zaskarżenia nie mogą być uwzględnione.
Przed merytorycznym rozważeniem poszczególnych zarzutów oraz argumentów zawartych w przedmiotowych apelacjach podkreślić należy, że skuteczne podniesienie uchybień o których mowa wart. 438pkt 2 kpkwymaga od skarżących nie tylko wykazania tego, że Sąd meriti rzeczywiście dopuścił się naruszenia wymienionych w petitum apelacji konkretnych przepisów prawa procesowego poprzez wskazanie w treści zarzutu oraz rozwinięcia w uzasadnieniu apelacji w jaki sposób te przepisy zostały naruszone, ale również wykazania, że owa obraza mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Dla Sądu Apelacyjnego orzekającego w przedmiotowej sprawie jest zaś oczywiste, że w przypadku przepisów postępowania odnoszących się do sfery gromadzenia i oceny dowodów takich jak:art. 5 par 1 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k., które zostały wymienione przez skarżących, owo wykazanie wpływu na treść wyroku może nastąpić w istocie tylko poprzez skuteczne zakwestionowanie całości lub części ustaleń faktycznych dotyczących poszczególnych czynów przypisanych oskarżonym. Takie skuteczne zakwestionowanie ustaleń faktycznych w tej sprawie nie miało jednak miejsca.
Na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy bardzo dokładnie po raz drugi przeprowadził całe postępowanie sądowe, wykonując wszystkie nakazy płynące ze wskazań sądu odwoławczego uchylającego poprzedni wyrok sądu I instancji (zarzut 1 d i e apelacji obrońcy oskarżonegoT. T. (1)i pkt 2 apelacji obrońcy oskarżonegoC.). W tym kontekście przypomnieć należy, iż przesłuchanie funkcjonariuszy policji uczestniczących w czynnościach procesowych z udziałemG. P.iS. B.zostało pozostawione do decyzji sądu rozpoznającego sprawę po raz drugi (vide uzasadnienie wyroku SA z dnia 15 lutego 2018r k 35). Kwestia prawidłowości tych zeznań została rozstrzygnięta w oparciu o nową opinię biegłego.
W szczególności nie są zasadne zarzuty dotyczące oceny wyjaśnień i zeznańG. P. (1)(vide zarzuty 1a,b,c, apelacji obrońcy oskarżonego tkacza, 1a pkt 3, 2a apelacji obrońcy osk.W., pkt 1 apelacji obrońcy oskarżonegoC., pkt 2 apelacji obrońcy oskP. B.). Współoskarżony, później już prawomocnie skazany,G. P. (1)na każdym etapie postępowania składał obszerne, logiczne depozycje, w trakcie których nie tylko sam przyznawał się do dokonania przypisanych mu czynów, ale i opisywał role pozostałych osób, w tym oskarżonych w tym procesie. Duża część tych depozycji potwierdzona jest przez inne dowody, znaczna część w procesie logicznego rozumowania została przez sąd meriti uznana za wiarygodną. Ocenę tę należy podzielić. Nie jest bowiem tak, jak chcą apelujący, iż brak potwierdzenia każdego faktu w innych dowodach dezawuuje prawdziwość stwierdzeń świadka, czy współoskarżonego, który rzecz jasna , korzystając z dobrodziejstwaart. 60 par 3 kk, stara się o uzyskanie korzyści dla siebie. Gdyby przyjąć taką optykę, zbędny byłbyart. 7 kpk, nakazujący sądowi opierać swoją ocenę dowodów także na logice i doświadczeniu życiowym, zaś skrupulatne badanie, czy każdy, a nie tylko istotny z punktu widzenia stawianych oskarżonym zarzutów, fakt podawany przez takiego świadka ma oparcie w innych dowodach, przeczyłoby istocie postępowania karnego określonej wart. 1 kpk. Nie mniej jednak, w tej sprawie jest szereg dowodów, które potwierdzają twierdzenia świadka, czy też oskarżonegoP.i dotyczą one zasadniczych kwestii związanych z ustalonym przez sąd I instancji stanem faktycznym. Wracając jednak do depozycjiG. P., to przypomnieć należy, iżG. P. (1)od początku, po zatrzymaniu przyznawał się do dokonania zarzucanych mu wówczas czynów i składał obszerne wyjaśnienia. Jako kierowca wfirmie (...)dostarczał towary do aptek i pobierał za te towary pieniądze, co skłoniło go do opracowania planu i pomysłu dokonania napadu na innego kierowcę zatrudnionego w tej samej firmie. Napadu tego dokonał wspólnie z osk.W., opisał dokładnie w jaki sposób i z którym z oskarżonych dokonywał wspólnie kolejnych napadów, jaka była ich rola, wskazał pochodzenie pistoletu gazowego używanego w trakcie dokonywanych rozbojów, wreszcie opowiedział o podziale łupów. W trakcie wizji lokalnej – eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dniu 23.VII.2013r. wskazał posesję naul.(...)gdzie dokonał kradzieży z włamaniem w maju 2014r.sklep (...), wW., gdzie na polecenie oskarżonegoB.dokonał napadu na pracownicę, dom wK.gdzie dokonał włamania i podpalenia, oraz szereg innych miejsc w których dokonał przestępstw we współudziale pozostałych oskarżonych w różnych konfiguracjach (vide k. 671-78, 1007-1011 akt postępowania). Podkreślić należy, iż depozycjeG. P.poparte są innymi dowodami. Przede wszystkim pokrzywdzeni opisywali przebieg poszczególnych zdarzeń, tak jakG. P., to zaś dodatkowo potwierdzają zapisy monitoringu, a także ujawnienie przedmiotów skradzionych uprzednio w miejscu zamieszkania oskarżonych (TB.– telewizor zabrany przezG. P.z domu wK.), częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. T. (1), opinia kryminalistyczna z zakresu badań biologicznych (ujawnione ślady krwi w samochodzie, w którym dokonano napadu), wreszcie rozpoznanie oskarżonegoT.iP.przez pokrzywdzonego (m. in. świadekŁ. W., świadekS. N.).
Przypisanie winy oskarżonemuB.w zakresie czynów z pkt XVII i XVIII rzeczywiście oparte jest w głównej mierze na depozycjachG. P..P.znał dobrze oskarżonegoB., a w czasie gdy dokonywał przestępstw mieszkał u niego.B.zaproponował mu dokonanie rozboju na sprzedawczyni z(...), o której wiedział, że sama zamyka w nocy sklep, podał godzinę zamknięcia sklepu, opowiedział, że nie ma ona żadnej ochrony, powiedział, żeby użyć w tym napadzie pistoletu używanego podczas innych napadów. Aby ustalić czy danego dnia będzie w pracy konkretna sprzedawczyni, którą znał oskarżonyB., samB.dokonywał „rozpoznania”. Kwotą 1000 zł uzyskaną w wyniku tego rozboju podzielił się z oskarżonymB..
Nie jest prawdą, iż Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę zeznań świadkówA. M.iS. N..A. M.składając zeznania w sprawie w żaden sposób nie podważyła depozycjiG. P., albowiem nie miała wiedzy, a ściślej mówiąc, nie ujawniła wiedzy na temat przestępstw popełnianych przezK. W.. Zeznania świadka koncentrują się na pozytywnych cechach oskarżonegoW., na pomocy niesionej przez tego oskarżonego innym osobom, także Jej samej, a także jej niechęci doG. P., którego postrzegała jako osobę negatywną. Te spostrzeżenia świadka pozostawały w irrelewantnym stosunku do wzajemnych kontaktówK. W.iG. P., które ustały po złożeniu przez tego drugiego obciążającychK. W.wyjaśnień.
Niezasadne są zarzuty obrońcy oskarżonego PB.. Nie ulega wątpliwości, iż składając wyjaśnienia dotyczące zdarzenia dotyczącego włamania i kradzieży telewizora z domu wK.,G. P.obciążył przede wszystkim siebie. Z ustaleń postępowania wynika, iż jego depozycje znajdują potwierdzenia w zeznaniach pokrzywdzonegoB. C., który stwierdził, żeP.nie zna , zna natomiast oskarżonegoB.. Niewątpliwie uprawdopodobniło to wersjęP.co do przekazania mu niezbędnych do dokonania przestępstwa informacji właśnie przezP. B.. Nadto przypomnieć należy, iż telewizor skradziony w trakcie tego włamania znaleziony został właśnie w mieszkaniu oskarżonegoB.. Z materiału dowodowego nie wynika, aby istniał konfliktP.zB.i na tym tle doszło do pomówieniaB.w skutek nieprawdziwych stwierdzeń. Podobnie rzecz się ma także co do czynu polegającego na rozboju popełnionym na sprzedawczyni zesklepu (...). Składając wyjaśnienia dotyczące tego zdarzeniaP.opisał, iż wszystkie niezbędne do dokonania napadu informacje uzyskał od oskarżonegoB., który znał sprzedawczynię, wiedział, iż pracuje na zmiany i wieczorem (około godziny 23) zamyka sklep, a także, że powinna mieć przy sobie pieniądze. Wszystkie okoliczności dotyczące tego przestępstwa znajdują oparcie w zeznaniach świadkaS. N.– sprzedawczyni. Pokrzywdzona potwierdziła, iżP. B.był klientem sklepu często robiącym tam zakupy, rozpoznała także samego osk.P.jako bezpośredniego sprawcę rozboju. Kwestia informacji o wynoszonym utargu, nie potwierdzona przez świadka, ma znaczenie drugorzędne, albowiem, jak słusznie stwierdził Sąd Okręgowy mogła być, jako zresztą bardzo prawdopodobna, wymyślona przez oskB., nadto przyznanie świadka, że prowadziła rozmowy z klientem na temat wynoszonych utargów niewątpliwie mogło spowodować kłopoty świadka w pracy. Tutaj także dodatkowo podkreślić należy, iż obaj mężczyźni zamieszkiwali razem i mieli dużo czasu i okazji na wspólne planowanie przestępstw. Wszystkie opisane powyżej okoliczności, uwzględnione łącznie, a nie oddzielnie, jak chciałaby obrona, wskazują na prawidłowość rozumowania sądu meriti, który uznał winę oskarżonegoP. B.w zakresie stawianych mu zarzutów, a następnie czynów przypisanych. Niezasadne są także zarzuty dotyczące obrazyart. 5 par 2 kpksformułowane w apelacjach obrońców oskarżonych. Przypomnieć należy, iż naruszenieart. 5 § 2 k.p.k.możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Natomiast gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego czy świadków, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej zart. 7 k.p.k.Biorąc pod uwagę powyżej czynione rozważania dotyczące oceny dowodów przeprowadzonych przez sąd I instancji, nie można zasadnie mówić o istnieniu niedających się wyeliminować wątpliwościach, albowiem wyeliminowane one zostały w drodze oceny dowodów opartej na prawidłowym, logicznym rozumowaniu, którego tok z łatwością prześledzić można czytając pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia.
Co do opinii antropologicznej, to z wątpliwości co do jej rzetelności zrodziła się decyzja sądu o powołaniu nowego biegłego antropologa. Przede wszystkim, przez wzgląd na materiał zarejestrowany przez kamery, gdzie uwidoczniono całe sylwetki sprawców, biegły mógł dokonać pełniejszej analizy, zaś wnioski do jakich doszedł, są, co zresztą podkreślił sąd meriti, zgodne z depozycjamiP.co do udziału oskarżonegoK. C.iT. T. (1)w zarzucanym im czynie (rozbój w salonie gier). Nie są także zasadne zarzuty sformułowane przez obrońców oskarżonychW.(pkt 4 apelacji) iT.(pkt 3apelacji). Przypomnieć należy, iż wymienione wart. 91 § 1 kkkryteria ciągu przestępstw mają charakter taksatywny, co oznacza, że przyjęcie tej instytucji wymaga przesądzenia wszystkich warunków (por. J. Majewski, glosa do uchwały SN z dnia 11 sierpnia 2000 r., s. 242 i n.; A. Wąsek, glosa do uchwały SN z dnia 11 sierpnia 2000 r.). Brak któregokolwiek elementu wymienionego wart. 91 § 1wyklucza możliwość przyjęcia ciągu przestępstw (A. W.stwierdza wręcz, że pominięcie jednej z przesłanek wymienionych wart. 91 § 1należy uznać za wykładnięcontra legem- glosa do uchwały SN z dnia 11 sierpnia 2000 r.). Tymczasem kryterium tożsamości czynów co do obu oskarżonych nie spełnia kwalifikacja czynów zart. 280par 1, oraz zart. 280 par 2 kk, gdzie mamy do czynienia z kwalifikacjami czynów w ich typie podstawowym i kwalifikowanym. Także kryterium „takiej samej sposobności” nie spełnia kwalifikacja zart. 156 kk, a związana z ochroną zdrowia, podczas gdy inne przypisane oskarżonym przestępstwa dotyczą dóbr odmiennych (art. 275 par 1 kk,289 par 1 kk), wreszcie odnosząc się do omawianego kryterium, nie spełnia go zasadniczo różny układ okoliczności, warunków, czy też czynników zewnętrznych, a tego typu okoliczności ograniczają zastosowanieart. 91par. 1 kk, czy wręcz, jak w tej sprawie uniemożliwiają zastosowanie tej konstrukcji. Na zakończenie stwierdzić należy, iż nie są zasadne zarzuty dotyczące kar niewspółmiernie surowych. Sąd Okręgowy wymierzając kary bezwzględnego pozbawienia wolności wszystkim oskarżonym kierował się dyrektywami wymiaru kary. Uwzględnił zarówno okoliczności łagodzące (niekaralnośćosk. K. C., pozytywne wywiady środowiskowe odnośnie osk.W.iP. B., sytuację rodzinną osk.T.), a także okoliczności obciążające, w tym uprzednią karalność oskW.,T.iB., motywację jaka kierowała oskarżonymi, a więc chęć zysku za wszelką cenę, brak skruchy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sad Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Okręgowego w sprawie niniejszej.

Wnioski

Apelacja obrońcy oskarżonegoT. T. (1)
1. o zmianę zaskarżonego wyroku w całości w odniesieniu do okrążonegoT. T. (1)i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynu.
ewentualnie:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoT. T. (1)w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej osk.T. T. (1)z urzędu przed Sądem II instancji według norm przepisanych.
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. W. (1)
1. zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoK. W. (1)od zarzucanych mu czynów,
ewentualnie,
o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa - Praga w Warszawie V Wydział Karny, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej, oskarżonemuK. W. (1)z urzędu przez Sądem II instancji, nie uiszczonej w całości ani w części.
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. C.
-o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoK. C.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
ewentualnie
- o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I - instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. B. (1)
I. o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonegoP. B. (1)od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów ( XI, XII, XIII),
ewentualnie,
II. o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
x niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
x niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
x niezasadny
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
x niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

4

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżeniai podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k.,art. 440 k.p.k.).

1

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3
1

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1
1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1

☐art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

2

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

3

Konieczność umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6

Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

7

PODPIS

Małgorzata Janicz
Ewa Jethon Przemysław Filipkowski

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoT. T. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawiez dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt V K 57/18

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoK. W. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawiez dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt V K 57/18

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 3

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoK. C.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawiez dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt V K 57/18

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 4

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonegoP. B. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawiez dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt V K 57/18

1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść
☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k.- obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazanywart. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k.- obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k.- rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana