Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 63/22
Data wyroku: 2022-03-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 124§1 kw

Sygn. akt IV Ka 63/22

UZASADNIENIE
S. S.został oskarżony o to, że:
I w dniu 9 luty 2021 roku w godzinach 15:00-15:30 wT.ul. (...)(...)dokonał uszkodzenia drzwi wejściowych do w/w mieszkania poprzez kopanie ich i uderzanie pięściami w wyniku czego powstały szkody w wysokości nie mniejszej niż 600 złotych na szkodęK. N.przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne,
tj. o czyn zart. 288§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
II w dniu 13 luty 2021 roku o godzinie 16:10 wT.ul. (...)(...)dokonał uszkodzenia drzwi wejściowych do w/w mieszkania poprzez uderzanie pięścią w wyniku czego powstały szkody w wysokości nie mniejszej niż 600 złotych na szkodęK. N.przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne,
tj. o czyn zart. 288§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim II Wydział Karny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 203/21 uznał oskarżonegoS. S.w miejsce zarzuconych mu czynów w akcie oskarżenia za winnego tego, że w dniu 9 lutego 2021 roku w godzinach 15:00-15:30 i w dniu 13 lutego 2021 roku o godzinie 16:10 wT.ul. (...)(...)dokonał uszkodzenia drzwi wejściowych do w/w mieszkania poprzez kopanie ich i uderzanie pięściami w wyniku czego powstała szkoda o łącznej wysokości 420 złotych, czym działał na szkodęK. N.,
tj. czynu wyczerpującego dyspozycje art. 124 §1 kw i na podstawie art. 124 §1 kw wymierzył mu karę 30 dni aresztu;
- zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoM. N.kwotę 619,92 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuS. S.z urzędu;
- zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem zwrotu części wydatków poniesionych w sprawie, a w pozostałym zakresie wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od wydanego wyroku wniósł w ustawowym terminie obrońca oskarżonegoS. S., który wyrok zaskarżył w części, w zakresie punktu 1 (czynu z art. 124§1kw) w części dotyczącej orzeczenia o karze, a w konsekwencji również rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 zaskarżonego wyroku;
Na podstawieart. 427 §1 i 2 kpkw zw.art. 438 pkt 4 kpkoraz zart. 109 kpwwyrokowi temu zarzucił orzeczenie wobecS. S.rażąco niewspółmiernie surowej kary aresztu w wymiarze 30 dni - przy której sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegającego na bezpodstawnym przyjęciu przy określeniu wymiaru kary okoliczności jedynie na niekorzyść oskarżonego i tym samym wymierzenie kary w najwyższym ustawowym zagrożeniu ustawowym za wykroczenie z art. 124 §1 kw, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w postaci choćby przyznania się do winy, co w efekcie doprowadziło do orzeczenia zbyt surowej kary, która nie jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz celów kary określonych w art. 33 kw.
W konkluzji obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 wyroku poprzez orzeczenie kary grzywny, bądź orzeczenie kary ograniczenia wolności – w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie orzeczenie kary aresztu w niższym wymiarze zbliżonym do dolnego zagrożenia ustawowego i zwolnienie w całości oskarżonego od obowiązku zwrotu wydatków poniesionych w sprawie przed sądem I instancji,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie sądu okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd I instancji z dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie sąd rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mogącego mieć wpływ na jego treść – w tym co do rodzaju i wymiaru orzeczonej w zaskarżonym wyroku kary. Zarzut podniesiony w złożonej apelacji przez obrońcę oskarżonegoS. S.odnośnie wymierzenia przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku rażąco niewspółmiernie surowej kary oskarżonemu nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że Sąd Najwyższy w przypadku skazania za przestępstwo wskazał przesłanki decydujące o zasadności zarzutu dotyczącego wymierzenia rażąco niewspółmiernej surowej kary oskarżonemu. Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (por. na gruncieKodeksu karnego z 1969 r.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 1974 r. , opubl. OSNKW 1974, z.11, poz. 213). Jak czytamy w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r. ( OSNPG 1974, z. 3-4, poz.51) , rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 387 pkt 4(ob.438pkt.4)kpkzachodzić może tylko wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji rewizyjnej (obecnie odwoławczej) w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 50(obecnie 53kk) oraz zasad ukształtowanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony został ukarany za wykroczenie zart. 124 §1kw na karę 30 dni aresztu. Wbrew stanowisku skarżącego sąd I instancji przy wymiarze rodzaju i wysokości kary wziął pod uwagę jako okoliczność łagodzącą przyznanie się oskarżonego do zarzuconych mu czynów. Dokonana ocena całokształtu okoliczności wynikających z treściart 33kw przemawia jednak za wymierzeniem oskarżonemu najwyższej kary przewidzianej za przypisane mu wykroczenie. Oskarżony jest sprawcą wielokrotnie karanym za przestępstwa i postawione mu zarzuty w akcie oskarżenia dotyczyły odpowiedzialności za popełnienie dwóch czynów zart. 288§1 kkw warunkach recydywy zart. 64§1 kk. Sąd rejonowy w zaskarżonym wyroku w miejsce zarzuconych w akcie oskarżenie czynów, przypisał oskarżonemu dokonanie jednego czynu wypełniającego dyspozycjęart. 124§1kw, ze względu na ustaloną wysokość wyrządzonej szkody (poniżej 500 zł). W czasie dokonania przypisanegoS. S.w punkcie 1 zaskarżonego wyroku czynu, działał on z niskich pobudek - w celu dokuczenia swojej byłej partnerce ( z którą ma dziecko), gdyż nie chciała go wpuścić do mieszkania pod pretekstem odwiedzin syna. Nie ma w tej sprawie okoliczności zmniejszających stopień jego winy. Ponadto oskarżony był już wcześniej skazany na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim wydanym w dniu 22 marca 2021 roku w sprawie o sygn. akt II K 887/20, między innymi za czyn zart 288§1 kkw zw. zart. 64§1 kkpopełniony w dniu 30 października 2020 roku, polegający na uszkodzeniu w podobny sposób tych samych drzwi wejściowych do mieszkania tej samej pokrzywdzonejK. N.. Jest to okoliczność obciążająca wymieniona wprost w art. 33§4 pkt 5 kw. Także sposób jego działania – kopanie w drzwi mieszkania pokrzywdzonej w bloku, na klatce schodowej, tak aby wszyscy sąsiedzi wiedzieli, że ma konflikt z byłą partnerką i zakłócenie im w ten sposób spokoju w miejscu zamieszkania zasługuje na szczególne potępienie ( art. 33 §4 pkt 3 kw) i świadczy o bardzo negatywnym stosunku oskarżonego do pokrzywdzonej. Jego zachowanie opisane przez pokrzywdzoną ( także w sprawie II K 887/20) nosi cechy nękania jej. Ponadto w czasie dokonania przypisanego mu czyny wiedział, że w mieszkaniu, do którego chciał się dostać jest małoletni jego syn (O.w wieku 1 roku i 7 miesięcy) i tego rodzaju zachowanieS. S.musiało spowodować stan lęku u dziecka. Czyn, którego dopuścił się oskarżony odznacza się znacznym stopniem społecznej szkodliwości nie tylko ze względu na działanie oskarżonego z zamiarem bezpośrednim, ale także na okoliczności jego popełnienia wskazane wyżej. Zachodzą zatem przesłanki z art. 35 kw do wymierzenia oskarżonemu za przypisany mu czyn kary aresztu. Dopuścił się wykroczenia działając umyślnie, sposób jego działania zasługuje na szczególne potępienie i do tego jest sprawcą zdemoralizowanym popełniającym przestępstwa i nie pierwszy raz taki czyn popełnił. W realiach okoliczności wymienionych w art. 33 kw wymierzona oskarżonemu kara 30 dni aresztu nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową tylko karą sprawiedliwą.
Sąd okręgowy nie zmienił zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach sądowych ( punkt 3) w kierunku postulowanym przez obrońcę oskarżonego. Podnieść należy, że sąd I instancji zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa jedynie kwotę 300 złotych z tytułu częściowego zwrotu wydatków. Oskarżony jest kawalerem i ma jednio dziecko w wieku 1 roku i 7 miesięcy. Posiada wykształcenie zawodowe - jest monterem instalacji sanitarnych i ostatnio, gdy pracował zarabiał 2500 złotych miesięcznie. Ponadto jest młodym, zdrowym mężczyzną (ur. (...)) i ma możliwości zarobkowe, gdyż przebywając na wolności może pracować dorywczo. Brak jest zatem podstaw do zwolnienia go w całości od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie przed sądem I instancji.
Sąd okręgowy na podstawie § 2 pkt 2, § 4 ust. 1, 2, 3 w zw. z § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 3 października 2016 roku (Dz. U. z 2019 r. poz. 68), zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym w kwocie 516,60 złotych w, w tym podatek VAT oraz kwotę 48,50 złotych z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do sądu.
Sąd okręgowy zasądził na podstawieart. 119 § 1 kpww zw. zart. 118 § 1pkt 2 kpwod obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym. Na koszty sądowe składa się kwota 30 złotych opłaty za drugą instancję zgodnie zart. 21 pkt. 2aw zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U nr 49 z 1983 r;, poz.223 z późn. zm.) oraz kwotę 615,10 złotych z  tytułu zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze. Na ww. kwotę składa się kwota 50 złotych z tytułu zryczałtowanych wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym zgodnie z § 4 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 roku ( Dz. U z 2017 r., poz. 2467) oraz kwota 565, 10 złotych z tytułu zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z urzędu.