Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 139/20
Data wyroku: 2021-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sławomir Splitt
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie
Podstawa prawna: art.224 i 225 k.c.

Sygn. aktI C 139/20

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 września 2021 roku
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny
w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Splitt
Protokolant: Jolanta Migot
po rozpoznaniu w dniu 15 września 2021 r. w Gdyni na rozprawie
sprawy z powództwaM. P.
przeciwkoD. A.iM. A.
o zapłatę
I.oddala powództwo;
II.zasądza od powodaM. P.na rzecz pozwanegoD. A.kwotę2.367,00 złotych(dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;
III.zasądza od powodaM. P.na rzecz pozwanegoM. A.kwotę1.817,00 złotych(jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sygn. aktI C 139/20

UZASADNIENIE
(wyroku z dnia 22 września 2021 roku – k. 165)
Powód domaga się od pozwanych wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości za okres od dnia 1 lutego 2017 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku w łącznej kwocie 9.614,00 złotych, to jest w kwocie 874,00 złote za miesiąc.
Powód w okresie objętym pozwem był współwłaścicielem nieruchomości zajmowanej przez pozwanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż pozwani zajmują bez tytułu prawnego część nieruchomości położonej wG.składającej się z trzech działek geodezyjnych, zabudowanej barakami o powierzchni zajmowanej przez pozwanych 437 metrów kwadratowych.
(vide: pozew, k. 3-4)
W dniu 23 września 2019 roku Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym przeciwko wszystkim pozwanym.
(vide: nakaz zapłaty, k. 18)
Nakaz zapłaty został odebrany przez pozwanychG. A.(osobiście),W. A.(przezG. A.– dorosłego domownika) i wobec nich stał się prawomocny z dniem 12 października 2019 roku.
(vide: zarządzenie prawomocności, k. 29)
Pozwani wywiedli sprzeciw od całości nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym wniósł o oddalenie powództwa w całości.
Podnieśli zarzut tego iż powód nie wykazał, aby był właścicielem przedmiotowej nieruchomości w okresie objętym sporem.
Ponadto wskazał, iż nie została przesądzona kwestia prawa pozwanych do przedmiotowej nieruchomości wynikająca z faktu złożonego przez pozwanych wniosku o jej zasiedzenie.
Wreszcie podnieśli, iż pozwaniD. A.iM. A.w przedmiotowym okresie nie korzystali z przedmiotowej nieruchomości, co najmniej od stycznia 2017 roku.
(vide: sprzeciw pozwanych, k. 43- 44)
Postanowieniem z dnia 21 lutego 2020 roku Sąd odrzucił sprzeciw w stosunku do pozwanychG. A.,W. A.iD. A..
Postanowienie stało się prawomocne w stosunku do pozwanychG. A.iW. A..
W stosunku doD. A.w wyniku uchylenia postanowienia w stosunku do pozwanego Sad uznał, iż pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w terminie.
(vide: postanowienie, k. 118 verte)
Na posiedzeniu w dniu 3 marca 2021 roku pełnomocnik pozwanych oświadczył, iż wobec części nieruchomości zajmowanej przez pozwanych oddalono prawomocnie wniosek o jej zasiedzenie.
(vide: oświadczenie pełnomocnika pozwanych, k. 118 verte)
Stan faktyczny:
Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2007 roku Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie I C 442/07 pozwanymG. A.,W. A.,M. A.iD. A.nakazano, aby opróżnili, opuścili i wydali powodowiM. P.część nieruchomości położonej wG.o powierzchni 437 metrów kwadratowych objętychksięgą wieczystą KW (...)prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Gdyni stanowiąca działkę zabudowaną barakiem oznaczoną numerem 3.
(fakt bezsporny nadto potwierdzony: wyrokiem – k. 10-11)
M. P.w okresie od dnia 1 lutego 2017 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku był współwłaścicielem nieruchomości objętejksięgą wieczystą KW (...). Aktem notarialnym z dnia 10 kwietnia 2019 roku doszło do zniesienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości przez wydzielenia poszczególnych działek i przyznanie ich poszczególnym współwłaścicielom na wyłączną własność.
(dowód: akt notarialny – k. 143- 154)
W dniach 4 lutego 2019 roku, 13 marca 2019 roku i 2 lipca 2019 roku powódM. P.skierował do pozwanych przedsądowe wezwanie do zapłaty obejmujące obowiązek zapłaty kwoty 9.614,00 złotych za okres od lutego 2017 roku do grudnia 2017 roku z tytułu bezumownego korzystania z gruntu.
(dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty z dowodem nadania – k. 13-16)
M. A.jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wG.przyulicy (...)kl. B wG.nabytego na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży z dnia 18 lipca 2016 roku. Wprowadził się do tego mieszkania wraz z narzeczoną i dzieckiem w grudniu 2016 roku.
(dowód: wydruk zKW (...)– k. 34-38, zeznania pozwanegoW. A.– k. 117-118, płyta – k. 120, zeznania pozwanegoM. A.– k. 160-161, płyta – k. 163)
D. A.w 2017 roku był w kolejnych dwóch związkach konkubenckich i w tym okresie zamieszkiwał u swoich partnerek gdzie koncentrowało się jego życie prywatne. Jednocześnie w okresie tym pracował jako monter konstrukcji stalowych i wyjeżdżał na kontrakty o różnym czasie trwania. Na nieruchomości objętej żądaniem pozwu nie trzymał mebli, ani innych rzeczy. Trzymał tam jedynie część rzeczy osobistych na przebranie, których używał w sytuacji gdy odwiedzał rodziców. W okresie tym odwiedzał rodziców, zdarzało mu się również nocować.
(dowód: zeznania pozwanegoW. A.– k. 117-118, płyta – k. 120, zeznania świadkaA. M.– k. 158-160, płyta – k. 163, zeznania pozwanegoD. A.– k. 161-162, płyta – k. 163)
Ocena dowodów:
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz pozwanych, które uznano za wiarygodne, albowiem były one szczere, spójne, logiczne, znajdujące odzwierciedlenie w przedstawionych dokumentach oraz zasadach logicznego rozumowania. Natomiast złożone do akt sprawy dokumenty nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
Kwalifikacja prawna:
Podstawą faktyczną dochodzonych roszczeń było twierdzenie, że pozwani bez tytułu prawnego posiadają przedmiotową nieruchomość, a więc że są zobowiązani do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. Odpowiedzialność pozwanych oparta miała być więc na przepisieart. 225 k.c.w zw. zart. 224 § 2 k.c., z którego wynika, że posiadacz w złej wierze, zobowiązany jest do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy.
Powództwo podlegało oddaleniu, albowiem powód nie udowodnił, aby pozwani zajmowali sporną nieruchomość w okresie objętym pozwem.
Z aktu notarialnego wynika, że pozwanyM. A.w 2016 roku wraz z narzeczoną kupił mieszkanie. Zeznania potwierdzają, że jeszcze na koniec tego roku wprowadził się do tego mieszkania.
Z kolei pozwanyD. A.w spornej nieruchomości jedynie pomieszkiwał. Do domu naul. (...)przyjeżdżał jedynie w odwiedziny. Fakt pozostawienia przez niego części rzeczy codziennego użytku nie zmienia tej oceny. Zasadniczo była to tylko odzież na przebranie.
Rozstrzygnięcie:
Przesądzenie, że pozwani nie zajmowali przedmiotowej nieruchomości w okresie objętym pozwem skutkowało oddaleniem powództwa w punkcie I. wyroku na podstawieart. 225 k.c.w zw. zart. 224 § 2 k.c.a contrario.
Koszty procesu:
O kosztach procesu orzeczono w punktach II. i III. wyroku na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.) i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu zasądził od powoda na rzecz każdego z pozwanych całość poniesionych przez nich kosztów procesu, na co składały się: wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata w stawce minimalnej (1.800,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł), a w przypadku pozwanegoD. A.dodatkowo: opłata od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu (100,00 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z tytułu zastępstwa w postępowaniu zażaleniowym według stawki ustalonej na podstawie § 10 pkt 2 ww. Rozporządzenia. Pomiędzy pozwanymi zachodziło wyłącznie współuczestnictwo formalne.