Sąd Rejonowy w Toruniu
V Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: V GC 172/21
Data wyroku: 2022-02-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej J. Naworski

Sygn. akt VGC 172/21

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lutego 2022r.
Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy
w składzie:
przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski
protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin
po rozpoznaniu dnia 10 lutego 2022r.,
wT.
na rozprawie
sprawy
z powództwaF. J.M.sp.k. wT.( KRS(...))
przeciwkoFundacji Ochrony i (...)wT.( KRS(...))
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoFundacji Ochrony i (...)wT.na rzecz powodaF. J.M.sp.k. wT.kwotę 1.000zł ( tysiąc złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 lipca 2020r. do dnia zapłaty,

2
oddala powództwo w pozostałej części,

3
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4.438,48zł ( cztery tysiące czterysta trzydzieści osiem złotych i czterdzieści osiem groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VGC 172/21

UZASADNIENIE
(...)J. M. (1)sp.k. wT.żądała odFundacji Ochrony i (...)wT.10.346,97zł odszkodowania. Użyczyła jej bowiem samochód, który został uszkodzony z winy korzystającego ( k. 4 – 5 ).
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, ponieważ do uszkodzenia doszło bez jego winy a umowa ograniczała odpowiedzialność do 1.000zł kary umownej ( k. 36 – 38 ).
Sąd ustalił co następuje:
(...)J. M. (1)sp.k. wT.( poprzednio(...) sp. z o.o.sp.k. ) użyczyłaFundacji Ochrony i (...)wT.sportoweA..
Bezsporne.
UżyczoneA.popsuł prezesFundacji Ochrony i (...), ponieważ nie umiał go prowadzić.
Dowód: opinia biegłego k. 108.
NaprawaA.po uszkodzeniu kosztuje 8.695,10zł.
Dowód: opinia biegłego k. 109.
W umowie(...)J. M. (2)sp.k. iFundacja Ochrony i (...)zastrzegli, że biorący w użyczenie odpowiada za wszystkie szkody w samochodzie powstałe z winy umyślnej, niedbalstwa, lekkomyślności i z przypadku jednak dający w użyczenie ma prawo obciążyć korzystającego jedynie karą umowną w wysokości 1.000zł.
Dowód: umowa k. 10.
Sąd zważył co następuje:
1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o zgodne oświadczenia stron, dowód z do-
kumentu i opinię biegłego.
Treść umowy nie budziła bowiem sporu i nie była przedmiotem większego zainteresowania stron.
Z kolei opinia była jasna, spójna i konkretna a wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń. Biegły przekonująco też obronił swoje stanowisko przed zarzutami pozwanego.
Sąd nie dokonał ustaleń na podstawie zeznań świadków, ponieważ nie było to potrzebne.
Z tych samych względów Sąd nie zastanawiał się nad zeznaniem prezesa pozwanego. Odnotować trzeba jednak, że paradoksalnie, z punktu widzenia zasady odpowiedzialności strony pozwanej, były korzystne dla powódki i potwierdzały wnioski eksperta. Prezes zeznał bowiem, że przekraczał dozwoloną prędkość jazdy na autostarcie ( 140 km/h ), co koresponduje z opisanym przez biegłego mechanizmem przegrzania hamulców pojazdu.
2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań trzeba poczynić następujące uwagi ogólne.
Po pierwsze, proces cywilny jestde lege latakontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.
Po drugie, niestaranne prowadzenie postępowania rodzi negatywne konsekwencje procesowe.
Po trzecie, zgodnie zart.  483 § 1 k.c.można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej kary umownej; w takim wypadku w myślart. 484 § 1 zd. 1 k.c.wierzyciel jest zwolniony z konieczności wykazywania, że szkodę poniósł. Możliwość dochodzenia odszkodowania przewyższającego karę wymaga przy tym w świetleart. 484 § 1 zd. 2 k.c.dodatkowego, pozytywnego, zastrzeżenia umownego.
3. Zasada żądania nie budziła wątpliwości w świetle opinii biegłego.
Wynikało z niej bowiem, że w użyczonymA.doszło do uszkodzenia hamulców z uwagi na nieprawidłową technikę jazdy kierującego; z pojazdu korzystał zaś z ramienia pozwanego jej prezes.
Biorący w użyczenie ma natomiast prawo używać rzeczy tylko z zgodnie z jej przeznaczeniem i postanowieniami umowy (art. 712 § 1 k.c.). W umowie strony zastrzegły zaś, że korzystający będzie przestrzegał przepisów drogowych. Co oczywiste, powinien też prowadzić samochód z zachowaniem ostrożności; przekraczanie 140 km/h z pewnością zaś stanowi przejaw naruszenia nie tylko powszechnie obowiązującego prawa, lecz także umowy.
W tej sytuacji, jest jasne, że biorący w użyczenie nie wykonał umowy prawidłowo, co stanowiło przyczynę uszkodzenia auta i, co za tym idzie, odpowiada za wyrządzoną szkodę (art. 471 k.c.); przekraczała zaś ona 8.000zł.
4. Pozwany trafnie jednak bronił się zarzutem ograniczenia odpowiedzialności do 1.000zł.
W umowie użyczenia strony wprost postanowiły bowiem, że w związku z uszkodzeniem samochodu dający w użyczenie może obciążyć korzystającego karą umowną w wysokości 1.000zł; brak było natomiast postanowienia, które uprawniało go do odszkodowania w większej wysokości.
Rozstrzygnięcie było więc proste, skorovolenti non fit iniuriaa umowę przygotowała strona powodowa. Zastrzeżenie wyłącznej kary umownej wyklucza przecież dopuszczalność żądania odszkodowania przekraczającego karę.
W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że powódka nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykładni umowy w tym w szczególności, przesłuchania swoich przedstawicieli. Powodzenie tego typu dowodu byłoby zresztą wątpliwe, skoro punkt poświęcony odszkodowaniu jest jasny. W pierwszym zdaniu określa bowiem zakres odpowiedzialności biorącego w użyczenie, obejmując nim winę umyślną nieumyślną i przypadek; w drugim przesądza, że w razie uszkodzenia samochodu kara umowna wynosi 1.000zł.
5. W rezultacie Sąd na podstawieart. 471w związku zart. 483 § 1i art.§ 2 484 k.c.zasądził od pozwanego na rzecz powoda 1.000zł i oddalił powództwo w pozostałej części.
6. Sąd zasądził od pozwanego odsetki zgodnie z żądaniem, ponieważ pozwany go nie kwestionował.
7. O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3w związku zart. 100 zd. 2 k.p.c., przyjmując, że pozwany uległ w znikomej części ( niepełna dziesiątej ) wobec czego należy mu się zwrot kosztów obrony w całości; składały się na niego 3600zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 821,48zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego ( razem 4.438,48zł ).