Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 267/21
Data wyroku: 2021-11-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: sędzia Robert Rafał Kwieciński

Sygn. akt II Ka 267/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 listopada 2021 r.
Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Robert Rafał Kwieciński
Protokolant: sekr. sąd. Marta Burek
przy udziale oskarżyciela publicznego asp. Katarzyny Kołudy z KPP w Turku

po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r.
sprawyT. B.
obwinionego z art. 92a k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II W 53/21

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł i wymierza mu opłatę za to postępowanie w kwocie 50 zł.

Robert Rafał Kwieciński
Sygn. akt: II Ka 267/21

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021r. Sąd Rejonowy w Turku, sygn. akt II W 53/21, obwinionegoT. B.uznał za winnego tego, że w dniu 3 grudnia 2020 roku ok. godz. 19:24 w miejscowościT.gm.B.dr W-470, kierując na obszarze zabudowanym pojazdem markiV. (...)onr rej. (...), przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 51,8 km/h jadąc z prędkością 107,8 km/h , przy ograniczeniu do 50 km/h to jest popełnienia wykroczenia z art. 92a kw. i za to na podstawie art. 92a kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych.
Apelację od powyższego wyroku złożył obwinionyT. B.zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu błędy w ustaleniach faktycznych oraz stronniczość przesłuchanych świadków.
Sąd odwoławczy zważył co następuje:
Apelacja obwinionegoT. B.okazała się całkowicie bezzasadna i jako taka nie mogła podlegać uwzględnieniu.
Wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji, Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności, dokonał poprawnej oceny dowodów ujawnionych w toku rozprawy w oparciu o kompletny materiał dowodowy i poczynił następnie na ich podstawie trafne ustalenia faktyczne.
Sąd I instancji poddał analizie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pomijając żadnego z dowodów, przy czym wersja prezentowana przez obwinionego stała w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami funkcjonariuszy policji.
Nie można zgodzić się ze skarżącym obwini onym, iż od początku zdarzenia Policja przedstawiała nieprawdziwą wersję zdarzenia a na przyjęcietakiego stanowiska nie pozwala z całą pewnością okoliczność, iż funkcjonariusz policjiD. M.będąc przesłuchany nie pamiętał okoliczności przedmiotowej sprawy. Niemniej jednak stara się nie zauważyć skarżący, iż świadek ten po odczytaniu mu zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego – potwierdził je. Nie może dziwić, iż świadek po upływie pewnego czasu nie pamięta okoliczności przedmiotowego zdarzenia a to z uwagi na wielość podobnych interwencji. Ponadto na sprawstwo obwinionego wskazują dodatkowo zeznania świadkaD. Z.a także rzeczowy materiał dowodowy w postaci nagrania z przebiegu zdarzenia.
Niezrozumiale są zarzuty obwinionego, co do osób przesłuchanych na pierwszej rozprawie a osób , które stawiły się na drugi termin rozprawy. Na pierwszym terminie rozprawy został przesłuchany obwiniony oraz świadkowie wskazani we wniosku o ukaranie tj. funkcjonariusze policjiD. M.orazD. Z.. Natomiast na drugim terminie rozprawy – owszem stawił się inny funkcjonariusz policji – jednak w charakterze oskarżyciela publicznego oraz informatyk, który odtworzył płytę z nagraniem.
Wbrew twierdzeniom skarżącego – na sprawstwo obwinionego, w szczególności na fakt nie dostosowania się przez niego do obowiązujących na danym odcinku drogi ograniczeń wskazuje załączone do akt sprawy nagranie z tego zdarzenia. Przy czym nie zasadne są wszelkie zarzuty stawiane przez obwinionego w kierunku tegoż nagrania , w szczególności fakt podziału tego nagrania na 3 oddzielne pliki nie powoduje, iż jest ono niewiarygodne i nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego uznać należy, iż Sąd I dokonał kompleksowej analizy całego materiału dowodowego przy zachowaniu wymogów zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., co doprowadziło do uznania jego wyjaśnień w znacznej mierze, w szczególności w zakresie możliwości przekroczenia prędkości i możliwości zmierzenia prędkości innemu samochodowi jadącemu przed obwinionym za niewiarygodne.
Ponadto Sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów logicznych, lekceważenia dowodów, opierania się na dowodach nieprzekonujących czy na faktach w istocie nieudowodnionych. Sąd Rejonowy swoje stanowisko wyczerpująco i logicznie , z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.w zw. zart. 82 § 1 k.p.w.).
Nielogiczne są próby skarżącego negowania swojego sprawstwa, w szczególności próby wywodzenia, iż nie ma pewności czy to prędkość właśnie jego samochodu została zmierzona i czy na pewno prędkość ta została zmierzona w terenie zabudowanym. Wywodom skarżącego przeczą przecież właśnie wiarygodne zeznania funkcjonariuszy policji oraz nagranie ze zdarzenia.
W oparciu zarówno o zeznania ww. funkcjonariuszy policji jak rzeczowego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości Sądu fakt popełnienia przez obwinionegoT. B.wykroczenia z art. 92a kw.
Reasumując, dokonana przez Sąd ocena dowodów okazała się trafna, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły na niebudzące wątpliwości przypisanie obwinionemu wykroczenia z art. 92a kw.
Kierunek apelacji obwinionego obligował Sąd odwoławczy do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonej kary (art. 447 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 k.p.w.).
Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionego, które trafnie wyeksponował Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak również jego właściwości i warunki osobiste, karę grzywny 500 zł należy uznać za adekwatną i sprawiedliwą reakcję na zachowanie obwinionego
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych wart. 104 k.p.w.iart. 440 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.orzekł jak w wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1 i art. 3 ust. 1 , art. 8 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychw zw. zart. 119 k.p.w.Sąd Okręgowy zasądził od obwinionegoT. B.koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 50 zł za to postępowanie.
Robert Rafał Kwieciński